Month: April 2015

படக்கவிதைப் போட்டி (8)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும், கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் திறமை கொண்டவரா நீங்கள்?

திரு. பிலால். எச் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பு ஆசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (18.04.2015) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர் குழு உறுப்பினர், தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சியாளர் திருமதி மேகலா தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பல முறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் கவிஞர்களுக்கும் உண்டு. 12 மாதமும் தேர்வுபெறும் ஒளிப்படக் கலைஞர் / கவிஞர்களிலிருந்து ஆண்டின் சிறந்த கலைஞரும், கவிஞரும் தேர்வு பெறுவார்கள். ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். இது, கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்கு பெற அழைக்கிறோம்.

புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்த மேகலா இராமமூர்த்தி கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். அமெரிக்க தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009 ம் ஆண்டுகளில் (ஆர்லாண்டோ & அட்லாண்டா) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடி வினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்று பாராட்டுகளும், பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். புறநானூறு, குறுந்தொகைப் பாடல்களில் அதிக நாட்டமும், இலக்கியக் கூட்டங்களில் சுவைபட பேசுவதிலும் வல்லமை பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

April 13, 2015
புறநானூற்றில் தொழில்

—முனைவர் போ. சத்தியமூர்த்தி.

‘‘பண்டைத் தமிழரின்; வரலாற்றுக்களஞ்சியமாக, பழந்தமிழ் வேந்தர்கள், குறுநில மன்னர்களின் வரலாற்றை அறிவிக்கும் ஆவணமாக விளங்குவது புறநானூறாகும்” புறநானூற்றில் பண்டைத் தமிழரின் பழக்க வழக்கங்கள், தெய்வ வழிபாட்டு முறை, மன்னர்களின் கொடைத்திறன், அவர்தம் போர்த்திறன், பண்டைத் தமிழ்ப் புலவர்களின் மாண்பு ஆகியவை இடம் பெற்றிருக்கும் , அதே நேரத்தில் பண்டைத் தமிழரின் தொழில் திறமும், வளமும் புலவர் பெருமக்களால் சுட்டிக் காட்டப் பெற்றுள்ளன.

புறநானூற்றில் மக்களின் வாழ்க்கை முறைக்கு அடித்தளமாக விளங்கும் பொருளியல் வளம் பெருகப் பலவிதத் தொழில்களைப் பண்டை மக்கள் செய்துள்ளனர். அவற்றைப் புறநானூற்றுப் புலவர்கள் தங்கட்குக் கிடைத்த வாய்ப்புகளில் எல்லாம் சுட்டிச் செல்கின்றனர். புறநானூற்றில் இடம் பெற்ற தொழில் முறைகளைச் சுட்டிக் காட்டுவது இக் கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

உழவுத் தொழில்:
தமிழகத்தின் நிலப்பரப்பை ஐந்து திணைகளாகப் பண்டைத் தமிழர் பிரித்தனர். இயற்கை வளத்தை மலை வளமாகவும், கானகத்து வளமாகவும், வயல் வளமாகவும், கடல் வளமாகவும் கண்டனர். குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்று அவற்றிற்குப் பெயரும் சூட்டினர். பெருமணல் உலகமாகிய பாலை நிலம் என்று ஒரு அமைப்பு தமிழகத்தில் இல்லாத காரணத்தால் ‘‘முல்லையும் குறிஞ்சியும் முறைமையில் திரிந்து பாலை என்பதோர் படிவம் கொள்ளும் ” என்ற நிலையில் ஐவகை நில அமைப்பைக் கொண்டனர். இந்த ஐவகை நில அமைப்பில்தான் பண்டைத் தமிழர் வாழ்வியல் அமைந்தது. இயற்கைச் சூழலில் பெரிதும் போற்றப் பட்ட தொழில் உழவுத் தொழிலாகும். திருவள்ளுவரும் பொருட்பாலில் நாட்டு வளத்தைக் கூறும் பொழுது, உழவுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்துத் தனி ஒரு அதிகாரத்தை அமைத்துள்ளார்.

‘‘உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணி “என்றும் ‘‘உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்” என்று உழவுத் தொழிலை முதன்மைப் படுத்துவார். உழவுத் தொழிலின் சிறப்பை வள்ளுவர் வழியில் தமிழிலக்கியங்களும் மேன்மைப் படுத்துகின்றன. உழவுத் தொழில் பற்றிய செய்திகள் புறநானூற்றில் பல பாடல்களில் காணக் கிடைக்கின்றன.

‘‘வெப்புள் விளைந்த வேங்கைச் செஞ்சுவற்
கார்ப்பெயற் கலித்த பெரும்பாட்டு ஈரத்துப்
பூமி மயங்கப் பலவுழுது வித்திப்
பல்லி யாடிய பல்கிளைச் செவ்விக்
களைகால் கழாலின்” (புறம், பா. 120)

என்ற கபிலர் பாட்டு பாரியின் பறம்பு நாட்டு வளத்தைக் கூறும் பொழுது உழவுத் தொழிலைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டுகிறது. வெம்மை முதிர்ந்த வேங்கை மரத்தினுடைய மேட்டு நிலத்துக் கார் காலத்து மழையால் மிகுந்த பெரிய , செவ்வியை உடைய ஈரத்தின் கண் புழுதி கலக்கப் பல சால்பட உழுது , விதைத்து, விளைந்த பயிரில் களையை எடுப்பார்கள் என்ற செய்தியை இப்பாட்டின் பகுதி தருகிறது. உழவுத் தொழிலின் முதல் நிலையை இப்பகுதி குறிப்பிடுகிறது. உழவு ஒருமுறை அல்லாது பல சால்பட உழுவதால் எரு வேண்டாத நிலையில் நிலம் பயன் தரும் என்பதை இப்பகுதி குறிப்பிடுகிறது. இதனையே திருவள்ளுவரும்,

‘‘தொடிப்புழுதி கஃசா உணக்கின் பிடித்தெருவும்
வேண்டாது சாலப் படும். “

என்று குறிப்பிடுவார். எனவே வள்ளுவத்தின்வழி புறநானூறு பலமுறை உழுது நிலம் பண்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும், அப்படிப் பண்படுத்தினால் உரமாகிய எரு இட வேண்டிய தேவை இல்லை என்றும் குறிப்பிட்டு, உழவுத் தொழிலுக்குரிய பயிற்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.

சோழன் குளமுற்றுத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனிடம் வெள்ளைக்குடி நாகனார் உழவின் சிறப்பை எடுத்துக் கூறும் பகுதியும் நினைவு கூரத் தக்கதாகும்.

….ஞாலம்
ஆதுநன்கு அறிந்தனை ஆயின் நீயும்
நொதுமலா ளாளர் பொதுமொழி கொள்ளாது
பகடுபுறந் தருநர் பாரம் ஓம்பிப்
குடிபுறந் தருகுவை ஆயின் நின்
அடிபுறந் தருகுவர் அடங்கா தோரே” (புறம் , பா. 35)

என்ற பகுதியில் உழவுத் தொழில் மூலம் தான் குடிமக்கள் வாழ முடியும் என்பது வலியுறுத்தப் பெறுகிறது. அதாவது அகன்ற உலகவாழ்வை நன்கு அறிந்தவர் ஆனால் மற்றவர் மொழியைக் கேட்காது, ஏரைப் பாதுகாப்பவருடைய குடியைப் பாதுகாத்து அதாவது உழவரைப் பாதுகாத்து, அககாவலால் மற்ற குடிகளையும் பாதுகாத்தால் பகைவர்கள் அரசனின் திருவடியைப் போற்றுவர் என்று கூறப்பெற்று இப்பகுதியில் ஏர்ப்பின்னது உலகம் என்ற கருத்து வலியுறுத்தப் பெறுகிறது.

இவ்வாறு உழவுத் தொழிலைப் பற்றிய செய்திகள் பலவாறாகப் பல பாடல்களில் கூறப்பெற்றுள்ளது. கட்டுரையின் விரிவு அஞ்சி சில எடுத்துக் காட்டுகளே இடம் பெறுகின்றன.

ஆ காத்து ஓம்பல்:
உழவுத் தொழிலுக்குப் பண்டைக் காலத்தில் எருதுகளை அதாவது மாடுகளைப் பயன்படுத்தி வந்தனர். எனவே நிலத்தைப் பாதுகாப்பது போல ஆநிரைகளைப் பாதுகாத்தல் தொழில் முறையாகக் கொள்ளப் பட்டது. இன்னும் குறிப்பிட்டுச் சொன்னால் பண்டைத் தமிழரின் போர்முறை கூட ஆநிரைகளைக் கவர்தலும், அவற்றை மீட்டலும் ஆகிய வெட்சி, கரந்தைப் போர்களாக அமைந்திருந்தன என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கதாகும்.

புறநானூற்றில் பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை நெட்டிமையார் பாடிய பாடல் மிகச் சிறப்புடையதாகும். போரினைத் தொடங்குகின்ற பொழுது பாதுகாவலாகிய இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய பொருள்களைப் பட்டியல் இடும் பொழுது முதற் பொருளாக ஆநிரை இடம் பெறுகிறது.
‘‘ஆவும் ஆனியற் பார்ப்பன மாக்களும்
பெண்டிரும் பிணியுடை யீரும் பேணித்
தென்புல வாழ்நர்க் கருங்கட னிறுக்கும்
பொன்போற் புதல்வர்ப் பெறாஅ தீரும்
எம்மம்பு கடிவிடுது நும்மரண் சேர்மினென” (புறம், பா. 9)

இப்பட்டியலில் ஆவினைக் காத்து ஓம்புகின்ற தொழிலின் சிறப்புக் கருதி காக்க வேண்டிய பொருளில் முதற் பொருளாக ஆவாகிய ஆநிரைகள் குறிக்கப் பெற்றுள்ளது நினைவு கூரத் தக்கதாகும். இதனையே பிறிதோரிடத்தில் ஆவினைக் காத்து ஓம்புகின்ற ஆயர்களை,

‘‘அறவை நெஞ்சத்து ஆயர் வளரும்
மறவை நெஞ்சத்து ஆய் இலாளர்
அரும்பலர் செருந்தி நெடுங்கான் மலர்கமழ்
விழவணி வியன்களம் அன்ன” (புறம் – பா. 390)
என்ற பகுதியில் ஆநிரை காத்து ஓம்பும் ஆயர்களை அறம் பொலியும் நெஞ்சினை உடைய ஆயர்கள் என்று குறிப்பிடுவது புறநானூற்றின் சிறப்பாகும்.

‘‘ஆகாத் தோம்பி ஆப்பயன் அளிக்கும்
கோவலர் வாழ்க்கை கொடும்பாடு இல்லை”
என்று ஆநிரை காக்கும் தொழிலன் சிறப்பு பிற இலக்கியத்திலும் இடம் பெற்றிருப்பது அத் தொழிலின் பெருமையைக் கூறுவதாகும்.

ஆவினைக் காக்கும் தொழிலினைச் செய்பவர்களைக் கோவலர் என்றும் ஆடுகளை மேய்ப்பவர்களை இடையர் என்றும் குறிப்பிடுவதும் உண்டு. இடையரின் செய்திகளையும் . அவர்தம் தொழில் தன்மைகளையும் புறநானூற்றில் காண முடிகிறது. இதனை
‘‘ மாசுஉண் உடுக்கை மடிவாய் இடையன்
சிறுதலை ஆயமொடு குறுகல் செல்லா”( புறம் – பா.; 54)
இப்பகுதியில் பசிய இலையால் தொடுக்கப்பட்ட தழைக் கண்ணியையும், மாசுண்ட உடையையும், மடித்த வாயையும் உடைய இடையன், சிறிய தலையை உடைய ஆடுகளை மேய்த்துச் செல்லுகின்ற இடம் குறிக்கப் பெற்றுள்ளது. மேலும்,
‘‘புல்லென் மாலைச் சிறுதீ ஞெலியும்
கல்லா இடையன் போல” (புறம், பா. 339)
என்ற பகுதியில் ஆடு மேய்க்கும் தொழிலை உடைய இடையர்கள் மாலை நேரத்தில் சிறிய தீயினை எழுப்புவர் என்ற செய்தி இடம் பெற்றுள்ளது. எனவே ஆநிரைகளையும், ஆடுகளையும் மேய்க்கக் கூடிய தொழில் புறநானூற்றில் குறிக்கப் பெற்று, எளிய மக்களின் தொழில் பேசப் பெறுகிறது.

கொல்லர் தம் தொழில்:
உழுதலும் ஆகாத்தலும் ஆகிய இயல்புத் தொழிலோடு பண்டைத் தமிழரிடம் மிகுந்திருந்த போர்த் தொழிலுக்கு உரிய வேல் வடிக்கும் தொழில் புறநானூற்றில் சிறப்பிடம் பெற்றுத் திகழ்கின்றது.

‘‘ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே
சான்றோன் ஆக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே
வேல் வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லர்க்குக் கடனே” (புறம்,பா.312)

என்ற இப்பகுதியில் வேல் வடித்துக் கொடுக்கின்ற கொல்லர் தொழில் குறிக்கப் படுகிறது. படைக் கலத்தைத் திருத்தமாகச் செய்யக் கூடிய கொல்லர் தொழில் குறிக்கப் படுவது மேலும் பல பாடல்களில் காணப்படுகிறது.
‘‘கருங்கைக் கொல்லன் அரம்செய் அவ்வாய்
நெடுங்கை நவியம் பாய்தலின் நிலை அழிந்து (புறம், பா.36)
வீகமழ் நெடுஞ்சிலை புலம்ப”
என்ற இப்பகுதியில் வேல் வடித்துக் கொடுத்தல் மட்டும் கொல்லர் தொழில் அல்ல, அவர்கள் மரம் வெட்டும் கோடரியும் செய்து கொடுப்பார்கள் என்பதும் உணர்த்தப் பெறுகிறது. அதாவது வலிய கையை உடைய கொல்லன் அரத்தால் கூர்மை செய்யப்பட்ட அழகிய வாயினை உடைத்தாகிய நெடிய கையை உடைய கோடாரி வெட்டுதலால் ப10மணம் கமழும் மரத்தின் கிளைகள் புலம்பின என்ற செய்தி இப்பகுதியில் அமைந்துள்ளது. கொல்லன் உலைக் களத்தில் தொழிலைச் செய்வான் என்பதையும் புறநானூறு குறிப்பிடுகிறது.
‘‘இரும்பு பயன்படுக்கும் கருங்கைக் கொல்லன்
விசைத்து எறி கூடமொடு ஒரூஉம்
உலைக்கல் என்ன வல்லா ளன்னே” (புறம், பா. 170)

இப்பகுதியின் பொருள் – இரும்பைப் பயன் படுத்துகின்ற வலிய கையை உடைய கொல்லன், விசைத்து அடிக்கப் பட்ட கூடத்தோடு ஏற்று மாறுபடும் உலையிடத்து உள்ள கல் போலும் பிட்டன் கொற்றன் வலிய ஆண்மை உடையவன் ஆவான் என்ற குறிப்பிடுகிறது. இப்பகுதியில் கொல்லர்கள் இரும்புத் தொழில் செய்வர் என்பது பெறப் படுவதோடு, உலைக் களத்த்pல் தொழில் புரிவோர் என்பதும் , இரும்பைக் காய்ச்சிச் செம்மைப் படுத்துவதற்கு உலைக்கல் இருந்தமையும் புலனாகின்றது. கொல்லரைப் பற்றிய செய்திகளைத் தருகின்ற பிற பாடல்களும் புறநானூற்றில் உள்ளன. இரும்பு அடிக்கும் கொல்லரைப் போன்று பொன் செய் கொல்லரும் புறநானூற்றில் இடம் பெற்றுள்ளனர்.

‘‘ஆசில் கம்மியன் மாசறப் புனைந்த
பொலஞ்சை பல்காசணிந்த அல்குல்” (புறம், பா. 353)

என்ற இப்பாடற் பகுதியில் குற்றமற்ற பொற்கொல்லன் பழுதறச் செய்த பொன்னால் ஆகிய பலமணி அணிந்த மேகலை என்று பொருள் அமைந்து , பொன்செய் கொல்லரின் தொழில் கூறப் பெற்றிருப்பது நினைவிற்கு உரியதாம்.

வேட்டுவத் தொழில்:
புறநானூறு காட்டும் தொழில் முறைமைகளில் வேடுவர் என்ற தொழிலாளரின் செயல் முறைகள் பல பாடல்களில் பதிவு செய்யப் பெற்றுள்ளன. முல்லை நிலத்துத் தலைமக்களாக வேடர்கள் காட்டப் பெறுகின்றனர். அவர்கள் வேட்டைத் தொழிலோடு தினைப் பயிர் விளைவிப்பவர்களாகவும், மரங்களை வெட்டி மக்கள் பயன்பாட்டிற்குத் தருபவர்களாகவும் புறநானூற்றில் படைக்கப் பெற்றுள்ளார்கள். கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவரான வல்வில் ஓரியின் சிறப்பும் புறநானூற்றில் இடம் பெற்றுள்ளது. அவ்வள்ளலின் வேட்டுவத் தொழிலைப் பற்றிக் கீழ்வரும் பாடல் சிறப்புடன் குறிப்பிடுகிறது.

‘‘வேழம் வீழ்த்த விழுத் தொடைப் பகழி
பேழ்வாய் உழுவையைப் பெரும்பிறிது உற்Pஇப்
புழல்தலைப் புகர்க்கலை உருட்டி உரல்தலைக்
கேழற் பன்றி வீழ அயலது
ஆழற் புற்றத்து உடும்பில் செற்றும்
வல்வில் வேட்டம் வலம்படுத் திருந்தோன்” (புறம்,பா. 152)

இப்பகுதியில் வல்வில் ஓரியின் வில்தொழிலின் பெருமை பேசப் பெற்றுள்ளது. வேடர்களுக்கு உரிய விற்பயிற்சியை ஒரு அரசனே பெற்றிருந்தான் என்று எண்ணும் பொழுது வேட்டுவத் தொழிலின் பெருமை தெரிய வருகிறது. அவன் விடுத்த அம்பு முதலில் யானையைக் கொன்று வீழ்த்தியது. அதன்பின் புலியைக் கொன்றது. பிறகு புள்ளிமானை உருட்டியது. அதன்பின் பன்றியை விழச் செய்தது. இறுதியாப் புற்றின்கண் கிடந்த உடும்பில் சென்று தைத்தது. இப்படிப் பட்ட வலிய வில்லால் உண்டாகிய வேட்டைத் தொழிலை வெற்றியோடு உடையவன் என்று இப் பாடற் பகுதி குறிப்பிடுகிறது. எனவே பண்டைத் தமிழரில் வேடுவர்கள் தனிஒரு இடம் பெற்றிருந்தமையை உணர முடிகின்றது. அறம் சொல்லுகின்ற பொழுது கூட அரசனுக்கு ஒப்ப வேடுவர்கள் எண்ணப் பெற்றிருந்தமையைப் புறநானூற்றுக் கீழ்வரும் பகுதி மெய்ப்பித்துக் காட்டுகிறது.

‘‘தென்கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி
வெண்குடை நிழற்றிய ஒருமை யோர்க்கும்
நடுநாள் யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான்
கடுமாப் பார்க்கும் கல்லா ஒருவற்கும்
உண்பது நாழி உடுப்பவை இரண்டே” (புறம், பா. 189)

இப்பகுதியில் நக்கீரனார் செல்வத்தின் பயனைச் சொல்லுகின்ற பகுதியில் கடல்நீரால் சூழப்பட்ட உலகம் முழுவதையும் தனி ஒருவனாக இருந்து ஆளுகின்ற அரசர்க்கும், இடையாமத்தும் , நண்பகலும், தூங்காதவனாய் விரைந்து ஓடுகின்ற மிருகங்களைக் கொல்லுவதற்குக் கருதுகின்ற, கல்வியில்லாத வேடர்க்கும் உண்ணப்படும் பொருள் நாழியாகும், உடுக்கப்படுவது இரண்டே என்று கூறுகின்றார். இதில் அரசரையும் வேட்டுவரையும் ஒத்தநிலையில் காணுகின்ற புலவரின் பண்பு போற்றத் தக்கதாகும். மேலும் இப்பகுதியில் வேட்டைத் தொழிலைச் செய்கின்றவர்கள் நடு இரவிலும் , நடுப்பகலிலும் துயிலாது விலங்குகளை வேட்டையாடுவர் என்று குறிக்கப் பெறுவதால் அந்த இரு பொழுதுகளில் மிருகங்கள் சுயேச்சையாகத் திரியும் என்ற வழக்கமும் பெறப்படுகிறது.

‘‘கான் உறை வாழ்க்கைக் கதநாய் வேட்டுவன்
மான்தசை சொரிந்த வட்டியும் ஆய்மகள்
தயிர்கொடு வந்த தசும்பும் நிறைய
ஏரின் வாழ்நர் பேரில் அரிவையர்
குளக்கீழ் வளைந்த களக்கொள் வெண்ணெல்
முகந்தனர் கொடுப்ப உகந்தனர் பெயரும்” (புறம், பா. 33)
என்ற இப்பகுதியில் வேடர்களின் வாழ்க்கை குறிக்கப் பெற்றுள்ளது. அதாவது வேடர்கள் காட்டில் வாழ்வார்கள். தங்களுக்குத் துணையாக நாயைக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் விரும்பி வேட்டையாடுகின்ற மிருகம் மான் ஆகும். அதனைப் பிறரிடத்தில் அதாவது உழவுத் தொழில் செய்வோரிடத்தில் தொழில் நிலையில் விற்பனை செய்துள்ளனர் என்பதும், பெறப்படுகிறது. அந்த மான் தசைகளையும் அவர்கள் பனைஓலையால் செய்யப்பட்ட கடகப் பெட்டியில் வைத்து, விற்பனை செய்தனர் என்பதும் பாடலால் புலப்படுகிறது.

வேட்டுவத் தொழிலில் வெற்றி பெறுவதும் உண்டு. தோல்வி அடைவதும் உண்டு. அவ்வாறு வெற்றி தோல்வி அடைவதற்கு வினைப்பயன் காரணம் என்று கூறும் அளவிற்கு வேட்டுவத் தொழில் புறநானூற்றில் சிறப்பிடம் பெறுகிறது.

‘‘யானை வேட்டுவன் யானையும் பெறுமே
குறும்பூழ் வேட்டுவன் வறுங்கையும் வருமே
அதனால் உயர்ந்த வேட்டத்து உயர்ந்திசினோர்க்குச்
செய்வினை மருங்கின் எய்தல் உண்டு” (புறம், பா. 214)

இப்பகுதியில் யானை வேட்டைக்குச் செல்பவன் யானையை எளிதாகப் பெறுவான். அதே நேரத்தில் காடை போன்ற சிறு பறவைகளை வேட்டையாடச் செல்கின்றவர்கள் அப்பறவை கூடக் கிடைக்காது வீணே திரும்புதலும் உண்டு. அதற்குக் காரணம் அவர்கள் செய்த வினைதான் என்ற செய்தி இடம் பெற்றுள்ளது. இப்பகுதியில் யானை போன்ற பெரிய மிருகங்களையும், காடை போன்ற சிறிய பறவைகளையும் வேட்டையாடுவது வேடுவர்களின் மரபாகத் தெரிய வருகிறது. இவ்வேட்டுவத் தொழிலோடு விறகு வெட்டும் தொழிலையும் புறநானூறு குறிப்பிடுகிறது.

‘‘விறகுஒய் மாக்கள் பொன்பெற் றன்னதோர்
தலைப்பாடு அன்றுஅவன் ஈகை
நினைக்க வேண்டா வாழ்க,அவன் தாளே” (புறம், பா. 70)

என்ற பகுதியில் விறகு வெட்டுகின்றவர்கள் காட்டில் விறகை வெட்டி , ஊர்ப்பகுதியில் கொண்டு போய் விற்கின்ற தொழிலைச் செய்கின்றவர் ஆவர். அதனால் வாழ்வதற்கு உரிய பொருளைப் பெறுவர். அவ்வாறு இல்லாது காட்டிலேயே விறகு விற்கப்பட்டுப் பொருள் கிடைத்தால் மகிழ்ச்சி அடைவார்கள் என்று விறகு வெட்டுபவர் தொழில் உவமையாக இடம் பெற்றுள்ளது.

விறகு வெட்டி யானையின் மூலம் ஊருக்குள்ளே கொண்டு வந்து விற்பார்கள் என்ற செய்தியும் புறநானூற்றில் காணப்படுகிறது.

‘‘கான யானை தந்த விறகின்
கடுந்தெறல் செந்தீ வேட்டுப்
புறம்தாழ் புரிசடை புலர்த்து வோனே” (புறம், பா. 251)

என்ற இப்பகுதியில் காட்டில் வெட்டப் பட்ட விறகு யானையில் ஏற்றி, ஊருக்குக் கொண்டு வரப் பட்டு மக்களிடம் விற்பனை செய்யப் பெற்றிருக்கிறது. அது நன்கு எறிகின்ற விறகாகவும் இருந்திருக்கிறது என்பதும் இப்பாடற் பகுதியால் தெரிய வருகிறது.
மரக்கலத் தொழில் புறநானூறு குறிப்பிடும் தொழில் நிலைகளில் மற்றும் ஒரு தொழில் கடலில் மரக் கலத்தைச் செலுத்தி, பிற நாடுகளில் சென்று பொருளைக் கொண்டு வந்து, தன் நாட்டில் விற்கின்ற தொழில் முனைவோர் இடம் பெற்றுள்ளனர்.

‘‘மீப்பாய் களையாது மிசைப்பரந் தோண்டாது
புகாஅர்ப் புகுந்த பெருங்கலந் தகாஅர்
இடைப்பலப் பெருவழிச் சொரியும்
கடல்பல் தாரத்த நாடுகிழ வோயோ” (புறம், பா. 30)

என்ற இப்பகுதியில் மரக்கலத்தின் நடுவே அமைக்கப் பட்ட கூம்பில் விரிக்கப் பெற்ற பாயை மாற்றாமல், மரக்கலத்தில் உள்ள சுமையையும் குறைக்காமல், ஆற்றின் முகத்தே செலுத்துகின்ற பெரிய மரக்கலத்தை உடையவர் பரதவர். அவர்கள் மரக்கலத்தைக் கொண்டு செல்லும் பொழுது பல பொருள்கள் கீழே சொரியும். அப்பண்டங்கள் கடற்கரையில் ஒதுங்கும். அவை பெருஞ் செல்வமாக விளங்கும் என்று இப்பகுதியில் கூறப் பெற்றுள்ளது. மேலும் மரக்கலம் ஓட்டும் பரதவர் நுழையர் என்றும் அழைக்கப் பெற்றனர். அவர்கள் கடலில் செல்லாத பொழுது மதுவுண்டு மகிழ்ந்து கூத்தாடுவர் என்ற செய்தியும் புறநானூற்றில் இடம் பெற்றுள்ளது.

‘‘செஞ்ஞாயிற்று வெயில் முனையின்
தெண்கடல்திரை மிசைப் பாயுந்து
திண்திமில் வன்பரதவர்
வெப்புடைய மட்டுண்டு
தண்குரவை சீர்தூங்கும்” (புறம், பா. 24)

என்ற பகுதியால் மரக்கலம் ஓட்டும் தொழில் கொண்டோர் ஓயு;வக் காலத்தில் கள்ளுண்டு மகிழ்வர் என்ற செய்தி பெறப்படுகிறது. மற்றொரு பக்கம் மரக்கலத் தொழில் செய்பவர் மரக்கலம் கவிழ்ந்து துன்பப் படுவதும் உண்டு என்ற செய்தியும் புறநானூற்றில் கிடைக்கின்றது.

‘‘மாறி இரவின் மரங்கவிழ் பொழுதின்
ஆரஞர் உற்ற பெஞ்சமொடு ஓராங்குக்
கண்இல் ஊமன் கடற்பட் டாங்கு” (புறம், பா. 236)

என்ற இப்பகுதியில் மழைக்காலத்து இரவில் மரக்கலம் கவிழ்வதும் உண்டு. அதனால் பெரும் துன்பம் ஏற்படும் என்பதும் இப்பகுதியால் பெறப்படுகிறது. மரக்கலம் வைத்திருப்போர் பொருள்களை ஏற்றித் தொழில் செய்வதோடு, போர் வீரர்களை ஏற்றிக் கொண்டு போர்;த்தொழில் செய்வதும் உண்டு என்ற செய்தியும் புறநானூற்றில் இடம் பெற்றுள்ளது.

‘‘வளியிரு முந்நீர் நாவாய் ஓட்டி
வளிதொழில் ஆண்;ட உரவோன் மருக” (புறம், பா. 66)
என்ற பகுதியால் காற்றின் உதவியால் மரக்கலம் செலுத்தப்படும் என்பதும், காற்றில்லாத பொழுது வருணனை வேண்டி அருள் பெறுவர் என்பதும் தெரிய வருகிறது. ‘‘களிறே முந்நீர் வழங்கும் நாவாய் போலும்” (புறம், பா.13) என்ற புறநானூற்று வரி பண்டைக் காலத்து மரக்கலங்கள் யானை போன்ற பெருந் தோற்றத்தைப் பெற்றிருந்தன எனத் தெரிய வருகிறது. பிறிதோரிடத்தில் ,

‘‘நளிகடல் இருங் குட்டத்து
வளிபுடைத்த கலம்போலக்
களிறு சென்று” (புறம், பா. 26)

இப்பகுதியில் நாவாய் எனப்பட்ட மரக்கலம் பெரிய கடலின்கண் ஆழத்தில் காற்றால் செலுத்தப் படும் என்ற செய்தி குறிக்கப் பெற்றுள்ளது.

கைத்தொழில்கள்:
புறநானூற்றில் குலத்தொழில் கொண்ட தொழிலாளர்களால் செய்யப் பெறும் பெருந் தொழில்களைப் போலச் சிறு கைத்தொழில்கள் சிலவும் பதிவாகி உள்ளன. மண் பாண்டம் தயாரிக்கின்ற தொழில் புறநானூற்றில் இடம் பெற்றுள்ளது.

‘‘தொன்னிலக் கிழமை சுட்டின் நன்மதி
வேட்கோச் சிறாஅர் தேர்க்கால் வைத்த
பசுமண் குரூஉத்திரள் போலஅவன்
கொண்ட குடுமித்து இத்தண்பணை நாடே”:(புறம், பா. 32)

என்ற இப்பகுதியில் தேர்ச் சக்கரம் போன்ற திகிரியில் பச்சைமண்ணை வைத்து மண்பானை செய்யப் படும் என்ற செய்தி இடம் பெற்றுள்ளமை குறிப்பிடத் தக்கதாகும். மண்பானை செய்யும் தொழிலாளி சிறப்பிக்கப் படுகின்ற காட்சியும் புறநானூற்றில் உண்டு.

‘‘கலம்செய் கோவே கலம்செய் கோவே
——————————- —————————
———————————– ————————–
வியன்மலர் அகன்பொழில் ஈமத்தாழி
அகலிது ஆக வனைமோ” (புறம், பா. 256)

இப்பகுதியில் குயவராகிய மண்பாண்டத் தொழிலைச் செய்கின்றவர்கள் இறந்தவர்களைப் புதைக்கும் முதுமக்கள் தாழியையும் செய்யக் கூடியவர்கள் என்ற செய்தி குறிக்கப் பெற்றுள்ளது. பாடியவர் பெயர் தெரியாத இப்பாடலில் இறந்துவிட்ட கணவனோடு தானும் புதைக்கப் படுவதற்கு முதுமக்கள் தாழியை ஒருபெண் குயவனிடம் வேண்டுவது படிப்போர் உள்ளத்தை இரங்கச் செய்வதாகும். மற்றொரு கைத்தொழிலான ஆடை தயாரித்தல் தொழிலும் இடம் பெற்றுள்ளது.

‘‘அளிய தாமே சிறுவெள்ளாம்பல்
இளையம் ஆகத் தழையா யினவே”” (புறம், பா. 248)
இப்பகுதியில் ஆம்பல் இலையை ஆடையாகத் தைக்கின்ற தொழில் கூறப்பட்டுள்ளது.
‘‘பாம்புஉரி அன்ன வடிவின காம்பின்
கழைபடு சொலியின் இழைஅணி வாரா
ஒண்ப10ங் கலிங்கம் உடீஇ நுண்ப10ண்” (புறம், பா. 383)

என்ற இப்பகுதியில் ஒரு பெண்ணினுடைய ஆடையைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் பொழுது, பாம்புத் தோல் போன்ற வடிவை உடையதாய், மூங்கிலின் உட்புறத்தில் உள்ள தோல் போன்று நெய்யப் பட்ட இழைகளை உடையதாய், வடிவமைக்கப் பட்ட ஆடையை உடுத்தினாள் என்ற செய்தி குறிக்கப் பெற்றுள்ளது. எனவே புறநானூற்றுக் காலத்தில் இலைகளைக் கொண்டு தைத்த பழம் ஆடையும் மென்மையான நூல் இழைகளைக் கொண்டு தைக்கப்பட்ட ஆடையும் கூறப் பெற்றிருப்பதால் ஆடை தயாரிக்கும் தொழிலையும் அறிய முடிகிறது.

புறநானூற்றுக் காலத்தில் சுவைபட உணவு படைக்கும் தொழிலும் சிறப்பாக இருந்தது என்பதைச் சில பாடல்களின் மூலம் அறிய முடிகிறது.

‘‘குய்கொள் கொழுந்துவை நெய்யுடை அடிசில்
மதிசேர் நாண்மீன் போல நவின்ற
சிறுபொன் நன்கலஞ் சுற்ற இரீஇ” (புறம், பா. 160)
இப்பகுதியில் தாளிப்புச் சேர்க்கப் பட்ட துவையலும், நெய்யுடன் கூடிய அடிசிலும் இடம் பெற்றுள்ளது. மற்றொரு பாடலில், ‘‘கமழ் குய் அடிசில் “( புறம் , பா. 10) என்று குறிக்கப் பெற்று மணம் கமழும் தாளிப்புடைய உணவு இடம் பெற்றுள்ளது.

‘‘அமிழ்தென மரபின் ஊன்துவை அடிசில்
வெள்ளி வெண்கலத்து ஊட்டல் அன்றி” (புறம்,பா.390)
என்ற இப்பகுதியின் மூலம் அமிழ்தத்தை ஒத்துச் சுவையுடன் கூடிய துவையல் உருவாக்கப் பெற்றிருக்கிறது என்ற செய்தியும் கிடைக்கின்றது. இவ்வாறு அடிசிலைப் பற்றிய செய்திகள் பல பாடல்களில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. அதே நேரத்தில் அடுதல் தொழிலில் ஏற்பட்ட வறுமைக் காட்சியும் புறநானூற்றில் இடம் பெற்றுள்ளது. பெருஞ்சித்திரனார் தன் குடும்பத்தின் அவலத்தை எடுத்துக் கூறும் பாடலில்,

‘‘குப்பைக் கீரைக் கொய்கண் அகைத்த
முற்றா இளந்தளிர் கொய்துகொண்டு உப்பின்று
நீர்உலை யாக ஏற்றி மோரின்று
அவிழ்ப்பதம் மறந்து” (புறம், பா. 159)

என்ற இப்பகுதியில் குப்பைக் கீரைக்கு உப்பைச் சேர்ப்பதற்குக் கூடப் புலவர் வீட்டில் உப்பு இல்லை. மோரில்லாக் கூழ் பாழ் என்பதற்கு ஏற்ப மோரில்லாத உணவும் சமைக்கப் பெற்ற வறுமைச் சூழலும் புறநானூற்றில் இடம் பெற்றுள்ளது. இவ்வாறு கைத்தொழில்கள் சிலவும் புறநானூற்றில் இடம் பெற்று அக்காலத் தொழில் வளத்தைப் புலப்படுத்துகின்றன.

பிணம் சுடுதல்:
வாழ்வின் தொடக்கம் முதல் வாழ்வின் இறுதிவரை மனித வாழ்க்கை உருண்டு ஓடிடப் பல தொழில் வளம் தேவை. உயிர வாழ இன்றியமையாத உழவத் தொழிலைப் போலப் புறநானூற்றில் மனித வாழ்வின் இறுதியான உடலைச் சுடுகின்ற பிணம் சுடுதல் தொழிலும் பதிவாகி உள்ளது.

‘‘எரிபுனக் குறவன் குறையல் அன்ன
கரிபுற விறகின் ஈம ஒள்ளலல்
குறுகினும் குறுகுக” (புறம், பா. 231)

என்றும்,
‘‘பெருங்காட்டுப் பண்ணிய கருங்கோட்டு; ஈமம்
உமக்கு அரிது ஆகுக தில்ல எமக்கு” (புறம், பா. 246)
என்றும்,

ஈமத் தீயானது விறகுகளால் அடுக்கப் பெற்று உண்டாக்கப் பெறுவதாகப் பதிவு செய்யப் பெற்றிருப்பதால் விறகு அடுக்கும் தொழிலைச் செய்தவர் உண்டு என்பதும் பெறப்படுகிறது.

முடிவு:
தமிழக வரலாற்றின் கலங்கரை விளக்கமாக விளங்கும் புறநானூற்றில் அரசர், அந்தணர், வணிகர், வேளாளர் என்ற நால்வகையோர்க்கு உரிய தொழில்கள் இல்லாது , உழவுத் தொழில் முதலாக ஈமத்தீ மூட்டல் ஈறாகப் பலவிதத் தொழில் முறைகள் பதிவாகியுள்ளன. அவற்றை முன்னோட்டமாக ஒருசில எடுத்துக் காட்டுகளால் காட்டப் பெற்ற் இக்கட்டுரை மேலும் ஆய்வதற்கு வழிவகை செய்யும் என்பதில் ஐயமில்லை.

முனைவர் போ. சத்தியமூர்த்தி
உதவிப்பேராசிரியர்
தமிழியல்துறை
தமிழியற்புலம்
மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம்
மதுரை – 625 021.
email: tamilkanikani@gmail.com
https://in.linkedin.com/pub/dr-b-sathiyamoorthy-bose/62/873/23
கைபேசி: 9488616100

படம் உதவி: http://www.garuda-sangatamil.com/tamil_drawings.php

April 13, 2015
இந்த வார வல்லமையாளர்!

ஏப்ரல் 13, 2015

இவ்வார வல்லமையாளர்
வல்லமைமிகு கவிஞர் வைகைச்செல்வி அவர்கள்

“சுற்றுச் சூழல் சீர்கெட்டால், அற்றுப் போகும் மனித இனம்!” என்று முழங்கும் கவிஞர் வைகைச்செல்வியை இவ்வார வல்லமையாளராக அறிவிப்பதில் வல்லமைக் குழுவினர் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம். இவர் தொகுத்த “நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே” என்ற சுற்றுச்சூழல் கவிதைத் தொகுப்பில் இடம் பெறும் வரியிது. “ஜி. ஆனி ஜோஸ்பின்” என்ற இயற்பெயர் கொண்ட கவிஞர் வைகைச்செல்வி வல்லமை இதழிலும் எழுதியுள்ளார். சென்னையில் உள்ள தமிழ்நாடு மாசுக் கட்டுப்பாடு வாரியத்தில் மேலதிகாரியாகப் பணியாற்றிய வைகைச்செல்வி ஆங்கில இலக்கியம், வணிகவியல், வணிக மேலாண்மை ஆகியவற்றில் முதுகலைப் பட்டங்கள் (M.A.(Eng.Literature), M.Com., M.B.A.) பெற்றதுடன், மேலும் தனது தொழில் சார்ந்த பட்டயப் படிப்புகள் (Post Graduate Diplomas in Environmental Laws, Industrial Pollution Control, Labour Laws & Computer Applications) பலவற்றையும் படித்தவர். சுற்றுச் சூழல் பயிற்சிக்காக டென்மார்க், வங்காளதேசம் நாடுகளுக்குச் சென்று வந்துள்ளார். தற்சமயம் கல்வியாளராக பொறியியல் கல்லுாரி ஒன்றில் பணியாற்றி வருகிறார்.

மதுரையை பூர்வீகமாகவும், சென்னையை வாழுமிடமாகவும் கொண்ட வைகைச்செல்வி 1980 முதல் கவிதைகள், கட்டுரைகள், சிறுகதைகள் பல வழங்கி எழுத்துலகில் தடம் பதித்தவர். பெண்ணியம் மற்றும் பெண்மை போற்றுதலும், அவர்தம் பணியின் பின்புலமான இயற்கை சுற்றச்சூழல் பாதுகாப்பு கண்காணிப்புத் துறையின் பணியின் கொள்கைகளுமே இவரது படைப்புகளின் களங்களாக விளங்கி வருகின்றன. கவிஞர் வைகைச்செல்வியின் “இன்னொரு உலகில்… இன்னொரு மாலையில்…”, “அம்மி”, “நிற்பதுவே, நடப்பதுவே, பறப்பதுவே” போன்ற கவிதைத் தொகுதிகள் அவர்தம் கவித் திறனையும், கருத்துச் செறிவினையும் பறை சாற்றுவன. கவிதைகள் தவிர்த்து “கறிவேப்பிலை செடியும் நெட்டிலிங்க மரங்களும்” என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு, “பணிச்சூழலில் பெண்களுக்கான பாதுகாப்பு” போன்ற படைப்புகள் இவரது பெண்ணியம், சுற்றச்சூழல் பாதுகாப்பு கருத்துகளின் வெளிப்பாடுகள்.

“கருவில் பெண்ணை அழிப்போர்க்குக் காட்டை அழித்தல் பெரிதாமோ?” என்ற முத்துரை பதிக்கும் கவிதை வரி பெண்களுக்காகவும் இயற்கை பாதுகாப்பிற்கும் இவர் ஒருங்கே கொடுக்கும் குரல்.

இவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பான “அம்மி” பாராட்டுகள் பலவற்றை இவருக்குப் பெற்றுத் தந்தது. தொடர்ந்து சுற்றுச்சூழல் தூய்மையை வலியுறுத்தி, தமிழகத்தின் தலைசிறந்த கவிஞர்களின் 70 கவிதைகளைத் தொகுத்து 2003 டிசம்பரில் இவர் வெளியிட்ட “நிற்பதுவே, நடப்பதுவே, பறப்பதுவே” என்னும் தலைப்பில் வெளியிட்ட கவிதைத் தொகுப்பு தமிழ்நாடு பல்கலைக் கழகத்தில் பாட நூலாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டது.

“கத்தியின்றி, ரத்தமின்றி யுத்தமொன்று ஆரம்பம்” என்ற இவரது கவிதை, தொழில்மயமான தற்கால உலகம் சுற்றுச்சூழலை சீர்குலைப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி இந்நிலையை மாற்ற வலியுறுத்துகிறது.

நான்கு திசைகளிலும்
புகை போக்கிகள்!
நச்சுக் காற்று நெளிந்து ஊடுறுவி
மனித நாற்றுகளை
மௌனமாய்த் தலைசாய்க்க
கத்தியின்றி…ரத்தமின்றி
யுத்த மொன்று ஆரம்பம்!
காடும் மலையும் இல்லை யென்றால்
வீடும் நாடும் இனி யேது?
சுற்றுச் சூழல் சீர்கெட்டால்
அற்றுப் போகும் மனித இனம்!

பணியிடங்களில் பெண்களின் திறமைகள் மதிக்கப்படாது அவர்கள் உயர்பதவிகள் வழங்கப்படுவதில் புறக்கணிக்கப்படும் “கண்ணாடிக் கூரை” (glass ceiling) சூழ்நிலை இவரது பெண்ணியக் குரல் வழியே கீழ்கண்டவாறு ஒலிக்கிறது.

ஆண்டுகள் பலவாய் ஓடி…ஓடி
இறுதியில்
(பதவி உயர்வென்னும்)
அந்த ஏணியை அடைந்தேன்!
கூரிய கற்களும்… கொடிய முட்களும்
குத்திக் கிழித்தும்
(உயர்ச்சி நோக்கி ஆவலாய்)
ஓடிய கால்கள் …..!
ஏணியின் உயரம்
அயர்ச்சியை அளிக்க ….
புத்துயிர் பெற்றுக்
கண்களைத் திறந்தேன்!

காலை எடுத்து
முதற்படி வைப்பதற்குள் ….
என்னைத் தாண்டிச்
(சென்றன) சில காகங்கள் ….
கழுத்தில் சலங்கையுடன்,
காலில் எலியுடன்,
ஏணியைத் தள்ளி
(என்னையும் மிதித்துக் கொண்டு)
இடத்தை நிரப்பின!

இக்கவிதையினைப் படிக்கும்பொழுது “தனிப்பட்ட மன முறிவுகளைத் தாண்டி பொது இழப்புகளைப் பெண்கள் ஆராயத் தலைப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மிகச் சிலரே. எனினும் அவர்கள் ஒரு புதிய பாதையின் முன்னோடிகள். வைகைச் செல்வி அவர்களில் ஒருவர்” என மாலன் கூறியதை நாம் இங்கு நினைவுகூர்தல் பொருத்தமாகவும் இருக்கும்.

“பெண்ணும் எழுத்தும் கண்ணெனத் தகும்” என்ற வைகைச்செல்வியின் கட்டுரையும் பலவகையிலும் வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்ட அன்றைய காலத்து பெண் எழுத்தாளர்களின் எழுத்துக்களில் இருந்த வலிமையும், வீரியமும், உயிர்ப்பும், காலத்தை வென்று நிற்கும் தன்மையும் இன்றைய பெண்படைப்பாளிகளின் படைப்புக்களில் இல்லையோ! என்ற ஐயத்தை எழுப்புகிறது.

“வானகமே, வையகமே”, என்னும் சூழ்மண்டலக் கண்காணிப்பு இதழில் “இது நம்ம பூமி” என்னும் தலையங்கக் கட்டுரையைத் தொடர்ந்து எழுதி அதன் கௌரவ ஆசிரியராக சிறப்பாகச் செயலாற்றி வரும் வைகைச்செல்வி, சுற்றுச் சூழல் பாதுகாப்பு, பெண்ணுரிமை என இருதுறைகளிலும் மேலும் மற்றொரு எல்லைக்கோட்டை முனைவர் பட்டம் மூலம் சமீபத்தில் எட்டினார். இவரது தொடர் முயற்சியை பாராட்டும் நோக்கில் வல்லமைக் குழவினருக்கு வைகைச்செல்வியைப் பரிந்துரைத்தவர் வல்லமையின் அறிவியல் எழுத்தாளரும் கவிஞருமான திரு. ஜெயபாரதன் அவர்கள்.

சுற்றச்சூழல் கவிஞர், பெண் சாதனையாளர் போன்ற பட்டங்களையும் பெற்றவர் வைகைச்செல்வி. இவரது படைப்புகளில் பல்கலைக்கழக ஆய்வுகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. நெய்வேலி நிறுவன புத்தகக் கண்காட்சியின் 2002 ஆண்டிற்கான சிறந்த எழுத்தாளர் விருது, திருப்பூர் அரிமா சங்கம் வழங்கிய “சக்தி 2002” பெண் எழுத்தாளர் விருது போன்ற விருதுகளைப் பெற்ற கவிஞர் வைகைச்செல்வி, இப்பொழுது தான் பெற்ற வெற்றிகளின் வரிசையில் முனைவர் பட்டத்தையும் [Ph D. in Occupational Health Hazards of Women in Textile Industries & Environmental Management] பெற்றுள்ளார். “பணிபுரியும் பெண்களின் (ஜவுளியாலைகள் மற்றும் தீப்பெட்டித் தொழில்) பிரச்சனைகளும் அதற்கான ஒருங்கிணைந்த சுற்றுச் சூழல் மேலாண்மையும்” (Thesis: Occupational Health Problems of Women employees in Textile and Match industries and Integrated Management of Environment) என்ற தலைப்பில் ஆய்வினை மேற்கொண்டு பெற்ற முனைவர் பட்டம் இது. இவரது ஆராய்ச்சிக் கோணமும் பெண்களையும் இயற்கையையும் இணைத்த ஒரு கோணத்திலேயே அமைந்தது பாராட்டிற்குரியது.

பெண்கள் நலனும், சுற்றுச்சூழலின் நலனும் தொடர்ந்து உலகில் கவலைக்குரிய நிலையிலேயே இருப்பதை உணரும்பொழுது இவரது ஆய்வு இவரது கருத்துகளுக்கு வலிமை சேர்க்கும் வகையில் அமைந்துள்ளதைப் பாராட்டி கவிஞர் வைகைச்செல்வியை இவ்வார வல்லமையாளராக அறிவிப்பதில் வல்லமைக் குழுவினர் பேருவுவகை கொள்கிறோம். வைகைச்செல்வி தனது சமுதாய மற்றும் இலக்கியப்பணியில் வெற்றிகள் பலபெற வாழ்த்துகள்.

**************************************************************************************
வல்லமையாளருக்குப் பாராட்டுகள்!!!
தங்களுடைய ஆக்கப்பூர்வமான பங்களிப்பினைத் தொடர்ந்திட
வல்லமை மின்னிதழ் அன்பர்களின் மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்!!!

**************************************************************************************

தகவல் பெற்ற தளங்கள்:
http://www.geotamil.com/pathivukal/jayabarathan_vaikaschelvi_3.html
http://annakannan-katturaigal.blogspot.in/2004/04/blog-post_01.html
https://jayabarathan.wordpress.com/vaigaiselvi/

April 13, 2015
வாழ நினைத்தால் வாழலாம் …

—கவிஞர் காவிரிமைந்தன்.

எண்ணம் போல் வாழ்வு – எத்தனை எத்தனை உண்மை?

எத்தனை எத்தனை இன்பம் வைத்தாய் இறைவா? என்கிற குரல் ஒரு பக்கம் கேட்டாலும் …

என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை… எப்படி வாழ்வதென்றே தெரியவில்லை… ஒரு ஜாண் ஏறினால் முழம் வழுக்குகிறது…
தோல்விக்கு மேல் தோல்வி… சாவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.. தற்கொலை ஒன்றுதான் பிரச்சினைகளுக்கு முடிவு …
என்று முடிவுக்கு வரும் கூட்டம் இன்னும் இருக்கத்தான் செய்கிறது!

வாழத்தான் முடிவில்லை… சாகவும் முடியாதா? என்கிற இவர்களின் கேள்வி அலட்சியம் செய்வதற்கில்லை!

தேர்தல் தோல்வி… காதல் தோல்வி… வாழ்வில் தோல்வி… என்கிற தோல்வி வட்டத்திற்குள் துவண்டுபோகின்றவர்களின் விலாசம் தேடி வெற்றி தேவதை வருவதே இல்லை…

துன்பம்… துன்பம் என்று துவண்டுபோவதைவிட அதிலிருந்து மீளுகின்ற வழியென்ன? என்ன செய்யலாம் என்பதை விடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை தீர்மானித்து அடுத்த அடி எடுத்து முன்னேறுபவனை வெற்றித்திருமகள் கட்டித்தழுவக் காத்திருக்கிறாள் என்பதைக் கவனிக்கத் தவறவேண்டாம்!

சோதனையும் வேதனையும் தாங்கிக் கொண்டு சாதனையைப் படைத்திடும் போராட்டமேவாழ்க்கை என்று எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்! அலைகள் எதிரே வருகிறதே என்று படகுகள் கரையிலேயே நின்றுவிடுவதில்லை. அலைகளை எதிர்த்து அவற்றையும் தாண்டிச்சென்று அமைதியான நீர்ப்பரப்பில் பயணிப்பதை நாம் அறிவோம் அல்லவா? கடனும் சுமையும் எவனுக்குத்தான் இல்லை? துணிந்துவிட்டால் தலையில் எந்த சுமையும் தாங்கலாம் என்று பாடல் தந்த கண்ணதாசன் வாழ்வதற்கு காட்டும் வழிகள் நேர்மறை நோக்கு கொண்டவை…POSITIVE THOUGHTS!!!

ஆ…ஆ…ஆஹஹா ஓஹொஹோ…
ஆ…ஆ…ஆஹஹா ஓஹொஹோ…

வாழ நினைத்தால் வாழலாம் வழியா இல்லை பூமியில்
ஆழக்கடலும் சோலையாகும் ஆசையிருந்தால் நீந்தி வா

பார்க்கத் தெரிந்தால் பாதை தெரியும்
பார்த்து நடந்தால் பயணம் தொடரும்
பயணம் தொடர்ந்தால் கதவு திறக்கும்
கதவு திறந்தால் காட்சி கிடைக்கும்
காட்சி கிடைத்தால் கவலை தீரும்
கவலை தீர்ந்தால் வாழலாம்
[வாழ நினைத்தால் வாழலாம் வழியா இல்லை பூமியில்]

கண்ணில் தெரியும் வண்ணப் பறவை
கையில் கிடைத்தால் வாழலாம்
கருத்தில் வளரும் காதல் எண்ணம்
கனிந்து வந்தால் வாழலாம்
கன்னி இளமை என்னை அணைத்தால்
தன்னை மறந்தே வாழலாம்
வாழச் சொன்னால் வாழ்கிறேன் மனமா இல்லை வாழ்வினில்
ஆழக்கடலில் தோணியாக அழைத்துச் சென்றால் வாழ்கிறேன்

ஏரிக்கரையில் மரங்கள் சாட்சி
ஏங்கித் தவிக்கும் இதயம் சாட்சி
துள்ளித் திரியும் மீன்கள் சாட்சி
துடித்து நிற்கும் இளமை சாட்சி
இருவர் வாழும் காலம் முழுதும்
ஒருவராக வாழலாம்
வாழ நினைத்தோம் வாழுவோம் வழியா இல்லை பூமியில்
காதல் கடலில் தோணி போலே காலம் முழுதும் நீந்துவோம்

வாழ நினைத்தோம் வாழுவோம் வழியா இல்லை பூமியில்
காதல் கடலில் தோணி போலே காலம் முழுதும் நீந்துவோம்

________________________________________

பாடல்: வாழ நினைத்தால் வாழலாம்
திரைப்படம்: பலே பாண்டியா (1962)
இயற்றியவர்: கவிஞர் கண்ணதாசன்
இசை: விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தி
பாடியவர்: டி.எம். சௌந்தரராஜன், பி. சுசீலா
காணொளி: https://youtu.be/d8te6nIUMk0

https://youtu.be/d8te6nIUMk0

எத்தனை அழகான பாட்டுவரி என்பதை மட்டும் ரசிக்காமல்… பாட்டுவரி மட்டுமல்ல… வாழ்க்கையில் நாம் கற்க வேண்டிய பாட வரி!! நம்பிக்கையின் நங்கூர வரிகளை நாம் கேட்டு உச்சரிக்கவும்… உணர்ந்துகொள்ளவுமே…

நெஞ்சமே… இந்த வரிகளை மனனம் செய்! மரணம் கூட மரித்துப்போகும்… உணர்ந்து சொல்… உன்னைப்போல் ஒருவருமில்லை என்கிற அளவு உயர்வாய்!

வாழ நினைத்தால் வாழலாம்!!!- பல்லவி சொல்கிற வார்த்தைகளில் – மனிதனே உனக்கு வேண்டிய அளவு பலமிருக்கிறது. கேட்டுப்பார்… ஆசை இருந்தால் நீந்தி வா… ஆம்… ஆசைதான் மனித நோய்களுக்கான மூலக்காரணம் என்பது தெரிந்த விஷயம்தான்… ஆனால் அதே ஆசைதான் … லட்சியமாக… கடமையாக… கோட்பாடாக… என்று நம்மை நெறிப்படுத்தி வெற்றியை… சாதனையை.. எட்டவும் ஏற்றம்பெறவும் வைக்கிறது என்பதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. எனவேதான் ஆசையெனும் நெருப்பு மனதுக்குள் கனன்றுகொண்டேயிருக்கும் வரைதான் வாழ்க்கை இனிக்கும் என்பதையும் சூசமாகக் குறிப்பிடுகிறார்!

April 13, 2015
சகலருமே வேண்டிநிற்போம் !

-எம். ஜெயராம சர்மா – மெல்பேண்

மன்மத வருடமதை மனமகிழ வரவேற்று
துன்மதி போயிடவே துதித்துமே கடவுளைநாம்
பன்முறை வணங்கிநின்றால் பலநன்மை வந்துவிடும்
என்னினிய நண்பர்காள் இவ்வண்ணம் செய்திடுவீர் !

புதுவருடம் எமக்கெல்லாம் புத்துணர்வு தந்திடட்டும்
எமதுளத்தில் என்றென்றும் எழுந்திடட்டும் நல்லெண்ணம்
தமதுயிரால் எமைவாழ வைத்துநிற்கும் பெரியோரைத்
தானினைத்து அவர்பாதம் தனைவணங்கி நிற்போமே !

நல்லவைகள் ஆற்றவெண்ணி நாமென்றும் நினைத்திடுவோம்
அல்லவைகள் புறந்தள்ளி உள்ளமதைத் திருத்திடுவோம்
உள்நுழையும் கள்ளமெலாம் உருக்குலையச் செய்துநிற்போம்
நல்லவரின் அறிவுரையை நாம்கேட்டு நடந்திடுவோம் !

கோவில்சென்று கும்பிடுவோம் குறையகல வேண்டிடுவோம்
கோபமெனும் கொடுநெருப்பைக் குளிர்விக்க முயன்றிடுவோம்
சாபமிடும் பேய்க்குணத்தை சம்காரம் செய்திடுவோம்
சன்மார்க்கம் மனத்திலெழ சகலருமே வேண்டிநிற்போம் !

April 13, 2015
மன்மத ஆண்டே வருக!

-சரஸ்வதி ராசேந்திரன்

மன்மத ஆண்டே வருக!
மண்குளிர மழை தருக!
பைந்தமிழ்ச் சித்திரை வருக!
பொய்கைவளர் பூ விரிய!
வசந்தகால வரவே வருக!
இசைந்து நல்வளம் தருக!

சித்திரைப் பெண்ணே வருக!
சிறப்பை நல்கி அருள் தருக!
வேப்பம்பூக் கொத்தாய்க் குலுங்க
மாமரம் பூத்துச் சிரிக்க
இளவேனிற் காலமே வருக!
இன்பங்கள் கொண்டு வருக!

லஞ்ச லாவணயம் ஒழிந்து
பஞ்சம் பசி நீங்கிப்
பொய்மைகள் தகர்ந்துபோய்ப்
பூக்கட்டும் புதிய வருடம்!
பொங்கிச் செழிக்கட்டும் பூமி!

April 13, 2015
குறளின் கதிர்களாய்…(67)

-செண்பக ஜெகதீசன்

இரப்பாரை யில்லாயி னீர்ங்கண்மா ஞாலம்
மரப்பாவை சென்றுவந் தற்று. (திருக்குறள்:1058 – இரவு)

புதுக் கவிதையில்…

இருப்பவர் குணம்தெரிய
இவ்வுலகில்
இருக்கவேண்டும் இரப்பவர்…

இரப்பவரில்லா உலகின்
இயக்கம்,
கயிற்றில் இயங்கிடும்
மரப்பொம்மை போன்றதே…!

குறும்பாவில்…

இரப்பவர்களில்லா உலகின்
இயக்கம்,
கயிற்றிலாடும் பொம்மை இயக்கமே…!

மரபுக் கவிதையில்…

வாங்கிட வறியவர் இல்லையெனில்
   வள்ளல் என்பார் யாருமில்லை,
ஏங்கிடும் இரப்பவர் இல்லாத
   இந்த உலக இயக்கமெல்லாம்,
தாங்கிடும் கட்டிய கயிற்றினிலே
   தங்கியே உயிரிலா பொம்மையது
ஆங்கு மிங்கும் ஆடுதல்போல்
   அதிக பயனெதும் இல்லாததே…!

லிமரைக்கூ…

இருப்பவர்கள் குணம்தெரிய இரப்பவர்கள் தேவை,
இவர்கள் இல்லாத உலகதனின்
இயக்கம்பார், கயிற்றினிலாடும் உயிரிலாப் பாவை…!

கிராமிய பாணியில்…

இருக்கவம்பெரும தெரியணுண்ணா
இருக்க வேணும் எரப்பவனும்,
குடுக்கவனுக்குப் பெருமயில்ல
வாங்க ஆளு இல்லயிண்ணா,
வள்ளலுண்ண பேருமில்ல..

குடுக்க ஆளு இருந்தாலும்
வாங்க ஆளு இல்லாத
ஒலகவாழ்க்க ஒண்ணுமில்ல
கயித்தில ஆடுற பொம்மபோல
வெறுதாப்போவும் வாழ்க்கதானே…

இது
பொம்மலாட்டம் பொம்மலாட்டம்
பலனேயில்லா பொம்மலாட்டம்…!

April 13, 2015
சீதனம்!

-றியாஸ் முஹமட்

கன்னிக்கு ஏன் வேதனை…?
கருமச் சீதனத்தின் சோதனை!

கன்னிக்கோ
கலியாணம்
கடந்த வயது…

கலியாணச் சந்தையில்
கனவுகளோடு
காலூன்றி நிற்கும்
கற்புக் கன்னி!

கல்யாணராமர்களோ
கன பேர்,
கருமச் சீதனக்
கனவுகளோடு…

கல்யாணராமனுக்குக்
காணிக்கையில்லை,
காணிக்கை கேட்பவன்
கடவுளுமில்லை!

கரும்பு தின்னக் கூலியோ… ?
கணவனாகக் காசோலையோ…?

கண் கெட்ட,
கல்யாணக் காளையர்
காசு கொடுத்தும்

கடை, நகை, வாகனமாம்
கணக்குப் பார்க்கின்றான்
கச்சிதமாய்…!

கணக்குப் பிழையானது
கல்யாணம் விலையானது
கன்னியின் இன்பக்
கனவுகளோ கானல் நீராய்க்
கரைகிறது…….!

கலியாணச் சந்தையிலோ
காசுகளோ குவிகின்றது!
காலங்களோ கடந்தாலும்
கல்யாணராமர்களோ
கலக்குகின்றார்கள் – புதுக்
கட்டழகோடு….!

கன்னிக்கு என்ன வேதனை…
கருமச் சீதனத்தின் சோதனை!

April 13, 2015
நான் அறிந்த சிலம்பு – 161

-மலர் சபா

மதுரைக் காண்டம் – 05. அடைக்கலக் காதை

கோவலன் செய்த அறங்களை மாடலன் பாராட்டி, அவன் மனைவியுடன் தனியாக மதுரை வந்ததற்கு இரங்குதல்

நாவன்மை மிக்க மாடலன்
கோவலன் அங்கு வந்த காரணம் யாது
என்ற கேள்வி எழுப்பி,
அவனது நிலையறிந்து பேசத் தொடங்கினான்.

முதுமறையோனை மத யானையிடமிருந்து விடுவித்தமை

அரசன் அளித்த தலைக்கோலின் சிறப்பால்
புகழ்பெற்ற மாந்தளிர் போன்ற
மென்மையான மேனியளாம் மாதவி
நல்வினை வாய்க்கபெற்ற காரணத்தால்
ஒரு பெண் சிசுவை ஈன்றாள்.
தூய்மையற்ற குழந்தைப்பேறு
தீட்டு நாட்கள் கழிந்தபின்,
வயதில் மூத்த பிற கணிகையர்
அந்தக் குழந்தைக்கு
நல்லதொரு புகழ்வாய்ந்த
பெயரினை இடுவோம் என்று
அழகிய பெயர் ஒன்று சூட்டும்படி
நின்னை வேண்டி நின்றார்.
அவர்களின் தகுதிமிக்க பேச்சைக்கேட்டு
நீ அவர்களிடம் உரைக்கலானாய்:

”முன்னொரு நாளில் இருள் நிறைந்த ஒரு யாமத்தில்
அலைமோதும் பெரிய கடலில் எழுந்த சூறைக்காற்றால்
எம் குலத்தவன் ஒருவனின் மரக்கலம் உடைந்தது.
கரைசேர வழியொன்றும் இல்லாத போதும்
அவன் செய்த அறத்தாலும் தானத்தாலும்
சிறிது காலம் நீந்தியபடி இருந்தான்.
அவன் முன்னே ஒரு தெய்வம் தோன்றி…
“அசுரர் துன்பப்படாமல் இருப்பதற்காக
இத்தீவிற்கு இந்திரன் ஏவல் காரணமாய்
நான் இங்கு வாழ்ந்து வருகிறேன்.
உனது பெரிய சிறந்த தானத்தின் பயன்
உன்னைவிட்டு நீங்காது.
எனவே கடலில் நீந்திய நின்துயர்
தீரும் வண்ணம்
தண்ணீரில் நீ படும் இத்துன்பம் நீங்குக!
எனக்கூறித் தம் மந்திரத்தால்
அவனைக் கரையில் சேர்த்தது.
அத்தெய்வத்தின் பெயரை என் குழந்தைக்கு இடுங்கள்!”
என்று நீ கூறினாய்.

அடிப்படையாக அமைந்த சிலப்பதிகாரத்தின் வரிகள் இங்கே: 20 – 35
http://ilakkiyam.com/sangailakkiyam/23-tamil/iyal/sangailakkiyam/pathinenmerkanaku/ettuthogai/pura-nanooru/1133-adaikalakathai–

படத்துக்கு நன்றி: கூகுள்

April 13, 2015
இன்றும் உலகம் மாறவில்லை!

-ரா.பார்த்தசாரதி

பிள்ளை பிறந்தால் என்றும் பேரின்பம்
குலம் தழைக்க வந்தத் திருமகன்
பெண் பிறந்தால் ஏனோ பெருமூச்சு
பெற்றோர்கள் வெளிபடுத்தும் ஓர் தனிப்பேச்சு!

இன்றும் பெண் சிசுவதை நடக்கின்றது
இதனை அரங்கேற்றுவதும் பெண் இனமே!
குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்றுதானே…
பெண் குழந்தைகளைப் புறக்கணிப்பதும் ஏனோ?

தன்னைப்போல் பிறரையும் நினை
ஆண், பெண் பாகுபாடின்றி நினை
பெண்ணே உன்வீட்டின் செல்வம்
உன் குடும்பத்தில் அவளொரு சேமக்கலம்!

பெண்ணை ஆணுக்கு நிகர் என நினை
தங்கமெனத் தன்பெண்ணை வளர்த்தான்
தங்கத்தைத் திருமண பந்தத்தில் தொலைத்தான்
பிறந்த வீடு விட்டு புகுந்தவீடு புகுந்தாள்!

பிரித்துப் பாகுபடுத்தும் பெண்ணின் வாழ்க்கை,
எதிர்காலம் எப்படியோ என நினைக்கும் வாழ்க்கை
தன்னலமின்றிப் பிறர் நலனுக்காகப் புகுந்தாள்
தன் முன்னேற்றத்தைக் காணத் துடித்தாள்!

பிறந்த வீட்டில் கொடிகட்டிப் பறந்தாள்
கொம்பைச் சுற்றிப் படரும் கொடியானாள்
இன்று உரிமைக்காகச் சிலவற்றை விட்டுக்கொடுக்கிறாள்
விட்டுகொடுக்கும் வாழ்க்கையே உயர்வென நினைக்கிறாள்!

பிள்ளை வீட்டில் பிச்சை எடுக்கும் பெற்றோர்
பெண் வீட்டில் மரியாதையாக நடத்தப்பட்டாலும்
பழமை பேசி, தன்னுக்குள் போட்டுக்கொண்ட வேலி
என்று மாறுமோ இந்தத் தேவையற்ற வேலி?

மருமகனை, மகனாக நினைக்கத் தெரிந்தாலும்
மருமகளை, மகளாக நினைக்கத் தெரிந்தாலும்
பழமை நீக்கி, காலத்திற்கேற்ப வாழத் தெரிந்தாலும்
பெண்ணே! இன்றும் உலகம் மாறவில்லை!

April 13, 2015
வானில் மிதந்த வெள்ளைப் பந்து!

-மீனாட்சி நாகப்பன்

அந்தி வானத்திலே
அந்த மேகத்தினிடையே
பரந்த முகத்தில் வெள்ளி நிலவு
வட்ட முகமாய்க் காட்சி அளிக்கிறது!

கரிய மேகத்தின்
கார் கூந்தலை விலக்கி,
நெற்றித் திலகமிட்ட
இரவு நிலவு என்னைப் பார்த்து
இளநகை பூத்தது!

வெள்ளைப் பந்து
வானில் மிதந்து
வீதி ஊர்வலம்
விடியும் வரை வந்தது!

விளக்கொளியாய் ஒளிவீசிய
விண்ணகத்துச் சந்திரன்
முழுமையைக் கண்டு
மலர்ச்சியும் ஆச்சர்யமும் கொண்டு
மண்ணில் மனம் மகிழ்ந்தேன்!

April 13, 2015
மறக்க முடியவில்லை!

-மீனாட்சி நாகப்பன்

பேதைப் பருவத்தில்
கதைகேட்ட காலங்களும் கடந்து
ஓடித் திரிந்து ஒளிந்தும்
விளையாடி ஒளியும் ஒலியும்
வெள்ளியன்று
கண்டு ரசித்த நாட்களையும்
வீதியிலே நாடகமும் ,வெள்ளைத்திரையில்
வண்ணப்படமும் விடிய விடியப் பார்த்து
மறுநாள் முழுவதும்
உறக்கம் கலையாத நேரங்களை
நினைத்தாலே சிந்தனையில்
சிலிர்ப்பாய் இருக்கிறது!
அந்தத் தருணங்கள் அழகாய் இன்னமும் !

பள்ளியிலும் கல்வியிலே கவனம் கொண்டு
கரையேறிக் கணிதத்தில் சதம்பெற்ற தருணமும்
கல்லூரி வனத்திலே கால்பதித்துச்
சிட்டுக்குருவியாய் எட்டிப் பறந்த
ஏற்றமிகு நாட்களும் என் எண்ணத்தில் பதிந்த
வண்ணக்கோலங்கள் அவை!

சிங்காரச் சென்னையிலே
ரீங்காரமிட்டுத் தமையனின்
தலைமையில் கண்டு ரசித்த,
சென்றுவந்த இடங்கள் ஏராளம்!

மணக்கோலத்தில்மாங்கல்யம் பெற்று
மன்னவனுடன் வாழ்க்கைக் களத்தில்
மனதார அடியெடுத்துவைத்த
நன்னாளும் மறக்க முடியாத
பொன்னாளே!

சிறிய அழகிய கோலமாய் இருக்குமென நினைத்த வாழ்க்கை
சிக்கல் கோலமாய் விரிந்தாலும்
சிக்கனமாய்ப் பக்குவமாய்ச் சிறகடித்துப்
பறக்கின்ற தருணத்திலே
அன்னையாகி ’அம்மா’வென்று
அழைக்கும் அழகிய தருணம்
அமையப்பெற்று வாழ்க்கையின்
அடுத்தகட்டம் நுழைந்த நன்னாளும்
மறக்கமுடியாத மனதின் நினைவுகள்!

கல்வித்துறையிலே கால்பதிக்க
அவசரமாய் அவசியமாய்
ஆசிரியர் தேர்வில் வெற்றிபெற்ற,
அரசாணை வாங்கிய நன்னாளும்
பொன்னாளே என்றும்!

உள்ளன்புடன் உணர்ச்சியுடன்
உருவாகும் தருணங்கள் அனைத்தும்
உலகில் மறக்கமுடியாத
உன்னதத் தருணங்களே!

April 13, 2015
எரியும் வேதனை..

நாகினி

அரசுப்பள்ளி மாணவரும் ஆங்கிலம்
நுனி நாக்கில் பேசுகிறார்…
வீட்டுக்கொருவர் படிப்பாளர் என
கல்வி நிலைப் பல்கித் தான் வருகிறது…
அடுப்படியே கதிஎனும் நிலை பெண்களும்
விமானம் ஓட்டி விண்ணையே எட்டுகிறார்…
கிராமத்தின் மண் சாலைகளும்
பளபள சிமெண்ட் பூச்சாகியது…
ஓலைக் குடிசையிலும் ஒளிவிளக்கோடு
டிவி,மிக்சி,மின்விசிறி என அறிவியல்
சாதனங்கள் சாதாரணப் புழக்கமாகியது…
தொன்னையில் டீ தருமளவிற்கு
சாதியால் ஒதுக்கப் பட்ட நிலையும்
சற்று ஒதுங்கித்தான் போய் விட்டது….
ஆம்…நினைக்கவே பிரமிப்பாக!

சமூகத்தின் நற்பிம்பக் காட்சியைக்
காலக் கண்ணாடி காட்டினாலும்..
வாழ்க்கை வானில்
நீங்கா வறுமைக் கோடுகள்..
பெண்சிசுக் கொலை…
பாலியல் வன்கொடுமை…
சாதிமதக் கலவரமென
இன்றளவும் மறையாத நிரந்தர
வன்முறைக் கேடுகள்
உலவுவதை உற்று நோக்குங்கால்…
மன மூலையில் இனம்புரியா
வேதனை வலி தீயாய்
எரியத் தான் செய்கிறது!!

— நாகினி

April 13, 2015
திரு வி க அவர்களைச் சந்தித்தேன்……

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

அன்பின் வி எஸ் கல்யாணராமன் சார்….

ஆஹா…அஹா…

இன்று (ஏப்ரல் 11) மாலை நிகழ்ந்த அற்புதமான சந்திப்புக்கு என்ன தலைப்பு கொடுப்பது…

திரு வி கவைச் சந்தித்திருப்பவரும், அ சீ ரா என்றழைக்கப்படும் பேராசிரியர் அ ஸ்ரீனிவாச ராகவன் அவர்களது மாணாக்கருமான உங்களை எங்கே நாங்கள் சந்தித்தோம்….

நேரே திரு வி கவை சந்தித்தோம்…
அசீரா அவர்களைச் சந்தித்தோம்
எந்த கவிமணி தேசிகவிநாயகம் பிள்ளையை நீங்கள் வானொலி பேச்சு மூலம் மட்டுமே கேட்டறிய முடிந்ததோ அந்தக் கவிமணியை அல்லவா சந்தித்தோம்..

இன்னும், சொல்லுக்குச் சொல் மேற்கோள் காட்டி நீங்கள் ரசித்துக் கொண்டிருந்த
(பண்டைக் காலத்துப் பயித்தியங்களில் ஒன்றெனவே கண்டு நானும் ஆளாகிக் கொண்டுவிட்ட) பாரதியை தரிசித்தோம்….

இன்னும் இன்னும்……
பட்டினிக்குத் தீனி, கேட்டபின்பு ஞானி என்ற அபிமான கவியரசு கண்ணதாசனும் அல்லவா இன்று நம் கூடவே இருந்தார்….

அப்புறம், ஜே கே? அவரது கதைகளை, நாவலை மட்டுமல்ல….

வேறு இடம் தேடித் போவாளோ இந்த
வேதனையில் இருந்து மீள்வாளோ
நூறு தரம் இவள் புறப்பட்டாள் விதி
நூலிழையில் இவள் அகப்பட்டாள்

என்று சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் எனும் தனது அற்புதக் கதையின் திரைப்படமாக்கலில் தானே அற்புதப் பாடல் எழுதிய ஜே கே…

மாட்டையும் சேர்த்துக் கொண்டு போய் நிறுத்தி எனக்கு வாடகைக்கு வீடு கொடுங்கள் என்று அசத்திக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீ தேவி உபாசகர் லா ச ரா,

தனது இறுதிக் காலத்தில் மிகுந்த உடல் வேதனைக்கு உள்ளாகி மறைந்துபோன நவீன தமிழ் சிறுகதையாளன் சுஜாதா,

யார்தான் இல்லை….இன்றைய சந்திப்பின்போது……?

முக்கியமாக இலக்கிய திறனாய்வாளர் தி க சி…அவரை நினைவுகூரத்தானே நிகழ்ந்த இலக்கிய சந்திப்பு அது…….

81 வயதில் தளராத மனவுறுதியும், தாள மாட்டாத இலக்கிய தாகமும், அசாத்திய நினைவாற்றலும், அன்பின் கொண்டாட்டத்தில் துள்ளும் உள்ளமுமாக…

உங்களை தனது இல்லத்திற்கு அழைத்து அறிமுகம் செய்வித்த செம்மொழி தி சுபாஷினி அவர்களை வாழ்த்திக் கொண்டே இருக்கலாம்…

அவரது அண்ணன், ஓய்வுபெற்ற தலைமை ஆசிரியர் விப்ர நாராயணன் தனது மிதமான ஆர்ப்பாட்டமற்ற மொழியில் மறைந்த லாச்சா என்ற வித்வான் ல. சண்முக சுந்தரம் அவர்களது அன்பைப் பற்றி, தமிழ் தாகத்தைப் பற்றி, இலக்கிய ரசனை பற்றி…என்னமாகப் ..பேசினார்..

(ல சண்முக சுந்தரம் அவர்களைப் பற்றி மேலும் அறிய….பின்வரும் இணைப்புகளை வாசிக்கலாம், அவரைப் பற்றி அறிய விரும்பும் அன்பர்கள்)

http://www.vallamai.com/?p=42140

http://www.dhinasari.com/latest-news/%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AE%BE%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%B2-%E0%AE%9A%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%95-%E0%AE%9A%E0%AF%81%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%B0-006358.html

இலக்கிய ரசனை, வெறும் கடனே என்று ஒப்பித்தல் அல்ல, உள்ளார்ந்த ரசிப்போடு இலக்கிய வாசிப்பும், பகிர்வும், பரப்பலும் கூட ஒரு பிரும்மானந்த நிலையைக்க் கொண்டுவருமா என்று நான் லாச்சாவிடம் ஒரு முறை நேரே கேட்டேன், ஆமாம், டி கே சி அவர்கள் அப்படியான பேரானந்த நிலையை எட்டியவர் என்று அவர் பதில் அளித்தார். அதே நிலையை அவரும் எய்தினார் என்று சொன்னாரே விப்ர நாராயணன்…(கடந்த மாதம் காந்தி நிலையத்தில் உப்பு வெளி என்னும் மொழிபெயர்ப்பு நூல் குறித்து விப்ரநாராயணன் சிறப்பான அறிமுகம் செய்திருந்தார்)

சிறந்த ரசனை எங்கிருந்தாலும் கொண்டாடப்படவேண்டியதுதானே என்று எல்லோருமே பேசிக் கொண்டோம்….

எல்லையோர படைவீரர்களை உற்சாகப் படுத்தி நிகழ்ச்சி முடித்துக் கொண்டு தில்லி சென்று அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் சர்வபள்ளி ராதாகிருஷ்ணன் அவர்களைச் சந்தித்தார்களாம் தமிழக திரை உலகினர். அதில் சந்திரபாபு முக்கிய இடம் வகித்தவர். அவரை அறிமுகம் செய்தபோது, அவரது பாடலை தான் கேட்டு மிகவும் ரசிப்பதுண்டு என்று சொன்ன ராதாகிருஷ்ணன் தனக்கு மிகவும் பிடித்த பிறக்கும் போதும் அழுகின்றாய் இறக்கும் போதும் அழுகின்றாய் என்ற பாடலைப் பாடச் சொல்லிக் கேட்டாராம்.. சந்திரபாபு பாடப் பாட கண்ணில் நீர் பெருக்கெடுத்தோடிய குடியரசுத் தலைவரைக் கண்டு குதியாட்டம் போட்ட சந்திரபாபு ஓடிச் சென்று அவரது கன்னத்தைத் தட்டிக் கொடுத்து, ரசிகன்மா கண்ணு நீ ரசிகன் என்று மோவாயைத் தொட்டுக் கொஞ்சி முத்தமிட்டு ரசித்திருக்கிறார்….பாதுகாவலர்கள் அதிர்ந்தபோது அவர்களை குடியரசுத் தலைவர் சமாதானப் படுத்தி, சந்திரபாபு ஒரு மாபெரும் கலைஞன், கலைஞன் ஒரு குழந்தை மாதிரி என்றாராம், என்று எப்போதோ வாசித்ததை நான் நினைவு கூர்ந்தேன்.

அப்படியே கம்பனுக்குள் மூழ்கினீர்கள் நீங்கள்…தோழமை என்றவன் சொல்லிய சொல் ஒரு சொல்லன்றோ…

ஆணவம் இன்றி தன்னை ஒப்புக் கொடுத்து ரசிக்கும் மனத்திற்கு, விப்ரநாராயணன், எல்லே இளங்கிளியே இன்னம் உறங்குதியோ என்ற ஆண்டாளின் 15வது பாசுரத்தில் வரும், வல்லீர்கள் நீங்களே நானேதான் ஆயிடுக என்ற இடத்தைச் சுட்டிக் காட்டி, அந்த நானே தான் ஆயிடுக என்ற பொறுப்பைத் தன்மீது ஏற்றிக் கொண்டு விட்டுக் கொடுத்துப் போகும் ஞானம், பாரதி சொன்ன பகைவனுக்கு அருள்வாய் நன்னெஞ்சே எனும் பரிபக்குவ நிலை, டி கே சி அவர்களிடத்து இருந்தது என்றார்….

அது அப்படியே லாச்சாவிடம் மிளிர்ந்தது என்று உணர்ச்சி வசப்பட்டார் இளைஞர் காஞ்சி சரவணன்.

தனது சொத்து விஷயம் கோர்ட்டுக்குப் போனபோது, நீதிபதி முன் நின்று, எனக்கென்று பங்கு வேண்டாம்,எனது இளையவர் மொத்த சொத்தையும் எடுத்துக் கொள்ளலாம், இதற்கு எதற்கு உங்களிடத்து வந்தார் அவர் என்று கேட்டு நீதிபதியே அசந்து போகும்படி சொல்லும் உளத் திண்மை டி கே சி அவர்களுக்கு இருந்தது. வாழ்க்கையில் எத்தனையோ துயரங்களை சந்தித்த லாச்சாவிடம் அந்தப் புன்னகை, துணிச்சல் நடை, யார் வந்தாலும் உபசரித்து தனது கையால் சமைத்த அறுசுவை உணவளித்து இலக்கியமும் பகிர்வு செய்து அனுப்பும் அவரது வாழ்க்கை அனுபவம் அற்புதமானது என்றார் விப்ரநாராயணன்.

தி க சி அவரைக் குறித்த நினைவுகளையும் விப்ரநாராயணன் பகிர்ந்து கொண்டார்.

ஸ்டேன்லி மருத்துவமனை ஓவியராக பணியாற்றும் பாலசுப்ரமணியன் அவர்கள் மிகவும் உணர்ச்சி வசப்பட்டு இந்த சந்திப்பில் பெருமிதம் பொங்க கலந்து கொண்டிருந்தார்.

கலகக் குரல்கள் பற்றிய வரிசையில், மீரா எனும் மீ ராஜேந்திரன் அவர்களது,

திருக்குறளில் தேர்வு எழுதப் போனார்
பாவம் வள்ளுவர் ஃ பெயில் ஆனார்
அவர் படிக்கவில்லை கோனார்

என்ற வரிகளையும்,

பாலும் தெளிதேனும் பாகும் பருப்புமிவை
நாளும் திருப்பித் தா
நீ கொடுத்த சங்கத் தமிழ் இந்தா

என்ற பகடி கவிதை வரிகளையும்

நான் நினைவு கூர்ந்தது, தனக்கு அந்த நாட்களில் மீ ராவுடன் செலவிட்ட பொழுதுகளை மீண்டும் நெஞ்சில் நிறுத்தியது என்றார் ஓவியர் பாலு.

காஞ்சி சிவா எனும் சிவசங்கரன், தி க சிவசங்கரன் (தி க சி) அவர்களை நினைவுகூரும் முகமாக நிகழும் சந்திப்பில் அதே பெயரில் தானும் வந்து கலந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்றார். தரை என்ற பெயரில் மாதம் தவறாது அயல் நாட்டு முக்கிய திரைப்படங்களை விருப்பம் உள்ளோர்க்கு இலவச திரையிடலை காஞ்சியில் செய்து கொண்டிருக்கும் அவரை தளம் பா இரவி பெருமையோடு அறிமுகம் செய்வித்தார்.

ரசனையை மேலும் பெருக்கிய ரசகுல்லா,
சிலப்பதிகாரம் என்றோர் மணியாரம் படைத்த என்ற பாரதியைக் கொண்டாடிய வாய்களுக்கு ஒரு பணியாரமும்
பழரசமும் வேறு கொடுத்து மகிழ்வித்த தி சுபாஷினி அவர்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்ல….

பெங்களூரு திரும்பிச் செல்லும் எங்கள் அன்பின் அன்பான கல்யாணராமன் அவர்களே, உங்களை எப்படி மறப்போம்….

எத்தனை நகைச்சுவை உணர்வு…..எத்தனை ரசனை…..

உங்களோடு படிக்கும் காலத்தில் படிப்பைக் கை கழுவி வெளியேறிப் போய் கடை வைத்து, கவுன்சிலர் ஆகி, பின் எம் எல் ஏவும் ஆகி பெரிய ஆள் ஆன தங்கவேல், கணிதத்தில் பிளந்து கட்டி சரித்திரம் படைத்த வெறும் கணக்கர் வேலைக்குப் போன தாங்கள், அறிவியலும்-இன்ன பிறவுமாக நகர்ந்த வாழ்வில் அருமையான் இலக்கிய நுகர்வின் மூலம் வாழ்வுக்குப் பொருள் சேர்த்துக் கொண்ட உன்னதம்….

எதை விவாதிக்க, எதை சொல்லாது விட….

திரைப்படப் பாடல், நகைச்சுவை துணுக்கு, பத்திரிகை வாசிப்பு, அங்கதம் என்ற ருசி….ஆஹா…ஆஹா…

எத்தனையோ பெரிய ஆளுமைகளை நேரில் சந்தித்து உரையாடி மகிழ்ந்த உங்கள் காலங்களை எங்களுக்குமாக ஆக்கிக் கொடுங்கள்……என்று கேட்கையில், கவிஞர் வாலியின்,

பொதிகை மலை தோண்டிப்
புதையல் எனக் கண்டெடுத்து
மதுரைப் புலவர்தம்
மனவீட்டில் பூட்டி வைத்த
நிதியாம் நற்றமிழை
நிறுத்தறியாப் பெருஞ்சொத்தை
மதியால் களவாட
முயற்சிக்கும் திருடன் நான்

என்ற கவிதை வரிகளை நினைவு கூர்ந்தேன்…உங்கள் மன வீட்டில் பூட்டி வைக்காது எங்களுக்கும் எழுதி அளியுங்கள், உங்கள் அனுபவங்களை….

வாழ்க நீங்கள் எம்மான், பல்லாண்டு பல்லாண்டு…..

திரு வி கவைச் சந்தித்த ஒருவரை நேரில் பார்த்த ஆனந்தம் ஒன்று போதாதா, என் வாழ்வின் மீதிக் காலத்தை மெருகேற்றித் தர….

வாழ்க பல்லாண்டு….

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

April 13, 2015
படக்கவிதைப் போட்டி 7-இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கவிஞர்களின் சிந்தனைப் பசிக்குச் சிறந்த தீனிபோடும் புகைப்படத்தைத் தந்த திருமிகு. ராமலக்ஷ்மிக்கும், அதனைத் தேர்வு செய்த திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் வல்லமை ஆசிரியர் குழுவின் பாராட்டுக்கள்.

தந்தை தோளில் ’ஜம்’மென்று அமர்ந்தபடி வாயில் வைத்த விரலோடும், விழிகளில் விரியும் வியப்போடும் இக்குழவி அங்கே நோக்குவதுதான் எதனை? என்ற ஆர்வம் நமக்கும் தொற்றிக்கொள்கிறது இப்புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது!

ஆர்வமாய் தந்தை தோளில்
அமர்ந்துநீ உலகந் தன்னைப்
பார்வையால் அளக்கின் றாயே
பாலகா உனக்கார் ஈடு? என்று அக்குழந்தையைக் கொண்டாடத் தோன்றுகின்றது.

இன்று, தன் இளம் மகனை அந்த அன்புத் தந்தை தன்தோளிலும், மார்பிலும் சுமக்கின்றார் ஆசையாக! இதே பாரம் இடம்மாறும் காலமும் வரும். அப்போது இப்பிள்ளை தன்னன்புத் தந்தையைப் (பாரமாய் நினையாது) பாசமாய்ச் சுமக்கவேண்டுமே எனுமோர் ஏக்கமும் இக்காட்சியின் நீட்சியாய் நம் உள்ளத்தில் எட்டிப்பார்க்கவே செய்கின்றது.

கறையானால் அரிக்கப்பட்ட ஆலமரம் வீழ்ந்துவிடாதபடி அதன் விழுதுகள் அதனைத் தாங்கிப்பிடிப்பதுபோல் வயதுசென்ற தந்தைக்குத் தள்ளாமை வந்து பிணியெனும் கறையான்கள் அவருடலை அரிக்கும்போது அவருடைய புதல்வன் அவரைத் தாங்கிப் பிடிக்கவேண்டும். அதுவே மகன் தந்தைக்கு ஆற்றும் தலையாயக் கடன்! இவ்வாழ்வியல் உண்மையை நாலடியார்ப் பாடலொன்று நன்றாய் விளக்குகின்றது. அப்பாடல் நம் சிந்தனைக்கு…

சிதலை தினப்பட்ட ஆல மரத்தை
மதலையாய் மற்றதன் வீழூன்றி யாங்குக்
குதலைமை தந்தைகண் தோன்றின்தான் பெற்ற
புதல்வன் மறைப்பக் கெடும். (நாலடி: 197)

இனி, போட்டிக்கு வந்துள்ள கவிதைகள் குறித்துப் பார்ப்போம்.

இவ்வாரமும், ’நீ முந்தி நான் முந்தி’ என்று போட்டி போட்டுக்கொண்டு கவிஞர் பெருமக்கள் ’கவிதைப் பந்தி’ நடத்தியிருக்கின்றீர்கள். பல்வேறு கருத்துக் குவியல்களையும், சிந்தனைச் சிதறல்களையும் அள்ளி வழங்கி ’எந்தக் கவிதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது?’ என்று எங்களைத் திகைக்கச் செய்திருக்கின்றீர்கள். உங்கள் சீரியமுயற்சிக்கு எம் பாராட்டுக்கள்!

என் சிந்தைதொட்ட கவிதை வரிகளின் பட்டியலை முதலில் தந்துவிடுகின்றேன்…

பருவமாற்றங்களையும் அதனோடு இணைந்தே வரும் மனமாற்றங்களையும் தந்தைக்குக் தனயன் செப்புவதாயுள்ள திரு. பா. இராஜசேகரின் ரசமான வரிகள்…

தந்தை
உன்
விரல்பிடித்து
நடைபயின்று!
நீ
சுமக்க
தோழ்அமர்ந்து
வலம்வந்தேன்
பிஞ்சுக்காலம்!
நீ
அறிவுரைத்தாய்
முகம்திருப்பி
கைவிடுத்து
கண்மறைந்தேன்
விடலைக்காலம்!

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

குறள்வரிகளின் சாயலில் கவிவடித்துச் சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் வைத்திருக்கும் திரு. சி. ஜெயபாரதனின் எழில் வரிகள்…

தந்தை மகற்காற்றும் உதவி
முந்தி விழாக் காணக்
கழுத்தில்
குந்தி இருக்கச் செயல் !
மகன் தந்தைக் களிக்கும்
தகவல்
இவன் தந்தை
’ஏணிப்படி’ என்று உலகுக்கு
எடுத்துச் சொலல் !

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

மகனுக்குத் தந்தை சொல்லும் வாழ்வியல் உண்மைகளை விளக்கும் திரு. ரா. பார்த்தசாரதியின் யதார்த்த வரிகள்…

தோளில் தாங்கி உனக்கு உலகை காட்டுகின்றேன்
தாயோ அன்பும், பாசமும் உன்னிடம் காட்டுகிறாள்
அறியாப் பருவத்தில் உனக்கு நான் வழிகாட்டி
முதுமைப் பருவத்தில் நீதான் என் வழிகாட்டி!

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

தன்னலமிலாத் தந்தையின் உள்ளத்தைக் கண்ணாடிபோல் துல்லியமாய்க் காட்டியிருக்கும் திருமிகு. சியாமளா ராஜசேகரின் சீர்மிகு வரிகள்…

பட்டுவிரல் நோகுமென்று பாலகனைத் தோள்சுமப்பார்
சுட்டியவன் சேட்டைகளில் சொக்கிடுவார் – மட்டிலா
அன்பால் கரைத்திடுவார் ஆக்கமுடன் கற்பிப்பார்
தன்னல மில்லாத்தந் தை .

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

தந்தை மகன் உறவில் காலம்போடும் அதிசயக் கோலங்களை அழகாய்க் காட்டியிருக்கும் திரு. எஸ். பழனிச்சாமியின் பாங்கான வரிகள்…

தந்தைக்கும் மைந்தனுக்கும் உள்ள இணைப்புஅது
தன்னலமில் லாதபாசத் தின்பிணைப்பு – மந்திரம்தான்
தந்தைசொல் ஐந்தாம் வயதில் வயதுவந்த
பின்னால் அவரேதான் வில்லன்.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

அரையில்(இடுப்பில்) வைக்கும் அன்னையையும், உயரவைக்கும் தந்தையையும் எண்ணி உளம்பூரிக்கும் மகனைக் காட்டும் திரு. ஜெயராம சர்மாவின் ரம்மியமான வரிகள்…

அம்மாவோ அரையில் வைப்பாள்
அப்பாவோ உயர வைப்பார்
என்னிளம் பருவம் தன்னை
இங்கு நான் காணுகின்றேன்.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

வாழ்க்கை நடைமுறைகளை வண்ணங்களினூடே வனப்பாய்ச் சொல்லியிருக்கும் நல்லை திரு. சரவணாவின் சிந்தனை வரிகள்…

நமக்கான அவசரங்களைவிட
வேகமாயிருக்கிறது… எதிர்காலம்…
எப்போது வேண்டுமானாலும்
உறிஞ்சிக்கொள்ளப்படலாம்….நிறங்கள்..!!
…. கடைசியாய் சாறு தெளித்துக்
களித்திருந்த தலைமுறை
என்னுடையதாகவும்…
பூசப்படா பச்சை
ரசித்திருந்த தலைமுறை
உன்னுடையதாகவும் இருக்கலாம்…!!

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

தந்தையின் கலப்படமற்ற அன்பை விளக்கிப் ’பிதாவே பிள்ளையின் முன்னறி தெய்வம்’ எனும் அவ்வை வாக்கை வழிமொழிந்திருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் செம்மாந்த வரிகள்…

தந்தை எதையும் தாங்கிடுவான்
தனது பிள்ளை மேன்மைபெற,
சிந்தையில் இதனைக் கொண்டேதான்
சிரிக்கும் பிள்ளைத் தோளமர்த்தி
விந்தை யான உலகினிலே
வியக்கக் காட்சிகள் காட்டிடினும்,
சிந்தையில் பிள்ளை உயர்வுதானே,
சிறந்த கடவுளும் தந்தைதானே…!

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

’உன்தோளில் ஒய்யாரமாய் அமர்ந்திருக்கும் அரும்பிடம் உன் கடந்தகாலக் குறும்புகளைச் சொல்லிமகிழ்கிறாயோ?’ என்று தந்தையிடம் வினாத்தொடுக்கும் திரு. அமீரின் அசத்தல் வரிகள்…

ஊனும் உயிரும்
உனக்கு உன்மகனோ?
உள்ளும் புறமும்
அவனுக்கு நீதானோ?
ஒன்றானது உங்கள்
உணர்வோ?
பிள்ளையிடம் சொல்வதெல்லாம்
உந்தன் பழைய நினைவோ?

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

மகன்பெற்ற இன்பமே தான்பெற்ற இன்பமாய்க் குதூகலிக்கும் தந்தையின் உணர்வுகளைச் சொல்லும் திருமிகு. தமிழ்முகிலின் இன்பத்தமிழ் வரிகள்…

..உன்னை சுமந்து சுற்றுவதிலேயே
இன்பம் காண்கிறேன் நானுமே !
உன் பிறப்பாலேயே நானும்
தந்தையென பிறப்பெடுத்தேன் !
புது வாழ்வு காண்பித்த பிள்ளையே
நீயே எந்நாளும் எந்தன் வாழ்க்கையே !

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

மகன் தந்தைக் காற்றும் உதவியை வள்ளுவப் பேராசானின் வழிநின்று விளக்கியிருக்கும் திருமிகு. நாகினியின் நயமிகு வரிகள்…

இம் மகனை(ளை)ப் பெற
இவர் என்ன தவம் செய்தாரோ’ என
ஊர் உலகம் மெச்சும் வண்ணம்
உலக அளவை மிஞ்சும்
உன்னத பண்பில் உயர்
நேர்மையாளன் இவனெ(ளெ)னும்
பாராட்டால் தலைசிறக்கும்
நன்நடத்தை உலகையே உமக்கு
கைம்மாறாய் வழங்கிடுவேன்
அன்புமிகு மகனா(ளா)ய் என்றென்றும்!

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

’ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே; சான்றோனாக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே’ எனும் புறநானூற்றுப் புலவரின் பொன்வரிகளை அடியொற்றித் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன் வடித்துத் தந்திருக்கும் வைர வரிகள்…

தாய் உன்னை ஈன்றாலும்
தந்தை யான என்கடமை
தரமான கல்வி யையும்
உரமான மன தையும்
திடமான உடலையும் தந்து
….என் வாய் உன் தூய
நடத்தை யையும் கேட்டு
இறும்பூ தெய்தவும் விழையும்…

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

நான் மேற்குறிப்பிட்டவை அனைத்துமே சிறந்த கவிதை வரிகளாய் ஒளிர்கின்றன; மிளிர்கின்றன! எனினும், இக்கவிதைகள் பலவற்றில் ஒன்றின் சாயலை மற்றொன்றில் தெளிவாகவே காணமுடிகின்றது. இக்குறையை இனிவரும் போட்டிகளில் கவிஞர்கள் கவனத்துடன் களைவார்களாக!

இவற்றினின்று மாறுபட்டுத் தன்தோளில் அமர்ந்திருக்கும் மகன் எவ்வாறு வாழவேண்டும் என்பதைப் புலவர்கள் அரசர்கட்குச் சொல்லும் ’செவியறிவுறூஉ’ பாணியில் தந்திருக்கும் ஓர் இலட்சியத் தந்தையை இங்கே கண்டேன். ’வரம் வேண்டும்…’ எனும் தலைப்பில் அவர் வடித்திருக்கும் கவிதையை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகவும், கருத்துச்செறிவுள்ள அக்கவிதையைப் படைத்தளித்திருக்கும் திரு. கொ. வை. அரங்கநாதனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகவும் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

…என் அனுபவ உயரத்தில்
அவன் அகிலத்தைக் கண்டு
தனக்கொரு வழியினை
தானே அமைத்து
தலை நிமிர்ந்து
நடந்திட வேண்டும்!

ஊர் கோவில் திருவிழாவை
உயரத்தில் இருந்துப் பார்த்தாலும்
தானுயரும் நிலை வரும்பொழுது
வானோக்கி நடக்காத
வரமவனுக்கு வாய்க்க வேண்டும்!

தள்ளாடி நான் நடக்கும்
பொல்லாத காலம்
புலருகின்றபொழுது
எல்லோரும் போற்றும் வண்ணம்
என் இரு கரம் பற்றி
மெல்ல அழைத்துச் செல்லும்
நல்ல மனம் நாளு மவன்
நாதனருளால் பெற வேண்டும்!

இக்கவிதையேயன்றி, (படத்திலிருக்கும்) குழந்தையையும், தந்தையையும் மவுனமாக்கி அருகிருக்கும் மரத்தைப் பேசவிட்டிருக்கும் புதுமைக் கவிஞர் ஒருவரையும் சந்தித்தேன். இப் புதியமுயற்சி என்னை வெகுவாய்க் கவர்ந்தது. சாதாரண மனிதனைப்போல் அல்லாமல் ஓர் மாமனிதனைப்போல் அல்லவா அந்தமரம் தத்துவங்களை உதிர்த்துள்ளது!!
திரு. சுரேஜமியின் ’ மரம் பேசியது’ எனும் அக்கவிதையை இவ்வாரத்தின் ’பாராட்டத்தக்க கவிதை’யாய்ச் சுட்ட விரும்புகிறேன்.

அம்மரம் பேசியதை நாமும் செவிமடுப்போம்…

…எவர் தந்த விதையோ
இன்று நான் மரமானேன்;
எத்தனை இன்னல்கள்
ஏற்ற மரமாக?
…வாழும் வரை
உயிர்க்காக;
வீழும்போது
உனக்காக!!
என்னிடம் கற்றுக்கொள்!
தன்னிடமிருந்து கொடுத்தால்
தர்மம்!
தான் மடிந்து கொடுத்தால்
தானம்!
சொல்வாயா தாங்கி
நிற்கும் குழந்தைக்கு?

இத்தகைய புதுமைச் சிந்தனைகள் தொடர்க!

பாராட்டுப் பெற்ற கவிஞர்களுக்கும், சிறப்பான பங்களிப்பை நல்கியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கும் என் நெஞ்சுநிறை வாழ்த்துக்கள்! தொடர்ந்து ஊக்கத்தோடு பங்குபெறுக! சிறந்த ஆக்கங்களைத் தருக!

April 12, 2015