வல்லமை

Month: August 2015

  • இங்கிலாந்திலிருந்து ஒரு மடல்…..(160)

    –சக்தி சக்திதாசன்.

    அன்பினியவர்களே !

    இனிய வணக்கங்கள்.

    இங்கிலாந்து நாட்டின் சிறப்பம்சங்களில் ஒன்று அந்நாட்டின் கலாச்சார பெருமைகளுக்கு அந்நாட்டின் மக்கள் கொடுக்கும் முக்கியத்துவமே ஆகும்.

    ஒரு நாட்டின் பெருமையை அதன் கலாச்சார மகிமைகளை உணர்ந்து கொண்டால்தான் அந்நாட்டைப் பெருமைப்படுத்தும் வகையில் நடந்து கொள்ளக்கூடிய மனப்பக்குவத்தை மக்கள் பெறுகிறார்கள்.

    அப்படிப்பட்ட ஒரு மனப்பக்குவத்தைப் பெற்ற ஒரு சமுதாயமே தனது நாட்டின் புனிதத்தன்மையைப் போற்றும் தகமையை அடைகிறது.

    தமது நாட்டின் காலாச்சாரப் பெருமைகளை காப்பாற்றுவது மட்டுமல்ல வரும் வெளிநாட்டு விருந்தினர்களுக்கு அப்பெருமைகளை விளக்கி கூறி தமது நாட்டின் பெயரைப் பெருமைப்படுத்துவதிலும் இங்கிலாந்து நாட்டினர் முன் நிற்கிறார்கள்.

    எதைப்பற்றி மடல் வரைய இத்தனை முன் விளக்கம் என்று எண்ணுகிறீர்களா ?

    சென்ற வார விடுமுறையில் நானும் எனது மனைவியும் எனது மகனும் இங்கிலாந்து நாட்டின் தொன்மை பொருந்திய தேவாலயமான “கண்டபரி கதீட்ரல்” ( Canterbury Cathedral ) தேவாலயத்தைச் சுற்றிப் பார்க்கச் சென்றிருந்தோம்.

    கண்டபரி எனும் கெண்ட் பகுதியச் சேர்ந்த அந்நகரமே மிகவும் பரபரப்பாக இருந்தது. அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆயினும் அந்நகரமே மக்கள் கூட்டத்தினால் அலைமோதிக் கொண்டிருந்தது. சாப்பாட்டு கடைகளெல்லாம் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது. அந்நாளுக்கு மெருகூட்டும் வகையில் ஆதவனும் தனது உஷ்ணக்கதிர்களால் வழமையாக குளிரினால் வாடும் மக்களை உஷார் படுத்திக் கொண்டிருந்தான். பல வெளிநாட்டு உல்லாசப் பயணிகள் அக்காலாச்சரப் பழமையுடன் இணைந்த நகரைப் பார்வையிடுவதற்காக கைகளில் தமது ஸ்மார்ட் தொலைபேசியின் கேமராக்களை வைத்து கிளிக் செய்வதும், தம்மைத் தாமே செல்பிஃ எடுத்துக் கொள்வதுமாக இருந்தார்கள்.

    இந்நாட்களில் இங்கிலாந்துக்கு வரும் உல்லாசப் பயணிகளில் அதிகமாக சீன தேசத்து உல்லாசப் பயணிகளாகக் காணப்படுவது சீனாவின் பொருளாதார முன்னேற்றத்தைக் காட்டுவதாக அமைகிறது. இங்கிலாந்தின் பழம்பெரும் உடைகள் விற்பனை செய்யும் அங்காடியாக “டெபனாம்ஸ் ( Debenams) எனும் நிலையம் திகழ்கிறது. இந்த கண்டபரி எனும் இடத்திலுள்ள இவ்வங்காடியின் சிறப்பு என்னவென்றால் அதை அப்படியே பழமைப் பாணியில் இன்னமும் பாதுகாத்து வருவதே .

         சக்திதாசன்1     சக்திதாசன்8

    இப்படியாக அந்நகரின் பல தெருக்களின் வழியாக நாம் நடந்து அத்தேவாலயத்தை வந்தடைந்தோம். ஞாயிற்றுக்கிழமையாதலால் அத்தேவாலயத்தினுள் இலவசமாக அனுமதிக்கப் பட்டோம். அங்கு வழிபட வந்த கிறிஸ்துவர்கள் வரிசையாக சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அத்தேவாலயம் அமைந்திருந்த இடமே உள்ளத்தைக் குளிரவைக்கும் வகையில் அமைந்திருந்தது. பச்சைப் பசலேன்ற புற்தரை ஒருபுறமிருக்க, அத்தேவாலாய மணிகளின் ஒருங்கிணைந்த ஓசை உள்ளத்தின் ஆன்மீக உணர்வுகளைத் தாலாட்டிக் கொண்டிருந்தது.

                                சக்திதாசன்2          சக்திதாசன்3

    உள்ளே நுழைந்தோம் அப்பப்பா ! அக்கட்டிடத்தின் அழகு எம்மைப் பிரமிக்க வைத்தது. மிகவும் நீண்ட தேவலயத்தினுள் உட்கார்ந்து வழிபட இருக்கைகள் நீண்டு அழகாக அடுக்கி வைக்கப்பட்ட விதத்தில் நிறுவப்பட்டிருந்தன. அண்ணாந்து பார்க்கும் போது அக்கட்டிடத்தின் கூரையின் உட்புறத்தில் அழகிய வேலைப்பாடுகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. அத்தேவாலயக் கட்டிடத்தைத் தாங்கி நிற்கும் தூண்களின் அழகிய வேலைப்பாடு கண்ணைக் கவரும் விதத்தில் அமைந்திருந்தன.

         சக்திதாசன்4     சக்திதாசன்6

    கிறிஸ்துவிக்குப் பின் 590ம் ஆண்டிலிருந்து இன்றுவரை அத்தேவாலயத்தின் பிரதம மதகுரு, அதாவது இங்கிலாந்தின் ஆஸ்தான மதகுருவாக மதிக்கபடும் “ஆர்ச்பிஷப் ஆப் காண்டபரி ( Archbishop of Canterbury)“ ஸ்தானத்தை வகித்த அனைவரது பெயரும் ஆண்டுப் பிரகாரம் வரிசையாக அங்கு எழுதப்பட்டிருந்தது. அதைத் தவிர மரணமடைந்த சில முக்கியமான பிரமுகர்களின் சமாதியும் அமைக்கப்பட்டு அதன்மேல் ஒரு உருவம் படுத்திருப்பது போன்ற ஒரு சிலை அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

         சக்திதாசன்5     சக்திதாசன்7

    இத்தகைய சரித்திரப் பிரசித்தி பெற்ற தேலயத்தின் பின்னனிதான் என்ன ?

    இங்கிலாந்தின் கிறிஸ்துவத்தின் ஆரம்பம் எத்தனையாம் ஆண்டு என்பது சரியாகத் தெரியாமலிருந்தாலும் இரண்டாவது நூற்றாண்டிலே இங்கிலாந்தில் கிறிஸ்துவப் பின்னணி இருந்ததாக நம்பப்படுகிறது. அப்போதைய கிறிஸ்தவர்களுக்கு ரோமானிய பின்னணியும், செல்டிக் எனப்படுவோரின் பின்னணியும் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் இவ்விரண்டு சமுதாயத்தினருக்குமிடையில் முரண்பாடு இருந்ததாகவும் ரோமானியப் பின்னணி கொண்டோர்கள் கிறிஸ்துவுக்குப்பின்னர் 410ம் ஆண்டளவில் இங்கிலாந்தை விட்டுச் சென்றதாகவும் கூறப்படுகிறது.

    அப்போதைய காலகட்டத்தில் ஆங்கிலோ சாக்ஸன்ஸ் எனப்படும் கிறிஸ்தவர்கள் முறையற்ற சீரற்ற வாழ்க்கையை மேற்கொண்டு வந்ததால், அப்போதைய போப்பாண்டவராக இருந்த கிரேகரி என்பவர் அகஸ்டீன் எனும் மதகுருவையும் அவரோடு சார்ந்த 40 சிஷ்யர்களையும் கெண்ட் நகரத்துக்கு அவர்களின் வாழ்வை முறையானதாக்க அனுப்பி வைத்தார். அவரை அப்போதைய கெண்ட் நகர அரசரான எதில்பேர்ட் எதிர்கொண்டு அழைத்து கண்டபரி எனும் இடத்தில் தேவாலயத்தை அமைக்க ஏற்பாடு செய்தார். அதன் பின்னால் அகஸ்டீன் இங்கிலாந்தின் முதல் ஆர்ச்பிஷப் ஆஃப் காகண்டபரியாக நியமிக்கப்பட்டார் என்பதுவே சுருக்கமான இத்தேவாலயத்தின் வரலாறு.

    இத்தனை வருடங்கள் கடந்தும் இந்நாட்டு மக்கள் தமது நாட்டின் காலாச்சார அடையாளமான இத்தேவாலயத்தை பராமரிப்பது மட்டுமல்ல தொடர்ந்து வந்த அரசாங்கங்கள் அனைத்தும் எவ்வித அரசியல் பாகுபாடும் காட்டாது இதற்கான நிதியை ஒதுக்கி வந்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. எமக்குப் புகலிடம் கொடுத்து நாம் எமது வாழ்க்கையை ஸ்திரப்படுத்த ஓர் சந்தர்ப்பத்தை அளித்த இந்நாட்டின் காலாச்சார அடையாளங்களில் ஒன்றைப் பார்க்க முடிந்தது எனும் நிறைவான மனதுடன் கடந்த வார விடுமுறை எமைக் கடந்து சென்றது.

    மீண்டும் அடுத்த மடலில்
    அன்புடன்
    சக்தி சக்திதாசன்

    http://www.thamilpoonga.com
    http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

    Share

  • அவன்,அது,ஆத்மா (24)

    (ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

    மீ.விசுவநாதன்

    அத்யாயம்: 24

    சமைக்கவும் தெரியணும்

    அவனுக்கு அம்மா அவனுக்குச் சமையலும் செய்யக் கற்றுக் கொடுத்தாள். அவனுக்கு முதலில் அதில் துளியும் ஈடுபாடு கிடையாது. வேண்டா வெறுப்பாகத்தான் அதைச் செய்வான். அவனுக்கு அம்மாவும், சகோதரியும் வீட்டு விலக்கான நாட்களில் “டேய்..கண்ணா ரெண்டு வெறகும் நாலு சுள்ளியும் போட்டு அடுப்பப் பத்தவை. அந்த சாதப்பானைல ஆறு டம்ளர் ஜலத்த விட்டு கொதிக்கவை.. இப்ப அந்தச் சாக்குப் பையில இருக்கற வாழக்காய சின்னச் சின்னதா நறுக்கிவைச்சுக்கோ ” என்று கொட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டே அவனுக்குச் சொல்லித்தருவாள். அவன் விளையாடப் போகும் ஆசையில் வாழக்காயை பெரிது பெரிதாக நறுக்கி வைப்பான். “அம்மா நறுக்கியாச்சு..அப்பறம்” என்பான். “எங்கே எங்கிட்டக் காட்டு” என்பாள். அதைப் பார்த்து,” என்னடாது…மனுஷா சாப்பிட நறுக்கினியா…இல்ல மாட்டுக்கா” என்று அவனிடம் கத்துவாள். “அவன் மெதுவான குரலில் “மாட்டுக்கு” என்று முனகிக்கொண்டே சிறிது சிறிதாக நறுக்குவான். “அத அப்படியே அந்த இலுப்புச் சட்டில கொஞ்சம் ஜலத்த விட்டு பக்கத்துல எரியற கொடி அடுப்புல வைச்சு கொதிக்க வை..கொஞ்சம் சூடு வந்தப்பரமா நறுக்கி வச்ச வாழக்காய அதுல போடு. ஒரு அரை ஸ்பூன் மஞ்சப் பொடிய அதுல போடு…கொஞ்சம் வேகட்டும்..இப்ப அந்த சாதப்பானைல ஜலம் கொதிச்சாச்சான்னு பாரு…”ம்…கொதிச்சாச்சு…” சரி..இப்ப ஒண்ணரை டம்ளர் அரிசிய எடுத்து ஜலத்தவிட்டு நன்னாக் களஞ்சு அந்தச் சாதப்பானைல கீழ சிந்தாமப் போடு. சரி..அது கொதிக்கட்டும். இப்ப அந்த வாழக்காய் வெந்தாச்சானு அந்தக் கரண்டியால நச்சுக்கிப்பாரு…”நன்னா வெந்திருக்கு அம்மா…” இப்ப இடுக்கியால மொள்ள அந்த வாழக்காய் கொதிக்கற இலுப்புச்சட்டிய பிடிச்சு இறக்கி, இந்த முற்றத்துல வந்து ஜலத்த வடிகட்டு. “பண்ணியாச்சா”…இப்ப அந்த வெந்த வாழக்காய தனியா எடுத்து வைச்சுக்கோ..அந்த இலுப்புச் சட்டிய கொடியடுப்புல வச்சு அதுல ரெண்டு ஸ்பூன் நல்லெண்ணைய விடு..ஒரு ஸ்பூன் கடுகு, ஒரு ஸ்பூன் ஒடச்ச உளுத்தம் பருப்பப் போடு. கடுகு நன்னா வெடிச்சப்பரமா, வெந்த வாழக்காய அதுல போட்டு, ஒண்ணரை ஸ்பூன் உப்பைப் போட்டு நன்னாக் கிண்டிக் கொடு….அடுக்குளைல ஒரு கிண்ணத்துல தேங்காயத் துருவி மூடி வைச்சுருக்கேன்…அத எடுத்துண்டு வந்து ஒரு ரெண்டு பிடிச்சு போடு..கொஞ்சம் நல்லெண்ணைய பரவலா விட்டுக் கிண்டிக் கொடு…கீழ இறக்கி வச்சு ஒரு பாத்தரத்துல எடுத்துப் போட்டு மூடிவை….வாயில போட்டுக்காதே..சுவாமிக்கு நேவித்யம் பண்ணிட்டுதான் வாயில போட்டுப் பாக்கணும்..”சரிம்ம்மா…அவ்வளவுதானா ..நான் வெளையாடப் போட்டுமா…” இரு..இன்னும் ஆகலை..அந்தப் பானைல சாத ஆப்பையால கொஞ்சம் சாதம் எடுத்து வெந்திருக்கானு பாரு…”வெந்திருக்கம்மா”.. சரி ..இப்ப சாதப் பானைய கீழ இறக்கிவைச்சு ஒரு தட்டப் போட்டு மூடிவை..ஆறினப்பரமா சரியாருக்கும். இப்ப கொழம்புக்கு அந்தச் சட்டில கொஞ்சம் ஜலத்த விட்டுக் கொதிக்கவை…”

    இப்படியாக அவனுக்கு அம்மா கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சமைக்கவும் கற்றுக் கொடுத்தாள். காலப்போக்கில் அவனுக்கே அதில் மிகுந்த ஈடுபாடு வந்து விட்டது. அவனே ரசித்து சமையல் செய்யத் துவங்கி விட்டான்.

    அந்த கிராமத்தில் கோவில்களில் நடைபெறும் சாஸ்தாப்ரீதி, மகாதேவாஷ்டமி, ஆதிவராகப் பெருமாள் கோவிலின் ஆறாட்டன்று நடைபெறும் அன்னதானம் போன்ற நிகழ்ச்சிகளில் சமையல் செய்யும் சமையற் கலைஞர்களை பக்கத்தில் இருந்து கூர்ந்து கவனிப்பது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று.

    கல்லிடைகுறிச்சியின் சமையற் கலைஞர்கள்

    கல்லிடைகுறிச்சியில் மிகச் சிறந்த சமையற் கலைஞர்கள் இருந்தனர். இப்பொழுதும் இருக்கின்றனர். அவர்களில் அவனுக்குத் தெரிந்த, அவன் பழகிய சிலரில் முக்கியமானவர்கள் ஆமண்ணா மாமா, கைலாசம் ஐயர், கிச்சா (கைலாசம் ஐயரின் தம்பி), ராமகிருஷ்ணன் (அப்புக்குண்ட மாமா), “பபெட்” நாராயணன், நாணா மாமா, ஸ்டேட் பேங்க் ஹரிஹரன் போன்றவர்கள் முக்கியமானவர்கள். அவன் துவக்கப் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் சிதம்பரேஸ்வரர் கோவிலில் நடைபெறும் மகாதேவாஷ்டமிக்கு இராமச்சந்திரபுரம் தெருவில் வசித்துவந்த “ஆமண்ணா மாமா” சமையல் செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறான். அவர் நல்ல வயதானவர். அவரது வலது கன்னம் வீங்கியும் சிவந்தும் இருக்கும். அவர் ஒரு கண்ணை இடுக்கித்தான் பார்ப்பார்.

    சிவன் கோவிலின் வாசலில் நந்திக்கு இருபுறமும் உள்ள இடத்தில்தான் பெரிய அடுப்புகளைத் தயார் செய்து, பெரிய வார்ப்பில் பாயசமும், மற்றொரு வார்ப்பில் சாதமும், இன்னொன்றில் சாம்பாரும் தயார் செய்வார்கள். ஒரு சிறிய வார்ப்பில் வாழைக்காய் கறியும், மற்றொன்றில் பாலக்காடு பச்சடியும் வாசம் பொங்கத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும். ஆமண்ணா மாமா ஒரு ஸ்டூல் போட்டு உட்கார்ந்த படியும், தத்தித்தத்தி நடந்த படியும் அவரது வேலையாட்களை வேலை வாங்கிக் கொண்டிருப்பார். வாழைக்காய் நன்றாக வெந்தவுடன் அதை ஒரு நீளமான பனையோலைப் பாயில் தட்டிப் பரப்பி வைத்து, சிறிது நேரம் சென்றதும் மீண்டும் வார்ப்பில் அதை மாற்றி உப்பைப் போடுவார். துருவிய தேங்காய்ப் பூவை அதன் மீது தூவுவார். அதன் பிறகு ஒரு பாத்திரத்தில் தயாராகத் தாளித்து வைத்திருக்கும் பொருட்களை ஒரு பெரிய அகப்பையால் எடுத்துப் போட்டு நன்றாகக் கிளறுவார். வாழைக்காய் கறி ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்து நல்ல வாசனையாக இருக்கும். அதன் பின்பு அவற்றை எல்லாம் ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் மாற்றி வைத்து மூடிவைப்பர்கள். அவனும், அவனுக்கு நண்பர்களும் கோவிலின் வெளிப் பிராகாரத்தில் சுற்றிச் சுற்றி விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். “ஆமண்ணா மாமா” சமையலின் நறுமணம் அவர்களைக் கட்டி இழுத்துக் கொண்டு வந்து , அவர் சமைத்து வைத்திருக்கும் பாத்திரங்களின் பக்கத்தில் நிறுத்தி வைத்து ,”சாப்பிடு, சாப்பிடு” என்று அழைக்கும். ” எலேய்..கொழந்தைகளா..எல்லாரும் கோவிலுக்குள்ள போய் சாமியப் பாருங்கோ..இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நிவேத்தியம் ஆயிடும்…அப்பறமா உங்களுக்குத்தான் மொதல்ல சாப்பாடு” என்று அன்பொழுகச் சொல்லுவார். அவரது பிராத்தனை என்று சொல்லி “ஸ்ரீ சிதம்பரேஸ்வரருக்கு” தங்க நெக்லஸ் ஒன்றை அவரது குடும்பத்தினர் காணிக்கையாகச் செலுத்தியது அவனுக்கு நினைவிருக்கிறது.

    கைலாசம் ஐயர்

    amv1
    அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த சமையல் கலைஞர் கைலாசம் ஐயர். நல்ல தடித்த சரீரம். கனத்த குரல் அவருடையது. அந்த கிராமத்தில் அனேகமாகப் பெரிய இடத்துக் கல்யாணத்திற்கு கைலாசமையர்தான் சமையல் என்றிருக்கும். அவரது “ஸ்பெஷல்” அவியல்தான். மொத்த சமையலுமே நன்றாக இருந்தாலும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒன்று மிகச் சிறப்பாகவே அமையும். அப்படிதான் கைலாசமாமவுக்கு “அவியலும்”, இனிப்பு வகையில் “அல்வாவும்” ஸ்பெஷல். அவியலுக்கு அவர் காய்களைத் திருத்தும் முறையே அழகாக இருக்கும். எல்லாக் காய்களுமே ஒன்று போல நீளமாக நறுக்கி வைக்கச் சொல்லுவார். காய்கள் வார்ப்பில் வெந்துகொண்டிருக்கும். தேங்காயை நன்றாக அரைத்து ஒரு பெரிய வாளியிலும், பச்சமிளகாயை அரைத்துக் கூழ்போல ஒரு வாளியிலும் தயாராக வைத்திருப்பார்கள் அவரது வேலையாட்கள். அவியலுக்கான காய்கள் வெந்தவுடன் அதை இறக்கி வைத்துத் தண்ணீரை வடிகட்டி எடுத்தபின்பு மீண்டும் அந்தக் காய்களை வார்ப்பில் போட்டு அதில் அரைத்த தேங்காய், பச்சமிளகாய், சீரகம் எல்லாம் தேவைக்குத் தகுந்தாற்போல் சேர்த்துக் கலந்து, அவரது மேற்பார்வையில் வேலையாட்கள் அதை நன்றாகக் கிண்டிக் கொடுப்பார்கள். அடுப்பிற்குக் கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு ஸ்டூல் மீது அமர்ந்து கொண்டிருக்கும் “கைலாசமையர்”, உப்பைத் தன் இரண்டு கைகளாலும் எடுத்து தான் அமர்ந்திருக்கும் இடத்திலிருந்தே அந்த “அவியல் காய்களின்” மீது போடுவார். அது கச்சிதமாக இருக்கும். பின்பு தேங்காய் எண்ணையை அதன் மீது விட்டு கலக்கிக் கொடுப்பார்கள். இறுதியாகக் கருவேப்பிலையை உருவி கொத்தாக அதன் மீது தூவுவார். அவியலின் வாசனை அமர்க்களமாக இருக்கும். இது போன்று “கைலாசமாமா”வின் சமையலை அவன் ஆசையோடு பல சமயங்களில் பார்த்து அனுபவித்திருக்கிறான். அவனுக்கு அப்பாவும், கைலாசமாமாவும் நெருங்கிய தோழர்கள். அதனால் 1984ம் வருடம் ஆடி மாதம் சித்திரை நட்சத்திரத்தன்று நடைபெற்ற அப்பாவின் “சஷ்டியப்தபூர்த்தி”க்கு, “சுந்தரம்..ஒன்னோடு சஷ்டியப்தபூர்த்தி”க்கு நான் சமையல் பண்ணித்தரேன்..நீ கவலைப் படாதே…” என்று சொல்லி அவனிடம் ,” ஏலே..கண்ணா..அப்பாவோட சஷ்டியப்தபூர்த்திக்கு நான்தான் சமையல் பண்ணப் போறேன்…நான் சொல்லறபடி நீ கேளு…” என்று அவனை அன்போடு அணைத்துக் கொண்டு சொன்னது மட்டுமின்றி மிகவும் நன்றாக மணக்க மணக்க சமையல் செய்து எல்லோர்டைய மனதையும் மணக்கச் செய்த கைலாசமாமாவின் அன்பை அவன் நன்றியோடு இன்றும் நினைக்கிறான். கைலாசமாமாவின் தம்பி “கிச்சன் மாமா” ஒரு அற்புதமான பிறவிச் சமையற் கலைஞர். பால்பாயசம் “கிச்சமாமா” பண்ணிச் சாப்பிட வேண்டும். பாலும், சக்கரையும், முந்திரிப்பருப்பும், ஏலக்காயும் இருந்து விட்டால் மாத்திரம் போதாது. அது சிலபேரின் கையில்தான் சுவையான “பால்பாயசம்” ஆகும். அப்படி ஒரு சுவையை அவர் எப்படித்தான் கொண்டு வருவாரோ என்று ஆச்சர்யமாக இருக்கும். அவர் தனது அண்ணா கைலாசம் ஐயருடன் வேலை செய்து வந்தார். பிறகு திருநெல்வேலி “ஜோக்கர்” என்பவருடன் சேர்ந்து வேலை செய்து வந்தார். அவனுக்கு சகோதரி பாலாவின் கல்யாணத்திற்கு “கிச்சாமாமா”தான் சமையல். மூன்று நாட்களும் பிரமாதப் படுத்திவிட்டார்.

    கைலாசமாமா சில வருடங்கள் ஆழ்வார்குறிச்சி பரமகல்யாணிக் கல்லூரியின் மாணவர் விடுதியின் சமையல் பொறுப்பை ஏற்று சிறப்பாகச் செய்து வந்தார். ஆழ்வார்குறிச்சியில் சிம்சன் சிவசைலம் அவர்கள் இல்லத்தில் நடைபெறும் விஷேஷங்களுக்கும், செங்கோட்டை, ஆம்பூர், தென்காசி போன்ற ஊர்களுக்கும் ஆஸ்தான சமையற் கலைஞர் கைலாசமாமாதான். அவருக்குப் பிறகு அவரது குடும்பத்தில் இன்றும் சமையல் கலையில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருப்பவர் அவரது இளைய மகன் கண்ணன். அவரது பிள்ளைகள் மணிகண்டன், வெங்கடேசன், கண்ணன், ஆதி, விஜய் போன்றவர்கள் சேர்ந்து “ஆஞ்சநேயா அப்பளம் டெப்போ” என்ற நிறுவனத்தை நடத்துகின்றனர். அதில் அப்பளம், வடகம், முறுக்கு, தட்டை, மாலாடு, மொனகரம் மற்றும் இனிப்பு வகைகளெல்லாம் தரமாகச் செய்து வியாபாரம் செய்து வருகின்றனர்.

    இராமகிருஷ்ணன் என்ற அப்புகுண்ட மாமா

    amv2 amv

       இராமகிருஷ்ணன் என்றால் தெரியாது. அப்புக்குண்ட மாமா என்றால் தெரியாதவர் கிடையாது. அந்த அளவுக்கு “அப்புக்குண்ட மாமா” சமையல் பிரபலம். சாஸ்தா ப்ரீதி மற்றும் கிராமத்துக் கோவில் விஷேஷங்களுக்கு இவரது சமையல்தான் இருக்கும். தொந்தி விளாகம் தெருவில் நடக்கும் விஷேஷங்களுக்கு இவர்தான் ஆஸ்தான சமையற் கலைஞர். அவியல், அல்வாவுக்கு எப்படி கைலாசமாமாவோ அப்படியே மோர்க்குழம்பிற்க்கும், கத்திரிக்காய் பிட்டளைக்கும் அப்புக்குண்ட மாமாதான் என்று அவனுக்கு நண்பன் ஜெமினி சொல்லக் கேட்டிருக்கிறான். அப்புக்குண்ட மாமாவின் மாப்பிளையும், “பபெட் நாராயணன்” அவர்களின் புதல்வருமான மீனாட்சிசுந்தரம் என்ற “மீனாக்ஷி” இன்று சிறந்த சமையற் கலைஞராக இருந்து வருகிறார்.

    நாணா மாமா, ஹரிஹரன் சகோதரர்கள்

    நாணா மாமாஅந்த அப்புக் குண்ட மாமாவிடம் சமையல் கற்றவர்கள்தான் “நாணா, ஸ்டேட் பேங்க் ஹரிஹரன்” சகோதரர்கள். ரசத்திற்கு “நாணா மாமா” என்று கிராமத்தில் சொல்வதுண்டு. சாதாரணமாக இருந்து சமையற் கலையைக் கற்று நல்ல பெயர் வாங்கியவர்கள். 1981ம் வருடம் கல்லிடைக்குறிச்சி இராமச்சந்திரபுரம் கிராமத்தில் சிருங்கேரி ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியார்கள் ஸ்ரீ அபிநவ வித்யா தீர்த்தர், ஸ்ரீ பாரதீ தீர்த்தரின் முன்னிலையில் நடைபெற்ற அதிருத்ர மகாயக்யத்திற்கு பதினோரு நாட்களும் அன்னக்கொடி கட்டி அன்னதானம் செய்தனர் கிராம மக்கள். அதை முன்னின்று நடத்தியவர் கே.எஸ். காசிவிஸ்வநாத ஐயர் என்ற காசி ஐயர். அதுசமயம் தினந்தோறும் பக்கத்து கிராமங்களில் இருந்தெல்லாம் வருகின்ற ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களுக்கு தடையே இல்லாமல் அன்னதானம் நடைபெற்றது. மதியம் சாப்பாடு, இரவு ஆகாரம் என்று வந்தவர்களுக்கெல்லாம் வயிறார உணவளிக்கப்பட்டது. அந்த உணவைச் சமையல் செய்யும் பொறுப்பை ஏற்று மிகவும் சிறப்பாகச் செய்து கொடுத்தவர் “நாணா மாமாவும், ஹரிஹரனும் ” அவரது குழுவினரும் ஆவார்கள். இரவு பகல் பாராமல் காய்களைத் திருத்தியும், ஏழாபுரம் தெருவில் உள்ள கடேசி வீட்டின் நடுக் கூடத்தின் நான்கு பக்க சுவர்களிலும் வெள்ளைத் துணியைத் தொங்கவிட்டு, மலையைப் போல சாதத்தை வடித்து வடித்து குவித்து வைத்து அதற்குத் தகுந்தாற்போல காய்களும், பாயசம், கூட்டு, அவியல், சாம்பார், ரசம், மோர், ஊறுகாய், அப்பளம், வடை , இனிப்புடன் ஒவ்வொரு நாளும் மதியம் பன்னிரண்டு மணிக்குத் துவங்கி மதியம் மூன்று மணி நான்கு மணிவரை வருவோர்க்கெல்லாம் அறுசுவையால் அனைவரையும் மகிழ்ச்சிக்கடலில் ஆழ்த்தி விட்டார்கள் என்று அவனுக்கு நண்பன் ஜெமினி சொல்லுவான். அப்படி ஒரு தினம் அன்னதானம் நடைபெறும் நேரத்தில் சிருங்கேரி ஜகத்குரு ஸ்ரீ அபிநவ வித்யா தீர்த்தரும், ஸ்ரீ பாரதீ தீர்த்தரும் வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களை “நாணாமாமா” நமஸ்கரித்து நின்ற பொழுது, ஸ்ரீ மகாசன்னிதானம் அங்கு மலைபோல் குவித்து வைத்திருக்கிற சாதத்தைப் பார்த்து விட்டு நாணா மாமாவிடம்,” இவ்வளவு சாதத்திற்கும் தகுந்த சாம்பார், ரசம் எல்லாம் எங்கே” என்று கேட்டாராம். அதற்கு நாணாமாமா ஒரு இருபது லிட்டர் கொள்ளும் பாத்திரத்தைக் காட்டி,”இதுதான் சாம்பார்”, இதே போல இன்னொரு பாத்திரத்தில் “ரசம்” இறக்கிறது என்றாராம். அதற்கு ஆசார்யாள்,” இவ்வளவு சாதத்திற்கு இந்த சாம்பார் கொஞ்ச மாக இருக்கே” என்றாராம். உடனே,” ஆசார்யாள்..இது “கான்சென்ரெட்” (concentrate), இதுல இரண்டு வாளி எடுத்து ஐந்தாறு வாளி வெந்நீரை சேர்த்தல் சாம்பார் தயாராகிவிடும்..அதுல உப்பு காரம் எல்லாம் சரியாக இருக்கும் ” என்று நாணாமாமா சொன்னவுடன் ஆசார்யாள் ரொம்பவும் சந்தோஷப் பட்டு,” நீங்க உங்க வேலை முடிஞ்ச உடனே என்ன வந்து பாருங்கோ” என்று ஆசீர்வாந்தம் செய்து போனாராம். அதுபோலவே நாணாமாமா குருநாதரைச் சென்று தரிசித்த பொழுது ஆசார்யாள்,”நாணாமாமாவைப் பாராட்டி, ஆசீர்வாதம் செய்து அவரு க்கு ஸ்ரீ சாரதாம்பாள் வெள்ளிக் காசும், பிரசாதமும் அளித்திருக்கிறார். மற்ற ஊழியர்களுக்கும் இது போன்று ஆசி கொடுத்ததை ஒரு பெரும் பாக்கியமாகக் கருதினர் என்று அவனுக்கு நண்பன் ஜெமினி கூறினான்.

    நாணாமாமா, ஹரிஹரன் மாமாவின் அக்கா மகன்தான் “சங்கர்”. இன்று ஊரிலும், திருநெல்வேலிப் பகுதியிலும் சிறந்த சமையற் கலைஞராக இருக்கிறார். பொது வாழ்விலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். இதே போல ஆசிரியர் லக்ஷ்மீவராஹன் அவர்களின் இளைய மகன் “சந்துரு”வும் நல்ல சமையற் கலைஞராக இருக்கிறார்.

    அவன் சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் லாலாச் சுப்பையா, Y.விஸ்வமையர், வீரமணி, தண்டபாணி, அப்பாமாமா போன்ற அருமையான சமையற் கலைஞர்களை அவன் பார்த்து அவர்களது திறமையைக் கண்டு வியந்திருக்கிறான். Y.விஸ்வமையர், லாலச் சுப்பையா, தண்டபாணி போன்றவர்கள் இருகைகளாலும் “ஜாங்கிரி” சுற்றுவதை அவன் பார்த்து பிரமித்திருக்கிறான். அவர்கள் எல்லாம் மனிதர்களுக்காக வாழந்தவர்கள். பணம் இரண்டாம் நிலைதான்.

    அவனுக்கு நண்பன் ஜெமினியும் ஒரு நல்ல சமையற் கலைஞன்தான். நல்ல படிப்பாளி. இன்று ஒரு நிறுவனத்தில் பெரிய அதிகாரியாக இருக்கிறான். அவனுக்கு ஜெமினி நிறைய சமையல் துணுக்குகளை இன்றும் கற்றுத் தருவான். அவனுக்குத் திருமணம் ஆகும் முன்பு (08.06.1985) ஒரு நாள் அவனுக்கும், அவனது நண்பர்கள் சுரேஷ், நாணா, (இன்றைய நாடக ஆசிரியர் நாணு) போன்றவர்களுக்கும் “நாணு”வின் வீட்டில் அறுசுவை விருந்தே செய்து அவர்களை மயக்கி விட்டான்.
    அவனுக்குத் திருமணமான பின்பு அவனுக்கு மனைவியும் அவியல் குழம்பு, கத்தரிக்காய் பிட்ளை, ரசம் எல்லாம் சுவையாகச் செய்ய அவனுக்கு கற்றுக் கொடுத்தாள். ஒரு நாள் அவன் அவனுக்குப் பெரியம்மாவிடம்,”எருசேரி” எப்படிச் செய்யணும் என்று கேட்டான். ” சேனைய கொஞ்சம் பெரிசு பெரிசா நறுக்கி நன்னா ஜலத்துல வேக வை..அப்பறமா தேங்காய அரைச்சு அதுலவிட்டுக் கலக்கு. கொஞ்சம் கண்திட்டமா மிளகு பொடியும் , தேவைக்கு உப்பும் போடு …தேங்காய் எண்ணை மூணு நாலு ஸ்பூன் விட்டு நாலு கருகப்பலைய உருவிப் போடு….” எருசேரி” ஆச்சு” என்று சொன்னாள். அவனுக்கு அக்கா பாலாவும் நிறைய சமயல் குறிப்புகளை அவனுக்குத் தருவாள். அவனுக்கு மகள் அன்னபூர்ணா அவனுக்கு பேல்பூரி, ஆலுடிக்கியா செய்யக் கற்றுக் கொடுத்தாள். அவனுக்கு மருமகள் ஸ்ரீவித்யாவிடம் இருந்து ரவா உப்புமா, வத்தக் குழம்பு செய்வதைக் கற்றுக் கொண்டான். அவனுக்கு மாமனார் அருமையாக சமையல் செய்வார். கேரட், வெள்ளரிக்காய், கோஸ் போன்றவற்றைப் பொடிப் பொடியாக நறுக்கி “சாலட்” செய்வார். மாங்காய்களை சின்னச் சின்னதாக நறுக்கி ஊறுகாய் போடுவதைப் பார்த்து அவனும் செய்திருக்கிரான்.

    அவன் அவனுக்கு நண்பர்களுடன் விடுதியில் தங்கி இருந்த காலத்தில், திருவல்லிக்கேணியில் சைடோஜி தெருவில் உள்ள “சைடோஜி மெஸ்”க்குச் சாப்பிடச் செல்வான். அப்படி முதலில் அவன் சென்ற பொழுது அதன் உரிமையாளர் கைலாசம் என்பவர் அவனைப் பார்த்து எந்த ஊர் என்றார். அவன் கல்லிடைகுறிச்சி என்றான். அப்படியா எந்தத் தெரு என்றார். குத்துக்கல் தெரு என்றான். எங்கப்பா பேரு மீனாஷிசுந்தரம், தாத்தா பேரு விஸ்வநாத ஐயர் என்றான். “ஓ..அப்படியா..நீ விஸ்வமையர் பேரனா…எனக்கு அவர நன்னாத் தெரியும் என்றார் மிகுந்த வாஞ்சையுடன். “சைடோஜி மெஸ்” சாப்பாடு உலகப் பிரசித்தம். ஒவ்வொரு வெள்ளிக் கிழமை இரவும் உருளைக் கிழங்கு காரக்கறி, வெங்காய சாம்பார், கெட்டித் தயிர், பெரிய அப்பளம் என்று கலக்கிவிடுவார். பிரும்மச்சாரிகளுக்கு சைடோஜி மெஸ் ஒரு வரப்பிரசாதமாக இருந்தது.

    பேராசிரியர் தி.வேணுகோபாலன் (நாகநந்தி) அவர்களிடம் அவனுக்கும், அவனது மனைவி சீதாலட்சுமிக்கும் மிகவும் மரியாதை கலந்த பக்தி உண்டு. ஒரு முறை அவனும், அவனுக்கு மனைவியும் அவரைப் பார்க்க அவரது நங்கநல்லூர் இல்லத்திற்குச் சென்றிருந்தனர். அப்பொழுது பேராசிரியரின் மனைவி திருமதி சரஸ்வதி வேணுகோபாலன் அவர்களுக்கு உணவளித்தார்கள். அவன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் பொழுது,” விஸ்வநாதன்…ஒங்களுக்கு சமையல் தெரியுமோ என்றார். “கொஞ்சம் கொஞ்சம் தெரியும் சார்” என்றான். அதற்கு,” நான் நல்ல சமையல் பண்ணுவேன்..புள்ளையார் சதுர்த்திக்கு கொழக்கட்டைக்கு பூரணத்துக்கு மாவுல தொப்பி பண்ணுவாளே…அதுகூட அழகாச் செய்வேன்” என்றார். அவர் ஒரு முறை திருக்குறள் வகுப்பு எடுக்கும் பொழுது,”கும்பகோணத்தில் அன்னதானசிவன் என்ற பெரிய சமையற் கலைஞர் இருந்தார். அவரிடம் கும்பகோணம் மகாமகக் குளத்தைக் காட்டி, இவ்வளவு தண்ணீரையும் சாம்பாராப் பண்ணனும்னா எவ்வளவு உப்பு வேணும்னு கேட்டா ..ஒடனே இந்தன வண்டி உப்பு தேவை என்று சொல்வாராம்” அப்படிச் சிறந்த கலைஞர் அவர் என்று சொல்லி ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொன்று எளிது என்றார்.

    அவன் கொடுத்து வைத்தவன். எத்தனையோ நல்லவர்கள் அவனுக்கு உணவிட்டு, உணவு செய்யும் முறையையும் கற்றுக் கொடுத்தனர். வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு நிலையிலும் ஒருவர் வந்து கற்றுத் தந்து கொண்டே இருப்பார். நாம்தான் சீடனாக இருக்கக் கூடிய தகுதியைப் பணிவோடு வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

    06.08.2015

    அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    crazy

     

    ”மேய்ப்போன் அவனிருக்க, மந்தை மனமேனோ,
    போய்ப்போய்ப் புலனைந்தைப் பேணுகின்றாய், -தாய்போல,
    வேற்றுமை பாராது வேண்டியதை ஊட்டிடும்,
    காற்றினி லேவரும் கீத்”….கிரேசி மோகன்….

    Share

  • அடியாரும் ஆன்மீகமும் (5) – விஞ்ஞானமும், மெய்ஞ்ஞானமும்!

    பவள சங்கரி

    சிகாகோ நகரின் அருங்காட்சியகத்தில் நம் நடராசர்!
    சிகாகோ நகரின் அருங்காட்சியகத்தில் நம் நடராசர்!



    இந்து மதத்தில், ஆன்மீகம் என்பது வெறும் பக்தி, வழிபாடு அல்லது மதம் சார்ந்த ஒரு விசயம் என்பதற்கும் மீறி, கூர்ந்து நோக்குங்கால் அறிவியல் சார்ந்த விசயமாகவும் காணமுடிகிறது. அதாவது மெய்ஞ்ஞானம் என்பது விஞ்ஞானம் சார்ந்ததே என்பதை உணர முடிகிறது. ‘இந்து’ என்ற வார்த்தைக்கு பல்வேறு பொருள்கள் உண்டு. அவைகளில் முக்கியமான ஒன்று, ‘ஒருவரை உற்சாகம் இழக்கச் செய்யும் அந்த ஒன்றை அழிப்பது’ என்பதாம். அந்த வகையில் நம்மை உற்சாகம் இழக்கச் செய்கிற அவநம்பிக்கை, சுயபச்சாதாபம், சோம்பல் போன்றவற்றை அழிக்கவல்லது என்று கொள்ளலாம். இதற்கு ஆதாரமாக இருப்பதே நடராசரின் திருமூர்த்தம். ஆம் நடராசரின் காலடியில் அமிழ்ந்து கிடக்கும் சூரன்தான் நம்மிடமிருந்து உற்சாகத்தைப் பறிக்கும் அந்த தீய சக்தி. ஆக, நடராசப் பெருமான் இந்து என்பதன் பொருளாகத் திகழ்பவர் என்று கொள்ளலாம் அல்லவா?

    anatar

    நடராசப் பெருமானின் தோற்றமே பல அதிசயங்களைக் கொண்டது. தில்லை நடராசர் ஆலயம் அமைந்திருக்கும் இடமே இதற்கு முதற்சான்றாக நிற்பது. இவ்வாலயம் இருப்பது உலகின் பூமத்திய ரேகையின் மையப் பகுதி என்று சொல்லப்படுகிறது. அதோடு மனித உடலை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டிருக்கும் சிதம்பரம் கோயிலின் 9 நுழைவு வாயில்களும், மனித உடலில் உள்ள 9 வாயில்களை குறிப்பனவாக கருதப்படுகின்றன . மேலும் நடராசப்பெருமானின் ஆனந்தத் தாண்டவம் என்ற கோலம் காஸ்மிக் நடனம் (cosmic dance) என்று பல வெளிநாட்டு அறிஞர்களால் விரும்பி அழைக்கப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது.

    உலகின் ஐந்து பஞ்ச பூதங்களாவன: வானம், பூமி, காற்று, நீர், நெருப்பு ஆகியவை. பஞ்சபூத தலங்கள் என்று அறியப்படும் கோயில்களில் ஆகாயத்தை குறிக்கும் தில்லை நட ராசர் ஆலயம், காற்றை குறிக்கும் திருக்காளத்தி ஆலயம், நிலத்தைக் குறிக்கும் காஞ்சி ஏகாம்பரேசுவரர் (தழுவக்குழைந்த நாதர்) ஆலயமும் ஒரே நேர்கோட்டில், சரியாக 79 டிகிரி, 41 நிமிடம் கிழக்கு தீர்க்க ரேகையில் அமைந்துள்ளது என்பது அதிசயத்தின் அடிப்படையில் குறிப்பிடத்தக்கது. வானத்தின் மேலிருந்து, வரைபடத்தின் உதவியுடன் பார்த்தால் இதன் துல்லியம் விளங்கும். ஆனால் பொறியியல், புவியியல் மற்றும் வானவியலின் உச்சகட்ட அதிசயமான இது பூமத்திய ரேகை பற்றிய அறிவியல் ஞானத்தின் விழிப்புணர்வு ஏற்படாத அந்த நாட்களில் கணிக்கப்பட்டது என்பதுதான் முக்கிய செய்தி.

    index_06

    பிரபஞ்சத்தின் இதய பாகம் என்று ஆன்றோர்களால் வர்ணிக்கப்பெறும் சிதம்பரம் நகரின் மையத்தில் உள்ள நடராசர் சந்நிதியில் நடராசப் பெருமானாரின் ஊன்றிய காலுக்குக் கீழேதான் பிரபஞ்சம் தோன்றும்போது ஏற்பட்ட வெற்றிடம் உள்ளதாகவும், இந்த மையப் புள்ளியின் மீது நின்று தான் நடராசர் இடைவிடாது நாட்டியமாடியபடி, ஐந்தொழில்களையும் புரிகிறார் என்பது ஐதீகம். நடராசப் பெருமானின் வலது திருக்கையிலுள்ள “உடுக்கை” சிவனின் படைத்தல் தொழிலையும், உயர்த்திக் காட்டப்பட்ட “அபய கரம்”, அஞ்சேல் என்ற அபயம் காட்டி காத்தல் தொழிலையும், இடது கரத்தில் ஒளிரும் “அக்கினி” அழித்தல் தொழிலையும், முயலகன் எனும் அரக்கனை மிதித்து “ஊன்றிய திருவடி” மறைத்தல் தொழிலையும் மற்றும் “உயர்த்திய இடது திருவடி” அருளலையும் குறிக்கின்றனவாம்.

    விரிந்திருக்கும் சடைமுடி , உலக இயக்கத்தில் ஈடுபட்டு உயிர்களின் விடுதலைமீது கொண்ட நாட்டத்தையும் புலப்படுத்துகிறது. நடராசரின் இடையில் உள்ள பாம்பு, காலம் என்னும் கட்டுப்படாத தத்துவத்தைச் சுழற்றுவது தாமே என்னும் அவருடைய மேலாண்மையைக் குறிக்கிறது. காலடியில் கிடக்கின்ற “முயலகன்” என்னும் அரக்கன் ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய மும்மலங்களின் மீது அவர்தம் கட்டுப்பாட்டையும் வெளிப்படுத்துகிறது. 64 உருவத் திருமேனிகள் உடையவர் என்று சொல்லப்படுகிற சிவபெருமானின் இலிங்கத் திருமேனி, அருவுரு வடிவமாகும். இந்த 64 திருமேனிகளும் கலையம்சங்களோடு, அற்புதமான தத்துவங்களையும் பிரதிபலிப்பதே, நம் அடியார்கள் தம் அறிவியல் ஞானத்திற்கு சான்றாகும். குறிப்பாக நடராசப் பெருமானின் திருமேனி மிக நுண்ணிய கருத்தாக்கங்களைக் கொண்ட சைவ சித்தாந்தத்தின் பிரதிபலிப்பாக விளங்குகிறது.

    ‘சிதம்பர இரகசியம்’ என்ற மாபெரும் தத்துவம் இன்றும் பல சிந்தைகளை உருவாக்கிக்கொண்டேயிருப்பவை என்றால் அது மிகையில்லை..

    Chidambara Rahasiyam‘சிதம்பர இரகசியம்’ உள்ளது என்று குறிப்பிடப்படும் அந்த இடத்தின் திரை விலக்கப்பட்டதும், அங்கு காட்சி ஏதும் இல்லாத, பொன்னால் ஆன வில்வதள மாலை மட்டும் தொங்கும். இதன் ரகசியம், இறைவன் இங்கு ஆகாய உருவில் இருக்கிறார் என்பதை உணர்த்துவதேயாகும். அகண்ட பெருவெளியில் நிறைந்திருக்கும் அந்த இறைவனை வெட்டவெளியையே காட்டி வழிபட வகை செய்யப்பட்டுள்ள அதுவே சிதம்பர ரகசியம் என அனைவராலும் போற்றி வழிபாடு செய்யப்படுகிறது. நான்கு வேதங்களின் விழுப்பொருளை, அண்ட சராசரங்களின் முழுமுதற்பொருளை குறிப்பது தான் “அருவ நிலை”. இங்கே நம் ஊனக் கண்களுக்குப் புலப்படும் நிலையில் தங்க வில்வ மாலைகள் சார்த்தப்பட்டிருக்கிறது. சர்வம் சிவமயமாகத் திகழும் இறைவனை, அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவனின் அருளை வெட்ட வெளியிலும் உணரலாம். அதாவது உலகப் பற்று, அறியாமை ஆகியவற்றுடன் வாழ்பவர்கள், அவற்றிலிருந்து விலகி மெய்ப்பொருளை உணரும் நிலையைப் பெறுவதற்கு மூடிய திரையினுள்ளே இருக்கிற சிவப்பரம்பொருள் அருள்பாலிப்பதாக ஐதீகம்! இதனை ஆழ்ந்த பக்தியால் மட்டுமே உணரமுடியும். இறைவன் அஞ்ஞானத்தில் இருக்கிற நமக்கு மெய்ஞ்ஞானத்தை உணர்த்தும் தருணமும் அதுதான்!

    திருவாசகத்திற்கு உருகாதார் ஒரு வாசகத்திற்கும் உருகமாட்டார் என்று ஏன் சொல்கிறார்கள்? அதன் அழகு சந்தம் மட்டுமா? இல்லவே இல்லை.. உதாரணமாக, இந்த திருவாசகப் பாடலைப் பாருங்கள்:

    மாணிக்கவாசகர் அருளிய திருவாசகம்-திருவண்டப் பகுதி

    பாடல் எண் : 1

    “அண்டப் பகுதியின் உண்டைப் பிறக்கம்
    அளப்பருந் தன்மை வளப்பெருங் காட்சி
    ஒன்றனுக் கொன்று நின்றெழில் பகரின்
    நூற்றொரு கோடியின் மேற்பட விரிந்தன
    இன்னுழை கதிரில் துன்அணுப் புரையச்
    சிறிய வாகப் பெரியோன் தெரியின்”

    இதன் விளக்கம்:
    பிரபஞ்சம் உருண்டையாகத்தான் தோன்றியுள்ளது. நூற்றியொரு கோடிக்கும் அதிகமான கிரகங்களும் விண்மீன்களும் பூமிகளும் சூரியன்களும் சந்திரன்களும் அதனுள் இறைந்து கிடக்கின்றன. அவையனைத்தும் ஒன்றுக்கு ஒன்று தத்தமது ஒளியால் எழில் கொடுக்கின்றன. சூரியனின் துல்லியமான அணுக்கதிர்கள் தாக்குவதாலேயே ஏனைய ஒளியற்ற கிரகங்களும் கூட சற்றே மின்னுகின்றன. அதாவது, அண்டம் என்றால் கோழி முட்டை என்று பொருள் . பிறக்கம் என்றால் தொகுதி ,குவியல் என்று பொருள் . இவை தொகுதி தொகுதியாக வானில் உள்ளன என்று மாணிக்கவாசகர் கூறியிருக்கிறார். “ஒன்றனுக் கொன்று நின்றெழில் பகரின்” – அதாவது ஒரு கோள் இன்னொரு கோளை,ஒரு அண்டம் இன்னொரு அண்டத்தை இழுத்துக்கொண்டு நின்றன என்றார். அவர் சொல்கிற அந்த ஆதாரமும் ஈர்ப்பு விசையாகத்தானே இருக்க முடியும்? 14 ஆம் நுற்றாண்டின் பின் வந்த நியூட்டன்தான் புவி ஈர்ப்புச்சக்தியை கண்டுபிடித்தார். ஆனால் இதை நம் மாணிக்கவாசகப் பெருமான் கண்டுசொன்னதோ 9 ம் நூற்றாண்டில்…..!

    24-1437720168-gorgeous-nasa-photo-captures-earth-from-1-million-miles-away1-600

    சமீபத்தில் அமெரிக்க விண்வெளி நிறுவனமான நாசாவைச் சேர்ந்த விஞ்ஞானிகள் பூமியைப் போலவே உயிர்கள் வாழக்கூடிய 3 கிரகங்கள் உள்ளதை கண்டுபிடித்துள்ளனர். இவை பூமியிலிருந்து 21 ஒளி ஆண்டுகள் தூரத்தில் உள்ளன. பூமியை விட சுமார் 60 சதவீதம் பெரிய அளவில் இருப்பதாக விஞ்ஞானிகள் கூறுகின்ற இந்த மூன்று கிரகங்களும் பூமியைப் போலவே மிகப் பெரிய நட்சத்திரம் ஒன்றை நீள்வட்டப் பாதையில் சுற்றி வருகின்றன. வெப்பம் மிக அதிகமாக தாக்கக்கூடிய தொலைவான, சூரியனுக்கு வெகு அருகிலோ அல்லது பனியால் உறையச் செய்கின்ற தொலைவான சூரியனுக்கு வெகு தூரத்திலோ இல்லாமல் உயிர்கள் வாழத் தகுந்த தொலைவில் பூமியைப் போன்றே இந்த 3 கிரகங்களும் அமைந்துள்ளன என்பதால், அங்கு மனிதர்கள் வாழ்த் தேவையான நீர், காற்று போன்றவைகளும் இருக்கக்கூடிய வாய்ப்பு அதிகம் என்கின்றனர். இந்தப் புதிய கோளானது 6 பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தோன்றியிருக்க வேண்டும் என்றும், இந்த புதிய பூமியின் சூரியன் நம்முடைய சூரியனை விட 1.5 பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானது என்றும் விஞ்ஞானிகள் கூறுகின்றனர். மேலும், இரவில் வெறும் கண்களாலேயே காணக்கூடிய அளவிற்கு மிகுந்த வெளிச்சத்துடன் உள்ள இந்த கிரகங்களில் பூமியைப் போன்றே மேற்பரப்பும், அடர்த்தியும் காணப்படுவதாகவும் விஞ்ஞானிகள் அறிவித்துள்ளனர். இசுபெயின் நாட்டில் உள்ள ஒரு தீவில் அமைக்கப்பட்டுள்ள ‘ஹார்ப்ஸ் -என்’ என்ற அதிநவீன தொலை நோக்கி மூலம் இந்த 3 கிரகங்களை ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டு பிடித்துள்ளனர். மேற்கண்ட பாடலையும் இந்த செய்தியையும் சம்பந்தப்படுத்திப் பாருங்கள்… இன்றைய அறிவியல் இன்னும் கடக்க வேண்டிய தொலைவு அதிகம் என்பதும் விளங்கும்.

    வான்காணா மறைகாணா மலரோன் காணான்
    மால்காணான் உருத்திரனும் மதித்துக் காணான்
    நான்காணா இடத்ததனைக் காண்பேம் என்று
    மான்காணா உளக்கமல மலர்த்தா நின்ற
    வான்சுடரே ஆனந்த மயமே ஈன்ற
    ஆன்காணா இளங்கன்றாய் அலமந் தேங்கும்
    அன்பர்தமைக் கலந்துகொள்ளும் அமலத் தேவே.
    –இராமலிங்க அடிகள்

    உரை:
    வானும் மறையும் மலரோனும் மாலும் உருத்திரனும் காணானாயினும் “நான்” என்ற தற்போதம் காணாவிடத்து அதனைக் காணலாம் என்று நல்லோர் நவிலும் நலமாய், உளக்கமலம் அலர்த்தா நின்ற வான்சுடராய், ஆனந்தமயமாய், அன்பர்களைக் கலந்து கொள்ளும் அமலமாய் இலங்குபவன் மகாதேவன்.

    ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பது போல, விஞ்ஞானமே மெய்ஞ்ஞானமாக இருக்கும் நம் ஆன்மீகத் தத்துவச் சாகரங்களின் ஒரு துளியே இது.. ‘உள்ளம் பெருங்கோயில், ஊனுடம்பு ஆலயம்’ என்று சொல்லிச் சென்றுள்ள திருமூலரின் பாடல்களின் சாரத்தைச் சுவைக்க ஆரம்பித்தோமானால், அதன் அதிசய அறிவியல் மற்றும் வாழ்வியல் தத்துவங்களை முழுமையாக உணர நம் வாழ்நாளே போதாது என்பதே சத்தியம்!

    அடியும், முதலும் இல்லாதவன் இறைவன் என்கின்றன வேதங்கள். முதலும், முடிவும் இல்லா இயற்கையும், இறைவனும் ஒன்று என்றால், இயற்கையே இறைவன் என்றாகிறதல்லவா…..

    ஒரு ஜென் கதையைப் பார்க்கலாமா..

    அந்த ஊரில் பல ஆண்டுகளாக பருவ மழை பொய்த்துவிட்டதால் நிலமெல்லாம் வறண்டு பயிர்களெல்லாம் அழிந்து ஊரே கட்டாந்தரையானது. அந்த ஊருக்கு ஒரு நாள் ஒரு சென் துறவி வந்தார். மழை இல்லாமல் தாங்கள் படும் துயரை அந்த சென் துறவியிடம் வேதனையுடன் முறையிட்டனர் மக்கள். மக்களின் துயரைத் துடைப்பது என்று முடிவெடுத்த துறவி, ஊரின் மையப் பகுதியில் தாம் அமர்ந்து தியானம் செய்வதற்குரிய ஏற்பாட்டை செய்யும்படி கேட்டுக்கொண்டார். அவரும் அமைதியாக அமர்ந்து தியானம் செய்ய ஆரம்பித்தார். ஐந்தாவது நாள் வானத்தைப் பிளந்துகொண்டு மழை கொட்ட ஆரம்பித்தது. பேரானந்தத்தில் மக்கள் அந்தத் துறவியை நெருங்கி இது எப்படி சாத்தியமாயிற்று என்று ஆச்சரியத்துடன் வினவினர். அந்தத் துறவியும்,

    “நான் தியானம் செய்தபோது என் மனதில் நல்ல அமைதி குடிகொண்டது. அதனால் என் உடலில் ஒரு சமன்நிலையும் ஏற்பட்டது. இதன் காரணமாக என்னைச் சுற்றியிருந்த காற்று மண்டலமும் சமன்நிலை அடைந்தது! அதாவது பல ஆண்டுகளாக தகித்துக் கொண்டிருந்த வெப்பம் ஒரு கட்டுக்குள் வந்தது என்பதோடு, மழையும் பொழிந்தது!” என்றார். அறிவியல்பூர்வமான இந்த உண்மை மக்களின் மனதில் ஆழப்பதிந்தது. அவர்களின் சிந்தனையில் தெளிவு ஏற்பட்டது என்பதையும் சொல்லவும் வேண்டுமோ?

    சுடர்விடும் தீபத்தின் ஒளியில் ஒரு சீடனுக்கு பாடம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார் குரு. தீடீரென அதன் ஒளியை இழந்த தீபத்தைப் பார்த்து அந்த சீடன், ‘குருவே, இந்த தீபஒளி சட்டென எங்கே மறைந்தது?’ என்று கேட்டான்.

    அதற்கு குருவும், ‘அது எங்கிருந்து வந்ததோ அங்கேயே திரும்பிச் சென்றுவிட்டது’ என்றார்.

    கடவுள் இருக்கிறாரா, இல்லையா என்ற வாதங்களில் கவனம் செலுத்துவதைவிட நம்முள் உறைந்திருக்கும் இறை சக்தியை உணர்ந்து, தன்னம்பிக்கையுடன் நம்மை வளப்படுத்திக்கொண்டால், ஆக்கப்பூர்வமான வெற்றி நிச்சயம்.

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    crazy
    நீலம் அரவணைக்க, நிர்மூலம் ஆகிடும்,
    காலம் இடம்பொருள் ஏவல்கள், -கோல,
    விடமுறங்கி ஆலில், விளையாடும் பிள்ளை,
    உடனிருக்க உற்சாக ஊற்று ….

    பாதம் பருகவந்த பசுவுக்கு வாத்சல்யத்தோடு
    பாதாம் பாலாய் ஆரத் தழுவி அருச்சுனர்க்காக
    இயற்றிய கீதையை இயம்புகிறான்….

    காலிங்க நர்த்தனக் கூத்தாட வந்ததை,
    ஆலிங் கனித்தான், அவதார- மாலிங்கு,
    மாதாவை மெய்சுமந்து, காதோடு காதாக,
    கீதா ரஹஸ்யம் கொடுப்பு ….கிரேசி மோகன்…

    Share

  • அன்பெனும் பிடியுள் …

    — உமாஸ்ரீ.

    கீழ்த்திசையில் மெல்லென எழும் உதயசூரியன் தன் தங்கக்கதிர்களை அழகாகப் பரப்பினான்.

    “மதுரம் அப்பார்ட்மெண்ட்ஸ்” பெயருக்கேற்ற மாதிரி அழகான இருபது வீடுகள் கொண்ட கம்பீரமான அடுக்கு மாடி குடியிருப்பு. ஏ பிளாக், பி பிளாக் என்று இரண்டு பிரிவுகள் உண்டு. சென்னைக்கு அருகிலிருக்கும் கோவூரிலுள்ள அந்தக் குடியிருப்பு சமீபத்தில்தான் கட்டி முடிக்கப்பட்டது.

    ”வாட்ச்மேன், வாட்ச்மேன்“ பத்மா உரத்த குரலில் அழைத்தாள்.

    ரத்தன் கீழேயிருந்து அண்ணாந்து பார்த்து “இதோ வந்துட்டேம்மா“ என்று குரல் கொடுத்து விட்டு மேலேறிச் சென்றான்.

    பத்மா அவனுக்கு ஒரு தட்டில் நாலு இட்லியும் ஒரு தம்பளிரில் கொஞ்சம் சாம்பரும் சாப்பிட கொடுத்தாள்.

    ”ரொம்ப தேங்ஸ்ம்மா“ அதை வாங்கிக் கொண்டு ரத்தன் தன்னிருப்பிடம் சென்றான்.

    நேபாளி வாட்ச்மேன் ரத்தன் அவன் மனைவி மாயா மற்றும் மகள் மீனுவுடன் தரைத் தளத்திலிருக்கும் ஒரு அறையில் தங்கியிருக்கிறான். கட்டிட வேலை ஆரம்பித்த நாள் முதல் வாட்ச்மேனாக வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறான்.

    ரத்தன், மாயா இருவரும் பத்து வருடங்களுக்கு மேலாக தமிழ் நாட்டில் வசிப்பதால் அவர்களுக்கு தமிழ் பேச வரும் . குழந்தை மீனு தமிழை தாய் மொழி போல் மிக அருமையாகப் பேசுவாள். அவளை நேபாளி குழந்தை என்று யாராலும் நம்ப முடியாது. அவ்வளவு அழகாக தமிழ் உச்சரிப்பு இருக்கும்.

    பத்மா அவள் கணவன் பாலுவுடன் பி பிளாக்கில் முதல் தளத்திலிருக்கும் அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்து ஒரு வாரம்தான் ஆகிறது. அவர்கள்தான் முதன் முதலில் குடி வந்தவர்கள். பாலுவுக்கு ஒரு தனியார் கம்பெனியில் விளம்பரப் பிரிவில் வேலை. பத்மா இல்லத்தரசி. கல்யாணம் ஆகி பத்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டது . இன்னும் குழந்தை, குட்டி உண்டாகவில்லை. போகாத கோவிலில்லை. செய்யாத பரிகாரங்களில்லை பார்க்காத மகப் பேறு மருத்துவர் இல்லை. கர்ப்பப் பையில் கட்டியிருப்பதால் குழந்தை பிறக்க வாய்ப்பில்லை என்று டாக்டர் சொல்லிவிட்டார். செயற்கை முறையில் குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்றால் செலவு அதிகமாக இருக்கிறது என்று பார்த்தார்கள்.

    “இந்தப் பிளாட் எனக்கு மிகவும் பிடிச்சிருக்கு. பில்டர் ரொம்ப நன்றாக கட்டியிருக்கிறார்“ என்றாள் பத்மா.

    நம்ப இரண்டு பேருக்கு இந்தப் பிளாட் கொஞ்சம் பெரிசுதான், கடவுள் அனுக்கிரகம் இருந்தால் என்று பாலு ஆரம்பித்ததும் “இந்த வீட்டில் நமக்கு குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்கும்” என்று முடித்தாள் பத்மா.

    அவள் சொல்லி முடித்தவுடன் பரட்டைத் தலையுடன் ஒரு சிறுமி வீட்டுக்குள் வந்தாள். அழுக்கு கவுன் அணிந்திருந்தாள். முகத்திலே ஒரு குறுகுறுப்பும் கண்களிலே ஒரு துருதுருப்பும் இருந்தன.

    பத்மாவிற்கு அவளைப் பார்த்தவுடனே மிகவும் பிடித்துப் போய்விட்டது.

    ”குட்டி உன் பேர் என்ன?“

    என் பேர் மீனு. நீங்கள் புதுசா குடி வந்திருக்கீங்களா ஆண்ட்டி” ? மழலை குரலில் கேட்டாள்.

    குழந்தையின் மழலைத் தமிழ் பத்மாவை ஈர்த்தது. ”குட்டி நன்னா தமிழ் பேசறியே? எப்படி கத்துண்டே?“ புன்சிரிப்புடன் கேட்டாள்.

    ”எனக்கு எப்படியோ பேச வந்துவிட்டது.“

    பாலுவைப் பார்த்து “பாருங்கோன்னா, ஒரு நேபாளி குழந்தை எவ்வளவு அழகா தமிழ் பேசறது“ என்றாள்.

    ”உன் வயசென்ன? படிக்கிறாயா குட்டி?“

    “எனக்கு ஐந்து வயசு. படிக்கிறதுன்னா என்ன ஆண்ட்டி?”

    மீனு பள்ளிக்கூடம் போக ஆரம்பிக்கவில்லையென்பது பத்மாவுக்குப் புரிந்தது. குழந்தை அவளருகில் வந்தது.

    ” குட்டி இங்கே உட்கார். நான் பூஜை செய்து முடித்ததும் உனக்கு பிரசாதம் கொடுக்கிறேன்” மீனு ஒர் ஓரமாக உட்கார்ந்தாள்.

    பத்மா பூஜை செய்ய ஆரம்பித்தாள். தினமும் அம்பாளை வழிபாடு செய்வது அவள் பழக்கம். அங்கே நிவேதனத்திற்காக வைத்திருந்த திராட்சையைப் பார்த்தவுடனே மீனுவின் கண்கள் பளிச்சிட்டன. குழந்தையால் ஆசையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. “ஹை” என்று கத்திக் கொண்டே திராட்சையின் அருகில் சென்று தன் சிறிய கையில் கொஞ்சம் திராட்சையை எடுத்து வாயில் போட்டு கொண்டாள்.

    அதை கவனித்த பாலு கோபத்துடன் கைகளை ஆட்டி “ஏய் , ஸ்டாப்“ என்று கத்தினான். மீனு பயத்துடன் பாலுவைப் பார்த்தாள்.

    ”அபசாரம் பண்ணி விட்டாய். சுவாமி நிவேதனத்தை தொடலாமா? நீ எந்த சாதி?” இங்கே வா” கண்களை உருட்டி அதட்டினான்.

    ”நான் குழந்தை சாதி” மீனுவிடமிருந்து பதில் வந்தது.

    ”என்ன, என்ன ? —— “ மீண்டும் உரக்கக் கத்தினான்.

    ” குழந்தை சாதி “ என்றாள் மறுபடியும்.

    ” க்ளுக்” என்று சிரித்தாள் பத்மா. “குட்டி உங்களுக்கு சரியான பதிலை கொடுத்து விட்டாள். கடவுள் பக்தர்களிடம் சாதி பார்ப்பது இல்லை. நாம் மட்டும் ஏன் சாதி பார்க்கவேண்டும். குழந்தைக்கும் தெய்வத்திற்கும் வித்தியாசம் ஒன்றுமில்லை. குழந்தை சாப்பிட்டது, அம்பாளே சாப்பிட்ட மாதிரி. குழந்தையை எதுவும் சொல்லாதீங்க“ என்று சொல்லிவிட்டு, குட்டி பூஜை முடிந்தவுடன் உனக்கு பிரசாதம் கொடுக்கிறேன். நடுவில் சாப்பிடாதே.“ என்றாள் கனிவுடன்.

    பூஜை முடிந்தவுடன் பிரசாதத்துடன் மீனு கீழே போய் விட்டாள்.

    மாலை மயங்கி இரவுப் பொழுது வந்தது. சாப்பிடும்போது பாலு, “மீனுவுக்கு அதிக இடத்தைக் கொடுத்து விடாதே. அந்தக் குழந்தையின் வளர்ப்பு சரியில்லை போல் தெரிகிறது. சாப்பிடற பொருளைப் பார்த்தாலே பறக்கிறது. அதுவுமில்லாமல் அது ஒரு நேபாளி குழந்தை.“

    ”குழந்தை என்றால் அப்படிதானிருக்கும். நேபாளியாகயிருந்தாலென்ன? “யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்“ என்று கேட்டதில்லையா?”

    ”அவள் என்ன சாதியோ?”

    குழந்தையிடம் சாதி பார்க்கதீங்க. எல்லோரையும் சரி சமமாக நேசிக்க வேண்டும். என் சிநேகிதி மைதிலி என்பவளின் குடும்பம் சென்னையிலிருக்கிறது. அவர்கள் குடும்பத்திற்கு உதவி செய்து முன்னுக்கு கொண்டு வந்த மாரீஸ் ஃப்ரீட்மன் என்ற போலந்து நாட்டுக்காரருக்கு அவர் செய்த உதவிக்காக ஒவ்வொரு வருடமும் பித்ரு காரியம் செய்து வருகிறார்கள் தெரியுமா? சாதி என்பது நாம் நினைப்பதில்தான் இருக்கிறது. நமக்குத்தான் இன்னும் குழந்தை பிறக்கவில்லை. எவ்வளவோ முயற்சி செய்தாகிவிட்டது. பலனெதுவுமில்லை. எப்போது விடிவு வருமென்று தெரியவில்லை.”

    ”புது வீட்டுக்கு வந்துவிட்டோமல்லவா? சீக்கிரம் குழந்தை பாக்யம் கிடைக்கும்.”

    ஒரு மாதத்திற்குள்ளேயே அந்தக் குடியிருப்பில் ஒருவர் பின் ஒருவராக எல்லா வீடுகளிலும் குடி வந்து விட்டார்கள். பத்மாவிற்கு இப்போதெல்லாம் பக்கத்து வீடு, எதிர் வீடுகளில் உள்ளவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருப்பதிலேயே நேரம் போய் விடுகிறது.

    ரத்தன் எல்லோரிடமும் நட்பாகப் பழகினான். ஆனால் அவன் வீட்டில் மட்டும் முரடனாக நடந்து கொண்டான்.

    வாட்ச்மேன் மனைவி மாயா “பணமில்லாததால்தான் மீனுவை பள்ளிக்கூடம் அனுப்பமுடியவில்லை“ என்றாள். மீனு பள்ளி போகவில்லையேயென்று பத்மா மிகவும் வருந்தினாள். ”சீக்கிரம் அவளைப் பள்ளிக்கூடம் சேருங்க, நான் பண உதவி செய்கிறேன்” என்றாள்.

    மீனு நினைத்தபோதெல்லாம் பிளாட்சிலுள்ள வீடுகளுக்குப் போவாள். பத்மாவிற்கு அவள் வரும்பொழுதெல்லாம் பட்டாம்பூச்சி சிறகடித்து வருவதுபோலிருக்கும். வீட்டுக்குள் இங்கும் அங்கும் அலைவாள். பத்மாவின் புடவை முந்தானையை பிடித்திழுப்பாள். சமையலறையின் மேடைமீது ஏறி அமர்ந்து கொள்வாள். ஏராளமான கேள்விகள் கேட்பாள். அவள் செய்யும் குறும்புகள், கேட்கும் கேள்விகள் தரும் தொல்லைகள் பத்மாவிற்கு இன்பத்தைக் கொடுத்தன. அவளை ஒருபொழுதும் கடிந்து கொள்ள மாட்டாள்.

    பத்மாவிற்கு பாரதியாரின் பாடல்கள் என்றாள் மிகவும் பிரியம். முறையாக பாட்டு கற்றுக் கொண்டவள் அவள். சமயம் கிடைக்கும் பொழுதெல்லாம் பாரதியார் பாடலை பாடிக் கொண்டிருப்பாள். ஒரு நாள் அவள் அப்படிப் பாடிக் கொண்டிருக்கும் போது மீனு வந்தாள். கண்கள் விரிய பத்மாவைப் பார்த்தாள். “எனக்கு பாட்டு சொல்லிக் கொடுங்கள் ஆண்ட்டி” என்று குழைந்தாள். நான் பாடுவதை நீ திருப்பிப் பாடு என்ற பத்மா பாரதியின் ஒரு பாட்டை பாட மீனுவும் அந்த வரிகளைத் திரும்பி பாடினாள். பத்மாவிற்கு பரம திருப்தி.

    அடுத்த நாள் பத்மா வேலயாயிருக்கும் போது வந்த மீனு முதல் நாள் கற்றுக் கொண்ட பாரதியின் பாடலை பாடிக்கொண்டிருந்தாள். குழலினும் இனிய மழலைக் குரலில் அவள் பாடிய பாரதியின் வரிகள் பத்மாவின் காதுகளில் தேனாக பாய்ந்தது.

    ” வெண்ணிலவு நீயெனக்கு, மேவுகடல் நானுனக்கு
    பண்ணுசுதி நீயெனக்கு, பாட்டினிமை நானுனக்கு “

    அந்த இனிய வரிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அவள் உற்சாகத்துடன்

    “கண்ணின் மணி போன்றவளே ! கட்டியமுதே ! கண்ணம்மா “ என்று பாடி மீனுவை கட்டி அணைத்து உச்சி முகந்தாள்.

    “குட்டி ஞாபகம் வைச்சிண்டு ரொம்ப நல்லா பாடறே “ என்று பாராட்டினாள்.

    இரவு கணவனிடம் ”மீனுவுக்கு ஒரு தடவைதான் பாரதியாரின் பாட்டைச் சொல்லிக் கொடுத்தேன். கற்பூர புத்தி குழந்தைக்கு . அப்படியே பிடித்து கொண்டுவிட்டது. ஒரு நேபாளி குழந்தை பாரதியாரின் பாட்டை ரொம்ப நல்லா பாடுகிறது ” சொல்லிச் சொல்லி மாஞ்சி போனாள்.

    பாலு இப்பொழுதெல்லாம் சாதியை பற்றிப் பேசுவதில்லை. எதற்காக வீணாக சாதியைப் பற்றிப் பேச வேண்டும். அப்புறம் பத்மாவிடம் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும். அவனுக்கும் மீனுவிடம் பாசப் பிணைப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது.

    ”மீனுவின் சூடிக்கை யாருக்கு வரும்? கண் பார்த்ததை கை செய்யுமென்பார்கள். இவளுக்கு காது கேட்பதை வாய் பாடுகிறது. அவள் மாதிரி ஒரு குழந்தை நமக்கு பிறக்க வேண்டும்” என்றான்.

    ஒரு நாள் மீனு வரவில்லை என்றதும் பத்மாவிற்கு கவலையாயிருந்தது. உடம்பு சரியில்லையென்று கேள்விப்பட்டு போய் பார்த்துவிட்டு வந்தாள். அடுத்த நாள் மீனு வந்தவுடன்தான் அவளுக்கு உயிர் வந்த மாதிரியிருந்தது.

    ஒரு நாள் பாலு அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரம் வந்துவிட்டான். பத்மா அவனுக்கு காபி கொண்டு வந்தாள். காபியை பருகிக்கொண்டே பத்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவள் முகம் வாடியிருந்த்து. ஏதோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்

    அவள் தோளை குலுக்கி, “என்ன யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?“ என்றான்.

    “நமக்கு பிறக்கப் போகும் குழந்தையைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். எனக்கு எந்த குழந்தையைப் பார்த்தாலும் ஏக்கமாகயிருக்கிறது. எவ்வளவு செலவு ஆனாலும் பரவாயில்லை. நான் என் நகையைக் கொடுக்கிறேன். அதை விற்று செயற்கை முறையில் சிகிச்சை செய்து குழந்தை பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும். குழந்தையின் மழலைச் சொல்லை சீக்கிரம் கேட்க வேண்டுமென்பது என் அவா.“ என்றாள்.

    ”அடுத்த வாரம் லீவு போடுகிறேன். டாக்டரிடம் போகலாம். உன் மனம் கவலையாய் இருப்பதுபோல் தெரிகிறது. இன்று சீக்கிரம் வந்துவிட்டேன் அல்லவா? வா, பீச்சுக்கு போய் கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்துவிட்டு வரலாம்.”

    அவர்கள் வீட்டின் கதவை பூட்டிவிட்டு புறப்பட்டார்கள். பீச்சின் மணலில் உட்கார்ந்து மனம் விட்டுப் பேசினார்கள். அப்போது யாரோ இரண்டு பேர் ஒரு குழந்தையை முரட்டுத்தனமாக தூக்கிக் கொண்டு போவது பத்மாவின் கண்களில் பட்டது. பத்மா அந்த குழந்தையை ஒரு வினாடி உற்றுப் பார்த்தாள். எங்கேயோ பார்த்த கண்களாக தோன்றின. குழந்தை திமிறிக் கொண்டு கீழேயிறங்க முயற்சித்தது.

    ”நம்ம குட்டி மாதிரியிருக்கிறது. வாங்க அவங்களைப் பிடிக்கலாம்”, மீனு, மீனு என்று கத்திக் கொண்டே வேகமாக அந்த ஆட்களை நோக்கி ஓடினாள். பாலுவும், அங்கிருந்த நான்கைந்து நபர்களும் அவள் பின்னாடி ஓடி வந்தனர்.

    இரண்டு பேரும் குழந்தையைப் போட்டுவிட்டு ஓட்டம் எடுத்தார்கள். பத்மா கூறியது சரியாகத்தான் இருந்தது. அந்தக் குழந்தை வேறு யாருமில்லை, மீனுதான். பொது மக்கள் துரத்திச் சென்று ஓடியவர்களைப் பிடித்து தர்ம அடி போட்டார்கள்.

    மீனு அழுதுக் கொண்டிருந்தாள். பயத்துடன் பத்மாவின் கையை கெட்டியாகப் பிடித்து கொண்டாள்.

    ” குட்டி, அழாதே. இங்கே எப்படி வந்தாய்?“

    ” ஆண்ட்டி, அப்பா என்னை இங்கே விட்டுவிட்டு போய்விட்டார்………….. “, அழுகையை நிறுத்தவில்லை.

    ” குட்டி, அழாதே. வா வீட்டுக்குப் போகலாம் “ என்று கூறியவுடன் குழந்தை அழுகையை நிறுத்தியது. சுண்டல் வாங்கிக் கொடுத்தவுடன் குழந்தை ஆர்வத்துடன் சுண்டலைச் சாப்பிட்டது.

    வீடு திரும்பியவுடன் அவர்களை எதிர்கொண்ட வாட்ச்மேன் கையில் பீடியுடனும் வாயில் புகையுடனுமிருந்தான். மீனுவைப் பார்த்து “பிசாசே வந்துட்டயா? உன்னை தொலைக்கனுமுன்னு பார்த்தால் முடியலியே! உன்னை என்ன செய்வதென்று தெரியல. செலவு அதிகமாக இருக்கு. வர்ற வருமானத்திலே குடும்பம் நடத்த முடியல. என் வீட்டுக்காரிக்கு இப்போது மூணு மாதம். வேறே வழி தெரியாமல் மீனுவை பீச்சில் விட்டு விட்டு வந்தேன். பிசாசு, எப்படியோ உங்க கூட வந்துட்டது” அவள் தலைமயிரைப் பிடித்து இழுத்தான்.

    மீனு வலியால் துடித்தாள். பத்மா அதிர்ச்சி அடைந்தாள்.

    ” உங்களுக்கு குழந்தையின் அருமை தெரியவில்லை. குழந்தையை போய் யாராவது பீச்சில் வேண்டுமென்றே விட்டுவிட்டு வருவார்களா? இனிமேல் இப்படி செய்தால் நான் காவல்துறையிடம் புகார் செய்வேன் “ என்றாள் கோபத்துடன்.

    “நாங்க என்ன செய்யறது. விலைவாசி அதிகமாய் போய்விட்டது. இன்னொரு குழந்தை வேறு மாயாவுக்கு பிறக்கப் போகிறது? எப்படி எங்களால் சாமாளிக்க முடியுமென்று தெரியவில்லை” என்றான் ரத்தன்.

    “குழந்தையை பள்ளிக்கூடம் அனுப்பி படிக்க வையுங்கள். பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்; அடிக்காதீங்க; அவள் தங்கக் கம்பி” என்று சொல்லிவிட்டு பாலுவும் பத்மாவும் அங்கிருந்து நகர்ந்தார்கள்.

    பத்மாவின் முகத்தில் வருத்தம் படர்ந்திருந்தது.

    “கவலைப் படாதே பத்மா, நமக்கு சீக்கிரத்தில் குழந்தை பிறக்கும்.”

    “யாருக்கு ஒரு பொருள் பிரியமாயிருக்கிறதோ அவருக்கு அப்பொருளைக் கடவுள் அளிப்பதில்லை. வேண்டாதவருக்குப் பார்த்துக் கொடுக்கிறார். நாம் குழந்தை வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறோம். நமக்கு இன்னும் குழந்தை பிறக்கவில்லை. குழந்தை வேண்டாம் என்று நினைக்கும் வாட்ச்மேனுக்கு கேட்காமலேயே கடவுள் குழந்தையைக் கொடுக்கிறார் “ அவளால் அழுகையைக் கட்டுப் படுத்தமுடியவில்லை.

    “கடவுள் அருள் இருந்தால் கண்டிப்பாக நமக்கு குழந்தை பாக்யமுண்டு. நீ கவலைப் படாதே” பாலு அவள் முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்தான்.

    ஒருநாள் காலை கதிரவன் உதித்து கொஞ்ச நேரம் ஆனது. பத்மா குளித்துவிட்டு நெற்றியில் குங்குமத்தை வைத்துக் கொண்டு, கூந்தலை அள்ளி முடிந்துகொண்டு வரவேற்பறையிலுள்ள சோபாவில் அமர்ந்திருந்தாள். அன்று டாக்டரிடம் போய் செயற்கை முறையில் குழந்தை பெற்றுக் கொள்ள சிகிச்சை ஆரம்பிக்க வேண்டுமென்பதால் அவள் மனம் பரபரப்பாகயிருந்தது.

    பாலுவும் தயாராகிவிட்டான். ஒரு தோல் பையை கையில் வைத்திருந்தான். இதில் இரண்டு இலட்ச ரூபாய் இருக்கிறது. சிகிச்சை ஆரம்பிப்பதற்கு இந்தப் பணம் போதுமென்று நினைக்கிறேன். தேவையானல் இன்னும் பணம் புரட்டுகிறேன். இன்றே டாக்டர் விமலாவைப் பார்த்து சிகிச்சை ஆரம்பிக்கலாம். இனிமேல் தள்ளிப்போடவேண்டாம். கிளம்பலாமா?“

    இருவரும் புறப்படும்போது ரத்தன், மாயா, மீனு மூவரும் வந்தார்கள். மாயா சோகமாக தென்பட்டாள். மீனுவின் கையைப் பிடித்திருந்தாள்.

    “அம்மா சமீபத்தில் நேபாளில் ஏற்பட்ட பயங்கர நில நடுக்கத்தில் என் அப்பாவும் அண்ணனும் மரணமடைந்து விட்டார்கள் என்ற விசயம் இப்போதுதான் தெரிந்தது. நாங்கள் இபோது நேபாளுக்கு கிளம்பிக் கொண்டிருக்கிறோம். என் அப்பாவுக்கு அங்கு கிராமத்தில் கொஞ்சம் நிலம் இருக்கிறது. அதனால் அங்கேயே தங்கிவிடலாம் என்று முடிவு செய்திருக்கிறோம். இனிமேல் சென்னை திரும்பி வர மாட்டோம். இது வரை நீங்கள் செய்த உதவிக்கு நன்றி” என்று சொல்லி விட்டு கிளம்பினார்கள்.

    மீனு திரும்பித் திரும்பி பார்த்துக் கொண்டே சென்றாள்.

    அவர்கள் ஊரை விட்டு போகப்போகிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டதும் பாலு திடுக்கிட்டான். பத்மாவுக்கும் மீனு போயே போய்விட்டாள் என்பதால் துக்கம் அவள் நெஞ்சை அப்பியது. கன்றை பிரிந்த பசுவின் சோகத்திலிருந்த அவள் விம்மி விம்மி அழுதாள்.

    பாலு அவள் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு “அழாதே பத்மா. உன் மனநிலை எனக்குப் புரிகிறது. மீனு போனால் என்ன ? நாம் டாக்டரைப் பார்க்கத்தானே இப்போது புறப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். நமக்கு கடவுள் ஒரு குழந்தையை நிச்சயம் கொடுப்பார்.” என்று ஆறுதல் சொன்னான்.

    அப்போது “ஆண்ட்டி” என்று கூவிக் கொண்டே மீண்டும் வந்தாள் மீனு.

    “என் அம்மாவின் கையை உதறிக் கொண்டு நான் வந்து விட்டேன். நான் உங்களுடனே இருக்கிறேன். அம்மா கூட நேபாள் போக மாட்டேன். அம்மா வந்தால் நான் இல்லையென்று சொல்லிவிடுங்கள்” பத்மாவின் பின்னால் ஓளிந்து கொண்டது குழந்தை.

    பாலு தன் மனசுக்குள் ” இதென்ன சினிமா கதை மாதிரி இருக்கிறது. முதலில் குழந்தை வருகிறது. அம்மாவும் அடுத்து வந்து நாங்கள் இந்த ஊரை விட்டு போகப்போவதில்லை என்று சொல்லுவாள் போலிருக்கிறதே?” என்று நினைத்தான்.

    அவன் நினைத்தமாதிரியே மாயா வந்து விட்டாள்.

    “மீனு என் கையை உதறித் தள்ளிவிட்டு வந்துவிட்டாள். அவள் இங்கு வந்தாளா?”

    பத்மா தன் கை விரலை பின் பக்கம் காட்டி அங்கிருக்கிறாள் என்பதை சைகையால் காண்பித்தாள்.

    “மீனு இனிமேல் உங்களுடனேயே இருக்கட்டும். எங்க வீட்டுக்காரர் ஊருக்குப் போகும்போது மீனுவை ஏதாவது ஒரு ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இறக்கிவிட்டு போய்விடலாம் என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் அப்படி செய்தாலும் செய்வார். கொஞ்சம் கூட கருணையில்லாத மனுசன். எங்கேயோ என் குழந்தை கஷ்டப்படுவதை விட உங்களிடம் வளர்வதுதான் பொருத்தமானது. நான் அவர் கிட்டே சொல்லிக்கிறேன்.”

    பத்மாவிற்கு இன்ப அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. கனவா அல்லது நிஜமா என்று அறிய கையை கிள்ளிவிட்டுக் கொண்டாள். பாலுவுக்கும் வியப்பு தாங்க முடியவில்லை .

    “உங்கள் விருப்பப்படியே நாங்கள் மீனுவை வளர்க்கிறோம்…………… அவள் எங்களுக்கு சொந்தக் குழந்தை மாதிரி. குழந்தை என்பது கடவுள் கொடுக்கும் வரம். குழந்தைகளுக்கு நல்ல பெற்றோர் அமைவது கடவுள் தரும் வரப்பிரசாதம். கடவுள் மீனுவை எங்களுக்கு கொடுத்த வரமாக எடுத்துக் கொண்டு அவளுக்கு நல்ல கல்வி, உணவு, உடையெல்லாம் கொடுப்போம்.மீனு இனிமேல் நன்றாகயிருப்பாள்” என்ற பத்மா கணவனைப் பார்த்து ” கும்பிடப் போன தெய்வம் குறுக்கே வந்தது மாதிரி நாம் குழந்தைக்காக சிகிச்சை பெற டாக்டரைப் பார்க்க போய்க் கொண்டிருக்கும் போது குழந்தையே நம்ம வீட்டுக்கு வந்துவிட்டாள். இன்னும் என்ன பார்த்துக் கொண்டிருக்கீங்க? பையில் வைத்திருக்கும் பணத்தில் கொஞ்சம் பணத்தை மாயாவிடம் கொடுங்கள். அவர்களுடைய செலவுக்கு உபயோகமாகயிருக்கும் “ என்றாள் .

    பாலு தோல் பையிலிருந்து ஒரு ஆயிரம் ரூபாய் கட்டை எடுத்து மாயாவிடம் கொடுத்துவிட்டு தன் தலைமேல் இருகரங்களையும் கூப்பினான்.

    மீனு மாயாவையே பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

    ” மீனு நான் வாரேன். ஆண்ட்டிதான் இனிமேல் உனக்கு அம்மா. அவங்க சொல்ற மாதிரி நடந்து கொள் “ என்று சொல்லி விட்டு விழி நிறைய கண்ணீருடனும், கை நிறைய பணத்துடனும் மனசு நிறைய நிம்மதியுடனும் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தாள்.

    மகிழ்ச்சிப் பரவசத்திலே பத்மா திக்குமுக்காடிவிட்டாள்.

    ” ஏன்னா, மீனு நம்ம வீட்டுக்கு வருவாள் என்று நான் கொஞ்சம் கூட எதிர் பார்க்கவில்லை. அவளுக்கு நல்ல உணவு, உடை கொடுத்து நன்றாக வளர்ப்போம். நேபாளி குழந்தையாகயிருந்தாலும் தமிழ் நன்றாக பேசுகிறாள். அவளுக்கு தமிழ் கல்வி அளிப்போம். நல்லா வளர்த்து ஆளாக்குவோம்“ குழந்தையின் கனனத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் முத்தமிட்டாள். குழந்தையை பாசத்தோடு பார்த்தாள்.

    “சாக்லெட் வேண்டும் அம்மா“ என்று சிணுங்கினாள் மீனு.

    ”அம்மா“ என்ற வார்த்தை காதில் விழுந்ததும் பத்மா மெய்ச்சிலிர்த்து பரவசமடைந்தாள்.

    ”மச மசவென்று நிக்காம கடைக்குப் போய் குழந்தை கேட்டதை வாங்கிட்டு வாங்க “ உரிமையுடன் கணவனை அதட்டினாள்.

    ”நான் கடைக்குப் போய் குட்டிக்குச் சாக்லெட், புத்தாடையெல்லாம் வாங்கி வருகிறேன்” கிளம்பினான் பாலு.

    தாயும் மகளும் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் திளைத்தனர். “ அம்மா, நல்ல அம்மா ” என்ற மீனு தன் குட்டிக் கையால் பத்மாவின் இடுப்பை கட்டிப் பிடித்தாள்.

    பத்மா அநத அன்பெனும் பிடியுள் சிக்கினாள்.பின்பு அந்தப் பிடியிலிருந்து மெல்ல விடுபட்டாள்.

    குதுகலத்துடன் தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம் ! தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம் ! முணுமுணுத்துக் கொண்டே நர்த்தனமாட தொடங்கினாள்.

    ***** நிறைவு *****

    Share

  • முன்பு பின்பு இன்றி: கம்பரின் எதிர்காலவியல் சிந்தனைகள்

    – முனைவர் மு.பழனியப்பன்.

    முன்பு பின்பு இன்றி

    (கம்பரின் எதிர்காலவியல் சிந்தனைகள்)

    Raman

    முக்காலங்களில் சிறப்படையது எதிர்காலம். இன்றைய காலத்தில் நின்றுகொண்டு, நேற்றைய காலங்களில் நடந்த தவறுகளைத் திருத்திக்கொண்டு நாளைய காலத்தை வளமாக அமைத்துக்கொள்ள வாய்ப்பிருப்பதால் எதிர்காலம் நம்பிக்கைக்குரிய காலமாக விளங்குகின்றது. எதிர்காலத்தில் நிகழ உள்ள, நிகழவேண்டிய நடப்புகளை இன்றைக்கு அல்லது நேற்றைக்குச் சொல்லுவது என்பது எதிர்காலவியல் ஆகின்றது. வரலாறு (https://ta.wikipedia.org/s/a8d) தற்கால மாற்றங்களின் போக்குக்கள், விஞ்ஞான (https://ta.wikipedia.org/s/1bl) தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி நிலைகள் போன்ற பல அம்சங்களின் துணையுடன் எதிர்காலத்தை நோக்கி பகுப்பாய்வது, வருவதுரைப்பது எதிர்காலவியல் (Future Studies) ஆகும் என்று எதிர்காலவியலுக்கான வரையறையைத் தருகின்றது விக்கிப்பீடியா. அறிவியல், சமுதாயம் போன்றவற்றில் தகுதி மிக்க வளர்ச்சிகளை எடுத்துரைப்பது எதிர்காலவியல் ஆகின்றது.

    கம்பராமாயணம் தொன்மை வாய்ந்த கதையாகும். இக்கதையை மீட்டு எடுத்துத் தமிழில் தன்னிகரற்ற காப்பியமாகக் கம்பர் வரைகின்றார். கம்பர் காலத்தில் இருந்து இதனைக் கண்ணுறும்போது கம்பரின் காலம் நிகழ்காலம் ஆகும். இராமாயணக்காலம் கடந்த காலம் ஆகும். கம்பராமாயணம் தற்போது ஆராயப்படும் காலத்தில், படிக்கப்படும் காலத்தில் அது எதிர்காலத்திற்கும் பொருந்துவதாகப் படைக்கப்பெற்றிருப்பது தெரியவருகின்றது. பற்பல புதிய துறைகளில் கம்பர் தன் கருத்துகளைப் பதிவு செய்திருப்பது கருதி எதிர்கால எல்லைக்கும் ஏற்ற வகையில் கம்பர் தன் காப்பியத்தைப் படைத்துள்ளார் என்பது தெரியவருகின்றது.

    கம்பராமாயணத்தில் இராமனுக்கு முடிசூட்டுவிழா நடைபெறப் போகிற சூழலில் எதிர்காலத்தில் அமையவிருக்கும் ஆட்சியைப் பற்றியும் அது நடைபெறவேண்டிய நெறிகள் பற்றியும் வசிட்டர் எடுத்துரைக்கிறார். இதனைத் தொடர்ந்து இராமன் கிட்கிந்தை அரசைப் பெற்று அதனை சுக்கிரீவனிடத்தில் ஒப்படைக்கின்றபோதும் எதிர்காலச் சிந்தனைகள் பொருந்திய அரசினைச் சமுதாயத்தைப் படைக்க எடுத்துக்கொண்ட முயற்சி தெரியவருகின்றது. அதுபோன்று வீடணனுக்கு அரசை அளிக்கின்றபோதும் எதிர்காலத்தில் இலங்கையில் நல்லாட்சி நடைபெறவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் இராமன் செயல்படுவதாகக் கம்பர் காட்டுகின்றார். இந்த மூன்று அரசியல் சூழல்கள் மிக முக்கியமானவை… இவற்றை ஒருங்கிணைத்துப் பார்த்தால் கம்பரின் எதிர்காலக் கணிப்புகள் இவை என்பதை உணர்ந்து கொள்ள இயலும்.

    இந்த மூன்று சூழல்களிலும் அரசிற்கு அனுபவம் இல்லாத புதியவர்கள் அரசுரிமை ஏற்க வருகிறார்கள் என்பது கவனிக்கத்தக்க ஒன்று. அதாவது இராமன், சுக்கிரீவன், வீடணன் ஆகிய மூவரும் முதன் முறையாக அரச பதவி ஏற்கப் போகிறார்கள். புதியவர்களாக உள்ள இவர்களிடம் அரசியல், ஆட்சியியல் ஆகியவற்றை ஒப்படைக்கும்போது பழைய குறைகள் களையப்படும் என்று கம்பர் எண்ணியுள்ளார். புதியதோர் உலகைப் படைக்கப் புதியவர்கள் மிகத் தகுதியானவர்கள் என்பது இங்குக் கருதத்தக்கது. மேலும் இம்மூன்று சூழல்களிலும் மூவகை வேறுபாடுகள் இருப்பதை உணரவேண்டியுள்ளது.

    இராமன் என்ற புதியவருக்கு அரசு நாளை என்று அமைந்தபோது அது அடையப்படாமல் கதை நகர்கிறது. வீடணனுக்கு உரிமை என்பது இலங்கை அரசாக இராவணன் இருக்கும்போதே ஏற்படுத்தப் பட்டுவிடுகின்றது. சுக்ரீவனின் அரசு மட்டுமே முன் உள்ள அரசியலாளரான வாலி இறந்தபின் அந்த இடத்தை நிரப்புவதற்காக ஏற்படுத்தப்படுகிறது. இம்மூன்று அரசுகளை அமைக்கின்றபோது சுக்கிரீவனின் கிட்கிந்தை அரசு மட்டுமே உறுதி என்ற நோக்கத்தில் அமைந்தது என்பதை அறியவேண்டியுள்ளது. இராமனின் ஆட்சிக் கனவு கலைகின்றது. வீடணனின் ஆட்சி என்பது இராவணன் அரசனாக இருக்கும்போது மாற்று அரசாக உருவாக்கப்பெற்றது. இந்தச் சிற்சில வேறுபாடுகள் காரணமாக சுக்கிரீவனின் அரசினைச் செம்மைப்படுத்த இராமன் பற்பல கருத்துகளை மொழிய வேண்டியவராகப் படைக்கப்பெற்றுள்ளான்.

    வசிட்டர் வழியில் எதிர்காலச் சமுதாயமும், அரசும்:
    இராமனுக்கு நாளை முடிசூட்டுவிழா என்ற நிலையில் வசிட்டர் நாளைக்கு அரசமைக்க உள்ள இராமனுக்குச் சில அறிவுரைகளைப் பகர்கின்றார். இவ்வறிவுரைகள் கம்பரின் எதிர்காலச் சிந்தனைகளை எடுத்தியம்புவனவாக இருக்கின்றன.

    ‘‘என்புதோல் உடையார்க்கும் இலார்க்கும் தாம்
    வன் பகைப்புலன்மாசு அற மாய்ப்பது என்?
    முன்பு பின்பு இன்றி மூவுலகத்தினும்
    அன்பின் நல்லது ஓர் ஆக்கம் உண்டாகுமோ’’
    ( மந்தரை சூழ்ச்சிப்படலம்-24)

    என்ற பாடல் எதிர்காலவியல் சிந்தனை கொண்ட பாடலாகும். முக்காலம், பிற்காலமாகிய எதிர்காலம் ஆகிய எல்லா காலத்திலும் அன்பின் அடிப்படையில் சமுதாயம் அமையவேண்டும் என்ற விழைவினை இப்பாடல் தெரிவிக்கின்றது.

    எதிர்காலத்தில் ஆட்சியாளர்கள் கைக்கொள்ளவேண்டிய பண்புகளை மற்றொரு பாடல்வழி வசிட்டர் இராமனுக்கு உணர்த்துகிறார்.

    ‘‘வையம் மன்னுயிர் ஆக அம் மன்உயிர்
    உய்யத் தாங்கும் உடல் அன்ன மன்னனுக்கு
    ஐயம் இன்றி, அறம் கடவாது, அருள்
    மெய்யில் நின்றபின் வேள்வியும் வேண்டுமோ
    ( மந்தரை சூழ்ச்சிப்படலம்-25)

    இப்பாடலில் எதிர்கால ஆட்சி ஐயத்தின்மை இல்லாமல் தெளிவு பட இருக்க வேண்டும் என்கிறது. அவ்வாறாயின் ஆட்சிக்கு வருபவர்கள் அவர்களின் வழி ஆகியன எந்தக் குடிமகனுக்கும் ஐயத்தைத் தராத வகையிலும், ஆட்சியாளரின் வாழ்முறையில் எவ்வித சந்தேகத் தன்மையும் இல்லாமல் இருத்தலாகும். அறத்தைக் கடக்காமல், உண்மையில் நின்று செய்யும் ஆட்சியே எதிர்காலத்தில் வேண்டப்படுவது என்பது இங்குக் குறிக்கத்தக்கது.

    அடுத்தடுத்த பாடல்களில் அரசனுக்கு வேண்டிய குணங்களைப் பட்டியலிடும் வசிட்டர் இன்னும் பல செய்திகளைத் தொடர்ந்து அடுக்குகிறார். பொன்னை நிறுக்கும் தாராசின் இயல்பினைப் போல நடுவுநிலைமையோடு ஆட்சியாளன் அமையவேண்டும். அமைச்சரும், சான்றோரும் சொல்லிய முறையில் அவன் ஆட்சி நடத்தவேண்டும்.

    மங்கையரால் வரும் காமத்தை அரசியலாளர்கள் துறக்கவேண்டும் என்பதும் இங்கு வசிட்டரால் வைக்கப்படும் வேண்டுகோள். இவற்றையெல்லாம் தாண்டி போர் அற்ற எதிர்கால உலகைக் கம்பர் இங்குக் கனவு காண்கிறார்.

    ‘யாரொடும் பகை கொள்ளலன் என்ற பின்,
    போர் ஒடுங்கும்; புகழ் ஒடுங்காது; தன்
    தார் ஒடுங்கல் செல்லாது; அது தந்தபின்,
    வேரொடும் கெடல் வேண்டல் உண்டாகுமோ?
    ( மந்தரை சூழ்ச்சிப்படலம்-21)

    என்ற இப்பாடல் இன்றுவரை எதிர்காலவியல் பாதையாகவே அமைந்துள்ளது. வசிட்டர் இராமனுக்குச் சொன்ன இவ்வுரைகள் எதிர்காலத்தில் யார் ஆட்சியாளர்களாக வந்தாலும் ஏற்று நடக்கவேண்டிய நல்லுரைகள் ஆகும்.

    இராமனின் வழியில் எதிர்காலச் சமுதாயமும் ஆட்சியும்:
    இராமன் சுக்கிரீவனுக்கும், வீடணனுக்கும் அவர்களின் ஆட்சிக்காலத்தில் மக்களும், சமுதாயமும் நடக்க வேண்டிய முறைகளை அவர்களின் முடி புனையும் காலத்தில் எடுத்துரைக்கின்றான். இவற்றைத் தொகுத்துக் காணுகையில் இவை கம்பரின் எதிர்காலச் சிந்தனைகளை எடுத்துரைப்பதாக உள்ளன.

    அரசன் தன் சுற்றத்தோடு இயைந்து நடக்கவேண்டியமுறையை இராமன் ‘‘சேய்மையோடு அணிமை’’என்ற கொள்கையைப் பின்பற்றவேண்டும் என்கிறான். அதாவது அரசியல் சுற்றத்தை மிக நெருங்காமலும், மிக அணுகாமலும் இருக்க வேண்டும் என்ற அரசியல் நடைமுறை இங்குக் கற்றுத்தரப்படுகின்றது.

    மேலும் அரசியல் வல்ல அமைச்சர்கள் சொல்லும் சொற்களை ஏற்று அவர்கள் காட்டும் வினையத்தையும் ஏற்று ஆட்சி நடத்தவேண்டும் என்பது இராமனின் கூற்று. மேலும் சமுதாயம் என்பது மூவகையினரை உடையது என்கிறான் இராமன். நண்பர், அயலார், விரவார் என்போர் அம்மூவர் ஆவர். எதிர்கால சமுதாயத்தினைப் பற்றியது இக்கருத்து. இதில் எதிரிகள் இல்லாமல் இருப்பது கருதத்தக்கது.

    எதிர்கால சமுதாயம் எளியோர்களைத் துன்பப்படுத்தும் சமுதாயமாக இருந்துவிடக்கூடாது என்பது கம்பரின் எண்ணம்.

    ‘‘சிறியர் என்று இகழ்ந்து நோவு செய்வன செய்யல்; மற்று, இந்
    நெறி இகழ்ந்து, யான் ஓர் தீமை இழைத்தலால், உணர்ச்சி நீண்டு,
    குறியது ஆம் மேனி ஆய கூனியால், குவவுத் தோளாய்!
    வெறியன எய்தி, நொய்தின் வெந் துயர்க் கடலின் வீழ்ந்தேன்.”
    (அரசியல் படலம், 417)

    என்ற இந்தப் பாடலில் நலிந்தோர்க்கும் நல்லரசாக எதிர்கால அரசுஅமைய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைக் கம்பர் பதிவுசெய்கிறார்.

    குறிப்பாக இங்கும் மங்கையர் பொருட்டால் மரணம் எய்தும் என்று மகளிர்க்குத் துன்பம் தராத அரசாக எதிர்கால அரசுஅமைய வேண்டும் என்று கம்பர் விரும்புகின்றார்.

    எதிர்கால சமுதாயத்தில் பாதுகாக்கத்தக்கவர்கள் பாதுகாக்கப்படவேண்டும், தீயவரை அறத்தின் வழியில் தண்டனைக்கு உள்ளாக்கவேண்டும் என்ற நெறிகளையும் பின்பற்ற இராமன் வாயிலாக கம்பர் வேண்டுகின்றார். அறத்தின் வழி அரசு நிலவ வேண்டும் என்பதும் கம்பரின் எதிர்கால அரசியல் நெறிகளுள் ஒன்று.

    இவற்றைத் தொகுத்துக் காணுகையில் தற்காலத்தில் நடக்கும் சமுதாயக் கேடுகள் அவற்றைத் தீர்க்கும் முறைகள் ஆகியனவற்றைக் கம்பர் எதிர்கால நோக்கில் தன் இலக்கியத்தில் சிந்தித்திருப்பது தெரியவருகின்றது,

    வீடணனுக்கு முடி சூட்டப்படும்காலத்தில் அவனிடத்தில் ஓரிரு செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்கு மட்டுமே இராமனுக்கு நேரம்வாய்க்கின்றது.

    ‘‘இனிது இருத்தி, இலங்கைச்செல்வம் நின்னதே ’’ என்று சிற்சில சொற்கள் பேசி இராமன் வீடணனுக்கு எதிர்காலத்தில் அமையப்போகிற அரசை வழங்குகின்றான். இந்த நிகழ்வால் ‘‘தனித்தனி வாழ்ந்தேம் என்ன ஆர்த்தன உலகில் உள்ள சராசரம் அனைத்தும் அம்மா ’’ ( வீடணன் அடைக்கலப்படலம், 140) என்று குறிப்பிடுகின்றார் கம்பர். இதன்வழி எதிர்கால சமுதாயத்தில் தனித்தனியாக உள்ள அத்தனை உயிர்க்குடும்பங்களும் மகிழும்படியான ஆட்சி மலரவேண்டும் என்று கண்டுள்ளார் என முடிய முடிகின்றது.

    கம்பர் காலத்தில் எதிர்காலமாக விளங்கிய இந்நிகழ்காலம் சிறப்பாக அமைய, இந்நிகழ்காலக் கொடுமைகள் நீங்கக் கம்பர் பலவாறு சிந்தித்துள்ளார். இந்நிகழ்காலத்திலிருந்தும் இன்னும் பயணிக்க உள்ள எதிர்காலம் வரையிலும் கம்பரின் கருத்துகள் வேண்டற்பாலன.

    படம் உதவி: http://danvantripeedam.blogspot.com/2015/03/blog-post_23.html
    http://4.bp.blogspot.com/-qRz2sYWIA6Q/VQ98J6D3s-I/AAAAAAAARKM/85IRhFAVOYA/s1600/Raman.jpg

    ____________________________________________________________________
    முனைவர் மு.பழனியப்பன்
    இணைப்போராசிரியர்,
    அரசு கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி
    திருவாடானை

    Share

  • நன்னயம் செய்தவர்

    — தேமொழி.

    இனபேதம், குறிப்பாக வெள்ளையர் உயர்ந்தவர் என்ற எண்ணம் பரவலாக அமெரிக்காவில் இருந்தது, இருக்கிறது….இன்றும் கூட !!!!

    சரியாக 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கறுப்பினத்தவரை அடிமையாக அடக்கி ஆள்வதை தடை செய்ததில் துவங்கிய அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போர் நிகழ்ந்த காலத்தில், அமெரிக்காவின் தென்மாநிலங்கள் “கன்ஃபெடரேட்” (Confederate) கூட்டமைப்பாக அமெரிக்க வடமாநிலங்களுடன் போரைத் துவக்கியது. கறுப்பின உழைப்பாளிகளை அடிமைகளாக, தங்களது சொத்துகளாக வைத்திருப்பது தென்மாநில மக்களுக்கு, குறிப்பாகப் பெரிய நிலபுலன்கள் கொண்ட நிலக்கிழார்களுக்கு மிகவும் உதவிய சமூக அமைப்பு. தனிமனித உரிமை அடிப்படைக் கருத்தினைக் கொண்ட வடமாநிலத்தவர் இதனை எதிர்த்தனர், குடியரசுத் தலைவர் ஆப்ரகாம் லிங்கன் அடிமைகளை விடுவித்தவர், கறுப்பின மக்களுக்கு சுதந்திரம் வழங்கியவர்  என்பது உலக வரலாற்றில் நாம் அறிந்தது. அப்பொழுது தென் மாநிலங்கள் ஒருங்கிணைந்து, ஆரிய இன மேன்மையின் அறிகுறியாக ‘கன்ஃபெடரேட் கொடியை’ தங்களுக்குரிய அடையாளமாகக் கொண்டது.

    இக்கொடியை தென்மாநில அரசுகளும், நகர்களும் கூட தங்களது வரலாற்றின் சிறப்பாக வைத்திருந்தன, வைத்திருக்கின்றன. இது கறுப்பர்கள் அடிமைகளாக இருந்தவர்கள் என்பதை மறைமுகமாகக் குறிப்பிடும், ஆரிய இன உயர்வு என்ற கருத்தை நினைவூட்டும் வண்ணம் இருப்பதை இக்கால அமெரிக்கர் பலர் விரும்புவதில்லை. கொடியை நீக்கக் கோரிக்கை வைத்த வண்ணம் இருப்பர். ஆனால் நீக்கக்கூடாது என்று நிறவெறி கொண்ட “கே.கே.கே” (KKK – Ku Klux Klan) வெள்ளையர் இனத்தவர் இதனை எதிர்த்த வண்ணம் இருப்பர். வெள்ளையர்கள் இது தென்மாநில பாரம்பரியம், மரபின் அறிகுறி என்று வாதாட, இக்கொடியை விரும்பாதவர்களோ இது மறக்கப்படவேண்டிய இனபேதம், வெறுப்பின் அறிகுறி என்று வாதிப்பர்.

    சமீபத்தில் அமெரிக்காவில் கறுப்பினர் பலர் காவல்துறையின் பொறுப்பற்ற நடவடிக்கைகளால் உயிர் இழந்த சில நிகழ்வுகள் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது. இனக்கலவரங்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக முளைவிடத் தொடங்கியது. இந்தச் சூழ்நிலையில் தென்கரோலினா மாநிலம் ஒரு முக்கியமான வரலாற்று நிகழ்வை அரங்கேற்றியது. தென்கரோலினா மாநில ஆளுநர் மாண்புமிகு ‘நிக்கி ஹேலி‘ (Nikki Haley – Nimrata Nikki Randhawa Haley) அவர்கள் இனி கன்ஃபெடரேட் கொடி தென்கரோலினா அரசின் தலைமையகத்தில் பறக்கக்கூடாது என்று ஜூலை 10, 2015 அன்று சட்டவரையறை ஒன்றில் கையெழுத்திட்டார்.

    Nikki Haley

    (பார்க்க காணொளி: https://www.youtube.com/watch?v=GpfEzZUFWfY).

    இது அமெரிக்க வரலாற்றில் ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்ச்சி. இதனை நிகழ்த்திய ஆளுநர் இந்திய சீக்கிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த பெண்மணியான நிக்கி என்பதில் இந்தியர் அனைவரும் பெருமை கொள்ள வேண்டிய ஒரு நிகழ்வும் கூட.

    kkk

    இதனை எதிர்த்தனர் கே.கே.கே குழுவினர். போராட்ட நாளில் கறுப்பின மக்களுக்கும் வெள்ளையர்களுக்கும் இடையே நடந்த மோதலில் சிலர் கைதும் செய்யப்பட்டனர். இந்தப் போராட்டத்தில் கோடை வெயிலின் காரணமாக பலர் மயங்கி விழத் தொடங்கினர். வயதான வெள்ளையர் ஒருவர் தள்ளாடத் துவங்கியபொழுது அவரைத் தாங்கிப்பிடித்து உதவி செய்தவர் ஒரு கறுப்பின காவல்துறை அதிகாரியான ‘ஆஃபீசர் லீராய் ஸ்மித்’ (Officer Leroy Smith) என்பவர்.

    aa73cc20-2e5d-11e5-99c7-15c5718d0c11_caacace70b1695207c0f6a7067003947

    “இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண நன்னயம் செய்து விடல்” என்பதைப் போல தோற்றமளித்த அந்தப்படம் கண்டு நெகிழ்ந்த பலர் இணையத்தில் அதிகமாக தங்களுக்குள் பகிரத் தொடங்கினர். இதைக் குறித்து பத்திரிக்கையாளர்கள் அவரிடம் வினவியபொழுது ஆஃபீசர் லீராய் ஸ்மித் தனது கடமையை செய்ததாகக் கூறினார்.

    NEWS & PICTURES Source:
    Black officer helps white supremacist suffering from heat at KKK rally, Powerful image from South Carolina Confederate flag protest goes viral, By Dylan Stablefor, July 19, 2015
    http://news.yahoo.com/black-cop-kkk-rally-south-carolina-heat-viral-213215780.html

    Black Officer Helps White Supremacist Suffering From Heat at KKK Rally, By orb204, July 19, 2015
    http://trinilulz.com/black-officer-helps-white-supremacist-suffering-from-heat-at-kkk-rally/

    Share

  • வேலாலே விழிகள் இன்று ஆலோலம் இசைக்கும் …

    — கவிஞர் காவிரிமைந்தன் 

    வேலாலே விழிகள்2அன்பின் பரிபாஷையை உள்ளம் எப்போதும் வரவேற்கும். அது கண்களால் பேசினாலும் சரி, இமைகளால் அசைக்கப்பட்டாலும் சரி, புன்னகையால் பூத்திருந்தாலும் சரி, படைப்பியிலின் நியதிப்படி ஒன்றை ஒன்று நாடும், தேடும், திரைப்படமாக இருந்தால் பாடும்! சரிதானே!! என்னைப்போல் ஒருவன் திரைப்படத்திற்காக நடிகர்திலகம் சிவாஜி கணேசன் அவர்களுடன் உஷா நந்தினி இணைந்து வழங்கிய ஒரு காதல் சித்திரம் இப்பாடல்! சந்தங்கள் நர்த்தனமாடும் இசை அதற்கு ஏற்ப வளைந்து கொடுக்க, மெல்லிசை மன்னரின் இன்னிசையில் உருவான காதல் சங்கீதமிது! டி.ஆர்.ராமண்ணா அவர்களின் இயக்கத்தில் வெளியான இப்படத்தில் இயற்கை எழில் கொஞ்சும் இடங்களில் பதிவான இன்பகீதம், வரைந்தளித்திருக்கிறார் காவியக்கவிஞர் வாலி அவர்கள்!

    பாடலைக் கேட்போர் மனதில் எழும் பெருத்த சந்தேகம் இது கண்ணதாசன் பாடலா? வாலி பாடலா? ஆம், அத்தகு ஐயம் எவருக்கும் எழத்தான் செய்யும், பிறகென்ன, இது கண்ணதாசன் பாணி என்று அடித்துச் சொன்னால், அட இது வாலியின் பாடல் என்று பதில் வந்துவிழுகிறது! வாலியின் பாடல் என்று சொன்னால் கண்ணதாசன் என்று மாறிவிடுகிறது. இந்தப்பாடல் அந்த ரகம்தான்! வாலி வார்த்தைகளை வைத்து ஆடியிருக்கும் விளையாட்டு கண்ணதாசனின் சாயல் என்று சொல்ல வைக்கிறது!

    பட்டு சேலையில் மின்னும் பொன்னிழை
    பாவை மேனியில் ஆடும்
    தொட்டுத் தாவிட துள்ளும் என் மனம்
    கட்டுக் காவலை மீறும்

    இந்த தாள ஜதிக்கட்டு திருவருட்செல்வரில் “மன்னவன் வந்தானடி”யை நினைவூட்டும்!

    ராஜபார்ட் ரங்கதுரையில் ” மதனமாளிகையில் மன்மதலீலைகளாம்” பாடலை நினைவூட்டும்!

    தங்கச் செங்கனி அங்கம் உன்னுடல்
    சங்கமம் ஆவது என்று
    திங்கள் மங்கையின் செவ்வாய் உன்னுடன்
    பொங்கும் நாடகம் என்று

    தித்திக்கும் ஒரு முத்துப் பூச்சரம்
    தத்தைக்கே தரும் என்று
    சித்தம் சொன்னது வேகம் வந்தது
    நித்தம் ஆயிரம் உண்டு

    இந்த வரிகளும், வார்த்தைச் சரங்களும் முத்து முத்தானவை, இசையோடு அவை தரும் சுகராகங்கள் இதயங்களை மீட்டும் இன்பவீணைகள்! மலர்மேனி ஒன்று கண்முன்னே சதிராடக் கண்டு அலைமோதும் இளமனங்களில் எழும் இன்பங்களை சுகவரிகளில் தருகிறார் பாருங்கள்!! கேளுங்கள்!! தமிழ்ச்சுவையின்பம் என்னவென்று கேட்போருக்கு இது ஒரு நல்ல எடுத்துக் காட்டு!!

    வேலாலே விழிகள் இன்று ஆலோலம் இசைக்கும்

    படம்: என்னை போல் ஒருவன்
    பாடல்: வாலி
    இசை: எம். எஸ். வி
    குரல்: டி. எம். எஸ்., பி. சுசீலா

    வேலாலே விழிகள் இங்கு ஆலோலம் இசைக்கும்
    சிறு நூலாலே இடையில்
    மன்மதன் சேனைகள் மந்திரம் பாடிடும்
    மன்மதன் சேனைகள் மந்திரம் பாடிடும்
    ஆ ஆ ஹா ஆ ஆ ஓ ஹோ ஹா

    சீரோடு தானாடும் தேரோடும் திருநாள் எங்கே
    மல்லிகை தாமரை துள்ளிடும் மெல்லிய பூ போன்ற மங்கை இங்கே
    ஆ ஆ ஆ ஆ ஆ ஆ,,, பூ போன்ற மங்கை இங்கே
    மன்மதன் சேனைகள் மந்திரம் பாடிடும்
    மன்மதன் சேனைகள் மந்திரம் பாடிடும்
    வேலாலே விழிகள் இங்கு ஆலோலம் இசைக்கும்

    பட்டு சேலையில் மின்னும் பொன்னிழை பாவை மேனியில் ஆடும்
    தொட்டுத் தாவிட துள்ளும் என் மனம் கட்டுக் காவலை மீறும்
    ஆ ஆ ஆ ஆ ஆ
    கட்டும் கைவளை சொட்டும் மெல்லிசை மொட்டும் உன்னுடன் ஆடும்
    சிட்டு கண்களில் வெட்டும் மின்னலும் பட்டம் போல் விளையாடும்
    பூ வண்ணக் கூந்தல் என் மஞ்சமானால்
    நான் கொஞ்சம் பாட நீ கொஞ்சம் பாட

    மன்மதன் சேனைகள் மந்திரம் பாடிடும்
    மன்மதன் சேனைகள் மந்திரம் பாடிடும்
    வேலாலே விழிகள் இன்று ஆலோலம் இசைக்கும்

    தங்கச் செங்கனி அங்கம் உன்னுடல் சங்கமம் ஆவது என்று
    திங்கள் மங்கையின் செவ்வாய் உன்னுடன் பொங்கும் நாடகம் என்று
    ஓ ஓஓ ஓஓ ஓஓ
    தித்திக்கும் ஒரு முத்துப் பூச்சரம் தத்தைக்கே தரும் என்று
    சித்தம் சொன்னது வேகம் வந்தது நித்தம் ஆயிரம் உண்டு
    பாடுங்கள் இன்னும் தாளங்கள் சொல்லும்
    கூடுங்கள் என்று பெண் உள்ளம் சொல்லும்

    மன்மதன் சேனைகள் மந்திரம் பாடிடும்
    மன்மதன் சேனைகள் மந்திரம் பாடிடும்
    வேலாலே விழிகள் இன்று ஆலோலம் இசைக்கும்
    சிறு நூலாலே இடையில்
    மன்மதன் சேனைகள் மந்திரம் பாடிடும்
    மன்மதன் சேனைகள் மந்திரம் பாடிடும்
    ஆ ஆ ஹா ஆ ஆ ஓ ஹோ ஹா

    காணொளி: https://www.youtube.com/watch?v=tRrgeh802Pk

     

    Share

  • என்னை நீ மறப்பாய் எனில்

    கவிதை மூலம்: பாப்லோ நெருடா
    மொழி பெயர்ப்பு: ந. சந்திரக்குமார்

    என்னை நீ மறப்பாய் எனில்
    கவிதை மூலம்: பாப்லோ நெருடா
    மொழி பெயர்ப்பு: ந. சந்திரக்குமார்

    நீ ஒன்றைத் தெரிந்து
    கொள்ள வேண்டுகிறேன்.

    நீ அறிந்திருக்கலாம்,
    இது இப்படித்தானென்று:

    பளிங்கு நிலவையோ
    இலையுதிர் காலத்தின் நிதானத்தில்
    சிவப்பு மரக்கிளையையோ
    என் ஜன்னல் வழியே
    நான் பார்ப்பதும்
    தீயில் எரியும் மரக்கட்டையின்
    தொட்டுணர முடியாத சாம்பலை
    அல்லது உருமாறிய அதன் தண்டை
    நெருப்பினருகில்
    நான் தொடுவதும்
    என எல்லாச் செயல்களுமே
    என்னை உன்னிடம் கொண்டுசேர்க்கும்….
    நறுமணம், ஒளி, இயந்திரம் என
    இங்கு இருக்கும் யாவும்
    சிறு படகுகளாய்
    எனக்கெனக் காத்திருக்கும்
    உன் தீவுகளைத் தேடிப் பயணிப்பது போல!

    ஆனாலும்,
    என்னை நேசிப்பதை
    கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
    நீ கைவிடும்போது,
    உன் மேலான என் காதலும் போய்விடும்
    கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்!

    எளிதில்
    என்னை நீ மறப்பாய் எனில்
    என்னைத் தேட வேண்டாம்,
    ஏனென்றால்
    நானும் உன்னை ஏற்கனேவே மறந்திருப்பேன்!

    திரைச்சீலைகள் வீசும் காற்று
    என் வாழ்வைக் கடந்து செல்வதை
    தீர்க்கமாய், ஆவேசத்துடன் ஆராய்ந்த பின்னும்
    வேர்கள் ஊன்றிய என் இதயத்தின் தீரத்தில்,
    என்னைத் துறந்து நீ செல்வாய் எனில்
    அதே நாள்
    அதே நேரம்
    உன்னை நான் விட்டொழிந்திருப்பேன்,
    புது மண் தேடி
    என் வேர்கள் நீளும் என்பதையும்
    நினைவில் கொள்!

    ஆனால்,
    நீ எனக்கெனத் தீர்க்கப்பட்டவள் என்று
    ஒவ்வொரு நாளும்
    ஒவ்வொரு மணிநேரமும்
    மாறாக் கனிவுடன்
    நீ உணரும் போதும்
    ஒவ்வொரு நாளும்
    உன் இதழ்கள் வரை உயர்ந்து
    என்னை நாடி
    மலரொன்று பூக்கும் போதும்
    ஓ .. என் அன்பே! என்னவளே!
    ஓய்ந்தத் தீக்கனல்
    மீண்டும் பற்றியெரியும் என்னுள்!
    அழிந்திடாமல், மறந்திடாமல்
    அனைத்தும் காக்கப்படும் என்னுள்!
    உன் காதலினால் உயிர்வாழும்
    உனக்கான என் பிரியம்
    நீ வாழும் நாளென்றும் நிலைத்திருக்கும்
    உன் கரங்களுக்குள்,
    என்னை விட்டகலாமல்!

    —– &&& ——-

    Sourced Poem in English

    If You Forget Me

    – Pablo Neruda

    neruda_2470415h

    I want you to know
    one thing.

    You know how this is:
    if I look
    at the crystal moon, at the red branch
    of the slow autumn at my window,
    if I touch
    near the fire
    the impalpable ash
    or the wrinkled body of the log,
    everything carries me to you,
    as if everything that exists,
    aromas, light, metals,
    were little boats
    that sail
    toward those isles of yours that wait for me.

    Well, now,
    if little by little you stop loving me
    I shall stop loving you little by little.

    If suddenly
    you forget me
    do not look for me,
    for I shall already have forgotten you.

    If you think it long and mad,
    the wind of banners
    that passes through my life,
    and you decide
    to leave me at the shore
    of the heart where I have roots,
    remember
    that on that day,
    at that hour,
    I shall lift my arms
    and my roots will set off
    to seek another land.

    But
    if each day,
    each hour,
    you feel that you are destined for me
    with implacable sweetness,
    if each day a flower
    climbs up to your lips to seek me,
    ah my love, ah my own,
    in me all that fire is repeated,
    in me nothing is extinguished or forgotten,
    my love feeds on your love, beloved,
    and as long as you live it will be in your arms
    without leaving mine.
    — &&& —-

    ~Chandrakumar

    Share

  • என் ஆசான்

    -பாஸ்கர்  சேஷாத்ரி 

    சுமார் நாற்பது வருஷங்கள் இருக்கும்.

    அவர் பீ. எஸ். ராமச்சந்திர அய்யர். எனக்கு பள்ளியில் ஆங்கில வாத்தியார். அச்சுப் போலக் கையெழுத்து; நடுத்தரமான உசரம். வெள்ளைக் கதர் ஜிப்பா,வேட்டி. அதனைத் துவைத்தால் காய்வதற்கே ரெண்டு நாளாகும். கொஞ்சநாள் தாச்சி அருணாசலம் தெருவில் இருந்தார். ’ரொட்டிக்காரன் தெரு’ என்றால் பழைய மயிலாப்பூர்வாசிகளுக்குத் தெரியும்.

    சமயத்தில் வகுப்புக்குப் பிரம்புக்குச்சி கொண்டுவருவார். அவ்வப்போது மாறும் என்றால் அது எத்தனை கையைப் பதம் பார்த்திருக்கும்! அவரைப் பார்த்தால் கொஞ்சம் பயம் வரும். அந்த அடிக்காக அல்ல! அவர் கண்கள் கொஞ்சம் பெரிசு. அதைப் பார்த்தால் தப்பு செய்யாதவன் கூட மன்னிப்பு கேட்பான். கொஞ்சம் அவ்வப்போது கண்களில் நீர் கசியும்.

    மகா கோபக்காரர்! என்னைப்போல மக்கு எல்லாம் நாலாவது வரிசை. என் நேரம் அந்த வரிசைக்குத்தான் அவர் கண்கள் போகும். சரியாகச் சிக்குவேன். நோட்டில் எழுதாமல் ஏதோ வரைந்ததைப் பார்த்து என் காதைப்பிடித்து அடிக்கடித் திருகுவது விசேஷம். எனக்கு தொன்னைக் காது. எந்த குட்டிக் கைக்கும் என் காது லாவகம்; அதுவும் அவர் திருகும்போது நானே பிள்ளையார் மாதிரி சுற்றுவேன். அந்தச்சுற்று சுற்றினால்தான் வலி கொஞ்சம் குறையும். ஆனால் அப்போது அந்தத் திருகு புரியாது. மூன்று மணி நேரம் கழித்து வலிக்கும்.

    அவர் வீட்டைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். எனக்குத் தெரிந்த தாடிக் கண்ணனைப் பிடித்து விலாசம் வாங்கி இதோ அவர் முன்னே…”சார்… நான் உங்க பழைய மாணவன்” – அவர் காதில் விழவில்லை.
    மெல்ல அவர் பக்கம் உரக்க சொன்னேன்…”ஐ அம் யுவர் ஓல்ட் ஸ்டுடென்ட்!”

    கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தார். கொஞ்சம் தெம்பு இருந்தால் வகுப்பு எடுக்கத் தயாராகி விடுவார்!

    கொஞ்சம் சிரித்தார். அவர் கைகளை ஆதரவாய்ப் பற்றினேன்.

    மொத்த எலும்புகளும் நரம்புகளும் தெறித்துக்கொண்டு வெளிவரத் துடிக்கும் கனிந்த வாழ்க்கை.

    ”யு டுக் இங்கிலீஷ்..” என் ஆங்கிலம் சரியா? கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. திரும்பவும் காதைப்பிடித்துக் கிள்ளுவாரோ ?

    ”யு வேர் மை இங்கிலீஷ் டீச்சர் டூ…ஸாரி…அய் வாஸ் யுவர் இங்கிலீஷ் ஸ்டுடென்ட்!”

    மெல்ல அவர் பாதங்களைப் பிடித்து அமுக்கிவிட்டேன். எப்படி உலகில் அன்பைச் சொல்லுவது ?

    அவரால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. அவருக்கும் என்னைப்போல நெகிழ்ச்சி இருந்திருக்குமோ எனத் தெரியவில்லை.

    எத்தனை காதுத் திருகல்கள்? எவ்வளவு பிரம்படி இந்தக் கரங்களால்…?
    எத்தனை சாக்பீஸ் எழுத்துக்கள் அந்தக் கருப்புத் திரையில் ?

    கொஞ்சம் இறுக்கமான அந்த வீடு திடீரென மங்களமாய் ஆனது.

    ”நான் உங்களையெல்லாம் கொஞ்சம் ஸ்ரமப்படுத்திட்டேன்; என் மன்னிப்பு.”

    ”அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை.”

    ”தாத்தாவைப் பார்க்க வந்ததில் எங்களுக்கு ரொம்பச் சந்தோஷம்….ரெண்டு மாசத்தில் அவர் திருநக்ஷத்திரம் வரது. அவசியம் சொல்றேன்; நீங்க வாங்கோ.”

    ”சாருக்கு இப்ப என்ன வயசு?”

    ”நவம்பர் தாண்டினா நூத்தி மூணு…”

    நான் பள்ளியில் படிக்காது போனது, கிளாஸ் கட் செய்தது, மக்காய் இருந்த நாட்கள் எல்லாம் அவரைப் பார்த்தபின் தப்பாகப் படவில்லை!

    அவர் எனக்கு மந்தவெளிப் பாபநாசம்!

    Share

  • காதலின் பொன்வீதியில் – 11

    – மீனாட்சி பாலகணேஷ்.

     

    நின்னைப்போல் பாவை தெரியுதடீ!

     

    வீணையின் சுநாதம் எழுந்து அந்தப் பெரிய அறையை நிறைக்கின்றது. ‘விறு விறு’வென்ற ஒரு ராகத்தின் ஸ்வரக் கோர்வையைப் பின் தொடரும் ஒரு வாசிப்பு அருமையான கமகங்கள் நிறைந்து மனத்தை மயக்கும் வகையில் அநாயாசமாக வீணை வித்தகனான ஆசானின் வீணையிலிருந்து எழுகின்றது. அதனைத் திரைக்குப் பின் அமர்ந்துள்ள அவரது மாணவி அப்படியே திரும்ப வாசித்துக் காட்ட வேண்டும்… அவளும் முயற்சிக்கிறாள். குருவுக்கேற்ற மாணவி தான்… ஆயினும் சோதனையாக, ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, இன்னும் நான்காவது முறையாகவும் ஸ்வரம் தப்புகின்றது. ஆசானுக்குச் சினம் பொங்கியெழுகின்றது. ஊனம் அவளது உடலில் தானே! அவளுடைய இசை ஊனம் கொண்டதாக இதுநாள் வரை அவர் கேட்டதில்லை! இது என்ன அநியாயம்? ஏன் இவ்வாறு தவறு செய்கிறாள் இந்த உடல் ஊனமுற்ற பெண்?

    “ஏய் கூனிப் பெண்ணே! உனக்கும் சங்கீதத்திற்கும் ஏணி வைத்தாலும் எட்டாது போல இருக்கிறதே! என்ன அபஸ்வரம்! முட்டாள்!” என ஆத்திரத்தில் இரைகிறார் அந்த ஆசான்!

    “அட மூட ஆசானே! குஷ்ட ரோகியான உமக்கு என்னைக் கூனியென்று கூப்பிட எவ்வளவு நெஞ்சழுத்தம் வேண்டும்? யார் நீர்?,” என இரைந்த அந்தப் பெண், தோழிகளிடம், “அடி பெண்களே! அந்தத் திரையை விலக்குங்கள். இத்தனை நாள் எனக்கு வீணை வாசிக்கக் கற்றுக் கொடுத்த அந்தப் போலி குரு யார் எனப் பார்க்கலாம்,” எனக் கூறுகிறாள்.

    திரை விலக்கப்படுகிறது. கூனியென்று கூறப்பட்ட இளவரசி அழகும் நளினமும் ஓருருக் கொண்டு அமைந்த எழிலரசியாக நின்றாள். வயது முதிர்ந்த குஷ்டரோகியென அறிவிக்கப் பட்டிருந்த ஆசானோ ஆண்மையும் கம்பீரமும் பொங்கும் திருமகனாகக் காட்சியளித்தான். ஒருவரையொருவர் சினம் பொங்க நோக்கிய கண்கள், கணப்பொழுதில் குணம் மாறி, முதலில், வியப்பு, திகைப்பு இவைகளை வெளிப்படுத்திப் பின் மகிழ்ச்சி, மெல்லக் கனிந்த நாணம், உடன் தொடர்ந்த காதல் என மாறி நோக்கியதால், ஆர்வமும் ஆசையும் பொங்க ஒருவரையொருவர் மானசீகமாகத் தழுவி நின்றனர்: தாபத்தில் துடித்தனர்! யாரிவர்கள்?

    Vasavadathaவாசவதத்தை என்ற பேரழகி, உஜ்ஜயினி நகர மன்னன் பிரச்சோதனனின் அருமை மகள். ஆணழகனான வத்ஸ தேசத்து இளம் அரசன் உதயணன் வீணையை அற்புதமாக இசைத்து யானைகளை மயக்கி அடக்கியாள வல்லவன் எனக் கேள்விப்பட்டு, பிரச்சோதனன் அவனைத் தந்திரமாக ஒரு சூழ்ச்சி செய்து சிறைப் படுத்துகிறான். பின் தனக்கு அந்த இசையைக் கற்றுத் தருமாறு கேட்கிறான். ஆனால் உதயணன் ஒரு குருவிற்குரிய மரியாதையைப் பிரச்சோதனன் தனக்களிக்க வேண்டுமென நிபந்தனை விதிப்பதை அவனால் ஒப்புக் கொள்ள இயலவில்லை.

    ஆகவே தனது மகளான வாசவதத்தையை வீணை பயில உதயணனிடம் அனுப்புகிறான். இருவருக்கும் இடையே ஒரு திரை தொங்குகின்றது. ஏனெனில் உதயணனிடம் அவனுடைய மாணவி ஒரு அவலட்சணமான கூனி என்றும், வாசவதத்தையிடம் அவளது குரு ஒரு தொழுநோயாளி, பார்க்கக் கூடாதவன் என்றும் கூறப்படுகின்றது.

    இன்னார்க்கு இன்னார் என்று தேவன் எழுதி வைத்தால் அது நிறைவேறித் தானே தீரும்? இன்று அது நிகழ வேண்டியதாயிருந்தது. நிகழ்ந்தது! வாசவதத்தையும் உதயணனும் காதல் வயப்பட்டனர். உதயணனின் மதியூக மந்திரி யூகியின் தந்திரத்தாலும், வாசவதத்தையின் தோழியரின் உதவியாலும் இருவரும் யானை மீதேறித் தப்பி உதயணனின் நாட்டை அடைந்து மணம் புரிந்து கொண்டு மகிழ்ந்து வாழ்கின்றனர். எல்லாக் காதல் கதைகளும் போலத்தானே இது என எண்ணினால் நாம் தான் அறியாதவர்களாவோம்!

    வாசவதத்தையிடம் கொண்ட தீராக்காதலால், உதயணன் பொழுதினை அவளுடனேயே இன்பமாகக் கழித்து நாட்டின் நலனைப் புறக்கணிக்க லானான். எதிரிகள் காத்திருப்பது இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களுக்காகத்தானே?

    *****

    காதல் பெண்ணையும் ஆணையும் வெவ்வேறு விதங்களில் செயல்பட வைக்கிறது. காதல் வயப்பட்ட ஆண்மகன் அந்தப் பொழுதில் அதனைத் தவிர வேறு சிந்தனை அற்றவனாகிறான். ஆனால் பெண்ணோ நான்கினையும் சிந்திக்கிறாள். (இதற்கு விதிவிலக்குகளும் உண்டு!)

    உதயணன் – வாசவதத்தை காதலும் இத்தகைய சோதனைகளுக்கு உள்ளாகின்றது. இதில் வாசவதத்தை எதிர்கொண்ட சோதனை தான் மிகப்பெரிது. காதற்கணவனோடு உறவாடி மகிழ்ந்தபோது அப்பேதை தன்னை எதிர் நோக்கி இருந்த சோதனைகளை அறியாள்.

    பகைவர்கள் நாட்டைக் கைப்பற்றிக் கொண்டனர். உதயணனும் வாசவதத்தையும் பாதுகாப்பான ஓரிடத்தில் சேர்ந்தனர். அப்போதும் மன்னன் நாட்டைப் பற்றிக் கவலை கொள்ளாது, வாசவதத்தையுடன் காதலின்பத்தில் மகிழ்ந்திருந்தான்……

    ஒருநாள்,…….
    உதயணன் வேட்டைக்குச் சென்றிருந்த சமயம் மந்திரி யூகி அவளிடம் வந்து கூறுவான்: “என் தாய் அன்னவளே! தாங்கள் எனக்கு ஒரு வரம் தர வேண்டும். தாங்கள் சில நாட்கள் நமது மன்னனைப் பிரிந்திருக்க வேண்டும். நாமிழந்த நிலமடந்தை நம்மைத் திரும்ப அடைய நீ இந்த செயலைச் செய்ய வேண்டும்,” எனக் கேட்டு, அவள் இசைந்ததும் அவளுடன் மறைந்தேகினான்.

    என்னுடைய நற்றாயேநீ எனக்கொரு வரம்கொடு
    நின்னரசன் நின்னைவிட்டு நீங்கும்சில நாளன்றி
    நன்னில மடந்தைநமக்கு ஆகுவதும் இல்லையே
    என்ன உடன்பட்டனள் இயல்புடன் கரந்தனன்
    (உதயணகுமார காவியம்)

    இங்கு நாம் ஒன்றை உணர வேண்டும். காதல் என்பது இருவர் சம்பந்தப்பட்டதாயினும், அவ்விருவரும் கடமையால் பல கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்படுகின்றனர். அதுவும் அரசனாயின், நாட்டின் நலனே முதன்மையானதாகும். காதலும் இரண்டாம் பட்சமாகி விடவேண்டும் என்பது நியதி! காதலுக்காக முடி துறந்த அரசர்களும் உண்டு! அது வேறு கதை! இங்கு மன்னன் காதலால் மதியிழந்தான்; மந்திரி சுட்டிட மன்னனின் காதல் மனையாள் நாட்டினைத் திரும்பப் பெற அவனைச் சில நாள் பிரிய ஒப்புக் கொண்டாள். அதன் விளைவுகளைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்தித்தாளில்லை! விதி இங்கும் காதலர் வாழ்வில் விளையாடுகின்றது. தன் காதல் கணவன், நாட்டையிழந்து இகழ்ச்சியடைவதனை அவள் விரும்பவில்லை. அதற்காக ஒரு சிறு பிரிவை அவளால் பொறுத்துக் கொள்ள இயலும் அல்லவா?

    அவளை வேறிடம் அனுப்பிய யூகி, அவளிருந்த இடத்திற்கு, யாருமறியாமல் தீயிட்டு, வாசவதத்தை, தீயில் சிக்கி இறந்ததாகக் கதை புனைகின்றான். வேட்டையிலிருந்து திரும்பிய உதயணன், அழுது, புலம்பி அரற்றுகிறான். வாசவதத்தையிடம் அவன் கொண்டிருந்த எல்லையற்ற காதல் இதனால் நமக்கு விளங்குகிறது.

    பகைவர் மார்பில் புண்செய்து விளங்கும் வேற்படையை உடைய அழகிய ஆண்மகன் மன்னன் உதயணன். (இங்கு காதலின்பத்தில் ஈடுபட்டு நாட்டை இழந்ததனால் உதயணன் வீரத்தில் குறைவு பட்டு விடவில்லை என எடுத்துக் காட்டுகின்றார் புலவர்! அவன் காதலின் உயர்வே விளங்குகிறது) அவன் வாசவதத்தையை, “பிரச்சோதனன் செய்த தவத்தால் பிறந்தவளே! உலகிற்குப் பெருவிளக்கே! பெண்குலத்தின் பெருவிளக்கே!” எனவெல்லாம் கூறி, தனது கண்களைத் தன் பேரெழிலால் விளக்கும் அந்தப் பெண்ணரசியை எண்ணி எண்ணிப் புலம்பினான் உதயணன்.

    மண்விளக்கம் ஆகிநீ வரத்தின் எய்தி வந்தனை
    பெண்விளக்கம் ஆகிநீ பெறற்குஅரியை என்றுதன்
    கண்விளக்கு காரிகையைக் காதலித்து இரங்குவான்
    புண்விளக்கில் அங்குவேல் பொற்புடைய மன்னவன்
    (உதயணகுமார காவியம்)

    இதனால் வாசவதத்தையின் அழகு வடிவு தொடர்பானது மட்டுமல்ல எனத் தெளிவாகின்றது! கணவனின் கடமைக்கு உதவுவதால் அவள் உலகிற்கும் பெண்குலத்திற்கும் பெருவிளக்கு! வடிவினால் மட்டுமின்றி உள்ளத்துப் பெருந்தன்மையாலும், கனிவினாலும், பேரெழில் நிரம்பப் பெற்றுக் கணவன் கண்களை (உள்ளத்தையும்) தன் பேரெழிலால் நிரப்புபவள் என்கிறார்! அத்தகையவளிடம் உதயணன் கொண்ட காதல் எவ்வளவு ஆழமானதாக இருக்க வேண்டும் என உணர முடிகின்றதல்லவா?

    மதிமந்திரி யூகியின் தந்திரம் என்னவென்றால், மகத நாட்டு மன்னனின் தங்கை பத்மாவதியை உதயணனுக்கு மணமுடிப்பது என்பது. அதனால், மகத நாட்டுப் பெரும் படையின் துணையுடன் உதயணன் தனது வத்ஸ நாட்டைப் பெறலாம் எனக் கணக்குப் போட்டான். அவந்திகா எனும் பெயருடன் ஒரு சாதாரணப் பெண்ணைப் போல் ஆடையணி பூண்ட அரசி வாசவதத்தை பத்மாவதியின் பொறுப்பில் விடப்படுகிறாள். அவளுக்குப் பணிப்பெண்/ தோழி போலச் செயல்படுகிறாள்.

    காதலில் தன் வயமிழந்த ஆண்மகன் கூற்றாக, ‘பார்த்த இடத்திலெல்லாம் உன்னைப் போலவே பாவை தெரியுதடி,’ எனப் பாடி வைத்தார் பாரதியார். காமன் கோவிலுக்கு வரும் பத்மாவதியைக் கண்ட உதயணன், ‘வாசவதத்தை திரும்ப வந்தனள்,’ என எண்ணி மயங்குகிறான். அவளை மணக்கவும் இசைகிறான்.

    திருமணமும் நடக்கின்றது. மகத மன்னன் உதவியுடன் தான் இழந்த நாட்டைப் போரிட்டு வெல்கிறான் உதயணன்.

    ஸ்வப்ன வாசவதத்தம் என்ற பாஸனின் சமஸ்கிருத நூல் இது தொடர்பான நிகழ்ச்சிகளை அழகுற ஒரு நாடகமாகப் புனைந்து வாசவதத்தையின் குணநலன்களை மிக உயர்வாகச் சித்தரிக்கின்றது. 3-ம் நூற்றாண்டில் புனையப்பட்ட நாடக நூல் இது ஆகும். உதயண குமார காவியமும் பெருங்கதையும் இதனைத் தழுவி, சிறிது வித்தியாசமாகப் புனையப்பட்டனவாகும்.

    பத்மாவதியின் தோழிப்பெண்ணான அவந்திகா எனும் வாசவதத்தை, தன் துயரங்களை எண்ணித் தனிமையில் வாடுகிறாள். பத்மாவதி மணக்க விழைவது வத்ஸ நாட்டு மன்னனான தன் காதல் கணவன் உதயணனைத் தான் என அறிந்த போதில் பேதை உள்ளம் என்ன பாடு பட்டிருக்கும்?

    வாசவதத்தை- உதயணன் காதல் மணத்தைப் பற்றி அறிந்திருந்த பத்மாவதி, “என்னை விட யாரும் உதயணன் மேல் அதிகக் காதல் கொண்டிருக்க இயலாது,” எனும்போது, தன்னையும் அறியாமல், “இல்லை, இல்லை, வாசவதத்தையின் காதல் இன்னும் உயர்வானது,” எனக் கூறத் துடிக்கிறாள். (ஆம் என நாம் உய்த்துணருகிறோம்; கணவனின் நாட்டின் நலனுக்காக அவள் செய்யும் தியாகம் தான் எத்துணை உயர்வானது? காதலுக்காகவன்றோ அந்தத் தியாகம் செய்யப்படுகின்றது?)

    மேலும் வாசவதத்தை எந்தச் சூழலிலும் மந்திரி யூகிக்குக் கொடுத்த வாக்கின்படி தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாமல் பொறுமை காக்கிறாள். ஒரு கட்டத்தில் பத்மாவதிக்குத் தலைவலி வரும்போது, “எனது தலைவனுக்கு பத்மாவதியாவது ஆறுதல் தரும் ஒரு துணையாக இருப்பாள் என எண்ணினேன்; அவளுமா தலைவலியில் துடிக்கிறாள்,” என எண்ணிக் கலங்குகிறாள் வாசவதத்தை. அவள் தலைவலிக்குத் தைலம் பூசி சரிப்படுத்த அவளுடைய அறையை நோக்கி விரைகிறாள். முன்பே பத்மாவதியைக் காண அங்கு வந்திருக்கும் உதயணன், அவள் அங்கு இல்லாமையால், நன்றாகப் போர்த்துக் கொண்டு அந்த அழகான குளிர்ச்சியான அறையில் நல்ல உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறான். அதனை வாசவதத்தை அறிந்தாளில்லை.

    பத்மாவதி என எண்ணிக் கொண்டு அவளருகே அமர முயலும்போது உறக்கத்தில் கனவு கண்ட உதயணன், “வாசவதத்தா, என் உயிரே!” எனக் கூறக் கேட்டுத் திடுக்கிடுகிறாள். இன்னும் அவனுக்குத் தன்பால் உள்ள அன்பு இம்மியும் மாறாது இருப்பது உணர்ந்து மகிழ்ந்தாலும், தன் தலைமறைவு வெளியானால் காரியம் கெட்டு விடுமே என் விரைவாக அங்கிருந்து அகல முயற்சிக்கிறாள். ஆயினும், உறக்கத்திலிருந்து எழுந்து விட்ட உதயணன் அவள் உயிரோடு இருப்பதைக் கண்டு அறிந்து கொள்கிறான். இதுவே அவன் புத்துணர்வு கொள்ளவும் வழிவகுக்கின்றது.

    இதே சமயம் அவனது படைகளும் வந்து சேருகின்றன; அவை மகத நாட்டு மன்னன் படைகளுடன் சேர்ந்து எதிரியுடன் போரிட உதயணன் இழந்த நாட்டைத் திரும்பப் பெறுகிறான். தலைமறைவாயிருந்த யூகி திரும்ப வர, அவந்திகா தான் வாசவதத்தை என்பது வெளியாகின்றது. பின் என்ன? ஆனந்தம், ஆனந்தம், ஆனந்தம் தான்……

    *****

    இதில் நாம் புரிந்து கொண்டு மகிழ வேண்டிய அம்சம் வாசவதத்தையின் உயரிய பண்புகள் தாம்- உதயணன் பால் கொண்ட காதல் ஒன்றே அவள் வாழ்வில் எதிர்ப்பட்ட இடையூறுகளை எதிர்கொண்டு சமாளிக்கத் துணை போந்தது. பத்மாவதியை உதயணன் மணந்து அரசியாக்கிக் கொண்ட போதும், பத்மாவதி தான் அவன் மீது கொண்ட காதலைப் பற்றி வாய் ஓயாது பேசும்போதும், ‘இனி என்ன?’, ‘அடுத்து என் நிலை என்ன?’ என்ற கொடிய வினாக்கள் வாசவதத்தையை நோக்கி எழுப்பப் படுகின்றன. விடை காண இயலாது தடுமாறுகிறாள். இருப்பினும் கணவனின் நலனும், அமைதியான இதயமும், வெற்றி நிறைந்த வாழ்வும் தான் அவளுக்கு முக்கியமானவைகளாக இருக்கின்றன.

    கணவனிடம் உண்மையான காதல் கொண்ட ஒரு அன்பு மனைவியின் கடமைகள் என இதனை எடை போட்டு விடக் கூடாது. உதயணனின் உள்ளத்தை விட்டு அவள் நீங்காமல் இருப்பதும், அவள் (பொய்யான) இறப்பினால் அவன் புலம்புவதும், பின் பத்மாவதியின் உருவிலே அவளைக் கண்டு மணம் புரிந்து கொண்டதுமே இந்தக் காதல் எவ்விதமான நியதிகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒன்றாகும் எனக் கருத வழி வகுக்கின்றது. காதலின் பொன்வீதியில் நடைபயிலும் இளம் உள்ளங்கள் இவர்களைப் பார்த்துக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியவை நிரம்பவே உள்ளன!

    *****

    Picture Courtesy:

    Thanks to …
    Artist: Rajasekharan Parameswaran
    Title: Vasavadatha
    Copyright: Rajasekharan
    http://www.artslant.com/ny/works/show/107303
    http://artistrajasekharan.blogspot.in/
    https://www.facebook.com/rajasekharanp

    Share

  • சிவப்பு!

    -கவிஜி

    கொழுத்த தனிமனிதத்
    தத்துவம்
    குளமாகி
    வழியத் துவங்க,

    பொதுவுடைமை
    கடல் ஆக,
    காத்து நிற்கும்
    கொக்கின்
    ஒற்றைக் காலைக்
    கவ்விக் கொண்டு
    நிற்கிறது
    பசி என்னும்
    மாயக் கைகளின்
    வயிறு…!

    வயிற்றின் மேல்
    ஒட்டிக் கிடக்கும்
    சிவப்புத் துணியில்
    கொழுத்தவனின்
    குளம்
    வடிகட்டப் படுகிறது…!

    ஏகாதிபத்திய
    எதேச்சாதிகாரம்
    திமிங்கலத்  தீவாய்
    கடல் அசைக்கிறது!

    கரைதட்டி நிற்பது
    குளம் கொண்ட
    காவுகளின்
    சிவப்பு வண்ணச்
    சித்தாந்தம்!

    நீச்சல் மறக்கும்
    திமிங்கிலம்
    கரைக்கு இரையாவது
    எதிர்காலப் புரட்சி!

    வந்தே தீரும்
    வந்தது தீர்ந்தது போல!

     

    Share

  • சிகரம் நோக்கி …. (16)

    சுரேஜமீ

    நட்பு

    peak1111111111 (1)

    சிறுவயதில் பள்ளிப் பாடத்தில் ஒரு கதை உண்டு. ராமு சோமு என்று இரு நண்பர்கள் காட்டு வழியே பயணம் செய்வார்கள். பயணத்தின் ஊடே ஒரு கரடி எதிரில் வரக் கண்டு, அதனிடமிருந்து தப்பிக்க என்ன வழி என்று யோசிக்கும் போது, ராமு சோமுவின் துணையோடு மரத்தில் ஏறிக் கொள்ள, சோமு தனியே விடப்படுவான். ராமு, சோமுவைக் காப்பாற்ற மறுக்க, கரடி அருகில் வர, சோமு தன் சமயோசித புத்தியால் மூச்சை உள்ளிழுத்து, இறந்து விட்டதுபோல் நடிப்பான். கரடி சோமுவை நுகர்ந்து பார்த்து, அவன் மூர்ச்சையற்று இருப்பது கண்டு விலகிச் சென்றுவிடும்.

    ராமு கீழிறங்கி வந்து, சோமுவிடம் கரடி உன் காதருகே வந்து என்ன சொன்னது எனக் கேட்பான்? அதற்கு சோமு, ஆபத்தில் உதவாத நண்பர்களோடு சேரக் கூடாது என்பான்.

    இதுதான் கல்வி!

    ஆனால், நடைமுறை வாழ்வில், அறிவுக்கு முன்னால் உணர்ச்சிகள் முடிவெடுப்பதால்,

    நம்மால் நட்பில் எது நல்லது? எது கெட்டது? என அறிய முடியாமல், பல சிக்கல்களுக்கு ஆளாக நேரிடுகிறது. அனுபவம் தரும் பாடம்தான், அடுத்த தெரிவுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது என்று சொன்னால், மிகையாகாது!

    உன் நண்பன் யார் என்று சொல்; நீ யாரென்று சொல்கிறேன் என்று ஒரு பழமொழி உண்டு!

    அந்த அளவிற்கு நம் வாழ்வின் வெற்றியைத் தீர்மானிப்பது நட்பு! அத்தகைய நட்பை நாம் எவ்வாறு தேர்வு செய்கிறோம் என்பதில்தான், நாம் அடையும் இலக்கும் அதற்கான நகர்வும், அதனை அடைய நாம் பயணிக்க வேண்டிய தூரமும் இருக்கிறது என்பதை அறிந்தால், நிச்சயம் வெற்றி நம் கையில்!

    முகம்நக நட்பது நட்பன்று நெஞ்சத்து

    அகம்நக நட்பது நட்பு! – திருவள்ளுவர்

    ஆக, நட்பு என்பது முகமன் கூறுவதில் அல்ல என்பதை திருவள்ளுவர் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நமக்குச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார் என்றால், நட்பின் வலிமையை நாம் அறிதல் வேண்டும் என்ற அவசியத்தை, அவர் வலியுறுத்துகிறார் என்பதை

    சிறுவயது முதலே நாம் புரிந்து கொள்வதோடு மட்டுமல்லாமல், அதற்கேற்ப நம்மைப் பழக்கிக் கொள்ளவேண்டும்.

    நட்பிற்கு இலக்கணமாகத் திகழ்ந்த கோப்பெருஞ்சோழனும்; பிசிராந்தையாரும் நாம் அறிந்ததே. கோப்பெருஞ்சோழன், தான் பெற்ற பிள்ளைகள் தனக்குப் போட்டியாக, ஆட்சிக்கு வரவேண்டும் என எண்ணிப் போர் தொடுக்க முனைந்த போது, அதைக் கண்டு மனம் வெதும்பி வடக்கு நோக்கி இருத்தல் எனும் பண்டைக்கால உண்ணா நோன்பு முறையில் உயிர்விட எண்ணி, இருக்கை அமைத்த போது,

    இரண்டு இருக்கைகள் அமைக்கச் சொன்னானாம்! ஒன்று அவனுக்கும்; மற்றொன்று பிசிராந்தையாருக்கும்! அந்த அளவுக்கு அவன் பிசிராந்தையார் மீது நம்பிக்கை கொண்டது,

    எப்படியும் செய்தி கேட்டு, தாம் துன்பத்தில் இருப்பது தாங்காமல், தம் நண்பர் வருவார் என்ற திடமான எண்ணம்,

    பிசிரந்தையாரை அவன் இருக்கும் இடத்திற்கு வரவழைத்தது!

    ஒருவரை ஒருவர் பார்க்காமல், ஒருவர் மீது மற்றொருவர் வைத்திருந்த அன்பின் ஆழத்திற்கு, இவர்கள் நட்பு ஒரு சான்று என்றால், இலக்கியங்கள் நம் வாழ்வில் எந்த அளவு உந்துதலாக இருக்கிறது என்பது புரியும்!

    ‘நல்லாரைக் காண்பதுவும் நன்றே நலமிக்க

    நல்லார்சொல் கேட்பதுவும் நன்றே – நல்லார்

    குணங்கள் உரைப்பதுவும் நன்றே; அவரோடு

    இணங்கி இருப்பதுவும் நன்று!

    என்று நல்லவர் நட்பு பற்றி மூதுரை எனும் சங்க இலக்கியம் சொல்கிறது!

    இவையெல்லாம் ஏதோ நாம் பள்ளியில் படிப்பதற்காக மட்டும் படைக்கப்பட்ட நெறிகள் அல்ல; மாற்றாக, நம் வாழ்வில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய இலட்சிய வழிகள் என்பதை மனிதில் ஊன்றி விதைத்தலில்தான், ஒரு மகத்தான சமுதாயம் உருவாக முடியும் என்ற நம்பிக்கைதான், நம் இன்றைய தேவை!

    கேட்டினும் உண்டோர் உறுதி……….என்கிறார் திருவள்ளுவர்!

    இன்பத்தில் பங்கெடுப்பது மட்டுமல்ல நட்பு; துன்பம் வரும்போதுதான் நட்பின் வலிமையை நாம் உணர முடியும்! நட்பு என்பது நம்மை ஒதுக்குவதாக இருக்கக் கூடாது; நம்மைச் செதுக்குவதாக இருக்க வேண்டும்! இரத்த உறவுகளைக் காட்டிலும் சிறந்த உறவு ஒன்று உலகில் உண்டென்றால், அது நட்புதான்!

    அத்தகைய தனிச் சிறப்பு பெற்ற, உயர்ந்த நட்பை எப்படித் தேர்வு செய்வது என்பதில்தான், நம் அறிவையும்; அனுபவத்தையும் ஒரு சேரப் பயன்படுத்தி, நம் வாழ்வில் சிறந்த பண்புகளை அடைய முடியும். பள்ளிப் பிராயத்திலேயே, நம்மைச் செதுக்குவதற்காகத்தான், நெறிநூல்கள் பாடமாக்கப் படுகின்றன. அதன் பயனை நாம் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, நடைமுறை வாழ்வில் கடைப்பிடிப்பதில்தான் வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது!

    புதிதாக எதையும் சொல்ல முனைவதல்ல இந்தத் தொடரின் நோக்கம்; மாறாக, நம் இலக்கியங்கள் கற்றுத் தந்தவற்றை, நாம் படித்த வெற்றியின் கோட்பாடுகளை, உங்களுக்காகத் தொகுத்து, ஓரிடத்தில் வழங்குவதும், உங்கள் சிந்தனையைத் தூண்டுவதும்தான்,

    நம்மைச் சிகரத்தை நோக்கிப் பயணிக்க வைக்கிறது………..

    தொடர்வோம் பயணத்தை!

    அன்புடன்

    சுரேஜமீ

    —————————————————————————————————

    Share

  • மதுவின் கேடு

    -ரா.பார்த்தசாரதி

    மதுவினைக் குடித்தால் உடலும் அறிவும் மயங்கும்
    மது உண்பவன் தன் நிலை அறிந்து பேசமாட்டான்
    உடலுக்கும் அறிவுக்கும் கேடு விளையும் என அறிவான்
    விட்டில் பூச்சி போல் மதுக்கடையைத்தானே அடைவான்!

    மதுவினால்  மக்கள் நல்வாழ்விற்குக் கேடு  நமது அரசாங்கம் அறிந்ததே
    மதுவினால் அரசாங்கம் பலகோடி வருமானம் என்றும்  பெறுகிறதே
    பலகோடி வருமானம்  ஈட்ட பல நல்லத்  திட்டங்கள்  நாட்டிலே உள்ளதே
    இதனைச்  செய்ய அரசாங்கம்  முயற்சி செய்யத் தயங்குதே!

    மது  உண்பவன் பகைவர்களுக்கும்  அஞ்சமாட்டான்
    பிறரைக் கண்டால் மதிக்கமாட்டான்; தன்னை மறைத்துக்கொள்வான்
    பெற்றோர், மனைவி, குழந்தைகளால்  இகழப்படுவான்
    உற்றார், உறவினர்  கண்டால் மறைந்து செல்வான்!

    பிறரிடம்  தன்மானத்தை விட்டுப் பணத்திற்காகக்  கையேந்துவான்
    சம்பாதிக்கும்  பணத்தை நேர்வழியில்  செலவிடமாட்டான்
    தன் உடம்பு   பாதிக்கப்படுவதை  என்றும்  உணரமாட்டான்
    கடைசியில்  அவனே  பூமிக்குப்  பாரமாக  இருந்திடுவான்!

    மதுவினால் ஏற்படும் தீயனவற்றை தடுக்கக்  கூடாதா?
    மக்கள் நல்வாழ்வில் அரசாங்கம் அக்கறை செலுத்தாதா?
    மதுவினால் வருமானம் இருந்தாலும் வேறு நல்ல வழிகள் இருக்கின்றதே
    இதனைக் கண்டுகொள்ளாமல் அடக்குமுறையினைக் கையாளுக்கின்றதே!

    மதுவினை ஒழிக்கவேண்டும்; கூக்குரல் கொடுத்து உதவ வேண்டும்
    பெண்களும், மாணவர்களும்  காந்தியின் வழியில்  போராடவேண்டும்
    மதுக்கடைகளை மூடுவதற்கு எல்லா இடங்களிலும் மக்கள் திரள வேண்டும்
    நல்வாழ்விற்கு உகந்த கடைகளாய் பொது நூலகமாய்  மாற்ற வேண்டும்!

     

    Share