Category: படக்கவிதைப் போட்டிகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

காலங்காட்டும் கடிகார முள்ளும், காலைப் பதம் பார்க்கும் கடிதான முள்ளும் நெருங்கியமர்ந்து தாமாற்றும் பணிகள்பற்றி உரையாற்றிக் கொள்கின்றனவோ?

இருவேறு பணிசெய்யும் முட்களை ’வித்தியாசமான இரசனையோடு’ அணிசேர்த்துப் படமெடுத்திருக்கும் திரு. பிரேம்நாத் திருமலைசாமிக்கும், இப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றி!

”ஏற்ற காலமும் இடமும் அறிந்து முயற்சிகளைத் தொடங்கினால் ஞாலமும் வசப்படும் நம்கையில்” என்பது ஐயனின் பொய்யாமொழி.

ஞாலம் கருதினும் கைகூடும் காலம்
கருதி இடத்தாற் செயின்.

நம் கவிஞர்கள் கவிபாட வேண்டிய காலமிது…களமிது! செந்தமிழ்ச் சொல்லெடுத்து, ஞாலம் வெல்லும் கவிதை சொல்ல அவர்களை அன்போடு அழைக்கிறேன்!

*****

”கடிகார முட்கள் சுற்றிவருவதுபோல் நம் வாழ்க்கையும் ஒரு வட்டத்துக்குள் சுற்றிவருகின்றது. மனித உடலுக்குள்ளும் இதயம் எனும் கடிகாரம் ஓய்வின்றிச் சுற்றுகின்றது. காலங்காட்டும் கடிகாரம் நின்றால் பழுது பார்க்கலாம்; இதயமென்னும் கடிகாரம் நின்றால் அழுது தீர்ப்பதைத் தவிர வேறென்ன செய்வது?” என்று வாழ்க்கை ஓட்டத்தைக் கடிகார ஓட்டத்தோடு ஒப்பிட்டுக் காட்டுகின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

நேரமும், கடல் அலையும், மனிதனுக்காக காத்திருக்காது
பணமும், பொருளும் மனிதனிடத்தில் என்றும் தங்காது!
அதிகாலையில் கடிகார மணியோசை கேட்டு எழுவோம்
அன்றைய வேலைக்கு செல்ல உடனே புறப்படுவோம்!
நம்மைவிட்டு என்றும் அகலாத ஓர் கருவி
நாளும் நமக்கு தேவைப் படும் அதன் உதவி!
வேலைக்குச் செல்வோர் கையில் கடிகாரம் இருக்கும்மே
வேலை முடியும் நேரத்தையும் தெளிவாகக் காட்டும்மே!
கடிகாரத்தில், அண்ணன், தம்பி போல் இரு முள்கள் இருக்கும்
கருவேல மரத்திலும் ரோஜா செடியிலும் முள்கள் இருக்கும்!
பைந்தமிழில் கடிகாரத்தை நிழற் கடிகை என அழைப்பர்
சூரியஒளி  நிலவொளி கொண்டு அன்று நேரத்தைக் கணக்கிடுவர்!
கடிகாரம் இருபத்துநான்கு மணி நேரமும் ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும்

பல தேசங்களுக்கு வித்தியாசமான நேரத்தைக் காட்டிகொண்டியிருக்கும்
வாழ்க்கை எனும் வட்டம் கடிகார முள்கள் போல சுற்றி வருமே
கடிகார முள்ளும், ஒரு வட்டத்திற்குள்ளேயே சுற்றி வருமே!
மனித உடலில் இதயமெனும் கடிகாரம் துடித்து ஓடுகின்றது
நேரத்தைக் காட்டும் கடிகாரமும் நிற்காமல் ஓடுகின்றது!
நேரத்தைக் காட்டும் கடிகாரம் நின்றால் பழுது பார்க்கலாம்
இதயம் எனும் கடிகாரம் நின்றால் பழுது பார்க்க முடியுமா!
நேரத்தைக் காட்டும் கடிகாரமோ காலை,மாலை,நேரத்தை காட்டும்,
இதய ரத்த ஓட்டமோ மனிதனின் நாடி துடிப்பை தெளிவாக காட்டும்!
எல்லோருக்கும், எந்நேரத்திலும் பயன்படும் கடிகாரமே
மனிதனின் மனதில், நிலையாய் இருப்பாய் என்பது திண்ணமே!

*****

கடிகாரமுள் காலத்தைக் காட்டும்; காட்டுமுள் காலில் காயம்தந்து வாட்டும். அக் காட்டுமுள்போல் துயர்கூட்டும் மனிதரும் நானிலத்தில் உண்டு. அவர்தம் தீயுறவைக் கழித்து, காலங்காட்டி ஊக்குவிக்கும் கடிகாரமுள் போன்றோரின் நல்லுறவைக் கூட்டினால் நற்செயல்கள் கைகூடும்” என்று பொன்மொழி பகர்கின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

காலத்தைக் காட்டும் கடிகார முள் போலும்
காயத்தைச் உருவாக்கும் காட்டு முள் போலும்
ஞாலத்தில் எத்தனை பேர் நம்மிடையே உள்ளார்கள்
சீலத்தால் வாய்மையினால் சிந்தனையால் உயர்ந்தோர்
தீமையே பயக்கின்ற செயல் புரியும் கீழோர்
எல்லோரும் வாழ்கின்ற இந்தவுலகிற்தான்
நல்லதற்கும் தீயதற்கும் நடுவினில் நாம் வாழ்கின்றோம்
முள்ளிலும் பலவாயுண்டு முனைப்பிலே, மாறுபட்ட
சொல்லிலும் மாந்தராலே சுகமுண்டு துக்கமுண்டு.
இனிய நற் செயலாலெங்கள் இதயத்தைத் தொடுவார் மேலோர்
கனிவிலா மொழிகள் கூறிக் கவலையைத் தருவார் கீழோர்
நனி துயர் கூட்டுகின்ற நடு வழிப் புதர் முள் போலும்
எனிலவர் தொடர்பு நீங்கி இருப்பதே என்றும் மேலாம்.
உரிய நேரத்தைக் காட்டி உறக்கத்தைப் போக்கும் முள்போல்
சரியெனும் தருணந்தன்னில் தளர்ந்திடா தூக்குவிக்கும்
அரியநல் அன்பர் தம்மோ டருகினில் என்றும் வாழ்வோர்
புரியுநற் செயல்களெல்லாம் போற்றுதற் குரியவாகும்.

*****

பள்ளங்களும் மேடுகளும் வாழ்க்கைப் பயணத்துக்குத் தடையாகிட, காலத்தின் பிடியில் சிக்கிச் சிறுதுரும்பாய்த் தத்தளிக்கும் மானுட வாழ்வை அருமையாய்ப் படம்பிடிக்கிறார் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியா  தன் கவிதையில்.

காலத்திற்கு முன் நானொரு சிறுதுரும்பு

காலம் கரைகிறது
கனவு வளர்கிறது
ஒவ்வொரு கனவும்
ஓலமிடும் காதோரம்
சிகரம் தொடும் எண்ணத்துடன்
சிந்தனைகள் சிறகடிக்க
சிக்கல்களைச் சிதறடிக்கும்
உத்வேகம் உள்ளத்தில்
உயரத்தின் உச்சிதனைத்
தொட்டுவிட ஆசைதான்
துவளும் மனவுறுதியைக்
கட்டிவைக்க ஆசைதான்
கண்ணில் விரியும் எல்லையின் நீளம்
கரங்களில் உள்ளடக்கம்
செம்மாந்த மனச்செருக்கு என்னிலும் உண்டு
வளைந்து நெளியும் வாழ்க்கைப் பாதையில்
வாகனஓட்டுநர் நேர்த்தியுடன் கையாளும் திறனை
வல்லூறு கூர்நகங்கள் புரட்டிப்போடும் நாளும்
இன்னல்களும் இன்பங்களும்
இடையீடு செய்தாலும்
இலட்சியத்தின் பயணத்தில்
எச்சரிக்கை மணி அடித்தாலும்
சிலந்தி வலையாக என்னை நான் சூழ்ந்திருக்க
போதிமரத்து புத்தனாக ஞானஒளி யாசித்திருக்க
புன்னகை பரிமாறும் விழிகளின் சீண்டல்கள்
பொழுதுபோக்காகத் திசைமாற்றும் என்னை
ஏனிந்த அலைபாயும் மனது
பாதையில் பயணிக்க
பள்ளங்களும் மேடுகளும் பயணத்தில் தடையாக
காலத்தின் ஓட்டத்தை
விரல்விட்டு எண்ணிப் பார்க்கும் குழந்தையின் மனசாக
மானுட விதியோ காலத்தின் பிடியில்
முந்திக்கொண்டு ஓடும் மானுட கதியோ
முனகிக் கொண்டே ஜன நதியில் பயணிக்க
நானொரு சிறுதுரும்பானேன்
காலத்தின் பிடியில்

*****

”தம்பி! காலம் நமக்காய்க் காத்திராது; ஆதலால் வேலையைக் காலத்தில் செய்துவிடு; வெற்றியை ஞாலத்தில் கொய்துவிடு!” என்பது திரு. செண்பக ஜெகதீசன் சொல்லும் அனுபவமொழி!

கால மேலாண்மை…

காலம் காட்டிடும் கடிகாரம்
காலமே வாழ்வின் அதிகாரம்,
வேலையைச் செய்திடு காலத்திலே
வெற்றியே தங்கிடும் ஞாலத்திலே,
காலம் நமக்காய்க் காத்திராது
கடந்தால் இலக்கில் சேர்த்திடாது,
கோலம் வாழ்வில் நன்றாய்ப்பெற
கொண்டிடு கால மேலாண்மையே…!

*****

”வெண்ணிலவும் செங்கதிரும் ஒருநாளும் நேரந் தவறுவதில்லை. நாமும் அதுபோல் கூரறிவோடு நேரத்தை நிர்வாகம் செய்தால் நேரமில்லை எனும் புலம்பலுக்கு வேலையில்லை; வாழ்க்கையிலும் தோல்வியில்லை” என்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

நேரத்தின் தத்துவம்..!

இயற்கை தந்ததோ இருபத்திநான்கு மணித்துளிகள்..
……….இதிலெத்துணை நேரத்தைப் பயனாக்குகிறோம் நாம்.!
வியத்தகு விஞ்ஞானம் வியப்புறும் விந்தைபுரிந்தாலும்..
……….வீணே கழியுநல்நேரத்தை சேமிக்க வழியில்லையோ.?
மயக்கும் செயல்கள்மீதே நம்மதிகெட்டுப் போனதால்..
……….மாயமாய் மறைந்தே போய்விடுகிறது மொத்தநேரமும்.!
இயங்கும் இவ்வுலகிற்குப் பஞ்சபூதம் காரணமாமவை..
……….இயங்காமல் சற்றுநேரம் நிலையாயின் என்னவாகும்..?
நேரமதை நேசிக்கநாம் பழகவேண்டும்! செயல்புரியும்..
……….நேரத்தில் நல்லநேரம் கெட்டநேரம் உண்டென்போர்.!
கூரரறிவு பெற்றிட கடுமுழைப்பில் கவனம்வேண்டும்..
……….குறுகியநேரம் கிடைத்தால்கூட வீணடித்தல் கூடாதாம்.!
சீரழியுமிச் சமுதாயத்தில் நாட்டமிலா நிலைவேண்டும்..
……….சிறுபருவத்திலேயே சீராக வாழ்வுநெறி கற்கவேண்டும்.!
ஈரடிப்புலவன் வள்ளுவன் ஆயிரம்வருடம் முன்னமே..
……….இடித்துரைத்தான்!இளமையில் கல்லென எழுதினான்.!
வானில் எழிலாயுதிக்கின்ற விரிகதிரும் வெண்ணிலவும்..
……….வருவதற் கொருநாளும் நேரம்பார்க்க நினைவதில்லை.!
தேனீக்கள் மலர்நாடிச் செல்லத்தகுந்த நேரமெதுவென..
……….தெரிந்தா செல்கிறது! சிந்தையிலிது உதிக்கவேண்டும்.!
நானிலத்தில் ஓடும்நதியெலாம் நிலம்செழிக்க உதவும்..
……….நேரம்பாரா நலமொன்றேயதன் இயற்கை விதியாகும்.!
இனிப்புடன் கசப்பும் வாழ்வில் வருவதியற்கையப்பா..
……….இனியாவது நேரத்தின்மீது பழிபோடாக் கடமையாற்று.!
நேரமில்லை நேரமில்லையெனவே புலம்புவார் பலரும்..
……….நேரம்குறித்த கவலையெலாம் அவரிடம் இல்லையே.!
நேரமதைப் பகுத்து நித்தம்செயும் செயல்களினாலதை..
……….வகுத்தெடுத்தால் நேரமென்பது நிறையவே கிடைக்கும்.!
பாரஞ்சுமக்கும் மாடும் நேரமறிந்து செயல்படும்போது..
……….பகுத்தறிவாளருக்கோ இன்னும் ஏனோ புரியவில்லை.!
சோரமில்லாது வாழ்வில் ஏற்றம்பெற வேண்டுமெனில்..
……….சோம்பல் விடுத்துநேரம் கூட்டிக்கழித்து வாழப்பழகு.!

*****

”கடிகாரத் தோழி! நீயும், பெண்ணான நானும் ஒன்றுதான்! மனிதர்கள் தம்முடைய தோல்விக்கு நேரம் சரியில்லை என்று உன்மீதோ, மருமகள் வந்தநேரம் சரியில்லை என்று என்மீதோ பழிபோடத் தவறுவதில்லை. இசையோ, வசையோ எதுவும் நம் ஓட்டத்தை நிறுத்தாது” என்று சூளுரைக்கிறார் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி.

கடிக்காரத் தோழி 

இரவுக்கும் பகலுக்கும் மத்தியில் உன்னோட்டம்
பிறப்பும் இறப்புக்கும் மத்தியில் என்னோட்டம்.
சிலர் சில நேரங்களில்
நல்லநேரமென வாழ்த்துவார்கள்.
உன்னை.
மகராசி என வாழ்த்துவார்கள்
என்னை.
பலர் பல நேரங்களில்
ராகு காலம் எமகண்டமென
வசைப்பாடுவார்கள் உன்னை
வாழாவெட்டி, விதவை மலடி என
வசைப்பாடுவார்கள் என்னை!
காலதேவனாகிய நீ
ஒருவருடைய
வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் காரணமாம்,
மருமகளாகிய நான்
புகுந்தவீட்டில்
நல்லதுக்கும் கெட்டதுக்கும் காரணமாம்.
உனக்குள் இருப்பது
டிக்டிக் சத்தம்.
எனக்குள் இருப்பது
லப்டப் சத்தம்..
இந்த மானுடம் இப்படித்தான்
தன் குறைகளை களையாது
காலம் உனை குற்றஞ்சாட்டும்
பகுத்தறிவற்றுத் திட்டி தீர்க்கும்
பெண் சமூகம் எங்களையும்
கலாசார வேலியிட்டு நாசப்படுத்தும்..
ஆனாலும், கடிகாரத் தோழியே..!
வசைபாடுவதாலும் வாழ்த்துவதாலும்
நம் ஒட்டதை நிறுத்தமுடியாது
எதிர்காலம் என்று ஒன்று உண்டு
எவருக்கும் அஞ்சாத மனம் உண்டு.

*****

”கடிகார முள்ளின் சுழற்சிக்கேற்பச் சுற்றித் திரியும் மானுடருக்கு, நட்பும் காதலும் வாழ்க்கையும் இன்னபிறவும் இறுதிவரை விளங்காத கேள்விக்குறிகளே” என்பது திருமிகு. லீலாவின் கவிதை செப்பும் கருத்து. 

பயணம்:

காலக் கடிகாரத்தின்
முட்களின் சுழற்சியில்
ஒடிக்கொண்டும்
உழைத்துக்கொண்டும்
இருக்கும் நாம்,
நம்மை வருத்தி
சுயத்தை இழந்து
நட்பை இழந்து
நேரத்தைக் கடத்தி
ஒய்ந்து.. களைத்து
நிறைவில்
மரணத்தின் விளிம்பில்
கேள்விகுறியாகவே பயணிக்கிறது.
நட்பு…
காதல்…
வாழ்க்கை..
இயற்கை..
செயற்கை
கடவுள்.. மானுடமென..யாவும்.

*****
கடிகாரத்தை வைத்து ’மணி’யான கருத்துக்களைத் தம் கவிதைகளில் பொதிந்து தந்திருக்கும் கவிஞர் பெருமக்களுக்கு என் வாழ்த்தும் பாராட்டும்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து… 

முள்ளும் மலராகும் 

முள் என்றால் காயம் மட்டுமா,
என் தோழா!
அது உனைக் காக்கும் வேலி அதை ஏனோ மறந்தாய்,
என் தோழா!
மொட்டுக்கள் மலராய் மலர முள்ளே காவல்,
என் தோழா!
விதைகள் மரமாய் வளர  முள்ளே காவல்,
என் தோழா!
புல்பூண்டுகூட முளைக்காத பாலைவனத்தில், முள்ளே
விலங்கிற்கு உணவாம் என் தோழா!
கடிகாரக் குடும்பத்தின் உயிர்நாடி,
முட்கள் தானே என் தோழா!

கண்டிப்பு என்ற முள்தானே
ஒழுக்கத்தை தந்தது என் தோழா!
தண்டனை என்ற முள்தானே
குற்றத்தை ஒழித்தது என் தோழா!
மருந்து என்ற முள்தானே
நோயைத் தீர்த்தது என் தோழா!
மரணபயம் என்ற முள்தானே,
தவற்றைக் குறைத்தது என் தோழா!
முதுமை என்ற முள்தானே
தெளிவைத் தந்தது என் தோழா!
முள்ளென்று இழிவாய் நினைக்காதே
என் தோழா!
முள்ளும் மலராகும் அதன் விளைவாலே
என் தோழா!

”காலங்காட்டும் கடிகாரத்தில் முட்கள் இல்லையெனில் மணி தெரியாது; வாழ்க்கைப் பாதைவழிச் செல்லும் பயணத்தில் முட்கள் இல்லையெனில் அனுபவங்கள் கிடையாது.

காலைத் தாக்கும் அதே முள்தான் வேலியாகிப் பயிரைக் காக்கிறது. நோயைத் தாக்கும் மருந்தெனும் முள்தான் உயிரைக் காக்கிறது. முதுமையெனும் முள் தெளிவைத் தருகிறது; மரணமெனும் முள் தவற்றைக் குறைக்கிறது.

ஆதலால் மானிடா! முள்ளென்று தள்ளாதே! அதனையும் நல்அனுபவங்கள் நல்கும் மலரென்று கொள்!” என்று சிந்தனைக்கு விருந்தாகும் சீரிய கவிதையைத் தந்திருக்கும் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன். 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

 

”நட்பும் தயையும் கொடையும் பிறவிக்குணம்” என்றார் அறிவிற்சிறந்த அவ்வை மூதாட்டி. அவர் வாக்கிற்கு வாழும் சான்றாய்த் திகழும் சுட்டிப் பையனையும், அவன் கையில் ஆட்டுக்குக் கொடுப்பதற்காக நீண்டிருக்கும் தழைகளையும் பார்க்கையில் மனம் பரவசத்தின் வசப்படுகின்றது. திரு. ஆய்மன் பின் முபாரக் எடுத்துத் தந்திருக்கும் இந்த அற்புதமான புகைப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருக்கின்றார் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். புகைப்படக் கலைஞருக்கும், தேர்வாளருக்கும் என் பாராட்டும் நன்றியும்! 

ஆட்டையும் அதனருகில் புன்னகை பொங்கநின்றிருக்கும் பூங்கண் மழலையையும் பாட்டிலேற்றக் காத்திருக்கின்றனர் ஆற்றல்மிகு கவிஞர் பெருமக்கள். அவர்களை வாழ்த்தி வரவேற்போம்! 

*****

”சிறுவன் தரும் தழையை உண்ணவிரும்பாது திரும்பிநிற்கும் இதே ஆடு, தன்னை வெட்டவருபவனை நம்பிக்கையோடு நாடிச்செல்லும்” என்று ஆட்டின் உளவியலை நாடிபிடித்துப் பாட்டில் பதிவுசெய்திருக்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

கள்ளமில்லாச் சிரிப்புடன் ஆட்டுக் கிடாவிற்கு தீனி காண்பிக்கின்றாய்
அதுவோ உன்னைக் கண்டும் காணாமல் உன்னருகில் நிற்கின்றதே
உன் கையில் உள்ள இலைத்தழையை சாப்பிடத் தயங்குதே
தன்னை வெட்டுபவனை மட்டும் முழுமையாய் நம்புதே!
ஆட்டு மந்தை போல் செல்லாதே சின்னங்சிறு சிறுவனே
உனக்கெனப் பாதையை நீயே வகுத்து முன்னேறு சிறுவனே
ஆடு உன் அருகில் வாராமல் எங்கோ நோக்குதே
நீ அருகில் வந்து கொடுப்பாய் என்று எதிர்பார்க்குதே!
உயிர்வதை கூடாது என்று சொல்கிறது ஒரு கூட்டம்
கொன்ற பாவம் தின்னப் போகும் என அலையுது மற்றொரு கூட்டம்
என்னதான் உரைத்தாலும், மாறாத சில மனிதர்களின் எண்ணம்
பழி, பாவங்களுக்கு என்றுமே அஞ்சாத மனித ஜென்மம்!
சிறுவனே, அழகிய சிரிப்புடன் நீ அதன் உணவைக் காட்டி நிற்கின்றாய்
நாளை, இறப்பது தெரிந்தும், அந்த ஆடு பார்க்கவில்லை என்கிறாய்
”துன்பம் வரும்போது சிரிக்கவும்” எனச் சொன்னவனை நினைக்கின்றாயா?
மனதுள் அழுதுகொண்டே சிரிக்கும் ஆட்டினைப் பார்த்து நீ சிரிக்கின்றாயா! 

*****

”காட்டில் மேயும் ஆடும், கள்ளமில்லாப் பிள்ளை ஆசையோடு தரும் உணவுதனை விருப்பத்தோடு நாடும்” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

பிள்ளை மனது…

கள்ள மில்லாப் பிள்ளைக்கும்
காட்டில் மேயும் ஆட்டுக்கும்
வெள்ளை மனது என்பதாலே
வேறே யெதுவும் தெரிவதில்லை,
கொள்ளை யடிக்கும் மனிதனவன்
கொடுக்க மறந்த உணவுதனைப்
பிள்ளை யெடுத்துக் கொடுக்கையிலே
பெரிதும் மகிழ்வர் இருவருமே…! 

*****

”அன்பின் மொழியாம் புன்னகையோடு உயிரின நேயம் காட்டும் உயர்ந்த பிள்ளைக்குப் போதித்துவிடாதீர்கள் இரைதந்து இரையாக்கும் உங்கள் மானுட இயல்பை” என்று மன்றாடுகின்றார் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியா.

அறியாப் பிள்ளை மனம்

உயர்திணையா அஃறிணையா அறியாப் பிள்ளை மனம்
உணவிடும் அன்னையாக
கண்ணில் வழியும் கருணை
கடவுளின் காட்சியாக
மழலையின் கரங்கள் நீளுவது
மழலையிடம் அல்ல
பேதமறந்த உயிரின நேயம்
பிள்ளைமனத்திடம் மட்டுமே
தேசம் எதுவென்றாலும்
பாசம் என்பது உலகப்பொதுமறையாக
அன்பிற்குத் தெரியாது உயர்வு தாழ்வு
அன்பிற்குப் புரிதல் மொழி புன்னகை மட்டுமே
குழந்தை உலகுக்கு
கற்றுக்கொடுக்க காத்திருக்கும் உள்ளங்களே!
இரை தந்து இரையாக்கும் மானுட இயல்பை
தயவு செய்து கற்றுத் தராதீர்
அறியா பிள்ளை மனம்
அவர்இயல்பில் முளைக்கட்டுமே. 

*****

”குணமிருப்பவரை மதிக்கும் இக்குவலயத்தில் தணலில் வெந்தால் மட்டுமே மதிப்புப் பெறுவாய் நீ! முக்திக்கு வழிகிடைக்கும் என்று மூடர்கள் மொழிந்ததால் கத்திக்குப் பலியாகும் கதியுனக்கு வாய்த்ததே!” என்று ஆட்டின் நிலைக்கு வருந்தி இரங்கற்பா படைத்துள்ளார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி. 

அம்பியும், ஆட்டுக்குட்டியும்!

அழகான ஆட்டுக்குட்டி அமைதியுடன் இருக்கும்..
……….அதனருகினிலே நீபயமின்றி விளையாடலாம் அம்பி.!
விழலுக்குப் பாடுபட்டு விளைநிலமாக்கி உழைக்கும்..
……….உழவனுக்கு…அதன்சாணம்கூட நல்லுரமாகும் அம்பி.!
பழம்கனி கொடுக்கும் மரம்செடியதன் இலைதின்னும்..
……….பாருக்குப் பயனுண்டாமதைப் பற்றுடன்வளர் அம்பி.!
எழும் குளிருக்கிதமான கம்பளியென உடலங்கம்..
……….எல்லாமே பயனுறும் விலங்குயிராகும் அதுதம்பி.!

வீட்டுக்குள் இருக்கும் மனிதர்களோடு நல்லுறவாடி..
……….விரும்பும் விலங்கினமாக வீட்டினருகே வளருமாம்.!
கூட்டணியாய் சேர்ந்துதன் குடும்பம் பெருக்குமொரு..
……….கால்நடையாவாய் வாஞ்சையோடு வளர்ப்பதற்கே.!
நாட்டம் கொண்டு நாளுமாசையுடன் வளருமுன்னை..
……….வெட்டும் அரிவாளுக்கே உன்கொம்புதான் பிடியாகும்.!
ஆட்டுக்கு உணவாவதெலாம் சைவம்தான் எனினும்..
……….அம்மனிதனுக்கே ஆடு உணவாகியது அசைவமாகும்.!
உணவுக்காக ஓடுமுயிர்களில் மனிதனும் உண்டாம்..
……….உணவுக்காக மட்டுமே உனையன்போடு வளர்ப்பார்.!
பணம் சம்பாதிக்க இவ்வுலகில் பலவழியுண்டாமதிலே..
……….பாங்காகயுனை விற்றதில் பெரும்லாபம் கண்டிடுவார்.!
மணமுடித்த கையுடனே மாந்தருக்கு விருந்துண்டாம்..
……….மணக்கு மசாலாக்கறியாக இலையில்நீ வீற்றிருப்பாய்.!
குணமிருப்பவரைத்தான் இவ்வுலகம் மதிக்கும் நீயோ..
……….தணலில் வெந்தால்தானுன் விலைமதிப்பு உயருமன்றோ.!
சக்தியின்மகனே உன்னிடத்தில் சாதுரியம் கண்டதாலே..
……….சக தோழனாக்கி தனக்கேயுன்னை வாகனமாக்கினான்.!
சக்திவேண்டும் தம்முடலில் எனுமெண்ணம் கொண்டே..
……….சாமானியர் உனையுண்டு பலசாலியாகவே நினைப்பார்.!
முக்திக்கு வழிகிடைக்குமென்று மூடர்கள் சொன்னதால்..
……….கத்திக்கு இரையாகி மடிவதேயுந்தன் தலையெழுத்தோ.!
பக்திக்கு பலியாவதையும்….பசிக்கு உணவாவதையும்..
……….பெருமான் முருகனே வந்தாலும் தடுக்கவும் முடியுமோ.! 

***** 

சுகப் பிரசவத்தைக்கூட கத்திவைத்துச் சோகப்பிரசவமாக மாற்றும் மருத்துவ வணிகத்தையும், ஏட்டுக்கல்விக் கூடங்களெல்லாம் ரூபாய் நோட்டுக்கு விலைபோய்விட்ட கேடுகெட்ட நிலையையும், ஊழல் பெருச்சாளிகளெல்லாம் உத்தமராய் வலம் வரும் அவலத்தையும், இன்னபிற சமூகச் சீர்கேடுகளையும் ஆத்திரத்தோடு அடுக்கிச்சொல்லும் ஆட்டைக் காண்கிறோம் திருமிகு. சொல்லின் செல்வியின் கவிதையில்.

புன்னகையைப் பத்திரப்படுத்து கண்ணா..!

கொம்புமில்லை வாலுமில்லை
பயந்து ஒதுங்கத் தேவை இல்லை
குட்டி குட்டி ஆட்டுக்குட்டிகளை
பெற்றெடுத்த பொட்டச்சி நானடா!
என்னை மீறிய தாய்ப் பாசத்தில்
உன்னை அள்ளி அணைக்கத் தோணுதடா…
மனிதப் பிறவி எடுத்துப் பாவம் செய்தாயே!
உன் நிலை கண்டு வருந்தச் செய்தாயே….

நான் கண்ட உன் பிறவியின்
இழிநிலையை
இன்றைய நிலையில்
சொல்கிறேன் கேளடா கண்ணா..!

பிடித்த வலியை பொறுத்துக்கொண்டு
உந்தி பெற்றெடுக்கும் சுகப்பிரசவத்தினை
வயித்தைக் கிழித்து உடலைத் தேய்த்து
காசு பண்ணத் திட்டமிடும் கூட்டம் இது
பணத்திற்காக நோயை வளர்க்கும்
படித்த மேதைகள்
வரிசையில் நின்று அழையுதடா…..!

ஏட்டுக்கல்வியும் பாட்டுக்கல்வியும் போய்
ஏசி அறைதன்னில் ஒளிப்பாடம் ஒலிக்குதிங்கே
பள்ளிக்கூடங்களெல்லாம் பணத்திற்கு விலைபோக
அடித்தட்டு மக்களுக்கு
அடிவயிறு கலங்குதடா…
பட்டப் படிப்பு படிக்க வைப்பதற்குள்
பாதி உசுரு போகுதடா!

வேலைக்குப் போகுமிடத்தில்
கட்டுப்பாடும் கலாசாரமும்
சீர்கெட்டுப்போய்
புதிய இலக்கணம்
புகுத்திக்கொண்டு…
கார்ப்ரேட் நிறுவனங்கள்
நம்மீது மோகங்கொண்டு
பணத்தாசை காட்டியதால்
மகுடிக்கு ஆடும்
பாம்புகளாய்
மயக்கநிலையில் அலைகின்றனர்
இன்றைய இளைஞர் கூட்டம்தானே டா..!

பொறுப்பற்ற மனிதர்களெல்லாம்
தலைவர்களென்று உரைத்துக்கொண்டு
பொதுக்கூட்டம் நடத்தி
பைத்தியாகாரத்தனம் செய்கிறதடா..!

ஊழல் செய்யும் அதிகாரிகள்
உத்தமர் வேஷம் போட்டுக்கொண்டு
ஊரை ஏமாற்றுவதால்
உண்மையான அதிகாரிகளின்
நேர்மை கேள்விக்குறி ஆகுதடா..!

எதிர்த்து நின்று போராட
துணிவின்றி
கருத்தை மட்டும் சொல்லிக்கொண்டு
ஒதுங்கி நின்று
வேடிக்கை பார்க்கும்
இழிநிலை மாந்தர்களடா..!

இந்த ஒழுக்கமற்ற சமுதாயம்
ஒன்றுக்கும் உதவாமல் போகுதடா..!

ஜாதி வெறிப்பிடித்து
தரங்கெட்ட கூட்டங்கள்
கெளரவக் கொலைகள்
செய்வதை
பெருமை என அலையுதுடா.!

பொருத்தம் பார்த்து
திருமணம் செய்தாலும்
திருத்தங் கொண்டு
வாழ தெரியாமல்
விவாகரத்து கோரி
நீதிமன்ற வாசலில்
நீளுகிறதடா பெருங்கூட்டம்.

இப்படியாக இப்படியாக
எண்ணிக்கை இல்லாமல்
சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.
மனிதர்களை குறித்து
சொல்ல சொல்ல
தீராது என் கோபமடா..!

ஐந்தறிவு பதர்கள் நாங்கள்
கூட்டமாய் இருக்கின்றோம்.
ஓட்டமாய் ஓடுகிறோம்
ஒற்றுமையாய் வாழ்கிறோம்.
கட்டளைக்குக் கட்டுப்படுகிறோம்.
வளர்த்த மனிதனுக்கு
விசுவாசமாய்
அன்பு அடிமையாய் இருந்தும்
கடைசியில் கசாப்புக் கடைகளில்
மனிதர் உண்ணும் உணவுக்காக
விற்கப்பட்டு இறந்தும் போகிறோம்.

களிற்றைப் போல
இருந்தாலும்
இறந்தாலும்
ஆயிரம் பொன் சேவகர்களடா நாங்கள்..!

உன் ஒட்டு மொத்த சமூகமும்
பணத்திற்கு அடிமைகளாய்
பண்பின்றி திரிகிறதடா
பாசத்தை கூறுப்போட்டு
பட்டியிலிட்டு பிரிக்கிறதடா..!

கண்ணா.. என் அழகு மன்னா..!
உன் அழகுச் சிரிப்பை
உன் மழலைப் பூரிப்பை
படம் போட்டுப்
பத்திரமாய் வைத்துக்கொள்ளடா..!

பெரியவனாய் நீ வளரும் போது
இக்கேடு கெட்ட
மனிதக் கூட்டத்தில்
கள்ளம் கபடமற்ற
உன் சிரிப்பு
உன்னிடத்தில் நிலைக்காதடா…!

*****

ஆட்டினை வைத்து அரும்பொருள் பலவற்றைப் பாட்டில் உரைத்திருக்கும் பாவலர்களுக்கு என் பாராட்டு உரித்தாகின்றது. 

இனி, இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தேர்வாகியிருப்பது… 

மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட கைதி நான்
இன்றைய பொழுது எனக்கிப்
பிஞ்சுக் குழந்தையுடன்,
இனிமையாய்க் கழிகிறது
குழந்தைக்குத் தெரியாது என்னைக்
கொல்லப் போகிறார்களென்று!
கள்ளமில்லா அவன்
பிஞ்சு மனம் அதை அறிந்தால்….!?
நெஞ்சுடைந்து போவான்.
கையில் கிடைத்ததை மகிழ்வோடு
கொண்டு வந்து நீட்டுகிறான்.
வாங்கிக் கொள்வதுதான்
அவனை மகிழ்விக்கும்.

நாளை நடக்கப்போவதையெண்ணி
இன்றைய வாழ்வின் மகிழ்ச்சிகளைத்
தூக்கியெறிய முடியுமா?
குழந்தையோடு குதூகலமாய்க்
கழிகின்றன என் கணப் பொழுதுகள்.
வாழும்போது மகிழ்வாக
வாழ்ந்து விடவேண்டும்!
அப்போதுதான், போகும்போது,
மகிழ்வாக வாழ்ந்துவிட்ட
திருப்தியாவது இருக்கும்!

கொலைக்களத்திற்குக் கூட்டிப் போகும்போது – என்
குழந்தை நண்பனுக்குத் தெரியக் கூடாது
ஏனழைத்துச் செல்கிறார்களென்று!
அவன் முகத்தில் மலரும் புன்சிரிப்பு
என்றும் மாறாதிருக்கட்டும்!

”நாளை நடப்பதையெண்ணி இன்றைய மகிழ்ச்சியைத் தொலைப்பது அறிவுடைமையன்று; ஆதலால் என் மழலைத் தோழனோடு இன்றைய பொழுதை இனிமையாய்க் கழிப்பேன்” என்று அறிவின் முதிர்ச்சியோடு ஓர் ஆடு மொழிவது,

”…இன்னாதம்ம இவ்வுலகம்
இனிய காண்கஇதன் இயல்புணர்ந்தோரே” (உலகம் துன்பம் நிறைந்ததுதான்; அத்துன்பத்துக்கிடையே இன்பத்தைக் காண்பதுதான் உலகின் இயல்புணர்ந்தோர் செயல்) என்ற புறநானூற்றுப் புலவர் பக்குடுக்கை நன்கணியாரின் பொன்மொழிகளை எனக்கு நினைவூட்டுகின்றது. அரிய செய்தியை எளிய பாட்டில் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு எஸ். கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன். 

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கண்ணைக் கவரும் வண்ணப் பசுமைக்குமுன் காண்போர் எண்ணம் கவரும் வன்ன மழலையர் மாநாடு நடத்த, அதனைக் கைகோத்து வேடிக்கை பார்க்கிறார் இளம்பெண்ணொருவர்! ஆர்வத்தைத் தூண்டும் இந்த இனிய காட்சியைத் தன் படப்பிடிப்புக் கருவியில் அள்ளிவந்திருப்பவர் திரு. கோகுல்நாத். படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இதனைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

நம் உளம் களிக்கும் வண்ணம், விழிகள் குளுமையில் குளிக்கும் வண்ணம் எங்கும் படர்ந்திருக்கின்றது இச்சையூட்டும் மரகதப் பச்சை வண்ணம்!

எங்கெங்கு காணினும் பசுமையடா – அங்கே
தங்க மழலையர் பேசிடும் காட்சி அருமையடா! என்று பாடத்தோன்றுகிறது இவ்வெழிற் காட்சிகண்டு!

இனி, கவிதையெனும் பொற்தூரிகையால் இக்காட்சிக்கு மேலும் வலிவும் பொலிவும் சேர்க்கப் புறப்பட்டு வருகிறார்கள் பாவலர்கள்.

*****

மருள்நீக்கியை நாவுக்கரசர் ஆக்கினார் அக்கை திலகவதியார்; அருள்மொழியை இராசராசன் ஆக்கினார் அவர் தமக்கை குந்தவை நாச்சியார். அதுபோல் அன்னையாய் அறிவுரை பகரும் அக்கை சொல் கேட்டால் அகிலத்தை வெல்லலாம் எனும் வாழ்வியல் உண்மையைத் தன் கவிதையில் சிறப்பாய்ப் செப்பியிருக்கிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

தமக்கையும் தாயாவாள்:

பச்சை வண்ண ஆடைகட்டிய மலை மகள்!
மலைமகள் அருகே குழந்தைகளோடு நிற்கும் தாய் இவள்!
பிள்ளைகளைப் பெற்றுத் தந்ததால் அவள் பெற்றவள்!
அன்னையாய் இவளை அடைந்ததால்
இப்பிள்ளைகள் பேறு பெற்றவர்கள்!
கல்விச்சாலைக்கு செல்லக் காத்திருக்கும் பிள்ளைகள்!
நாளைய நல்ல பாரதத்தை நிர்மாணிக்கக் ,
காத்திருக்கும் சிற்பிகள்!
பட்டி தொட்டியெல்லாம் பள்ளிக்கூடம் கட்டிவைத்து
கல்விக் கண் திறந்து வைத்த கர்ம வீரன் காமராசர்!
கனவுகளை நனவாக்க வந்த நல்முத்துக்கள்!
அக்கா வார்த்தைகளை அப்படியே கேட்கின்ற
அன்புத் தம்பிதனை இங்கே பாருங்கள்!
தமக்கையும், இன்னொரு தாய், தம்பிக்கென்ற
உண்மையை உணருங்கள்!.
திலகவதியார் வளர்ப்பாலே, மருள் நீக்கியார்
நாவுக்கரசரானது நாமறிவோம்!
குந்தவை வளர்ப்பாலே, ராச ராச சோழன்
சிகரம் தொட்டதை நாமறிவோம்!
அருணகிரி நாதர், முருகன் அருள் பெற்றதும்
அக்கா வளர்ப்பாலே நாமறிவோம்!
தமக்கை இருந்துவிட்டால் தம்பியர் வாழ்க்கை எல்லாம்
தரணியில் உயர்ந்தோங்கும்!

*****

சோலையில் விளையாட விரும்பும் தம்பியைப் பார்த்து, ”கல்விச்சாலைக்கு வா அன்புத் தம்பி! ஒழுங்காய்ப் படித்தால்தான் ’நீட்’ தேர்வில் நாம் பெறலாம் வெற்றி!” என்று மனமுதிர்ச்சியோடு வாழ்வில் வெல்லும் வழிசொல்லும் அறிவார்ந்த அக்காவைக் காண்கிறோம் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜாவின் கவிதையில்.

கொழுந்தெடுக்க யாருமின்னும்
கூடிடாத காலையில்
குழந்தைகளைப் பள்ளிக் கூடம்
கூட்டிச் செல்லும் தாயுடன்
விளைந்த தேயிலைப் பரப்பின்
விளிம்பிலுள்ள வீதியில்
விருப்ப மின்றிப் பள்ளி போக
வெறுத்த தம்பி சொல்கிறான்

தம்பி-
பச்சைவயல் அழகாகப் படர்ந்திருக்கு தேக் கொழுந்துப்
பற்றையெல்லாம் ஓடி விளையாடி – நாம
இச்சைப்படி இன்பமாக இந்த நாளைக் கழிச்சிடலாம்
என்னோட நீயும் கூட வாடி!

அக்கா-
நீட்டுத் தேர்வில் நீயும் நானும்
நெறைய மார்க்கு வாங்க வேணும் தம்பி -அதுக்கு
நேரகாலத்தோட நாம
பாதை போட்டு வச்சுக்கணும் தம்பி.
ஆட்டுவிக்கிற அம்மாவுக்கும்
அது தாண்டா ஆனந்தம் தம்பி
அதுக்காச்சும் பள்ளிக்கூடம்
அலுப்பில்லாமப் போக வேணும் தம்பி.

அடை மழை வந்தாலு மெண்ணு
கொடயக் கையில எடுத்துக்கிட்டு
கூட்டிப் போற அம்மாவுக்குத் தம்பி-நல்ல
பாட்டி போட மார்க் கெடுத்து
பரீட்சையில பாஸு பண்ணி
காட்ட வேணும் திறமையெல்லாம் தம்பி.

இப்பருந்தே படிச்சாத்தான்
எதிர்காலம் நமக்கிருக்கும்
தப்ப விட்டா தோத்துப் போவம் தம்பி-நாம
எப்ப வேணு முண்ணாலும்
எறங்கி விளையாடிக்கலாம்
இப்ப போவம் பள்ளிக்கூடம் தம்பி.

அன்னை-
நெஞ்சமெங்கும் தன் குழந்தை
நீட்டுத் தேர்வில் வெல்லணும்
கொஞ்சமும் குறைந்திடாது
மார்க்கு வாங்கிக் கொள்ளணும்
தஞ்சமது கல்விதான் தமக்கு என்று தாயவள்
தன்குழந்தை சொல்லும் வார்த்தை
தன்னிலே மகிழ்கிறாள்.

*****

”தேயிலை பறித்து நமைக் காக்கும் தாயிலையேல் நம் வாழ்வு என்னாகும் தம்பி? அந்த அன்னைக்கு நாம் செய்யும் கைம்மாறு, நன்கு கற்று வாழ்வில் நல்லபெயர் பெற்று வாழ்வதே!” என்று இளவலுக்கு இன்மொழி கூறும் தமக்கையின் உருவில் தோன்றுகிறாள் மற்றோர் அன்னை!” என்று சிலிர்க்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

இன்னொரு அன்னை…

வெளியூரு போன அப்பா
வரவில்லை நெடுநாளா..
வெளியே காட்டாமல் துக்கத்தை,
வெயிலினிலும் மழையினிலும்
தேயிலை பறித்துத் தேய்ந்து
வேலை பார்த்து நம்மைப்
படிக்கவைக்கிறாள் அம்மா..

வேடிக்கை விளையாட்டு
வேண்டாமடா தம்பி இப்போது,
நன்றாய் நாம் படித்து
நல்லபெயர் எடுப்போம்,
பொல்லாத உலகத்தில்
பெற்ற தாய்க்குப்
பெருந்துணையாய் இருப்போம்
அவள்
பேர் சிறக்க வாழ்வோம்..

அங்கே பிறக்கிறாள்
அக்கா உருவிலோர்
அன்னை…!

*****

குறும்பாவில் தேனிதழ் மழலையரைப் போற்றியிருக்கிறார் திரு. பா.வசிம். (பிழைநீக்கிப் பதிவிடுக கவிதைகளை). 

தேயிலைத் தோட்டத்தில் தேய்ந்த முகத்திற்கு பின்னால் நிற்கும்
தேன்இதழ்ச் செல்வங்கள்…

*****

அன்னையவள் தன் பிள்ளைகளை ஒழுக்கத்தோடும், நல்லநெறியோடும் வளர்ப்பதிலேயே குறியாயிருந்து குவலயம் போற்றும் உயர்ந்தோராய் அவர்கள் விளங்கப் பாடுபடும் திறத்தைச் சிறப்பாய்த் தன் கவிதையில் பதிவுசெய்திருக்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

எங்கள் அன்னை..!

எழில்கொஞ்சும் பசுமைத் தோட்ட மருகே..
…………எதிர்காலக் கனவுகளை ஏந்திய நினைவுடன்.!
அழகாய் மகிழும் குழந்தைகள் அவளருகே..
…………ஆனந்தமாய்ப் பள்ளி செல்லும் எண்ணமுடன்.!
ஒழுக்கமுடன் வளர்ந்து அவர்கள் உலகிலோங்க..
…………உற்றதுணையாக என்று மிருப்பார் அன்னை.!
நிழலாய்த் தம் பிள்ளைகளைத் தொடருவார்..
…………நெறியாய் வளர்ப்பதில் கவனமிகு கொள்வார்.!

கண்ணாகப் பெற்ற குழந்தையுடன் மகிழ்வார்..
…………கனிவான அன்பை அளவின்றிக் கொடுப்பார்.!
கண்ணசையா கவனமுடன் அவரைக் காத்து..
…………கருத்துடனே பள்ளிசெல்ல தினம் அனுப்புவார்.!
வண்ணச் சீருடையில் பள்ளிசெலும் அவர்களை..
…………வாழ்த்துடன் முத்தம் பொழிந்து அனுப்புவார்.!
எண்ணமுதச் செய்கையால் அன்னை என்பவள்..
…………எப்போதும் இதயத்தில் நிறைந்தே இருப்பாள்.!

*****

நல்ல கருத்துக்களைக் கனிமழலையருக்குத் தம் கவிதைகள்வழிச் சொல்லியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

*****

இன்றைய இயந்திர உலகில் இயற்கையை இரசிப்பதற்கோ, மழலையரோடு மனம் மகிழ்வதற்கோ யாருக்கும் நேரமில்லை. உருண்டோடும் செல்வத்தைத் துரத்திக்கொண்டே மக்கள் திரண்டோடுகின்றனர். அதனால் அன்பினால் நிரப்பப்படவேண்டிய இல்லங்கள்கூட வெறும் உறங்குமிடங்களாக (dormitories) மாறிவிட்டிருப்பது கண்கூடு. கணவனும் மனைவியும் காசைத் தேடுவதிலேயே கவனமாயிருப்பதால் அவர்தம் மாசற்ற மழலையரைத் தாங்க, அவர்களோடு விளையாட, கதைபேசப் பணிப்பெண்கள் தேவைப்படுகின்றார்கள். ஆம், அவர்களே இன்றைய மழலையர்க்குச் ’செவிலித் தாயர்.’ அந்த மாற்றுத் தாயின் அன்பு(ம்), அன்னையெனும் பொன்னில்லா இடத்தில் வைக்கப்படும் பூவைப்போல் நறுநாற்றமுடையதே (மணம்) என்பதைத் தன் தம்பிக்குப் பொறுப்போடு விளக்கும் சிறந்த அக்கையைத் தன் கவிதையில் அடையாளப்படுத்தியிருக்கும் திருமிகு. சொல்லின் செல்வியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவிப்பதில் மகிழ்கின்றேன்.

அவருடைய கவிதை…

மாற்றுத் தாய் இவளடா..தம்பி..!

வெறுப்பு காட்டாதேயடா தம்பி…
இவள் வேலைக்கு வந்தவள்தானே என்று!
அக்கா நான் கூறும் பேச்சைக் கேள் அமைதியாய் நீ நின்று!

அன்னைக்கோ நேரமில்லை அன்புகாட்ட
தந்தைக்கு நேரமில்லை பாசம் காட்ட

வேலைக்கு ஆளிருக்கு என்று அடிமையென இவளை ஏவி விட்டு
காசுக்கு அடிமைகளாய்
கம்பெனிக்குச் சென்றுவிட்டார் நம் பெற்றோர்!

நாம் கண்விழிக்கும் காலை முதல் கால்பதித்த பள்ளிவரை
உணவு ஊட்டி உறக்கம் காட்டி,
காசு வாங்கிப் பாசம் காட்டும் கண்ணியமான அன்னையிவள்!

பட்டுத்துணியும் கட்டுப் பணமும் தராத பாசத்தைத்
தட்டுநிறை உணவு தீர்க்காத நம் பசியை,
தேக்குக் கட்டிலும், பஞ்சு மெத்தையும் கொடுக்காத உறக்கத்தை
அடிமையென வந்தஇவள் அற்புதமாய்த் தந்தனளே!

முதல் தரத்துத் தேயிலைகள் வெளிதேசம் போவது போல்
வெளிநாட்டுக் கம்பெனியில் அடிமையாய் போயினரே நம் பெற்றோர்!
மூன்றாம் தரத் தேயிலைகள் தாய்நாட்டில் சுவைப்பதுபோல்
தாய்ப்பாசம்தனைக் காட்டி நம் வாழ்வில் சுவை ஊட்டுகிறாள் வேலைக்குவந்த இவள்!

வேசம் காட்டி நாசம் செய்யும் வஞ்சக உலகினிலே
பாசம் காட்டும் பாமரப் பெண்ணிவளை
நாசம் செய்யாதே உன் கடும் சொல்லால்!
மோசம் ஒன்றும் போக மாட்டாய் அவள் அன்பை ஏற்றுக் கொண்டால்!

எதிர்காலம் என்ற கணக்கை நோக்கிப்
பணத்தை சேர்க்க ஒடுகின்ற பெற்றோர் நமக்கிருந்தாலும்,
அன்னைபோல அன்புகாட்ட தந்தைபோல பாசம் காட்ட அடிமையிவள் இல்லையென்றால் அன்புக்கு ஏங்குகின்ற அனாதைகளே நாமுமின்று!

அன்னையெனப் பாவித்து அவள் மடி நீ சாய்ந்திட்டால்
விண்ணையும் வளைத்திட்ட சந்தோசம் கொண்டிடுவாள்
ஆசையாய் நீ பேசிவிட்டால் அகிலத்தையே தந்திடுவாள்!