Category: தொடர்கதை

(காதலின் புதியதொரு பரிமாணம்)
மூலம்: வங்கமொழி: ரவீந்திரநாத் தாகூர்;
ஆங்கில வடிவின் தமிழாக்கம்: மீனாட்சி பாலகணேஷ்
*****************

தொடர்ச்சி: காட்சி- 8

அர்ஜுனன்: ஒரு கொள்ளைக்காரர்கள் கூட்டம் சமவெளியை வந்தடைந்துள்ளது என அறிகிறேன். என் ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு சென்று பயந்திருக்கும் கிராமமக்களை நான் காக்க வேண்டும்.

சித்ரா: நீங்கள் அவர்களைப்பற்றிப் பயப்பட வேண்டாம். தீர்த்த யாத்திரைக்குச் செல்லும்முன் இளவரசி சித்ரா வலிமைவாய்ந்த காவலர்களை நாட்டின் எல்லைப்புறத்து வழிகளில் நிறுத்திவிட்டே சென்றுள்ளாள்.

அர்ஜுனன்: இருப்பினும் ஒரு சிறு பொழுதிற்காவது நான் எனது க்ஷத்திரியனுடைய கடமையைச் செய்ய அனுமதிப்பாயாக. வீணே இருக்கும் என் கைகளைச் சேரும் புதுப் புகழுடன் நான் அதனை உனக்குத் தகுதியான ஒரு தலையணையாக ஆக்குவேன்.

சித்ரா: என் கரங்களில் சிறைப்படுத்திவைத்து நான் உங்களைச் செல்ல அனுமதிக்காவிட்டால்? நீங்கள் முரட்டுத்தனமாக என்னிடமிருந்து உங்களை விடுவித்துக் கொண்டு செல்வீர்களா? அப்படியானால் செல்லுங்கள்! ஆனால் ஒருமுறை இரண்டாக முறிந்த கொடி திரும்பச் சேராது என்பதைத் தாங்கள் அறியவேண்டும். உங்களுடைய தாகம் தணிந்துவிட்டதெனில் செல்லுங்கள். இல்லையென்றால், மகிழ்ச்சி எனும் தேவதை சலனபுத்தியுள்ளவள், யாருக்காகவும் காத்திருக்க மாட்டாள் எனத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். சிறிது நேரம் அமருங்கள், என் தலைவா! தங்களை அலைக்கழிக்கும் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். தங்கள் எண்ணத்தை யார் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டுள்ளது? அவள் சித்ராவா?

அர்ஜுனன்: ஆம். சித்ரா தான். எந்தவொரு வேண்டுதல் நிறைவேறுவதற்காக அவள் தீர்த்தயாத்திரை சென்றுள்ளாள் என வியக்கிறேன். அவளுக்குத் தேவையானது என்னவாக இருக்கும்?

சித்ரா: அவளுடைய தேவைகளா? ஏன்? அதிர்ஷ்டமற்ற அவளிடம் எப்போது, என்னதான் இருந்தது? அவளுடைய பெண் உள்ளத்தை சிறு அறையில் அடைத்திடும் அவளுடைய குணங்கள் அனைத்துமே அவளுக்குச் சிறைக்கதவுகளாகும். அவள் அறியப்படாதவள். நிறைவை அடையாதவள். அவளுடைய பெண்மையுள்ளத்துக் காதல் கிழிந்த ஆடைகளால்தான் போர்த்தப்பட்டுள்ளது. அழகு அவளுக்கு மறுக்கப்பட்டது. உற்சாகமற்ற காலைப்பொழுதினைப்போல், வெளிச்சமெல்லாம் கருமேகங்களால் மறைக்கப்பட்டு, கருங்கல் மலையின்மீது அமர்ந்திருக்கும் உருவைப்போன்றவள் அவள். அவள் வாழ்க்கையைப் பற்றி என்னிடம் கேளாதீர்கள். உங்கள் செவிகளுக்கு அது இனிமையாக இராது.

அர்ஜுனன்: அவளைப்பற்றிய அனைத்தையும் அறிந்துகொள்ள நான் ஆவலாக இருக்கிறேன். ஒரு வினோதமான நகருக்கு இரவுநேரத்தில் வந்திருக்கும் வழிப்போக்கனைப்போல உணர்கிறேன். மாடங்கள், கோபுரங்கள், மரத்தோப்புகள் முதலியன புரியாத நிழல்போலக் காட்சியளிக்கின்றன; உறக்கத்தின் அமைதியிடையே கடலின் மெல்லிய புலம்பல் கேட்கிறது. இந்த வழிப்போக்கனும் ஆச்சரியமான அதிசயங்களைக் காட்டும் விடியலுக்காகக் காத்திருக்கிறான். ஓ! எனக்கு அவளுடைய கதையைக் கூறுவாய்!

சித்ரா: கூறுவதற்கு இன்னும் என்ன இருக்கிறது?

அர்ஜுனன்: நான் என் மனக்கண்ணில் அவளைக் காண்கிறேன்- ஒரு வெண்ணிறப் புரவியின் மீதமர்ந்து, பெருமிதத்துடன் தனது இடதுகையில் அதன் கடிவாளங்களைப் பிடித்துக்கொண்டும், வலதுகரத்தில் வில்லினை ஏந்தியபடியும், வெற்றிதேவதை ஒருத்தி தன்னைச் சுற்றிலும் நம்பிக்கையைப் பரப்பிச் செல்வதனைக் காண்கிறேன். மிகுந்த கவனத்துடன் உள்ள தாய்ச்சிங்கத்தைப்போல அவள் தனது குட்டிகளைக் கொடூரமான அன்பினால் பாதுகாக்கிறாள். அணிகளால் அலங்கரிக்கப்படாத பெண்ணின் கரங்கள், தளைகளற்ற பலத்துடன் இருப்பின் அதுவே அவளுக்கு அழகாகும். நீண்ட குளிர்காலத்து உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் பாம்பினைப்போல் எனது உள்ளம் அமைதியற்று இருக்கின்றது. வா, இரட்டை ஒளிவளையங்கள் விண்வெளியில் பறந்துசெல்வது போல அருகருகே நாமிருவரும் விரையும் புரவிகளில் அமர்ந்து வேகமாகச் செல்லலாம். இந்த மயக்கமான பசும் சிறையிலிருந்து, குளிர்ந்த, உற்சாகமற்ற, அடர்ந்த, வாசமிகுந்த, மூச்சையடைக்கும் தன்மைகொண்ட இவ்விடத்திலிருந்து சென்றுவிடலாம்.

சித்ரா: அர்ஜுனா, உண்மையாகச் சொல்லுங்கள், இப்போது எனது இந்தக் காமமூட்டும் மென்மையை நான் ஏதோவொரு மாயத்தால் உதறித்தள்ளிவிட்டு, உலகத்தின் கரடுமுரடான ஆரோக்கியமான பிடியிலிருந்து சுருங்கும் சிறியமலர் போல வாடி உதிர்ந்து, கடன்வாங்கிய ஆடைகளைப்போல எனது உடலிலிருந்து (மென்மையான இப்பெண்மையை) கழற்றி எறிந்துவிட்டாலும், உங்களால் அதனைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியுமா? நான் இயலாமையை வெளிப்படுத்தும் செய்கைகளை நிராகரித்து நேராகவும் வலிமையான உள்ளத்துடனும் நிமிர்ந்து, எனது சிரத்தை மலைமீதுள்ள ஒரு நெடுமரம் போல உயர்த்திக்கொண்டு நின்றும், ஒரு மெல்லிய கொடியைப்போல புழுதியில் தவழாமலும் இருந்தால், ஒரு ஆணின் கண்களுக்கு நான் விருப்பமுள்ளவளாக இருப்பேனா? இல்லை, இல்லை, உங்களால் அதனைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. நான் என்னை இந்த நளினமான பெண்மை விரும்பும் நிலையற்ற இளமையின் பொருட்களால் சூழ்ந்துகொண்டு உங்களுக்காகப் பொறுமையாகக் காத்திருப்பேன். உங்கள் விருப்பப்படி நீங்கள் திரும்ப வரும்போது, இந்த எனது அழகிய உடல் எனும் கோப்பையில் புன்னகை ததும்ப இன்பம் எனும் மதுவை நிரப்பித் தங்களுக்கு வழங்குவேன். இந்த மது தங்களுக்கு நிறைவைத்தந்து சலிப்பினையும் தரும்போது தாங்கள் விளையாடவோ, வேலை செய்யவோ வெளியே செல்லலாம். நான் முதுமையை அடைந்து தளர்ச்சியுறும்போது, நன்றியறிதலுடன் எனக்கு அளிக்கப்படும் வாழ்வினை ஏற்றுக்கொண்டு எனக்காக ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு ஓரமாக ஒதுங்குவேன். இரவின் காதல்துணை பகலில் தங்களுக்கு உதவியாளாக இருந்தால் உங்களுடைய வீர உள்ளத்திற்கு அது மகிழ்ச்சியைத் தருமா? இடதுகையானது பெருமைவாய்ந்த வலதுகரத்தின் சுமையைப் பகிர்ந்துகொள்ளப் பழகிக்கொண்டால் அது உங்களுக்கு சம்மதமா?

அர்ஜுனன்: நான் உன்னைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள இயலாதவனாக இருக்கிறேன். ஒரு தங்கச்சிலைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் தேவதைபோல நீ இருக்கிறாய். என்னால் உன்னைத்தொடவோ, உனது விலைமதிப்பற்ற பரிசுகளுக்கு ஈடுசெய்யவோ முடியவில்லை. ஆகவே எனது காதல் முழுமையடையாமல் உள்ளது. சில பொழுதுகளில் புரிந்துகொள்ள முடியாத உனது சோகமான பார்வை, உன்னை நீயே பரிகசித்துக் கொள்ளும் விளையாட்டுத்தனமான சொற்கள், இவை எனக்கு நீ உனது மென்மையான தேகத்தைப் பிளந்து வெளிப்பட முயல்வதனையும் உன்னைத்தகிக்கும் ஒரு புனிதமான நெருப்பெனும் வலியிலிருந்து புன்னகையோடு நீ விடுபட முயல்வதனையும் கீற்றுகளான காட்சிகளாக எனக்கு அறிவிக்கின்றன. உண்மையின் முதல் தோற்றம் மாயைதான். அவள், அந்த மாயை, தனது காதலனை நோக்கிப் பொய்த்தோற்றத்தோடு செல்கிறாள். ஆனால் சரியான சமயம் வாய்க்கும்போது தனது அணிமணிகளையும், முகத்திரையையும் களைந்தெறிந்து விட்டு நிர்வாணமான பெருந்தன்மையில் காட்சியளிக்கிறாள். உண்மையின் எளிய வடிவமான முடிவான உன்னை அடைய நான் தேடுகிறேன். ஏன் இந்தக் கண்ணீர், என்னுயிரே? முகத்தை ஏன் கரங்களால் மூடிக்கொள்கிறாய்? நான் உன்னை வருத்தப்படுத்தி விட்டேனா, என் அன்பே? நான் கூறியதனையெல்லாம் மறந்துவிடு. இப்போதைய பொழுதில் நான் திருப்தியாக இருப்பேன். ஒரு மர்மமான பறவை இருளிலுள்ள தன் கூட்டிலிருந்து இனிய இசையுடன் புறப்பட்டு வருவதனைப்போல் ஒவ்வொரு அழகிய பொழுதும் என்னிடம் வரட்டும். எப்பொழுதும் இதனை உணர்ந்து கொள்ளும் எல்லையில் நான் இருந்துகொண்டு எனது நாட்களை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவேன்.

காட்சி- 9

சித்ரா:

(போர்த்து மூடியவண்ணம்) அன்பரே, கோப்பையின் கடைசித்துளிவரை பருகிவிட்டீர்களா? இதுதான், உண்மையாக, முடிவா? இல்லை, எல்லாம் முடிந்துவிட்டாலும் எதாவது மிச்சமிருக்கும்; அதுவே நான் தங்கள் காலடியில் சமர்ப்பிக்கும் கடைசி அர்ப்பணம்.

என் இதயத் தெய்வமான உங்களை வழிபட சுவர்க்கத்தின் பூந்தோட்டத்திலிருந்து ஈடிணையற்ற அழகுடைய மலர்களைக் கொண்டுவந்தேன். சடங்குகள் முடிவுற்றதெனில், மலர்கள் வாடி விட்டால், அவற்றைக் கோவிலிலிருந்து வெளியே எறிந்து விடுகிறேன். (போர்வையை விலக்கி அவளுடைய உண்மையான ஆணின் உடையில் காட்சியளிக்கிறாள்.) இப்போது உங்களுடைய பக்தனைக் கருணை நிறைந்த கண்களால் காணுங்கள்.

நான் உங்களை வழிபட்ட மலர்களைப்போன்று நிறைவான அழகு உடையவளல்ல. என்னிடம் பலவிதமான குறைகள் உள்ளன. உலகப்பாதையில் நான் ஒரு தேசாந்திரி, எனது உடைகள் அழுக்கானவை, எனது பாதங்கள் முள்தைத்து ரத்தம் கசிகின்றன. சில பொழுதுக்கே உண்டான பூவைப்போன்ற அழகை நான் எங்கிருந்து பெறுவேன். நான் பெருமையுடன் தங்களுக்குக் கொடுக்க வந்துள்ளது ஒரு பெண்ணின் இதயத்தினை மட்டுமே! இதில் ஒரு சாமானியப்பெண்ணின் வலிகளும், இன்பங்களும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன; நம்பிக்கையும், பயங்களும், அவமானங்களும் இணைந்துள்ளன; இங்குதான் காதல் பீறிட்டெழுந்து தடுமாறிக்கொண்டு நித்தியமான வாழ்க்கையை நோக்கிச் செல்கிறது. இதனுள் தான் கௌரவமான உயர்வான பூரணமற்ற தன்மை இருக்கிறது. பூவாலாகிய பூசனை முடிந்துவிட்டால், என் தலைவனே, இனி வரப்போகும் நாட்களுக்கு என்னைத் தங்கள் அடிமையாகக் கொள்ளுங்கள்.

நான்தான் சித்ரா, அரசமகள். ஒருநாள் சிவனின் கோவிலுக்கு ஒரு பெண் அணிமணிகளால் தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டு உங்களிடம் வந்தது ஒருவேளை உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம். அந்த நாணம்கெட்ட பெண் உங்களிடன் ஒரு ஆணைப்போல் காதல்புரிய வந்தாள். நீங்கள் அவளை மறுத்தீர்கள்; நீங்கள் செய்தது நன்றே. என் தலைவா, நானே அந்தப்பெண். அவள் என்னைப்போல வேடம் தரித்தவள். பின் கடவுள்களின் வரத்தால் நான் ஓராண்டிற்கு ஒரு மானிட வடிவு பெறக்கூடிய பிரகாசமான வடிவைப் பெற்று, என் தலைவனின் உள்ளத்தை அந்தப் பொய்ம்மையின் கனத்தால் களைப்படையச் செய்தேன். நிச்சயமாக நான் அந்தப் பெண்ணல்ல.

நானே சித்ரா. வழிபட வேண்டிய தேவதையல்ல, இருப்பினும் பரிதாபப்பட்டு ஒதுக்க வேண்டிய ஒரு பூச்சியைப் போன்ற பொருளுமல்ல. நீங்கள் என்னை அபாயமும் வீரமும் நிறைந்த உங்கள் பயணத்திலும் துணையாகக் கொள்வீர்களாயின், என்னைத் தங்களுடைய பெரும் கடமைகளில் பங்கெடுக்க அனுமதிப்பீர்களாயின், அப்போது எனது உண்மை வடிவினை அறிந்து கொள்வீர்கள். எனது கருவில் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் உங்கள் குழந்தை, மகனாகப் பிறந்தால், நானே அவனை இரண்டாவது அர்ஜுனனாக வளர்ப்பேன்; காலம் வரும்போது உங்களிடம் அனுப்பி வைப்பேன்; கடைசியில் நீங்கள் என்னை உண்மையாக அறிந்து கொள்வீர்கள். இன்று நான் தங்களுக்குத் தரக்கூடியது அரசனின் மகளான சித்ராவை மட்டுமே!

அர்ஜுனன்: அன்பே, எனது வாழ்க்கை முழுமை அடைந்தது.

{நிறைந்தது}

             (காதலின் புதியதொரு பரிமாணம்)

            மூலம்: வங்கமொழி: ரவீந்திரநாத் தாகூர்;

ஆங்கில வடிவின் தமிழாக்கம்: மீனாட்சி பாலகணேஷ்

                             *****************

                           தொடர்ச்சி: காட்சி- 5

            வசந்தன்: உன் வேகத்திற்கு என்னால் ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை, நண்பா! எனக்குக் களைப்பாக இருக்கிறது. உன்னால் மூட்டப்பட்ட இந்த நெருப்பினைத் தொடர்ந்து எரிய வைப்பதென்பது பெரும் சோதனையாக உள்ளது. உறக்கம் என் கண்களைத் தழுவுகிறது, கையிலுள்ள விசிறி தவறி விழுகின்றது, ஆறிப்போன சாம்பல் தீயின் ஒளியை மழுங்கவைக்கின்றது. நான் திடுக்கிட்டு விழித்துக்கொண்டு அணைந்துகொண்டிருக்கும் தீயை மறுபடியும் காப்பாற்ற முயல்கிறேன். நீண்ட நேரம் இதை என்னால் இனிச் செய்ய முடியாது!

         மதனன்: நீ குழந்தையைப்போல் சலனபுத்தியுடையவன் என்று எனக்குத்தெரியுமே! சொர்க்கத்திலும் பூமியிலும் உன்னுடைய விளையாட்டில் பொறுமை இழந்து விடுபவன் நீ! மிகுந்த நாட்களைச் செலவிட்டுப் பொறுமையாக எல்லா விஷயங்களையும் பார்த்துப்பார்த்து நீ செய்வனவற்றை, ஒரே நாழிகையில் சிறிதும் வருத்தமின்றி உடைத்தெறிகிறாய். இந்த நம்முடைய வேலை கிட்டத்தட்ட முடிவடைந்து விட்டது. களிப்பின் சிறகுகளைக்கொண்ட நாட்கள் விரைந்தோடும்; ஆண்டும் அதன் முடிவினை எட்டும்போது எல்லையற்ற ஆனந்தத்தில் மயங்கிக்கிடக்கும்.

            காட்சி- 6

            அர்ஜுனன்: நான் காலையில் எழுந்ததும் எனது கனவுகள் உருவாக்கி வடித்தெடுத்த ஒரு மாணிக்கத்தைக் கண்டேன். அதனைப் பாதுகாக்க என்னிடம் ஒரு பேழையுமில்லை, அதனைப் பதித்து வைக்க ஒரு மணிமகுடமுமில்லை, அதனைத் தொங்கவிட ஒரு சங்கிலியுமில்லை, அதனைத் தூக்கியெறிய மனமுமில்லை. க்ஷத்திரியனான எனது வலதுகரம் வேலையின்றி அதனைப் பிடித்துக்கொண்டு தனது கடமைகளை மறந்திருக்கிறது.

            [சித்ரா உள்ளே நுழைகிறாள்]

            சித்ரா: தங்கள் எண்ணங்களைக் கூறுங்கள் ஐயா!
அர்ஜுனன்: இன்று என் சிந்தனை வேட்டையாடப்போவதில் ஈடுபட்டுள்ளது. எப்படி இந்த மழை தாரையாகப் பெய்து ஆக்ரோஷமாக மலைப்பிரதேசத்தை அடித்துத் துவைக்கின்றதெனப்பார்! மேகங்களின் கருநிழல் கானகத்தின் மீது கவிந்திருக்கிறது; பெருகிவரும் வெள்ளம், பொறுப்பற்ற இளைஞனைப்போல் எல்லாத் தடைகளையும் உடைத்துக்கொண்டு பரிகசித்துச் சிரிப்பதனைக் காண்பாய்! இத்தகைய மழைநாட்களில் நாங்கள் ஐந்து சகோதரர்களும் ‘சித்ரகா’ கானகத்திற்குச் சென்று வனவிலங்குகளைத் துரத்துவோம். அவை இன்பமான நாட்கள்; எங்கள் உள்ளங்கள் மேகங்கள் முழக்கும் மத்தள ஒலிக்கேற்ப நடனமாடும். கானகம் முழுதிலும் மயில்களின் கூச்சல் எதிரொலிக்கும். மழைவிழும் சப்தத்திலும், அருவிநீரின் ஓசையிலும், தைரியமில்லாத மான்கள் நாங்கள் அவற்றினை நெருங்கிவரும் காலடி ஓசையைக் கேட்க முடியாது. சிறுத்தைகளின் கால்தடங்கள் ஈரமான மண்ணில் பதிந்து அவைகளின் இருப்பிடத்தை வெளிக்காட்டிக் கொடுத்துவிடும். எங்கள் வேட்டையாடும் கேளிக்கைகள் முடிந்தபின், கட்டவிழ்ந்து கரைபுரண்டோடும் புனல்களில் நீந்திச்சென்று வீட்டை அடைய நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் சவால் விட்டுக்கொள்வோம். அந்த அமைதியற்ற தன்மை என்னை ஆட்கொண்டுள்ளது. நான் வேட்டையாடச் செல்ல ஏங்குகிறேன்.

            சித்ரா: முதலில் தாங்கள் இப்போது தொடரும் இரையை வீழ்த்துங்கள். தாங்கள் தேடும் மாயமானை வீழ்த்த வேண்டியது அவசியம் தான் என எண்ணுகிறீர்களா? இல்லை, இன்னும் இல்லை. ஒரு கனவுபோன்ற அதனைத் தாங்கள் மிக நெருங்கும்போது அது தங்களை விட்டோடுகின்றது. இந்த பயித்தியக்கார மழை, காற்றினைத் துரத்தி, அதனின்றும் ஓர் ஆயிரம் அம்புகளை எய்வதனைப் பாருங்கள். இருப்பினும் அதனை யாராலும் பிடிக்க முடியாமலும் வெல்லமுடியாமலும் இருக்கிறது. நமது விளையாட்டும் அத்தகையதே, அன்பே! விரையும் அதனை நீங்கள் உங்கள் கரத்திலுள்ள எல்லா அம்புகளையும் எய்து, விடாது துரத்துகிறீர்கள்! இருப்பினும் அந்த மாயமான் எப்போதும் யாராலும் தொடமுடியாமல் ஓடிக்கொண்டுள்ளது.

            அர்ஜுனன்: என் அன்பே, அன்பான உள்ளங்கள் உனது வருகையை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் வீடு உனக்கு இல்லையா? உனது மென்மையான பணிவிடைகளால் இனிமை நிரம்பச் செய்த அந்த வீடு, நீ அதனை விட்டு வெளியேறியதும் களையிழந்து போயிருக்குமே?

            சித்ரா: எதற்காக இந்தக் கேள்விகள்? நமது எல்லையற்ற இன்பத் தருணங்கள் முடிவுற்று விட்டனவா? தற்போது தங்கள் கண்முன் காணும் என்னைத்தவிர நான் வேறொன்றுமில்லை என்பது தங்களுக்குத் தெரியுமா? எனக்கு இதனைத்தவிர வேறொரு கற்பனைத் தோற்றம் கிடையாது. கிம்சுகா மலரின் இதழ் நுனியில் தொங்கும் பனிநீருக்கு பெயரும் இடமும் கிடையாது. அது எந்தக் கேள்விக்கும் விடையளிப்பதில்லை. நீர் காதலிக்கும் மங்கையும் அந்தப் பனிநீர்த்துளி போன்றவளே!

            அர்ஜுனன்: அவளுக்கு இந்த உலகுடன் தொடர்பு ஏதும் கிடையாதா? ஒரு விளையாட்டுத்தனமான கடவுளின் பொறுப்பற்ற செய்கையினால் சுவர்க்கத்திலிருந்து விழுந்துவிட்ட ஒரு துகள்தானா அவள்?

            சித்ரா: ஆமாம்.

            அர்ஜுனன்: ஆ! அதனால்தான் நான் எப்போதும் உன்னை இழந்துவிடக் கூடிய நிலையில் இருக்கிறேன். எனது உள்ளம் நிறைவு அடையவில்லை, என் சிந்தையில் நிம்மதி இல்லை. அடைய இயலாதவளே, என்னருகே நெருங்கி வா! பெயர், வீடு, பெற்றோர் எனும் தளைகளுக்குள் உன்னை அர்ப்பணிப்பாயாக. எனது இதயம் உன்னை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் உணர்ந்து, உன்னுடன் அமைதியான, அன்பின் பாதுகாப்பு நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழட்டும்.

            சித்ரா: மேகங்களின் நிறங்களையும், அலைகளின் நடனத்தையும், மலர்களின் வாசனையையும் பிடித்து நிறுத்தும் இந்த வீண்முயற்சி எதற்காக?

            அர்ஜுனன்: எனது தலைவியே! காதலை உனது வெற்றுமொழிகளால் அமைதிப்படுத்த முயலாதே! எனக்குப் பற்றிக்கொள்ள எதையாவது கொடு; இன்பத்தைவிட நீடிப்பதாகவும், துயரத்திலும் பொறுத்துக்கொள்ளக் கூடியதாகவும் அது இருக்கட்டும்.

          சித்ரா: எனது வீரத்தலைவரே, ஆண்டு முடியவில்லை, ஆயினும் அதற்குள் நீங்கள் சலித்து விட்டீர்களா? ஒரு மலரின் ஆயுளைக் குறைவாக வைத்த ஆண்டவனின் செய்கையை நான் இப்போது புரிந்து கொண்டேன். எனது இந்த உடல் வசந்தகாலத்து மலர்களுடன் உலர்ந்து இறந்து போயிருந்தால் அது கட்டாயம் மரியாதையுடன் இறந்திருக்கும். இருப்பினும் அதன் நாட்கள் எண்ணப்பட்டு உள்ளன, அன்பே! அதனை விடாது, தேன் வறண்டுபோகும்வரை சுவையுங்கள். வேனிற்காலத்து மலர்கள் வாடி மண்ணில்வீழ்ந்து இறந்தபின் அதனைத் தேடிவரும் வண்டினைப்போலாகாமல் உங்களுடய யாசகனின் இதயம் திரும்பத்திரும்ப தணியாத ஆசையுடன் வேண்டும்வரை விடாது எடுத்து அனுபவியுங்கள்.

            காட்சி- 7

            மதனன்: இந்த இரவே உந்தன் கடைசி இரவு.

            வசந்தன்: நாளை உனது உடலின் வனப்பு வசந்தகாலத்துக் குறைவற்ற பொக்கிஷத்தினுள் சென்றடையும்; அர்ஜுனனின் முத்தங்களின் நினைவிலிருந்து அழிக்கப்பட்ட உனது இதழ்களின் அழகான சிவப்புநிறம் புதியதான ஒரு ஜோடி அசோக இலைத்தளிர்களாக முகிழ்க்கும்; மின்னலைப்போலும் உன் மேனிவண்ணம் திரும்பவும் ஓராயிரம் மல்லிகை மலர்களாகப் பிறவியெடுக்கும்.

            சித்ரா: கடவுள்களே! எனக்கு இந்த வரத்தை மட்டும் அளியுங்கள்! அணையப்போகும் தீச்சுடரின் கடைசிச் சுடரொளி போல இன்றிரவு மட்டும் எனது அழகு அதன் கடைசி நேரத்தில் மிகுதியாக ஒளிரட்டும்.

            மதனன்: உனது விருப்பம் நிறைவேறும்.

            காட்சி- 8

            கிராம மக்கள்: யார் நம்மை இப்போது காப்பாற்றுவார்கள்?

            அர்ஜுனன்: ஏன், என்ன தீங்கு உங்களை இப்போது அச்சுறுத்துகின்றது?

            கிராம மக்கள்: மலையிலிருந்து பெருகிவரும் வெள்ளம்போல, கொள்ளைக்காரர்கள் வடதிசையிலுள்ள மலைகளிலிருந்து நமது கிராமத்தை நோக்கி அதனை கொள்ளையிட்டு அழிக்க வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

            அர்ஜுனன்: இந்த நாட்டில் உங்களைக் காக்க யாருமில்லையா?

            கிராம மக்கள்: கொடுமைக்காரர்கள் அனைவருக்கும் இளவரசி சித்ரா ஒரு அச்சுறுத்தலாக இருந்தாள். அவள் இந்த நாட்டில் இருந்தபோது நாங்கள் வேறொன்றைப்பற்றிய பயமும் இல்லாமல், இயற்கையாக நிகழும் மரணமொன்றையே பயந்திருந்தோம். அவள் இப்போது தீர்த்தயாத்திரை சென்றிருப்பதால், யாருக்கும் அவளை எங்குபோய்த் தேடுவதெனத் தெரியவில்லை.

            அர்ஜுனன்: உங்கள் நாட்டின் காவலன் ஒரு பெண்ணா?

            கிராம மக்கள்: ஆம்; எங்களுக்குத் தாயும் தந்தையும் அவள் ஒருவளே!

            [அனைவரும் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்]

            [சித்ரா நுழைகிறாள்]

            சித்ரா: ஏன் தனியாக அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்?

            அர்ஜுனன்: இளவரசி சித்ரா எப்படிப்பட்ட பெண்ணாக இருப்பாள் எனக் கற்பனை செய்ய முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஏனெனில் அவளைப்பற்றிய பலவிதமான கதைகளை பல மனிதர்கள் கூறக் கேட்கிறேன்.

            சித்ரா: ஆ! ஆனால் அவள் ஒன்றும் அழகியல்ல. எனது கருமையான கொல்லும் விழிகளைப்போல் அவள் கண்கள் ஒன்றும் அழகானதல்ல. அவளால் எந்தக் குறியையும் நோக்கி அம்பெய்ய முடியும்; ஆனால் தனது காதலனின் இதயத்தை விழியெனும் அம்பால் துளைக்க இயலாது.

            அர்ஜுனன்: அவள் வீரத்தில் ஆண்மகனாகவும், இளகிய மனம்கொண்ட பெண்ணாகவும் உள்ளவள் என்கின்றனர்.

            சித்ரா: அது உண்மையிலும் ஒரு துரதிர்ஷ்டமே! ஒருபெண், பெண்ணாக மட்டுமே இருக்கும்போது தனது புன்சிரிப்பாலும், அழுகையாலும், பணிவிடைகளாலும் இன்னும் அன்புப்பிணைப்பான தழுவல்களாலும் தன்னை ஆண்மகனின் இதயத்தைச்சுற்றி பின்னிப் பிணைத்துக் கொள்கிறாள்: அப்போதுதான் அவள் மகிழ்ச்சியடைகிறாள். கல்வியாலும் தனது மற்ற சாதனைகளாலும் அவளுக்கு என்ன பிரயோசனம்?

            நேற்று மட்டும் நீர் அவளை காட்டுப்பாதையிலுள்ள சிவன்கோவிலின் முற்றத்தில் பார்த்திருந்தால் இன்னொருமுறை அவளைத் திரும்பிக்கூடப் பார்க்காமல் சென்றிருப்பீர்கள். ஒரு பெண்ணிடம் ஆண்மையின் வலிமையைத் தேடும் உங்களுக்கு, பெண்மையின் அழகில் சலிப்பு ஏற்பட்டு விட்டதா என்ன? அருவிநீரால் நனைந்த பசிய இலைகளால் குகையிலுள்ள நமது மதியப் படுக்கையை நான் இரவுபோல இருளாகச் செய்துவைத்திருக்கிறேன். அங்கு கருநிற ஈரக்கற்களில் படர்ந்திருக்கும் மென்மையான பச்சைநிறப் பாசிகள் உமது இமைகளை முத்தமிட்டு உறங்கவைக்கும். நான் உங்களை அங்கே அழைத்துச் செல்கிறேன்.

            அர்ஜுனன்: இன்று வேண்டாம், அன்பே!

            சித்ரா: ஏன் இன்று வேண்டாம்?

[தொடரும்]

-மீனாட்சி பாலகணேஷ் 

 (காதலின் புதியதொரு பரிமாணம்)

          மூலம்: வங்கமொழி: ரவீந்திரநாத் தாகூர்;

ஆங்கில வடிவின் தமிழாக்கம்: மீனாட்சி பாலகணேஷ்

                              *****************

                        தொடர்ச்சி: காட்சி – 3

          சித்ரா: அது முடியாத செயல். தணியாத ஆர்வத்துடன் என்னை எதிர்கொள்ளும் அவருடைய பார்வை தாபமிகுந்த ஆன்மா தனது கரங்களால் அணைத்துக்கொள்வது போலுள்ளதே! அவருடைய இதயம் தளைகளை உடைத்துக்கொண்டு எல்லையற்ற ஆசையின் ஓலம் உடல் முழுவதும் படர்ந்தோடுவதை உணரும்போது, எவ்வாறு அவரை ஒரு யாசகனைப்போல் திருப்பி அனுப்ப இயலும்? முடியவே முடியாது!

          (மதனனும் வசந்தனும் நுழைகின்றனர்)

ஆ! காதற்கடவுளே! எத்தகைய பயங்கரமான தீயில் என்னைச் சுட்டெரிக்கிறீர் நீர்? நான் எதனைத் தொட்டாலும் அது சூட்டால் எரிகின்றதே!

          மதனன்: நேற்றிரவு என்ன நடந்ததென அறிய நான் ஆவலாக இருக்கிறேன்.

          சித்ரா: வசந்தமலர்கள் தூவப்பட்ட புல்படுக்கையில் நான் படுத்துக்கொண்டு அர்ஜுனன் என்னை, என்னழகைப் பற்றிக் கூறிய வர்ணனைகளை திரும்ப எண்ணிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நீண்டநாள் முழுவதும் சேர்த்துவைத்த நறுந்தேனை துளித்துளியாக சுவைத்து மகிழ்ந்திருந்தேன். எனது முந்தைய பிறவிகளைப்போலவே முந்தைய வாழ்க்கையையும் மறந்துவிட்டேன். என்னை விரைந்து செல்லும் சில பொழுதுகளே உள்ள ஒரு மலர்போல எண்ணிக்கொண்டேன்; அதற்குள்ளாக அது ரீங்காரமிடும் வண்டுகளின் புகழாரங்களைச் சூடிக்கொள்ள வேண்டும்; கானகத்தின் ரகசியங்களைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்; ஆகாயத்தை நோக்காமல் கண்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டும், தலைகுனிந்து கொண்டும் ஒரு சப்தமுமின்றி, தனது இறுதிமூச்சைப் புழுதிக்கு அளித்திட வேண்டும்; அவ்வாறு கடந்தகாலமும் எதிர்காலமும் அற்ற சிறுகதை போலும் அருமையான பொழுதினை முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.

          வசந்தன்: முடிவற்ற பெருமை நிறைந்த வாழ்வு மலர்ந்து நிறைவுறுவதும் ஒரேயொரு காலைப்பொழுதுதான்.

       மதனன்: பாடப்படும் ஒரு பாடலின் குறுகியபொழுதில் முடிவற்ற பொருள்பொதிந்துள்ளதனைப் போன்றதே அது!

          சித்ரா: தென்றல் காற்று என்னைத் தாலாட்டிட நான் உறங்கினேன். தலைக்குமேல் பூத்துக்குலுங்கிய மாலதிக்கொடியிலிருந்து எனது மேனி முழுதும் முத்தங்கள் விழுந்தன. எனது தலைமயிர், மார்பகம், பாதங்கள் என ஒவ்வொரு மலரும் ஒரு இடத்தைத் தேர்ந்து விழுந்து இறந்தது! நான் உறங்கினேன். எனது ஆழ்ந்த உறக்கத்தினிடையே தீயின் கூரான விரல்களைப்போல ஒரு ஆழமான ஆர்வமான பார்வை, எனது உறங்கும் மேனியைத் தீண்டியதை உணர்ந்தேன்.

          திடுக்கிட்டு எழுந்த நான் எனதுமுன்பு அந்தத் தவசி நிற்பதனைக் கண்டேன். மேற்குத்திசை நோக்கி நகர்ந்துவிட்ட நிலவு, இந்த மெல்லிய மனித உடலில் புனையப்பட்ட ஆச்சரியமிகுந்த தெய்வீகக்கலையை மரங்களின் இலைகளினூடாக வேவுபார்த்துக் கொண்டிருந்தது. வீசியகாற்று அழுத்தமான நறுமணச் சுகந்தங்களால் நிரம்பியிருந்தது; சில்வண்டுகள் ஓசையிடும் ஆரவாரம் இரவின் நிசப்தத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது; மரங்களின் நிழல்கள் ஏரியின் நீரில் ஓசையின்றிப் பிரதிபலித்தன. தனது கைத்தடியுடன் அவன் அங்கு ஒரு காட்டுமரத்தைப்போல உயரமாக, உறுதியாக, அசைவின்றி நின்றான்.

          கண்களைத் திறந்தபோது, நான் வாழ்வின் நிதர்சனங்களிலிருந்து இறந்துவிட்டது போலவும் ஒரு கனவின் வசப்பட்டு, நிழலுலகில் பிறந்துவிட்டது போன்றும் எனக்குத் தோன்றியது- நழுவும் ஆடைகளைப்போல எனது நாணமும் எனது காலடியில் நழுவி விழுந்தது. அவனுடைய அழைப்பு கேட்டது – ‘ஆருயிரே! எனது உயிரின் உயிரே!’ மறந்துவிட்ட எனது பிறவிகள் அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அதற்குப் பதிலளித்தது. நான், “எடுத்துக்கொள்! என்னை முழுமையாக எடுத்துக்கொள்!” என்றேன். எனது கரங்களை அவனை நோக்கி நீட்டினேன். நிலவு மரங்களின் பின்னேசென்று மறைந்தது. ஒரு இருள்திரை அனைத்தையும் மூடிக்கொண்டது. சுவர்க்கமும் பூமியும், காலமும் இடமும், மகிழ்ச்சியும் துன்பமும், இறப்பும் வாழ்வும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து தாங்கவியலாத இன்பவெள்ளத்திலாழ்த்தின. நாளின் முதல் ஒளிக்கீற்றுகளுடனும், பறவைகளின் முதல் ஒலிகளுடனும் நான் எழுந்து எனது இடதுகரத்தின் மீது சாய்ந்து அமர்ந்தேன். காலைநேரத்துப் பிறைநிலாவைப்போல் தனது இதழ்களில் தவழும் பொருளற்ற புன்னகையுடன் அவன் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான். விடியல்பொழுதின் இளஞ்சிவப்பு அவனது உயர்வான நெற்றியில் படர்ந்து அழகு செய்தது. நான் ஒரு பெருமூச்சுடன் எழுந்து நின்றேன். பெரிய இலைகளை ஒன்றுசேர்த்து அவனுடைய முகத்தினை சூரியவெளிச்சத்தினின்று மறைத்தேன். என்னையே நான் பார்த்துக்கொண்டபோது பழைய மண்ணையே கண்டேன். நான் யாராக இருந்தேன் என நினைவு வந்தபோது, தன் நிழலையே கண்டு அச்சங்கொண்டு ஓட்டமாக ஓடும் மானைப்போல் ஷெபாலி மலர்கள் இறைந்திருந்த கானகப்பாதையில் ஓடினேன். ஒரு தனிமையான இடத்தைக் கண்டுபிடித்து, அங்கு அமர்ந்து எனது முகத்தை இரு கரங்களாலும் மூடிக்கொண்டு அழவும் புலம்பவும் முயன்றேன். ஆனால் கண்களில் நீரே வரவில்லை.

          மதனன்: அந்தோ! மானிட மகளே! நான் தெய்வீகப் பொக்கிஷத்திலிருந்து சுவர்க்கத்தின் இனிய தேறலை எடுத்து, அத்துடன் ஒரு உலகசம்பந்தமான இரவினை விளிம்புவரை நிரப்பி, உனது கையில் அதனை அருந்தி மகிழ அளித்தேன்! இருந்துமா இந்த அவலக்குரல்?

          சித்ரா: (வெறுப்புடன்) யார் அதனைப் பருகினார்கள்? வாழ்வின் மிக அபூர்வமான ஒரு ஆசை, காதலின் முதன்முதல் சங்கமம் எனக்கு அளிக்கப்பட்டது; ஆயினும் வலுக்கட்டாயமாக எனது பிடியிலிருந்து பறித்துக்கொள்ளவும் பட்டதே! இரவல் வாங்கிய இந்த அழகு, என்னைப் போர்த்துள்ள இந்தப் பொய்மை என்னைவிட்டு நழுவும்போது, நன்றாக மலர்ந்து முதிர்ந்த பூவின் இதழ்களைப்போல் அந்த இனிய சங்கமத்தின் ஒரே அத்தாட்சியையும் எடுத்துக்கொண்டு சென்றுவிடுமே! தனது நிர்வாணத்தின் கொடுமையையும் அவமானத்தையும் தாங்காமல் அந்தப்பெண் இரவும் பகலும் அழுதுகொண்டு அமர்வாளே!

          காதல்கடவுளே! இந்த சபிக்கப்பட்ட தோற்றம் ஒரு அரக்கனைப்போல் என்னுடன் இருந்துகொண்டு காதல் தொடர்பான அனைத்துப் பரிசுகளையும் களவாடுகிறது; எனது உள்ளம் விழையும் முத்தங்கள் அனைத்தையும் பறித்துச் செல்கிறதே!

          மதனன்: அந்தோ! உனது அந்த ஓர் இரவு எப்படி வீணாகி விட்டது! உனது மகிழ்ச்சி எனும் படகு கண்ணில் கண்டும், அலைகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு கரையைத் தொட முடியவில்லையே!

          சித்ரா: சுவர்க்கம் எனக்கு மிக அருகில் நெருங்கி வந்தும், அது என்னை இன்னும் வந்தடையவில்லை என்பதனை நான் கணப்பொழுது மறந்துவிட்டேன். ஆனால் காலையில் எனது கனவிலிருந்து கண்விழித்ததும் எனது உடலே எனது எதிரியாக மாறக் கண்டேன். அவளை தினந்தோறும் அலங்கரிப்பதும், அவளுடைய காதலன் தழுவிக்கொள்ள அவனிடம் அனுப்புவதும் எனக்குப் பிடிக்காத வேலை. ஓ கடவுளே! உனது வரத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்வீராக!

          மதனன்: ஆனால் நான் அதனைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டால் உன்னால் உன் காதலன் முன்னால் நிற்க இயலுமா? மதுக்கிண்ணத்திலிருந்து முதலில் சிறிது அருந்தியுள்ளவனிடமிருந்து, அவனுடைய மகிழ்ச்சியைத் தட்டிப்பறிப்பது கொடுமையல்லவா? எத்தகையதொரு கழிவிரக்கம் நிரம்பிய கோபத்துடன் அவன் உன்னை எதிர்கொள்வான் தெரியுமா?

          சித்ரா: அது இப்போதைய நிலைமையை விட மேலானது. எனது உண்மை வடிவை அவனுக்குக் காண்பிப்பேன்; இந்த வேடத்தைவிட அது உயர்வானது. அவன் என்னை நிராகரித்தாலும், மறுத்து என் இதயத்தைச் சிதறடித்தாலும், அதையும் அமைதியாகப் பொறுத்துக் கொள்வேன்.

          வசந்தன்: எனது புத்திமதியைக் கேட்டுக்கொள். வசந்தகாலம் முடிந்து இலையுதிர்காலம் துவங்கும்போது பழங்கள் கனியும் வெற்றிப்பெருமிதம் உண்டாகும். காதல் வெப்பத்தால் மலர்ந்த உன் உடலெனும் மலர் வாடியுதிர்ந்து போகும்போது அர்ஜுனன் மகிழ்ச்சியாக உன்னிடம் உள்ள முதிர்ச்சியின் உண்மையைப் புரிந்துகொள்வான். குழந்தாய்! உனது களியாட்டத் திருவிழாவிற்குச் சென்று மகிழ்ந்திருப்பாயாக!

காட்சி- 4

          சித்ரா: வீரரே! என்னை ஏன் அவ்வாறு பார்க்கிறீர்கள்?

          அர்ஜுனன்: நீ அந்த மலர்மாலையை எவ்வாறு தொடுக்கிறாய் எனப் பார்க்கிறேன். இரட்டை சகோதர-சகோதரி என்னும் தோலும் நளினமும் இணைந்து உன் விரல்நுனிகளில் எவ்வாறு விளையாட்டாக நடனமாடுகின்றன எனக்காண்கிறேன். பார்த்துக்கொண்டே சிந்தித்தவண்ணம் இருக்கிறேன்.

          சித்ரா: என்ன சிந்திக்கிறீர்கள் ஐயா?

          அர்ஜுனன்: உன்னைப் பற்றித்தான், நீ இதே மென்மையான தொடுதலுடனும் இனிமையுடனும் நான் தலைமறைவாயுள்ள எனது இந்த நாட்களை நான் நாடு திரும்பும்போது எனக்குச் சூட்டும் கிரீடமாக வைக்க ஒரு தெய்வீகமான மலர்ச்சரமாகத் தொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்;

          சித்ரா: வீடா? (நாடா?) ஆனால் இந்தக் காதல் வீட்டிற்கானதல்லவே!

          அர்ஜுனன்: வீட்டிற்கல்லவா?

          சித்ரா: ம்ஹூம்; அதனைப் பற்றியே பேசவேண்டாம்! நிரந்தரமானதையும் உறுதியானதையுமே உமது வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்வீராக. வழியில் பூத்த இந்தச் சிறிய காட்டுமலரை அவ்விடத்திலேயே விட்டுச் செல்லுங்கள்; நாளின் முடிவில் அது மற்ற வாடும் மலர்களுடனும், அழுகும் இலைகளுடனும் அழகாகக் கிடந்து மடிய விட்டுவிடுங்கள். அதனை உங்களுடைய மாளிகையின் கூடத்திற்கு எடுத்துச்சென்று விடாதீர்கள்; அங்கு அதன் மதிப்பையறியாத கல்தரையில் வீசியெறியப்பட்டு, வாடி, மறக்கப்பட்டும் விடும்.

          அர்ஜுனன்: நம்முடையதென்ன அத்தகைய காதலா?

          சித்ரா: ஆம்! வேறொன்றுமல்ல! ஏன் அதற்காகப் பச்சாதாபப்பட வேண்டும்? பொழுதுபோக்குக்கான ஒன்று அதன் காலத்தைக் கடந்து வாழக்கூடாது. அது வெளியேற வேண்டிய வாயில் மூடப்பட்டுவிட்டால், மகிழ்ச்சி துன்பமாக மாறிவிடும் நிலை வந்துவிடும். அது நீடிக்கும்வரை மட்டுமே அதனைக் கொண்டாட வேண்டும். மாலைப்பொழுதின் நிறைவினை உங்கள் காலைப்பொழுதின் தேவைகளுக்குமேல் உரிமை கொண்டாடக்கூடாது. அந்தநாள் முடிவுற்றுவிடும்.

          இந்த மாலையை அணிவீராக! நான் களைப்பாக இருக்கிறேன். என்னை உம் கரங்களில் ஏந்திக் கொள்ளுங்கள் அன்பே!  நமது இதழ்களின் இனிய சந்திப்பில், இந்த வீணான பிதற்றல்கள் நிறைந்த மனக்குறைகள் இறந்து போகட்டும்.

        அர்ஜுனன்: உஷ்! கேள், என் கண்ணே! அந்த அமைதியான மரங்களினூடே மாலைநேரத்துக் காற்றின் மூலம், தூரத்துக் கிராமத்திலிருந்து ஒலிக்கும் கோவில்மணியின் ஓசையைக்கேள்!

[தொடரும்]

 மூலம்: வங்கமொழி: ரவீந்திரநாத் தாகூர்;

ஆங்கில வடிவின் தமிழாக்கம்: மீனாட்சி பாலகணேஷ்

                              *****************

தொடர்ச்சி: காட்சி-2

 அர்ஜுனன்: நான் ஏரிக்கரையில் கண்டது கனவா அல்லது நிஜமா? அந்தப் புல்தரையிலமர்ந்து நான் கடந்த காலத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, கானகத்தின் அடர்ந்த இருளிலிருந்து மெல்ல ஒரு அழகிய பெண்ணுருவம் வெளிப்பட்டது; வந்து நீர்க்கரையில் வெண்ணிறக்கல்லின் மீது நின்றது. அவளுடைய வெண்மையான பாதங்களின் கீழ் இருந்த பூமியின் இதயம் ஆனந்தத்தால் விம்முவது போலிருந்தது.

          கீழ்த்திசையில் காணும் மலைச்சிகரங்களின் பனி உருகி விடியலின் தங்கநிற மூடுபனித்திரையாகி வழிவதுபோல அவளுடைய உடலை மறைத்த துகில்கள் கரைந்தோடிடக் கண்டேன். கண்ணாடி போல ஒளிர்ந்த ஏரியின் நீரினை நோக்கிக் குனிந்து தனது முகத்தின் பிரதிபலிப்பை அவள் பார்த்தாள். ஆச்சரியத்தில் பிரமித்து அசையாது நின்றாள்; பின் புன்னகையோடு, அலட்சியமாகத் தன் கூந்தலைத் தளர்த்தி தன் காலடியில் பூமியில் தழைய விட்டாள். தனது ஆடையைத் தளர்த்தி, குறைகளின்றிப் படைக்கப்பட்ட தனது மார்பகங்களையும் கரங்களையும் பார்த்துக்கொண்டாள்; முறையாகத் தழுவியபடி சிலிர்த்தாள். தலையைக் குனிந்து பார்த்தபோதில் பூவிரிந்தது போன்ற இளமையின் இனிய வடிவையும் தோலின் இளஞ்சிவப்பு வண்ணத்தையும் கண்டாள். ஆச்சரியமான மகிழ்வில் அவள் ஜொலித்தாள். காலையில் கண்களை விரிக்கும் அழகிய வெண்தாமரைமலர் கழுத்தை வளைத்துத் தனது நிழலை நீரில் கண்டால், நாள்முழுதும் அதனையே நோக்கிக் கொண்டிருப்பாளா என்ன? அவளுடைய இதழ்களிலிருந்து அந்தப்புன்னகை மறைந்தபின்பு மெல்லிய ஒரு சோகம் அவள் கண்களில் குடியேறியது. தனது கூந்தலை முடிந்து கொண்டவள், ஆடையைத் தனது தோள்களின் மீது சரிசெய்து கொண்டாள். மெல்லியதொரு பெருமூச்சுடன் அழகான ஒரு மாலைப்பொழுது இரவினுள் கரைவது போல் சென்று மறைந்தாள். மிகவும் உயர்வானதொரு எழுச்சியின் நிறைவு ஒரு மின்னலைப்போல் தோன்றிப்பின் திடீரென மறைவதுபோல இருந்தது…. ஆ! அது யார் கதவைத் தள்ளித் திறக்கமுயல்வது?

          [சித்ரா ஒரு பெண்ணின் ஆடைகளில் உள்ளே வருகிறாள்]

          ஆ! அவள்தான். என் நெஞ்சே! அமைதியாக இரு!……… மாதரசியே, என்னைக்கண்டு அஞ்ச வேண்டாம்! நான் ஒரு க்ஷத்திரியன்.

 சித்ரா: மதிப்பிற்குரிய ஐயா, தாங்கள் எனது விருந்தினர். நான் இந்தக் கோவிலில் வாழ்கிறேன்.  தங்களுக்கு எந்தவிதத்தில் விருந்தோம்புவதென அறிய இயலவில்லையே!

அர்ஜுனன்: அழகிய மாதே! உன்னைக்காணும் பெரும்பேறே உயர்வான விருந்தோம்பலுக்குச் சமமானதாகும். நீ தவறாக எடுத்துக் கொள்ளாவிடில், உன்னை ஒரு கேள்விகேட்க விரும்புகிறேன்.

 சித்ரா: அதற்கு நான் அனுமதி அளிக்கிறேன்.

 அர்ஜுனன்: உனது பேரழகினை மனிதர்கள் காணவியலாமல் இந்தத் தனிமைக் கோவிலில் அடைபட்டுக் கிடக்கச் செய்துள்ள கொடூரமான சபதங்கள் எதுவாகும் என நான் அறிந்து கொள்ளலாமா?

 சித்ரா: எனது உள்ளத்தில் ஒரு ரகசியமான விருப்பம் உள்ளது. அது நிறைவேறுவதற்காக நான் சிவபெருமானுக்கு தினம் பூசைகள் செய்து வருகிறேன்.

 அர்ஜுனன்: ஓ! உலகமே உன்னை விரும்புபவளாகிய நீயும் விரும்பும் பொருள் ஒன்று உள்ளதோ? சூரியன் தனது நெருப்புக் கால்களைப் பதிக்கும்  கிழக்கெல்லையிலுள்ள மலையிலிருந்து அச்சூரியன் மறையும் பூமிவரை நான் பயணப்பட்டிருக்கிறேன். உலகிலுள்ள அத்தனை மதிப்புள்ள, அழகான, பெருமைவாய்ந்த அனைத்தையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். நீ தேடுவது எதனை அல்லது யாரை எனக் கூறினாயாயின், அந்த அறிவு அனைத்தையும் உனக்குத் தருவேன். நீ விரும்பும் பொருளை அடையலாம்.

 சித்ரா: நான் தேடுபவரை அனைவரும் அறிவார்கள்.

அர்ஜுனன்: கட்டாயமாக! உனது இதயத்தைக் கவர்ந்து கொண்டுள்ள அந்தக் கடவுள்களுக்கும் விருப்பமானவன் யார்?

சித்ரா: மிகவும் உயர்வான அரசகுலத்தைச் சார்ந்த அவர், வீரர்களிலேயே மிகவும் சிறந்தவரும் ஆவார்.

அர்ஜுனன்: மாதே! உனது உயர்வான அழகை, பொய்யான கீர்த்தியின் சன்னிதியில் படையலிடாதே! சூரியன் உதிக்கும் முன்பெழும் காலைப்பனிபோல் தவறான புகழாரங்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவரைச் சென்றடைகின்றன. அரசவம்சங்களிலேயே மிகவும் உயர்வான வம்சத்தைச் சேர்ந்த அந்த மாபெரும் வீரன் யாரென எனக்குக் கூறுவாய்! 

சித்ரா: தவசியே! மற்றவர்களின் புகழைக் கண்டு நீ பொறாமைப்படுகிறாய்!  உலகிலேயே குரு அரசவம்சமானது மிகவும் புகழ்வாய்ந்ததென்று உனக்குத் தெரியாததா?

அர்ஜுனன்: குரு வம்சமா?!

சித்ரா: அத்துணை புகழ்வாய்ந்த அரச வம்சத்தின் பெயரை நீ அறியாயோ!

அர்ஜுனன்: உனது வாய்மொழியாக நான் அதைக்கேட்க விழைகிறேன்.

சித்ரா: உலகையே வென்ற ஆற்றல் படைத்த அர்ஜுனனே அவர். உலகின் அத்தனை மனிதர்களின் வாயிலிருந்தும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அந்தப் பெயரை நான் எனது கன்னியுள்ளத்தில் பத்திரமாக ஒளித்து வைத்துள்ளேன். தவசியே! நீர் ஏன் சிறிது கலக்கத்துடன் காணப்படுகிறீர்? அப்பெயர் என்ன வஞ்சனையில் ஒளிருவது தானா? உண்மையைக் கூறுங்கள், அப்படியாயின் எனது உள்ளச்சிறையை உடைத்து அந்தப் பொய்யான ரத்தினத்தை மண்ணில் எறிய நான் தயங்க மாட்டேன்.

அர்ஜுனன்: பெண்ணே! அவனுடைய வீரமும் தீரமும் பொய்யாகவோ, உண்மையாகவோ இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்; தயவுசெய்து உனது உள்ளத்திலிருந்து அவனை வெளியேற்றி விடாதே! ஏனெனில் அவன் இப்போது உனதடியில் மண்டியிட்டுக் கிடக்கிறான்.

சித்ரா: தாங்களா? அர்ஜுனரா?

அர்ஜுனன்: ஆம். நானே அவன், உன்வீட்டு வாயிலில் காதலில் வாடி நிற்பவன் நானே!

சித்ரா: அப்போது, அர்ஜுனன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பிரம்மசரிய விரதம் பூண்டுள்ளார் என்பது உண்மையல்லவா?

அர்ஜுனன்: இரவின் தெளிவற்ற தன்மையை நிலவொளி கரைத்துவிடுவதனைப்போல் நீ எனது சபதத்தைக் குலைத்துவிட்டாய்!

சித்ரா: ஓ! உங்களுக்கு வெட்கமாக இல்லையா? தங்கள் சபதம் பொய்க்குமாறு செய்ய என்னிடம் எதனைக் கண்டீர்கள்? தங்களது நேர்மையையே விலையாகக் கொடுக்கத் தயங்காத நீங்கள் இந்தக் கரிய கண்களில், பால்போலும் கரங்களில், யாரைக் கண்டீர்கள்? எனது உண்மை வடிவையல்ல என நானறிவேன். இது ஆண் பெண்ணுக்குச் செலுத்தும் உயர்வான மதிப்பான பொருளல்ல; நிச்சயமாக இது காதலும் அன்று. இந்தப் பலஹீனமான வேடம், இந்த உடல், இவையனைத்தும் ஒருவரை, உள்ளிருக்கும் அழிவற்ற ஆன்மாவைக் காண முடியாதபடிக் குருடாக்கிவிடுகின்றன. ஆம்! அர்ஜுனா! உமது புகழ்வாய்ந்த வீரம்செறிந்த ஆண்மை பொய்மையானது என இப்போது நானறிகிறேன்.

 அர்ஜுனன்: ஆ! புகழும், வீரத்தால் விளையும் பெருமிதமும் எத்தனை நிலையற்றதென நான் இப்போதுதான் உணர்கிறேன். எல்லாமே ஒரு கனவு போலுள்ளது. நீ ஒருத்தியே முழுமையானவள்; பூரணமானவள்; நீயே உலகின் முதன்மையான செல்வம்; வறுமையின் முடிவு; முயற்சிகளின் நோக்கு, நீ ஒருத்தியேதான்! மற்று உள்ள அனைத்தையும் காலம் செல்லச்செல்ல மட்டுமே உணர இயலும். உன்னை ஒருமுறை கண்ணால் காண்பது மட்டுமே முழுமையின் நிறைவை இப்போதும் எப்போதும் அளிக்கும்.

 சித்ரா: அந்தோ! அர்ஜுனா! அது நானல்ல, நானல்ல! அது கடவுளின் வஞ்சனை! சென்றுவிடு, எனது வீராதிவீரனே! பொய்மையை வேண்டிக் கேட்காதே! உனது பரந்த இதயத்தை ஒரு மாயத்தோற்றத்திற்குக் காணிக்கையாக்காதே! சென்றுவிடு!

                                                  [தொடரும்]

(காதலின் புதியதொரு பரிமாணம்)

          மூலம்: வங்கமொழி: ரவீந்திரநாத் தாகூர்

ஆங்கில வடிவின் தமிழாக்கம்: மீனாட்சி பாலகணேஷ்

 முன்னுரை:

          இந்தச் சொற்களாலான நாடகம் தாகூரால் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதப்பட்டது. ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

         ஒரு பிராயச்சித்தத்தின் காரணமாக அலைந்து திரிந்த அர்ஜுனன், மணிப்பூரை வந்தடைகிறான். அந்நாட்டு அரசனான சித்ரவாஹனனின் அழகான மகள் சித்ராங்கதாவைக் காண்கிறான். அவள் அழகால் கவரப்பட்டு அவளைத் தனக்கு மணமுடித்துத் தருமாறு அரசனிடம் கேட்கிறான். அர்ஜுனனை யாரெனக் கேட்கும் சித்ரவாஹனன் அவன் பாண்டவர்களில் ஒருவன் என அறிந்ததும் அவனிடம் தன் கதையைக் கூறுகிறான்.

            பிரபஞ்சனன் எனும் அவனுடைய மணிப்பூர் அரச வம்சத்து  மூதாதையானவன், குழந்தைகளின்றி வருந்தினான். அதற்காகக் கடுந்தவம் புரிந்தான். அதற்கு மகிழ்ந்து சிவபெருமான், அவனும் அவன் வம்சாவழியினரும் ஒவ்வொரு குழந்தையைப் பெறுவார்கள் என அருளினார். எல்லாருக்குமே ஆண்குழந்தைதான் பிறந்து வந்தது. சித்ரவாஹனனுக்கு மட்டும் அவன் வம்சத்தை விளங்கவைக்க ஒரு பெண்குழந்தை பிறந்தது. அவன் அவளை ஒரு மகனாகவே பாவித்து, தனது வாரிசாகக் கொண்டான். அரசன் கூறுவான்:

         ‘இவளுக்குப் பிறக்கும் ஒரு மகன் என் வம்சத்தை விளங்கவைப்பவனாக இருப்பான். அந்த மகனே நான் இந்தத் திருமணத்திற்காகக் கேட்கும் விலை! அர்ஜுனா! நீ இதனை ஒப்புக்கொண்டால் இவளை மணந்து கொள்ளலாம்.’

    அர்ஜுனன் இதற்கு ஒத்துக்கொண்டு சித்ராங்கதாவை மணந்து கொள்கிறான். மணிப்பூரில் மூன்று ஆண்டுகள் அவளுடன் வாழ்கிறான். அவளுக்கு ஒரு மகன் பிறந்ததும், அவளை அன்போடு அணைத்துக்கொண்டு, அவள், அவள் தந்தை இருவரிடமும் விடைபெற்றுக்கொண்டு, தனது பிரயாணங்களைத் தொடர்கிறான்.

      இவர்களுடைய மகனே வீரனாகிய பப்ருவாஹனன்.

                                  ————————-

காட்சி 1:

         சித்ரா: ஐந்து கணைகளைக் கொண்ட கடவுள் தாங்கள் தானே? காதல் கடவுள்?

          மதனன்: படைத்தவனின் உள்ளத்தில் முதலில் பிறந்தவன் எவனோ அவனே நான். ஆண், பெண் இருவரின் வாழ்க்கையிலும் காதலால் விளையும் வேதனையையும் பேரானந்தத்தையும் நிரப்புபவனும் நானே!
சித்ரா: அந்த வேதனையையும் ஆனந்தத்தையும் நான் நன்றாகவே உணர்ந்தவளாவேன். தாங்கள் யாரோ, கடவுளே?

    வசந்தன்: நான் இவரது நண்பன் வசந்தன், பருவங்களின் அரசன் நானாவேன். சாவும் முதுமையின் தளர்ச்சியும் உலகினை நசிப்பித்துவிடும். ஆகவே நான் அவற்றை விடாது தொடர்ந்து தாக்குபவன், என்றும் இளமை குன்றாதவன்.

   சித்ரா: வசந்தக் கடவுளே! உம்மை நான் வணங்குகிறேன்.

          மதனன்: மென்மையான புதியபெண்ணே! உனது கடினமான சபதம் என்னவோ? உனது புத்தம்புது இளமையை ஏன் நீ தவத்தாலும் உடலை வருத்துவதாலும் வீணடித்துக் கொள்கிறாய்? காதலின் வழிபாட்டிற்கு இந்தத் தியாகம் ஏற்றதல்ல. நீ யார்? உனது வேண்டுதல்தான் என்ன?

         சித்ரா: நான்தான் சித்ரா, மணிபுரியின் அரசகுடும்பத்து மகள். கடவுள்களுக்கே உரிய தயாள குணத்துடன் சிவபெருமான் எனது தந்தையின் வம்சத்திற்குத் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தவறாமல் ஆண்வாரிசைத் தருவதாக வாக்குறுதியளித்தார். இருப்பினும், அந்த தெய்வவாக்கு என் விஷயத்தில் உயிர்ப்பின் பொறியை மாற்றும் சக்தியற்றுப் போனது. என்தாயின் கர்ப்பத்தில் நான் பெண்ணாகப் பிறந்தேன்.

               மதனன்: அதனால்தான் உன் தந்தை உன்னைத் தன் மகன் போலவே கருதி வளர்த்துவருவதனை நானறிவேன். அவர் உனக்கு விற்பயிற்சியும் கொடுத்து, ஓர் அரசனின் கடமைகளையும் போதித்து வருகிறார் அல்லவா?
சித்ரா: ஆம்; அதனால்தான் நானும் ஓர் ஆணைப்போல் உடைகளணிந்தும் அந்தப்புரத்தின் தனிமையில் வாழாமலும் உள்ளேன். ஆண்களின் உள்ளங்களைக் கவரும் பெண்மையின் நளினமான செயல்கள் எனக்குத் தெரியாது. எனது கரங்கள் வில்லை வளைக்க உறுதியானவை; ஆனால் கண்களின் அசைவுகளால் நிகழ்த்தும் காதல்போரில் எனக்குப் பரிச்சயமில்லை.

             மதனன்: அவற்றைக் கற்கப் பாடம் தேவையில்லை மகளே! கண் தனது பணியை கற்பிக்கப்படாமலே சரியாகச் செய்தால், அந்தக் கண் எய்த அம்பு யாருடைய இதயத்தைத் தைக்கின்றதோ, அவன் அதனை நன்கு உணர்ந்து அறிவான்.

          சித்ரா: ஒருநாள் நான் வேட்டை மிருகங்களைத் தேடியலைந்து காட்டில் தன்னந்தனியாக  பூமா ஆற்றங்கரையில் உலவிக்கொண்டிருந்தேன். மாலைப்போதில், பின்னிப்பிணைந்த மரக்கிளைகளினூடாக வளைந்து செல்லும் ஒரு குறுகலான பாதையைக் கண்டேன். இலைகளினூடே சில்வண்டுகள் சப்தமெழுப்பிக் கொண்டிருந்தன. அப்போது திடீரென, என் பாதையின் குறுக்காக ஒரு மனிதன் காய்ந்த இலைச்சருகுகளின் மீது படுத்திருந்ததைக் கண்டேன். நானொரு இளவரசன் (இளவரசி) எனும் கர்வத்துடன் அவனை வழியைவிட்டு நகருமாறுகூற, அவன் அதனைக்  காதில் வாங்கிக்கொள்ளவேயில்லை. ஆகவே எனது வில்லின் கூர்மையான முனையால் அவனை எரிச்சலுடன் குத்தித் துன்புறுத்தினேன். அவனும் உடனே சாம்பற்குவியலிலிருந்து திடீரென ஒரு நெருப்பின் நாக்கு பெரிய ஜ்வாலையாக வெளிப்பட்டதுபோலத் தனது நீண்ட உறுதியான கைகால்களுடன் துள்ளியெழுந்தான். எனது சிறுவன்போன்ற உருவத்தைக் கண்ணுற்றோ என்னவோ, அவனுடைய இதழ்க்கோடியில் ஓர் இகழ்ச்சியான புன்முறுவல் மின்னிற்று. அத்தருணத்தில்தான் நான் என்னை ஒரு பெண்ணாக உணர்ந்தேன்; ஓர் ஆண்மகன் என்முன் நிற்பதையும் அறிந்தேன்.

          மதனன்: அப்படிப்பட்ட நல்லதொரு சரியான தருணத்தில்தான் நான் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் தாங்கள் ஒருவரையொருவர் உணரும் பாடத்தைக் கற்பிப்பேன். பின் என்ன ஆயிற்று?

         சித்ரா: உடலில் நடுக்கத்துடனும் ஆச்சரியத்துடனும், “தாங்கள் யார்?” எனக்கேட்டேன். “நான் அர்ஜுனன், பெருமைவாய்ந்த குரு வம்சத்தவன்,” என்றான். நான் அவருக்கு மரியாதை செய்யவும் மறந்துபோய் பயத்தில் சிலையாக உறைந்து நின்றேன்; இவர்தான் அர்ஜுனரா? எனது கனவுகளின் மகோன்னதமான லட்சிய புருஷரா? அவர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பிரம்மசரியம் கடைப்பிடிப்பேனெனச் சபதம் செய்திருந்ததை நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பே நான் அறிந்திருந்தேன். அவரை என்னுடன் ஒருவரோடொருவரான வாட்போருக்கழைத்து ஆயுதப்பயிற்சியில் எனக்குள்ள திறமையை அவருக்குக் காட்ட வேண்டும் என எத்தனையோ நாட்களாகவே நான் ஆசைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தேன். ஆ! முட்டாள் உள்ளமே! உனது அகந்தை நிறைந்த எண்ணம் இப்போது என்னவாயிற்று? எனது இளமையையும் அதன் கனவுகளையும் அவருடைய கால்தூசிக்கு சமர்ப்பணம் செய்யவா? மிகவும் உன்னதமான  கௌரவமாக அதனை நான் கருதுவேனே.

       என்னவிதமான எண்ணச்சுழல்களில் ஆழ்ந்திருந்தேனோ நான், திடீரென அவர் மரங்களினூடே சென்று மறைவதனைக் கண்டேன். ஓ முட்டாள் பெண்ணே! நீ அவருக்கு வந்தனம் செலுத்தவில்லை, ஒரு சொல் கூறவில்லை, மன்னிப்பும் கேட்கவில்லை, அவர் உன்னிடமிருந்து அலட்சியமாக நடந்து சென்றபோது ஒரு பண்பற்ற பட்டிக்காட்டான் போல நின்றாயே!

          அடுத்தநாள் காலையில் நான் எனது ஆண்மகனின் உடைகளை ஒதுக்கி வைத்தேன். கரங்களில் வளையல்களையும், கால்களில் பாதசரங்களையும், இடையில் ஒட்டியாணமும் அணிந்தவள், ஒருகருஞ்சிவப்பு வண்ணப் பட்டாடையையும் உடுத்தேன். அந்தப் பழக்கமில்லாத ஆடை என் மறைக்கவியலாத அவமானத்தை எடுத்துக்காட்டி என்மீது பொருத்தமின்றித் தொங்கியது! ஆனால் நானோ எனது தேடலை நோக்கி விரைந்தேன். அர்ஜுனனைக் காட்டினுள்ளே சிவன்கோவிலில் கண்டேன்.

          மதனன்:  கதையின் முடிவுவரை எனக்கு விவரமாகக் கூறுவாய். நான் இதயங்களில் வசிக்கும் தெய்வம் ஆதலால் எனக்கு இந்த உணர்ச்சிவேகத்தின் சூட்சுமங்கள் நன்றாகவே புரியும்.

          சித்ரா: நான் என்ன சொன்னேன் என்றும், அதற்குக் கிடைத்த விடையும் எனக்கு நன்கு நினைவிலில்லை. எல்லாவற்றையும் கூறச் சொல்லிக் கேட்காதீர்கள். இடிவிழுந்தது போல என்மீது அவமானம் இறங்கியது; இருப்பினும் நான் சுக்குநூறாகச் சிதறவில்லை; ஆண்மகனைப்போல உறுதியாக அதனைச் சகித்துக் கொண்டேன். அவர் கூறிய கடைசி வார்த்தைகள், நான் வீடு திரும்பும்போது பழுக்கக் காய்ச்சிய கூரிய ஊசிகளைப்போல் எனது செவிகளைத் துளைத்தனவே! ‘நான் பிரம்மசரிய விரதம் பூண்டுள்ளேன். உனக்குக் கணவனாக இருக்க எனக்குத் தகுதி இல்லை.’ ஓ! ஆண்கள் செய்யும் சபதங்கள்! காதல்கடவுளே, எத்தனை ஞானிகளும் துறவிகளும் தங்களது ஆயுட்காலத் தவத்தின் பயனை ஒரு பெண்ணின் காலடியில் சமர்ப்பித்துள்ளனர் என்று உமக்குத் தெரியாதா?

          நான் எனது வில்லை இரண்டாக முறித்து, அம்புகளைத் தீயில் எரிய விட்டேன். வில்லின் நாணைத் திரும்பத் திரும்ப ஏற்றியதால் தழும்பேறிய எனது பலம் வாய்ந்த புஜங்களை வெறுத்தேன். ஓ காதலே, காதல்கடவுளே! எனது ஆண்மைநிரம்பிய பலம், அதனால் உண்டான செருக்கு இவை அனைத்தையும் நீர் புழுதிபடிய வைத்துவிட்டீர். எனது ஆண்மைத்தனமான பயிற்சிகள் அனைத்தும் உம் காலடியில் நசுக்கப்பட்டுக் கிடக்கின்றன. இப்போது எனக்கு உமது பாடங்களைக் கற்பிப்பீராக! வலிமையற்றவர்களின் சக்தியையும், ஆயுதங்களற்ற கரத்தின் ஆயுதத்தையும் எனக்கு அளிப்பீராக!

          மதனன்: நான் உனது நண்பனாக இருப்பேன். உலகையே வெல்லும் சக்திபடைத்த அந்த அர்ஜுனனை உன்முன்பு கொண்டுவந்து நிறுத்தி, அவனுடைய எதிர்ப்பின் தண்டனையை உன்கரத்தால் அவனைப் பெறவைப்பேன்.

          சித்ரா: எனக்கு மட்டும் நிறைய அவகாசம் இருந்திருந்தால் கடவுள்கள் யாரையும் உதவி கேட்காமல்  சிறிது சிறிதாக அவருடைய இதயத்தை வெற்றி கொள்ள முயற்சித்திருப்பேன். அவருக்கு உதவியாக அவர் பக்கத்தில் ஒரு தோழமையாக நிற்பேன்; அவருடைய தேரின் சாரதியாக அந்தக்  குதிரைகளைச் செலுத்துவேன்; அவர் வேட்டைக்குச் செல்லும்போது உடன் செல்வேன்; அவருடைய கூடாரத்தின் வாயிலில் இரவில் காவல் காப்பேன். எளியோரைக் காப்பதும், தேவையானபோதில் தர்மத்தை நிலைநாட்டுவதுமான ஒரு க்ஷத்திரியனின் கடமைகளில் துணை நிற்பேன்; இறுதியில், கட்டாயமாக ஒருநாள் அவர் ஆச்சரியத்துடன் என்னை நோக்கி, “யாரிந்த இளைஞன்? எனது முன்பிறப்பில் இருந்த எனதடிமைகளில் ஒருவன் நான்செய்த புண்ணியத்தால் என்னைத் தொடர்ந்து வந்தானோ?” என எண்ணுவார். நான் ஒன்றும் அவநம்பிக்கையால் நாள்முழுதும் துயரத்திலாழ்ந்தும், இரவில் ஒரு விதவையைப்போல் கண்ணீர் வடித்தும், பகலில் பொறுமையாகப் புன்னகை முகத்துடனும் இருப்பவளல்லள். எனது ஆசையெனும் மலர் கனிந்து பழமாகும்வரை உதிர்ந்து மண்ணில் விழுந்துவிடாது. வாழ்நாளின் இடைவிடாத முயற்சியால் எனது உண்மைவடிவை உணர்ந்து அதனை மதிப்பிற்குரியதாக்குவேன். உலகையே வெற்றிகொள்ளும் காதல்கடவுளே! அதற்காக நான் உம்மிடம் வந்துள்ளேன். வசந்தனே! பருவங்களைக்காக்கும் இளமைவாய்ந்த தலைவனே! எனது இளமையான உடலிலிருந்து இந்தப் புராதனமான அநீதியான கவர்ச்சியற்ற கட்டமைப்பை நீக்குவீராக! ஒரே ஒரு நாள் மட்டுமே என் உள்ளத்தில் மலர்ந்துள்ள காதலின் அழகுக்கு இணையான அழகுவாய்ந்தவளாக என்னை மாற்றுவீர்; ஒரேயொரு நாள் மட்டும் எனக்குப் பரிபூரணமான அழகினைத் தருவீர்; அதனைக்கொண்டு நான் தொடரும் நாட்களுக்கெல்லாம் மறுமொழி அளிப்பேன்.

          மதனன்: பெண்ணே! நான் உனக்கு இவ்வரத்தை அளிக்கிறேன்.

          வசந்தன்: ஒரேயொரு நாளுக்கு மட்டுமல்ல, ஒரு முழு ஆண்டிற்கு உனக்கு நான் வசந்த மலர்களின் வசீகரத்தை உனது உடலில் தவழச் செய்கிறேன்.

[தொடரும்]