சேசாத்திரி ஸ்ரீதரன்

ஒரு மொழி தனது இலக்கியம், கல்வெட்டு, செப்பேடு ஆகியவற்றால் அவ்வக்கால நிகழ்வுகளைப் பதிந்துகொண்டு அதை ஒருவரிடம் இருந்து இன்னொருவருக்கும் இன்னொரு தலைமுறைக்கும் கடத்தும் ஊடகமாகத் (media) தான் திகழ்கின்றது. இது தான் எல்ல மொழிகளின் அடிப்படைப் பண்பு. இந்த நிகழ்வுப் பதிவுகள் காலம் கடக்கக் கடக்க ஒரு காலத்தின் கண்ணாடியாகவே ஆகிவிடுகின்றன. இந்த அடிப்படைக் கருத்தில் இருந்து விலகி பேராசிரியர் வீ. அரசு போன்றோர் தலித்தியம், திராவிடவியல் நோக்கில் சாதிய மொழி என்ற கருத்தாக்கத்தை ஒரு மொழியின் மீது திணிக்கின்றனர். ஒரு மொழியில் சாதி, வருணாசிரமம், தீண்டாமை ஆகியன பற்றிய பதிவு இருப்பதாலேயே அம்மொழியை சாதிய மொழி என்று அழைப்பது அத்தகையோரின் மடமையைத் தான் காட்டுகின்றது. நல்லது தீயது, உகந்ததுஉகாதது ஆகிய செய்திகளை அவ்வக்காலத்து மக்கள் தாம் ஒரு மொழியில் பதிகின்றனர். அந்த வகையில் பதிகின்ற மக்கள் தாம் அந்த செய்திகளின் விளைவிற்கு பொறுப்பாவரே ஒழிய மொழியை அதற்கு எப்படி பொறுப்பாக்க முடியும்? இந்த மடமை இவர்களோடு நில்லாமல் இவர்தம் பேச்சு, எழுத்துகளால் பிறரையும் மடமையின் பிடிக்குள் தள்ளுகின்றது என்பதே இங்கு வருத்தத்திற்குரியதாக உள்ளது. தமிழ்க் கல்வெட்டுகளில் சாதி, தீண்டாமை பற்றிய செய்திகள் இருப்பதாலேயே தமிழ் ஒரு சாதிய மொழி ஆகிவிடாது. அதன் விளைவுகள் அச்செய்திகளைப் பதிந்தோரைச் சார்கின்றது. அவர்களாலும் தம் காலச் சூழல் நிகழ்வுகளை ஒட்டித் தான் எழுத முடியும் அது அவர் தவறல்ல. இது தமிழுக்கு மட்டுமல்ல பிற மொழிகளுக்கும் பிற மொழி பேசுநருக்கும் பொறுந்தும்.

தீண்டாமை முதன் முதலாக தமோ குணமுடைய பிணத்தை தீண்டலாகாது என்பதில் இருந்து தான் தொடங்கியது. இது தொடக்கத்தில் புத்த மதத்தாரால் தான் கடைபிடிக்கப்பட்டது. பின்னர் அவர்கள் புராண மதத்தை தழுவிய போது அந்த வழக்கத்தை புராண மதத்திலும் நடைமுறைப்படுத்தினர். இதனால் சாவுத் தீண்டாமை ஒரு சமூக வழக்காக காலப் போக்கில் ஆகிப்போனது. பின்னர் இது பிணத்தைக் கையாளும் வெட்டியான் குடும்பத்தாரும் தீண்டத்தகாதவர் என்று விரிந்தது. பிணம் ஆளும் தொழில் குடும்பரீதியாய் தொடர்ந்ததே இதற்கு காரணம்.  தமிழ்க் கல்வெட்டுகளில் இப்படி தீண்டார் எனக் குறிப்பது இந்த பிணம் கையாளும் வெட்டியான்களைத் தான் எனலாம்.  ஆனால் இன்று சமூகத்தில் இத்தீண்டாமை என்பது இவர்களையும் கடந்து இன்னும் பல சாதியாரை உள்ளடக்கியதாக ஆகிவிட்டது. பறையர் என்போர் இத்தகு தீண்டாமைக்கு 16 – ம் நூற்றாண்டு முடியும் வரை ஆட்பட்டிருக்கவில்லை என்பதற்கு அவர்கள் கோவில்களில் சந்தி விளக்கு எரிக்கக் காசு கொடுத்து எரிக்க ஏற்பாடு செய்தததற்கான கல்வெட்டுகளே சான்றாகின்றன.  இப்படி விளக்கு எரிப்போர் தமது முதல் விளக்கெரிப்பின் போது கோவிலுக்கு குடும்பத்துடன் சென்று வழிபடுவது வழக்கம். அந்த வகையில் சந்தி விளக்கெரித்த பறையர் கோவலுக்குள்ளே சென்று வந்தது அவர்கள் தீண்டாமைக்கு ஆட்பட வில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றது. கீழே அது தொடர்பான மூன்று கல்வெட்டுகள் விளக்கத்துடன்.

இராமநாதபுரம் மாவட்டம் உத்திரகோச மங்கையில் அமைந்த மங்களநாதசுவாமி கோயில் முன்மண்டபத் தென்புறச் சுவரில் உள்ள 21 வரிக் கல்வெட்டு.

1. சகாப்தம் 1355  ன் மேல் ஸ்ரீ கோமாரபன்மரான திரிபு
2. வனச் சக்கரவத்திகள் ஸ்ரீ வீரபாண்டிய தேவற்கு யாண்டு 2 வருஷம் எதிர் வருஷம்
3. மீந நாயற்று பூர்வ பக்ஷத்துலே தசமியும் புதன் கிழமையும் பெற்ற அத்தத்து நாள் முத்தூ
4. ற்றுக் கூற்றத்து பிரமதேசம் மருங்கூரான பண்டித சோழ சதிர்வேதி மங்கலத்து
5. பார்கவ கோத்திரத்து ஆஸ்ரயந சூத்திரத்து நாராயண சர்ம்மன் வீரபாண்டி
6. ய தேவனுக்கு  தனக்கு நம்முடைய பேர் கூலிக்கு செம்பி நாட்
7. டில் நம்முடைய உழவுப் பற்றான புறக்குளம் உட்பட்ட ப
8. ற்றும் இவ்வூரில் புறஞ்சேரியில் தீண்டாஅடிமை உள்ளதும்
9. உதக பூர்வ தன்மதானமாக நாம் தருகையில் _ _ _ கு எல்லையாவது கீழ்பாற்கு எல்லை நல்
10. லாண் குடிக்கும் அஸவத்ர குடிக்கும் மேற்கு தென்பாற் கெல்லை கடம்பங்குடிக்கு வட
11. க்கு மேற்பாற் கெல்லை வடவாலங் குளத்துக்கு கிழக்கு வடபாற் கெல்லை பனைக்குளத்து
12. க்கும் இயற்கைக் குடிக்காலுக்கும் தெற்கும் ஆக இப்பெரு நான்கெல்லைக் குட்பட்ட ப
13. ற்றும் மண்திடல், ஊருணி, உடைப்புகுளம், குளப்பரப்பு நன்செய், புன்செய் மேனோக்கிய
14. மரமும் கீனோக்கிய கிணறு தீண்டா அடிமை மற்றும் எப்பேர்பட்டனவும் ஸமஸ்த ப்ராப்திகளும்
15. கடமை வினியோகஞ் செக்கிறை தறிக்கடமை தட்டொலிப் பாட்டமும் மாவடை மரவடை
16. பஞ்சுபீலி சந்தி விக்கிரகப்பேறு முதலாக எப்பேற்பட்டவையும் சர்வமான்யமாக நம் வரியிலார் கணக்
17. கிலும் பதினொன்றாவது முதலுக்கு கழித்த அளவுக்கு இம்மரியாதியிலே இந்த நாள் முதலுக்கு உதக பூ
18. ர்வ தன்ம தானமாக சந்திராதித்த வரை சந்ததிப் பிரவேசமே தான  வினியோக விசயங்களுக்கு உரித்தாக கல்லி
19. லுஞ் செம்பிலும் வெட்டிக் கையாண்டு கொள்ளவும். இந்த உதக பூர்வ தன்ம தானத்துக்கு நம்முடைய வகை
20. யிலுள்ளாரிலும் மற்றும் ஆராகிலும் விக்கினஞ் செய்யிர பேர்கள் கெங்கைக் கரையிலே பிரம்ம ஹத்தியும்
21. கோ ஹத்தியும் செய்த பாவத்தை யெய்தக் கடவார்களாகவும்.

கூலி – செய்த பணிக்கு தர வேண்டிய கூலி; உழவுப்பற்று – உரிமையுள்ள வேளாண் நிலம்; புறஞ்சேரி – ஊருக்கு வெளியே அமைந்த சேரி; அடிமை – கொத்தடிமை; உதகபூர்வ – நீரட்டி கொடு; சந்தி விக்கிரகப்பேறு – ஆவணக் கட்டணம்; சந்ததிப் பிரவேசம் – தலைமுறை தலைமுறையாக; கடவார்களாக – அடைவார்களாக.

விளக்கம்:  சக ஆண்டு 1355 (கி.பி. 1433) குறிப்பிடப்பட்ட வீரபாண்டியனின் 3 ஆம் ஆண்டு கல்வெட்டு. இதில் வீரபாண்டியன் திரிபுவனச் சக்கரவத்திகள் என்ற பட்டப் பெயரால் குறிக்கப்படுகின்றான்.  அப்போது விஜயநகரத்தில் இரண்டாம் தேவராயரின் ஆட்சி நடந்து கொண்டிருந்த காலம் என்பதைப் பார்க்கும் போது சிறு காலப் பொழுதிற்கு இராமநாதபுரம் விஜயநகர ஆட்சியில் இருந்து விடுபட்டிருக்க வேண்டும் என்று எண்ணத் தோன்றுகின்றது. இவன் தென்காசி பாண்டியரில் இருந்து வேறுபட்டவனாக இருக்கலாம்.

முத்தூற்றுக் கூற்றத்தில் அடங்கிய பிரம்மதேசமான மருங்கூர் என்னும் பண்டித சோழ சதுர்வேதி மங்கலத்தை சேர்ந்த பார்கவ கோத்திரத்திர கொண்ட ஆஸ்ரயன சூத்திரத்தை சேர்ந்த நாராயண சர்மன் என்ற பிராமணன் வீரபாண்டியன் என்பவனுக்கு தான் தர வேண்டிய கூலிக்கு ஈடாக செம்பி நாட்டில் தனக்கு உரிமையான புறக்குளம் உள்ளிட்ட உழவு நிலத்தையும் இதாவது, அதனுடன் சேர்ந்த மண்திடல், கிணறு, குளத்தைச் சுற்றி அமைந்த நன்செய் புன்செய் ஆகியவற்றையும் இவ்வூரின் வெளியே அமைந்த சேரியில் வாழும் தீண்டாரைச் சேர்ந்த கொத்தடிமையையும் நீரட்டி தர்மதானமாகத் தந்துவிட்டான். நிலத்தின் அமைவிடமாக அதன் நான்கு எல்லைகள் விரிவாகக் குறிக்கப்படுகின்றன. அதற்குண்டான அரச வரிஇனம், செக்குவரி, தறிவரி, ஆவணக் கட்டணம் என எந்த வகை வரியும் இல்லாமல் வரியிலார் கணக்கில் பதியப்பட்டு தசமிக்கு மறுநாளான பதினோரம் நாள் முதல் இப்படியாகச் செல்வதாக நீரட்டி தர்மதானமாக சந்திர சூரியர் உள்ள காலம் வரைக்கும் தலைமுறை தலைமுறையாக தானம் முதலானவை செய்வதற்கு பயன்படும்படி கையாண்டுவர இதை கல்லிலும் செம்பிலும் வெட்டிக் கொள்ளக என்கிறான். இந்த தான தர்மத்துக்கு என்னுடைய உற்றார் உறவுகள் மற்றும் வேறு எவரேனும் தடை எற்படுத்துவாரானால் அவர் கங்கைக் கரையில் பிராமணரையும் பசுவையும் கொன்ற பாவத்தை அடைவார் என்று கூறி நிறைவு செய்கிறான்.

கல்வெட்டில் நாராயண சர்மனுக்கும் இந்த கோவிலுக்கும் என்ன தொடர்பு என்று தெளிவாகத் தெரியவில்லை. இந்த தான தர்மத்தால் கோவிலுக்கு ஒரு பயனும் இல்லை. இவனது இந்த செம்பி நாட்டு நிலம் அரசனிடம் இருந்து நேரடியாகப் பிரம்மதேய இறையிலியாகப் பெறப்பட்டதாக இருக்கலாம். எனவே அதை விற்றால் வரி இல்லாச் சலுகை போய் ஆவணக் கட்டணமும் கட்ட வேண்டி வரும் என்பதால் தனது அந்த உரிமையை அப்படியே தர்ம தானமாக வீரபாண்டியன் என்பவனுக்கு மாற்றிக் கொடுக்கின்றான்.  நாராயண சர்மன் இப்படி செய்வதற்கு அவனுக்கு வாரிசு இல்லாமல் போனதால் அதை தான தர்மத்திற்கு பயன்படுத்த வீரபாண்டியனை ஒரு கண்காணியாக்கி (care taker) இப்படி கொடுத்திருக்கலாம் அல்லது வரியைத் தவிர்ப்பதற்காகவும் இந்த தானதர்ம முறையை கைக்கொண்டிருக்கலாம். இந்த கிராமத்தின் வருவாய் மன்னனால் இறையிலியாக கோவிலுக்கே விடப்பட்டிருந்தால் அதில் அடங்கிய இந்நிலத்திற்கு கோவிலுக்கு வரிகள் செலுத்தப்பட வேண்டும். வரிகளைக் கட்டத்தேவையில்லை என்று நாராயண சர்மன் அறிவிப்பதால் அது ஏற்கனவே கோவிலின் வரி கட்டாத வரியிலார் புத்தகத்தில் இடம் பெற்றுவிட்டதால் இச் செய்தி இக்கோவிலில் கல்வெட்டாக இடம்பெற்றுள்ளது என்பதை ஊகிக்க முடிகின்றது.

இக் கல்வெட்டில் தீண்டார் என்று குறிப்பது இடுகாட்டில் பிணங்களைக் கையாளும் வெட்டியாரைத் தான் என்று தெரிகின்றது. ஏனென்றால் பறையர்கள் கோவிலில் சந்தி விளக்கேற்றப் பணம் அளித்துள்ளனர் என்பதற்கு பல கல்வெட்டுச் சான்றுகள் உள்ளன. அதனால் விளக்கேற்றும் போது தம் குடும்பத்தோடு கோவிலுக்குச் சென்று வழிபட்டுள்ளனர்.  ஆகவே பறையர் தீண்டாமைக்கு உட்பட்டிருக்க முடியாது. அது 17- ம் நூற்றாண்டில் நாயக்கர் ஆட்சியில் ஏற்பட்ட புது வழக்கம்.

பார்வை நூல்: ஆவணம் இதழ் 11, பக்கம் 71-72.

புதுச்சேரி மாநிலம் பாகூரில் உள்ள மூலநாதர் கோவில் கருவறை மேற்கு சுவரில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள 11 வரிக் கல்வெட்டு.

ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ திருமன்னி வளர  என்ற முதலாம் இராசேந்திரச் சோழனின் மெய்கீர்த்தி 1-5 வரிகளுக்கு நீளுகின்றது.  இனி 6 ஆவது வரியில் இருந்துகீழே.

கோப்பரகேஸரிபந்மரான உடையார் ஸ்ரீ ராஜேந்திர சோழ தேவற்கு யாண்டு 16 ஆவது. ஜயங்கொண்ட சோழ மண்டலத்துப் பவித்திர மாணிக்க வளநாட்டு வாகூரான அழகிய சோழ சதுர்வேதி மங்கலத்துப் பெருங்குறிப் பெருமக்களோ[ம்]. இவ்வா / ட்டை தனு நாயற்று பூர்வ பக்ஷத்து பிரிதிதஷியும் வெள்ளிக் கிழமையும் பெற்ற பூரட்டாதினாள்  நம்மூர் அழகிய சோழன் அம்பலத்தேய் இன்னாட்டு வகை செய்கின்ற உய்யக்கொண்டார் வளநாட்டு திருவழுந்தூர் நாட்டு கப்பூர் உடையார் நீலன் வெண்காடனாரும் இருந்து நம்மூர் ஏரிக்கு ஏரியாயமாக புறவூரார் இருந்து. இவ்வூர் நிலத்து நெல்லும் வரகும் கரும்பும் எள்ளும் உள்ளிட்டுப் பயிற் செதாரைப் போகங்கள்டோறும் பன்நிரு சாண் கோலால் இருநூற்றைம்பத்தாறு குழி கொண்ட / தொரு மாவாக மாத்தால் எண்ணாழி கொள்ளுங் கங்கை கொண்ட சோழன் மரக்காலால் கைய்செய் வார்த்தேய் நெல்லு இரு தூணிநெல்லும் ஆட்டாண்டுதோறும் போகங்கள் தோறும் அவ்வவாண்டு ஏரி வாரியம் செய்வாரே ஏரி ஆயமாகக் கொள்வாராகவும். புறவூர் இருந்து இவ்வூர் வரும் குடிகளை ஏரியாய மல்லாது மாற்று இறை கொள்ளப் பெறாதாராகவும். இவ்வூரிலும் இவ்வூரோடும் ஏரினவாரியங்களிலும் இருந்தாரில் தீண்டாதாரொழிய நீக்கி நின்றாரில்ப் பத்து வயஸுக்கு மேல் எண்பது வயஸு / க்கு கீழ்பட்டாரை முதலெடுத்து நாற்ச்சாண் உள்ள கோலால் இரு கோலுக்கு இரு கோல்லகலமும் ஒரு கோல் மட்டுங் கொண்டு பேரால் ஒரு குழி ஆட்டாண்டுதோறும் இவ்வூர் ஏரியிலேய் கல்லக் கடவார்களாகவும். இப்பரிசு கல்லகடவாரை அவ்வவ் ஆண்டு ஏரி வாரியஞ் செய்வாரேய் குழி கல்லுவிக்க [க]டவார்களாகவும். குழி கல்லக்கடவார் குழி கல்லாதாரை ஏரியாயமாக பேரால் காற்பொன் அவ்வவ் ஆண்டு ஏரி வாரியஞ் செய்வாரே தண்டிக் கொள்ளப் பெறுவார்களாகவும். குழி கல்லாதா / ரைத் தண்டக் கடவ பொன் அவ்வவ் ஆண்டு நேராகத் தண்டாத ஏரி வாரியஞ் செய்வாரை பேரால் கழஞ்சு பொன் ஏரியாயமாக கொள்வதாகவும். இவ்வூர் நிலம் அடுத்தபடியன்றி அடையில் அழிந்துண்டாரை ஏரியாயமாக பேரால் கழஞ்சு பொன் கொள்ள பெறுவதாகவும் ஏரியாயமாகக் கட்டுவன வெயிற்றில் ஏரிக் கணக்கன் ஒருவனுக்கு நிசதப் பதக்கு நெல்லும். இவ்வேரிக்கு வேண்டுவன வெயிறுக்குமல்லது அழிப்பாரும் இப்பரிசு செய்யாமல் காப்பாரும் திருவாணை யென்று இக்க / ப்பூரூடையார் திருவாணை கூறினமையில் இப்பரிசு செய்வதாய் இவ்வண்ணம் ஏரியாயமாகக் கல்வெட்டுவித்தோம் பெருங்குறிப் பெருமக்களோம். பணித்தார் பாக்கைச் சோமநாத கிரமவித்தனும். பாவைக்கால் நின்ற ந[ம்]பிபட்டனும். நெலவங்கன் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணக் கிரமவித்தனும். பணியால்  உத்தமப்பிரியன் எழுத்து. யாண்டு 1[6] நாள் 30. [ஏ]ரியா[ய]ம் சுட்டி திருவாணை கூறின திருவாணை கூற்றுவிட்டேன் கப்பூர் உடையானேன்.

பெருங்குறி பெருமக்கள் – வாரியங்களின் செயற்பாட்டைக் கண்காணிக்கும் அதிகாரமுள்ள பிராமண ஊர்ச் சபை உறுப்பினர், மூத்தோர்; அம்பலத்தே – கூட்டத்தில், மன்றத்தில்; புறவூரார் – வெளியூரார்; வகை செய்பவர் – நிலத்தின் அளவு, தரம் ஆகியன அளந்து வரி விதிப்பவர்; போகம் – பயிர் சுழற்சி, rotation of crop; பரிசு – விவரம், ஏற்பாடு, arrangement; கல்லுதல் – தோண்டுதல்; அடுத்தபடி – சார்ந்தபடி; அடை – விளைபயிர்; அழி – பயன்கொள்,செலவிடு, கழி; நிசதம் – நாள்தோறும்; காப்பார் – விலக்குவார்; கிரமவித்தன் – வேதத்தை நெறிப்படி ஆள்பவன்; திருவாணை- அரசாணை.

விளக்கம்:  முதலாம் இராசேந்திரச் சோழனின் 16 ஆம் ஆட்சி ஆண்டுக் (கி.பி.1028) கல்வெட்டு. அன்னாளிலே வாகூரான இன்னாளய பாகூர் எனும் அழகிய சோழ ச் சதுர்வேதி மங்கலத்தின் வாரியங்களைக் கண்காணிக்கும் அதிகாரமுள்ள ஊர் சபை மூத்த உறுப்பினர்கள் ஒன்று கூடி இக்கல்வெட்டால் தெரிவிப்பது யாதெனில், “இந்த ஆண்டு தனுசு ராசியில் வளர்பிறையும் வெள்ளிக் கிழமையும் ஆன பூரட்டாதி நட்சத்திர நாளில் (மாதம் குறிக்கப்படவில்லை) அழகிய சோழன் ஊர்க் கூட்டத்தில் வரி அதிகாரியான கருப்பூருடைய நீலன் வெண்காடன் இங்கு நம்மோடு அமர்ந்து இருக்க நம்மூர் ஏரிப் பராமரிப்பிற்காக ஏரிவரியை முடிவு செய்ய உள்ளூராரும் வெளியூராரும் வந்து பங்கு கொண்டுள்ளனர்.

இவ்வூரின் விளைநிலத்தில் நெல், வரகு, கரும்பு, எள் உள்ளிட்டன பயிர் செய்வாரிடம் ஆண்டாண்டுக்கு ஒவ்வொரு போகத்திற்கும் 12 சாண் கோலால் 256 குழிநிலம் கொண்ட பெரிய அளவு நிலப்பரப்பை உருவாக்கி அதில் எண்ணாழி கொள்ளும் கங்கை கொண்ட சோழன் மரக்காலால் மா ஒன்றுக்கு இருதூணி நெல்லை கையால் அள்ளிப் போட்டு அளந்து ஆண்டாண்டுக்கு ஒவ்வொரு போகத்திற்கும் ஏரிவாரியப் பணியை மேற்கொள்வார் ஏரிவரியாகப் பெறவேண்டும். வேற்றூரில் இருந்து இவ்வூருக்கு வரும் குடிகளிடம் ஏரிவரி தவிர வேறு எந்த வரியையும் பெறக்கூடாது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் இவ்வூரில் குடியேறியவரில் தீண்டாதாரான வெட்டியான் குடும்பத்தவரை தவிர்த்து பத்து வயதுக்கு மேல் 80 வயதிற்குள் உள்ள ஆள் ஒவ்வொருவரும் நான்கு சாண் உள்ள கோலால் இருகோலுக்கு இரண்டு கோல் அகலமும் ஒரு கோல் மட்டத்திற்கு ஒவ்வொருவரும் குழி தோண்டித் தூர்வார வேண்டும். இந்த ஏற்பாட்டின்படி குழி தோண்டுகின்றவரை அந்தந்த ஆண்டு ஏரிவாரியத்தாரே குழி தோண்டுவதில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.   குழி தோண்டாதவர்களுக்காக மாற்று ஆளை (substitute) அமர்த்தி குழி தோண்டினால் குழி தோண்டாதவர் ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் ஏரிவாரியத்தார் கால்பொன்னை கட்டணமாகப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். குழிதோண்டுவதில் கலந்து கொள்ளாதவரிடம் இருந்து அந்தந்த ஆண்டே திரட்ட வேண்டிய கால்பொன்னைத் திரட்டாவிடில் அதற்கு தண்டமாக (fine) ஏரிவாரிய பொறுப்பில் உள்ளவர் ஒவ்வொருவரிடம் இருந்தும் கழஞ்சு பொன்னை ஏரிவரியாகப் பெறவேண்டும். வாழக்கைக்கு இவ்வூர் விளைநிலத்தை சார்ந்திராமல் விளைபயிரை மட்டும் கொள்முதல் செய்து உண்பவரிடம் கழஞ்சு பொன் ஏரிவரியாகப் பெற வேண்டும். ஏரிவரியாகக் கட்டுவனவற்றில் இருந்து ஏரிக்கணக்கன் ஒருவனுக்கு நாள்தோறும் பதக்கு நெல் தரவேண்டும். இந்த ஏரிக்கு வேண்டியதைச் செய்யாமல் அதை பயன்படுத்த மட்டும் செய்வாரும் இந்த ஏற்பாட்டை புறக்கணித்து விலக்குவாரும் அரசாணையை மீறினவர் ஆகின்றனர். கருப்பூருடையார் அரசாணையிட்டபடியே இந்த ஏற்பாட்டை நிறைவேற்றுவதாக ஒப்புக் கொண்டோம். அதன்படியே ஏரிவரி பற்றி கல்லில் வெட்டுவித்தோம்” என்று வாரியங்களைக் கண்காணிக்கும் அதிகாரமுள்ள ஊர்சபை மூத்தோரில் சோமநாத கிரமவித்தன், நம்பிபட்டன், ஸ்ரீ கிருஷ்ண கிரமவித்தன், உத்தமப்ரியன் ஆகியோர் கையெழுத்திட்டனர்.

இராசேந்திர சோழனின் 16 ஆட்சி ஆண்டு 30 நாளில் ஏரிவரியை முடிவுசெய்து அரசாணை அறிவிக்கும் அரசாணையை கூறிவிட்டேன் கப்பூர் உடையானேன்.

தீண்டார் பற்றிய குறிப்புள்ள அரிய கல்வெட்டுகளுள் இதுவும் ஒன்று. கோவிலுக்கும் இந்த ஏரிவரிக்கும் நேரடியாக எந்த தொடர்பும் இல்லை.  இதனால் கோவிலுக்கு எந்த பயனும் இல்லாத போதும் இக்கல்வெட்டு ஏன் கோவிலில் இடம் பெற்றது என்ற கேள்வி நம்மில் எழுகின்றது. “ஏரிக்கு வேண்டியதை செய்யாமல், இந்த ஏற்பாட்டை விலக்குவோர்” ஆகிய எதிர்மறைக் கருத்துகளை இதில் குறிப்பிடுவதில் இருந்து வாரியக் கண்காணிப்பு அதிகாரமுடைய பெருங்குறி சபை உறுப்பினர்களுக்கு இந்த ஏரிவரியை நடைமுறைப்படுத்துவதில் எதிர்காலத்தில் சிக்கல் வரும் என்ற ஐயம் இருந்துள்ளதை காட்டுகின்றது. சிக்கல் எழும் போதெல்லாம் இந்த அரசாணையைக் காட்டி முரண்படும் மக்களை ஏரிவரிகட்ட உடன்படச் செய்யலாம் என்ற எண்ணம் தான் பெருங்குறி சபையாரை இக்கல்வெட்டை கோவிலில் பொறிக்க வைத்தது எனலாம். பெருங்குறி சபை மக்களும் கோவிலில் பணிபுரியும் பிராமணர் தானே!!

பார்வை நூல்: புதுச்சேரி மாநிலக் கல்வெட்டுகள், பக் 25-28, S. குப்புசாமி, G. விஜய வேணுகோபால். புதுச்சேரி பிரெஞ்சு நிறுவன வெளியீடு. தமிழ்க் கல்வெட்டுகள் வெளிச்சமிடுகின்ற அறிய உண்மைகள், பக் 303-304, முனைவர் வஞ்சியூர் க. பன்னீர்செல்வம்,

செங்கற்பட்டு மாவட்டம், செங்கல்பட்டு வட்டம், பாலூர் பதங்கீசுவரர் கோவில் முன்மண்டப வடக்குச் சுவரில் பொறித்த 6 வரிக் கல்வெட்டு.

1. ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ திரிபுவனச் சக்கரவத்திகள் ஸ்ரீ ராஜராஜ தேவர்க்கு யாண்டு 15 வது
2. ஜயங்கொண்ட சோழ மண்டலத்து ஊற்றுக் காட்டுக் கோட்டத்துப் பாலையூர் நாட்டுப் பா
3. லையூரான இராசேந்திர சோழ நல்லூர் உடையார் திருப்பதங்காடுடைய நாயநா[ர்]க்கு இக்
4. கோயிற் காணியுடைய சிவப்பிராமணன் காக்குநாயகப் பட்டன் மகன் உய்யக் கொண்டாநாந காக்கு
5. நாயக பட்டனேன். இந்நாயனார்க்குத் திருப்பாலையூர் கிழவன் பறையடியாரில் வாசி மகன் பெருங்காடநாந
6. இளமைப் பெரும்பறையன் வைத்த சந்தி விளக்கு ஒன்றுக்கு நான் உபையாமாகக் கைக் கொண்ட காசு ஆறு. (கல்வெட்டு முற்றுப் பெறவில்லை)

காணிஉடைய – பரம்பரை உரிமை உடைய; கிழவன் – கிராமத் தலைவன்; பறையடியார் – பறையர்குல வேலையாள்; சந்தி விளக்கு – பகலும் இரவும் கூடும் வைகறை, மாலை வேளைகளில் கோவிலில் எரிக்கும் எண்ணெய் விளக்கு.

விளக்கம்:  மூன்றாம் இராசராச சோழனின் 15 – ம் ஆட்சி ஆண்டில் (கி.பி.1231) செயங்கொண்ட சோழமண்டலத்தில் அடங்கிய ஊற்றுக்காட்டு (வாலாஜாபாத் அருகில்) கோட்டத்தில் அடங்கிய பாலையூர் நாட்டின் ஊரான பாலையூரில் கோவிலுடைய திருப்பதங்காடு ஈசுவரன் கோவிலின் பரம்பரை பூசை உரிமை பெற்ற சிவப்பிராமணன் காக்குநாயகப் பட்டனுடைய மகன் உய்யக்கொண்டனான காக்குநாயக பட்டன் செய்யும் சத்திய பிரமாணம் யாதெனில், “இக்கோயில் இறைவர்க்கு திருப்பாலையூர் தலைவனிடம் வேலை செய்யும் பறையரான வாசி என்பாரது மகன் பெருங்காடனான இளமைப் பெரும்பறையனிடம் இருந்து அன்றாடம் ஒரு சந்தி விளக்கு ஏற்றுவதற்காக நான் உபையமாக ஆறு காசுகளை ‘அவ்வண்ணமே செய்வதாக ஒப்புக் கொண்டு’ பெற்றுக் கொண்டேன்”.

இளமைப் பெரும்பறையன் கோவிலுக்குச் சென்று உய்யக் கொண்டான் காக்குநாயக பட்டனை சந்தி ஆறு காசு உபயம் கொடுத்து சந்தி விளக்கெரிக்கச் செய்தான். அதன் தொடக்க நாளில் அவன் கோவிலுக்கு சென்று குடும்பத்துடன் வழிபட்டிருக்க வேண்டும். இச்செயல் பறையர் தீண்டாமைக்கு ஆட்பட்டிருக்க வில்லை என்பதற்கு தக்க சான்றாகின்றது. இக்கல்வெட்டு மூலம் பறையர் தீண்டாதாரில் சேர்க்கப்படவில்லை என்று தெரிகின்றது.

பார்வை நூல்: தமிழ்நாட்டுக் கல்வெட்டுகள் தொகுதி IX, பக். 83, தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை வெளியீடு.

பறையர் சந்தி விளக்கு எரித்த மேலும் சில கல்வெட்டுகளைக் காண சொடுக்குங்கள்

https://groups.google.com/d/msg/vallamai/w2Ov5Sd8KG0/QaXdrvWCCAAJ

https://groups.google.com/d/msg/vallamai/BqrYqyng6uY/orQnsT4ADgAJ

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
முன்னாள் தமிழ் மொழிக்கல்வி இயக்குநர்,
மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

மனிதர்களை மாண்புடன் வாழச் செய்வதற்கு நல்ல நெறிகளைக் காட்டி நிற்கும் உன்னதப் பணியினைச் சமயம் ஆற்றி வருகிறது. சமயம் என்பது சமூகத்தின் ஆணிவேர் எனலாம். காட்டில் விலங்குகளுடன் வாழ்ந்த மனிதனின் வாழ்வில் காலத்தின் மாற்றத்தினால் ஏற்பட்ட பலவித வளர்ச்சிப் படியில் சமயம் என்பது மிகவும் உன்னதமானது என்று கருத முடிகிறது. விலங்குகளுடன் இருந்த மனிதன், விலங்காய் விளக்கமின்றி இருந்த மனிதன், விலங்கினத்தினின்று வேறுபட்டு மாறுபட்டு நிற்பதற்குச் சமயமும் அது சார்ந்த கொள்கைகளும் ஒரு காரணம் என்பது  மறுத்துவிடக்கூடிய விடயமன்று.

உலகின் தொன்மையான சமயம், சனாதன தர்மம், பல வாழ்வியல் கோட்பாடுகளைத் தன்னகத்தே கொண்ட சமயம், நமது சைவ சமயம் எனும் பொழுது நாமெல்லாம் எவ்வளவு பெருமை கொள்ளுதல் வேண்டும்! பக்திப் பாடல்களைக் கொண்டிருக்கும் சமயம்கூட எங்கள் சைவ சமயமே ஆகும்! இசையினால் இறைவனை அடையலாம் என்னும் பாங்கில் பண்கள் பல கொண்ட பக்திப் பனுவல்களைத் தன்னகத்தே வைத்திருக்கும் சமயமும் எமது சைவ சமயமே ஆகும்!

எங்கள் சைவ சமயம், இறைவழிபாட்டினை இலகுவாக்குவதற்குப் பல சுலபமான வழிகளையெல்லாம் காட்டியிருக்கிறது. அவ்வழிகள் யாவுமே ஆரோக்கியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதுதான் மிகவும் முக்கியமாகும். உணவு என்பது மிகவும் முக்கியமானது. அதேவேளை அந்த முக்கியமான உணவுகூட எங்களின் உள்ளத்தை, உடல் நலத்தைக் கூட பாதித்தும் விடலாம். அதனால் உணவின் அளவைக் குறைத்தலும், சிலவேளை தவிர்த்தலும், வாழ்வில் நல்ல ஆரோக்கியத்துக்கும் நல்ல சிந்தனைக்கும் கூட ஆதாரமாக அமையலாம் என்பதை எமது சமயம் உணர்ந்த காரணத்தால் உணவினை ஒறுத்து இருப்பதை “விரதம்” என்று உயர்வு கொடுத்து அதனுடன் தெய்வீகத்தையும் தொடர்புபடுத்தி வாழ்வியலில் முக்கிய நடைமுறை ஆக்கிவிட்டது. அந்த வகையில் சிவராத்திரி விரதம் மிகவும் முக்கியத்துவமும் பெருமையும் உடையதாக சைவர்களால் கருதப்படுகிறது.

பசித்திரு – தனித்திரு – விழித்திரு. இவை தத்துவார்த்தமான பதங்களாகும். சொல்லுவதற்குக் கவிதை நடை போல இருந்தாலும் உயரிய பொருளினை உள்ளடக்கி நிற்கிறது என்பதைக் கருத்தில் இருத்த வேண்டும். பசித்திருவில் – ப, தனித்திருவில் – த , விழித்திருவில் – வி , இம்மூன்று எழுத்தையும் சேர்த்தால் வருவது “பதவி” என்னும் சொல்லாகும். பசித்து தனித்து விழித்து இருந்தால் என்ன பதவி கிடைத்துவிடும் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறதல்லவா? பதவிகளுக்கெல்லாம் உயர்ந்த பதவி, அதாவது இறைவனது அருள் என்னும் பதவி, மனமாசு அகன்று மனம் மாண்புறும் பதவி, ஆணவமெனும் அழுக்கு அகன்று ஆண்டவன் நினைப்பு அகத்தில் எழுந்திடும் பதவி, என்று பல பதவிகள் எமக்கு வாய்க்கும் என்று எமது சைவ சமயம் எடுத்து இயம்பி நிற்கிறது.

சிவராத்திரி நோன்புக் காலத்தில் ஆலயத்துக்குச் சென்று அரட்டை அடிப்பதோ, வீண் வம்புகள் பேசுவதோ, மற்றவரைக் குறை சொல்லுவதோ, தவிர்க்கப்பட வேண்டியதாகும். தனித்திருங்கள். புசிப்பதைத் தவிருங்கள். இறை எண்ணத்துடன் இறை புகழ் பாடி விழித்திருத்திருங்கள். இப்படி இருப்பதுதான் சிவராத்திரிக்கு நமது சமயம் கொடுக்கும் முக்கியத்துவம் எனலாம்.

விழித்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, சினிமாப் படங்களைப் பார்ப்பதோ, நாடகங்களைத் தொலைக்காட்சியில் பார்ப்பதோ முறையல்ல. விழிப்பது முக்கியமானதுதான். ஆனால் அந்த விழித்திருக்கும் நேரத்திலும் இறை நினைப்பாய் இருப்பதுதான் விழிப்புக்கு உரிய அர்த்தமாய் அமையும் என்பதையும் யாவரும் கருத்தில் இருத்துவது அவசியமாகும்.

கருட புராணம், அக்னி புராணம், அருணாசல புராணம், சிவராத்திரி புராணம் யாவும் சிவராத்திரியைப் பற்றி அதன் மகிமைகள் பற்றியெல்லாம் எடுத்தியம்புகின்றன. ஆலகால விஷத்தை ஈசன் உண்ட  நிகழ்ச்சியும், அடிமுடி தேடிய பிரம்மா விஷ்ணுவுக்கு ஒளிப்பிழம்பாகக் காட்சி கொடுத்த சம்பவமும், அர்ஜுனன் பாசுபதாஸ்திரம் பெற்றதும், கண்ணப்பர் ஈசனுக்குத் தனது கண்ணைப் பிடுங்கி அப்பியதும் அதனால் கண்ணப்பன் மோட்சம் பெற்றதும், மார்க்கண்டேயருக்காக ஈசன் எமனைக் காலால் உதைத்ததும், குபேரன் செல்வந்தனாகியதும், என்று பல அற்புதங்கள் நிகழ்ந்த தினமாக சிவராத்திரி விளங்குகிறது என்னும் நம்பிக்கை பல காலமாக இருப்பதும் மனங்கொள்ளத் தக்கதாகும்.

மாதம் மாதம் சிவராத்திரி வருகிறது. ஆனால் மாசி மாதத்தில் வருகின்ற சிவராத்திரியைத்தான் “மகாசிவராத்திரி” என்று உயர்வுடன் அனுட்டிக்கின்றோம் . மாசி மாதத்தில் வரும் சிவராத்திரி ஏன் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது என்பதற்குப் புராணக் கதைகளை விட, அறிவியல் ரீதியான விளக்கமே அனைவருக்கும் பயனை நல்கும் அல்லவா? ஆன்மீகம் என்பது வெறும் வார்த்தை அல்ல. ஆன்மீகம் அறிவியலுடன் இணையும் பொழுதுதான் அதன் உன்னதம் உயர்வடைகின்றது. அறிவியலையும் ஆன்மீகத்தையும் இணைத்தே எங்கள் சமயம் தன்னை நிலைநிறுத்தி வருகிறது என்பதை மறுத்துவிட முடியாது. அந்த வகையில் மாசியில் வருகின்ற சிவராத்திரி “மகா” என்னும் உயர்நிலை எய்துவதற்கு உரிய காரணத்தை அறிவது அவசியம் அல்லவா?

ஈத்தர் என்னும் சக்தி உலகத்தை இயக்குகிறது என்று அறிவியல் சொல்லுகிறது. இந்தச் சக்தியானது உலகம் முழுவதும், அண்டம் முழுவதும் நிறைந்தே இருக்கிறது. இந்தச் சக்தியானது பூமியை நோக்கி ஒவ்வொரு வினாடியும் வந்துகொண்டே இருக்கிறதாம்.

பூமியானது சூரியனைச் சிறிய நீள்வட்டப் பாதையிலும் பெரிய நீள்வட்டப் பதையிலுமாக இரண்டு பாதைகளில் சுற்றி வருகிறது. இவ்வாறு பூமி சுற்றி வரும்பொழுது பெரிய நீள்வட்டப் பாதையில் இருந்து சிறிய நீள்வட்டப் பாதைக்கு மாறுகின்ற நேரம்தான் “மகாசிவராத்திரி” வரும் நேரமாக அமைகிறது. ஈத்தர் சக்தியானது எப்பொழுதுமே பூமியை நோக்கி வந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஒவ்வொரு மாதத்திலும் வரும் சிவராத்திரியில் ஈத்தர் சக்தியின் அளவு அதிகமாகவே இருக்கும். ஆனால் வருடத்தில் ஒருமுறை வரும் மாசி மாத சிவராத்திரியில் மட்டுமே ஈத்தர் சக்தியின் அளவு அபரிமிதமாக இருக்கும். இப்படி அபரிமிதமாக இம்மாதத்தில் வருடத்துக்கு ஒருமுறை அமைவதால் இக்காலத்து வருகின்ற சிவராத்திரியை “மகாசிவராத்திரி” என்று உயர்வுடன் போற்றும் நிலை ஏற்பட்டது என்பதை யாவரும் கருத்திருத்தல் அவசியமானதாகும்.

மாசி மாதத்தில் வருகின்ற ஈத்தருக்கு அதிக சக்தி காணப்படுகிறது. ஈத்தர் மேற்கில் இருந்து கிழக்கு நோக்கி நகரும். பூமியானது கிழக்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கிச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும். எனவே நேரடியாக முழுச் சக்தியும்  கிடைக்கும் நிலை, இந்த மகாசிவராத்திரிக்கே வாய்க்கிறது. மகாசிவராத்திரி அன்று விரதம் இருந்து கண்விழித்து முதுகை நேராக வைத்து, தியானம் செய்யும் பொழுது ஈத்தர் உச்சந்தலையில் உள்ள சகஸ்ரார சக்கரத்தின் வழியாக பீனியல் கிளாண்ட்  என்ற ஆனந்தச் சுரப்பி, ஆனந்த மூளையை அடைந்து பல வித நல்ல ஹார்மோன்களைச் சுரக்கச் செய்கிறது. இந்த நேரத்தில் நமக்கு நாமே ஆசீர்வாதம் (Self Blessing)  செய்துகொள்ளும் பொழுது இது நமது டி என் ஏ (DNA) வில் கெட்ட பதிவுகளை (கர்மா) அழிக்கும் வல்லமையை உருவாக்குகிறது.

ஈத்தர் சக்தி என்பது, பகலிலும் உண்டு, இரவிலும் உண்டு. பகலில் சூரிய வெளிச்சம் காரணமாக சற்றுக் குறைவாகவே காணப்படும். ஆனால் இரவில் சூரிய வெளிச்சம் காணப்படாமையினால் ஈத்தர் சக்தியின் அளவு அதிகமாகவே இருக்கும். இரவு ஒன்பது மணி தொடக்கம் அதிகாலை இரண்டு மணிவரை உடலின் இயக்கமும் வித்தியாசமாய் இருக்கும். இவ்வேளை ஈத்தர் சக்தியின் அளவும் கூடுதலாகவே அமையும் நிலை காணப்படுவதால் இவ்வேளையிலே கட்டாயம் விழித்திருப்பது அவசியமாகிறது. எனவேதான் மகாசிவராத்திரியின் முக்கிய சாமமாக இந்த நேரம் எமது சமய ரீதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

எமது சமயம், நல்ல நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் அமைந்த சமயமாகும். ஒவ்வொரு செயலுக்கும் சிறப்பான காரண காரியங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றைச் சரியான முறையில் விளங்கிக்கொண்டு விட்டோமானால் மனத்தில் ஐயம் என்பது அகன்றே ஓடிவிடும். ஐயந்தெளிதல் வேண்டும். ஐயம் தெளிந்தால் ஆண்டவன் அருளும் எமக்கு வாய்த்துவிடும். சிந்தையினை தெளிவாக்கல், சிவன் அருள் பெற வழியாகும். சிவராத்திரி நன்னாளில் சிந்தையைத் திருத்திட, சிவனை வேண்டுவது எமது தலையாய பணியாகும்.

” நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே”

சேசாத்திரி ஸ்ரீதரன்

இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் சற்றொப்ப ஒரு லட்சம் கல்வெட்டுகள் கண்டறியப்பட்டு உள்ளன. இவற்றுள் பிராமி, பிராகிருத கல்வெட்டுகள் தவிர்த்து பெரும்பாலன கோவில் சார்ந்த கல்வெட்டுகளே. இவற்றில் கோவிலுக்கு நன்கொடைகள் தந்த செய்திகளே அதிகம் இடம்பெற்றுள்ளன. தமிழ்க் கல்வெட்டுகள் 60,000 மேல் உள்ளதாக அறியப்பட்டுள்ளது. இந்த கல்வெட்டுகள் யாவும் பிராமணர்களின் இசைவால் கோவில் சுவற்றில் பொறிக்கப்பட்டவை. எனவே பிராமணரால் தான் இந்த வரலாற்றுப் பதிவு நமக்கு கிட்டியுள்ளது. பிராமணரின் கோவில் தொடர்பால் அவர்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் அவற்றில் அதிகம் உள்ளன.

கல்வெட்டில் அறியப்படும் சதுர்வேதி மங்கலங்கள் ஆற்றுப் பாசனத்தை சார்ந்த பிராமணக் குடியேற்ற ஊர்கள் ஆகும். பிரம்மதேயம் என்பது ஒரு பிராமணருக்கு தனிப்பட்ட முறையில் விலையில்லாமல், ஆவணப்பதிவுக் (registration fee) கட்டணம் இல்லாமல் மன்னனால் கொடுக்கப்பட்ட நிலங்கள் ஆகும். எனினும் பிரம்மதேயமாக அறிவிக்கப்பட்டு நேரடியாக மன்னனிடம் இருந்து முதன் முறையாகப் பெறும் பிராமணருக்கு மட்டும் தான் இந்த சலுகை கிடைக்கும். அங்ஙனம் பிரம்மதேய நிலத்தை பெற்ற ஒரு பிராமணர் வேறு ஒருவருக்கு அந்நிலத்தை விலைக்கு விற்றால் அது ஆவணப்  பதிவுக் கட்டணம் கட்டப்பட வேண்டியதாகின்றது. அதோடு இந்த விற்பனை நிகழ்வால் அந்நிலம் பிரம்மதேயம் என்ற பொருளையும் இழந்து விடுகின்றது என்பதை பலரும் உணர்ந்திருப்பது இல்லை. இதே போல் தவறாகப் பொருள் புரிந்து கொள்ளப்பட்ட இன்னொரு சொல் தான் இறையிலி என்பது. இறை என்பதற்கு மன்னன், வரி என்ற சொற் பொருள் உள்ளன. ஒரு மன்னன் இறையிலி அறிவித்தால் அதற்கு வரிகட்ட வேண்டியதில்லை என்று பரவலாக தவறாக புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றது.  உண்மையில் மன்னன் தனக்கு வரவேண்டிய வரித்தொகையை கோவில் ஊர் அல்லது கோவிலின் வளச்சிக்கு பயன்படட்டும் என்ற நோக்கில் விட்டுக்கொடுப்பதை வரி கட்டத் தேவையில்லை என்று கொண்டால் மன்னன் எந்த நோக்கத்திற்கு இறையிலி அறிவித்தானோ அந்த நோக்கம் ஈடேறாது போகும். இப்படி ஆவதற்கு அவன் இறையிலி அறிவிக்காமலே இருக்கலாம் என்று எண்ணத் தோன்றும்.  அப்படியானால் இதன் உண்மைப் பொருள் தான் என்ன? இறையிலி என்றால் மன்னனுக்கு தான் வரி கட்டவேண்டியதில்லையே தவிர கோவில் வளர்ச்சிக்காக ஒருவர் கட்டாயமாக அந்த வரியை கட்டியே ஆகவேண்டும். ஆதலால் பொருட்படி அது மக்களுக்கான இறையிலி அல்ல மன்னனுக்கே அது இறையிலி. எனவே பிராமணர் அக்காலத்தே பிரம்மதேயம், இறையிலி ஆகிய சலுகைகளைப் பெற்று வரியே கட்டாமல் சுகபோக வாழ்வு வாழ்ந்தனர் என்ற தப்பான கருத்து சிலரால் அச்சிலும் இணையதளத்திலும் பரப்பப்பட்டு வருகின்றது. பிராமணர்களும் வரிகளைக் கட்டினர். அவர்களுக்கு வரிச் சலுகை ஏதும் இல்லை என்று சிந்திக்க கீழே இடம்பெறும் முதல் இரு கல்வெட்டுகள் சான்றாகின்றன. பிணை, தாலி காது அறுப்பு, போரில் பிராமணர் பங்கு பெறல் பற்றிய சிந்தனைக்கும் கீழே கல்வெட்டுகள் உள்ளன. சமூகப்பிரிவினையை, சமூக ஏற்றத் தாழ்வை சதுர்வேதி மங்கலங்களும் அதன் பிடாகைகளும் எடுத்துக்காட்டுவதாக அமைந்துள்ளன என்று J.S. கிரேவால், சாந்தின் பீ போன்ற பேராசிரியர்கள் தவறான செய்திகளை அச்சில் வெளியிட்டுள்ளனர். அது தவறான கருத்து என்பதை இரண்டாவது கல்வெட்டு தெரிவிக்கின்றது.

The State and Society in Medieval India by J. S. Grewal Page 207

https://books.google.com/books/about/The_State_and_Society_in_Medieval_India.html?id=LKkBJyKdoZ8C

நாகபட்டினம் மாவட்டம், நன்னிலம் வட்டம் திருப்பாம்புரம் ஊரில், சேடபுரீசுவரர் கோவிலின் கருவறை தெற்கு, மேற்கு, வடக்குப்புற பட்டிகைளில் உள்ள 6 வரிக் கல்வெட்டு.

1. ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ கோற்சடபன்மர் திருபுவனச் சக்கரவத்திகள் ஸ்ரீ ஸுந்தர பாண்ட்ய தேவர்க்கு யாண்டு 23 வது மகர நாயற்று அப[ர]பக்ஷத்து த்ருதியையும் பெற்ற ஆலியத்து நாள் உய்யகொண்டார் வளநாட்டு பாம்பூர் நாட்டு பாம்புரமான குலோத்துங்க சோழ சருப்பேதி மங்கலத்து உடையார் திருப்பாம்புரமுடையார் கோயில் ஆதிசண்டேசுர தேவர், கன்மிகளுக்கு. இவ்வூர் திருக்குடந்தை _ _ _ செம்பியன் மாராயனும் முட்டைப் புறத்து சங்கர நாராயண பட்டனும் _ _ _ ணவ _ _ _ _ பிரமாணம் பண்ணிக் குடத்த பரிசாவது. இவ்வூர் பெரும் பற்றப் புலியூர் காசிபன் உலகமுண்டான் இராசநாராயண பிரமராயனும் திரு_ _ _பண்_ _ _சோனா_ _ _ _
2. முட்டைப்புறத்து சங்கர நாராயண பட்டனும் இவ்மூவோம் இருபத்தொன்றாவதும் இருபத்திரண்டாவதும் வரை_ _ _[கொ]ற்றவாயில்  புவனயர் நிற்கையில் இந்த இ[ராச நாரா]யண பிரம[ரா]யன் நிலை நின்று கடமை இறாமல் ஓடிப்போகையில் இருபத்திரண்டாவது வரை சிகைக்கு நாட்டுக் கணக்கு கீழ் முத்தூருடையார் பேராயிரமுடையார் கணக்குப்படி இவர்பேரால் வந்த _ _ _ இராசநாராயண பிரம்மராயற்கு [பு]ணைப்பட்ட கவுசியன் அழகிய திருச்சிற்றம் பலமுடையான் _ _ _ _ இராசநாராயண பிரமராயற்க்கு [பு]ணைப்பட்ட எங்களை இறுக்க வேணும் என்கையில் இந்த இராசநாராயண பிரமராயன் _ _ _ க்ஷேத்ரமான மனைகளும் நிலங்களும் இன்னாய _ _ _ பாம்புரமுடையார் _ _ _ _
3. க நாங்கள் புணைவிலையாக விற்றுக் குடுத்தோம். விற்றுக் குடுத்த மனைகளும் நிலங்களுமான இவ்வூர் நத்த[த்]து இவர் மனைகளுக்கு கீழ்பாற்கெல்லை இன்னாயனார் திருமடை விளாகத்து எல்லைக்கு மேற்கு தென்பாற்கெல்லை இன்னா[யனா]ர் திருக்குளத்துக்கு வடக்கும் மேல்பாற்கெல்லை விழாவரு வீதிக்கும் சேலூர் சோலை அரசு பட்டன் மனைக்கும் திருவரங்கமுடையான் பட்டன் மனைக்கு கிழக்கும் வடபாற்கெல்லை விழாவரு வீதிக்கு தெற்க்கு ஆக [இ]சைந்த  இன்னான் கெல்லையுள் நடுவுபட்ட மனைகளும் _ _ _ _ _ ஆற்றுக்கு தெற்குப்பட்ட விளைநிலத்தில் உய்ய வந்த விளாகம் என்று பேர் கூவப்பட்ட நிலத்துக்கு கீழ்பாற்கெல்லை பாம்பூர்க் கிழார் நிலத்துக்கு மேற்க்கும் தென்பாற்கெல்லை ஓடை வாய்க்கா[லுக்கு] வடக்கும் மேல்[பாற்கெல்லை] _ _ _ _
4. _ _ _ _ __  கீழ்பாற்கெல்லை பெருமருதூர் திருசெல_ _ பலவூர் சதிர பட்டன் நிலத்துக்கு வடக்கு மேற்பாற்கெல்லை_ _ _ உடையான் பட்டன் நிலத்துக்கு மேல்பாற்கெல்லை _ _ _ பட்ட ரு இரண்டு மாவும் _ _ _ _ [வ]டக்கடை _ _ _ என்று பேர்கூவப்பட்ட நிலத்துக்குக் கீழ்பாற்கெல்லை வீற்றிருந்தான் பட்டன் நில்த்துக்கு மேற்கு
5. கெல்லை _ _ _ _ மாதேவ பட்டன் உள்ளிட்டார் நிலத்துக்கு வடக்கும் மேற்பாற்கெல்லை கவுணியன் செம்பியன் மாராயந் பட்டன் நிலத்துக்கு கிழக்கும் வடபாற்கெல்லை கோன் நிலத்துக்கு இசைந்த இன்னான் கெல்லையுள் நடுவுபட்ட ரு இரண்டு மாவும் தத்தமான்னாற்றுக்கு வடக்கு _ _ம் பற்றூரூடையான் உய்ய கொண்டான்_ _இவன்_ _ _ _நத்தத்துக்கு கீழ்பா
6. ற்கெல்லை_ _ _ற்றூர் நத்தத்துக்கு வடக்கும் மேல்பாற்கெல்லை உடையார் பாம்புரமுடையார் திருநாமத்துக்காணி_ _ _ (கல்வெட்டு நிறைவுறாமல் நிறுத்தப்பட்டுள்ளது).

அபரபக்ஷம் – தேய்பிறை; ஆதிசண்டேசுவரர் – சிவன் கோவிலகளில் முதல் மரியாதை செலுத்தப்படுபவர்; கன்மிகள் – கோவில் பொறுப்பாளர்; பிரமாணம் – உறுதி ஏற்பு ஆவணம்; பரிசாவது – ஏற்பாடு, வகை, விவரம்; நிற்கையில் – சாட்சியாக இருக்க; கடமை இறாமல் – அரசுக்கு செலுத்த வேண்டிய வரிஇனங்களை செலுத்தாமல்; புணை – பிணை, surety, collateral security, ஆள் ஜாமின்; க்ஷேத்ரம் – வயல் நிலங்கள், வீடு இவை யாவும்; பிரம்மராயன் – மன்னனால் கோவில் செயற்பாட்டை கவனிக்க அமர்த்தப்படும்  பிராமண அதிகாரி.

விளக்கம்:  சடவர்ம சுந்தர பாண்டியனின் 23-ம் ஆட்சி ஆண்டில் (கி.பி. 1273) நாகை மாவட்டம் நன்னிலம் வட்டம் திருப்பாம்புரம் சேடபுரீசுவரர் கோவிலில் வெட்டப்பட்ட கல்வெட்டு இது. ஆதிசண்டேசுவர தேவரை வணங்கி கோயில் பொறுப்பாளர்களுக்கு தெரிவிக்கும் விவரமாவது “திருக்குடந்தை கவுணியன் செம்பியன் மாராயனும் முட்டைப்புறத்து சங்கர நாராயண பட்டனும் இந்த உறுதி ஏற்பு ஆவணத்தில் செய்து கொடுத்த ஏற்பாடு யாதெனில், இவ்வூரில் வாழும் பெரும் பற்றுப் புலியூர் காசிபன் உலகமுண்டான் இராசநாராயண பிரம்மராயனும், திரு_ _பண்_ _ _சோனா_ _ _, முட்டைப்புறத்து சங்கர நாராயண பட்டனும் ஆகிய இம்மூவரும் சுந்தர பாண்டியனின் 21-22 ஆம் ஆட்சிக் கால கட்டத்தில் கொற்றவாயில் புவனயர் சாட்சியாக இருந்திட இம்மூவருக்கும் இடையே ஒருவர் தவறினால் மற்றவர் அவர் சார்பாக வரி கட்டுவது என்ற பிணை (surety) ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது. இவ்வாறான நிலையில் இந்த இராசநாராயண பிரம்மராயன் தன் கடமையில் வழுவாது நின்று அரசிற்கு செலுத்த வேண்டிய வரிஇனங்களை கட்டாமல் எங்கோ போய் மறைந்தான்.  நாட்டுக் கணக்கர் கீழ்முத்தூருடையார் பேராயிரமுடையார் ஆகியோரின் கணக்குப்படி இந்த இராசநாராயண பிரம்மராயன் பேரில் 22 –ம் ஆட்சி ஆண்டில் செலுத்த வேண்டிய வரி நிலுவையை அவருடன் இன்னொரு பிணையில் உள்ள கவுசியன் அழகிய திருச்சிற்றம்பலமுடையான் இராசநாராயண பிரம்மராயனோடு பிணையப்பட்ட எங்கள் இருவரையும் (திரு_ _பண்_ _ _சோனா_ _ _, முட்டைப்புறத்து சங்கர நாராயண பட்டன் ஆகியோர்) கட்டச் சொன்னான். ஆகையால் இந்த இராசநாராயண பிரம்மராயனுக்கு சொந்தமான நிலங்களை இதாவது, வீடு விளைநிலம் ஆகியனவற்றை திருப்பாம்புர ஈசனுக்கு பிணைக்கு விலையாக விற்றுவிட்டோம்” என்று கூறியுள்ளனர். இந்நிலங்கள் பற்றிய எல்லை விவரங்கள் எஞ்சிய வரிகளில் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. கல்வெட்டுச் செய்தி நிறைவு செய்யப்படாமல் அப்படியே பாதியில் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது. ஒரேஒரு ஆண்டிற்கான வரியை கட்டாததாலேயே ஒருவரது உடைமை முழுவதையும் விற்றுவிடுவது ஞாயமா? உடைமையின் மதிப்பு வரிநிலுவையை விட அதிகமாகத்தானே இருக்க வேண்டும்? என்ற கேள்வி எழுகின்றது. கல்வெட்டில் பிணைக்கட்ட அனைவரும் பிராமணர் என்று தெரிகின்றது.

இக்கல்வெட்டின் மூலம் பண்டு ஒருவருக்கு ஒருவர் பிணை (ஆள் ஜாமீன்) கொள்ளும் முறை சமூகத்தில் இருந்தது தெள்ளப் புலனாகின்றது. அதோடு பிராமணரும் மற்றவரைப் போல வரி கட்ட வேண்டி இருந்தது என்பதற்கு இக்கல்வெட்டு ஒரு நல்ல சான்றாகும். இதுவல்லாமல் பிராமணர் அந்தராயத்தில் அடங்கும் நெல் வரி, காசாய வரியில் அடங்கும் குடிமகண்மை வரி, வீட்டிற்கான வாசல் வரி உள்ளிட்ட பல வரிகளையும் கட்ட வேண்டும் என்பதை மேலும் சில கல்வெட்டுகள் மூலம் அறியமுடிகின்றது. எனவே பிராமணர் வரி கட்டாமலேயே அரசு சலுகை பெற்று சுகபோக வாழ்க்கை வாழ்ந்தனர் என்ற பரவலான கருத்து பிழையானது என்று தெரிகின்றது. எனவே யார் என்ன எழுதினாலும் சொன்னாலும் அதன் உண்மைத் தன்மை என்ன என்று தக்க சான்றுகளுடன் ஆராய வேண்டிய கட்டாயக் கடமை நம் அனைவருக்கும் உள்ளது.

பார்வை நூல்: நன்னிலம் கல்வெட்டுக்கள் – I, எண்: 138/1977, தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை வெளியீடு.

காஞ்சிபுரம் மாவட்டம், மதுராந்தகம் வட்டம், அரசர் கோயில் ஸ்ரீ வரதராஜ பெருமாள் கோயில் கருவறை வடக்கு முப்படைக் குமுதம் மற்றும் மேற்கு பட்டிகையில் பொறித்த 3 வரிக் கல்வெட்டு.

1. ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ கோச்சடைபன்மர் திருபுவனச் சக்கரவத்திகள் ஸ்ரீ சுந்தர பாண்டிய தேவர்க்கு யாண்டு [ப]தினைஞ்சாவது மீந நாயற்று அபரபக்ஷத்து ஸப்தமியு[ம்] ச[னி]க்கிழமையும் பெற்ற [ஸ்வா]தி நாள் _ _ _ _ த்த ஸ்வதுர்வேதிமங்கலத்துப் பிடாகை மாத்தூர் ஸபை. [இவ்]வூர் திருவரசுர நாயனார் கோயிலில் ஸ்ரீ ஸேனாபதி ஆழ்வார்க்கு ஸ்ரீ ஸேனாபதிப் பெருவிலை ஆக விற்றுக் குடுத்த பரிசாவது, இவ்வூர் ஸபையாரில் காஞ்சி சொக்கத் தேவரான [மூ]த்த வாமன பட்டன் பதினாலாவது வரையும் உழுது தன் பேர்க்கடமை செலவறாதே ஓடிப் போகையில். இவன் பேர்க்கடமைக்கு சேர்வை என்று எங்களை இப்பணம் _ _ _
2. _ _ ன்று கோமுள்ள மாவிஸனம் பண்ணுகையாலே. எங்களுக்கு _ _ ங்க _ _ _ பாத்தி இல்லாதப்படியாலே _ _ _ _ _இதர்க்கு தேவரான [உ]த்த[ம] வாமன பட்டன் உள்ளிட்ட _ _ _ _ _ன நிலமான மேலைப்புதுத் திரு ந_ _த்து _ _ _சி குருகூர் ஸ்ரீ  சவ_மம் ப்ரயாகைத் திருப்பொரி பட்டன் உள்ளிட்டார் இராசேந்த்ர விளை நிலமான முன் மடைப் புதுத்திருத்து நந்த[கஸ]ம். வெண்ணைக் கூத்தன் _ _ _ தனால் இன்னிலம் ஒன்றே இரண்டு மாவுக்கும் பெறும் வஸ ஆக நிச்சயித்த அன்றாடு நற்காசு வாசிபடர் வராகன் பணம் 27
3. [இரு]பத்தேழும் விலையாவதாகவும். இப்படி சம்மதித்து மாத்தூர் [எ]ழுவாத நா[ய]னார்க்கு ஸ்ரீவேதநாயகனும் இவற்கு விலை ஆக விற்றுக் குடுத்தோம் மாத்தூர் ஸபை ஊரோம். இப்படிக்கு இவை _ _ _ ஞ்சி இவாய்வ _ _ _ _ன் பட்டன் எழுத்து. இப்படிக்கு இவை வங்கிப்புறத்து திருவேங்கட பட்டன் எழுத்து. இப்படிக்கு இவை ஆதன்பாக்கத்து திருவேங்கட பட்டன் எழுத்து. இவர்கள் சொல்ல இப்ரமாணம் எழுதினேன் ஸ்ரீ சுத்தவல்லிச் சருப்பேதி மங்கலத்து உய்ய வந்த பெருமாள் கோயில் வீற்றிருந்தான் பட்டனேன். இவை என் எழுத்து.

சேனாபதி ஆழ்வார் – விஷ்வக்சேனர். சிவன் கோவிலில் ஆதிசண்டேசுவரரை முதலில் வணங்குவது போல் பெருமாள் கோவிலில் விஷ்வக்சேனரை முதலில் வழிபடுவர். இவரை சேனை முதலி என்பர்; பிடாகை – ஒரு கோவில் ஊரின் பின்புறத்தே (backyard) அமைந்த உட்கிடையூர், a small village at the backyard of a bigger village; சபை – சதுர்வேதிமங்கலம், பிடாகை ஆகியவற்றின் ஊரவை; பேர்க்கடமை செலவறாதே – தன்பெயரில் ஏற்பட்ட அரசுக்கு கட்ட வேண்டிய வரியை செலுத்தாமல்; சேர்வை – தொண்டு, ஊழியம்; மாவிஸனம்- பெருந் தொல்லை; பாத்தி – பொறுப்பாதல், பிணையாதல், பங்கு.

விளக்கம்:  சடவர்ம சுந்தர பாண்டியனின் 15- ம் ஆட்சி ஆண்டில் (கி.பி. 1265) காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் மதுராந்தகம் வட்டம் அரசர் கோவிலில் தேய்பிறை ஏழாம் நாள் சனிக்கிழமை சுவாதி நட்சத்திரத்தன்று மதுராந்தகச் சதுர்வேதி மங்கலத்து வட பிடாகையான மாத்தூர் எனும் அரசர் கோயில் ஊரின் ஊரவையர் கூடினர். “மாத்தூர் பிடாகையின் திருவரசுரம் பெருமாள் கோயிலில் சேனாபதி ஆழ்வாரான விஷ்வகசேனரை வணங்கி பெருவிலையாக நிலம் விற்றுக் கொடுத்த விவரம் என்னவெனில், இவ்வூரின் ஊரவை உறுப்பினனான காஞ்சி சொக்கத் தேவரான மூத்த வாமன பட்டன் சுந்தர பாண்டியனின் 14- ம் ஆட்சி ஆண்டு வரை இவனுக்கான நிலத்தை உழுது பயன்கொண்டான். ஆனால் 15 –ம் ஆட்சி ஆண்டில் தன் பேரில் அரசுக்குக் கட்ட வரிஇனங்களைக் கட்டாமல் எங்கோ சென்று மறைந்தான். இதனால் இவன் பெயரில் உள்ள வரிகளைத் கட்டுவது தொண்டு, ஊழியம் என்றெல்லாம் சொல்லி எங்களைக் கட்டும்படி தொடர்ந்து பெருந் தொல்லை கொடுத்து வருகின்றனர். எங்களுக்கு அவனது வரியைக் கட்ட வேண்டிய பொறுப்போ பிணையோ இல்லாமையால் இதற்கு தேவரான உத்தம வாமன பட்டன், பிரயாகை திருப்பொரி பட்டன் உள்ளிட்டோர் வெண்ணைக் கூத்தன் என்பவனுக்கு ஒன்றே இரண்டு மா அளவுள்ள மூத்த வாமன பட்டனின் நிலத்தை அன்றாடு நற்காசு வாசிபடவர் வராகன் பணம் 27 க்கு விற்றுவிட ஒப்புக் கொண்டனர்.” பிற பட்டர்களும் இதற்கு ஒப்புக் கொண்டு கையெழுத்திட்டுள்ளனர்.

மதுராந்தகச் சதுர்வேதி மங்கலத்தின் வட பிடாகையான மாத்தூர் ஒரு வைணவ தளம். இக்கோவிலில் பணியாற்றும் பிராமணருக்கும் மற்ற கோவில்களில் உள்ளது போல கோவில் அருகிலேயே வீடுகள் அமைந்திருக்க வேண்டும். எனவே பிடாகைகளில் வைணவக் கோவில்கள் அறவே இருந்ததில்லை. பிராமணர் வீடுகளும் இல்லை, பிராமணர் சதுர்வேதி மங்கலத்தில் வாழ்ந்துகொண்டு பிற உழைக்கும் மக்களை பிடாகைகளுக்கு ஓரங்கட்டித் தாழ்வுபடுத்தி சமூகப்பிரிவினையை ஏற்படுத்திய புறச்சேரியே பிடாகைகள் என்ற அலிகார் பல்கலைக்கழக இணைப் பேராசிரியை சாந்தினி பீயின் கருத்தை இக்கல்வெட்டு சுக்கு நூறாக உடைத்தெறிவது நமக்குக் கண்கூடாகத் தெரிகின்றது.

http://thalaivazhaivirundhu.blogspot.com/2018/03/blog-post_21.html

பார்வை நூல்: தமிழ்நாட்டு கல்வெட்டுகள் – IV, பக்கம் 109-110, தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை வெளியீடு.

நாகபட்டினம் மாவட்டம், நன்னிலம் வட்டம் இஞ்சிக்குடி ஊரில் அமைந்த ஸ்ரீ பார்வதீசுவரர் கோவிலின் மகாமண்டபம் வலப்புறத் தூணில் உள்ள, 32 வரிக் கல்வெட்டு நீட்சி கருதி சாய்வுக் கோட்டில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ திரு / வுலளகளந்த  கணக் / கிந்படி இரட்டபா / டி ஏ[ழ]ரை இலக்கமு /  ங் கொண்டு ஆ / கோமல்லனை இரும / டி வெந்கண்டு / _ _ _ குலைவிந்  கொட / _ _ _[கானை] தேவற்கு / [பா]டு ஆத[லை] /  இரட்ட  ராச்சியந்  /  துமிச்சு பேரா /  ற்றங்க[ரை] கேய் வ  / ந்து ஆகோமல்  /  லனோடு பொ[ரு] /  த பூசலில் ஆனை / முகத்தில் குதி  / ரை பாச்சியட்[ட]  /  சங்கரன் பெரி  /  யாநான கல்லி /  யாணபுரங் கொ / ண்ட சோழ பிர  / மாதராயந் [மக]  /  [ன்] ராஜாதிராஜனுக் / கும் அரையன் திரு  / ச்சிற்றம்பலம் /  முடையாநுக்கு  /  ம் இவநு_ _ _ _ /  ந்த சங்கரன் இரா / மநான ராஜேமஹே / ந்த்ர _ _ _  ராம / நுக்கு _ _ _ _

பாச்சியட்ட – பாயவிட்டு மறிக்க, தடுக்க; பிரமாதராயன் – மன்னனால் கோவில் செயற்பாட்டை கவனிக்க அமர்த்தப்படும் பிராமண அதிகாரி.

விளக்கம்:  இரண்டாம் இராசேந்திரச் சோழனின் 10–ம் ஆட்சி ஆண்டில் இக்கல்வெட்டு வெட்டப்பட்டுள்ளது. மேலைச் சாளுக்கிய வேந்தன் ஆகவமல்லனான முதலாம் சோமேசுவரனை கி.பி. 1054 ல் கொப்பத்து பேராறான துங்கபத்திரைக் கரையை அண்டிய போர்க்களத்தில் இராசேந்திரச் சோழன் எதிர் கொண்டான். அப்போது யானைப் படையை நோக்கி குதிரைப்படையைப் பாயவிட்டு யானைப் படையை முன்னேற விடாமல் மறிக்க, தடுக்க என்ற செய்தியோடு வேறு ஒரு செய்திக்கு கல்வெட்டு தாவுகின்றது. சங்கரன் பெரியானான கலியாணபுரம் கொண்ட சோழ பிரமாதராயன் மகன் ராஜாதிராஜனுக்கும் அரையன் திருச்சிற்றம்பலமுடையானுக்கும் இவனொடு உறவுடையவனான சங்கரன் இராமனான ராஜேந்திர _ _ _ ராமநுக்கும் என்று மூவரைக் குறித்துவிட்டு அதற்கு மேல் கல்வெட்டுச் செய்தி ஏதும் கிட்டாமல் நின்றுவிடுகின்றது. ஏனென்றால் அதன் பின் கல்வெட்டின் சில வரிகள் சிதைந்துவிட்டன. எனவே செய்தி இன்னதென்று மேலும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

கோவிலில் கோவிலுக்கு தொடர்பற்ற செய்திகள் கல்வெட்டில் இடம்பெறா. இக்கல்வெட்டு இக்கோவிலில் இடம்பெற்றதென்றால் அது தொடர்பான செய்தி தான் சிதைந்த வரிகளில் இருக்கும். பிரம்மராயன் என்போர் கோவில் செயற்பாட்டை மேற்பார்வையிடவும் கோவில் செயற்பாடு சீராக நடந்து வரவும் வேந்தரின், மன்னரின் நேரடி பார்வையில் நியமிக்கப்பட்ட பிராமண அதிகாரிகள் ஆவர். தொழில் தர்மத்திற்கு மாறாக பிரம்மராயரான இந்த பிராமணர் போரில் கலந்து கொண்டு வீரசாவடைந்தார் என்று விளக்கப் பகுதியில் குறித்திருப்பது தவறானச் செய்தியாகப்படுகின்றது. கல்வெட்டுகளை படிப்போர் நூல் வெளியீட்டாளர் கொடுக்கின்ற விளக்கத்திற்கு மேல் தாமாக முயன்று எந்த கல்வெட்டிற்கும் பொருள் விளக்கம் கொள்ளப் போவதில்லை என்பதே நடப்பாக உள்ள நிலையில் இப்படியான தவறான விளக்கத்தை படிப்போர் அதையே உண்மை என்று கருதும் அவல நிலை தான் உள்ளது. ஒரு அரசு அமைப்பான தொல்லியல் துறை இத்தகு தவறுகளை தவிர்க்க வேண்டும்.

பார்வை நூல்:  நன்னிலம் கல்வெட்டுக்கள் – I, எண்: 171/1977, தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை வெளியீடு.

திருநெல்வேலி மாவட்டம், பாளையங் கோட்டை வட்டம், பாளையங் கோட்டையில்  அமைந்த கோபால சுவாமி கோயில் கருவறை வடக்கு அதிட்டானம் முப்படைக் குமுதத்தில் பொறித்த 9 வரிக் கல்வெட்டு.

1. ழரை இலக்கமும் திண்டிரல் வென்றித் தண்டார் கொண்டு தன்னெழில் (வளர் ஊ) ழி உள் எல்லா யா
2. ண்டு தொழுதக விளங்கும் யாண்டே செழியரைத் தேசு கொள் ஸ்ரீ (கோவிரா)ஜராஜ கேஸரி வர்ம
3. ரான ஸ்ரீ ராஜராஜ தேவர்க்கு யாண்டு 25 ஆவது ராஜராஜ ம(ண்டலத்)து கீழ்க் களக் கூற்றத்து
4. ப்ரஹ்மதேயம் ஸ்ரீ வல்லப (சதுர்வேதிம)ங்கலத்து மகா சபையோம். பெருங்குறி சாற்றின ம_ _ _க் கூட்ட குறைவ
5. றக் கூடி இருந்து செறுகை சீமாமினவனம் யென்றிய னுள்ளிட்டாராவது நம்மூர் யெட _ _ _ விலே யவது புகுந்து ஊர்
6. அழிப்போமென்று ப்ராமணரைப் படைகளம் பறிக்க பிராமணிகள்த் தாலியு_ _ காதுமறுத்துக் கவரா நிற்க
7. கக் கவராமல் பட்ட வள்ளுவன் மாணிக்கன் மணியன்னான கவறை இகைற்சி_ _ மயில் ஒப்பனுக்கு உதிரப்ப
8. ட்டியாகப் பணிச்ச நிலம் திருவரங்கனேரிக் குளத்தடியால் கொல்லன் வச்ச
9. _ _உள்பட அடைஞ்சிலியிடை

சாற்றின – அறிவித்த; செறுகை – ; பறிக்க – வலுவில் பிடுங்க; கவர் – கொள்ளையிடு; பட்ட – போரில் இறந்த; உதிரப்பட்டி – உயிர் ஈகம் செய்தவர் குடும்பத்திற்கு தரப்படும் இரத்த காணிக்கை நிலக் கொடை; பணிச்ச நிலம் –

விளக்கம்:  இரட்டப்பாடி ஏழரை இலக்கம் என முதலாம் இராசராசனின் மெய்கீர்த்தியொடு தொடங்கும் இந்த கல்வெட்டு அவனது 25-ம் ஆட்சி ஆண்டில் (கி.பி. 1010) வெட்டப்பட்டுள்ளது. இராசராச மண்டலத்தில் அடங்கிய கீழ்களக் கூற்றத்தில் அமைந்த பிரம்மதேயமான ஸ்ரீ வல்லப சதுர்வேதி மங்கல  (பாளையங்கோட்டை) மக்கள் அனைவரும் சேர்ந்து நடத்தும் கூட்டத்தில் மக்கள் திரளாக கூடி இருந்து எடுத்த முடிவு யாதெனில்,”நம்மூரில் புகுந்து ஊரையே அழிப்போம் என்று இங்குள்ள பிராமணர் உடைமைகளைப் படைக்களம் வலுவந்தமாகப் பிடுங்கியது. பிராமணிகளான மாமிகளின் தாலியையும் காதையும் அறுத்ததோடு கொள்ளையிட முற்பட்ட நேரத்தில் அப்படிக் கொள்ளையிட முடியாமல் தடுத்து போரில் இறந்து போன வள்ளுவன் மாணிக்கன் மணியன் ஆன கவறை இகைற்சி_ _ மயில் ஒப்பனுடைய குடும்பத்தாருக்கு இரத்த காணிக்கை நிலம் கொடையாக திருவரங்கனேரி குளத்தடி பக்கம் வழங்கப்பட்டது.

வேந்தர், மன்னர்களின் பேராதரவு பெற்றவர்களாகக் கருதப்பட்ட பிராமணர்களுக்கே இப்படி ஒரு பாதுகாப்பற்ற வாழ்க்கைச் சூழல் இருந்தது என்றால் மற்றவர் உயிர் பாதுகாப்பும் கேள்விக்கிடமானதாகவே இருந்திருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

5-ம் வரியில் அதிகமான தட்டச்சுப் பிழை உள்ளது. நூலைப் படிப்பவர் யாரும் மூலக் கல்வெட்டொடு ஒப்பிட வாய்ப்பில்லாத போது ஒருவர் தட்டச்சிய கல்வெட்டு வாசகத்தை இன்னொருவரைக் கொண்டு சரிபார்த்த பின்னர் தான் அதை அச்சிடுட வேண்டும் அதுவே சரியானது. இந்தக் கல்வெட்டில் அவ்வாறு கடைபிடிக்கப்படவில்லை என்று தெரிகின்றது.

பார்வை நூல்: திருநெல்வேலி மாவட்டக் கல்வெட்டுகள் – I, பக்கம் 42, தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை வெளியீடு.

 -மேகலா இராமமூர்த்தி

பிற்காலச் சோழமன்னர்களில் பேரோடும் புகழோடும் விளங்கியவன் மாமன்னன் முதலாம் இராசராசன். இவன் காலத்திலும் இவனைத் தொடர்ந்துவந்த இவனுடைய மகனான முதலாம் இராசேந்திரன் காலத்திலும் தமிழரின் மறமும் மாண்பும் பண்பாட்டுச் சிறப்பும் கடல்கடந்த நாடுகளிலும் விளக்கமுற்றன. போராற்றலோடு கலைகளைப் பேணும் பேராற்றலும், சைவசமயப் பற்றும் மிக்கவனாய்த் திகழ்ந்திருக்கின்றான் இராசராசன். அவனுடைய சைவப் பற்றுக்குச் சான்றாக வானளாவி நிற்கின்றது தன்னுடைய தலைநகரான தஞ்சை மண்ணில் அவன் எழுப்பியிருக்கும் இராசராசேச்சுரம் எனப்படும் பெருவுடையார் கோயில்.

ஆறடி உயரமும் ஐம்பத்து நான்கடி சுற்றளவும் கொண்ட ஆவுடையார் (பீடம்), இருபத்துமூன்றரை அடி உயரம் கொண்ட இலிங்கம் ஆகியன தனித்தனியாகக் கருங்கற்களால் செதுக்கப்பட்டுப் பெருவுடையார் கோயிலின் கருவறையில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தியாவிலேயே மிகப்பெரிய இலிங்கத் திருமேனி இக்கோயிலிலுள்ள இலிங்கத் திருமேனியே ஆகும். இதற்கடுத்த பெரிய இலிங்கத் திருமேனி முதலாம் இராசேந்திர சோழன் எடுப்பித்த கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயிலில் உள்ளது. பெருவுடையார் கோயிலின் நுழைவாயிலில் அமைக்கப்பட்டுள்ள ஒரே கல்லாலான நந்தி 19 அடி நீளமும், 12 அடி உயரமும் கொண்டதாகப் பெருவுடையாருக்கேற்ற பெருநந்தியாய்த் திகழ்கின்றது. இந்நந்தி பிற்காலத்தில் அமைக்கப்பட்டதாகத் தெரிகின்றது. சோழர்காலத்தில் அமைக்கப்பட்ட நந்தி தற்போது திருச்சுற்று மாளிகையில் உள்ளது.

கோயில்களுக்கென்று ஆகம விதிகள் வகுக்கப்பட்டு அவற்றின்படியே கோயில் நிகழ்வுகள், பூசனைகள் நடைபெறுவது  வழக்கமாயிருந்துவருகின்றது. தஞ்சைக் கோயிலைப் பொறுத்தவரை அது மகுடாகமத்தின்படிக் கட்டப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிகின்றது.

மகுடாகமம் என்றால் என்ன?

சிவன் கோயில்களைப் பொறுத்தவரை, முதலில் கோயிலின் வெளிக்கட்டமைப்பை நிறுவி அதன் பின்னரே கருவறையில் இலிங்கத் திருமேனியைப் பிரதிட்டை செய்து இறைசக்தியை நிறுவுவது வழக்கம். இதற்கு மாறாக இலிங்கத் திருமேனியை முதலில் பிரதிட்டைசெய்து பின்னர்க் கோயிலின் வெளி அமைப்பை உருவாக்குவது மகுடாகம முறை எனப்படும். தில்லை நடராசர் திருக்கோயில், திருவாரூர் தியாகேசப் பெருமான் திருக்கோயில் போன்றவை மகுடாகம முறையில் கட்டப்பட்டவை என்றும் இவற்றைக் கண்ட மாமன்னன் இராசராசனும் இதே அமைப்பில் தன்னுடைய பெருவுடையார் கோயிலை அமைத்தான் என்றும் கூறப்படுகின்றது. கல்வெட்டாய்வாளரும் எழுத்தாளருமான குடவாயில் திரு. பாலசுப்பிரமணியன், வரலாற்றார்வலரான முனைவர் க. சங்கரநாராயணன் போன்றோர் பெருவுடையார் கோயில் மகுடாகமத்தின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்டதே என்று  உறுதிபடத் தெரிவிக்கின்றனர்.

இத்துணைச் சிறப்புவாய்ந்த பெருவுடையார் கோயிலுக்கு வருகின்ற பிப்ரவரி 5ஆம் நாள் திருக்குடமுழுக்கு நிகழவிருக்கின்றது. 1997க்குப் பிறகு இருபத்துமூன்று ஆண்டுகள் கழித்து நிகழவிருக்கும் குடமுழுக்கு இஃது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இத்தருணத்தில் கோயில்களுக்குக் குடமுழுக்கு செய்யப்படுவதன் நோக்கமென்ன என்பதை நாம் சிந்தித்துப்பார்ப்பது பொருத்தமாயிருக்குமெனக் கருதுகின்றேன். அதற்கு முன்னதாக இறை வழிபாட்டில் சிறப்பிடம் பெறுகின்ற மந்திரங்கள் குறித்தும் அவற்றின் மகிமை குறித்தும் சிறிது அறிந்துகொள்வோம்.

ஒலியிலிருந்தே இந்நிலவுலகம் தோன்றியிருக்கின்றது. உலகின் தோற்றத்துக்கு ஆதாரமாக அறிவியல் சுட்டும் பெருவெடிப்பே (big bang) பேரொலியுடன் நிகழ்ந்ததுதானே? ஆதியில் தோன்றிய அவ்வொலியை (Primordial sound) ’ஓம்’ என்ற பிரணவ ஒலியாக அடையாளப்படுத்துகின்றது இந்திய ஆன்மிகம்.

ஒலிக்கூட்டங்களால் உருவானவையே ஆற்றல் வாய்ந்தவையாகக் கருதப்படும் மந்திரங்கள். நாம் பயன்படுத்தும் எல்லாச் சொற்களுக்கும் எழுத்துக்களுக்கும் அதிர்வெண்கள் (frequencies) உண்டு. வெவ்வேறு அதிர்வெண்களைக் கொண்ட எழுத்துக்களை இணைத்துச் சொற்களாக்கும்போது அவை மிகுஅதிர்வொலியின் (ultrasonic sound) பயனை அளிக்கும் மந்திரங்களாக மாறுகின்றன. இவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டவையே ஓம் நமச்சிவாய, ஓம் நமோ நாராயணாய, ஓம் சரவணபவ, புத்தம் சரணம் கச்சாமி போன்ற மந்திரங்கள்.

எல்லா எழுத்துக்களுக்கும் அதிர்வெண்கள் இருக்கும்போது நாம் ஏன் எல்லாச் சொற்களையும் மந்திரங்களாகக் கருதாமல் ஒருசிலவற்றை மட்டும் மந்திரங்கள் என்கிறோம் என்றோர் ஐயம் நம்முள் இப்போது எழலாம்.

எல்லா எழுத்துக்களும் அதிர்வெண்கள் உடையவையே எனினும் ’நிறைமொழி மாந்தர்’ என்று தொல்காப்பியரும் வள்ளுவரும் குறிப்பிடும் சான்றோர்கள் தம் பேராற்றலால் சில சொற்களை உருவாக்கி இவை மந்திரங்கள் ஆகக்கடவன என்று ஆணையிட்டு அவற்றை அத்தகுதிக்கு உரியனவாக்கியிருக்கின்றார்கள். இவற்றையே நாம் தமிழில் மறைமொழிகள் என்கிறோம்.

நிறைமொழி மாந்தர் ஆணையிற் கிளந்த
மறைமொழி தானே மந்திரம் என்ப. (தொல் – 1484) என்பது தொல்காப்பியம்.

இம்மறைமொழிகளில் அந்நிறைமொழி மாந்தர்கள் தம் அருளாற்றலையும் சேர்த்தே செலுத்துவதால் அவை கூடுதல் பலம் பொருந்தியவையாக மாறிவிடுகின்றன. இவற்றை நாம் மறைமொழிகள் என்றுரைக்கக் காரணம், சாதாரணமாகப் பார்க்கும்போது இவற்றின் ஆற்றல் நமக்குப் புலப்படுவதுமில்லை; புரிவதுமில்லை என்பதனாலேயே.

திருக்கோயில்களின் அடிப்படைத் தத்துவமும் இதுபோன்றதே!

கோயில் கருவறையில் நிறுவப்பட்டிருக்கும் தெய்வப் படிமங்கள், ஏதோ தேவலோகத்திலிருந்து ’ஸ்பெஷலாக’த் தருவிக்கப்பட்ட கற்களால் செய்யப்பட்டவை அல்ல! அவையும் பூலோகத்தில் கிடைக்கும் சாதாரணக் (கருங்)கற்களினால் செய்யப்பட்டவையே!

அப்படியாயின் கோயிலின் வாயிலில் கிடக்கும் படிக்கல்லும் கருவறைக்குள் இருக்கும் தெய்வப் படிமக் கல்லும் ஒன்றுதானே? பின்பு ஏன் நாம் படிக் கல்லை மிதிக்கிறோம்? தெய்வப்படிமக் கல்லை  மதிக்கிறோம்; துதிக்கிறோம் என்றொரு வினா எழுவது இயல்பே!

மனிதர்கள்கூட வெளித்தோற்றத்துக்கு இரு கால்கள், இரு கைகள், இரு கண்கள், ஒரு முகம் என ஒத்த அமைப்புடையவர்களாகத்தான் தோன்றுகிறார்கள். அதற்காக அறிவில், ஆற்றலில், பண்பில், பயனில் அனைவரும் ஒன்று என்று கூறிவிடமுடியுமா? முடியாதே! அதுபோல், வெளியிலிருக்கும் படிக்கல்லும் உள்ளேயிருக்கும் படிமக்கல்லும் நம் ஊனப்பார்வைக்குக் கற்களாகவே தெரிந்தாலும் அவையிரண்டும் ஆற்றலில் ஒன்றல்ல!  

ஆம், கருவறைக்குள் தெய்வப் படிமங்களைப் பிரதிட்டை செய்வதற்கு முன்பாக அந்தந்த தெய்வங்களுக்குரிய மந்திரங்கள் அடங்கிய சக்கரங்களை எழுதி அடியில் புதைப்பார்கள்; அவற்றின் மீதுதான் அத்தெய்வப் படிமங்களை நிறுவுவார்கள். [சக்கரங்களின் சிறப்பை – ஆற்றலைத் திருமந்திரத்தின் நான்காம் தந்திரம் விரிவாகப் பேசுகின்றது; அதனைப் படித்தால் அவை குறித்த தெளிவு கிடைக்கும்.] இவ்வாறுதான் கல்லாலான கருவறைப் படிமங்கள், அருளாற்றல் மிகுந்த தெய்வங்களாக மாறுகின்றன.

இவற்றின் தெய்வீக ஆற்றலை மேலும் கூட்டுவதற்குத்தான் பன்னிரு ஆண்டுகட்கு ஒருமுறை திருக்கோயில்களுக்குக் குடமுழுக்கு நடத்த வேண்டும் என்றொரு விதியை வகுத்திருக்கின்றார்கள். [இவ்விதி பல கோயில்களில், பெருவுடையார் கோயில் உட்பட, பின்பற்றப்படுவதில்லை என்பது வேறு விஷயம்.]

குடமுழுக்கிற்கு முன்னதாக வேள்விச்சாலை அமைத்து அதில் கோயிலிலுள்ள ஒவ்வொரு தெய்வத்துக்கும் ஒரு கடம்(குடம்) வைத்து, அதனுள் நீர் நிரப்பி, மாவிலைத் தோரணம் கட்டி, தர்ப்பைப்புல், தேங்காய் முதலியன வைத்து அத்தெய்வத்தை எழுந்தருளச் செய்வதற்கு (ஆவாஹனம்) மந்திரங்கள் செபிப்பார்கள். ஐந்துநாள், ஏழுநாள் என்று இவ்வாறு தொடர்ந்து மந்திரங்களைச் செபித்து அந்நீரை இறையாற்றல் பெற்ற மங்கல நீராக மாற்றுவார்கள். இவ்வாறு இறையாற்றல் ஏற்றப்பட்ட நீரைக் குடமுழுக்கன்று கருவறையிலுள்ள மூலவர் படிமத்துக்கும், அம்மூலவர் அமர்ந்திருக்கும் கோயில் கலசத்துக்கும் அபிடேகம் செய்வார்கள். இதனால் கருவறையில் இருக்கும் தெய்வப் படிவத்தின் ஆற்றல் மேலும் கூடும் என்பது அருளாளர்களின் கருத்து.

மந்திரம் செபிக்கப்பட்ட மங்கல நீரைத் தெய்வப் படிவங்களின்மீது விடுவதால் அவற்றின் இறையாற்றல் அதிகரிப்பதனை நாம் கார்களின் மின்கலத்துக்கு மின்னாற்றல் ஏற்றும் செயலோடு (charging the car battery) ஒப்பிடலாம்.  கார்களின் மின்கலமானது உலோகத் தகடுகள், அமிலம் (sulfuric acid) மற்றும் தண்ணீர் சேர்ந்த கலவையில் அமுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும். அதனால் மின்கலத்துக்கு மின்னாற்றல் கிடைத்துவிடுமா என்றால் இல்லை. அது இயங்கும் தன்மையற்ற dead batteryயாகத்தான் இருக்கும். மின்கலத்துக்கு மின்னாற்றல் வரவேண்டுமானால் அதனைப் பல மணிநேரங்கள் (at least 24 hours) மின்சாரத்தில் வைத்து மின்னாற்றலை ஏற்ற வேண்டும்.

இதுபோன்றதுதான் வலிமைவாய்ந்த மந்திரங்களைப் பல மணிநேரங்கள் செபித்துக் க(கு)டத்து நீருக்குள் இறையாற்றலை ஏற்றி அந்த ஆற்றலைத் தெய்வப் படிமங்களுக்குக் குடமுழுக்கின் வாயிலாகக் கடத்துவதும்! மின்கலம் மின்னாற்றல் பெற மின்சாரம் தேவை! சாதாரண நீர் இறையாற்றல் செறிந்த மங்கல நீராக மாற நிறைமொழி மாந்தர்கள் உருவாக்கிய மந்திரமொழிகள் தேவை!

கோயில் கோபுரங்களின் அழகைக் கூட்டுபவை அவற்றின் மீதிருக்கும் கலசங்கள். அந்தக் கலசங்களில் பல்வகை தானியங்களையும் நிரப்பி வைப்பர்.  ஒவ்வொரு குடமுழுக்கின்போதும் பழைய தானியங்கள் அகற்றப்பட்டுப் புதியவை நிரப்பப்படும். பஞ்சம் வரும் காலங்களில் இத்தானியங்களை எடுத்து விதைக்கப் பயன்படுத்தும் வழக்கங்கூட நம் மக்களிடையே இருந்திருக்கின்றது எனும் செய்தி வியப்பளிப்பதோடு நம் முன்னோர்களின் புத்திக்கூர்மையையும் புலப்படுத்துவதாயுள்ளது.

இக்கோபுரக் கலசங்கள் தூல வடிவில் இறைவனைக் குறிக்கின்றன என்பது மூத்தோர் வாக்கு.  ஆக, தூல வடிவாய் இருக்கின்ற கோபுரங்களுக்கும், சூக்கும வடிவாய் இருக்கின்ற தெய்வப் படிமங்களுக்கும் மங்கல நன்னீராட்டி அவற்றின் ஆற்றலை அதிகப்படுத்துவதே  குடமுழுக்கின் அடிப்படை நோக்கமாகும்.

நிறைவாக ஒன்று! மந்திரங்கள் மகத்தான ஆற்றல் வாய்ந்தவை. இவற்றில் வடமொழி தென்மொழி என்ற பேதமில்லை. வடமொழி மந்திரங்களுக்கு மட்டுமே இருப்பதாக நம்மில் சிலர் நம்பும் தெய்வீக ஆற்றல் தென்மொழியாகிய தமிழுக்கும் உண்டு!

அதனாலன்றோ… 

”காத லாகிக் கசிந்துகண் ணீர்மல்கி
ஓது வார்தமை நன்னெறிக் குய்ப்பது
வேதம் நான்கினும் மெய்ப்பொரு ளாவது
நாதன் நாமம் நமச்சி வாயவே.”  என்று நமச்சிவாய மந்திரத்தின் மகிமையை விதந்தோதினார் காழிப்பிள்ளையார்.

எனவே தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களுக்குக் குடமுழுக்குச் செய்யும்போது தமிழில் மந்திரங்களை ஓதுவதே சிறப்பாக இருக்கும்; கடவுளர்க்கும் உவப்பாக இருக்கும்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை:

1. TVA_BOK_0010769_இராசராசேச்சுரம்.pdf

2. https://ta.wikipedia.org/wiki/குடமுழுக்கு

3. மந்திரங்கள் – பேராசிரியர் அ. ச. ஞானசம்பந்தன் – கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017

4. https://shaivam.org/thirumurai/third-thirumrai/999/thirugnanasambandar-thevaram-namashivaya-pathigam-kadhalaki-kasinthu

5. http://tamil.webdunia.com/article/special-astro-predictions/in-the-cgopura-kalasam-putting-grains-reason-for-using-it-118062800016_1.html