Author: ஜெயராமசர்மா

-எம். ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண்

      தனிமையை நாடிநாளும்
      தன்னிலை இழந்துநின்று
      பெரியனாய் உயர்ந்துநின்றார்            
      பெருமகன் ராமகிருஷ்ணர்!

      மனைவியைக் கண்டபோதும்
      மனதினை விட்டிடாமல்
      துணிவுடன் துறவையேற்றார்
      தூயவர் ராமகிருஷ்ணர்!

      அன்னை பராசக்தியாக
      அவர்கண்டார் தம்மனையை
      ஆதலினால் பரமஹம்சர்
      அதியுயரப் போய்விட்டார்!

      முன்னமவர் அன்னையினை
      முழுதுமாய் கண்டதனால்
      அன்னவரின் எண்ணமெலாம்
      அன்னையாய் இருந்ததுவே!

      ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்
      நாளும்காளி கோவில்நின்று
      ஊணுமின்றி உறக்கமின்றி
      உண்மைகாண உணர்விழந்தார்!

      பாரதத்தாய் மடியில்வந்த
      ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்
      பாரினுக்கு விடிவுதரும்
      பகலவனாய் ஒளிகொடுத்தார்

      படிப்பறியாப் பரமஹம்சர்
      படிப்படியாய்ப் படிப்பித்தார்
      படிப்பித்த பாடமெலாம்
      பாரினுக்கு வேராச்சு!

      வேராக அவர்நின்றார்
      நீராக அவர்நின்றார்
      ஊரூராய் அவர்வார்த்தை
      உருவேற்றி நின்றதுவே!

     சீடர்பலர் வந்தார்கள்
     சீலத்தைக் காட்டிநின்றார்
     ஞாலமெலாம் அவர்புகழை
     நாளுமவர் பரப்புகிறார்!

    ஆல விருட்சம்என
    அவர்தொண்டு விரிகிறது
    சீலமுடை ராமகிருஷ்ணர்
    தாள்பணிந்து நிற்போமே!

-எம். ஜெயராம சர்மா – மெல்பேண்

பகலவன் வந்துநின்றால்
பாரினுக்கு விடுதலை
பசித்தவர்க்கு உணவுஅளித்தால்
பசிக்கெலாம் விடுதலை

உழைத்துமே நிற்பார்க்குஎலாம்                  
ஓய்வுநல் விடுதலை
ஒன்றுமே செய்யாவிட்டால்
உமக்குமேன் விடுதலை

கார்முகில் கண்ணன்பார்க்கக்
கர்ணனுக்கு விடுதலை
போர்முனை வந்தகீதை
புவிக்கெலாம் விடுதலை

தாயொடு பிள்ளைசேரின்
தனிமைக்கே விடுதலை
வாய்தனைக் காப்போமாயின்
வம்புக்கே விடுதலை

கண்டதைப் பார்க்காவிட்டால்
கண்ணுக்கு விடுதலை
காதினைக் காத்துவிட்டால்
கயமைக்கே விடுதலை

சிண்டுகள் முடிக்காவிட்டால்
சிக்கலுக்கே விடுதலை
சின்னத்தனம் காப்போமாயின்
சிதைந்திடுமே விடுதலை

ஸ்ரீராமன் வந்துநின்றான்
சீதைக்கு விடுதலை
கார்நிறத்தான் கால்பட்டுக்
கல்லுக்கே விடுதலை

பேரறிவு வளரவிட்டால்
பேதமைக்கே விடுதலை
பெம்மானின் கழல்பற்றி
பெறுவோம்நல் விடுதலை

-எம். ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண்

பிரமனின் படைப்பினிலே
பெரும்படைப்பு பெண்ணினமே!         
பெருங்குணங்கள் பெற்றவளே
பிறப்பினிலே பெண்ணாவாள்!

ஆண்படைப்பும் பெண்படைப்பும்
அகிலத்தில் உயர்படைப்பே!
ஆனாலும் பெண்படைப்பே
அகிலத்தை ஆளுவதே!

கருவினைத் தாங்கிநிற்கும்
பெருமையே பெண்மையாகும்!
உருவினைக் கொடுப்பதற்கும்
உரியதே ஆண்மையாகும்!

இருஇனம் சமமானாலும்
பெருமையே பெண்ணுக்கன்றோ!
சுமைதனைத் தாங்கிநின்று
சுமப்பது பெண்மைதானே!

அடிவயிறு நோவெடுக்க
அவள்சுமந்து பெற்றபிள்ளை
அழகுமுகம் கண்டவுடன்
அகமகிழ்ந்து நின்றிடுவாள்!

அக்குழந்தை பால்குடிக்க
அவள்வயிறு குளிர்ந்துவிடும்!
அக்கணத்தில் ஆனந்தம்
அவளோடு அணைந்துவிடும்!

பால்குடிக்கா விட்டாலும்
பால்கொடுக்கா விட்டாலும்
தாயின்நோ அதிகரிக்கும்
தாளாத துயரைத்தரும்!

குழந்தை அழவேண்டும்
குடிக்கவேண்டும் தாய்ப்பாலை
தாயப்போ தனைமறப்பாள்
தாயன்பு சுரக்குமப்போ!

தாய்ப்பாலே உணவாகும்
தாய்ப்பாலே மருந்தாகும்
தாய்ப்பாலைத் தவிர்த்துவிடின்
நோய்க்கிடமாய் ஆகிடுமே!

பிள்ளைக்குப் பால்கொடுத்தல்
பெருமையென நினைத்தார்கள்
பால்குடிக்கும் பிள்ளைக்கு
நோயணுகா என்றார்கள்!

நாகரிகம் தலைக்கேறி
நல்லதெல்லாம் மறந்துவிட்டுப்
பால்கொடுத்த பெண்களிப்போ
படுத்துறங்கி நிற்கின்றார்!

குழந்தை அழுதாலும்
கொடுக்கமாட்டேன் பாலென்று
குழறுபடி செய்கின்றார்
குடும்பமதில் பெண்களிப்போ!

பால்கொடுத்தால் தம்மழகு
பாழாகி விடுமென்று
பவ்வியமாய்ச் சொல்லியவர்
பால்கொடுக்க மறுக்கின்றார்!

பெற்றபிள்ளை அழுதாலும்
பெருங்கவலை கொள்ளாமல்
வற்றிவிடும் அழகுஎன்று
வாடியவர் நிற்கின்றார்!

உற்றவரும் மற்றவரும்
ஓலமிட்டு உரைத்தாலும்
சற்றுமதை மதியாது
தம்மழகைப் பேணுகின்றார்!

புட்டிப்பால் கொடுக்கின்றார்
புத்திகெட்டு அலைகின்றார்
கிட்டச்சென்று கேட்டாலோ
வெட்டியே பார்க்கின்றார்!

விஞ்ஞானம் வளர்ந்தாலும்
விந்தைகள் புரிந்தாலும்
உண்மைகள் ஒருபோதும்
ஓடிவிட மாட்டாது!

தாய்ப்பாலைக் கொடுத்துவிடின்
தாய்க்குக்குறை வருவதில்லை
தாயழகும் கெடுவதில்லை
தாய்மைதான் அழகுபெறும்!

என்றிப்போ விஞ்ஞானம்
எடுத்தியம்பி நிற்கிறது
இதைக்கேட்ட தாய்மாரும்
இரங்கிவந்து நிற்கின்றார்!

மேலைநாட்டில் பெண்களிப்போ
விரும்பிப் பால்கொடுக்கின்றார்
வேலைக்குச் சென்றாலும்
பால்கொடுக்க மறக்கவில்லை!

 எம்கருவில் வந்தபிள்ளை
எம்பாலைக் குடிப்பதனால்
எங்கிருந்து பிரச்சனைகள்
எமக்குவரும் எண்ணுங்கள்!

தாய்ப்பாலைக் குடித்தவர்கள்
தானுரமாய் உள்ளார்கள்
தகரப்பால் குடிப்பதனால்
தரம்கெட்டுப் போகாதா?

தாய்ப்பாலில் உள்ளசத்து
தகரத்தில் இருக்கிறதா?
தாய்மாரே மறக்காதீர்!
தாய்ப்பாலைக் கொடுத்திடுவீர்!

பால்முகத்தைப் பாருங்கள்!
பரிவோடு அணைத்திடுங்கள்!
பால்நினைந்து கொடுத்திடுவீர்
பாரிலுள்ள தாய்மாரே!

-எம்.ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண்

சர்க்கரை வியாதி வந்தால்
சந்தோ‌ஷம் பறந்தே போகும்
சாப்பாட்டைக்  கண்டு விட்டால்             
சலனமே மனதில் தோன்றும்!

எப்பவும் இனிப்பை எண்ணும்
எதையுமே உண்ணப் பார்க்கும்
அப்படி உண்டே விட்டால்
அதுதொல்லை ஆகி நிற்கும்!

திருமண வீடு சென்றால்
தித்திப்பு நிறைந்தே நிற்கும்
வகைவகை உணவை அங்கே
வரிசையாய்க் கண்கள் காணும்!

அவையெலாம் உண்ணும் ஆசை
அளவிலா மனத்தை ஆளும்
நினைவெலாம் உணவாய் நிற்கும்
நிம்மதி பறந்தே போகும்!

கொண்டாட்டம் வந்து விட்டால்
குதூகலம் நிறைந்தே நிற்கும்
குலோப்ஜான் லட்டு எல்லாம்
குறைவின்றி இருக்கு மங்கே!

நாக்கிலே நீரும் ஊறும்
நரம்பிலே முறுக்கும் ஏறும்
ஆர்க்குமே தெரியா வண்ணம்
அனைத்தையும் தின்னத் தோணும்!

விரைந்தோடி நிற்கும் வெட்கம்
விரும்பிமனம் உண்ண நிற்கும்
வேண்டியதை உண்டு விட்டு
விழி பிதுங்கி நிற்போமே!

இனிப்புகள் உள்ளே சென்று
இரத்தத்தில் கலந்து நின்று
முறைத்துமே எம்மைப் பார்க்க
முகமெலாம் கலங்கி நிற்போம்!

மனைவியும் மகளும் சேர்ந்து
மங்களம் பாடித் தீர்ப்பார்
மளமள வென்று சென்று
மருந்தினை விழுங்கி நிற்பேன்!

விளம்பரம் ஒன்றைப் பார்த்து
விரைவுடன் படித்து நின்றேன்
விருப்பமாய்ச் செய்தி அங்கே
விந்தையாய் இருந்த தங்கே!

சர்க்கரை உள்ளோர் எல்லாம்
சங்கடம் கொள்ள வேண்டாம்
சரியான உணவு எல்லாம்
சந்தையில் இருக்கு இப்போ!

செயற்கையாய் இனிப்புச் சேர்த்து
தின்பண்டம் இருக்கு இப்போ
வருத்தமே படவே வேண்டாம்
வந்துமே வாங்கித் தின்பீர்!

அளவுடன் உண்ண வேண்டும்
அதைநிதம் பேண வேண்டும்
அனைவரும் மனதில் கொண்டால்
ஆனந்தம் வருமே நாளும்!

தினமுமே நடந்து சென்றால்
தீராத நோயும் தீரும்
நடவுங்கள் எந்த நாளும்
நன்மைகள் உம்மைச் சேரும்!

சர்க்கரை வியாதி கண்டு
சஞ்சலம் கொள்ள வேண்டாம்
சாப்பாடு எடுக்கும் போது
சமமாக எடுக்க வேணும்!

உடற் பயிற்சி செய்திடுங்கள்
உணவு எலாம் மாற்றிடுங்கள்
மனத்தினிலே உறுதி கொண்டு
மாற்றிடுங்கள் பழக்கம் எலாம்!

சோம்பல் நிலை மாற்றிடுங்கள்
சுறுசுறுப்பை ஏற்றிடுங்கள்
நாங்கள் வாழ வேண்டுமென்று
நாளும் எண்ணி நின்றிடுங்கள்!

சர்க்கரை வியாதி தன்னைச்
சலிப்புடன் நோக்க வேண்டாம்
எப்பவும் உங்கள் வாழ்வில்
இனிப்புகள் தேவை அன்றோ!

தப்புடன் இனிப்பை உண்டால்
தலையிடி வந்தே தீரும்
எப்பவும் அளவாய் உண்டால்
எவர்க்குமே விளைவு நன்றே!

மருந்தினை விருந்தாய் உண்போம்
விருந்தினை மருந்தாய் உண்போம்
வருந்திநாம் நிற்க வேண்டாம்
வாழ்வெலாம் இன்பம் காண்போம்!

வெளிச்சத்தைக் கொண்டு வந்த
விளம்பரச் செய்தி தன்னால்
சர்க்கரை வியாதி பற்றி
சங்கடம் அகன்றே போச்சு!

-எம்.ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண்

அழகான ஆலமரம்                                            
கிளைவிட்டு நின்றதங்கே
விழுதெல்லாம் விட்டுஅது
வேரோடி நின்றதங்கே

ஆலமர நிழல்தேடி
அனைவருமே வருவார்கள்
வேலையில்லா நிற்போரும்
விரும்பி வந்திருப்பார்கள்

காலைமாலை என்றின்றி
காளையரும் வருவார்கள்
சேலையுடன் பெண்கள்வந்து
சிரித்து விளையாடிடுவர்

நாலுமணி ஆனவுடன்
ஆளரவம் கூடிவிடும்
ஓடிடுவார் ஆடிடுவார்
உல்லாசம் கூடிவிடும்

பந்து விளையாடிடுவர்
சிந்து கவிபாடிடுவர்
கெந்தி அடித்துநிற்பர்
கிட்டிப் புள்ளும்ஆடிடுவர்

பெரியவரும் வருவார்கள்
சிறியவரும் வருவார்கள்
பேசாமல் ஆலமரம்
பெருமையுடன் வரவேற்கும்

 விழுது பற்றியாடிடுவர்
மேல்மரத்தில் ஏறிடுவார்
அழுங்குழந்தை ஆடுதற்கு
அங்கூஞ்சல் கட்டிடுவார்

சீட்டு விளையாடிடுவர்
சிரித்து விளையாடிடுவர்
ஆர்ப்பரித்துச் சிறுவரெலாம்
அங்கங்கே ஓடிநிற்பர்

வேர்க்கடலை கொறிப்பாரும்
வெற்றிலையை மெல்வாரும்
பாற்பொருளை உண்பாரும்
பார்த்திடலாம் மரநிழலில்

ஆயிரம் பேரமர
ஆலமரம் நிழலைத்தரும்
அனைவருமே இளைப்பாறி
அகமகிழ்வு பெற்றிடுவர்

 சித்திரை பிறந்துவிட்டால்
எத்தனையோ கொண்டாட்டம்
நித்திரையே கொள்ளாது
நீண்டகூத்து நடக்குமங்கே

வடமோடி தென்மோடி
வகைவகையாய்க் கூத்தங்கே
பாய்விரித்துப் பார்த்தபடி
பார்த்திடுவார் ஊரார்கள்

தேனீர்க்கடையும் வரும்
தித்திப்புக்கடையும் வரும்
அப்பம்சுட்டு விற்கின்ற
ஆச்சியும் வந்திடுவார்

கடலையும் வறுப்பார்கள்
கச்சானும் வறுப்பார்கள்
கமகமக்கும் வாசனையால்
களைகட்டும் ஆலையடி

குடும்பமெலாம் ஒன்றாக
குதூகலமாய் இருப்பார்கள்
குழந்தைகளும் குறும்புசெய்து
குதூகலத்தில் மிதப்பார்கள்

அமைதியாய்ப் பார்த்துநிற்கும்
அதையெல்லாம் ஆலமரம்
ஆர்வந்து போனாலும்
ஆலமரம் அகமகிழும்

போரொன்று வந்ததனால்
ஊரெல்லாம் ஓடிற்று
யாருமே ஊரிலில்லை
ஊரிப்போ உறங்குகிறது

களைகட்டி நின்றவிடம்
நிலையிழந்து நிற்கிறது
ஆருமே வருவதில்லை
ஆலமரம் நிற்கிறது

 ஆலமரம் மட்டுமிப்போ
அப்படியே இருக்கிறது
ஆலடியைப் பார்ப்பதற்கு
அழுகைதான் வருகிறது

மரம்மட்டும் பேசிவிடின்
வக்கிரங்கள் தெரிந்துவிடும்
மரமாக இருப்பதனால்
வக்கிரங்கள் தொடர்கிறது

ஆலமரம் அழுதுவிடின்
ஆறாக ஆகிவிடும்
அதுமரமாய் நிற்பதனால்
நாமழுது நிற்கின்றோம்!

எம். ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண்

சிம்மக் குரலோனே                                       
சினிமாவை ஆண்டவனே
சிவாஜியே நீஇல்லா
சினிமாவும் அழுகிறது!

நீ சிரித்தால் நாம்சிரித்தோம்
நீ அழுதால் நாமழுதோம்
நீ இன்றிச் சினிமாவை
நினைக்கவே முடியவில்லை!

நடிப்புலகாய் இருந்தாயே
நல்லபடம் தந்தாயே
நாடி நரம்பு எல்லாம்
நடித்தனவே உன்னிடத்தில்!

நடந்தாலும் நடிப்புத்தான்
கிடந்தாலும் நடிப்புத்தான்
நாட்டிலுள்ளோர் அனைவரையும்
நடிப்பாலே பிடித்துவைத்தாய்!

உன்நாவில் தமிழன்னை                                            
உட்கார்ந்து இருந்ததனால்
உயிர்த்துடிப்பாய் வசனங்கள்
உள்ளின்று வந்தனவே!

நீபேசும் தமிழ்கேட்டு
நீதிபதி திகைத்தாரே!
’பராசக்தி’ வசமனாய்
’பாசமலர்’ ஆகிவிட்டாய்!

அப்பராய் வந்தாய்
ஆண்டவன் ஆகிவந்தாய்
அன்ரனியாய் வந்தாய்
அசடனாயும் வந்தாயே!

தங்கப் பதக்கமானாய்
தடியெடுத்தும் சண்டைசெய்தாய்               
வில்லனாய் வந்துநின்றாய்
விதம்விதமாய் நடித்தாயே!

நவரசத்தைக் காட்டியே
நடிகருள் திலமானாய்!
நாட்டியமும் ஆடிநின்று
நடராஜ வடிவமானாய்!

’பா’னா வரிசையிலே
பலபடங்கள் தந்தாயே!
பார்த்தவர்கள் எல்லோரும்
பரவசத்தில் நின்றாரே!

உன்நடிப்பைத் தொட்டுவிட
ஒருவருமே வரவில்லை!
உயரத்தில் இருக்கின்றாய்
உனைநினைந்து நிற்கின்றோம்!

கப்பலை ஓட்டினாய்
கட்ட பொம்மன்
ஆகி நின்றாய்!
தொப்பை நீபோட்டாலும்
சுவையாக நடித்தாயே!

எப்பநீ வந்தாலும்
இங்கிதமா யிருக்குமங்கே!
தப்பாமல் நடிப்பாயே
தமிழ்நடிகன் நீயன்றோ!!

காலத்தால் அழியாத
காவியங்கள் பலதந்தாய்
கண்ணாலே நடித்துஎமை
கட்டிநீ போட்டாயே!

நாளைவரும் நடிகருக்கு
நல்லதொரு நூலானாய்!
நாளெலாம் உன்நடிப்பை
நாமெண்ணி நிற்கின்றோம்!

 

-எம். ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண்

அன்புக் குழந்தைகளே
அனைவருமே கேளுங்கள்
அன்னைத்தமிழ் மொழியில்
அனைவருமே பேசிடுவோம்!

பள்ளிக்குச் சென்றுநீர்
படித்தாலும் ஆங்கிலத்தை
பாலூட்டும் தாயினிடம்
பசுந்தமிழில் பேசிடுவீர்!

தாய்ப்பாலைக் குடித்துநிதம்
தான்வளர்ந்து நிற்கின்றோம்
தமிழ் மொழியில்பேசிவிடின்
தலைநிமிர்ந்து நிற்போமே!

அப்பாவென அழைப்போம்
அரவணைப்பார் ஆசையுடன்
’டாடி’என  அழைக்கின்
வாடிவிடும் முகமவர்க்கு!

மடிமீது வைத்தெம்மை
மயக்குமொழி பேசிநிற்கும்
மாண்புமிகு அம்மாவை
’மம்மி’யாய் ஆக்காதீர்!

அன்புக் குழந்தைகளே
ஆங்கிலத்தைப் படியுங்கள்
அதேவேளை தமிழ்மொழியை
அணைத்துமே நின்றிடுவீர்!

பிறந்தநாள் நிகழ்ச்சிகளில்
பேசுங்கள் தமிழ்மொழியில்
பெற்றவரும் உற்றவரும்
பெருமையுடன் பார்ப்பார்கள்

வெளியிலே ஆங்கிலத்தை
விட்டெறிந்து பேசுங்கள்
வீட்டிலே அன்னைமொழி
விரும்பியே பேசிடுவீர்!

எங்குநாம் வாழ்ந்தாலும்
என்றுமே தமிழர்நாம்
என்கின்ற எண்ணமதை
எள்ளளவும் மறக்காதீர்!

வென்றதமிழ் வீரத்தமிழ்
வியந்துலகு போற்றுந்தமிழ்
அந்தமொழி எங்கள்மொழி
அதையுணர்ந்து நிற்போமே!

அழகுதமிழ் பேசிடுவோம்
அன்போடு நடந்திடுவோம்
ஆண்டவன் துணையிருப்பான்
ஆனந்தமாய் இருப்போமே!

– எம் ஜெயராமசர்மா

உறவினைப் பேண வேண்டும்                         
உள்ளத்தில் துறவு வேண்டும்
அறவழி பேண வேண்டும்
அகமெலாம் அமைதி  வேண்டும்
சினமதை ஒழிக்க வேண்டும்
சிந்தையை ஒடுக்க வேண்டும்
வருவதை ஏற்க வேண்டும்
வாழ்க்கையே இனிக்கும் அப்போ!

ஆசைகள் எழவே வேண்டும்
அவைநன்மை பயக்க வேண்டும்
மோசடி தவிர்க்க வேண்டும்
முதுமொழி ஏற்க வேண்டும்
தெருதனில் நடக்கும் போதும்
தீயதை ஒதுக்க வேண்டும்
அருகிலே எந்த நாளும்
அன்பையே இருத்த வேண்டும்

உருஎலாம் இறைவனாகக்
கருதிநீ வாழ வேண்டும்
பெருமைகள் உன்னைச் சேரும்
பெரும்பகை ஓடிப் போகும்
ஊரெலாம் உறவாய்ப் பாரு
உவப்புடன் உதவி நில்லு
பாரெலாம் உள்ளார் உந்தன்
பக்கமே வந்து நிற்பார்

மனதினை மாற்றிப் பாரு
மன்னிப்பை நல்கிப் பாரு
தனிமையில் உணர்ந்து பாரு
தலைவனாய் உயர்வாய் நீயும்!

 
எம். ஜெயராமசர்மா .. மெல்பேண் 

சுந்தரத் தெலுங்கென்று
சுவைபடக் கூறிநின்றான்
செந்தமிழ்ப் புலவனவன்
சிறப்பான பாரதியும்

பாரதியின் கூற்றறிந்த
பாலமுரளி கிருஷ்ணாவும்
பாட்டாலே எம்மையெலாம்
பதப்படுத்தி வைத்தாரே

தெலுங்கோடு பிறந்தாலும்
தீராத காதலுடன்
பலமொழிகள் தான்கற்று
பாட்டிசைத்து நின்றாரே

இசையோடு தானிணைந்து
ஈடில்லா முயற்சிசெய்து
தனியான இசைகண்டு
தரணிதனில் உயர்ந்தாரே

புதுராகம் பலகண்டார்
புத்துணர்வு கொண்டெழுந்தார்
அதிமேதை என்றவரை
அனைவருமே போற்றுகின்றார்

மற்றவரைப் பாராது
மனத்தோடு ஒன்றிநின்று
வெற்றிச் சிரிப்புடனே
விதம்விதமாய்ப் பாடுகிறார்

பொட்டுவைத்துச் சபையேறி
புன்சிரிப்புத் தவழஅவர்
தொட்டுநின்ற ராகமெலாம்
சுவைததும்பி நிற்கிறதே

மிருதங்கம் வயலீனை
விட்டுவிடின் பாட்டில்லை
என்றெண்ணும் எண்ணத்தை
இல்லையென ஆக்கியவர்

தாளத்தை மட்டுமவர்
தன்கையில் எடுத்தபடி
சளைக்காமல் கச்சேரி
சபையதிரச் செய்தாரே

பிரமித்து நின்றார்கள்
பெருங்கலைஞ்ஞர் எல்லாரும்
ஒருமித்த குரலெடுத்து
உயர்ந்ததெனப் பகர்ந்தார்

தேசியவிருதை வென்றார்
திசையெலாம் புகழநின்றார்
மாஇசை கொடுத்துநின்றார்
மதுரமாய்க் குரலினாலே

பாரததத்தின் விருதையெல்லாம்
பாட்டாலே பெற்றுநின்றார்
பாரதிரப் பாடிநின்று
பரிமளிக்கச் செய்கின்றார்

பாலமுரளி கிருஷ்ணா
பலவிதமாய்ப் பாடுவதால்
பாரிலுள்ளோர் மனமெல்லாம்
பக்குவமாய் நிறைந்துவிட்டார்

காலமுள்ள வரைக்குமவர்
கானமழை பொழிந்திடுவார்
கந்தருவக் குரலோனை
கண்மணியாய்க் காத்திடுவோம்

 

  எம்.ஜெயராமசர்மா-மெல்பேண்

 

      வீரத்தை விவேகம் ஆக்கி

      வியந்துமே உலகம் பார்க்க

      பாரதம் ஈன்ற மைந்தன்

      பண்பிலே உயர்ந்து நின்றார்

 

      வேத சாரத்தை விளக்கி

      மக்கள் மனமெலாம் விதைத்து

      போதனை செய்து நின்று

      பொறியினை எழுப்பி விட்டார்

 

      இளமையில் துறவை ஏற்றார்

      பழமையில் புதுமை கண்டார்

      துறவிகள் வாழ்வில் என்றும்

      தூய்மையே வேண்டும் என்றார்

 

      ராம கிருஷ்ண பரம்ஹம்சர்

      நாளும் பாதம் பணிந்துநின்று

      நேரம் ஒன்றும் பார்த்திடாமல்

      யோக நிஷ்டை செய்துநின்றார்

 

      பரம் ஹம்சர் பார்த்தாலே

      பரவசத்தை அடைந்து விட்டார்

      உலகமீது அன்பு கொண்டு

      உழைப்பதற்குத்  தொடங்கி விட்டார்

 

      சித்துக்கள் செய்து அறியார்

      சொத்துக்கள் சேர்த்து அறியார்

      சத்தியத்தை மட்டும் அவர்

      தன்னுடனே சேர்த்து நின்றார்

 

     வேதத்தைக் கற்ற அவர்

     வித்துவச் செருக்கு ஒழித்தார்

     சாதகனாய் மாறி அவர்

     சரிதிரமாய் ஆகி விட்டார்

 

    ஆதரவு வேண்டி நிற்பார்

    அனைவரையும் அணை என்றார்

    போதனைகள் செய்ய முன்னர்

    போக்க வேணும் பசியென்றார்

 

    ஏழ்மையை போக்கி விட்டு

    இறைவனைக் காணு என்றார்

    தோழமை கொண்டு நாளும்

    தொடங்கிவிடு சேவை என்றார்  

 

    பெண்மையில் தாய்மை கண்டார்

    பிதற்றலை வெறுத்து நின்றார்

    மண்ணிலே நல்ல வண்ணம்

    வாழ்ந்திடப் பலவும் சொன்னார்

 

   சமயத்தின் சாரம் சொன்னார்

   இமயமாய் உயர்ந்து நின்றார்

   எமையெலாம் விழிக்கச் செய்தார்

   எழுமின்கள் என்றும் சொன்னார்

 

  வீர விவேகானந்தரை 

       என்றுமே வாழ்த்துவோம்

 விழிப்பினைத் தந்தவரை

         நாளுமே போற்றுவோம்

  நாடு சிறக்கவந்தவரை

        நாமெலாம் வாழ்த்துவோம்

 நம்முடை மனமெல்லாம்

     நல்லெண்ணம் எழுந்திடட்டும் !

 

 
( எம். ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண் )

 
காலத்தை வென்று நிற்கும்
கவி எலாம் தந்தவனே
ஞாலத்தை மகிழ்விக்க
நற் கருத்தைத் தந்தவனே
மூலைக்கு மூலை உந்தன்
முழுக்கவியும் ஒலிக்கிறது
பாவாடை போர்த்தி உனை
பாராட்டி மகிழ்கின்றேன்

பிறந்த நாள் உனக்கின்று
பெரியளவில் எடுக்கின்றார்
பெரி யவரும் சிறியவரும்
பெருமையுடன் நினைக்கின்றார்
பெருங் கவிதை தந்தவனே
பிறந்த நாள் சிறக்கட்டும்
உறங்கு கின்ற மனிதரெலாம்
உன்கவியால் விழிக்கட்டும்

வாழ்த்துகள் கூறுதற்கு
வரவில்லை தமிழெனக்கு
வாழநாம் வேண்டுதற்கு
வழிகள் பல சொன்னவனே
காலமுள்ள வரையினிலும்
கவியரசன் நீதானே
காதலால் வாழ்த்துகிறேன்
கவியரசே வாழ்த்துக்கள்

எம். ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண்

குருவி ஒன்று மரத்திலே
கூடு கட்டி வாழ்ந்தது!                                                   
தெருவில் போகும் மனிதரைத்
தினமும் பார்த்து நின்றது!

குருவிக் கூட்டில் குஞ்சுகள்
குதூகலமாய் வளர்ந்தன!
அனுதினமும் தாயைப் பார்த்து
அகமகிழ்ந்து நின்றன!

தெருவில் போகும் மனிதரின்
தில்லு முல்லு பார்த்ததும்
திகைப் படைந்த குஞ்சுகள்
திரும்பித் தாயைப் பார்த்தன!

தெருவில் சண்டை நடந்திடும்
தினமும் மனிதர் மோதுவார்
அதனைப் பார்க்கும் குஞ்சுகள்
அஞ்சித் தாயைப் பார்க்குமே!

சண்டை நடக்கும் காரணம்
சரியாய்த் தெரியாக் குஞ்சுகள்
மென்று விழுங்கிக் கேட்டிடும்
மெதுவாய்த் தாயும் சொல்லுமே…

சிண்டு முடிக்கும் குணமெலாம்
சீராய் மனிதர் செய்குவர்!
அண்டை அயலில் உள்ளவர்
மண்டை உடைத்து நிற்பரே!

வம்பு தும்பு பேசியே
வாழ்வு நடத்தும் மனிதரால்
எங்கும் சண்டை நடக்குதே
இதனை எங்கு சொல்வது?

கோள்முடிக்கும் கூட்டமும்
குறைகள் சொல்லும் கூட்டமும்
நாள்முழுக்கச் சண்டையை
நடக்கவிட்டுப் பார்க்குது!

விலங்கு பறவை என்றெமை
விலக்கி விட்ட மனிதர்கள்
விளக்கமின்றி நாளுமே
வெட்டிக் குத்தி மாள்கிறார்…

என்று சொல்லிக் குருவித்தாய்
ஏக்க மூச்சு விட்டதும்
எல்லாக் குஞ்சும் ஒன்றாக
இரையைக் கொத்தி நின்றன!

தாயைப் பார்த்த குஞ்சுகள்
தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டன
எங்கள் கூட்டை மனிதர்கள்
ஏறிப் பிடுங்க மாட்டாரா…?

என்று கேட்டு நிற்கையில்
எங்கிருந்தோ வந்த கல்
குஞ்சைப் பதம் பார்த்தது
குருவிக் கூடும் விழுந்தது!

விலங்கு பறவை யாவுமே
விலத்தி நின்ற போதிலும்
நலங் குறைந்த மனத்துடன்
நாட்டில் மனிதர் வாழ்வதேன்!?

-எம். ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண்

வானத்து வெண்நிலவு
வசைபாடி நிற்பதில்லை                                            
வண்ணமிகு தாரகைகள்
வம்புதும்பு செய்வதில்லை
நீலநிற முகிற்கூட்டம்
நிந்தனையும் செய்வதில்லை
நீள்புவியில் வாழ்பவர்கள்
நினைத்துமிதைப் பார்ப்பதுண்டா?

கண்சிமிட்டும் தாரகைகள்
கண்டனமும் செய்வதில்லை
கருமேக முகிற்கூட்டம்
கருத்தேதும் சொல்வதுண்டா?
சுட்டெரிக்கும் சூரியனும்
சுடுசொற்கள் சொல்வதில்லை
சுற்றிநிற்கும் மனிதரிதைக்
கற்றுக்கொள்ள வேண்டாமா!

சோலைமயில் எந்நாளும்
தோகைவிரித் தாடிவிடும்
காலைமாலை என்றின்றி
கருங்குயிலும் பாடிவிடும்
காலைவேளை வருந்தென்றல்
கன்னமதை வருடிவிடும்
ஞாலமீது உள்ளவர்கள்
நல்லதையேன் மறக்கின்றார்?

வளர்ந்து மரம்நிழல்கொடுக்கும்
வகைவகையாய்க் கனிகொடுக்கும்
பரந்தவெளி வளர்புல்லும்
பசுவினத்தின் பசிதீர்க்கும்
பயன்கருதா உதவிநிற்கும்
பாங்கினையும் பார்த்தபின்னர்
பாரிலுள்ள மனிதரெல்லாம்
பக்குவத்தை அடையாரா!