Author: மீ. விசுவநாதன்

மீ. விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 49

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

“பாரதி இரா. சுராஜ்”

“பாரதி கலைக்கழகம்” என்ற அமைப்பு எண். 50, மசூதித் தெரு, சைதாப்பேட்டை என்ற இடத்தில் இயங்கி வந்தது. கவிமாமணி ஐயாரப்பன் அவர்களின் இல்லம்தான் அது. அமைப்பின் நிறுவனத் தலைவர் பாரதி இரா. சுராஜ் அவர்கள். அவனை அந்தக் கவிஞர் குழாமில் சேர்த்து அணைத்து நெறிப் படுத்திய பெரியவர் திரு. பாரதி இரா. சுராஜ் அவர்கள்தான். நல்ல அறிஞர். மிகச் சிறந்த ரசிகர். ஒவ்வொரு கவியரங்க அழைப்புக் கடிதத்திலும் அவனது கவிதைகளை ரசித்து அவர் ஒரு தபால் கார்டில் விமர்சனமாக எழுதி அனுப்புவார். அது அவனுக்கு மிகுந்த ஊக்கமளிக்கும். கருத்து பிடிக்கவில்லை என்றால் அதையும் அழகாக ரசிக்கும்படியாக எழுதுவார்.

ஒரு முறை “பாபநாசம்” என்ற தலைப்பில் கவிதை எழுதி அதை கவிமாமணி இலந்தை சு. இராமசாமி அவர்களின் தலைமையில் நடைபெற்ற அரங்கில் படித்தான். கவிமாமணி ஐயாரப்பன் இல்லத்தில் நடைபெற்ற இந்தக் கவியரங்கத்தை திருமதி. சௌந்தரா கைலாசம் அவர்கள் துவக்கி வைத்தார்கள். அவனது கவிதையில்,

” நீருக்குள் நிறவெறியை நீக்கி விட்ட,
ஏராள மீனினங்கள் எதிர்நீச்சல் போட்டுவரும்,
கூர்மூக்குக் கொக்குகளோ கூடியதை ரசித்திருக்கும்,
சேராத நாய்பூனை சேர்ந்தருகே உணவருந்தும்,
நேர்மாறாய் இருக்குதுபார் நேர்சென்று பார்த்தேனும்
சீர்ப்படுமா நமது மனம், சீக்கிரம்வா பாபநாசம்”

என்று அவனது கவிதையில் வரும் வரிகளை மிகவும் ரசித்து, மீண்டும் படிக்கச் சொல்லி “பலே,பலே” என்று கொண்டாடினார். அதன் பிறகு என்னைப் பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் ” விஸ்வநாதன்…அந்த பாபநாசம் அருவியைப் போல கவிதையை நீங்கள் தர வேண்டும்” என்று சொல்லுவார். ஒவ்வொரு கவியரங்கத்திலும் கலந்து கொள்ளும் கவிஞர்களின் கவிதைகளில் அவர் ரசித்த வரிகளை அந்த அரங்கம் முடிந்தவுடன் அவர் தொகுத்துச் சொல்லும் அழகே தனிதான். எந்த அரங்கமானாலும் முதலிலேயே வந்து கலந்து கொள்ளும் பண்பு அவருக்கு இன்று வரை இருக்கிறது.

பாரதி கலைக்கழகம் சார்பில் பேராசிரியர் நாகநந்தி அவர்கள் இயக்கிய “பாஞ்சாலி சபதம்” கவிதை நாடகத்தில் “திருத்தராஷ்டிரன்” பாத்திரத்தில் நடித்திருந்தார் பாரதி சுராஜ். அதில் பாரதியாரின் கவிதை வரிகளை அவர் ரசித்துச் சொல்லும் குரல் இன்றும் அவன் செவிகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. பேராசிரியரின் முயற்சியாலும், பாரதி சுராஜ் அவர்களின் ஆர்வத்தாலும்தான் அந்த நாடகம் முழுக்க முழுக்க பாரதி கலைக்கழகக் கவிஞர்கள் பங்கேற்க மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்றது.

கவியரங்கத்திற்கு பாரதி சுராஜ் தரும் தலைப்பே அழகாக இருக்கும். பலவருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு முறை “நினைச் சரணடைந்தேன்” என்ற தலைப்புக் கொடுத்திருந்தார். தண்டமிழ்க் கொண்டால் சிதம்பரம் சாமிநாதன் அவர்கள் அரங்கத்தின் தலைவர். அன்று அவன் காஞ்சிப்பெரியவரைப் பற்றி வெண்பாவில் அந்தாதியாக ஒரு பதிகம் எழுதிப் படித்தான். அவனது அந்தக் கவிதையை மிகவும் ரசித்து,” விசு..ஒன்னோடு வெண்பா அருமை போ” என்று தண்டமிழ்க் கொண்டல் அவனைப் பாராட்டினார். அந்த மோதிரக்கை குட்டுப் பட்டவுடன், பாரதி சுராஜ் அவனிடமிருந்து அந்தக் கவிதையை வாங்கி வைத்துக் கொண்டார். சில நாட்கள் சென்றதும் அவனைத் தொலைபேசியில் அழைத்து,” விஸ்வநாதன் “கவிஞர்கள் நெஞ்சில் காஞ்சி முனிவர்” என்ற தலைப்பில் ஒரு அன்பர் கவிஞர்களிடம் கவிதையை வாங்கித் தொகுத்து வெளியிடவிருக்கிறார். உங்களது “நின்னைச் சரணடைந்தேன்” கவிதையை அவர்களிடம் கொடுத்திருக்கிறேன்” என்றார். அந்தப் புத்தகத்தை தினமணிக் கதிரில் (1997ல் அக்டோபர் மாதம் என்று நினைவு) விமர்சனம் செய்திருந்த திருப்பூர் கிருஷ்ணன் இந்த வெண்பாக்களைப் பாராட்டி எழுதி இருந்தார்.

அவனது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு “இரவில் நனவில்” 1997ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் வெளியானது. அவன் அந்தச் சிறுகதைத் தொகுப்பை பாரதி சுராஜ் அவர்களுக்குக் கொடுத்த பொழுது, மகிழ்ச்சியோடு பெற்றுக் கொண்டு,” ஒங்க சிறுகதைகள நான் படிச்சிருக்கேன். நல்ல நடை கைவந்திருக்கு..தொடர்ந்து எழுதுங்கள்..நானும் சிறுகதைகள் எழுதி இருக்கிறேன் ” என்று சொன்னதோடு அந்தத் தொகுதியில் இருந்த பதினான்கு சிறுகதைகளையும் விமர்சனம் செய்து ஒரு அருமையான கட்டுரை எழுதி அவனுக்கு அனுப்பி இருந்தார். அவனது திருமண வரவேற்புக்கு பாரதி சுராஜ் முன்னிலை வகிக்க கவிமாமணி வ.வே.சு. தலைமையில் கவியரங்கம் நடைபெற்றது.

பாரதி கலைக்கழகம் சார்பில் கவிமாமணி விருது வழங்க, அவனது பெயரைத் தேர்வு செய்த விபரத்தை அவனுக்குத் தொலைபேசியில் வாழ்த்தாகச் சொன்ன பெரியவரே பாரதி சுராஜ் அவர்கள்தான். அவனுக்குக் கூச்சமாக இருந்தது. ” விஸ்வநாதன்..நீங்கள் எழுதிய கவிதைகளைத் தேர்வு செய்து ஒரு கவிதைத் தொகுப்பும் கொண்டு வாருங்கள்” என்று ஊக்கப் படுத்தினார். அதற்கு ஒரு அருமையான வாழ்த்துரையும் கொடுத்திருந்தார். இப்படி அவனை மாத்திரம் இல்லாமல் அத்தனை கவி உள்ளங்களையும் தேடிச் சென்று வாழ்த்தும் நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்தான் பாரதி பக்தர் உயர்திரு. பாரதி சுராஜ்.

இந்த வருடம் 30.06.2016 அன்று அவருக்கு எண்பத்தி எட்டாவது பிறந்த தினம். அன்று அவன் “காலம்” என்ற தலைப்பில் இப்படி ஒரு வெண்பா எழுதி தன்னுடைய வணக்கத்தை அவருக்குத் தெரியப்படுத்தி இருந்தான்.

“நேர்மையும் தூய்மையும் நெஞ்சிலே பாரதி
பார்வையும் எந்தப் பகட்டுமிலாச் சீர்மையும்
கார்முகில் கண்ணன் கழலடி எண்ணமுமாய்
ஒர்”சுராஜ்” தானிங்கே உண்டு.”

07.07.2016

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

A. சேகர்

அவன் வசந்தா மேன்ஷன் விடுதியில் தங்கி இருந்த பொழுது, அவனுடன் சுரேஷ், கல்யாண சுந்தரம், சகஸ்ரநாமன் என்ற சாத்து, ஜெமினி, சேகர், நீலகண்டன் போன்ற அவனுக்கு இளவயது முதல் பழக்கமான நண்பர்களும் இருந்தனர்.

1982ம் வருடம் மார்ச் மாதம் அவனுக்கு B. com இறுதி ஆண்டின் தேர்வு எழுத வேண்டி இருந்தது (மைசூர் பல்கலைக் கழகத்தின் தொலைவழித் தொடர்புக் கல்வி). அவன் பாட புத்தகத்தை விட கதை புத்தகங்களையோ, கவிதைப் புத்தகங்களையோதான் விரும்பிப் படித்துக் கொண்டிருப்பான். அனேகமாக நண்பர்களுடன் இரவுக் காட்சித் திரைப்படங்களுக்குச் சென்று விடுவான். இல்லையேல் ஏதேனும் இலக்கியக் கூட்டம் என்று சைக்கிளில் ஊர் சுற்றுவான்.

இராயப்பேட்டையில் உள்ள “ஓடியன்” தியேட்டரில் “ராஜபார்வை” திரைப்படம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு அந்தப் படத்தைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற விருப்பம் இருந்தது. இரவில் நண்பர்களுடன் “சைடோஜி மெஸ்”ல் சாப்பிட்டு விட்டு வரும் பொழுது,” சுரேஷ்.. நாம இப்ப “ராஜாபார்வை” சினிமாவுக்குப் போகலாம்” என்றான். “கண்ணா…உனக்கு நாளைக்கு “அக்கௌண்டன்சி” (Accountancy) exam இருக்கே..பரீட்சை முடிஞ்சு போலாமே ” என்றான் சேகர். “படம் பார்த்து விட்டு வந்து படிக்கறேன்..நீ எனக்குக் கொஞ்சம் சொல்லிகொடு போதும் ” என்றான் சேகரிடம். “சரி” எனப் புறப்பட்டனர் சினிமாவுக்கு.

இரவு ஒரு மணிக்கு விடுதிக்கு வந்தவுடன், அவன் முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு “அக்கௌண்டன்சி”க்குத் தயாரானான். அதிகாலை ஆறுமணிவரை அவனுக்குப் பாடம் நடத்தினான் சேகர். அவனுக்கு “அக்கௌண்டன்சி”யில் ஆர்வம் இருந்ததால் சேகர் சொல்லிக் கொடுத்ததை அவனால் எளிதில் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடிந்தது. சேகர் அப்பொழுது “Fist leasing company”யில் “Company Secretary” யாக வேலை செய்து வந்தான். நல்ல படிப்பாளி. திறமைசாலியும் கூட. மிகத் தெளிவாகப் பாடங்களைச் சொல்லித் தருவதிலும் கெட்டிக் காரன்.

இரவில் சேகர் அவனிடம் “அக்கௌண்டன்சி” வினாத்தாளை வாங்கிப் பார்த்தான். அவன் அந்த வினாத்தாளில் பேனாவால் “டிக்” செய்த வினாக்களைப் பார்த்து மெதுவாகப் புன்னகைத்தபடி ,” கண்ணா …நிச்சயம் உனக்கு இதில் 60 மார்க்குக்கு மேல் வரும்” என்றான். என்னுடைய பலம், பலவீனம் தெரிந்து எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தவன் அல்லவா. அந்தப் பரீட்சையில் அவன் 68 மதிப்பெண்கள் வாங்கினான். சேகரிடம் அவனது “மார்க் ஷீட்” வந்ததும் காண்பித்தான். சேகர், “கண்ணா…”எனக்கு ட்ரீட்” என்று அவனைக் கட்டிக் கொண்டான். “நான் வாங்கிய மார்க்குகள் தான் உனக்கு ட்ரீட்” என்று சேகரை ஆறத்தழுவிக் கொண்டான் அவன். அவனைவிட சேகர் சுமார் ஐந்து வயது இளையவன். வித்தையில் அவனைவிட சேகர் மூத்தவன். அதனால் எப்பொழுதுமே அவனுக்கு சேகரிடம் தனி அன்பு இருந்தது.

“கணபதி சுப்பிரமணியன் என்ற ஜெமினி”

சேகரைப் போலவே “ஜெமினியும்” அவனுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தவன் தான். நல்ல புத்திசாலி. கடுமையான உழைப்பாளி. ஏழ்மை நிலையில் இருந்த போதும் செம்மையாக வாழ்ந்தவன். இன்று நல்ல நிலைமையில் இருக்கின்ற பொழுதும் அதே கனிவும், பணிவும் சேர்ந்த செம்மையுடனும் வாழ்கிறான். கணபதி சுப்பிரமணியன் என்ற அவனது பெயர் எப்படி “ஜெமினி” என்ற செல்லப் பெயரானது என்பது தெரியாது.

நகைச்சுவை குணமும், இலக்கிய ஆர்வமும் ஜெமினிக்கு அதிகம். கண்ணதாசன் கவிதைகளும், பாரதி கவிதைகளும் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு முறை ,” கண்ணா …வெட்கத்திற்கும், நாணத்திற்கும் என்ன வித்யாசம்” என்று அவனிடம் கேட்டான். அவன் சொல்வதற்கு முன்பே, ” அக்கம் பக்கம் யாரும் பார்த்தால் வெட்கம் வெட்கம், அன்பே உன்னை நேரில் கண்டால் நாணம் நாணம்” என்று கண்ணதாசன் எவ்வளவு அழகா சொல்லிருக்கான் பாத்தியா” (கவிஞர்களை ரசனை மிகுதியால் ஒருமையில் அழைத்தலும் அழகுதான்) என்று அதை அழகாகப் பாடியும் காட்டினான். தில்லானா மோகனாம்பாளில் வரும் நாகேஷ் “வைத்தி” வசனங்களை அப்படியே பேசிக் காட்டுவான். ஒரு சனிக்கிழமை இரவு முழுவதும் திரைப்படப் பாடல்களும், சுவாமி ஐயப்பன் பாடல்களும் பாடிக் கொண்டிருந்து விட்டு, மறுநாள் காலையில் பத்து மணிக்குமேல் எழுந்து குளித்துவிட்டு, எல்லோருமாகச் சேர்ந்து திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள ஆலங்காத்தா பிள்ளைத்தெருவில் இருக்கும் “மாமி மெஸ்”ல் சாப்பாடு ஒரு பிடி பிடித்தனர். ஜெமினி நன்றாகச் சமையல் செய்வதிலும் கெட்டிக்காரன். பலசமயங்களில் அவன் ஜெமினியுடன் “கைபேசி”யில் தொடர்பு கொண்டு சமையல் குறிப்புகளைக் கேட்டு அதன் படிச் செய்வதுண்டு. ஜெமினியைப் போன்ற நல்ல நண்பர்கள் அவனுக்கு அறுசுவை விருந்தைப் போலவும், அளவான மருந்தைப் போலவும் இப்பொழுதும் இருக்கின்றனர் என்பது ஆண்டவன் அவனுக்கு அளித்த பேறு.

“K. கல்யாண சுந்தரம்”

அவன் வாழ்க்கையில் மறக்கக் கூடாத நண்பன் கல்யாணசுந்தரம். அமைதியான குணமும், அன்பும் அவனது சொத்து. ஐயப்ப பக்தன். மனம் உருகிப் பிராத்தனை செய்யும் அழகைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம். இந்தியன் வங்கியில் அதிகாரியாகப் பணிசெய்து ஓய்வு பெற்றவன். அந்த விடுதியில் உள்ள அவகளின் அறையின் சுவற்றில் ஒரு சிறிய ஐயப்பன் படத்தை மாட்டி வைத்திருப்பான். நேரம் தவறாமல் காலையில் முதலில் எழுந்து குளித்துவிட்டு சரணம் சொல்லிக் கற்பூரம் காட்டுவான். அறையில் அனைவரும் தூங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். “சுவாமிக்குக் கற்பூரம் காட்டறேன்..கொஞ்சம் எழுந்துருங்கப்பா” என்று எழுப்புவான். எல்லோரும் கற்பூரம் கண்ணில் ஒற்றிக்கொண்டு மீண்டும் போர்வைக்குள் போய்விடுவார்கள். ஒருமுறை ,” கல்யாணம்…சாமிக்கு சட்டுப்புட்டாய நம: ” என்று ஒரே ஒரு அர்ச்சனை பண்ணி கற்பூரம் காமிச்சா என்ன?” என்று ரகு வேடிக்கையாகக் கேட்டது அவன் நினைவில் இருக்கிறது.

அவனும் கல்யாண சுந்தரமும் தீவிர சிவாஜி ரசிகர்கள். இரவில் சாப்பிட்டுவிட்டு அறைக்குத் திரும்பும் வழியில் ஏதேனும் சிவாஜி படத்தின் போஸ்டரைப் பார்த்ததும்,” அண்ணா..போவோமா” என்று அவன் கேட்ப்பான். “சரி ..பிடி ஆட்டோவ .. விடு சாந்தித் தியேட்டருக்கு” என்று எத்தனையோ முறைகள் சென்றிருக்கின்றனர். ஸ்வாகத் ஹோட்டலில் வேலை செய்து வந்த சாமிநாதன், முத்துசாமி, தாமோதரன் என்று சுமார் பத்து பதினைந்து பேர்கள் சிவாஜி ரசிகர்கள். அவர்கள் எல்லோருமே அவனுக்கு நண்பர்கள்தான். ஒருமுறை “பைலட்” தியேட்டரில் “வசந்தமாளிகை” படம் பார்க்க கல்யாணசுந்தரம், ஸ்வாகத் நண்பர்கள் என்று ஒரு பெருங்கூட்டமாகச் சென்றனர். திரையரங்கத்தில் ஒரு முழு வரிசையுமே அவர்களால் நிரம்பி இருந்தது. அவர்களுடன், அவனும் அமர்ந்திருந்தான். திரையில் சிவாஜியைப் பார்த்தவுடன் “ஸ்வாகத்” நண்பர்கள் எல்லோரும் எழுந்து நின்று, தாங்கள் கொண்டு வந்திருந்த இரண்டு பெரிய கூடை நிறைய இருந்த பூக்களைத் தூவி மகிழ்ந்தார்கள். முன்வரிசையில் உள்ள அத்தனை பேர்களின் தலையிலும் அந்தப் பூக்கள் விழுந்தன. அவனுக்கும், கல்யாணத்திற்கும் உள்ளூர மகிழ்ச்சி. ஆனால் அவர்கள் பூப்போட வில்லை.

“அன்னத்தைத் தொட்ட கைகளினால் மதுக்கிண்ணத்தை இனிநான் தொடமாட்டேன்” என்று சிவாஜி பாட , “கன்னத்தில் இருக்கும் கிண்ணத்தை எடுத்து மது அருந்தாமல் உன்னை விடமாட்டேன்” என்று வாணிஸ்ரீ திருப்பி அடிக்க, “உன்னையல்லால் ஒரு பெண்ணை இனிநான் உள்ளத்தினாலும் தொடமாட்டேன்” என்று சிவாஜி நெகிழ, “உன் உள்ளம் இருப்பது என்னிடமே அதை உயிர் போனாலும் தரமாட்டேன்” என்று வாணிஸ்ரீ ஒரே போடு போடும் அந்தக் காதல் காட்சியில், கண்ணதாசனின் உயிருள்ள வரிகளில் அவன் அவனை மறந்தேதான் போனான். காதல் என்பது இறைவன் தந்த வரம். அந்த வரத்தைப் பெற்று வாழ்பவர்களும், தோற்றவர்களுமே பாக்கியசாலிகள்தான். அவனும் கல்யாணசுந்தரமும் சேர்ந்தே இந்தப் படத்தைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறார்கள். இப்பொழுது கூட சின்னத்திரையில் சிவாஜியின் “வியட்நாம் வீடு” பார் என்று அவன் சொல்ல, “நீ ஈமெயிலில் அனுப்பிய “அன்புள்ள அப்பா” படத்தைத்தான் இப்பொழுது பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்று கல்யாணம் சொன்னான்.

நண்பர்களோடு சேர்ந்து இப்படிப் படங்கள் பார்த்தாலும், அவன் தனியாகவே, ஒவ்வொரு காட்சியாக ரசிப்பதற்காகவே இரண்டு, மூன்று முறை பார்த்த படங்களும் உண்டு. “சிலநேரங்களில் சில மனிதர்கள்”, “ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள்”, “யாருக்காக அழுதான்”, “அவள் அப்படித்தான்”, “தண்ணீர் தண்ணீர்”, “அச்சமில்லை அச்சமில்லை”, “உதிரிப்பூக்கள்” , “முதல் மரியாதை” போன்ற படங்கள் அந்த ரகம். சிலநேரங்களில் சில மனிதர்கள் படத்தின் திரைக்கதைப் புத்தகத்தை வாங்கிப் படித்து விட்டு அதற்காகவே அந்தப் படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியையும் ரசித்துப் பார்த்தான். ஜெயகாந்தன் எழுதிய “கண்டதைச் சொல்லுகிறேன்” என்ற பாடலும், “வேறு இடம் தேடித் போவாளோ” என்ற பாடலும் இன்றும் அவன் முணுமுணுக்கும் பாடல்கள்தான்.

கந்தர்வகானமணி வீரமணி – கவிஞர் சோமு

கல்யாணசுந்தரமும் அவனும் ஒருநாள் இரவில் சாப்பிடப் போய்க்கொண்டிருக்கும் பொழுது கவிஞர் “சோமு” அண்ணா அவர்களை அவர்களது வீட்டு வாசலில் சந்தித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். கல்யாணசுந்தரம் ஐயப்பன் பக்தனானதால் சோமு அண்ணா மீது மிகுந்த மரியாதை உண்டு. சோமு அண்ணாவுக்கும் கல்யாணதின் பேரில் அதுபோன்ற அன்பு உண்டு. தனது சகோதரர் கந்தர்வ கானமணி வீரமணிக்காக “கவிஞர் சோமு” எழுதிய மணிமணியான பக்திப் பாடல்கள் ஏராளம். அதில் முக்கியமாக “பள்ளிக் கட்டு சபரி மலைக்கு”, “எங்கே மணக்குது சந்தனம் எங்கே மணக்குது” போன்ற பாடல்கள் இன்றும் பக்தி மணம் பரப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. “பள்ளிக்கட்டு” பாடலை வீரமணி அண்ணா பாடிக் கேட்கப் புல்லரிக்கும். கண்ணதாசன் எழுதி வீரமணி பாடிய “கோதையின் திருப்பாவை” அவன் அடிக்கடி கேட்டு மகிழும் பாடல்களில் ஒன்று. துளசிங்க பெருமாள் கோவில் தெருவில் இருந்த அவர்களது இல்லத்தில் “பாடல்” பயிற்சி நடக்கும் சமயத்தில் ஓரிரு முறை சோமு அண்ணா அழைப்பின் பேரில் அவன் சென்று பார்த்திருக்கிறான். அப்பொழுதுதான் சோமு அண்ணா அவனை, தனது சகோதரர் “வீரமணி”க்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அவனுக்கு அவர்களுடன் நல்ல தொடர்பு இருந்தது. அவர்களது இன்னொரு சகோதரர் கானமூர்த்தி. அவரும் கச்சேரிகளில் தன் சகோதரருடன் சேர்ந்து பாடுவார். பாசமுள்ள ஒரு இசைக் குடும்பம். சோமு அண்ணா மிகவும் எளிமையான மனிதர். அவனது அறைக்கு சோமு அண்ணா வருவார். அவனது கவிதைகளைப் படித்து மகிழ்ந்து பாராட்டுவார். கல்யாணசுந்தரம் அவரைப் பாடும் படிக் கேட்பான். உடனே பாடி மகிழ்விப்பார். “ராஜு”வையும் தன்னுடன் அவர்களது அறைக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறார். அந்த ராஜுவும் அவர்களுக்கு நண்பன்தான். இப்பொழுது “வீரமணி ராஜு” வாக ஜொலிக்கும் ராஜு சோமு அண்ணாவின் மகன்.

அவன் தன்னுடைய திருமணத்திற்கு அழைத்த பொழுது, ” உனது திருமண வரவேற்புக்கு வருகிறேன்” என்று சொன்ன வீரமணி அவர்கள் சொன்னபடியே 23.06.1985 அன்று ஸ்வாகத் ஹோட்டலில் நடைபெற்ற திருமண வரவேற்பில் தம்பதியராக வந்து கலந்து கொண்டு அவனை வாழ்த்தினார்.

01.07.2016

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..