Author: சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே!

அன்பான வணக்கங்களுடன் இதோ அடுத்தவார மடல் வரையும் பொழுது இது. அரசியல்களத்திலே ஒருவாரம் என்பதே மிகப்பெரும் காலமாகும் என்று காலஞ்சென்ற முன்னாள் இங்கிலாந்துப் பிரதமர் ஹெரால்ட் வில்ஸன் அவர்கள் ஒரு சமயம் கூறியிருந்தார். நாட்டில் ஏற்படும் நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப அரசியல் நிலவரங்களும் மாறிக்கொண்டேயிருக்கும். அனைத்தும் அமைதியாக தம்சார்பில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது என்று அரசாங்கக் கட்டிலில் அமர்ந்திருப்பவர்கள் எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் போது எதிர்பாராத திசையில் இருந்து ஒரு சூறாவளி அடிக்கிறது. இச்சூறாவளியில் சிக்குண்டு யார் தமக்கு எதுவும் நடக்காது என்று எண்ணியிருக்கிறார்களோ அவர்களே இலக்குகளாக அடித்துச் செல்லப்படும் நிலைக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள். இதுதான் வாழ்க்கையின் யதார்த்தம்.

இதே அரசியல் சூறாவளி சுமார் ஒருவாரகாலத்தின் முன்னர் இங்கிலாந்து அரசியல்களத்திலும் அடித்தது. அதிலே அகப்பட்டு இங்கிலாந்து அமைச்சரவையில் முக்கிய அமைச்சராக இருந்த உள்துறை அமைச்சர் அம்பர் ரட் அவர்கள் அடித்துச் செல்லப்பட்டார். இருவார காலத்தின் முன்னால் தனக்கு இப்படி ஒரு நிலை ஏற்படும் என்று அவர் கனவில் கூட எண்ணியிருக்க மாட்டார். இதுவரை காலமும் அமைச்சரவையில் பிரதமருக்குப் பக்கபலமாக, மிகவும் உறுதியான நிலைப்பாட்டைக் கொண்ட ஒரு திறமை மிக்க அமைச்சராகப் பணியாற்றிய இவர் இன்று தனது பதவியை இழந்த நிலையில் இருப்பதே அரசியல் களத்தின் நிலையற்ற தன்மையைக் காட்டுகிறது.

அப்படி அவர் பதவி விலகக் காரணமாக இருந்த சூறாவளிதான் என்ன?

ஆம், அந்தச் சூறாவளி ” Wind Rush (வின்ட் ரஷ் – அதாவது வேகக் காற்று)” எனும் வடிவில் தாக்கியது. சுமார் 70, 80 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இரண்டாவது உலகப் போரின் அழிவுகளுக்குப் பின்னால். பிரித்தானிய நாடு பல சீரழிவுகளைச் சந்தித்த நிலையில் நாட்டைத் திரும்பக் கட்டியெழுப்ப வேண்டிய நிலையிலிருந்தது. அத்தேவைகளுக்கான வேலையாட்கள் பற்றாக்குறையை பிரித்தானியா எதிர்கொண்டது. அதனால் பல காமன்வெல்த் – பொதுநலவாய நாடுகளில் இருந்து மக்கள் இங்கிலாந்துக்குக் குடியேற வருமாறு அழைக்கப்பட்டனர். அப்படி அழைக்கப்பட்டவர்களில் மேற்கிந்திய தீவைச் சேர்ந்த பலர் இங்கிலாந்துக்கு வருகை தந்தனர். இவர்களை இங்கிலாந்துக்கு அழைத்து வந்த கப்பல் ” Wind Rush Empire (வின்ட் ரஷ் எம்பயர்) “ என்று அழைக்கப்பட்டது.

இந்தக் கப்பலில் வந்த பலர் தமது குடும்பத்துடன், கைக்குழந்தைகளுடன் வந்திறங்கினார்கள். இவர்கள் வந்திறங்கியபோது இவர்கள் இங்கு வந்ததன் அத்தாட்சியாக ” Landing Card எனும் குடிவரவு அட்டை ” அப்போதைய உள்துறை அமைச்சினால் பதிவு செய்யப்பட்டது. அவர்கள் அனைவரும் இங்கிலாந்துப் பிரஜைகளாகக் கருதப்பட்டு அவர்கள் வரி செலுத்தவும், பணிகளில் அமர்த்தப்படுவதகும் முக்கியமான தேசிய காப்புறுதி இலக்கம் வழங்கப்பட்டு அவர்கள் சாதாரணமாக பணியாற்றி, வரி செலுத்தி இங்கிலாந்துப் பிரஜைகளாக வாழ்ந்தார்கள். அத்தோடு 1970களின் முற்பகுதியில் கொண்டுவரப்பட்ட இங்கிலாந்துக் குடியேற்றச் சட்டம் 1973 ஜனவரி மாதத்துக்கு முன்னர் இங்கிலாந்துக்குள் வந்த வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வெளிநாட்டவர் அனைவரும் இங்கிலாந்துப் பிரஜைகளுக்கான தகுதியுடையவர்கள் என்று வரையப்பட்டது.

இவர்களில் பலர் வெளிநாட்டுப் பயணங்களை மேற்கொள்ளாததினால் இங்கிலாந்து பாஸ்போட் எடுக்காமலே இருந்து வந்தனர். சமீபகாலமாக இங்கிலாந்தில் வெளிநாட்டவரின் குடியேற்றம் ஓர் அரசியல் பிரச்சனையாக உருவெடுத்தது. 2010ஆம் ஆண்டு வரை சுமார் பத்துவருடங்களுக்கு மேலாக பதவியிலிருந்த லேபர் அரசாங்கத்தின் குடியேற்றக் கொள்கையின் தவறு காரணமாகவே வெளிநாட்டவரின் குடியேற்ற எண்ணிக்கை இங்கிலாந்தில் அதிகரித்தது எனும் குற்றச்சாட்டு பலமாக வைக்கப்பட்டதினால் 2010ஆம் ஆண்டு பதவிக்கு வந்த கன்சர்வேடிவ் கட்சி தனது வெளிநாட்டவர் குடியேற்றச் சட்டத்தை இறுக்கியது. இங்கிலாந்தில் சட்டத்துக்குப் புறம்பாக சரியான அனுமதி இல்லாமல் வாழும் வெளிநாட்டவரை வெளியேற்றுவதில் தாம் கடுமையான போக்கைக் கையாளப்போகிறோம் என்றார்கள் கன்சர்வேடிவ் கட்சியினர். இன்றைய பிரதமர் திரேசா மே அவர்களே அன்றைய குடியேற்ற இலாகாவுக்கு பொறுப்பாக இருக்கும் உள்துறை அமைச்சராக இருந்தார். அவரது காலத்தில் 2014ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்து குடியேற்றச் சட்டம் மிகவும் இறுக்கப்பட்டது. அதன் பிரகாரம்தாம் இந்த நாட்டில் வசிப்பதற்கு உரிய முறையான ஆவணங்கள் இல்லாதவர்கள் வைத்தியசாலைகளில் வைத்தியம் பெறுவதோ, அன்றி அரசாங்க வீட்டு வசதி பெறுவதோ, கல்வி பெறுவதோ, பணிகளில் சேர்த்துக் கொள்ளப்படுவதோ தடை செய்யப்பட்டது.

இத்தகைய கடுமையான சட்டங்களினால் அன்று இங்கிலாந்தின் அழைப்பின் பெயரில் குடியேறி இங்கு 60 வருடங்களுக்கு மேலாக வாழ்ந்து வரும் “வின்ட் ரஷ்”எனும் கப்பலில் வந்தவர்களும் பாதிக்கப்படலாம் என்ற எதிர்க்கட்சியினரதும், பல சமூக அமைப்புகளினதும் எச்சரிக்கையை அரசாங்கம் கவனத்தில் எடுக்கவில்லை. பின்னால் நடந்த பல அரசியல் அதிர்வுகளின் விளைவாக திரேசா மே அவர்கள் பிரதமரானர் அவரது அமைச்சரவையில் அவர் வகித்து வந்த உள்துறை அமைச்சர் பதவியை “அம்பர் ரட் (Amber Rudd) “ அவர்கள் எடுத்துக் கொண்டார். அந்தோ பரிதாபம்! வின்ட் ரஷ் பிரச்சனை அவரை நோக்கிய சூறாவளியாகத் தாக்கியது. இங்கிலாந்துப் பிரஜைகளாக இங்கிலாந்து நாட்டைக் கட்டியெழுப்பிய மக்கள் பலர் உரிய ஆவணங்கள் இல்லை எனும் பெயரில் தடுப்பு முகாம்களில் வைக்கப்பட்டனர், பலர் தமது வேலைகளை இழந்தனர், பலருக்கு வைத்தியசாலைகளில் மருத்துவ வசதி மறுக்கப்பட்டது. வெகுண்டெழுந்தது சமூகம்!  நாம் இங்கிலாந்து மக்கள் என்று சொல்லவே வெட்கப்படுகிறோம் என்று சமுதாயத் தலைவர்கள் கடிந்துரைத்தனர். அரசாங்கம் தனது தவற்றினைக் காலந்தாழ்த்தி உணர்ந்து கொண்டது. பிரதமர் தொடங்கி, உள்துறை அமைச்சர் வரை பாராளுமன்றத்திலே மன்னிப்புக் கோரினார்கள். உள்துறை அமைச்சர் மட்டுமல்ல, பிரதமரும் பதவி விலக வேண்டும் என எதிர்க்கட்சிகள் ஆரவாரித்தன.பதவி விலகுவதால் பிரயோஜனமில்லை. அவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளை உடனடியாகச் சரிபடுத்துவதே எமது கடமை என பிரதமரும், உள்துறை அமைச்சரும் ஒருவாறு தமது பதவிகளில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இந்நிலையில் தான் மற்றொரு இடி விழுந்தது. பாராளுமன்றத்தில் குடியேற்றம் பற்றிக் கண்காணிக்கும் தெரிவுக்குழுவின் முன் சாட்சியளித்த உள்துறை அமைச்சர், சட்டவிரோதமாக வசிக்கும் வெளிநாட்டவரை வெளியேற்றுவதில் எண்ணிக்கை இலக்கு வைத்திருந்தீர்களா எனும் கேள்விக்கு இல்லை என்று பதிலளித்தார். வந்ததே பிரச்சனை! அவரது இலாகாவினுள் இருந்தே அனாமதேயமாக அப்படி ஓர் இலக்கு இருந்ததற்கு அத்தாட்சி வெளிவிடப்பட்டது. ஒன்றுமே செய்ய முடியாத நிலையில் தனது தவற்றை ஏற்று உள்துறை அமைச்சர் இராஜினாமா செய்தார். இந்தக் குற்றச்சாட்டு உள்துறை அமைச்சருடன் மட்டுமல்ல பிரதமரையும் சாரும் எனும் குரல்கள் சில கோணங்களில் இருந்து ஒலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பிரதமரைக் காப்பதற்காக தன்னைப் பலிகடாவாக்கிக் கொண்டார் உள்துறை அமைச்சர் எனும் கோஷமும் கேட்காமல் இல்லை.

“நிலை மாறும் உலகில், நிலைக்கும் எனும் நினைப்பில்” எனும் பாடல் வரிகள் ஞாபகத்திற்கு வருகின்றன. எது எப்படி இருப்பினும் இங்கிலாந்து நாட்டின் நியாகக் கோட்பாடுகளைப் பார்த்துச் சற்று வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்…

அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே!

அன்பான வணக்கங்களுடன் அடுத்த மடலில் இணைகிறேன். இனியவைகள் சில இந்த மடலில் உங்களுடன் பகிர்வதில் மகிழ்வடைகிறேன். வாழ்க்கை எனும் பயணம் இருக்கிறதே அதன் சிக்கலான் பாதையைக் கடந்து நாம் ஒவ்வொன்றாக பல மைல்கற்களை அடைகிறோம். அப்படி அடையும்போது இடையிடையே எமது இலக்குகளில் சிலவற்றை அடையும்போது நம் வாழ்க்கைப் பாதையில் நாம் கடந்துவந்த பாதையைச் சற்று திரும்பநோக்கி அசைபோட்டுக் கொள்கிறோம்.

மனித வாழ்க்கை என்பது என்ன? அனுபவங்களைச் சேகரித்து வைக்கும் ஒரு வங்கி என்று கூடச் சொல்லலாம் தானே!

சதாபிஷேகம்! ஆமாம் ஒருவர் தனது 80 அகவை பூர்த்தி செய்யும்போது அதனைச் சதாபிஷேகம் என்கிறோம். 80 வயதுஆனவர்களை இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால் வயது10மாதம் ஆனவர்களை ஆயிரம்பிறை கண்டவர்கள் என்று சொல்லலாம். அது எப்படி ஆயிரம் பிறை கண்டவர்கள் என்கிறீர்களா?

80 வருடத்திற்கு 960 சந்திர தரிசனம். சில வருடங்களில் 13சந்திர தரிசனம் நிகழும். 80வருஷத்தில் 30சந்திர தரிசனம் அதிகமாக இருக்கும். அதையும் சேர்த்தால் 990வரும். பத்து மாதத்தில் பத்துசந்திர தரிசனத்தையும் சேர்க்கும்பொழுது 1000பிறைகள் நிறைவுபெறும். எண்பது வயது கடந்தாலே ஒருவர் பூரணவாழ்வு அடைந்து விட்டார்கள் என்று பெருமைப்படுகிறோம். எண்பது அகவை ஏன் மிகப்பெரிய சரித்திரம் என்கிறோம்? ஒருவர் 20 வயது முதல் 80 வயது வரை காணும் வாழ்வின் அனுபவங்களே அவருடையா வாழ்வில் முக்கியத்துவம் பெற்றுப் பதிவாகிறது. இந்த 60 வருட காலத்தில் ஒவ்வொருவருடைய வாழ்விலும் வெற்றிகளும், தோல்விகளும் மாறி மாறி வந்திருக்கும். எண்பது அகவை மனிதர் வாழ்ந்து விட்டால் அவர்கள் இத்தகைய தோல்விகளைகளையும், வெற்றிகளையும் தாங்கிக் கொள்ளும் மனதைரியத்தை அடைந்தவர்களாக இருப்பார்கள் என்பதுவே முன்னோர்களின் நம்பிக்கையாக இருந்தது. ஓர் எண்பதாண்டுப் பெரியவரின் வாழ்க்கை 60 ஆண்டு பேசும் சரித்திரமாக எம்முன்னால் உலவும் நிகழ்வே சதாபிஷேகம் ஆகிறது. நாம்அங்கே கொண்டாடுவது அவர்களுடைய சரீரத்தை அல்ல சரித்திரத்தையே !

சமஸ்கிருதத்தில் 60 ஆண்டுப் பூர்த்தியை சஷ்டியப்தபூர்த்தி என்றும், 70 ஆண்டுகள் பூர்த்தியை பீமரத சாந்தி என்றும், 80 வயது பூர்த்தியைச் சதாபிஷேகம் என்றும் கொண்டாடுகிறார்கள். இதுவே நான் முன்பு சொன்ன வாழ்க்கைப் பயணத்தின் வெவ்வேறு இலக்குகளுக்கான மைற்கற்கள் ஆகின்றன. ஓர் ஆண் சதாபிஷேகம் காணும்போது தம்பதி சமேதராய் இருப்பவர் சிலரே. அதனால்தான் இத்தகைய தம்பதியினரிடம் ஆசி பெறுவது மிகவும் ஒரு பாக்கியம் என்று கருதப்படுகிறது.

இதற்கு ஒரு சிறு மகாபாரத உபகதையொன்றுண்டு. தருமர் செய்த ராஜசூய யாகத்திற்கு சனகாதிகள் போயிருந்தார்கள். அவர்கள் அங்கு சென்றதன் காரணம் அவ் யாகத்திற்கு வாசுதேவர் வருவார் அங்கு அவரை வணங்கலாம் என்பதே. அவர்கள் எதிர்பார்த்தபடியே வாசுதேவரும் வந்தார் ஆனால் அவர் அவர்கள் எதிர்பார்க்காத காரியம் ஒன்றைச் செய்தார்.

அது என்ன என்கிறீர்களா?

அவர் அங்கு வந்திருந்த சில முதியவர்களைப் பாத நமஸ்காரம் செய்தார். அதைக் கண்ட சனகாதிகள் திகைத்து விட்டனர். அவர்கள் கண்ணபிரானிடமே”நாங்களெல்லாம் உங்களை வணங்குவதற்காக வந்திருக்கிறோம், ஏன் இவ்வகிலமே உங்களை வணங்குகிறது. நீங்கள் எதற்காக அம்முதியவர்களை வணங்கினீர்கள்?” என்றார்கள். அதற்கு வாசுதேவர் ” உலகில் ஆறு வகையான முதியவர்கள் வணங்கத்தக்கவர்கள் 1) தினமும் அன்னம் பாலிப்பவன் 2) வாலிப வயதிலேயே யாகம் செய்தவர் 3) ஒருநாள் அல்ல இருநாள் அல்ல வருடக்கணக்கில் தவவாழ்வை மேற்கொண்டவர் 4) கற்புக்கரசியராக வாழ்ந்தவர்கள் 5) பிரம்மத்தை அறிந்த ஞானியர் 6) ஆயிரம் பிறை கண்டவர்கள்.

இதிலிருந்து நாம் சதாபிஷேகம் காணும் பெரியவர்களின் ஆசியைப் பெறுவதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.சரி, அப்படியான ஒரு நிகழ்வில் கலந்து கொண்டு அத்தகைய தம்பதியரின் ஆசியைப் பெற்றுக்கொள்ளும் பாக்கியம் எனக்கும் எனது மனைவிக்கும் சமீபத்தில் கிடைத்தது. செட்டிநாட்டுக்கும் எனக்கும் உள்ள சொந்தம் அலாதியானது. எனது எழுத்துக்கு வழிகாட்டியாக, மானசீகக் குருவாக இருக்கும் கவியரசர் கண்ணதாசனை ஈன்ற மண், யாதும் ஊரே! யாவரும் கேளிர் எனும் அரும்பெரும் தத்துவ வரிகளை எமக்களித்த கணியன் பூங்குன்றனார் தோன்றிய மண், புதுமையான் எழுத்துக்களுக்கு வித்திட்ட கல்கண்டை எமக்குச் சுவைக்கத் தந்த பெரியவர் தமிழ்வாணன் ஜயாவை ஈன்ற மண், மறையும்வரை என்னோடு நன்கு பழகி வந்த பதிப்புலகின் மூத்தவர், கவியரசரின் உற்ற நண்பன் வானதி திருநாவுக்கரசு ஜயா அவர்களைத் தந்த மண். என் இனிய நண்பர்களான ரவி, லேனா தமிழ்வாணன் சகோதரர்கள், அன்பு நண்பர் காந்தி கண்ணதாசன், அன்புத்தம்பி தேவகோட்டை இராமநாதன் எனப் பல சொந்தங்களை தமிழன்னை எனக்கு ஈயக் காரணமாயிருந்த மண்ணின் வாசத்தைக் கொண்டது செட்டிநாடு.

அத்தகைய நகரத்தார் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஜயா தியாகராஜன் அவர்களது சதாபிஷேகக் கொண்டாட்டம் லண்டனில் “டார்ட்ஃபோர்ட் (Dartford)” எனும் இடத்தில் இருவாரங்களின் முன் நடந்தபோது ஜயாவை வாழ்த்திப்பேசும் மகிழ்ச்சியான பணியை எனக்குத் தந்திருந்தார்கள். தியாகராஜன் ஜயா அவர்கள் சுமார் 55வருடங்களுக்கு முன்னால் இலண்டனுக்கு வந்தவர்.

இலண்டன் தமிழ்ச்சங்கம், மற்றும் இலண்டன் நகரத்தார் சங்கம் அனைத்துக்கும் முதல் வித்திட்டு அனைவரையும் ஒன்றிணைப்பதில் முன்னின்று வெற்றி கண்டவர். இலண்டன் ஈஸ்ட்காம் முருகன் கோவில் அமைப்பதில் முன்னின்று செயலாற்றியவர்களில் ஒருவர். இப்படியாக ஐயா தமிழுக்கும், சைவத்துக்கும் பல சேவைகளை ஆற்றிக் கொண்டிருப்பவர். அத்தகைய பெரியவரின் சதாபிஷேக விழாவில் இச்சிறியேனுக்கு நாலுவரிகள் பேசக்கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை நல்கிய தமிழன்னைக்கும், என்றும் எனக்காக்கும் அண்ணமலையானுக்கும் நான் என்றென்றும் நன்றி செலுத்துவேன்.

ஐயா தியாகராஜன் அவர்களுடைய குடும்பத்தோடு, இலண்டன் நகரத்தார் சங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களும், இலண்டன் தமிழ்சங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் கலந்து இவ்விழாவினைச் சிறப்பித்திருந்தார்கள்.. அருமையான சிற்றுண்டிகளோடு, இரவுப் போசனத்தையும் அளித்து அனைவரையும் மகிழ்வித்தார்கள். அனைத்துக்கும் மேலாக ஐயாவினதும், அம்மாவினதும் ஆசிகளைப் பெற்றுக் கொண்டது ஒன்றே அனைத்துக்கும் மேலாக நாமடைந்த பாக்கியம் என்று எண்ணுகிறேன்.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்…
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே!

அன்பான வணக்கங்களுடன் மற்றொரு வாரத்தில் உங்களுக்கு மடல் வரைவதில் மனம் மகிழ்கிறேன். காலநீரோட்டத்தில் மிதந்து செல்லும் எம் வாழ்க்கைப்படகு எதிர் கொள்ளும் சாவால்கள் எண்ணற்றவை. அவற்றை எதிர்கொள்ளும் நிகழ்வுகளில் நாம் பெற்றுக்கொள்ளும் அனுபவங்கள் விலைமதிப்பற்றவை.பெரும்பான்மையான சமயங்களில் அவ்வனுபங்களின் அடிப்படையில் நாம் எடுத்துக்கொள்ளும் முடிவுகள் எமது வாழ்வின் வெற்றிக்கு வழிவகுக்கின்றது. சில சமயங்களில் அம்முடிவுகள் மேலும் பல பாதிப்புகளையும் அதன் மூலம் அனுபவங்களையும் புகட்டுகின்றன. ஆனால் மிகவும் சொற்பமான வேளைகளில் எமது நடவடிக்கைகள் தரும் விளைவுகள் எமது வாழ்க்கையின் முடிவிற்கே எம்மை அழைத்துச் செல்கின்றது.

சமுதாயத்தில் நிகழ்த்தப்படும் பல நிகழ்வுகள் அன்றி எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகள் சட்டத்தின் கண்களில் குற்றமாகக் காட்சியளிக்கின்றன. ஆனால் நீதிதேவதையின் முன்றிலில் தீவிர விசாரணைகள் அந்நிகழ்வின் மீது பாய்ச்சும் ஒளி அந்நடவடிக்கையின் மீது செலுத்தப்படும் சட்டத்துக்குப் புறம்பானது எனும் முத்திரையைக் கேள்விக்குறியாக்குகிறது. சட்டப்புத்தகத்தில் குற்றமாகக் விபரிக்கப்படும் செயல்கள் அனைத்து,ம் நீதிமன்றத்தில் குற்றமாக நிரூபிக்கப்படுவதில்லை. எமக்கு இழைக்கப்படும் அல்லது எம்மீது இழைக்கப்படும் தாக்குதல் அன்றி எமது பிரத்தியேக வெளியில் அனுமதியின்றி நுழைந்து பயமுறுத்தும் வேளையில் அதிலிருந்து தப்புவதற்காக நாம் தற்காப்பு நடவடிக்கைகளை எடுக்கிறோம். அந்நடவடிக்கை கூடச் சட்ட விரோதமானது என்றோ அன்றி அடுத்தவர் மீது இழைக்கப்படும் தாக்குதல் என்றோ சட்டப்புத்தகத்தில் விபரிக்கப்படலாம் ஆனால் நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்புகள் வித்தியாசமாகலாம்.

கடந்த ஏப்பிரல் மாதம் 4ஆம் திகதி லண்டனில் உள்ள “ஹிதர் ஹிறீன் ( Hither Green ) “என்னும் இடத்தில் ஒரு அசம்பாவிதம் நிகழ்ந்தது. அப்பகுதியில் வசித்து வந்த 78வயதான முதியவர் ” றிச்சார்ட் ஒஸ்போர்ன்-புறூக்ஸ் (Richard Osborne-Brooks) “என்பவரின் இல்லத்தில் இரண்டு திருடர்கள் நள்ளிரவில் புகுந்தனர். அரவம் கேட்டு விழித்த முதியவர் அவர்களை சமையலறையில் எதிர்கொண்டார். அவரை நோக்கி ஸ்குருட்ரைவர் சகிதம் வந்த ஒரு திருடனுடன் அவருக்குக் கைகலப்பு ஏற்பட்டது தற்காப்புக்காக கைகளில் கத்தியை எடுத்த அந்த முதியவரின் கத்திக்குத்துக்கு அந்தத் திருடன் ஆளானான். அதைத்தொடர்ந்து வெளியே ஒடிய அவ்விருவரில் கத்திக்குத்துக்கு இலக்கான திருடன் தரையில் விழ அவனை இழுத்துச் சென்ற மற்றைய திருடன் அவனை அப்படியே நடைபாதையில் விட்டுவிட்டு தனது வேனில் ஏறித் தப்பித்து விட்டான். தரையில் விழுந்தத் திருடனை அவ்விடத்துக்கு விரைந்த அவசர சிகிச்சை பிரிவினரால் காப்பாற்ற முடியவில்லை. இறந்தவன் 37வயதுடைய ” ஹென்றி வின்சென்ட்(Henry Vincent)” என்னும் மனிதன். மற்றைய 28வயதுடைய “பில்லி ஜீவ்ஸ்(Billy Jeeves) எனும் திருடன் தப்பியோடி விட்டான். அவனை போலிசார் வலைவிரித்துத் தேடுகிறார்கள். அவன் தப்பிச்சென்ற வேன் எரியுண்ட நிலையில் “ஓப்பிங்டன்” எனும் இடத்தில் கண்டு பிடிக்கப்பட்டது.

இச்சம்பவம் நடந்த அடுத்தநாளே 78 வயது நிரம்பிய வயதானவர், அத்திருடனைக் கொலை செய்த குற்றத்துக்காகக் கைது செய்யப்பட்டார். அவருக்காக பொதுமக்கள் மத்தியில் பரந்த அனுதாப அலை வீசியது. ஊடகங்கள் பலவற்றிலும்,சமூக வலைத்தளங்களிலும் அவ்வயதானருக்கு ஆதரவான குரல்கள் ஒலித்தன. தீவிர விசாரணையின் பின்னால் அம்முதியவர் எந்தவிதக் குற்றச்சாட்டும் இல்லாமல் விடுவிக்கப்பட்டார். இது நடந்ததன் பின்னால் நிலைமை அவ்விடத்தில் கொஞ்சம் சிக்கலானது. உயிரிழந்த திருடனின் குடும்பத்தினர் அவனது அஞ்சலிக்காக அத்தெருவில் அவன் இறந்து விழுந்து கிடந்த இடத்தில் அதன் முன்னால் இருந்த ஒரு வீட்டின் வேலியில் அவனின் அஞ்சலிக்காக,மலர்க்கொத்துக்களைக் கட்டிவிட்டார்கள்.

கொதித்தெழுந்தது சுற்றியிருந்த சமூகம். இறந்தவன் என்ன தியாகியா? இல்லை யாரையாவது காப்பாற்றும் முயற்சியில் உயிரிழந்தவனா? அன்றி ஏதுமறியாத ஒருவன் விபத்தில் அகப்பட்டு உயிரிழந்தானா? அவனுக்காக எதற்கு மலர்க்கொத்துகள் வைக்க வேண்டும்? ஒரு வயதான 78 வயது முதியவரைத் தாக்கிக் கொள்ளையடிக்கும் நோக்கத்தோடு அவருடைய இல்லத்துக்குள் நுழைந்த திருடனுக்கா கெளரவம் அளிப்பது ? எனும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில் கட்டி வைக்கப்பட்ட மலர்க்கொத்துகளை பிடுங்கி எறிந்தனர் அத்தெருவில் வசிக்கும் அயலவர்கள்.

இறந்தவன் திருடனாக இருந்தாலும் மனிதன் தானே! அவன் எமது மகன், சகோதரன் அவனின் இழப்புக்காக நாம் அஞ்சலி செய்வது எமது உரிமை என்று வாதடியபடி மீண்டும் மலர்க்கொத்துகளை அவ்விடத்தில் வைத்தார்கள் அத்திருடனின் உறவினர்கள். அதை மீண்டும் பிடுங்கி எறிந்தார்கள் அயலவர்களிவர்களுக்கிடையில் நடைபெறும் போராட்டத்தைக் கண்டு தலையிடாது அவர்கள் கைகலப்பில் ஈடுபடாமல் கண்காணித்துக் கொண்டி ருந்தனர் காவற்துறையினர்.

இந்நிலையில் தான் சட்டத்தின் முன்னால் எமது வீட்டில் புகும் கொள்ளையர்களைத் தடுப்பதற்கு நாம் எதுவரை போகலாம்? எனும் கேள்வி எழுகிறது. இங்கிலாந்துச் சட்டத்தின் பிரகாரம் எமது வீட்டுக்குள் புகும் கொள்ளையரிடமிருந்து நாம் தப்பித்துக் கொள்வதற்கு “ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்புக்குள் தற்காப்புத் தாக்குதல்களை பிரயோகிக்கலாம்” என்று கூறப்படுக்கிறது. இந்தக் “குறிப்பிட்ட வரம்புக்குள் தற்காப்புப் தாக்குதல்கள்” என்பதன் விளக்கம் முன்னர் திட்டமிடாமல் அந்தப் பொழுதில் தப்பித்துக் கொள்வதற்காகக் கையில் அகப்படும் ஆயுதத்தைப் பிரயோகிக்கலாம் என்றே கூறப்படுகிறது. நீதிமன்றத்தில் அத்தாக்குதல் நடைபெற்ற வேளையில் இருந்த சூழல், குற்றம் யார்மீது இழைக்கப்படுக்கிறதோ அவர் பிரயோகித்த தாக்குதல் நியாயமாகத் தான் தப்பித்துக் கொள்வதற்காகவும், தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகவும் நிகழ்த்தப்பட்டதுதானா ஆழமாக விசாரிக்கப்பட்டுத் தீர்ப்பு வழங்கப்படுகிறது.

எது எப்படியிருப்பினும் ஒரு முதியவர் தொடரும் அச்சத்துக்குள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். அவரால் தாக்கப்பட்டு இறந்த திருடனின் நண்பர்களிடமிருந்து அவருக்குக் கொலை மிரட்டல் விடுக்கப்பட்டதால் தற்போது அவர் யாருக்கும் தெரியாத இடத்தில் பொலீசாரின் பாதுகாப்பிலிருக்கிறார். ஒரு தெருவில் உரிமைப் போர் நடைப்பெறுகிறது. பேராசையினால் ஒரு மனிதன் உயிரிழந்திருக்கிறான்.ஒன்றாகக் குற்றச்செயலில் ஈடுபட்டு விட்டு நண்பன் இறந்தாலும் பரவாயில்லை நாம் தப்பித்தால் போதும் என்று ஒருவன் தலைமறைவாகியிருக்கிறான்.

இதனால் தான் “சட்டம் ஒரு இருட்டறை” என்றாரோ அறிஞர் அண்ணா?

மீண்டும் அடுத்த மடலில்…

அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே!

அன்பான வணக்கங்கள்.

இயற்கையன்னை ஒருவாரகாலம் , ஒருமுறை சிலிர்த்து இங்கிலாந்து நாட்டினை தன்னுள் சிறையாக்கி வைத்திருந்து வெளிவந்த வேளையிது. கருமேகங்கள் கூடி வெள்ளைப் பனிமழை பொழிந்து இங்கிலாந்து நகரத்து தெருக்களையெல்லாம் பனிப்பாய் கொண்டு மூடியிருந்தது.சைபீரியாவிலிருந்து அடித்த குளிர்காற்று “கிழக்கிலிருந்து வந்த பூதம் (Beast from the east)” எனும் பெயருடன் இங்கிலாந்து நாட்டினைத் தன் கைப்பிடிக்குள் அமுக்கிப் பிடித்திருந்தது. – 5 டிகிரி செல்சியஸ் எனும் சூழல் வெப்பநிலையை வெப்பமானிகள் காட்டினாலும் இங்கிலாந்தைக் கவ்விப்பிடித்திருந்த குளிர்காற்றின் வேகம் – 12 டிகிரி செல்சியஸ் எனும் வகையிலான தாக்கத்தைக் கொடுத்திருந்தது. இப்போதுதான் ஒருவாறு அப்பிடிக்குள் இருந்து தன்னை மீட்டெடுத்துக் கொண்டுள்ளது. நாமும் மீண்டுள்ளோம்.

இந்நிலையில் தான் நாம் 2018ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 8ஆம் திகதியை வந்தடைந்துள்ளோம். அது சரி… அப்படி இந்த மார்ச் 8ஆம் திகதிக்கு அப்படி என்ன பெருமை என்று எண்ணினால் அது உலகின் மகத்தான “சர்வதேச மகளிர் தினத்தை ” தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டுள்ளதைக் காண்கிறோம். ஆம், பெண்களின் மகத்துவத்தைக் குறிக்கும் நாள். பெண்களின் பெருமைகளைச் சீர்தூக்கிப் பார்க்கும் நாள். பெண்களின் சுபீட்சத்தை எடைதூக்கிப் பார்க்கும் நாள். அன்றைய பெண்களுக்கும், இன்றைய பெண்களுக்கும் இடையில் காலம் கொடுத்த மாற்றங்கள் அநேகமாக இருந்தாலும், காலத்தால் மாற்ற முடியாத ,காலத்தால் அழியாத பல பண்புகள் இன்றைய பெண்களுக்கு உண்டு. அன்று தாய்மையின் வடிவமாகப் பெண்தான் திகழ்ந்தாள் இன்றும் தாய்மையின் வடிவமாகப் பெண்கள் தான் திகழ்கிறார்கள்.

அன்றைய பெண் தாய்மையின் வடிவமாக மட்டுமே இருந்தாள். அவளுக்கென விதிக்கப்பட்டவை இல்லம் எனும் நான்கு சுவர்களுக்குள்ளேயே மட்டுப்படுத்தப் பட்டு இருந்தன. ஆனால் இன்றைய பெண்களுக்கு வானம் கூடத் தொடும் தூரத்தில் தான் இருக்கிறது. ஆண்கள் செய்யும், ஆண்களால் மட்டுமே செய்யக்கூடியவை என்று எண்ணப்பட்ட பல பணிகள் இன்று பெண்களினால் ஆண்களை விடத் திறமையாகச் செய்யப்படுகின்றன. கணனித்துறையை எடுத்தால் என்ன, விமானம் ஓட்டும் பணியாக இருந்தாலென்ன, மருத்துவத்துறை என்றால் என்ன, விஞ்ஞானத்துறை என்றால் என்ன அனைத்திலும் இன்று பெண்கள் கொடி கட்டிப் பறக்கிறார்கள்.

சமுதாய முன்றிலில் நடக்கும் பல அநியாயமான செயல்களைத் தட்டிக் கேட்பவர்களாகப் பல பெண்கள் செயற்படுகிறார்கள். சமூக சேவகிகளாக பலர் தம்முடைய சொந்த வாழ்க்கையைப் பணயம் வைத்துச் சமுதாயத் தொண்டாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்று மேலைநாடுகளிலும் சரி, எமது தாய்நாடுகளானான பின்புல நாடுகளாயினும் சரி பல வியாபார நிறுவனங்களின் முக்கியப் பொறுப்புகளில் பெண்கள் மிகவும் சிறப்பாகச் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆனால் இன்றும் மேலைநாடுகளில் பெண்களுக்கும், ஆண்களுக்கும் இடையிலிருக்கும் சமதள வேறுபாடு தீர்ந்தபாடில்லை. ஒரே பணியிலிருக்கும் ஒரு பெண்ணையும், ஆணையும் எடுத்துக் கொண்டால் ஆணை விடப் பெண்ணின் சம்பளம் குறைவாகவே இருக்கிறது. இது பலமுனைகளில் பலரினால் எடுத்துக் காட்டப்பட்டுத் தொடரும் பல அரசுகளினால் விமர்சிக்கப்பட்டாலும் அவ்வித்தியாசம் மிகவும் மெதுவாகவே குறைந்து கொண்டு வருகிறது. இதற்கு ஒருவகையில் ஆண்களின் ஆணாதிக்கக் குணாம்சம் அடிப்படையாக இருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது. ஆண்களுடன் சமதளத்தில் போராடித்தான் தமக்கான வாழ்வாதரத்தைத் தேடிக் கொள்ள வேண்டிய நிலையிலுள்ள பெண்கள் ஆரம்பிக்கும் போதே சில அடிகள் பின்னாலிருந்தே ஆரம்பிக்க வேண்டிய காட்டாயத்துக்குள்ளாக வேண்டியுள்ளது.

தமிழ்ப்பாட்டன் மகாகவி பாரதி தன் தமிழில்,

”ஆணும் பெண்ணும் நிகரெனக் கொள்வதால்
அறிவி லோங்கி இவ் வையம் தழைக்குமாம்
பூணு நல்லறத் தோடிங்குப் பெண்ணுருப்
போந்து நிற்பது தாய்சிவ சக்தியாம்;
நாணும் அச்சமும் நாய்கட்கு வேண்டுமாம்;
ஞான நல்லறம் வீர சுதந்திரம்
பேணு நற்குடிப் பெண்ணின் குணங்களாம்;
பெண்மைத் தெய்வத்தின் பேச்சுகள் கேட்டீரோ!” என்றான் பெருங்குரலில்.

பாரதி கண்ட அப்புதுமைப் பெண்ணினைக் காணும் வகைக்கு இன்று நாம் என்ன செய்தோம்? பெண்களை ஒரு காமப்பொருளாக, நாகரிகமற்ற முறையில் விமர்சிப்பவர்கள் பலரையே காண்கிறோம். பொதுவாக நடிகைகள் என்றாலே அவர்களை மனம்போன போக்கிலே விமர்சிக்கும் உரிமை எமக்குண்டு என்பது போலேத் தம்மை நாகரிகவாதிகள் என்று கூறிக் கொள்ளும் இன்றைய ஆண்களில் பலர் நடப்பதைக் காணும்போது வேதனையாக உள்ளது. தாயாக, சகோதரியாக, அன்பு மனையாளாக எமக்குக் கிடைப்பவர்கள் கூட அப்பெண்ணினத்தைச் சார்ந்தவர்கள் தான் என்பதை மறந்தவர்கள் போல் நடப்பது வியப்பாக இருக்கிறது.

சமீபத்தில் இந்தியாவின் பல மொழிகளில் நடித்துப் புகழ்பெற்ற நடிகை ஸ்ரீதேவி அவர்கள் அகால மரணமடைந்ததையடுத்து சொற்ப நேரத்திலேயே அவரது பிரத்தியேக வாழ்க்கை மிகவும் தனிப்பட்ட முறையில் சமூக வலைத்தளங்களில் விமர்சிக்கப்பட்டது வேதனையளிக்கிறது. அதற்குச் சார்பாக ” நடிக்க வரும் போதே இத்தகைய நிகழ்வுகளுக்கு முகம்கொடுக்க வேண்டும் என்பதை அவரே அறிந்திருப்பார்” எனும் வாதம் சிலரால் முன்வைக்கப்பட்டது. ஒரு மிருகம் இறந்தால் கூட அதனை முறையாக அடக்கம் செய்ய வேண்டும் எனும் பண்பு நிறைந்த இந்நூற்றாண்டிலே அடிப்படை மனிதத்தன்மை அற்றுப் போனதைப் போல உணர வேண்டிய பல தருணங்கள் நிகழ்கின்றன. இன்றைய பெண் சமூகத்தின் ஒரு முக்கியமான அங்கம். பலநாடுகளின் தலைவர்களாகப் பெண்கள் திகழ்கிறார்கள். அதற்காக அன்றைய பெண் முக்கியமான அங்கமாக இருக்கவில்லை என்று நான் சொல்வதாக எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. ஆனால் அன்றைய காலத்தில் பெண்கள் குடும்பம், இல்லம் எனும் வரையறைக்குள் அடைக்கப்பட்டதினால் அவர்களின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி ஆராய வேண்டிய தேவை இருக்கவில்லை. அத்தகைய ஒரு சூழலில் தான் மகாகவி பாரதியார் அச்சிறையை உடைத்துப் பெண்களை வெளிக்கொணர வேண்டிய உண்மையை சத்தமாகவே உரைக்கத் தொடங்கினார். அதனாலேயே,

”பெண்ணுக்கு விடுதலையென் றிங்கோர் நீதி
பிறப்பித்தேன்; அதற்குரிய வெற்றி கேளீர்;
மண்ணுக்குள் எவ்வுயிரும் தெய்வ மென்றால்
மனையாளும் தெய்வமன்றோ? மதிகெட் டீரே!
விண்ணுக்குப் பறப்பதுபோல் கதைகள் சொல்வீர்
விடுதலையென் பீர் கருணை வெள்ள மென்பீர்,
பெண்ணுக்கு விடுதலைநீ ரில்லை யென்றால்
பின்னிந்த உலகினிலே வாழ்க்கை யில்லை.” என்று கவி படித்தார்.

ஒவ்வொரு வருடமும் மார்ச் மாதமும் வருகிறது, எட்டாம் திகதியும் வருகிறது.மகளிர் தினங்களும் வந்து போகின்றன. கவிதைகள் படிக்கிறோம், கட்டுரைகள் வரைகிறோம். எம்மில் எத்தனை பேர் உள சுத்தியுடன் இப்பெண் விடுதலை தினத்தில் பெண்களின் மேன்மையைக் காக்கும் வகை எம் மனத்தில் இவ்வுறுதியை எடுக்கிறோம் என்று ஏதாவது ஓர் உறுதியை அன்றி ஒரு செயற்பாட்டை முன்னெடுத்திருக்கிறோம்?

அடுத்த மகளிர் தினத்தில் மீண்டும் எடை போடுவோம்!!

மீண்டும் அடுத்த மடலில்…

அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே!

அன்பான வணக்கங்கள்.

இதோ அடுத்தொரு வாரம். அடுத்தொரு மடல். அன்புடை வல்லமை வாசகர் மத்தியில் வலம் வரும் வாய்ப்பு. சில வாரங்கள் காணாமல் போயிருந்த என் மடல் மீண்டும் உங்கள் முன்னே துளிர்த்து விழுகிறது. எனது வருடாந்த சென்னை விஜயத்தை முடித்துக் கொண்டு கடந்த சனிக்கிழமையே திரும்பவும் லண்டனை வந்தடைந்ததுவே தாமதத்துக்குக் காரணம். மாசிப்பனியோடு கலந்த ஒரு மெல்லிய சூட்டினை அனுபவித்து விட்டு உறைநிலையைத் தாண்டுவதற்கு போராடும் லண்டன் குளிருக்குள் மீண்டும் வந்து சிக்கிக்கொண்ட வேளை.

ஒருமாத கால இடைவெளியில் லண்டனில் அப்படி ஏதாவது மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்குமோ என்று பார்த்தால் இல்லை என்பதுவே பதிலாகப் படுகிறது.எதிர்பார்த்த குளிர், எதிர்பார்த்தபடியே “பிரெக்ஸிட்” பற்றிய பலகோணச் சர்ச்சைகள் என ஏமாற்றமில்லாமல் என்னை வரவேற்றது லண்டன்.

பணிபுரியும் மக்கள் தாம் பெறும் ஊதியத்துக்கேற்ப வரிப்பணத்தை அரசுக்குச் செலுத்துகிறார்கள். தாம் செலுத்தும் வரிப்பணத்தைக் கொண்டு தாம் வாழும் சமுதாயத்துக்குத் தேவையான அத்தியாவசிய சேவைகளைப் பாரபட்சமின்றி அரசாங்கம் வழங்கும் எனும் ஒரு நம்பிக்கையே ஜனநாயகம் எனும் கோட்பாட்டினை இன்னும் பல நாடுகளில் நடைமுறையில் வைத்திருக்க உதவுகிறது. ஆனால் இந்த நம்பிக்கை தகர்க்கப்படுமானால் மக்களுக்கு அரசின் மீதும் , அரச நிர்வாகத்தினை நடத்துபவர் மீதும் அவநம்பிக்கை ஏற்பட ஆரம்பிக்கிறது. இந்த அவநம்பிக்கையின் விளைவாகத் தீவிரவாதக் கொள்கைகளை அதிரடியாக முன்வைப்பவர் மக்களின் வாக்குகளைப் பெறும் நிலை ஏற்படுகிறது.

இத்தகைய ஒரு நிலைப்பாட்டின் வெளிப்பாடே இன்று இங்கிலாந்து அரசாங்கத்துக்கு மக்கள் கொடுத்த ஐரோப்பிய யூனியனிலிருந்து வெளியேறக் கோரும் “ப்ரெக்ஸிட்” எனும் கோரிக்கை. இக்கோரிக்கை வெறும் ஐரோப்பிய யூனியனிலிருந்து பிரித்தானியா வெளியேறுவது எனும் தீர்மானத்தை மட்டும் முடுக்கி விடவில்லை, இங்கிலாந்து நாட்டில் வாழும் பலவேறு இன மக்களிடையே நிலவி வந்த புரிந்துணர்வில் கூட சிறு விரிசலை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதுவே உண்மை. இந்த ஒரு நிலையில் தான் நான் கடந்த சில நாட்களின் முன்னே வானொலியில் கேட்க விழைந்த ஒரு செய்தி என்னைச் சிந்திக்கத் தூண்டியது. இங்கிலாந்தில் லண்டனின் முக்கியப் பகுதிகளில் ஒன்று “வெஸ்ட் மினிஸ்டர்” பகுதியாகும். இப்பகுதியின் நகரசபை சமீபத்தில் தமது எல்லைக்குள் வாழும் மக்களனைவருக்கும் ஒரு பொதுவான கடிதத்தை அனுப்பியுள்ளதாம். அக்கடிதத்தில் “எமது நகர எல்லைக்குள் வாழ்பவர்களில் செல்வம் கொண்ட மக்கள் தாமாகவே அந்நகர மக்களின் வாழ்வாதாரத்துக்குத் தேவையான சேவைகளை வழங்குவதற்குத் “தன்னார்வ” (Voluntary)அடிப்படையிலுதவும் வகையில் பண உதவி செய்யக் கோரியிருந்தார்கள். அதைப்பார்த்த மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்ததில் ஆச்சரியமில்லை. இங்கிலாந்து உலகத்தில் பொருளாதாரத்தில் முன்னணியில் இருக்கும் நாடுகளில் ஐந்தாவது இடத்தை வகிக்கிறது. அத்தகைய நாட்டின் ஒரு கேந்திர பகுதி அங்கு வசிக்கும் மக்களுக்கான அத்தியாவசியத் தேவைகளை முன்னெடுப்பதற்கு மக்களின் கைகளை எதிர்பார்க்கிறார்கள் எனும் செய்தி ஆச்சரியமளிப்பதில் என்ன தவறு.

ஆச்சரியம் மட்டுமல்ல ஆத்திரம் கூட அடைகிறார்கள் உழைக்கும் பணத்தில் 20%  தொடக்கம் 40% வரையில் தாம் உழைக்கும் ஊதியத்துக்கேற்ப அரசாங்கத்துக்கு அளிக்கும் வரிப்பணம், தாம் வாழும் தமது இல்லங்களின் பெறுமதியைப் பொறுத்து தாம் வாழும் பகுதியின் நகரசபைகளுக்கு அளிக்கும் “நகரசபை வரி அல்லது கவுண்சில் டக்ஸ்” , அத்தோடு உபயோகிக்கும் நீருக்கான வரி எனப் பலவிதமான வரிகளை மக்கள் அளிக்கும் நோக்கம், தாமளிக்கும் வரிகளைச் சரியான வகையில் கையாண்டுச் சமுதாயத்தின் அத்தியாவசியச் சேவைகளை அனைவருக்கும் பாரபட்சமின்றி அளிப்பார்கள் எனும் நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலேயே என்றால் அது மிகையாகாது. ஆனால் இன்றோ அந்நம்பிக்கையை அசைத்துப் பார்க்கும் வகையில் நிகழ்வுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. மாறி மாறி வரும் அரசாங்கங்களின் மூலம் தமது அல்லல்கள் தீரும் என எதிர்பார்க்கும் மக்கள் ஏமாற்றத்தின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்படுவது தீவிரவாதக் கொள்கைகளை முன்னேடுக்கும் கட்ச்சிகளுக்கான ஆதரவை அதிகரிக்கும் என்பதுவே உண்மை.

தேசியவாதம் எனும் கோஷம் மெதுவாக இனத்துவேஷம் எனும் எல்லையை நோக்கி நகர்ந்து செல்வதை உணர முடிகிறது. சமுதாய முற்போக்குச் சிந்தனை கொண்ட கட்சிகள் என்று தம்மைத் தாமே விமர்சித்துக் கொள்ளும் முக்கிய அரசியல் கட்சிகள் இந்நகர்வின் நிகழ்வினைச் சரியாக எடைபோடத் தவறி விடுவார்களோ? எனும் அச்சம் பல கோணங்களில் தலைதூக்குகிறது. ஒரு தேசத்தின் அரசியல் [அயணம் என்பது பல முக்கியப் பாதைகளினூடாக பயணிப்பதைத் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் அப்பயணங்கள் மிக முக்கியமான சந்திகளை வந்தடையும் போது எந்தத் திருப்பத்தைத் தெரிவு செய்யப் போகிறார்கள் :என்பது மிகவும் முக்கியமான கேள்வியாகும். இங்கிலாந்தின் அரசுக் கட்டிலில் மாறி மாறி ஏறிக் கோலோச்சும் இவ்வரசியல் கட்சிகள் சரியான பாதையைச் சரியான நேரத்தில் தேர்ந்தெடுப்பார்களா? என்பதற்கான விடையைக் காலம் தான் எமக்கு அளிக்குமோ?

மீண்டும் அடுத்த மடலில்…

அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே!

அன்பான வணக்கங்கள். புத்தம்புது ஆண்டில் கிடைத்த வெற்றுத்தாளில் உங்களுடன் எனது மனக்கருத்துக்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் மடலை வரையும் சந்தர்ப்பம் கிட்டியது ஓர் ஆனந்த அனுபவமே! எதைப் பேசுவது? எதை கிரகித்துக் கொள்வது? எதைப் பகிர்ந்துகொள்வது என்பது இன்றைய சமூக ஊடகவியலின் முன்னேற்றமா? இன்றி ஒரு தடைக்கல்லா? என்பது நிச்சயம் தர்க்கிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு விடயமே!

அரசியல், வியாபாரம் இவையிரண்டுமே சமூகத்தின் இருவேறு தூண்கள் எனும் நிலை பல சகாப்தங்களாக இருந்து வந்துள்ளது. அரசியலும், அரசியல்வாதிகளும் வகுக்கும் கொள்கைகள் ஒவ்வொரு நாட்டினதும் வியாபாரக் கூற்றைப் பாதிக்காமல் அதை வளர்ப்பதன் மூலம் சமூகத்தின் வாழ்வாதாரத்தைக் கூட்டும் வகையில் செயற்பட வேண்டும் என்பது ஜனநாயக மரபுகளின் கோட்பாடாக இருந்து வந்தது என்பது உண்மையே! ஒரு ஜனநாயக ஆட்சிமுறையில் வியாபாரம் அரசியலிலும், அரசியல் வியாபாரத்திலும் மூக்கை நுழைக்கக்கூடாது என்பது எழுதப்படாத சட்டமாகவே இருந்து வந்துள்ளது.

ஆனால் இன்றோ?

அரசியலே ஒரு வியாபாரமாக மாறிவிட்டதோ எனும் ஒரு நிலை எமது மனங்களில் ஓர் அச்ச உணர்வுடன் கூடிய நிலைப்பாட்டை தோற்றுவித்துள்ளது. இதை ஏதோ எமது பின்புல நாட்டு அரசியல் களங்களின் நிலைப்பாட்டின் அடிப்படையில் கூறுகிறேனோ என்று நீங்கள் எண்ணினால் அது ஒரு தவறான கண்ணோட்டமாகும். ஏனென்கிறீர்களா? நியாயமான கேள்விதான்… இன்றைய மேலைநாட்டு அரசியல் போக்குகளை நோக்கும் போது அதைப்பற்றிய விளக்கம் ஒரு புதுப்பாதையில் அரசியல் ஓடுகிறது என்பது புரிகிறது. காலங்காலமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வரும் அரசியல் கோட்பாடுகளைப் புறந்தள்ளி இன்றைய சமூகப் பின்னணியோடு கலந்த ஒரு புதுவகையிலான அரசியல் பிறப்பெடுக்கிறதோ என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது.

அரசியல் பின்னணியில் பலகாலமாக அரசியல் களத்தினில் பயின்று ஒரு நிலையான அரசியல்வாதி என்று பெயர் பெற்றவர்களை நோக்கிய வாக்களர்களின் பார்வைகள் ஒரு புதிய திசையில் பரிணமிக்க ஆரம்பித்துள்ளது என்று கூறவேண்டும். இத்தகைய ஒரு நிலை தோன்றியதன் காரணம்தான் என்ன என்பதை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டிய ஒரு நிலையில் நாம் இருக்கிறோம். அரசியல்வாதிகள் எனப் பெயர்பெற்றவர்கள் மக்கள் தம்மீது வைத்த நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவர்களாக நடந்து கொண்டார்களா என்பது கேள்விக்குறியே! தேர்தல் பிரசாரமேடைகளிலே தாரளாமாக மக்கள் மனங்களைக் கவரும் வகையில், அப்போதைய மக்களின் மனநிலைக்கு உகந்தவாறு ஏதோ பலவிதமான நிறைவேற்றமுடியாத, அன்றி நிறைவேறும் சாத்தியமே அல்லாத வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசிவிட்டுப் பின்பு பதவிக்கு வந்ததும் ஏதோ பல காரணங்களுக்கு அரசியல் சாயம்பூசி மக்களின் அபிலாஷைகளை முற்றிலும் நிராகரிப்பது அரசியல் நடைமுறை வழக்கமாகியதே மக்கள் அரசியல்வாதிகள் என்று வகுக்கப்பட்டவர்களின் மீது தமது நம்பிக்கையை இழந்ததற்கு முக்கிய காரணம்.

அடுத்து அதிகாரம்பெற்று ஆட்சி அமைத்தவர்கள் நாட்டின் நன்மைக்காக எடுக்கும் நடவடிக்கைகளின் உண்மையான தரத்தை ஆராயாமல் அனைத்தையும் எதிர்க்கும் மனப்பான்மையில் எதிர்க்கட்சிகளில் இருப்பவர்கள் நடந்துகொள்வதும், மக்களுக்கு நன்மை பயக்கும் சில வியுக்திகளை எதிர்க்கட்சியில் உள்ளவர்கள் பிரஸ்தாபிக்கும்போது கொள்கைகளின் அடிப்படியில் நாட்டின் நன்மையைப் புறந்தள்ளிவிட்டு ஆட்சியில் உள்ளோர் அநாயசமாக நடந்து கொள்வதும் மக்களின் மனங்களில் விரக்தி ஏற்பட வழிவகுக்கிறது.

இத்தகைய நிலைமைகளின் விளைவை இன்று நாம் அமெரிக்க நாட்டின் அரசியல் களத்தில் பார்க்கிறோம். அரசியல்வாதிகளில் நம்பிக்கையிழந்த மக்கள் அரசியல் அனுபவம் ஏதுமற்ற ஒரு வியாபார முதலாளியின் கைகளில் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஒப்படைத்திருப்பது அரசியல் இன்று வியாபாரத்தளமாக மாறியிருக்கிறது என்பதற்கு அத்தாட்சியாகிறது. அதற்காக நான் வியாபரத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் ஒரு நாட்டை ஆள்வதற்கு தகுதியற்றவர்கள் என்று கூறவில்லை. எதுவித அரசியல் அனுபவமுமின்றியவர்கள் ஒருநாட்டின் தலைவராகும்போது அரசியல் நாகரிகத்தை மீறும் வகையில் நடந்து கொள்ளும் ஒரு நிலை ஏற்படுகிறது. அது குறுகியகால வெற்றியை அவர்களுக்கு நல்கலாம், அதுவே அவர்களுக்கு மக்கள் மத்தியில் பெரும் செல்வாக்கைப் பெற்றுக் கொடுப்பதைப் போன்ற குறுகியகால அரசியல் லாபத்தை அவர்கள் ஈட்டலாம். ஆனால் தொலைநோக்கான தீர்க்கதரிசனம் கொண்டவர்களின் பார்வையில் இது விளைவிக்கக்கூடிய எதிர்மறையான தாக்கங்களின் வலிமை புரியும். எத்தனையோ வருடங்களாக நாடுகளுக்கிடையே ஏற்படுத்தப்பட்ட புரிந்துணர்வுகள் ஒரு சிறிய கால அவகாசத்தினுள் சிதறிப்போகும் நிலை ஏற்படலாம். தீவிரவாதப்போக்குக் கொண்டவர்களின் ஆதிக்கம் வலுப்பெறுவதன் மூலம் மக்களின் அடிப்படை ஜனநாயக உரிமைகள் மீறப்படலாம்.

பரந்துபட்ட உலகளாவிய ஒற்றுமையும், கூட்டுறவும் சட்டென சிதைந்து போகும்நிலை உருவாகலாம். இனத்துவேஷம், மதத்துவேஷம், நிறத்துவேஷம் என்பனவற்றிக்கு அரசியல் முலாம் பூசப்பட்டு சாதாரண அரசியல் பிரசாரங்களாக மாறலாம். அத்தகைய ஒரு நிலை சிறிதுசிறிதாகப் புரிந்துணர்வு மிக்க மேலைநாடுகளின் அரசியல் அரங்கினுள் உட்புகுவதை அவதானிக்கக் கூடியதாக இருக்கிறது. தேசியவாத அரசியல் எனும் போர்வையில் தீவிரவாத அரசியல் நடத்தப்படுக்கிறது.

நல்லதோர் அரசியல் செயற்பாட்டால் வியாபாரம் செழிக்கலாம் ஆனால் அரசியலே வியாபாரமாக்கப்பட்டால் ?

மீண்டும் அடுத்த மடலில்…

அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்