வல்லமை

Month: September 2018

  • மேலாண்மை பொன்னுச்சாமியின் மனப்பூ சிறுகதைத் தொகுப்பில் வாழ்வியல்

    -முனைவர் ச.கோபிநாத் 

    முன்னுரை

    சமுதாயம் என்பது மக்கள் தொகுதிகளின் இணைப்பு ஆகும். அதாவது, மக்கள் கூடி வாழ்வதாகும். அவ்வாறு கூடிவாழும் மக்கள் தங்களுக்குள் உறவினை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அப்படி வளர்த்துக்கொள்ளும் சமுதாயம் உயிருள்ள சமுதாயமாகும். மக்கள் கூட்டம் ஒன்றுசேர்ந்து வாழ்வதற்கு ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் அமைப்பே சமூகமாகும். இச்சொல்லிற்குச் சொல்லகராதி ‘மக்கள் திரள்’ என்று பொருள் தருகின்றது.

    “சமுதாயம் பொதுநல ஸ்தாபனம், சங்கம், கழகம்”1 என்று ஆங்கில அகராதி கூறுகின்றது. இத்தகைய சமுதாயத்தில் மனிதன் எவ்வாறான சிக்கல்களையும் விளைவுகளையும் எதிர்கொண்டு வாழ்கிறான் என்பதையும் அதிலிருந்து எவ்வாறு வெளியேறுகிறான் என்பதையும் ‘மனப்பூ’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பின் வாயிலாக வெளிக்கொணர்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

    வறுமை

    மனிதனின் வாழ்க்கையில் மிகவும் கொடுமையானது வறுமையாகும். மனிதனுக்கு வறுமை வந்துவிட்டால் அவனின் எண்ணம், செயல்கள் மாற்றம் பெறுகிறது.

    “வறுமையே பாவங்களில் பொல்லாதது என்றும், வறிய நிலையில் வாழ்வதே கொடிய பாவ வாழ்க்கை என்றும் அந்தப் பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்வதே முதல் கடமையாகக் கொள்ளவேண்டும்”2 என்பர். இதனால் வறுமையினை ஒழித்தல் அவசியம். ஆனால், இன்றைய அளவிலும் வறுமை என்பது ஒழிக்கப்படவில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

    ”தனியொருவனுக்கு உணவில்லையெனில்
    ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்”3

    “பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர்
    தொகுத்தவற்றுள் எல்லம் தலை”4

    அதாவது, தனியொருவனுக்கு உணவு இல்லையெனில் இந்த உலகத்தை அழிக்க வேண்டும் என பாரதியும், அவ்வுணவைப் பகுத்து உண்ணுதல் வேண்டும் என்பதை வள்ளுவனும் நமக்கு எடுத்துக்கூறுகின்றனர். ‘மானத்தீ’ என்ற சிறுகதையில் ஆவுடைச்சி என்பவள் தன் மகனுக்கு ஒரு முறுக்குக்கூட வாங்கிக்கொடுக்க முடியாத அளவிற்கு வறுமை அவளைச் சூழ்ந்துள்ளது. வறுமையினைப் பயன்படுத்தி அவளைத் தன் வழிக்குக் கொண்டுவந்து விடலாம் என்று ஒருவன் நினைக்கிறான். ஆனால் ஆவுடைச்சி அவனை, “ச்சீ நாயே…. ஓடிப் போயிரு. இல்லேனா ஒரே போடுதான். அருவா ஒன்னை வகுந்துடும்”5 என்று அடித்துவிரட்டித் தன் மானத்தினைக் காத்துக்கொள்கிறாள்.

    சாதி

    சாதி, சமூகத்தின் கேடு எனலாம். அந்த அளவிற்கு நம் நாட்டில் சாதியின் உச்சம் உள்ளது. சட்டமேதை டாக்டர் அம்பேத்கர் “தன்னை உயர்ந்த சாதியாகவும் இன்னொரு மனிதனைத் தாழ்ந்த சாதியாகவும் கருதுபவன் மனநோயாளி”6 என்கிறார். இப்படித்தான் மனிதர்கள் மனிதர்களுக்குள் சாதியம் பார்க்கின்றனர். இந்த சாதிய முரணைத் ‘தீண்டாதே’ என்ற சிறுகதையில் ரெங்கலட்சுமி என்பவள், ஒரு வெள்ளத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறாள். கீழ்ச்சாதியினைச் சேர்ந்த மாடத்தியின் மகன் ராக்கப்பன் காப்பாற்றப் போகிறான், அப்போது அவள்,

    “கையை மட்டும்தான் நீ தொடணும் அதுவும் முனிக்கையைத் (நுனிக்கையை) தீண்டணும்.

    ’அதெப்படிமா….. முடியும்?’
    ‘அது அப்படித்தான். என்னோட ஒடம்பைத் தீண்டாதே’

    வெள்ளத்திற்குள் நீந்துகிற அவனுக்குள் பற்றி எரிகிற நெருப்பு அவமான நெருப்பு, சாவின் விளிம்பிலுமா…. சாதி?7 என்ற நினைப்புடன் அவளை நெருங்கிச்செல்கிறான். ஆனால் ரெங்கலட்சுமி பிடித்திருந்த விளாரை நழுவவிட்டு உயிரினை விட்டுவிடுகிறாள்.

    உயிரைவிடச் சாதிதான் முக்கியம். அதிலும் கீழ்ச்சாதிக்காரன் நம்மைத் தொடக்கூடது என்பதை மனதில் நினைத்துக்கொண்டு உயிரை விட்டுவிடுகிறாள். இந்தச் சமூகத்தில் பெண்களைக்கூட சாதி வெறியராக மாற்றிவைத்து இருப்பதுதான் மிகப் பெரிய கொடுமையான நிகழ்வாகும். ஆனால் பெண் என்பவளை இந்தச் ‘சாதி, மதம்’ இரண்டும் காப்பாற்றாது என்பதுகூடத் தெரியாமல் பெண்கள் இவ்வாறு இருப்பது அறியாமையின் வெளிப்பாடாகவே தெரிகிறது.

    குழந்தைத் தொழிலாளர்கள்

    குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிராகப் பல வகையான சட்டங்களைக்கொண்டு வந்தாலும் அதனை முழுமையாக ஒழிக்க முடியவில்லை. நம்நாட்டில் உள்ள மக்கள் தொகையில் 75% பேர் வறுமைக்கோட்டிற்கும் கீழ் இருப்பதாகப் புள்ளி விவரம் கூறுகிறது. இந்த வறுமைதான் குழந்தைத் தொழிலாளர்களை உருவாக்குகின்றது. குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் எப்படி உருவாகின்றனர் என்பதை ’ஏழாப்பு’ என்ற சிறுகதையில் ஆசிரியர் நேர்த்தியாகக் கூறியுள்ளார். ராசாத்தி என்பவர் ஏழாவது படிக்கும் போது தந்தையை இழந்துவிடுகிறாள். இதனால் தன் படிப்பினை இடையிலேயே நிறுத்திவிட்டு தீப்பெட்டி தொழிற்சாலையில் வேலைக்குச் செல்கிறாள்.

    “வாய் நிறைய சோறு. கன்னம் புடைத்திருக்கிறது. பதற்றமாய்க் கைகழுவினாள் ராசாத்தி. பாவாடையில் ஈரக்கையைத் துடைக்கிறாள். சுண்டெலியாய் ‘குடு குடு’ வென்று ஓடுகிறாள். மஞ்சள் பிளாஸ்டிக் டப்பாவையும், சிட்டையும் எடுக்கின்றாள்”8 அவள் தன்னை அறிந்துகொள்ளும் முன்னரே தொழிலாளியாக மாறிவிட்டாள் என்று தோன்றுகிறது.

    போதைப்பொருள்

    நம் சமூதாயத்தில் பல மனிதர்கள் உணவு இல்லாமல் கூட இருந்துவிடுவார்கள். ஆனால் போதை இல்லாமல் வாழ முடியாத அளவிற்கு மனிதர்கள் உருவாகியுள்ளனர். ‘போதை இல்லையெனில் வாழ்க்கை இல்லை’ என்ற நிலைதான் இங்கு உள்ளது. ஒருவன் போதைப் பொருளுக்கு அடிமையாகிவிட்டால் அவனின் எண்ணங்கள் மாற்றம் பெறுகின்றன.

    போதைக்கு அடிமையானவர்கள் குற்றங்களைச் செய்பவர்களாகவும் தன்னால் எதையும் செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை உடையவர்களாகவும் மாறிவரும் போக்கினை நம்மால் பார்க்க முடிகின்றது. போதைக்கு அடிமையான ஒருவன் என்னமாதிரியான செயல்களைச் செய்கிறான் என்பதை ‘குறுக்கு’ என்ற சிறுகதையில் கணேஷ் புகையிலைக்கு அடிமையாக, பூபாண்டி என்பவன் இருக்கிறான். சாதிக் கலவரம் அவ்வூரில் ஏற்படுகிறது. அதனால் கடைகள் அடைக்கப்படுகின்றன. புகையிலை வாங்க முடியாமல் கிறுக்கு பிடித்தவன் போல் திரிகிறான். எப்படியோ தேடிப்பிடித்து புகையிலை தின்று போதையினை ஏற்றிக்கொள்கிறான். பூபாண்டியன் சாதியினர் மாற்றுச் சாதியினர் வீட்டில் ஒரு கொலையாவது விலுக வேண்டும் என்று பேசிக்கொள்கின்றனர். இதனைக் கேட்ட பூபாண்டி,

    “ஓடிப்போய்….. பின்பக்கமாய்த் தழுவி, இடதுகையில் கழுத்தைச் சுற்றி, ஒரு கவ்வு கவ்வு கவ்வி…. இறுக்கிய வேகத்தில் வலதுகைச் சூரிக்கத்தியால் ஓங்கி… ஒரு சொருகு…. உருவிக்கொண்டு, ‘ச்சதக்,சதக்’ கென்று ரெண்டு குத்தி”9 கொலை செய்துவிடுகிறான்.

    போதைக்கு அடிமையான ஒருவன் எவ்வாறு நடந்துகொள்வான் என்பது இக்கதை மூலம் தெரியவருகிறது. சுய சிந்தனை, தன்னை இழத்தல், கையேந்தல் போன்றவை இவர்களைத் தொற்றிக்கொள்ளும் என்பது அறியமுடிகிறது.

    முடிவு

    நம் நாடு வளர்ச்சிப் பாதையில் சென்றுகொண்டிருக்கிறது என்றெல்லாம் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், வறுமை, சாதி, குழந்தைத் தொழிலாளர், போதை பொருட்கள் இவற்றினை ஒழிக்க எந்த மாதிரியான நடவடிக்கையினை எடுத்துவருகின்றன எனக் கேள்விக்கு உட்படுத்தினால் மிஞ்சுவது கேள்வி மட்டுமே. அந்த அளவிற்கு இதனைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை நாம் சரியாகச் செய்யவில்லை எனலாம். ஒரு நாடு வளர்ச்சி நாடாக வரவேண்டுமென்றால் இந்த நான்கில் முக்கிய கவனம் செலுத்த வேண்டும். இது மட்டுமின்றி பெண் முன்னேற்றமும் முக்கியமான ஒன்றாகும். ஏனெனில் இந்த நான்கிலும் பெண் என்பவள் அவளுக்குத் தெரியாமலும், தெரிந்தும் இதில் அகப்பட்டுக்கொள்கிறாள். பெண் சிக்கலையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் மட்டுமே சமுதாயத்தில் மனிதனின் வாழ்க்கை சிறப்பாக அமையும். அதன் மூலம் அந்நாடும் நல்ல வளர்ச்சிப் பாதையை நோக்கும் என்பதில் எந்த ஒரு ஐயப்பாடுமில்லை.

    குறிப்புகள்:

    1. இரா.மோகன், (ப.ஆ) இந்தியப் பல்கலைக்கழகத் தமிழாசிரியர் ஆய்வு மன்றம், ஆய்வுக்கோவை. ப.1956
    2. மு. வரதராசன், அறிஞர் பெர்னாட்ஷா. ப.80
    3. பாரதியார் கவிதைகள். ப.150
    4. திருக்குறள்.332
    5. மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, மனப்பூ. ப.138
    6. quotes.mowval.in
    7. மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, மனப்பூ. ப.62
    8. மேலது, ப.82
    9. மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, மனப்பூ. ப.43

    *****

    கட்டுரையாசிரியர் – உதவிப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை,
    செய்யது அம்மாள் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி,இராமநாதபுரம்.

     

     

    Share

  • தாவரங்களை சித்திரப்படுத்தும் – தமிழன்பன் கவிதைகள்

                                   ஆ. பிந்து,

                                   முனைவர்பட்டஆய்வாளர்,

                                       தமிழ்த்துறை,

                                   ஸ்காட் கிறிஸ்தவக் கல்லூரி,

                                    மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்.

                                             

    முன்னுரை

        கவிஞர் தமிழன்பன் 1933-ம் ஆண்டு சென்னிமலையில் பிறந்தவர்.  ‘ஈரோடு’ என்பதை தனது குறியீட்டு பெயராகக் கொண்ட தமிழன்பன் தொடக்க காலத்தில் மரபுக்கவிதையையும் பின்பு புதுக்கவிதைகளையும் எழுதி தமிழ்கவிதை உலகில் தனக்கென ஒரு இடத்தை தக்க வைத்துக்கொண்டவர். இவர் தனது கவிதைகளில் தாவரங்கள் குறித்து நிரம்ப பதிவு செய்துள்ளார். அவை குறித்து விவாதிப்பதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

       சிறிய புல் பூண்டுகள் முதல் மரங்கள் வரை தாவர வகையில் அடங்குகின்றன. தாவரங்கள் சூரிய ஒளி, நீர், காற்று ஆகிய மூன்றையும்  தங்கள் வளர்ச்சிக்கு வேண்டிய அளவில் பெற்று தம்மை வளர்த்துக் கொள்கின்றன. தாவரங்களின் உலகம் என்பது ஒரு தனி உலகம் என்றே கூறலாம். புல், பூண்டு, செடி, கொடி, மரம் எனும் பசுமையான இவ்உயிரினத்தை ஆங்கிலத்தில் “Plant’ என்ற சொல் குறிக்கும்” என்பார் வேங்கடசாமி. (செடிகளின் செயலியல் பண்புகள், ப.1.)

    மரங்கள்

       மரங்களைத் ‘தரு’ என்றும் ‘விருட்சம்’ என்றும் கூறுவர். இவை பூ, காய், கனி, இலை, நிழல், பசுமை, என மரங்கள் தங்களுடைய ஒவ்வொரு அவயங்களையும் மக்களுடைய பயன்பாட்டிற்கு அளிக்கின்றன. இத்தகைய மரத்தின் மீது கவிஞர் அன்பு வைத்துக் கவிதைகளைப் படைத்துள்ளார். மரத்தை கடவுளை விட மேலானது என்று தமிழன்பன் தமது கவிதையில் குறிப்பிடுகின்றார்.

                “கேட்காமலே

                நிழல் தருகிற மரத்தை விடக்

                கடவுள் எப்படி மேலானவன்”

                                          (தமிழன்பன் ஆயிரம், ப.875).

          மரம் என்றாலே ஞாபகத்திற்கு வருவது கனிகள் தான். மரங்களை மனிதர்கள் அழிக்கின்றனர். எனினும் மக்களுக்கு நிழலையும், உணவுகளையும் அளித்து உதவுகின்றதென்பதை,

                “கொம்பனும் கம்பிகள்மேல்

                 குளிரிலைத் துணியைப் போர்த்தே

                 எம்மிடம் வருக வென்றாய்

                 எழிற்குடை மரமே ! எய்தி

                 உம்முடல் வெட்டி னோர்க்கும்

                 உதவினை நிழலே!”  

                                         (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி-2, ப-99)

    என்று எடுத்துரைத்துள்ளார்.

          கவிஞர் மரத்தின் மீது பாசம் கொண்டவராக காணப்படுகின்றார். தனது கவிதையில் வேப்பமரம், தென்னை மரம், அசோக மரம், கருங்காலி, ஆலமரம் என்று பல மரங்களை சுட்டிக்காட்டுகின்றார். காடுகள் மற்றும் மலைப்பகுதிகளில் வளரக்கூடிய கருங்காலி மரத்திலிருந்து குழல் கருவிகள் செய்து பாட்டு இசைப்பர். இதனை,

                “கருங்காலி குழல் செய்து பாட்டிசைக்கக்

                காடுதெரு நல்லமரம் !

                                   (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -1, ப.104)

    என்றும் தம் கவிதையில் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார்.

    செடி கொடிகள்

          செடிகள் சிறிய அளவில் மட்டும் வளரக்கூடியவை. கொடிகள் என்பவை வேறு மரங்களைப் பற்றுக்கோடாகக் கொண்டு படர்ந்து வளருபவை. கவிஞர் செடி கொடிகள் நன்கு செழிப்பாக வளர்ந்து காற்றில் ஆடுவதை,

                “பருவச் செழிப்பும் உருவக் கொழிப்பும்

                 மருவிய தங்க மணிச்சிலை மங்கையர்

                 நூற்றுக் கணக்காய் நுண்ணிடை ஒசியக்

                 காற்று வெளியில் களிநட மாடினர் !

                 ஆடிய மங்கையர் அங்குள கொடிகள் !”

                                     (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -1, ப.171)

     என்று அழகுறச் சித்திரப்படுத்துகிறார்.

          மேலும் தனதுக் கவிதையில் எருக்கஞ் செடியைச் சுட்டிக் காட்டுகின்றார். அச்செடி வீடுகளில் வளர்ப்பதில்லை என்றும் வீதிகள் மற்றும் சுடுகாடு போன்ற இடங்களில் தானாக வளர்ந்து நிற்பதை,

                “தாவரக் குற்றவாளியா

                 காடு கடத்தப்பட்டு அடுக்கு வீடுகளுக்கிடையே

                 என் வீட்டெதிரில் இருக்கும்

                 இந்த எருக்கஞ் செடி ?

                 எல்லாச் செடிகளுக்குப் பாய்ச்சியபின்

                 மிஞ்சிய பச்சையை

                 இயற்கை

                 தண்ணீர் விட்டு விளாவியிருக்கிறது

                 இந்த எருக்கில்”

                               (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -1, பக்.623- 624)

    என்று விளக்கியிருக்கிறார். அந்தச் செடியிலுள்ள இலையின் பச்சை நிறம் மற்றச் செடிகளின் இலைகளில் காணப்படுவதை விட குறைவாகவே இருப்பதையும் பதிவு செய்கின்றார்.

    புல்

          தரையில் தானாகவே முளைத்து வளரும் செடி வகைகளில் ஒன்று.  “பச்சைப்பசேல்” என்று பார்ப்பதற்கு அழகாக இருக்கும். ஸ்ரீநிவாசன் என்பவர், “புல் என்றால் ஏதோ ஒரு சாதாரண தாவரம் என்று தான் அனைவரும் கருதுகிறார்கள். ஆனால் உண்மை அப்படி இல்லை. தாவர வகைகளில் புல் மிக முக்கியமான ஒன்று. தாவரவியலில் புல் இனத் தாவரங்கள் ஒன்றாக்கப்பட்டுப் புல் குடும்பம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்தக் குடும்பத்தில் 4500 இனங்கள் உண்டு” (தாவரஉலகில்! 100, ப.43) என்கிறார். தமிழன்பன் புல்லின் அழகை மக்கள் ரசித்துப் பார்ப்பதை,

                 “தான்

                 பூப்பதில்லை புல் …

                 தன்னைப்

                 பார்ப்பவரைப் பூத்துவிடச் செய்கிறதே

                 போதாதா?

                                     (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -4, ப.170)

    என்று கூறியுள்ளார்.

    தாவரங்களின் உறுப்புகள்

          மரம், செடி, கொடிகளில் வேர் தண்டு, இலை,பூ, காய், கனி போன்ற உறுப்புகள் காணப்படுகின்றன. இவற்றுள் வேரும் தண்டும் இலையும் தாவரங்களின் வளர்ச்சியில் முக்கிய அங்கமாகத் திகழ்கின்றன. தாவரங்களின் இனப்பெருக்கத்திற்குக் காரணமாக அமைவது பூக்கள், ஏனென்றால் தாவரங்கள் விதையின் மூலம் தான் இன்னொரு தாவரத்தை உண்டாக்குகின்றன.

          ஒரு செடி முளைத்து வளருவதற்கு அவசியமானது விதை. ஸ்ரீனிவாசன் என்பவர். “செடியின் ஆதி மூலம் விதை. செடியே விதைக்குள் இருக்கிறது என்றாலும் குற்றமில்லை தாவரத்தின் சிசுவிதையில் இருக்கிறது” (தாவரங்களின் இல்லறம், ப.35) என்று தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார். இலக்கியத்தில் விதையானது ‘காழ்’ மற்றும் ‘அரிசி’ எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தமிழன்பன் பூமியில் புதைந்த விதை அழிந்து தாவரமாக வளரும் என்றுக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.இதனை,

          “விதையின் இறப்பே செடியின் பிறப்பு!

                                  (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -4,ப.453).

    என்று தனது கவிதையில் பதிவு செய்துள்ளார்.

          தாவரங்கள் வளர்வதற்கு மிகவும் முக்கியமானவை வேர்கள். வேர்கள் பூமிக்கு அடியில் ஆழமாக சென்றால் தான் தாவரங்கள் பலமாக இருக்கும். இதனைத் தமிழன்பன்,

                      “விண்முட்டும் மரங்களுக்கும்

                       வேர்களில்தான் பலமெல்லாம்”

                                       (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -2,ப.327).

    என்று கூறியுள்ளார்.

          பூக்களின் அழகுக்கும் வாசனைகளுக்கும் பெரியவர் முதல் சிறியவர் வரை மயங்கி நிற்பவர். இதன் வாழ்நாட்கள் என்பது மிகவும் குறைவு. அந்த நாட்களிலே அவற்றின் மணம், அழகு, நிறம் போன்றவை மக்களைக் கவர்ந்து விடுகின்றன. இதனை வர்ணிக்கும் தமிழன்பன்,

                “கொடியின் வீட்டில் பிறந்தது !

                 குறைந்த நாட்கள் வாழ்ந்தது !

                 மடிந்து வீழும் முன்னரே

                 மதிப்பு பெற்றுக்கொண்டது!”

                                       (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -2,ப.572).

    என்று கூறி, மலரை போல மனிதனும் மதிப்புடன் வாழ வேண்டும் என அறிவுறுத்துகின்றார்.

    முடிவுரை

          இயற்கை என்பது மனிதனுக்கு கிடைத்த வரம் இந்த இயற்கையினுள் இருக்கின்ற தாவரங்கள் என்பது மனிதனுக்கு கிடைத்த வரப்பிரசாதம். அதனால் தான் தமிழன்பன் தனது கவிதையில் இவைகளின் அழகினை, பயனை திறம்பட பதிவு செய்கின்றார். அவை இக்கட்டுரையில்ஆராயப்பட்டுள்ளது.

    துணைநூற்பட்டியல்

    1. அமிர்தகணேசன். தி., (தொ.ஆ) –       ஈரோடு தமிழன்பன் ஆயிரம்

                                              விழிகள் பதிப்பகம்

                                              8/எம் 139, 7 ஆம் குறுக்குத்

                                              சென்னை- 41. மு.பதிப்பு – 2016.

    1. சக்கரவர்த்தி ராஜகோபால் ஆச்சாரியார் – தாவரங்களின் இல்லறம்

                                               அல்லயன்ஸ் பிரஸ்

                                              எம்.எஸ் 109, பிராடீஸ்ரோட்

                                              மயிலாப்பூர். மு.பதிப்பு -1947

    1. வேங்கடசாமி – செடிகளின் செயலியல் பண்புகள்                                            நியூசெஞ்சுரி புக்ஹவுஸ் (பி)லிட்.

                                          41-B சிட்கோ இண்டஸ்டிரியல் எஸ்டேட்,                                        அம்பத்தூர், சென்னை – 98.

                                                மு.பதிப்பு – 2012.

    1. ஜெயதேவன். வ.(தொ.ஆ)        –     ஈரோடு தமிழன்பன் கவிதைகள்                                            பூம்புகார் பதிப்பகம்,                                                       127 ப. எண்: 63,                                                          சென்னை- 108. மு.பதிப்பு – 2012.
    1. ஸ்ரீநிவாசன். N – தாவர உலகில்! 100

                                              70-தி. ஜெனரல் சப்ளைஸ் கம்பெனி

                                              மந்தை வெளி, சென்னை- 600 028.

    Share

  • அப்பா

    சேசாத்திரி பாஸ்கர்

    பள்ளி நாட்கள் எப்படிப்பட்டவர்க்கும் ஒரு இனிமையான் விஷயம். படிப்பவன், படிக்காதவன், ஏழை, பணக்காரன் , ஆளுமை எல்லாம் தாண்டி பள்ளிநாட்கள் ஒரு கூட்டு வாழ்க்கை. அதுவும் இரண்டு மாத விடுமுறை முடிந்து அடுத்த வகுப்பில் எல்லோரும், புதுஇடத்தில கூடும்போது ஏற்படும் சந்தோஷம் எந்த சினிமாவும், பணமும் , கொடுக்க முடியாதது.சின்ன சட்டை , அதில் பிய்ந்த பொத்தானை தைய்க்க வேண்டாம். அதனை அப்பாவோ , அம்மாவோ உள் வழியாக பின்னை வைத்து குத்தி ( தலையை குனியாதடா) ஊக்கு மாட்டி அனுப்பும் போதே தெரியும். ஒரு விளையாட்டில் அது படக்..

    இருந்தாலும் அவர்களின் அன்பு இன்றும் என் கண்ணில் நீர் வரவழைக்கும்.எந்த எதிர்ப்பார்ப்பும் இல்லாத செயல்

    .இங்கு மாதாவும் பிதாவுமே குருவும் தெய்வமும். அறுபதுகளில் மயிலாப்பூரில் அம்பிகா ஸ்டோர்ஸ் புத்தக கடை மிக பிரசித்தம். அங்கு லேபில் வாங்கி அதனை கட்டு கட்டாய் வைத்து கொண்டு வகுப்பில் பீத்திகொள்ள அவ்வளவு ஆசை.என் தந்தை புத்தககங்களுக்கு நேர்த்தியாய் அட்டைபோட்டு நாலு பக்கமும் அதனை சோற்று பருக்கை வைத்து ஒட்டி அதனை வெயிலில் காய வைத்து அடுத்த நாள் அந்த அட்டையில் பெயரை கூர்ப்பான பௌண்டைன் பேனாவில் எழுதி துணிப்பையில் போட்டு கொடுப்பார் எனக்கு எந்த பக்கம் கிழிந்தாலும் கவலை இல்லை . அப்பா ஒட்டின லேபிளும் அவர் கையெழுத்தும் ஒன்றும் ஆக கூடாது. இன்று என் அலுவல் பணி சம்பந்தமாய் ஒரு புத்தக கடைக்கு சென்ற போது அந்த கடை வாசம் என் நினைவுகளை பள்ளிக்கு அனுப்பியது ஒரு புது புத்தகம் எடுத்து அதனை அழகாய் மடித்து சீட்டுகட்டு போல பக்கங்கள் புரட்டி வாசக்காற்று முகர்ந்தேன்.என் தந்தை வாசம் காற்றில் மலர்ந்தது.

    Share

  • செம்பதிப்பு வரிசையில் ஐங்குறுநூறு

    கல்பனா சேக்கிழார்

    உதவிப்பேராசிரியர்

    அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்

    காலத்தை வென்று நிற்பவை சங்கப் பனுவல்கள். அவை தமிழ் மொழியின் அடையாளமாய், பண்பாட்டுக் கருவூலமாய்த் திகழ்வதால் காலம் தோறும் வெவ்வேறு வாசிப்புக்கு உட்பட்டுள்ளன. சுவடியில் இருந்தவை, அச்சு ஊடக வருகைக்குப் பிறகு மூலமாகவும், உரையோடு இணைத்தும் பல்வேறு பதிப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. இருப்பினும்  செம்பதிப்பு (மூலப்பாடத் திறனாய்வு) அடிப்படையில் பதிப்பிக்கும் நோக்கில் செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனம் திட்டத்தினை வகுத்து, தமிழ் அறிஞர் பெருமக்களிடம் அப்பணியை ஒப்படைத்தது. அந்த வரிசையில் சங்கத் தொகை நூல்களுள் ஒன்றான ஐங்குறுநூறு, பேராசிரியர் கு.வெ. பாலசுப்பிரமணியம் அவர்களைப் பதிப்பாசியராகக் கொண்டு வெளிவந்துள்ளது.

    இப் பதிப்பு தொகுத்தோர், தொகுப்பித்தோன், ஐங்குறுநூறு – பதிப்பும் உரையும், மூலம், பாடத் தேர்வு, சுவடி விளக்கம், பதிப்பு விளக்கம், பாடல் – சிதைவும் முறிவும், கூற்றுகள் – சிதைவும் முறிவும், பாடல்கள் – சுவடித் திறப்பு, கூற்றுகள் – சுவடித் திறப்பு, பாடல்கள் – பிழைப்பாடப் பட்டியல், கூற்றுகள் – பிழைப்பாடப் பட்டியல், சங்க இலக்கியம் தொடரொப்புமை, பிற பதிப்புகள் – ஒப்பீடு, சொல்லடைவு, தொடரடைவு, கலைச் சொற்கள், கூற்றுகள் – பாடல் தொகை, பழைய உரை இடம் பெறாத பாடல்கள், மெய்ப்பாடுகளும் பயன்களும், தொல்காப்பிய இயைபுகள், மன்னர்களும் நாடுகளும் என்னும் தலைப்புகளாகப் பகுக்கப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு பகுப்பிலும் அதற்கான தரவுகள் தொகுத்து தரப்பட்டுள்ளன.

    இவற்றுள் பாடத்தேர்வு என்னும் பகுதி அரிதின் முயன்று பல்வேறு சுவடிகளுடனும், கையெழுத்துப் பிரதிகளுடனும் ஒப்பிட்டு, பாடவேறுபாட்டில் எப்பாடம் சரியானது எனத் தேர்ந்து சான்றுகளுடன் விளக்கப்பட்டுள்ளது. சான்றாக ஐங்குறுநூற்றின் பதினோராவது பாடலின் முதலடியில் ‘மனைநடு’ ‘மனைநெடு’ என இரு வேறுபட்ட பாடம் உள்ளது. இப்படத்தினை எடுத்துக்காட்டி, மனைநடு வயல் என்பது மனைக்கண் நடப்பெற்ற வயலைக் கொடி என்னும் பொருளுடையது. சங்க இலக்கியங்களில் பதினோரு இடங்களில் வயலை இடம்பெறுகிறது. இஃது இல்லத்தில் நட்டு வளர்க்கப்படும் கொடியாகும். வேலியிலும் பந்தரிலும் படர்வது. மேற்கண்ட நூல்களில் இல்லெழு வயலை, மனைநெடு வயலை, மனைநடு வயலை என்றே பாடங்கள் உள்ளன. தழையாடையகச் சுற்றிக் கொள்ளுவதற்குரிய இக்கொடி தலைவியால் இல்லத்தில் நடப்பெற்று வளர்க்கப்பெறுவது. இங்கு நெடுமைப் பொருளினும், நடு வயலை என்னும் வினைப் பொருண்மையே, செய்யுளில் உள்ளுறை அமையப் பொருந்தும். மனையின்கண் நட்ட வயலை புறத்தே சென்று வேழக் கரும்பைச் சுற்றினாற் போல மனைக்கு உரியனாகிய தலைவன் பரத்தையரைச் சார்ந்தான் என்ற உள்ளுறையை, நடு வயலை என்னும் பாடமே அளித்தலின் இதுவே ஏற்புடையது எனத் தரவுகளின் வழியாகவும் இலக்கண குறிப்பு அடிப்படையிலும், வாழ்வியலோடு இயைத்துப் பார்த்தும் இது சரியானப் பாடம் என நிறுவப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு திணைக்கும் நூறு நூறு பாடல்களைக் கொண்டுள்ள ஐங்குறுநூற்றிணை, திணைவாரியாக ஐந்து பகுதிகளாகப் பிரித்து ஐந்து நூலாகப்  பதிப்பிக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு நூலும் 700 பக்க அளவில் அமைந்துள்ளன. ஆய்வு நிலையில் இப்பதிப்பு ஆகச் சிறந்த பல்வேறு  பதிப்பு நுட்பங்களை உள்வாங்கியப் பதிப்பாக அமைந்துள்ளது.

    ஐந்து தொகுதிகள்

    செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனம்

    எண் 40, நூறடிச் சாலை, தரமணி

    சென்னை – 600113

    2017

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    180902 -Radha Mala – watercolour-charcoal 10×14” raw -lr

    மாலை(திருமாலை) இராதைப்பொன் மாலையில்(சாயங்காலம்) சந்தித்து
    மாலையாய்(பூ மாலை) சங்கை(சங்குக் கழுத்தை) மருவிடும்(தழுவிட) -வேளையில்,
    அக்காள்(இராதை -ஆவின் சக்களத்தி) வருகையில் அக்காரக்(தித்திப்பு) கண்ணபிரான்
    அக்கால் கிடையாதம் ‘மே’(பொறாமைக் கனைப்பு)…..கிரேசி மோகன்

    Share

  • ரமணாயனம்-சுபம்,முடிவு,மங்களம்….!

     

    முக்தி காண்டம்
    ——————

    திருச்சுழி தோன்றி திருக்கூடல் காய்த்து
    திருவருணை நின்ற தருவாம் -குருச்சுவை
    ஞானப் பழத்தை நுகர நினைப்பது
    வானத்தை வில்லாய் வளைப்பு….(351)

    அருந்தி, உறங்கி, அளவளாவும் அன்பு
    நெருங்கி இருப்போர்க்கே ஞானம் -பெருந்தீ
    அருணை ரமணர் அணைப்பில் குளிர
    அருகதை அன்பே அரன்….(352)

    மேடிட்ட நெற்றியில் மேதமை இட்டவர்
    தோடுற்ற காதோன் திருவுரு -சாடுவிக்கின்
    ‘’கைகளால் பேசுவார் செய்கையால் சிந்திப்பார்’’
    பொய்கையாம் வர்ணிப்பைப் பார்….(353)

    சாது சிரிப்பிற்கிங்(கு) ஏது உவமானம்
    பாதுகாப் பேயதன் பாவமாம் -வேத
    மறைபொருளாய் வார்த்தை மனயிருளைப் போக்கும்
    கரைபுரளும் ஞானக் கடல்….(354)

    காந்த விழியிரண்டும் காணும் அடியார்க்கே
    காந்தம் பொழிந்தவரின் காமத்தால் -காந்தும்
    மனக்கருமை நீங்க குணச்சலவை செய்து
    வினைக்கதவை மூடும் விரல்….(355)

    நரேனை பரமஹம்ஸர் நிர்விகல்பம் தன்னில்
    சரேலென சேர்த்தாற்போல் சேர்ப்பீர் -பிரானென
    ‘’இந்த வினாவுக்(கு) இளைஞனே நீவிவேகா
    நந்தனாசொல் என்றார் நகைத்து….(356)

    தொட்டால் துலங்கிட, சுட்டால் பொரிந்திட
    பட்டால் பலித்திட பக்குவம் -கட்டாயம்
    வேண்டும் அதனோடு யாண்டும் குருவடியைத்
    தீண்டும் சரணா கதி….(357)

    ஒரா யிரமாசை தேறா மனதுக்குள்
    பாரா முகமேன் பகவானே -சீராக
    சாதகம் செய்ய சமர்த்தில்லை தேவராஜன்
    தீதாம் தன்னைத் திருத்து….(358)

    எல்லாம் எனதென்றே என்னிடம் விட்டுவிட்டு
    செல்லாத காசாய் சரணடை -கொள்ளலிது
    சக்திக்(கு) உகந்த சகாயமான சாதகம்
    முக்திக்கு முன்னுதிர்த்த முத்து….(359)

    நாணுர்வு நிஷ்டையில் நிற்க சவிகல்பம்
    நானொடுங்க நீடித்தால் நிர்விகல்பம் -வானுயர்ந்து
    வாயு பலூன் வெடித்துள்ளே வான்புக
    சாயும் நிலைசகஜம் சேர்….(360)

    இயல்பாக தன்னில் இருத்தலிங்கு முக்தி
    கயல்போல நீரில் கலந்து -செயலும்
    உடலில் உறுத்தும் உபாதிகள் எல்லாம்
    கடலில் அலையாகக் காண்….(361)

    புற்றில் தவமாய் புராணத்தோன் வான்மீகி
    புற்றே தவமாய் பகவானைப் -பற்றியது
    சார்கோமா தன்னை சுயம்புலிங்கம் என்பாராம்
    யார்கைக்கோ வந்தாற்போல் பார்த்து….(362)

    ரமணனே சத்குரு ராயனென்று பாடும்
    அமளியில் சேர்ந்தநம் அய்யன் -சுமுகமாய்
    ‘’ஏனென்னை இச்சிறிய மேனிக்குள் பார்க்கின்றீர்
    நானும்தான் நம்மெல்லோர் நான்….(363)

    அண்ணலை விட்டு அமெரிக்கா செல்கின்ற
    எண்ணத்தால்பெண் பக்தை எலினார் -கன்னத்தில்
    தங்கும்கண் ணீரை துடைத்துத் தகப்பன்நான்
    எங்குநீ சென்றாலும் அங்கு….(364)

    அன்பெனும் கட்டில் அகப்படும் பர்வதம்
    நண்பனாய் அன்பனாய் ஞானியாய் -வன்பகையால்
    கூடார் தமக்கும் குளிரடி வாரத்தில்
    கூடார மாகும் குரு….(365)

    ஆசுபர்ன் ஆர்தரின் பாசமிகு பெண்கிட்டி
    தேசம் திரும்பிடத் தேம்பினாள் -பாசமாய்
    என்னை மறவாதே என்றும் நினைவில்கொள்
    உன்னைநான் கொள்வேன் உளம்….(366)-

    எண்ணா(து) இருந்திடல் எவ்வளவு கஷ்டமோ
    எண்ணலவர்(கு) அவ்வளவு ஏதமாம் -அண்ணளுலம்
    தாம்புக் கயிறென்ற தோற்றப் பிழையாமே
    சாம்பல் அதற்கில்லை சத்து….(or)
    சாம்பலதால் ஆகாது சுற்று….(367)

    பற்றிலாத பற்றும் பழகப் பெருநெருப்பாய்
    பற்றிடும் ஆகவே முற்றுவை -வெற்றிலை
    சாப்பிட்டுப் போடுவதை சாக்கிட்டு விட்டாராம்
    கூப்பிட்ட ஆள்வராக் கண்டு….(368)

    பேஷ்கூறி பண்டிதர் சாஷ்டாங் கமாய்க்கேட்டார்
    காஷ்மீரி யாரிடம் கற்றதென்று -ஹாஸ்யமாய்
    ‘’ஆசையாய் கேட்டவும் ஆசாமி கேள்விக்கு
    பேசாமல் சொன்னேன் பதில்’’….(369)

    சன்யாஸி ஆகலாம் சம்சாரி வீட்டுக்குள்
    தன்யோ சனையால் தடம்புரண்டு -சன்யாஸி
    காட்டில் க்ரகஸ்த்தனாய் மாட்டித் தவிக்கலாம்
    ஆட்டுக்கு வாலிங்(கு) அளந்து….(370)

    மெய்யாம் துறவு மனதைத் துலக்குதல்
    பொய்யாம் துறவென்ற பாத்திரம் -உய்யாய்
    குடும்பஸ்த்தன் சன்யாசி கொள்கை அளவில்
    கடும்பித்தம் நானைக் களை….(371)

    தன்னைப் பராமரிக்கும் தாகம் துறந்திட
    உன்னைப் பராமரிக்கும் உன்னான்மா -கண்ணை
    மறைக்கின்ற மோகங்கள் மாயப் பிசாசு
    குறைக்கின்ற நாய்கடிக் காது….(372)

    உக்ராண உள்ளிலே ஒன்றுமில் லாதலால்
    அக்ரா சனர்சொன்னார் ஆட்குறைப்பு -அக்குரவர்
    வற்றாக் கருணையால் வந்ததாம் பண்டங்கள்
    பற்றாக் குறைதீர்க்கும் பற்று….(373)

    இதயம் வலது இடத்தில் விளங்கும்
    புதிய விளக்கம் புகன்றார் -உதயம்
    உலகெனும் கோலம் ஒடுங்கிடும் புள்ளி
    கலகநான் காரியின் கை….(374)

    சக்தி சிவனிடப் பக்கம் இருந்தாலும்
    முக்திவலம் செய்தல் வலப்புறமே -பக்தி
    இறையுணர்வு போதும் இடவல மையம்
    திரையவிழும் நாள்வரை தான்….(375)

    நெருப்புக்கு பஞ்சாக நிஷ்டைக்கு நெஞ்சு
    விருப்பிருந்தால் பற்றும் விரைவாய் -கிறுக்குத்
    தனமாய் இதயமிடம் தேடி அலைந்தால்
    மனமாய் மயக்கிடு மது….(376)

    என்ணெய்க் குளியல் எடுத்தாமைப் பாறைக்கு
    அண்ணல் வரமீண்டும் அந்திமத்தை -முன்னம்
    மதுரையில் பார்த்த புதிராகப் பார்த்தார்
    அதையவர் வாக்கில் அடுத்து….(377)

    வெள்ளம் புகுந்தாற்போல் வெள்ளைப் பிழம்பொன்று
    மெள்ளப் படர்ந்தியற்கை மேய்ந்தது -தெள்ளத்
    தெளிவாய் வளியாய் ஒளியாய் வெளியாய்
    களியாய் மரணக் கலப்பு….(378)
    கலப்புத் திருமரணம் கொண்டமுகூர்த் தத்தில்
    களைப்பாக சாய்ந்தேனோர் கல்லில் -வலப்பக்க
    மார்பி னிலிருந்தோர் மின்னல் புறப்பட்டு
    சார்ந்த திடப்பக்கம் சேர்ந்து….(379)

    சேர்ந்தென் னுடன்வந்த சாஸ்திரியார் ஓலமிட்டார்
    நேர்ந்தயென் சாவால் நடுநடுங்கி -தேர்ந்தேன்
    அதிதியாம் கூற்றை அழையா விருந்தை
    கதிகலங்க வைக்கும் கலை….(380)

    கலையாத அல்லி மலரதன் மொக்காய்
    வலமார் பிலிருவிரல் விட்டு -இலகும்
    இதயத் துளையில் இருளும் ஒளியும்
    உதயமாம் உண்மை உணர்….(381)

    உணரும் ஒளியை உலகியல் நாட்டம்
    புணர இருளாம் பிறப்பு -திணரும்
    திருட்டுமனக் கையில் திணித்திடு ‘’நானார்’’
    திறக்குமது ஆன்மாவின் தாழ்….(382)

    தாழுடைத்த கள்ளன் திரைகடல் ஆன்மாவில்
    மூழ்கடித்துப் போதல் மனோநாசம் -பாழுடல்
    பற்றின்றி வெற்றியாய் பேரின்ப சாம்ராஜ்ய
    கொற்றவனாய் இவ்வுலகில் சுற்று….(383)

    பெருநகர தம்பதியர் பேரார்வம் கொண்டு
    பெருமகன் ஏசு பிரானின் -மறுபிறப்பாய்
    எண்ணி வணங்கிட அண்ணலும் அற்புதமாய்
    சொன்னது கேட்டு சிலிர்ப்பு….(384)

    உங்கள் பெருநகர உப்புநீர் முற்புறத்தில்
    திங்கல் சலவைத் திடலுண்டு -அங்கங்கு
    தென்னை மரங்களும் திண்ணைகளும் உண்டைந்தாம்
    எண்ணில் அமர்வீர் என்று….(385)

    காலதேச வர்த்தமானக் கோலங்கள் தாண்டிய
    மூலமாம் ஆன்ம முனைப்புடையோன் -ஞாலத்தை
    கண்டிடுவான் கையளவில், எண்டிசையும் அண்டமும்
    உண்டில்லை ஆவதவன் உள்….(386)

    கொண்டுசென்ற வாழையில் விண்டு வினாயகர்க்கு
    துண்டுகூட வைக்காது தந்தவரை -கண்டித்தார்
    செம்மலை நீங்காது சுற்றுப் புறமறியும்
    செம்மலை யாரறிவார் சொல்….(387)

    சந்யாசம் வேண்டி சலித்துவந்த அன்பர்க்கு
    உன்ந்யாயம் உத்தமமா உன்னிப்பார் -அந்யாயம்
    தைக்க அரும்பாடு தையலிலை போல்வாழ்வு
    துய்க்கும்முன் தள்ளல் திமிர்….(388)

    எம்பிரான் கேட்டார் எழுதிட நோட்புக்கை
    நம்பியார் சொப்பனத்தில் நைச்சியமாய் -அன்பரதை
    மாதவம் முன்வைக்க ‘’ மாதவா நீமறந்த
    போதிலும் வந்ததுபார் புக்….(389)

    ராஜகோபால் பேரனை நாகராஜன் தீண்டிட
    மேஜைமேல் வைத்திறைஞ்சி வேண்டினார் -ராஜ
    சிகிச்சையாய் சேயைத்தன் சொர்ணக்கை யால்வருட
    மகிழ்ச்சியாய் பாலன் முழிப்பு….(390)

    அற்புதம் கண்டோர் அதிசியக்க அண்ணலோ
    அற்பமாய் சொல்வாராம் ‘’அப்படியா !’’ -நற்கதி
    நானாக செய்ததில்லை தானாக நேர்ந்திடும்
    சோணேசன் கையில்நாம் சொப்பு….(391)

    தொண்டர் மயக்கத்தால் உண்டு களைத்தவர்
    விண்டார் இனிவுப வாசமென்று -அண்டும்
    அடியார்கள் அன்புப் பிடிவாதம் தப்ப
    வடிவான வெற்பை வலம்….(392)

    வலம்வரும் வேளை வனிதையர் ஏழ்வர்
    பலமாய் படையல் படைக்க -சிலையாய்
    சமைந்தவர் அன்பாய் சமைத்ததை உண்டு
    சுமந்தார் உபவாசச் சோறு….(393)

    சோறன்று போட்டது யாரென்று கேட்டதற்கு
    ஊரொன்றி வாழ்ந்திடும் சப்தகன்னி -மாரென்று
    சோதித்தவர் சொன்னார் சமையலுக்கு வேண்டிய
    ஏதுமின்றி வந்தனரவ் வேழு….(394)

    இந்து கிருத்துவம் இஸ்லாம் இவைமூன்றும்
    அந்த பரத்திற்(கு) அணுகுமுறை -சொந்த
    முயற்சியே மெய்யுணர்வில் மொய்த்திட சாதனம்
    பயிற்சியாய்த் தேடல் பழகு….(395)

    எந்தவழி போனாலும் ஏகம்தான் மிஞ்சிடும்
    உந்துகின்ற உத்தமரை உன்மார்க -பந்துவாய்
    ஏற்கத் தடையில்லை, என்பதனால் இங்குபல
    தீர்க தரிசிகள் பார்….(396)

    அந்தணப் பண்டிதர் அக்பர் சபையிருந்து
    தந்தநூல் அல்லா உபநிஷத் -இந்தநற்
    சேதியை அண்ணலும் சையது டாக்டரும்
    ஓதிக் களித்தனரோர் நாள்….(397)

    ஏதுமே பேசாத சாதுவின் மேனிக்குள்
    வாதம் புகுந்தெதிர் வாதமிட -பாதமாயூர்
    வேதம் புகன்றிடும் வேப்பெண்ணை சாறுண்டால்
    சேதம் குறையுமாம் சற்று….(398)

    சற்றெண்ணை பூசிடும் சாக்கில் பதத்தினைப்
    பற்றிடப் போட்டியாம் பக்தர்க்குள் -முற்றும்
    துறந்தவர் கேட்பார் துளிக்கால் அளிப்பீர்
    கறந்துகொள்வேன் புண்ணியம்கால் பங்கு….(399)

    காலன் புறமுதுகு கண்டமுக் காலர்க்கு
    தோளின் எலும்புகள் தேய்ந்திட -மேலும்
    அணிலுக்காய் நாயை அடிக்கப்போய் தோளில்
    பிணியுற்றார் பட்டை பிளந்து….(400)

    வாம முழங்கை வழியாய் புகுந்தன்று
    ஆமையாம் கான்ஸர்நோய் அண்ணலிடம் -சாமியே
    காலடியின் கூட்டத்தால் கையடியில் வந்தநானும்
    போலடியார் தானென்றான் புற்று….(401)

    ஆடா(து) அசங்கா(து) அமர்ந்திருந்த உங்களை
    மேடையென் றெண்ணிமேல் ஏறிவிட்டேன் -ஆடிடுவோன்
    வாய்க்கெட்டும் ஆலம்நான் கைக்கேட்டும் மூலமும்
    நோய்க்கட்டி ஆனதென்நன் நாள்….(402)

    மாதுமையாள் கண்டத்தில் மாலையாய் சாய்கின்ற
    போதெம்மை பூஜைக் கரடியென்றாள் -ஆதலால்
    உய்ய வழியின்றி உம்மில் புகுந்தேன்நான்
    அய்ய அடைக்கலமுன் கை….(403)

    சிற்றின்பம் ஓடியது பேரின்பம் நாடியது
    உற்றன்பு கொண்டூ டுறுவுமிப் -புற்றின்பம்
    ஏற்றுப் பொறுத்து எமக்களிப்பீர் முக்தியை
    தூற்றுமூர் மூக்கை உடைத்து….(404)

    கொல்லும் கணைக்கூட்டம் காகுத்தன் தோளிருப்பு
    சொல்லும் வசவும் சரஸ்வதிதான் -அல்லும்
    பகலுமிங்கு சேர்ந்திருக்க புண்ணியத்துள் இப்புண்
    புகுதலென்ன பாவம் புகல்….(405)

    கர்கடக ராசிநான் கைராசி ஆனேனே
    சற்குரு உந்தன்கை சேர்ந்ததனால் -தற்பரமே
    கையடித்து சொன்னாலுன் கைவலிக்கும் வாக்களித்தேன்
    மெய்யடியார் மெய்யுண்ணேன் மெய்….(406)

    கொப்பளநோய் தன்னை குணமாக்க நீர்மனம்
    ஒப்பிடத் தூளாகும் அப்பளமாய் -சுப்பரா
    மய்யாவாள் வேண்ட மகானுரைத்தார் மெய்யாமை
    பொய்யாம் மனமுயல் போக்கு….(407)

    நேரிசை வெண்பாவில் சீரசைவு போனதற்கு
    நேரிசை வானநோய் மேனியின் -வாரிசே
    நானசம் பாவிதத்தை நன்குணர்ந்த ஞானிக்கு
    மானச சஞ்சார மேது….(408)

    அஸ்திரத்தை நோவானேன் அர்ஜுனன் எய்ததற்கு
    சஸ்திர வைத்தியம் செய்வதேன் -வஸ்திர
    மேனிக்கு வந்ததே ஹானி எனக்கல்ல
    ஞானிக்(கு) ஏதுடல் நெஞ்சு….(409)

    நோய்சிரமம் ஏற்று நொடிந்த ரமணரிடம்
    ஆசிரமம் அண்டி அறுவைக்காய் -பேச
    மயக்க மருந்தின்றி மாசை அகற்ற
    தயக்கமில்லை என்றார் தவர்….(410)

    தொண்டையில் ஹம்ஸரும் தோளில் கிருத்துவும்
    கொண்டனர் தொண்டர்தம் கர்மத்தை -பண்டை
    வினைப்பயன் ஏது விதிவசம்தான் ஏது
    தனிப்பெரும் வாஞ்சை தனக்கு….(or)
    கணித்திடும் தெய்வங் களுக்கு….(411)

    பாவியென்று வந்தவரின் பூர்வஜென்ம கர்மமேற்று
    கோவிலாய் மாற்றினார் கோட்டானை -தாவிய
    அப்பாவம் புற்றாக அண்ணலிடம் சேர்ந்திட
    அப்பிரா ரப்தம் அழிவு….(412)

    வண்டி அமர்ந்தவன் கொண்டுவந்த மூட்டையை
    மண்டை சுமத்தல் மதியீனம் -அண்டியோர்
    தேசிகன் தாளிடை தஞ்சம் புகுந்துவிடு
    நீசுக துக்க நினைப்பு….(413)

    வாமனனாய் வந்தகட்டி விக்கிரம னாய்வளர்ந்து
    கோமணத்தர் கையில்கை கூப்பியது -சாவினை
    போவென சொன்னவர்மேல் போயின்று நாளைவந்த
    ராவணனாய் நின்றான் ரணம்….(414)
    கள்ளுண்டோன் ஆடைமேல் கொண்ட உணர்வேயாம்
    உள்ளுண்ட சித்தன் உடலுணர்வு -புல்லுண்டு
    மண்ணுண்டு பூச்சி புழுவுண்டு போகுமிதை
    புண்ணுண்ட போதேன் பதைப்பு….(415)

    பலியுண்ட ஆட்டுக்கு பீடம் நெருங்கியும்
    கிலியின்றி போகும் கதையாய் -வலியுண்டு
    கூறுவார் வாய்தவறிக் கூட வலிக்கிறது
    கூறாராம் ஊராருக் காய்….(416)

    வேள்வியாய் மூலிகை வைத்தியர் பார்த்தது
    தோல்வியாய்ப் போக துவண்டாராம் -கேள்வியாய்
    கூனியவர்(கு) ஆறுதலாய் கூறினார் ‘’அன்பரே
    நானிருப்பேன் உம்மால் நிலைத்து’’….(417)

    ஜனவரியில் அண்ணல் ஜனித்த தினத்தில்
    ஜனவரிசை கூட்டத்தில் சேர்ந்து -அனைவரையும்
    போல்யானை நட்புடன் தாள்வணங்கிச் சென்றதாம்
    பால்யத்து தோழனைப் பார்த்து….(418)

    தேவை நமக்கு தயவு அனைத்திற்கும்
    சாவை நமக்காக சுமப்பாரோ -பாவை
    உடலிதை நால்வர் திடல்வரை சேர்ப்பர்
    இடைவெளியில் நானேன் இதற்கு….(419)

    பண்டங்கள் நூறு பறிமாறி நாலுமிலை
    உண்டபின் ஓரம் ஒதுக்கத்தான் -பிண்டமாம்
    வாழுமிலை மேனியிது வாழ்விலை ஆனபின்
    வாழையிலை போலெறியும் வீடு….(420)

    இல்லாத துன்பம் இருப்பதாய்த் தோன்றவைக்கும்
    பொல்லாத மாயையை போக்கிவிட்டு -எல்லாமும்
    சாட்சியாய்ப் பார்க்கின்ற சாஸ்வத மெய்யுணர்வே
    மோட்சமாம் நீயதில் மூழ்கு….(421)

    மணியென்ன கேட்ட மகானுடனே சொன்னார்
    இனியென்ன காலக் கணக்கு( இழுப்பு) -பணியாக
    அன்பர்க்(கு) அளித்தார் அமைதியாய் த்யானத்தை
    நண்பகல் வேளைஅந் நாள்….(422)

    ஆதவன் சாய்கின்ற அந்திப் பொழுதினில்
    மாதவம் சாய்ந்தது மஞ்சத்தில் -ஓதும்
    அருணா சலசிவத்தை அண்மையில் காண
    மரணாவஸ் தைக்கு முடிவு….(423)

    எட்டுநாப் பத்தேழு ஏப்ரல் பதினாலில்
    விட்டுடல் ஜோதி விரைவாக -முட்டக்
    கறுத்தவிரி வானை எரித்துவிண் மீனாய்
    பரத்திடம் முக்தி பறப்பு….(424)

    சுபம்(சத்யம்)
    முடிவு(சிவம்)
    மங்களம்(சங்கரம்)
    ——————————————————-

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    180901 Penance of Devaki and Yashoda 14×20” arches 300 gsm wcol lr

    ஒருத்தி கருத்தரிக்க வேறொருத்தி காத்த
    கருத்த நிறக்கண்ணன் நின்போல் -பிறப்பில்
    அனாதை ஆனாலும் ஆய்ச்சியர் அன்பால்
    அனாதி அவன்கதை ஆச்சு….!

    திரும்ப சிறையில் பிறந்து சிரித்து
    விரும்பி வ்ரஜமண் விரைந்து -கறந்த
    பசுக்கள் பால்மடி பச்சிளங் கன்று
    ருசிக்கும்முன் உண்ணகண்ணா ரா….!

    வேண்டுதல் வெண்பா….!
    ———————————————————————

    ஒருத்தி கருத்தரிக்க வேறொருத்தி காத்த
    கருத்தநிறக் கண்ணனனே, கோட்டை – திருச்சியில்
    மாது பிளஸ்டூவில் சாக்லேட் கிருஷ்ணாவில்
    தாதவிழ் பூவாய் மலர்….!

    எங்குநாம் சென்றாலும் அங்கவன் முன்னம்போய்
    தங்கு தடைகள் தவிர்த்திடுவான் -செங்கண்மால்
    தாளிரெண்டைப் பற்றித் துதிப்போர்தம் தீவினை
    தாளிரெண் டாகும் தெறித்து….!

    கண்ணிநுண் தாம்பினால் கட்டுண்ட காரணம்
    அன்னையின் அன்பினாலா அல்லது -கண்ணனே
    ஓயாத லீலையின் மாயா வசப்பட்டு
    ஆயாசம் ஆனதா லா….!

    திரும்ப சிறையில் பிறந்து சிரித்து
    விரும்பி வ்ரஜமண் விரைந்து -கறந்த
    பசுக்கள் பால்மடி பச்சிளங் கன்று
    ருசிக்கும்முன் உண்ணகண்ணா ரா….!

    பள்ளிதனைக் கொண்டதால் பிள்ளை பெறுவதால்
    வெள்ளலைப் பாற்கடல் உள்ளமால் -புள்ளேறும்
    கார்மேக வண்ணனும் ஓர்மகன் அன்னையும்
    நேர்நிகர் ஆவார் நமக்கு….கிரேசி மோகன்….!

    Share

  • நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் நாலடி – 16

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    மனித மாண்புகளில் தலையாய ஒன்று மானம். ’தன்னிலையில் தாழாமையும் தாழ்ந்தபின் உயிர் வாழாமையும் மானம் எனப்படும்’ என்று அதற்கு இலக்கணம் வகுத்தனர் தமிழர். மானத்தின் சிறப்பை,

    “இளிவரின் வாழாத மானம் உடையார்
    ஒளிதொழுது ஏத்தும் உலகு” என்று போற்றுகின்றார் வள்ளுவர். அஃதொப்ப, நூல்களில் சிறந்த நாலடியும் மானத்தின் மாண்பைப் பரக்கப் பேசுகின்றது. 

    மறுமைக்குத் தீவினையையும் இம்மைக்குப் பெரும்பழியையும் உருவாக்கும் செயல்களைச் சான்றோர் ஒருநாளும் செய்யார்; ஏனெனில், இறத்தல் என்பது ஒருநாள் துன்பந்தான்; ஆனால் பழியும் பாவமும் ஒருவனிடம் சேர்ந்தாலோ  வாழ்நாள் முழுவதுமே அவை மாற்றுதற்கு அரியவை என்பது கருதியே.

    பாவமும் ஏனைப் பழியும் படவருவ
    சாயினும் சான்றவர் செய்கலார் – சாதல்
    ஒருநாள் ஒருபொழுதைத் துன்பம் அவைபோல்
    அருநவை ஆற்றுதல் இன்று.  (நாலடி – 295)     

    குன்றின் அனையாரும் குன்றிப்போவதற்குக் குன்றி (குன்றிமணி) அளவிலான தரந்தாழ்ந்த செயல்களே போதுமானவை. எனவே அவற்றைத் தவிர்த்தல் அவசியம்.

    நற்குடியில் பிறந்த மக்கள் தம் வாழ்வில் இன்மைவந்து அதன் காரணமாய் இன்னல் வந்துற்றபோதும் தம் குணம் மாறுபடாது வாழவே விரும்புவர். அப்படிப்பட்டவர்கள் வறுமை காரணமாக, வேறுவழியின்றி, செல்வர்களிடம் பொருள்வேண்டி நிற்கும் நிலையில், அச்செல்வர்கள், “இவர்கள் மிகவும் நல்லவர்கள், கனிவுடையவர்கள், ஆயினும் வறுமையுற்றிருக்கிறார்கள்” என்று இந்நன்மக்களின் உயர்பண்புகளை இகழ்ச்சிக்குள்ளாக்கி ஏளனப் பார்வை பார்க்கும்போது, கொல்லனின் உலையில் ஊதும் தீயைப் போல இச்சான்றோர் மனம் உள்ளுக்குள் வேதனையில் கனலும் என்கிறது நாலடியார்.

    நல்லர் பெரிதளியர் நல்கூர்ந்தார் என்றெள்ளிச்
    செல்வர் சிறுநோக்கு நோக்குங்கால் – கொல்லன்
    உலையூதுந் தீயேபோல் உள்கனலுங் கொல்லோ
    தலையாய சான்றோர் மனம்.  (நாலடி – 298)     

    எனவே பணம் படைத்தவர்கள், தம்மிடம் பொருள்வேண்டி வரும் நன்மக்களிடம் அவர்கள் மனம் வருந்தும்படியான புன்மொழிகளைப் பேசாதிருப்பது நன்று. செருக்கின்றி அடக்கத்தோடு நடந்துகொள்ளுதல் எல்லார்க்குமே நன்மை பயக்கும்; எனினும் அது செல்வரிடம் அமைந்தால் அவர்க்கு மேலும் ஒரு செல்வமாய்ச் சிறப்புறும் என்றாரே நாயனார் அதனை அவர்கள் ஓர்ந்துபார்க்க வேண்டும். 

    ”எல்லார்க்கும் நன்றாம் பணிதல் அவருள்ளும்
    செல்வர்க்கே செல்வம் தகைத்து.”

    இனி, புலியின் குணத்தோடு பெரியோரின் குணத்தை ஒப்பிட்டுப் பேசும் நாலடியார்ப் பாடலொன்றைப் பார்ப்போம்.

    மதம் பொருந்திய யானையை அதன் வலிமை ஒழித்து வீழ்த்திய காட்டிலுறையும் புலியானது, தனக்கு இடப்பக்கம் வீழ்ந்த அந்த யானையை, தான் பசி மிகுதியால் உயிர்துறக்குந் தறுவாயிலிருப்பினும் உண்ணாது உயிரைவிடும். அதுபோல், தன்மானமும் நற்குணமும் நிரம்பிய பெரியோர் செல்வந்திகழ் சொர்க்கமே கையகம் வருவதாயினும் அது தமது மானம்கெட வருவதாயின் அதனை ஒருசிறிதும் விரும்பார்.

    கடமா தொலைச்சிய கானுறை வேங்கை
    இடம்வீழ்ந்த துண்ணா திறக்கும் – இடமுடைய
    வானகம் கையுறினும் வேண்டார் விழுமியோர்
    மானம் மழுங்க வரின்.  (நாலடி – 300)     

    வறுமையிலும் புரவலரிடம் இரந்துநிற்கும் சிறுமைக்குக் கூசும் மேன்மக்களின் சால்பை வள்ளுவரும், 

    ”இடமெல்லாம் கொள்ளாத் தகைத்தே இடமில்லாக்
    காலும் இரவொல்லாச் சால்பு” எனப் பகர்வதை நாம் மேற்கண்ட நாலடியோடு ஒப்பவைத்து எண்ணலாம்.

    புலி குறித்த செய்திகள் சில நம் சிந்தனைக்கு… 

    காட்டுவிலங்குகளில் புலியின் வீரத்தைப் பற்றியும் அதன் உணவுப்பழக்கத்தைப் பற்றியும் நம் தமிழ் இலக்கியங்கள் பலவிடங்களில் பேசுகின்றன. அவற்றில், ”புலி பசித்தாலும் புல்லைத் தின்னாது” என்பதும், ”புலியானது தான் வீழ்த்திய இரை தனக்கு இடப்பக்கம் வீழ்ந்தால் அதனை உண்ணாது” என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கவை. புலி மாமிசங்களையே விரும்பி உண்ணும் ’மாமிசபட்சிணி’ (Carnivore) என்பதால் அது புல்லைத் தின்னாது என்பது ஏற்புடைத்தே. ஆயினும் அடுத்ததாகச் சொல்லப்படும் இடப்பக்கம் வீழ் இரையை அஃது உண்ணாது என்பதை மெய்ப்பிப்பதற்கு அறிவியல்பூர்வமான ஆதாரங்கள் ஏதும் இதுவரை நமக்குக் கிட்டவில்லை. ஆகவே, இது புலியைச் சிறப்பிப்பதற்காகச் சுட்டப்படும் உயர்வுநவிற்சி மொழியாகக்கூட இருக்கலாம். அல்லது ”இடம் வீழ்ந்த/ இடம்பட வீழ்ந்த” என்ற தொடர்களுக்கு இடப்பக்கம் அல்லாத வேறுபொருள் இருக்கிறதா என்று ஆராய்தலும் புதிய உண்மைகளைக் கண்டறிய உதவலாம். 

    புலி இடம்பட வீழ்ந்த இரையை உண்ணாது என்றியம்பும் சங்கப் பாடல்கள் சில: 

    …இடம் படின்
    வீழ்களிறு மிசையாப் புலியினும் சிறந்த
    தாழ்வு இல் உள்ளம்…. (அகம் – 29) 

    …கடுங்கட் கேழல் இடம்பட வீழ்ந்தென
    அன்றவண் உண்ணா தாகி வழிநாள்
    பெருமலை விடரகம் புலம்ப வேட்டெழுந்
    திருங்களிற் றொருத்தல் நல்வலம் படுக்கும் புலி…  (புறம் – 190)     

    ’கொடிது கொடிது வறுமை கொடிது’ என்பது மூத்தோர்மொழி. வறுமையால் வாழ்க்கை வெறுமையாகி, பிறரிடம் இரந்துநிற்கும் அவலம் வார்த்தைகளில் வடிக்கவொண்ணாதது. எனினும் வறுமையைச் சாக்காக வைத்து முறையற்ற வழிகளில் முயன்று வயிற்றை நிரப்புவதும் சரியாகாது. இக்கருத்தைப் பேசுகின்றது ஓர் நாலடியார்ப் பாடல். 

    இழித்தக்க செய்தொருவன் ஆர உணலின்
    பழித்தக்க செய்யான் பசித்தல் தவறோ?
    விழித்திமைக்கு மாத்திரை யன்றோ ஒருவன்
    அழித்துப் பிறக்கும் பிறப்பு. (நாலடி – 302)

    இழிக்கத்தக்க மானக்குறைவான செயல்களைச் செய்து ஒருவன் வயிறார உண்ணுவதைவிட, உலகம் பழிக்கத்தக்க அச்செயல்களைச் செய்யாமல் வறுமையாற் பசியோடிருத்தல் தவறாகுமோ? ஆகாது!ஏனென்றால், அழிக்கப்பட்டு ஒருவன் பிறக்கும் இப்பிறப்பு, இமைத்துப் பின் கண்திறக்கும் நொடிப்பொழுதே அன்றோ?

    இதே கருத்தையே நம் குறளாசானும் வேறு சொற்களில்,

    ”ஈன்றாள் பசிகாண்பான் ஆயினும் செய்யற்க
    சான்றோர் பழிக்கும் வினை” என்று எச்சரித்திருப்பதை எண்ணுக.

    உலகில் எல்லாருமே தீயவர்கள் அல்லர். இரவலரிடம் இன்சொல் இயம்பி, ஈதல் செய்யும் நல்லவர்களுக்கும் நானிலத்தில் பஞ்சமில்லை. அவ்வாறு தமக்கென்று ஒளியாத உறுதியான மெய்யன்பினையுடைய கண்போன்ற அன்பர்களிடத்தும்கூட இரவாது வாழ்வதே நல்வாழ்க்கையாகும். இரத்தலாகிய செயலை நினைக்கும்பொழுதே உள்ளம் கரைந்து அழிகின்றதே… அப்படியாயின், பிறரிடம் ஒன்று ஏற்குங்காலத்தில் அங்ஙனம் ஏற்பவரது மனந்தான் எப்படி நைந்துபோகும் என்று கவல்கின்றது பின்வரும் பாடல்.

    கரவாத திண்ணன்பின் கண்ணன்னார் கண்ணும்
    இரவாது வாழ்வதாம் வாழ்க்கை – இரவினை
    உள்ளுங்கால் உள்ளம் உருகுமால் என்கொலோ
    கொள்ளுங்கால் கொள்வார் குறிப்பு.  (நாலடி – 305)     

    அன்போடு ஈவோரிடமும் இரப்பது துன்பமானது என்பதே இதன்வாயிலாய் நாம் உணரும் உண்மை. 

    இதே கொள்கையுடைய நம் தெய்வப்புலவரும், 

    ”கரவாது உவந்தீயும் கண்ணன்னார் கண்ணும்
    இரவாமை கோடி உறும்” என்று இரத்தலின் இ(ளி)ழிவை எடுத்தோதுகின்றார்.     

    பிறரிடம் சென்று ஒன்றை ஈயென இரந்துபெறும் இழிநிலை எத்துணை வருந்தத்தக்கது என்று கண்டோம். அவ்வாறு இரப்போர்க்கு ஈயாதிருப்பதும், அவர்கள் உளம் புண்படும்படி ஏளனச்சொல் உதிர்ப்பதும் அதினும் வருந்தத்தக்கதாகும். ஆகலின், செல்வமுடையோர் நல்மனமுடையோராயும் இருந்து ஈகை செய்தால் நிலைத்த புகழை இந்நிலவுலகில் பெறலாம்.

    [தொடரும்]

    *****

    துணைநூல்கள்

    1. நாலடியார் மூலமும் உரையும் – திரு. தி. சு. பாலசுந்தரம் பிள்ளை
    2. திருக்குறள் தெளிவுரை – மு. வரதராசனார்

    Share