-மேகலா இராமமூர்த்தி

நேரிய பார்வையும் கூரிய சிந்தனையும் கொண்டிருக்கும் இந்த முதுமகளைப் படம்பிடித்து வந்திருப்பவர் திருமிகு. நித்தி ஆனந்த். படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இப்படத்தைத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவ்விரு நங்கையர்க்கும் என் நன்றிகள்!

நரை திரை மூப்பு கண்டுவிட்டாலும் உள்ள உறுதிக்குக் குறைவில்லை என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன இவ் அம்மையாரின் விழிகள்.

”…கடிது இவள் துணிவே
மூதின் மகளிர் ஆதல் தகுமே” (புறம்: 279) என்று அன்றைய மறக்குடி மகளிருக்கு ஒக்கூர் மாசாத்தியார் கூறிய மொழிகள் இப்பெண்மணிக்கும் பொருந்துவனவாகவே எனக்குத் தோன்றுகின்றன.

இனி கவிஞர்களின் முறை. வருக கவிஞர்களே! உம் கவிப்பெட்டகத்தைத் திறந்து அரிய கருத்துக்களை அள்ளித் தருக!

*****

சென்னையிலிருந்து(ம்) அன்னையைப் பார்க்க வரமுடியாத சூழலிலிருக்கும் தனயர்களுக்காக வருந்தி அவர்கள் வரவை எதிர்பார்த்திருக்கும் தாயைக் காண்கின்றோம் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் கவிதையில்.

எப்போது…

வேலை பார்க்கப்
பிள்ளைகள்
வெளிநாடு செல்லவில்லை,
சென்னையிலிருந்து இங்கே
அன்னையைப்
பார்க்க வர
பாஸ் கிடைக்கவில்லையாம்…

என்ன கொடுமையிது,
எல்லாம் அந்த
இறக்குமதி உயிர்க்கொல்லியால்
வந்த இடர்ப்பாடு…

உறவுச் சங்கிலிகள் அறுந்து
ஒட்டமுடியாமல்
தேங்கிக் கிடக்கின்றன
ஆங்காங்கே,
தாங்கிக்கொண்டே காத்திருக்கிறாள்
தாய் இவளும்…

எப்போது மாறுமிந்த
இயலா நிலை…!

*****

”வாழ்ந்த காலத்தின் வசந்த நினைவுகளை மீட்டிப் பார்க்கும் வயோதிகமே! வருங்காலச் சந்ததியரின் நிலையெண்ணிக் கலங்காதே! காலம் மாறும்” என்று நம்பிக்கையூட்டுகின்றார் மண்ணிவாக்கம் திரு. கோ. சிவகுமார்.  

வயோதிகக் கனவு

வாரிசுகளின் வருகைக்காய்
வாசலில் அமர்ந்து
வழி மேல் விழி வைத்துக்
காத்திருக்கும் வயோதிகமே!
வாழ்ந்த காலத்தின்
வசந்தகால நினைவுகளை
எண்ணிப் பார்க்கின்றாயோ!?
வருங்காலச் சந்ததிகள்
வந்திருக்கும் நோயால்
வாழ்வாதாரமின்றி
வீழ்ந்திடுவார்களோயென்று
வேதனைப்படுகின்றாயோ!
காலங்கள் மாறும்போது
காட்சிகளும் மாறும்!
நாட்டு நடப்புடன்
நாமும் இணைந்து
நல்லது நடக்கும்
நாளை என்னும்
நம்பிக்கை வனர்ப்போம்!

*****

யாரை எதிர்பார்த்து இந்தக்கூரிய பார்வை என்று வினாத்தொடுக்கும் திருமிகு. சுதா மாதவன், பட்டாளத்து மகன் வருவானென்றா? பள்ளி சென்ற பேரக்குழந்தைகள் வருமென்றா? என்றொரு பட்டியலையும் தம் பாட்டில் தந்திருக்கின்றார்.

யாரை எதிர்ப்பார்த்து
இந்தக் கூரிய பார்வை?

பட்டாளத்து மகன் வருவானென்றா?
பள்ளி சென்ற பேரக்குழந்தைகள் வருமென்றா?
பாசமிகு மகள் மருமகள் வருவாளென்றா?
மலர்மிகு பாசத்தோடே உன் சுற்றம் வருமென்றா?

வயல்வெளியில் வேலையில்லையா?
பொருள் வாங்கிவர கடைகளில்லையா?
தாக்கி வரும் நோய் எப்போ ஓயுமென்றா?
எதை எதிர்பார்த்து இந்தக் கூரிய பார்வை?

பழைய நினைவுகள் மனதில் பயணமா?
புதுக்கனவுகளை வரவேற்கும் எண்ணமா?
பொக்கை வாயின் சிரிப்பு
உன் உதட்டில் நிரந்தரம்
கறுப்பு வைரமாய்
காலம் கோடி வாழத்தான் போகிறாய்
கார் நிறத்தழகியே
அதே பார்வை கூரிய பார்வையோடே

*****

”சீனாக்காரனை ஒரு கை பார்க்கும் வரையில் என் ஏக்கம் குறையப் போவதில்லை; தேசத்திற்கான குடும்பம் என்பதில் இருக்கிற பெருமை எதிலும் இல்லை” என வீரமுழக்கமிட்டு இந்திய இராணுவத்தில் சேரத்துடிக்கும் மறக்குல முதுமகளை நம் கண்முன் நிறுத்துகின்றார் திரு. சீ.காந்திமதிநாதன்.

தேசியத் தாய்

இந்தியா விடுதலை பெற்ற நாள்
இந்திய மண்ணில் பிறந்த நாள்
சுதந்திரப் போராட்ட வீர்ர் தந்தை
சுதந்திரம் எனப் பெயரிட்டார்

அண்ணன் இருவர் சேர்த்தார்
இந்திய இராணுத்தில் பூரிப்பில்
அத்துடன் நிறுத்தினாரா பற்றை
இராணுவ மாப்பிள்ளையை நிறுத்தி
நீட்டு கழுத்தை என்றார்
தந்தை சொல்மிக்க மந்திரமுண்டோ

என் மகன்கள் இருவர் இராணுவத்தில்
பேரன் இருவர் விமானப் படையில்

சீனாக்காரனை
ஒரு கை பார்க்கும் வரையில்
என் ஏக்கம் குறையப் போவதில்லை
தேசத்திற்கான குடும்பம் என்பதில்
இருக்கிற பெருமை எதிலும் இல்லை

முதலில் இந்தியன்
அடுத்து நான் ஓர் தமிழச்சி
அதுவும் ஓர் வீர தமிழச்சி

வயதாகிப் போய் விட்டதாம் எனக்கு
இராணுவத்தில் எடுக்க மாட்டார்களாம்
ஏ,கே 47 என்ன அவ்வளவு எடையா
எனது லட்சிய வேட்கைமுன்

இந்திய எல்லை நமது எல்லை
எவனாவது தந்தால் தொல்லை
உடைப்போம் அவனது பல்லை
முறிப்போம் அவனது இராணுவ வில்லை!

*****

”வாழ்வின் சுவடுகள் முகம் முழுதும் எழுதிய கவிதை வரியால் நிறைந்த
அனுபவப் புத்தகம்” என்று முதுமையைப் புதுமையான வரிகளால் வருணிக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

முதுமை

தட்டில் சோறு வைத்திட்டு – வீதியை
எட்டிப் பார்த்துச் சொந்தங்கள் தேடும்
வீட்டுப் படிகளே நாற்காலியென
வாட்டம் காட்டிடும் பருவம்…

வாழ்வின் சுவடுகள்
முகம் முழுதும் எழுதிய
கவிதை வரியால் நிறைந்த
அனுபவப் புத்தகம்…

காலமெல்லாம் கடந்தும்
பட்ட கட்ட நட்டங்கள்
அட்ச தீர்க்க ரேகைகளாய்
அலைமோதும் ஜீவகோளம்…

கடந்ததை எண்ணித் தேங்கிடாமல்
வருவதை எதிர்பார்த்துக் காத்திராமல்
இருப்பதை வைத்து இயல்பாய்
நாட்களைக் கடத்துவதே முதுமை…

*****

”தனிமை, யாரிடமும் பேச்சுவாங்காமல் இருப்பதால் அழகானதாகவும், யாருமில்லை என்ற உணர்வால் கொடுமையானதாகவும் இருக்கின்றது” என்று அதன் இருவேறுபட்ட முகங்களை நமக்கு வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகின்றார் திருமிகு. கி. அனிதா.

தனிமை தனிமை மிக அழகானது
ஏன் என்றால் யாரிடமும் பேச்சுவாங்காமல் இருப்பதால்…
தனிமை சில நேரத்தில் கொடுமையானது….
எனக்கு என்று யாரும் இல்லை என நான் உணரும் பொழுது…
நான் இருப்பது தனிமையில்…
என் பாசமும் தனியே சென்று விட்டது …
இனி என் வாழ்நாள் முழுவதும் தனிமையே என் சொந்தம்…
இதை நான் தானே ஏற்கவில்லை …
ஏற்படுத்தித் தந்தவருக்கும் இந்நிலை வரும் என உணரவில்லை…
 ஏன் என்றால் இன்றும் என்னால் நேசிக்கப்படுவதால்…

*****

வாழ்க்கை அனுபவமிக்க இந்த அம்மையாரை வைத்து இனிய கவிதைகளை உருவாக்கித் தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது அடுத்து…

போனவரைக் காணலியே!

போனவரைக் காணலியே பொழுதுபட்டுப் போகிறதே!
ஆரைவிட்டுத் தேடுறது? அவர் பசங்க வீடுவர
நேரம் போய்விட்டதுண்ணா நெலமையது என்னாகும்?
வெத்தில பத்தாதெண்ணு வெரட்டிவிட்டேன் வாங்கிவர
சுத்திக்கிட்டுத் தெருவெல்லாம் சோர்ந்து எங்க நிக்காரோ?
காலணா வெத்திலைக்குக் காசுகொண்டு போனவரு
மூலக்கடைய விட்டு முச்சந்தி போனாரோ!
முச்சந்தி போயி முழிபிதுங்கி நின்னவரு
வந்ததெருமறந்து பஸ்ஸேறிப் போனாரோ!
தேசமெங்கும் போற பஸ்ஸில் தெசமறந்து போனவரை
காசில்லையென்று கண்டக்டர் எறக்கிவிட
கூசிக்குறுகிமனங் குழம்பிப்போய் நிக்காரோ?

எம்புள்ள வீடுவர இரவாகிப் போயிடுமே!
கொப்பனக் காணமடா கூட்டிவர வேணுமின்னா
எப்படி நீதொலச்சே ஏன்தொலச்சே எம்பானே?
வெத்தலை நீ போடாட்டி விடியாமப் போயிடுமோ!
எத்தனை நாள் சொல்லிருக்கேன் ஏன் நீ அனுப்பிவச்சே
கண்பஞ்சடைந்ததென்றும் காதுமந்தமானதென்றும்
எண்ணாமல் அக்கிழத்தை ஏனனப்பி வைத்தாய் நீ?
என்று குதிப்பானே எனை வைது தீர்ப்பானே!

என்ன அது ஏதோ இருட்டில் அசைகிறதே
பூனையல்ல காட்டுப் புலிபதுங்கும் வீரநடை!
ஆஹா அவர்தான் என் ஆண்டவனே காத்தாய் நீ.
போகாம எங்குமவர் பொழுதோட சேர்த்தாய் நீ.

வெளியில் சென்ற தன் முதிய கணவனைக் காணாது அலைபாயும் மனத்தோடு இந்த மூதாட்டி,
”காலணா வெத்திலைக்குக் காசுகொண்டு போனவரு
மூலக்கடைய விட்டு முச்சந்தி போனாரோ!
முச்சந்தி போயி முழிபிதுங்கி நின்னவரு
வந்ததெருமறந்து பஸ்ஸேறிப் போனாரோ!”

என்றெல்லாம் எண்ணிக் கலங்குவதையும் இறுதியில் அம்முதியவரின் நடையொலிகேட்டு நிம்மதி பெறுவதையும் உணர்ச்சிமிகு சிறுகதையாய்க் கவிதையில் தவழவிட்டிருக்கும் திரு. சித்தி கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பளிச்சென்று முகங்காட்டும் செயற்கை மலரை நுட்பமாய்ப் படமெடுத்திருப்பவர் திருமிகு. வனிலா பாலாஜி. படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தகுந்த படமிது என்று இதனைத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.

சொற்பமே வாழ்நாள் எனினும் மணம் பரப்பும் நற்குணத்தை மலர்கள் விடுவதில்லை. மலரின் குணம் மானுடர்க்கிருந்தால் வையம் சிறக்காதோ?

இந்த மலருக்கு நம் கவிஞர்கள் தீட்டவிருக்கும் எழுத்தோவியங்களைக் காணும் ஆவலில் அவர்களை அழைக்கின்றேன் அன்போடு!

*****

”பூவே! நீ பெண்ணின் தலைக்குப் போனாலும் சரி, உயிரற்ற சிலைக்குப் போனாலும் சரி புன்னகைக்க மறுப்பதில்லை. மனிதா பூவிடம் கற்பாய் இப்பாடத்தை!” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

புன்னகை…

காட்டுப் பூவின் சிரிப்பினிலே
காணும் பொருளே வேறுவேறே,
வீட்டுப் பெண்ணின் தலையதிலோ
விதியே முடிந்த பிணத்தினிலோ,
போட்டுக் கழற்றும் சிலையினிலோ
போவ தெங்கோ தெரியவில்லை,
காட்டும் மாறாப் புன்னகையே
கற்பாய் மனிதா பூவிடமே…!

*****

”புத்தம்புது மலரென்று உன்னைப் புகைப்படமெடுத்து வலைத்தளங்களில் போட்டுவிட்டால் தேன்தேடும் வண்டு உன்னை நாடிவரும் என்று சிரிக்கிறாயோ?” என வெண்பூவிடம் வினாத்தொடுக்கின்றார் மண்ணிவாக்கம் திரு. கோ. சிவகுமார்.

ஒரு மொட்டின் சிரிப்பூ…

புத்தம் புது மலரென்று
புகைப்படக்காரர்
புகைப்படமெடுத்து
வலைத் தளங்களில்
போட்டு விட்டால்
தேனைத் தேடும் வண்டு
தேடி வரும் நம்மையென்று
மொட்டுக்களின் கூட்டத்திலே
முந்திக் கொண்டு
மொட்டு விரித்துச் சிரிக்கின்றாயோ
வெண் பூவே!
நீ கெட்டிக்காரி தான்!

*****

”கண் படுமென்று ’மை’யால் திருஷ்டிப்பொட்டு வைப்பதுதானே வழக்கம்? ஆனால் இந்த நிழற்பட நிபுணரோ பூவை வைத்திருக்கிறாரே” என்று வியப்போடு கேட்டுவிட்டு, இவ் வெள்ளைப்பூவின் இயல்புகளை விண்டுரைக்கிறார் திருமிகு. சோமசுந்தரி.

கண்படுமென்று
கண் ‘மை’ கொண்டு
திருஷ்டிப் பொட்டு
வைப்பது தானே வழக்கம்?
தான் பிடித்த புகைப்படத்திற்குக்
கண்படுமென்று
வனிலா பாலாஜி
ஒரு அழகிய பூவை
வைத்தது அதிசயமே!
இந்த வெள்ளைப் பூவானது
சூதும் வாதும்
நிறைந்த பூமியிலே
பூத்திட்ட “வெள்ளந்திப்பூ”
சண்டையும் பூசலும்
நிறைந்த பூமியிலே
பூத்திட்ட “சமரசப்பூ”
ஏற்றமும் தாழ்வும்
நிறைந்த பூமியிலே
பூத்திட்ட “சமத்துவப்பூ”
தூசும் மாசும்
நிறைந்த பூமியிலே
பூத்திட்ட “தூய்மைப்பூ”

*****
”மலர்களைக் காணக் காணக் கோடியின்பம்; மாயாஜாலம் செய்யும் பூக் கூட்டங்கள் நம் மனநாட்டங்கள்!” என்று மலர்களை எண்ணிப் பூரிக்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

விண்கற்களாய்த் தெரிகிறதே
இந்த மலர் வெளிர்நிறத்தில்
ஆயிரமாயிரம் வண்ணங்கள்
இந்த மலர்களின் வகையினிலே

ஒவ்வொன்றும் ஓர் அழகு
ஒத்துப் போகும் அதன் நிறத்தோடே
வாசமுண்டு வாசமில்லை
வகையறாக்கள் வெவ்வேறே

தவழ்ந்து வரும் தென்றலில்
வாசமிகு வண்ண மலர்கள்
மனதை வருடும் மாயத்தைச்
செய்யும் பணியே அதீதம்

காலை மாலை நேரமில்லை
காணக்காணக் கோடியின்பம்
மாயஜாலம் செய்கின்ற
பூக்கூட்டங்களே நம்மன நாட்டங்களே!!

*****

”மலரே! உன்னை வலிக்காமல் பறிக்க என் விரல்கள் காத்துக்கொண்டிருக்க, உன் ஒருநாள் வாசத்துக்குக் குடையாகிறதே அந்த நிலவு!” என்று சுவையாகக் கவிதை படைத்திருக்கிறார் திருமிகு. கி. அனிதா.    

நீ என்று மலர்வாய் என உனக்கு வலி தெரியாமல்
பறிக்கக் காத்து கொண்டிருக்கும் என் கை விரல்…
நீ மலரும் நேரம் சூரியன் மறைகின்றான்…
நீ பரப்பிய வாசனை அறிந்து பட்டாம்பூச்சி உன்னைச் சுற்றும் …
நீ ஒருநாள் மட்டுமே மண்ணில் வாசம் செய்ய
நிலவு குடையாகிறதே.!!!….

*****

பளீரெனச் சிரிக்கும் மணமிலா இச் செயற்கை மலருக்கும் தம் அழகிய கவிதைகளால் மணமூட்டியிருக்கின்றார்கள் நம் கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்துவருகின்றது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாக நான் தெரிவுசெய்திருப்பது…

மொட்டு மலரட்டும்!

கிட்டிய நாளையெல்லாம்
எட்டிக்காய் என்றெண்ணி
வெட்டியாய்க் கழித்து – ஞானப்
பட்டினியில் வாழ்ந்திருப்போம்…

ஒரு நாளில் கருவுற்று
மறுநாளில் சருகாகி
உயிர்நீங்கி மறைந்தாலும்
வாட்டம் முகம் காட்டவில்லை…

வண்டுவந்து தீண்டிடுமோ
மகரந்தம் சேர்ந்திடுமோ
விருட்ச விதை விளைந்திடுமோ
என்றெண்ணி வாழ்வதில்லை…

புவியெங்கும் மணம்வீசி
அமிழ்தத் தேன் கொடுத்து
மகிழ்ச்சிப் புன்னகை உயிர்ப்பித்து
மலர்ந்திருக்க மறப்பதில்லை…

மனவாட்டம் தனை விடுத்து
மனிதநேயம் தனை வளர்த்து
வாழ்வதனின் பலன் வளர்க்க – நம்
மனமொட்டு மலரட்டும்!

”ஒருநாள் வாழ்க்கைதான் என்றபோதும் மலர்கள் வாட்டமடைவதில்லை; புவியெங்கும் மணம்வீசிப் புன்னகைக்க மறப்பதில்லை. ஆதலால் மனவாட்டம் விடுத்து மனிதநேயத்தோடு வாழ நம் மனமொட்டு மலரட்டும்!” என்ற உயர்ந்த சிந்தனையைக் கவிதையில் சிறப்பாய்ச் சொல்லியிருக்கும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.  

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இராமலக்ஷ்மியின் ஒளி ஓவியத்தில் நாம் காணும் வண்ணத்துப்பூச்சியும் அது ஒயிலாக அமர்ந்திருக்கும் செடியும் நம் எண்ணத்தைக் கவர்கின்றன. வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்து வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது இந்தப் படம். ஒளி ஓவியருக்கு என் உளமார்ந்த நன்றி!

வண்ணத்துப்பூச்சியை அஞ்சிறைத் தும்பி என்று ஆசையாய் விளித்து, ”எம் அரிவை கூந்தலினும் நறிய மலரை நீ அறிவாயோ?” என்று தலைவன், காதல் பித்தம் தலைக்கேறி, தலைவியின் நலம்பாராட்டும் குறுந்தொகைப் பாடல் நம் அகத்திரையில் வலம் வருகின்றது. அதனைப் புறத்தே விடுவோம்!

கொங்குதேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி
காமம் செப்பாது கண்டது மொழிமோ
பயிலியது கெழீஇய நட்பின் மயிலியல்
செறியெயிற் றரிவை கூந்தலின்
நறியவும் உளவோ நீயறியும் பூவே. (குறுந்தொகை: 2 – இறையனார்)

கற்பனைவானில் சிறகுவிரித்துப் பறக்கும் வித்தகம் கைவரப்பெற்ற நம் கவிஞர்கள் நல்ல கருத்துக்களைத் தம் கவிதைகளில் ஏற்றித்தரக் காத்திருக்கிறார்கள்; அவர்களைப் போற்றி அழைப்போம்!

*****

”வண்ணத்துப்பூச்சியே! உன் கறுப்பு வெள்ளை நிறங்கண்டு வெறுப்புற்ற உன் சொந்தங்கள் உன்னை விரட்டினரோ? மனித மனங்கள் நிறபேதம் பார்த்தாலும் மலர்கள் அவ்வாறு பார்ப்பதில்லை; உனக்கு உணவளிக்க மறுப்பதில்லை. எனவே நம்பிக்கையோடிரு!” என்று வண்ணத்துப்பூச்சிக்கு ஆறுதலளிக்கிறார் மண்ணிவாக்கம் திரு. கோ. சிவகுமார்.

தன்னம்பிக்கை

வண்ணமில்லா
வண்ணத்து.பூச்சியே,
உன் எண்ணம் நானறிவேன்!

உன்
கறுப்பு வெள்ளை
நிறம் கண்டு
வெறுப்புற்ற உறவுகள்
விரட்டி விட்டார்களேயென்று
விரக்தி அடையாதே!

கடவுளின்
படைப்பினிலே
வண்ணங்களில்
பேதங்களில்லை.

தேன் சிந்தும்
மலர்கள் உன்னைத்
தீண்டாதே என்று‌ சொல்வதில்லை.

உன்னைப் படைத்த
இறைவன்
நீ உயிர் வாழ
உணவளிப்பான்.
என்னும்
தன்னம்பிக்கையையும்
தைரியத்தையும்
நீ இழக்காத வரை
உன்னை யாரும்
தனிமைப்படுத்தித்
தவிக்கவிட முடியாது!

*****

”பிரம்மன் படைப்பின் அதிசயமான என் தாவர நட்பே வா! நட்பெனும் நம் கைகுலுக்கலில் பூத்துக் குலுங்கும் பூக்கள் எல்லாம் காயாகிக் கனியாகி நம் பிறப்பைச் சரிசெய்யும்!” என்று வண்ணத்துப்பூச்சியை வாஞ்சையாய் அழைக்கிறது மலர், திரு. சீ. காந்திமதிநாதனின் கவிதையில்.

பூவின் குணம்

வண்ணத்துப் பூச்சியே
வண்ணங்களில் மயங்கி
வனப்பில் கிறங்கித்
தேனினைத் தரலை

படைப்பின் உண்மை
பசியென வந்தால்
உணவு பரிமாறு

என்னுள் உள்ள தேன்
உன்னுள் கலந்து
உன் கால் பட்டு
இன்னொரு பூவில்
நீ அமர்கை
இயற்கையே

அதன் நிகழ்வே
மகரந்தச் சேர்க்கை
படைப்பின் பிரமிப்பு

பூவாகிப் பிஞ்சாகிக்
காயாகிக் கனியாகி
என் பிறப்பு!

நீ ஒரு கருவி
சாதாரண
வண்ணத்துப் பூச்சியல்ல நீ
பிரம்மன் படைப்பின்
அதிசயம் நீ

வா தேனை எடு
திகட்டத் திகட்ட எடு

எனக்கு வலிக்குமென
எண்ணக் கூடாது நீ

என் மீது உன் ஸ்பரிசம்
நான் வளரவே

வா வா தாவர நட்பே
நட்பெனும் நம்
கைகுலுக்கலில்
பூத்துக் குலுங்கும்
பூக்கள் எல்லாம்
காயாகிக் கனியாகி
நம் பிறப்பைச்
சரி செய்யவே

நட்புக்கும் காதலுக்கும்
புரிதல் அறியாதவர்கள்
நம்மைக் கண்டாலே
காதலெனக் கற்பனையில்…

வண்ணத்துப் பூச்சியே
நீ ஒரு இனம்
நான் ஒரு இனம்
இதை எப்படிக்
காதல் என கற்பனையில்?

இயற்கையின் இயல்பை
இயல்பாகப் பாருங்கள்!

*****

”கூட்டுப்புழுவாய்ப் பிறந்திட்டு வண்ணத்துப் பூச்சியாய் வளர்ந்திட்டுப் பார்ப்பவர் மனத்தைக் கொள்ளையடிக்க உருக்கொண்டேன் நானே!” என்று தன் வரலாறு கூறும் வண்ணத்துப்பூச்சியைக் காண்கின்றோம் திருமிகு. சுதா மாதவனின் கவிதையில்.

வண்ணவண்ண நிறத்தில்
தாவித்தாவிப் பறந்திட்டு
அள்ளஅள்ளக் குறையாத
தேனைத் தான் பருகுவேனே!

கூட்டுப்புழுவாய்ப் பிறந்திட்டு
வண்ணத்துப் பூச்சியாய் வளர்ந்திட்டு
பார்ப்பவர் மனதைக் கொள்ளையடிக்க
உருக்கொண்டேன் நானே!!

மகரந்தச் சேர்க்கை
என் வாழ்வியல் முறையிலொன்று
மணத்தோடு மலர்கள் ஆயிரமாயிரம்
கொட்டிக்கிடக்க ஆனந்தம் தானே!!

பட்டுப்பூச்சிப் பருவத்திலே
எங்களையெல்லாம் கொன்றுவிட்டுப்
பட்டாடை உருவாக்கி
அதைப் பகட்டாகக் கட்டிக்கொள்ளும்
பாரில் நிரம்ப மனிதருண்டே!

எம் இனச் சுழற்சி தொடரத்தான் செய்யும்
உலகச் சுற்றுலா சென்றிட்டே
பசுமையாய் உலகிருக்க
பறந்திடவே நாங்கள் கிளம்பிட்டோம்
வண்ணவண்ண நிறத்தினிலே
தாவிதாவிப் பறந்திட!!!

*****

”பூக்களின் இதயத் துடிப்பைச் சிறகினில் புலம்பெயர்த்த சித்துவித்தைக்காரன் நீ; சருகாகும் பூக்களின் வண்ணங்களை வார்த்து அவற்றுக்குப் புனர்ஜென்மம் கொடுக்கும் பிரம்மனின் தூரிகை நீ” என்று வண்ணத்துப்பூச்சியின் புகழ்பாடுகின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

பிரம்மனின் தூரிகை

மைபூசித் திருடும் கள்வன்போல்
கார்வண்டு தேன் எடுத்துச் சென்றுவிட
வெள்ளந்தியாக பூவண்ணம் மேனி பூசி
‘வெண்ணெய்’ப் பூச்சியாக நிற்கும் பேதை நீ…

பூக்கடைக்கு விளம்பரம்
தேவையில்லை என்றாலும்
பூவழகைப் புவனிக்குக்
கொண்டு சேர்க்கும் தூதுவன் நீ…

காதலியின் கண் துடிப்பைக்
கண்டுணரும் காதலன்போல்
பூக்களின் இதயத் துடிப்பை – சிறகினில்
புலம்பெயர்த்த சித்துவித்தைக்காரன் நீ….

வாடிச் சருகாகும் பூக்களின்
வண்ணத்தை வார்த்தெடுத்து
புனர்ஜென்மம் கொடுத்துவிடும்
பிரம்மனின் தூரிகை நீயன்றோ!

*****

சுவைக்கத் தெவிட்டாத கற்பனைத் தேனைத் தம் கவிதைகளில் கலந்து கொடுத்திருக்கும் கவிஞர்களை நெஞ்சினிக்கப் பாராட்டி மகிழ்கின்றேன்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வுபெற்றிருப்பது…

சிரிப்பூ…

பூவில் தேனெடுக்கப்
புதிதாய்ப்
பழகும் பட்டாம்பூச்சி
புறப்பட்டது தேனைத் தேடி…

பூவில்லாப் பூச்செடியில்
போய் அமர்ந்தது,
மொட்டுகள் மட்டுமே
நிறைந்த செடியில்
கிட்டவில்லை
தேன் அதற்கு,
தேடிச் சென்றது
வேறிடத்தை…

எட்டிப் பார்த்த
பூ மொட்டுக்கு
வந்த
அடக்கமுடியாச் சிரிப்பை
அடக்கிக்கொண்டது!

அடுத்த நாள்தான்
சிரித்தது–
அழகுப் பூவாய்…!

தேனெடுக்கப் புதிதாய்ப் பழகும் பட்டாம்பூச்சி, மொட்டிலே தேனெடுக்கப் பட்டபாட்டையும் அதுகண்டு மொட்டு மலர்ந்து சிரித்த கதையையும் தம் பாட்டில் சுவையாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பச்சிலையில் இச்சையோடமர்ந்திருக்கும் வெட்டுக்கிளியைத் துல்லியமாய்ப் படமெடுத்து வந்திருப்பவர் திருமிகு. கீதா மதி. இப்படத்தை படக்கவிதைப் போட்டி 263க்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவ்விரு மங்கையர்க்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்!

உழவர்கள் பாசத்தோடு வளர்த்திடும் பயிர்களை வெட்டி நாசமாக்கும் வெட்டுக்கிளிகள் உழவர்களின் பகைவர்களாய் விளங்குகின்றன.

வெட்டுக்கிளியே! பிறவற்றிற்கு இன்னா செய்யும் தீய பண்பை நீ கைவிட்டால் மன்னா உலகத்தில் மன்னுபுகழ் பெறுவாய்; மறவாதே!

இதோ உன் செயல்குறித்துக் கருத்தாய்க் கவிபாட எம் கவிஞர்கள் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். அவர்களை வரவேற்கின்றேன்!

*****

”பச்சை இலையை மிச்சமின்றி உண்ணும் வெட்டுக்கிளியைத் துச்சமாக எண்ணாது ஒழித்திடவேண்டும்” என்று எச்சரிக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

பகையாய்…

பச்சை இலையில் வெட்டுக்கிளி
பார்த்திட அழகுதான் சின்னக்கிளி,
மிச்ச மீதி வைக்காமல்
முழுதும் இலையைத் தின்றிடுமே,
துச்ச மாக எண்ணவேண்டாம்
துணையுடன் கூட்டமாய் வந்தாலே
பச்சைப் பயிரெலாம் பாழாகும்,
பார்த்தே ஒழிப்போம் பகையிதையே…!

*****

”வெட்டுக்கிளியே! பயிரை நட்ட விவசாயி பட்ட துயரை நீ அறிந்தால் கிட்ட வராமல் எட்டிச்செல்வாய்” என்று எதார்த்தம் உரைக்கின்றார் திரு. கோ. சிவகுமார்.

எட்டிச் செல் வெட்டுக்கிளியே!

வட்டிக்குக் கடன் வாங்கி
வயல்காட்டைப் பண்படுத்தி
சுட்டெரிக்கும் வெயிலிலும்
சோர்வின்றித் தினம் உழைத்து
நட்ட பயிர் வளர்ச்சிக்காய்
நாளும் பொழுதும் பாடுபட்டுக்
கொட்டும் நல்ல‌ விளைச்சலால்
கிட்டும் பணம் கொண்டு
வட்டிக் கடன் அடைத்து
வளமாய் வாழ நினைக்கையில்
நட்ட பயிர் இலைகளை
வெட்டி உணவாய் உட்கொண்டு
நட்டம் தன்னை ஏற்படுத்துதல்
நல்லதோ சொல் வெட்டுக்கிளியே?
நட்ட விவசாயி நாளும்
பட்ட துயர் நீயறிந்தால்
கிட்ட வராமல் கூட்டத்துடன்
எட்டிச் செல்வாய் மனமிரங்கி!

*****
”வெட்டுக்கிளியே! உன்னை நாங்கள் கொண்டாட வேண்டுமா? உன் வெட்டும் குணத்தை மாற்றிக்கொண்டு சுதந்தரமாய்ப் பறந்து திரி!” என்று நல்யோசனை நவில்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

இளம்பச்சை வண்ணமதில்
அழகாய் நீ இருந்தாலும்
உனை நான் வெறுக்கிறேன்
வெட்டுவது உன் குணமாய்
இருக்கையிலே வேறு என்செய?

உலகின் கண்டம் விட்டுக் கண்டம் வந்து
தானியங்களை அழித்து விட்டு
நாடுகளை நாசமாக்கும் இனம்தானே நீ?

விளை நிலங்கள் பயிரினங்கள்
வீழ்ந்திட்ட நிலையினையே
மறந்திட்டு உனை ரசிக்க
ஈரமில்லை என் நெஞ்சில்!

வந்தவழி சென்று விடு
எம் நாட்டின் வாசலை மூடிவிட்டோம்
நீ இருந்த இடத்திலே இருந்திட்டு
இறுதி வரை வாழ்ந்து விடு

வெட்டும் குணம் மாற்றிக் கொள்!
சுதந்திரமாய்ப் பறந்து திரி
நாங்கள் அழைப்பதற்கும் ஏதுவாக!!
உனை ரசிப்பதற்கும் தோதாக!

*****

”இன்னல் விளைத்து உழவர்களுக்குத் தொல்லைகொடுக்க இயற்கை நடத்தும் நாடகத்தில் பாத்திரமேற்று நடிக்க இங்கு யாருனை அனுப்பிவைத்தார்? பெயரைச் சொல்! அவரையும் எம் கடவுளர் வரிசையில் சேர்த்துவிடுகின்றோம்” என்கிறார் திருமிகு. நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ.

திரும்பிச் செல்!

இன்பமாய் அமர்ந்திருக்கும் நீ எனை உண்பதுபற்றி
இறுதிமுடிவு எடுக்குமுன் பொறுமையாய்க் கேள்!
இலையெனும் நான் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்.
இப்புவிவாழ் உழவரையெல்லாம் கதிரவன்
இரக்கமின்றி சுட்டெரித்தான் கடவுளாய் வணங்கினர்
இரவுபகலாய் அதிகமழைபொழிவித்து
இடர்விளைவித்தவனையும் மழைக்கடவுளென்றனர்
இங்குமங்கும் மரங்களைச் சாய்த்துப் பயிருக்குச் சேதம்
இழைத்த காற்றையும் கடவுளாய் வணங்கினர்
இதுபோன்ற கடவுளர் பல உண்டு இவர்கள் பட்டியலில்
இருப்பதை வைத்து விதை வாங்கித் தூவி வயிற்றைக் கட்டி
இயன்றவரை கடும் உடலுழைப்பால் எமை உருவாக்கி
இயற்கை நடத்தும் நாடகமாம் புயல், மழை வறட்சியினின்று
இந்நேரம்வரைக் காத்த எம் உழவர்கூட்டத்தை நினைத்துப்பார்!
இன்னல் விளைத்து உழவர்களுக்குத் தொல்லைகொடுக்க
இயற்கை நடத்தும் நாடகத்தில் பாத்திரமேற்று நடிக்க
இங்கு யாருனை அனுப்பிவைத்தார்? பெயரைச் சொல்!
இடர் விளைவித்தவரையெல்லாம் கடவுளாக்கிச் சுடர் ஏற்றி வழிபட்டு
இம்மியளவும் தளரா எம் உழவர் பெருமக்கள் உன்னை அனுப்பியவரையும்
இனிமேல் கடவுளர்கள் பட்டியலில் கண்டிப்பாகச் சேர்த்துவணங்குவர்
இப்பூவலக மக்களெல்லாம் நல்லவர்கள் இவர்களுக்கு
இயற்கை வழிபாடு ஒன்றும் புதிதல்ல புரிந்துகொள்!
இப்போதுவரை வயிறுபெருத்த உன்கூட்டம் உலகத்துப் பயிரை
இடைவிடாது விழுங்கியது போதும் திரும்பிச்செல்!
இவ்வுலகத்தவர் வயிற்றை நிரப்பி நன்றிசெலுத்த எமக்கும் வாய்ப்புகொடு.

*****

”வெட்டுக்கிளியே! கிளி என்றால் நேசம்! அது உனக்கு இல்லாததால் எம் பயிர்கள் நாசம்! காந்தி தேசத்தில் இனி நாங்கள் காட்டப்போவதில்லை இரக்கம்; வெட்டி வீழ்த்தப்போகிறோம் உன் இறக்கைகளை!” என்று சினந்துரைக்கின்றார் திரு. சீ. காந்திமதிநாதன்.

வெட்டுக்கிளியே எச்சரிக்கை
முதலில் உனது பெயரை
மாற்றி எழுத வேண்டும்
நீ வெட்டுக்கிளி அல்ல
நீ பாயும் புலி!

கிளி என்றால் அழகு
கிளி என்றால் நேசம்
இரண்டுமே இல்லாததால்
பயிர்களோ நாசம்!

கண்டம் விட்டுக் கண்டம்
பறவைகள் தான் வருகிறது
இரண்டகம் உன்போல் செய்யலையே!

உழைக்காமல் உண்பவனே
உண்ணும் உணவை அழிப்பவனே
பூச்சி இனம் தானே
கண்ணாமூச்சி உன் இனத்திடமே

பயிர்களை நாசம் செய்யச் செய்ய
உன் அழிவு நீ தேடியதே!

விவசாயிகளை வாட்டாதே
படையெடுப்புக் கொழுப்பே!

பல்முனைத் தாக்குதல்
பாரதம் எப்படிச் சமாளிக்க?

ஒருபுறம் கொரானா
மறுபுறம் சீனா சனியன்
நடுவினில் நீயா?
நாங்கள் என்ன வீணா?

பார்த்து விடுவோம் ஒருகை
காந்தி தேசத்தில்
உனக்கில்லை இரக்கம்!
உன் இறக்கை வெட்டப்படும்!
விவசாயிப் பயிர்
இருக்கை காக்கப்படும்!

*****

இந்தியப் பயிர்களை வெட்டித் தள்ளிய வெட்டுக் கிளிகள்மீது சீற்றத்தைக் காட்டி நம் கவிஞர்கள் எழுதியிருக்கும் கவிதைகள், நாட்டு வளத்திலும் உழவர் நலத்திலும் அவர்களுக்கிருக்கும் அளவற்ற அக்கறையைக் காட்டுகின்றன. பாராட்டுக்கள் நம் கவிஞர்களுக்கு!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவுபெற்றிருப்பது…

உயிர் சுழற்சி

பேரிச்சைப் பாலை விட்டு 
நெல்இச்சைக் கொண்டு வந்து
உரம்பாய்ச்சி வளர்த்து வைத்த
கதிரழித்த வெட்டுக்கிளி…

நாடுவிட்டு நாடுசென்று
ஏவுகணை போலத் தாக்கி
பாடுபட்டு வளர்த்த பயிர்
காவுகொண்டு போனதிங்கே….

பூச்சியினம் ஊர்வன உண்ணும்
ஊர்வனவற்றை விலங்கு உண்ணும்
விலங்கினங்கள் காட்டில் வாழும்
உயிர் சுழற்சிப் பாடம் கண்டோம்…

உயிர் சுழற்சி இயற்கையை – நாம்
முறைதவற வைத்துவிட்டு
சிற்றுயிரிப் பூச்சியினைக்
குற்றஞ்சொல்லி ஏது பயன்?

”உயிர்சுழற்சி இயற்கையை மனிதர்களாகிய நாம் முறைதவற விட்டுவிட்டு, வெட்டுக்கிளிகளையும் இன்னபிற சிற்றுயிர்களையும் குற்றஞ்சொல்லி என்ன பயன்?” என்று வினாத்தொடுத்திருக்கும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.