இன்னம்பூரான்.

(சார்! பழங்கதை என்றால் நாலு பேர் வருவார்கள்; போவார்கள். அதை எல்லாம் பெரிசு படுத்தாதீங்கோ. ஆமாம். சொல்லிட்டேன்.)

“ஐப்பசி மாசமா?…  அடை மழை, விடாமல் கொட்டோன்னு கொட்டறது” என்று  அலுத்துக்கொண்டே உள்ளே வந்தார் நாராயணசாமி. இரண்டு கைகளிலும் சாமான்கள் கனக்கிறது. முடிஞ்சமட்டும் காபந்து பண்ணாவிட்டால், எத்தனை நஷ்டம்?.. என்ற கணக்கு, மனசுக்குள்ளே. “இந்த அழகில் தறி நெய்யறதாவது, பாவு நீட்டுவதாவது..” என்று சமையலறையிலிருந்து கோமதியம்மா குரல் கொடுத்தாள்.

இவர் மழையில் நனைந்து, சளி பிடித்து, காய்ச்சல் வந்து அவதிப்படப்போறாரே என்பதுதான் அவள் கவலையெல்லாம். தை பிறந்தா, அவருக்கு 57 வயது; கோமதிக்கும் நரை விழுந்தாச்சு; 50 வயசு.ஆகல்லே.., மணி விழா கொண்டாடணும் இப்பவே உள்ளூர ஆசை, கோமதிக்கு.  அவராவது! இவளிடம் பிடி கொடுத்து சொல்றதாவது? ஊஹூம்!. ஆசைக்கு ஒரு பொண்ணு .. கலாவதி; வயது 19. ஆஸ்திக்குன்னு ஒரு பிள்ளை சேகர்; வயது 19. அதை கேக்கறீகளா? இரட்டை பசங்க.

இப்போ போய்,.. யாராவது அந்த பேச்சை எடுப்பாங்களா? எல்லாமே லேட்டுத்தான். அம்மாக்காரி முணுமுணுக்காத நாள் கிடையாது. ‘காலாகாலத்திலே வளைகாப்பு, சீமந்தம் நடந்திருந்தா, கதையே வேறே. கலாவோட பொட்டைப்பசங்கல்ல கல்யாண மார்க்கெட்டில் நின்னுட்டு இருக்கும்’னு சொல்லிச்சொல்லி, கோமதி ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் விடும் வரையாவது, அனத்துவாள். நாரயணசாமிதான், தாங்கமுடியாம, ‘நீ சும்மா மூலைல கிட’ என்பார்.

அடுத்த சுத்து அங்கலாய்ப்பு ஆரம்பிச்சுடும். கலா வந்து பாட்டியை அடக்குவாள். ‘ஆமாம்! அவரு வந்து இந்த கதியெல்லாம் பார்க்காமல் போய் சேர்ந்துட்டாரே, கொடுத்து வச்ச மனுஷரு, அதை சொல்லிடு, செல்லமே!’ என்று குரலை உசத்தி, கிணத்தாண்டை கீரை பறிச்சிட்டுருக்கிற கோமதிக்கும், நாலு வீடுகளுக்கும் கேக்கறமாதிரி, கூவி விட்டு, எதிர் வீட்டுலெ ராஜ்யபாரம் நடத்தும் மதனியோட, கோயிலுக்கு போயிடுவாள்.

சும்மா சொல்லக்கூடாது. நம்ம நாணாவுக்கு (அதான் நாரயணசாமி) நல்ல மனசு. பசங்க கண்லெயும் படக்கூடாது. வெட்கம்! அம்மாக்காரி ( இந்த நிஜக்கதையில் அது தான் அவள் பெயர். கேள்வி கேக்காமல் மேலே படியுங்கோ.) நாக்குலெ விழுந்து புரளாமல், உஷாரா இருந்துக்கணும். கோமதிக்கிட்ட இதமா பேசி அவ கண் கலங்காமெ பாத்துக்கணும்.

நாணா: ‘கோமு! நான் தான் இருக்கேனே. உன்னை ஒரு நாள் ஏதாவது சொல்லிருப்பேனா? எதுக்குக் கண்ணை கசக்கறே?’

கோமு: ‘எங்கப்பாவா உங்காத்து வாசல்லே தவம் கிடந்தார்? உங்கம்மாதானே வந்து பெண் கேட்டார். அதை மறந்துட்டு…’ (நீருண்ட கார்மேகம் போல் கண்களில் தேக்கம்.)

“பாட்டி! கோயில் பிரசாதத்தைக் கொடு, என் கிட்ட.” என்று கலா குரல் கொடுக்க,.. ’இந்த குட்டி யமன்.. ஜாடை மாடையா எல்லாரையும் கவுத்துடும். ‘அம்மாக்காரி வந்தாச்சு’ என்று நோட்டீசு கொடுக்கறா. பெருமாளே! அவளுக்கு நல்ல வரன் அமையட்டுமப்பா!’ என்று பிரார்த்தித்துக்கொண்டாள் அம்மாக்காரி.

(‘தீக்ஷிதர்வாள்! நான் சொல்றதை கொஞ்சம் காது கொடுத்துக் கேளும். உம்ம ஆசாரம், மடி, மடிசஞ்சி எல்லாம் பத்ரமா இருக்கு. நான் கலாவை பத்திப் பேசினா உமக்கு என்னய்யா தீட்டு? இந்த புருடாவெல்லாம் என்கிட்டே செல்லாது ஓய்..! முணமுணப்பு காதிலே விழறது, சார்! ‘வயசு வந்த பொண்ணை வச்சுண்டு…’ ன்னு மந்திரம் என்ன ஓதறீர்? பெரிய பண்ணை சாமி ஐயராத்து பாருக்குட்டி,.. திரண்டு மூணு வருஷம் ஆச்சு! மூச்சு விட்டீரா? இல்லை..? அவாத்துலே ஜலபானம் பண்ணாமயா, சமாராதனையில், மூக்கைப்பிடிக்கக் கொட்டிக்கிறீர்?)

நாணா வாசற்பக்கம் போறார். சேகர் வரான். கப்பு..! ‘சிகரெட் வாசனை!’. நாணாவும் ஒரு நாள், சின்னப்பையனா.. சைக்கிள் டயரை உருட்டிக்கொண்டு, தெருப்புழுதியெல்லாம் அப்பிக்கொண்டு, இதே மானம்பூச்சாவடியிலே, வேர்த்து வழிய ஓடினவர்தானே. தாத்தா தறி நெய்து கொண்டே, எத்தனை கதை சொல்லியிருக்கார்.

“நாயக்கர் காலம்டா அப்போ. சொல்லப்போனா, நாமெல்லாம் குஜராத் பக்கம். ஆனா, குஜராத் இல்லை. தீபகற்பம், தீபகற்பம்னு நேத்து உரக்கப்படிச்சுக்கிட்டு இருந்தயே, அந்த மாதிரி தான்,.. தொங்கறது பாரு செளராஷ்டிர தீபகற்பம், இந்தியா மேப்லே. அதாண்டா நம்ம ஒரிஜினல் மண்ணு. தடுக்கி விளுந்தா, ஒரு குட்டி ராஜா. அவுக அத்தனை பேரையும் வளைச்சுட்டார்ல்லே.., இந்த சர்தார் படேல். அதை விட்றா, ராசா சேவப்ப நாயக்கர் தான், நம்பளையெல்லாம் செளராஷ்டிராவிலிருந்து இங்கு கூப்பிட்டு கொண்டு வந்தாராம்.”

“எங்க பாட்டன் சொல்வாரு. அந்தக்காலத்து ராஜாவெல்லாம், தெனோம் கோடித்துணிதான் கட்டுவாக. பெரிய இடத்து பொம்பளைக, பட்டுப்புடவை தான்.., அதுவும் ஒம்பளது கஜம். லோக்கல்காரனுக நாத்து நடுவாக. மகசூல் பண்ணுவாக. சோழன் பூமியில்லையா!!. விவசாயம்தான் தெரியும். கல்யாணம், காட்சின்னா, கடனோ, உடனோ வாங்கி, ஜோஷி கடையில் , மாப்பிள்ளைக்கு பட்டு வேஷ்டி, ஜரிகை அங்கவஸ்திரம், கூறைப்புடவை எல்லாம் எடுத்தாகணும். கீர்த்தி இருக்கறதாலே, வெளியூர் டிமாண்ட் வேறே. அதான், பட்டுநூல்க்காரங்களை, அதான் ,.. நம்பளை, இறக்குமதி பண்ணிட்டாக. நம்பளை தொந்தரவு பண்ணக்கூடாதுனு ஆர்டர் போட்டாராம்லே. (ஹி! ஹி! ன்னு பொக்கை வாயாலே சிரிச்சுக்கிட்டு! டேய்! நாணா! தாத்தாவை மறந்துடாதரா!)

தாத்தா பேரு கோபாலய்யர். பட்டுநூல்க்காரங்க,.. பிராமண பேர் வச்சுப்பாங்க. வியாபாரத்திலே கூட்டுக்கூட உண்டு. அவர் போட்ட பிச்சை தான் நாலு தறி ஓடுது இப்போ. இந்த பட்டுநூல்க்காரங்க குடும்பமே உழைக்கும். ஒருத்தன் தறி போட்டால், கையோடு கையாக, இன்னொத்தர் பாவு நீட்டணும்., இன்னொத்தர் சாயமிடணும். எடுபிடி வேலை. ரிலீஃப் ட்யுட்டி. ஒத்தருக்கு ஒத்தர் மனக்கசப்பு வந்தாக்கூட, நடக்கிற வேலை நடந்து கொண்டே இருக்கும். சிறுசுகள் கூட சுறுசுறுப்பா சொன்ன வேலையை செய்யும்.

கோபாலய்யன் (ஒத்துப்போம். கும்போணத்திலே பாத்திருக்கேனே. ‘ர்’ மெய்யை ‘ன்’ மெய்யாக்குவதில் ஐயங்கார் தெருவில் ஒரு அற்ப சந்தோஷம்.) வச்சுட்டுப் போன பிதுரார்ஜிதம் கம்மியானதே, கூட்டுக்குடும்பம் கலைந்து போனதாலும், துளசிராம் குடும்பத்திலே குஞ்சும் குளவானுமாக தளைக்காததால் என்றுதானே அம்மாக்காரி கரிச்சுக்கொட்டினா. அவள் பெற்றதே, நாணாவும், பானுவும். பானு பரமக்குடிலெ வாக்கப்பட்டப்பறம், பொறந்த வீட்டுக்கு லேசுலே அனுப்பமாட்டேங்கறாங்க. ‘மதுரை ஆயிரங்கால் மண்டத்துக் கடைக்கு புடவை ஆர்டர் இருக்கு. ஆள் பலம் வேண்டிருக்கே..’ என்று சால்ஜாப்பு சொல்றாக. ஆனா சும்மா சொல்லக்கூடாது. மாப்பிள்ளை வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை குடும்ப சகிதமா வந்துண்டு போவார். தாராளமா எல்லாருக்கும் கிஃப்ட்டு வாங்கிண்டு வருவார்.

பகல் கனவு என்றால் கானல் நீர் அல்லவே. கனவே நிஜம். நிஜமே கனவு… பகல் கனவு ஒரு படி மேலே. நூல் சிட்டங்களை காம்ரா உள்ளில் வைக்கும்போது, அதுவும் தகரியமா காலெடுத்து வைக்கிறது. இவருக்கு மீசை அரும்பு விட்ட நாளிலிருந்து பெண் தேடினார், துளசி ராம் (அதான், இவரோட அப்பா). ஆனா.., சாமான்யமா அகப்படவில்லையே. தட்டிப்போயிண்டே இருந்தது. நம்ம சேனங்குளம் ச்சாரியார் மாதிரி, நான் உள்ளூர்லெ தான் பெண் எடுப்பேன் என்றால், குண்டுச்சட்டிலெ குதிரை ஓட்றமாதிரி .

மானம்பூச்சாவடிக்குள்ளேயே சம்பந்தம் பண்ணுவேன் என்று ஒத்தைக்காலில் நின்றார். நாலு வருஷம் அதிலேயே போயிடுத்து. இருக்கறது ஒரு சின்ன பேட்டை,… எல்லா குடும்பங்களும் பரிச்சயம். கொஞ்சம் அங்கங்கே அரசல் புரசலாக இருந்தாலும், அன்யோன்யம் ஜாஸ்தி. கன்யாப்பெண்களே சொற்பம். ஆகாசத்திலேயிருந்து நாணாவுக்கு என்று நாணிக்கோணிண்டு ஒரு நாராயணி வருவாளா? என்ன?!!..

(சொப்பனத்திலே கூட அடுக்கு மொழி வர்றது. ‘எல்லாம் இந்த சுனா மானாக்காரங்க வல்லம் மைதானத்தில் பேசின பேச்சுலெ வரது’ என்று நாணா அசட்டு சிரிப்பு சிரிச்சுக்கிறார். புரியறதா, தீக்ஷிதர்வாள்?)

மதனிக்காரி சொல்லித்தான் தெரியும்… சிவராயர் தோட்டத்திலே, கோமதிக்கு மாப்பிள்ளை தேடுகிறார்கள் என்று. அவளுடைய அப்பா சேதுரத்தினத்துக்கு அவள் ஒரே பெண்,. வயசு வித்யாசம், ஈடு சேரலை என்று துளசிராம் வீட்டுப்பக்கம் சேது எட்டிப்பார்க்கவில்லை. மதனிதான் நைச்சியமா பேசி, இந்த அம்மாக்காரியையும் இழுத்துக்கொண்டு போய் சம்பந்தம் பண்ணி வச்சா. நாணாவுக்கு 25 வயசு; கோமுவுக்கு 17 வயசு. ரொம்ப லேட்டுனு கல்யாணப்பந்தலிலேயே பேச்சு அடிப்பட்டது.

அப்பறம் மானம்பூச்சாவடியிலேயே,’ மாசாமாசம் இவ முழுகறாளா’ என்று கேட்டபடி. மதனியும், அம்மாக்காரியும், கோணாமாணான்னு ஏதாவது சொல்லி, கோமுவை அழவைப்பாங்க. அடுத்தாப்லெ ஆரூடம், கிளி ஜோசியம், வைத்தீஸ்வரன் கோயில் சன்னதி தெருவில் நாடி பார்த்தது, பிள்ளாண்டான் குலத்தொழிலை விட்டுடுவான் என்று அவர் சொன்னது,  கோயில், கும்பாபிஷேகம், திருவிழா எல்லாம் செளராஷ்டிரர்கள் போற்றுவது தானே.

கோயில், குளம், ராமேசுவரம் எல்லாம் சில வருடங்கள் பிடித்தன. அப்பிடி, இப்பிடி, முப்பது வயது ஆவதற்கு முன்னால் இரட்டையை பெற்றுக்கொண்டு, கோமதியம்மா தப்பித்துக்கொண்டாள். ஊர் வாயை விடுங்கோ. அம்மாக்காரியிடமிருந்தும், மதனியிடமிருந்தும் தப்பினாலே, எதேஷ்டம்.

வீடு திமிலோகப்படறது. திருபுவனத்திலேருந்து சம்பந்தம் கொண்டாந்துருக்கா, மதனி. கலாவதிக்கு பொருத்தமான வரன் அப்டின்னு அடிச்சுச் சொல்றா. கோமதிக்குக்கூட இந்த வரன் குதிரணுமே என்று உள்ளூர ஆசை. தறியும் கிடையாது, திரியும் கிடையாது. பையன் நல்லா படிச்சிருக்கான். வேலை சாராபாய் கம்பெனியிலாமே. சூட்டும் பூட்டுமா, டாக்டர்கள் சகவாசம். ஊர் சுத்தணும். கார் வாங்கப்போறானாமே!

நாணாவுக்குத்தான் பின் வைத்த காலை முன் வைக்க முடியல்லே. சேகரோ தத்தாரியா திரியறான். நாலு தறி இருக்கே. எப்டியும் இரண்டை வித்தாத்தான், கல்யாணசெலவுக்கு பணம் புரட்டமுடியும். அப்றம் சோத்துக்கு என்ன பண்றது? இதுக்கு திமிலோகம் என்ன? திமிலோகம்? அதான் இல்லை, தீக்ஷிதர்வாள்! கலாவதி இந்த வரன் வேண்டாம்னு அம்மாக்காரி மூலமா சொல்றா. இப்போ புரியறதா, அம்மாக்காரி கமுக்கம். மதனியே ஆடிப்போய்ட்டா. இனிமே தான் கட்சி மாறாட்டம் எல்லாம். நாணா திருபுவனம் பக்கம் சாஞ்சுட்டார். கோமதி சுதாரிச்சுண்டுட்டாள்…

(நான் தான் சொல்லிண்டு வரேனோல்லியோ! கால்லே கஞ்சி கொட்டினமாதிரி, நீர் ஏன் துடிக்கிறீர், தீக்ஷிதர்வாள்! சரி. உம்ம திருப்திக்கு அவாத்துலே பேசினதை, வார்த்தைக்கு வார்த்தை நானே சொல்லிட்றேன். நானே கட்சி மாறிட்டேனே, சுவாமி! காது கொடுத்து கேளும்.)

கிணத்தாண்டே:

கோமதி: எங்கிட்ட சொல்லுடீ. யாராவது உனக்கு சொக்குப்பொடி போட்டுட்டானா?

கலா: (கால் விரலால் மண்ணை கீறராள்.) மெளனம்.

அம்மாக்காரி : (உள்ளேயிருந்து) கலா! மதினி கூப்ட்றா, உன்னை.

சேகர்: எனக்கு தெரிஞ்சதை நான் சொல்லிட்றேன்.

கலா: (உரக்க) நீ வாயை மூடுடா.

நாணா: எல்லாரும் என்னமோ சூழ்ச்சி பண்றேள். நான்தானே அவாளுக்கு பதில் சொல்லணும். நான் இன்னிக்கே திருபுவனத்துக்கு ஒரு நடை போய்ட்டு வந்துரறேன். (இதான் புருஷ லக்ஷணம், தீக்ஷிதர்வாள். மத்தவாளை மிரட்டணும். நான் தான் ரைட்டு! ஊக்கும்! )

அம்மாக்காரி: டேய் நாணா! நான்தான் ஆத்துக்கு பெரியவ. ஆர்டர் போட்றேன். எனக்கு வந்த ஆர்டர் அது தான்.

மதனி: உங்களுக்கு நன்னா புரியும் அண்ணா…  இப்போ இல்லை என்றாலும், நீங்க அவரை தான் பண்ணிப்பேன் என்று ஒத்தைக்கால்லே நிக்கலையா?.

அம்மாக்காரி: கோமு! பெண்ணெடுக்க நான் தான் வந்தேன். ஒத்துக்கிறேன். மாமியார்னா நாலு வார்த்தை பேசத்தான் பேசுவா. பெத்த வயிறுடீ. ஆனா, உம்மேலே எனக்கு பாசம்டீ… எண்ணை தேச்சு விடுவேனே. ஞாபகம் இருக்கோ? நீயும் அவனும் ஆசையா இருக்கேள்னு எனக்கு எத்தனை சந்தோஷம். கோயிலுக்கு போகச்சே, நானும், மதினியும் அதான் பேசிப்போம்.

கலா: (சிரிச்சுண்டே) எங்கிட்டே சொல்லியிருக்கேயே, பாட்டி.

சேகர்: பாட்டின்னா பாட்டிதான். நான் கம்ப்யூட்டர் கத்துக்கறத்துக்கு அவதானே காசு கொடுத்தா. பாட்டி கிட்ட சத்தியம் பண்ணிட்டேனா. சிகரட்டை விட்டுட்டேன்…

(அம்மாக்காரிக்கு முத்தம் கொடுக்கறான். அவளுக்கு வெட்கம்,.. மூஞ்சி சிவந்து போச்சு.)

அம்மாக்காரி: கலா அன்னிக்கே எங்கிட்ட சொல்லிடுத்து. தீக்ஷிதரோட பேரன், தமிழுக்குன்னு ஒரு பெரிய காலேஜ் இருக்காமே. அதிலே ப்ரொஃபஸராம். அவனை தான் பண்ணிக்கப் போறா. உனக்கு காலணா செலவு இல்லைடா. அவன் ‘கட்டின புடவையோட வா’ ன்னு சொல்லிட்டான். அங்கேயே சேகருக்கு வேலையும் தராளாம். என்னமோ எல்லா புஸ்தகத்தையும், ராமாயண ஓலையா வச்சிருக்கையே!!, அதெல்லாம் கம்ப்யூட்டர் லெ போடணுமாம். எங்கிட்ட காமிச்சான், அந்த பிள்ளையாண்டான், சோமாஸ்கந்தன். தறி! என்ன பெரிய தறி. பானு ஆத்துக்காரர் கிட்ட கொடுத்துடு,..  நல்ல மனுஷா.

நாணா: (மூர்ச்சை போடல்லை! அதான் பாக்கி. நா தழுதழுக்க;) அம்மா! (குரல் உடஞ்சு போறது.)

(தீக்ஷிதர் முதல் தடவையா பேசறது காதுலே விழறது: ‘என்ன சுவாமி! என் கிட்டேயே கைவரிசையை காண்பித்து விட்டீர்கள்! சோமு எங்கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லலையே. பெத்தவா போயிட்டா. எங்க கிட்ட வளர்ந்த பயல்! அதே. எல்லாம் நன்னா நடந்தா சரி. நாம்பளும் காலத்தை அனுசரிக்கணுமோல்லியோ! நான் போய், அவளை வழிக்கு கொண்டு வரேன்.

அதெல்லாம் சரி. உம்மை பாத்தா ஒரு மாதிரி இருக்கு. வயசு கூட சொல்லமுடியல்லை. நீங்க யாரு?)

பதிலில்லை. ஆளைக்காணோம். நான் என்ன பைத்தியமா?!!.. இதுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லிண்டு?,.. நான் கோபாலய்யரோட ஆத்மசொரூபம். ஆமாம்…

 

படத்துக்கு நன்றி..

 

2 thoughts on “மானம்பூச்சாவடி..

  1. அருமையான கதை. சம்பவங்கள் நேர்த்தி! இயற்கை. ஆரம்பத்திலே பொதுவாகச்சொல்வதாய் வந்த கதை அப்புறமாய் நாணா சொல்றாரா, தீக்ஷிதர் சொல்றாரானு கொஞ்சம் குழம்பிப் போனது மட்டும் தவிர்த்திருக்கலாம்.

  2. அற்ப சந்தோஷத்துக்காக, ஐயங்கார்தெரு வாசிகள் மட்டும் ஐயரை ஐயன் என்று சொல்வதில்லை. ஐயன் என்பது தான் 20ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கம் வரை பொது வழக்கு. எங்கள் வீட்டுப் பழைய தஸ்தாவேஜிகளில் ஐயன் என்று தான் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. பாத்திரத்தில் பெயர் வெட்டுவதும் அப்படியே. பாரதி கூட தன் கதைகளில் அப்படிப் பயன்படுத்துகிறார். 1960களில் நான் கடைசியாக எங்கள் கிராமத்துக்குப் போனபோது வரை அங்கிருந்த பண்ணையாட்கள் ஐயன் என்ற சொல்லை, மரியாதையான சொல்லாகச் சொன்னதைக் கேட்டிருக்கிறேன். அமைச்சர் கோவிந்த தீக்ஷிதர் பெயரால் ஏற்பட்ட ஐயன் குளம், ஐயன்பேட்டை, ஐயன் கடைத்தெரு என்ற வழக்குகளையும் கவனிக்க.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *