வல்லமை

Tag: ப. சூர்யலெக்ஷ்மி

  • கயமனாரின் பாடல்களில் சமூகக் கருத்தாக்கம்

    ப.சூர்யலெக்ஷ்மி,
    பதிவு எண்: 12178
    முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்,
    தமிழ் உயராய்வு மையம்,
    தமிழியல் துறை,
    ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,
    திருநெல்வேலி.
    ஆய்வு மையம்: மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்,
    அபிசேகப்பட்டி, திருநெல்வேலி-627012 தமிழ்நாடு, இந்தியா.

    நெறியாளர்: ந.வேலம்மாள், உதவிப் பேராசிரியர்,
    தமிழியல் துறை, ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி, திருநெல்வேலி-627008

     

    முன்னுரை:-

    சங்கக் கவிஞர்களில் உடன்போக்கினைப் பற்றி மட்டுமே தனது பாடல்களில் மிகுதியாகப் பேசியவர் கயமனார். உடன்போக்கில் தனது மகளைப் பிரிந்த தாயின் பன்முகத் தன்மை வெளிபடுகிறது. மகளைப் பிரிந்த தாயின் துயரம், மகள் சுரத்திடையே சென்றாலும் அவளது கடுமையான பயணம் இனிதாக விளங்கட்டும் என்கிறாள். தன்னைப் போலவே தலைவனின் தாயும் துயரடையட்டும் என்கிறாள். மகளின் வரவுக்காகக் காத்திருக்கும் நிலை, தலைவியை மீட்கச் செல்லும் தாய் இவ்வாறு கயமனாரின் பாடல்களில் தாயின் நிலைப்பாடு குறித்துப் பேசப்படுகின்றது. களவில் தலைவன் தலைவியின் காதல் வாழ்க்கையை முழுமையாகச் சமூகத்தார் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. திருமணம் செய்து இல்லற வாழ்க்கை நடத்துவதையே சமூகம் ஏற்றுக் கொள்கிறது. கயமனாரின் பாடல்களில் சமூகக் கருத்தாக்கம் எவ்வாறு என்பதனை ஆய்வதே இவ்வாய்வின் நோக்கமாக உள்ளது.

    உடன்போக்கு:-

    உடன்போக்கினைப் பற்றித் தொல்காப்பியர் கூறுவது, ஒரு பெண்ணிற்கு நாணம்தான் சிறந்தது அந்த நாணத்தைவிடக் கற்பு சிறந்தது அதன் விளைவாக உடன்போக்கு நிகழும் என்கிறார்.

    ” உயிரினும் சிறந்தன்று நாணே; நாணினும்
      செயிர்தீர் காட்சிக் கற்புச் சிறந்தன்று எனத்”       (தொல்.பொ.களவியல்.இளம் நூ.111)

    களவினை அறிந்த தமர் காவலில் இருத்த, இற்செறிக்கப்பட்ட தலைவியை உடன்போக்குச் செல்லத் தோழி தூண்டுபவளாகத் திகழ்கிறாள்.

    தாய்மைத்துவம்:-

    தாய்மைக்குரிய உணர்வுக்குவியல்களையும், விளைவுகளையும் ஒன்றாகக் குவித்துப் பார்க்கக்கூடிய ஒரு தளமே தாய்மை என்ற நிறுவன அமைப்பாகும். தாய்மைத்துவப் பண்பமைப்பிலுள்ள அனுபவங்களையும் திறமைகளையும் சமுதாய நோக்கில் நன்முறையில் வலுப்படுத்தவும், வெளிக்கொணரவும் விரும்புகிறது.

    ”ரிச் என்பவர் குடும்பத்தில் பெண்களுக்கு என வரையறுக்கப்பட்ட தீவிர உணர்ச்சிச்சுமைகள் போன்றவை ‘தாய்மை’ என்ற அமைப்பிற்குரிய கூறுகளாகும்” என்கிறார். சமுதாயம் பெண்களுக்கு என்ற கட்டுப்பாட்டை வகுத்துள்ளது. அதில் தாய்மைப்பேறு, குழந்தையைப் பேணிக்காப்பது, வளர்ப்பது, குடும்பம் என்ற அமைப்பில் பெண்களின் தனிப்பட்ட உணர்வுகள் தந்தைவழிச் சமூகத்தால் நசுக்கப்படுகிறது. குழந்தை வளர்ப்பில் தாய்க்கே முதலிடம் கொடுக்கிறது. இப்படிப் பாராட்டிச் சீராட்டி வளர்த்த மகள் காளையுடன் உடன்போக்குச் சென்றுவிட்டதால் தாய்க்கே மிகப் பெரிய இழப்பு நேரிடுகிறது. தாயின் மனநிலையைக் கயமனாரின் 23  பாடல்களில் அகப்பாடல்களில் 21 பாடல்களில் காணமுடிகிறது. புறப்பாடலில் இறந்த மகனைத் தாய் காண நேர்ந்தால் அவள் படப்போகும் துயரத்தினையும் கண்முன்னே காட்டுகிறது.

    காற்சிலம்பு:-

    சங்க காலத் தமிழ்மகளிர், திருமணத்திற்கு முன்பாகச் ‘சிலம்பு கழி நோன்பு’ என்ற சடங்கினைச் செய்வர்; தன் காலில் உள்ள சிலம்பினைக் கழற்றியப் பிறகே திருமணம் செய்விக்கும் வழக்கம் காணப்பட்டது. சங்க இலக்கிய பாடல்களின் வழியே இச்செய்தியானது பதிவாகிறது.

    உடன்போக்குச் செல்ல நினைத்த தலைவி காற்சிலம்பினைக் கழற்ற நினைத்தாள் இதனைக் கண்டால் தோழிமார் நோவார்கள் என்று செல்லாது விடுத்தால் பாடலில் “அரியமை சிலம்பு கழீஇப் பன்மாண், வரிபுனை பந்தோடு வைஇய செல்வோள், இவை காண் தோறு நோவர் மாதோ” (நற் 12, 5-7). சிலம்பு கழி நோன்பினைத் தான் காணாது பிறர் காணுமாறு மகள் சென்றாள் என்று தாய் புலம்புவது பாடலில்

    ” சிலம்பு கழீஇய செல்வம், பிறருணக்
                  கழிந்தஎன் ஆயிழை அடியே” (நற் 279, 10-11)

    சிலம்பினைக் கழற்றி மகள் உடன்போக்குச் சென்றுவிட்டாள். அவள் சென்ற பாலை வழியில் ஆறலை கள்வர் உள்ளார்களே; தலைவன்முன் இவள் செல்வாளோ என்று கவலைகொள்வது பாடலில் ” எவ்வினை செயுங்கொல்? நோகோ யானே? அரிபெய்து பொதிந்த தெரிசிலம்பு கழீஇ” (அகம் 321, 13-15) தலைவி காற்சிலம்புடன் வயலைக் கொடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவாள். அவள் இல்லாது உன்னைப் பேணுபவர் யார் என்று நற்றாய் புலம்புகிறாள். பாடலில்

          “பொய்சிலம்பு ஒலிப்பப் பெயர்வனள் வைகலும்,
      யார்மற்றுப் பெறுகுவை அணியை நீயே” (அகம் 383,12-14)

    உடன்போக்கு சென்ற மகளை மீட்க முயலுதல்:-

    செவிலித்தாய் உடன்போகிய மகளைத் தேடிக் கண்டோரை நோக்கி மகளைப் பற்றி வினவுகிறாள். அவளைப் பற்றி கூறினால் விருந்தோம்புவேன் என்கிறாள். பாடலில் “முன்னாள் உம்பர்க் கழிந்த என்மகள் தன்னூர் இடவயின் தொழுவேன் நுண்பல்” (நற் 198, 315) இல் செறிப்பில் வைத்த தன் மகள் காவலையும் கடந்து உடன்போகினாள். ஆநிரைகளைக் கவர்ந்து சென்றவர்கள் பின்தொடர்வதைப் போல் என் மகளையும் மீட்க வந்தேன் என்பது பாடலில்,

    ” இச்சுரம் படர்தந் தோளே, ஆயிடை, அத்தக்
     கள்வர் ஆதொழு அறுத்தென” (அகம்7,13-14)

    மகளை அடித்த தாய்:-

    உடன்போகிய மகளை நினைத்த தாய் இல்செறிப்பில் மகளை அடித்த தன் கையை வெட்டினால்தான் என்ன என்று தன்னையே நொந்து கொள்கிறாள். முதுகு தனக்கு உரியது அல்ல என்று அடிவாங்கிய மகளைப் பாடலில், “எறிகோல் சிதைய நூறவும், சிறுபுறம் எனக்கு உரித்து என்னாள் நின்ற என்” (அகம் 145,20-22)

    தாயின் ஆவேசக் குரல்:-

    தன் மகளை உடன்போக்கு அழைத்துச் சென்ற அக்காளையின் தாயும் பெரிய நடுக்கமுற்று துன்பத்தை அடைவாளாக என்று ஆவேசக் குரலை எழுப்புவது பாடலில்,

    “பொம்மல் ஓதியைத் தன்மொழிக் கொளீஇக்
                  கொண்டுடன் போக வலித்த
                  வன்கண் காளையை ஈன்ற தாயே”     (நற் 293, 7-9).

    தலைவன் தலைவியை உடன்போக்கு அழைத்துச் சென்றமை பொறுக்க முடியாது பொருத்தமற்றத்து என்று தாய் சாடுகிறாள். பின்வருமாறு, “தணிந்த பருவம் செல்லான் படர்தரத்” (அகம் 397,8). உடன்போக்கினைப் பெற்றோரும், சமூகமும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பது கயமனாரின் பாடல் மூலம் தெளிவாகிறது.

     உடன்போகிய மகள் இனிதாக வாழவேண்டும் என்ற தாயின் மனநிலை வெளிப்படும் பாடல்கள்:-

    உடன்போகிய தன் மகள் இல்லறத்தை இனிதே நடத்தினால் தன் துயரம் நீங்கும் என்பது பாடலில் ” எரிசினந் தணிந்த இலையில் அம்சினை, வரிப்புறப் புறவின் புலம்புகொள் தெள்விரி” (நற் 305,6 ). மகள் உடன் போகிய பாலை நிலமானது சூரிய ஒளி வீசாமல் மரத்தின் நிழல் அடங்கி மழை பெய்து குளிர்ச்சியாக அமையுமாறு இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி எண்ணுவது பாடலில் “ஞாயிறு காயாது மரநிழற் பட்டு, மலைமுதற் சிறுநெறி மணன்மிகத் தாஅய்க்” (குறுந் 378,1-2).

    பாராட்டிச் சீராட்டி வளர்த்த தாய்:-

    உடன்போகிய தன் மகளின் மென்மைத் தன்மையை கண்டு செவிலி இரங்கியது. பாலும் உண்ணாதவள். நீரற்ற நிழல் அடங்கிப்போன சுரத்தில் எவ்வாறு வலியாளானாள் என்கிறாள்? “யாங்குவல் லுநள்கொ றானே யேந்திய” (குறுந் 356,5). பாலை நிலத்தின் கொடுமையை நினைத்த தாய், தன் மகள் பாலும் உண்ணாள், பந்தையும் உருட்டாள் எவ்வாறு சென்று இருப்பாள் என்று செவிலி துயரம் கொள்வது “கழைதிரங் காரிடை யவனொடு செலவே” (குறுந் 396,7). பந்தாடினாலும் கழங்காடினாலும் சோர்வுற்று என்னைக் கட்டிக் கொள்பவள் கடத்தற்கரிய தந்தையின் காவலையும் மீறிக் கொடுமையான பாலையில் அவள் அடிகள் நடந்து சென்றனளே என்கிறாள் பின்வருமாறு, “அருஞ்சுரக் கவலைய அதர்படு மருங்கின்” (அகம் 17,17)

    உடன்போகிய தன் மகள் மீண்டும் இல்லத்திற்கு வருவாளோ என்று ஏங்கி நிற்கும் தாயைக் காண முடிகிறது. மகளுக்கு தலைவாரி முடித்து, இடுப்பிலே தூக்கிச் சுமந்து, புனைவுகள் பல செய்து, பெற்றவள் என்ற உரிமைக்காக மகள் அருள் செய்யாமல் போனாலும் மகளின் வரவை எதிர்நோக்கித் தாய் கண்ணீர் வடிக்கிறாள். தன் இல்லத்திற்கு அழைத்து வருவானோ? அவன் இல்லதிற்கு அழைத்து செல்வானோ? தாய் ஏங்கி நிற்கும் நிலை பாடலில், ” என்மனை முந்துறத் தருமோ? தன்னை உய்க்குமோ? யாதவன் குறிப்பே?” (அகம் 195,17,18).

    தாய் மகளிடம் என் பகுதிக்கு உண், உன் தந்தைப் பகுதிக்கு உண், என்று பாராட்டிச் சீராட்டி வளர்த்த தன் மகள் உடன்போக்கு சென்றமைக்காக தான் வருந்தவில்லை. அவள் பாலை சுரத்தின் கடுமையில் எவ்வாறு நடப்பாள் என்று நினைத்து தாய் வருந்துகிறாள் “மடத்தகை மெலியச் சாஅய், நடக்கும்கொல்? என நோவல்யானே” (அகம் 219, 17-18).

    மகளின் அன்பிற்காக ஏங்கும் தாய்:-

    உடன்போகிய தன் மகள் தன்னை நினைப்பாளோ என்று மகளின் அன்பிற்காக ஏங்கும் தாயைக் காணமுடிகிறது. தன் மகளை ஊரே இழந்துவிட்டது என்கிறாள். “ஊர்இழந் தன்று, தன் வீழ்வுஉறு பொருளே” (அகம் 189,15). தலைவி உடன்போகியபின் அவள் விளையாடிய இடத்தையும் பிறவற்றையும் கண்டு தாய் புலம்புகிறாள். அயலவனின் காதலை நம்பி உடன்போகினாள் என்கிறாள் செவிலித் தாய் பின்வருமாறு, “பெருஞ்சோற்று இல்லத்து ஒருங்கு இவண் இராஅள், ஏதிலாளன் காதல் நம்பித்” (அகம்275,9-10).

    வேற்று மணம் பேசிய பெற்றோரும் உடன்போக்கிற்குத் தூண்டிய தோழியும்:-

    தலைவியின் களவினை அறிந்த பெற்றோர் அவளுக்கு வேற்று வரைவுக்கு ஏற்பாடு செய்தனர். அதனை அறிந்த தோழி அவனோடு உடன்போக்கு செய்ய ஏற்பாடு செய்விக்கிறாள். “வதுவை அமர்ந்தனர் நமரே அதனால்…….” (அகம் 221,3). தலைவியின் களவினை அறிந்த தமர் இற்செறிப்பினை அவளுக்கு மேற்கொண்டனர். தலைவின் துயரத்தினைக் காண முடியாத தோழி உன்னுடைய முலைகள் தலைவனுடன் பொருந்துவதாக அமைக நீ உடன்போக்குச் செல்க என்று துணிகிறாள் பாடலில், “வலியாய் இன்னும் தோய்க நின் முலையே!’ (அகம் 259,18)

    ஆணாதிக்கச் சமுகம்:-

    தலைவனின் பரத்தைமை உறவினைக் கண்டு தலைவி நாணமுற்று பிறரிடம் கூறாமல் கற்பொழுக்கத்திலிருந்து ஒழுகுவாள். அவனை ஏற்பாள் சினம் கொள்ளாமாட்டாள் என்ற கருத்தாக்கத்தினை ஆணாதிக்க சமூகம் உருவாக்குகிறது. பாடலில், ” தண்ணந் துறைவன் கொடுமை, நம்மு னாணிக் கரப்பாடும்மே”(குறுந் 9,7-8).

    மகனைப் பறிகொடுத்தை தாய்:-

    தலைவன் போரில் இறந்து காணப்பட்டான். அவனுடைய மனைவி நேரில் சென்று காண்கிறாள். உன்னுடைய தாய் நிலையினை அறிந்தால் என்ன பாடுபடுவாளோ என்று பலவும் சொல்லி அரற்றுகிறாள். பாடலில் “யாங்கா குவள்கொ லளிய டானே” (புறம் 254,11).

    முடிவுரை:-

    கயமனாரின் பாடல்களில் உடன்போக்கு பற்றியே பெரும்பான்மை காணலாகிறது. தலைவன் தலைவி இணைந்த களவு வாழ்க்கையைச் சமூகம் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும் பெற்றோர் ஏற்றுக் கொள்ளாத அளவில் உடன்போக்கு நிகழுகின்றது. சங்க காலச் சமூகம் நெறிப்பட்ட சமூகமாக திகழ்கின்றது. பெண் தனது வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையைச் சமூகம் அவளுக்கு மறுத்து விடுகிறது. அதனால் உடன்போக்கு நிகழ்வதைக் காவல் நீட்டித்தாலும் அதனால் தடுக்க முடியவில்லை. சமூகத்தின் கட்டை உடைத்துக்கொண்டு பெண் தனக்கான வாழ்க்கைத்துணையுடன் செல்ல முற்படுகிறாள்.

    அடிக்குறிப்புகள்:-

    1. செ. சாராதாம்பாள், பெண்ணிய உளப்பகுப்பாய்வும் பெண் எழுத்தும், ப 70.
    2. மேலது., ப.70

    துணைநூற்பட்டியல்:-

    1. கௌமாரீஸ்வரி.எஸ், 6ஆம் பதிப்பு 2008 தொகாப்பியம் பொருளதிகாரம், (இளம்பூரணர் உரை), சாரதா பதிப்பகம், இராயப் பேட்டை, சென்னை-600014.
    2. சாமிநாதையர், உ.வே, 5ம் பதிப்பு 2000, குறுந்தொகை மூலமும் உரையும், உ,வே சாமிநாதையர் நூல் நிலையம், சென்னை-90.
    3. செ.சாரதம்பாள், பெண்ணிய உளப்பகுப்பாய்வும் பெண் எழுத்தும்,
    4. நாரயணசாமி அ.ஐயர் உரை, 2007 நற்றினை நானூறு, கழ்க வெளியிடு, திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம் லிட், சென்னை-18.
    5. பூலியூர்க்கேசிகன் உரை, முதற்பதிப்பு 2013 அகநானுறு (களிற்றியானை நிரை) முத்தமிழ் பதிப்பகம், சென்னை-6000061.
    6. பூலியூர்க்கேசிகன் உரை, முதற்பதிப்பு 2013 அகநானுறு (மணிமிடைபவளம்) முத்தமிழ் பதிப்பகம், சென்னை-6000061.
    7. பூலியூர்க்கேசிகன் உரை, முதற்பதிப்பு 2013 அகநானுறு (நித்திலைக்கோவை) முத்தமிழ் பதிப்பகம், சென்னை-6000061.

    *****

    கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
    தமிழ் உயராய்வு மையம், தமிழியல் துறை,
    ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,  (மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்),
    அபிஷேகப்பட்டி,
    திருநெல்வேலி.-627012. தமிழ்நாடு, இந்தியா.

    நெறியாளர் : ந. வேலம்மாள்,
    உதவிப் பேராசிரியர் தமிழியியல் துறை,
    ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,
    திருநெல்வேலி-627008

     

     

    Share

  • சங்கப்பெண் கவிஞர்களின் புறப்பாடல்களில் காணலாகும் உலக வழக்கைத் தழுவிய மெய்ப்பாடுகள்

     

    ப.சூர்யலெக்ஷ்மி,
    பதிவு எண்: 12178
    முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்,
    தமிழ் உயராய்வு மையம்,
    தமிழியல் துறை,
    ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,
    திருநெல்வேலி.
    ஆய்வு மையம்: மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்,
    அபிசேகப்பட்டி, திருநெல்வேலி-627012 தமிழ்நாடு, இந்தியா.

    நெறியாளர்: ந.வேலம்மாள், உதவிப் பேராசிரியர்,
    தமிழியல் துறை, ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி, திருநெல்வேலி-627008

     

     

    முன்னுரை:-

    தொல்காப்பியர் மெய்ப்பாட்டியலில் பொது மெய்ப்பாடு என்பது எண்வகை மெய்ப்பாடு அவை நாடக வழக்கினைச் சார்ந்து வரும். அதில் நானான்கு வகையினைக் கூறி 32 என்பார். அவை அல்லாத அதில் அடங்காத 32 மெய்ப்பாடும் உலக வழக்கினைப் பெரிதும் தழுவிய மெய்ப்பாடு ஆகும். உரையாசிரியரான இளம்பூரணரும் பேராசிரியரும் இந்த 32 மெய்ப்பாடுகளும் அகத்திற்கும் புறத்திற்கும் பொதுவாக நிகழும் என்கிறார். “ச.சோமசுந்தர பாரதியார் இவை மூப்பத்திரண்டும்  எவ்வெட்டாய் முறையே இயற்கைப்புணர்ச்சி, இடந்தலைப்பாடு, பாங்கொடு தழாஅல், தோழியிற்புணர்வு என்ற நான்கு பகுதிகட்கும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன என்றும் இவை அகத்துறைக்கே சிறப்பாக வரும் என்றும் ஏதுக்காட்டி நிறுவுவதுடன் பழைய உரையாசிரியர் இருவர் கொள்கைகளையும் மறுத்துவிடுவர்”. உரையாசிரியர்களின் மாறுபட்ட கருத்தினை நினைவில் கொண்டு சங்கப்பெண் கவிஞர்களின் புறநானூற்றுப் பாடல்களில் உலக வழக்கினைத் தழுவிய மெய்ப்பாட்டினைக் கண்டறிவதே இவ்வாய்வின் நோக்கமாகும்.

    உலகவழக்கினைத் தழுவிய மெய்ப்பாடு:-

    உலக வழக்கைத் தழுவிய மெய்ப்பாடு 32 ஆகும். அவை உடைமை, இன்புறல், நடுவுநிலை, அருளல், தன்மை, அடக்கம், அன்பு, கைம்மிகல், நலிதல், சூழ்ச்சி, வாழ்த்தல், நாணுதல், துஞ்சல், அரற்று, கனவு, முனிதல், நினைதல், வெரூவுதல், மடிமை, கருதல், ஆராய்ச்சி, விரைவு, உயிர்ப்பு, கையாறு, இடுக்கண், பொச்சாப்பு, பொறாமை, வியர்த்தல், ஐயம், மிகை, நடுக்கம் என்பவையாகும்.

    உடைமை:-

    உடைமை என்பது “செல்வம் உரியப்பொருள், அணிகலன், உரியவை” என்று தமிழ் தமிழ் அகராதி பொருள் கூறுகிறது.

    உடைமை என்பதனை “யாதானுமொரு பொருளை உடையனாயினால் வருதலாகும் மனநிகழ்ச்சி என்று இளம்பூரணர் கூறுகிறார். “உடைமை என்பது செல்வம், செல்வநுகர்ச்சியாயின் உவகைப்பொருளாம்; இஃது அன்னதன்றி நுகராதே அச் செல்வந்தன்னை நினைந்து இன்புறுதற்கு ஏதுவாகிய பற்றுள்ளம் என்று பேராசிரியர் கூறுகிறார். உடைமை மெய்ப்பாடு பின்வருமாறு,

    நிலப்பரப்பு நம்முடையது என்று உரிமை உடைய மன்னன் ஆனவன் இறந்து விட்டால் வலிமை உடையவர்களுக்கு நிலமானது உடைமை உடையதாகும் என்ற செய்தி ஔவையின் பாடலில் பின்வருமாறு, “தமவே ஆயினும் தம்மொடு செல்லா, வேற்றோர் ஆயினும் நோற்றோர்க்கு ஒழியும்” (புறம் 367,2-3), பாரிமகளிர் தம்முடைய பறம்பு மலையும் தந்தையும் முன்பு தமக்கு உடமையாக இருந்தமையைப் பாடலில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் “எந்தையும் உடையேம்; எம்குன்றும் பிறர் கொளார்” (புறம் 112, 2).

    நடுவுநிலை:-

    நடுவுநிலை என்பது “நீதி ஒரு பக்கம் சாயாமை” என்று தமிழ்-தமிழ் அகராதி விளக்கம் தருகிறது.

    நடுவுநிலை என்பது “ஒருமருங்கு ஓடாது நிகழும் மனநிகழ்ச்சி” என்று இளம்பூரணர் கூறுகிறார். நடுவுநிலை என்பது “ஒன்பது சுவையுள் ஒன்றென நாடக நிலையுள் வேண்டப்படுஞ் சமநிலை” என்று பேராசிரியர் விளக்கமளிக்கிறார்.

    சோழன் போரவைக் கோப்பெருநற்கிள்ளி ஆமூர் மல்லனோடு மற்போர் புரிந்தான். சிலர் கிள்ளி வெற்றிபெறுவான் என்றனர்; பனை மரத்தின் அடியில் தான்நின்று நடுநிலையோடு அக்காட்சியைக் கண்டதனை நக்கண்ணையார் கூறுவது பின்வருமாறு, “ஆடாடென்ப வொருசா ரோரே, ஆடன்றென்ப வொருசா ரோரே, நல்ல பல்லோ ரிருநன் மொழியே” (புறம் 85, 3-5).

    அருளல்:-

    அருளல் என்பது “ஈதல், அருள்செய்தல், உண்டாக்கல், காத்தல், கற்பித்தல், கொடுத்தல், அசைதல், சொல்லல், விழித்தல், கட்டளையிடல்” என்று தமிழ்-தமிழ் அகராதி பொருள் கூறுகிறது. “அருளாவது எல்லா உயிர்க்கும் அளிசெய்தல்” என்று இளம்பூரணர் கூறுகிறார். பேராசிரியர் அருளென்பது “மக்கள் முதலிய சுற்றத்தாரை அருளுதல்” என்கிறார்.

    குழந்தையின் மழலைச் சொற்கள் தந்தைக்கு அருளுவது போல ஔவைக்கு அதியமான் அருளுகிறான் என்று ஔவை கூறுவது பின்வருமாறு,   “அருள் வந்தனவால், புதல்வர்தம் மழலை, என்வாய்ச் சொல்லும் அன்ன; ஓன்னார்” (புறம் 92, 3-4). அதியமான் பரிசில் தருவது தாழ்ப்பினும் அவன் தருவது தவறாது அருளுடையவன் என்பதனை “கோட்டிடை வைத்த கவளம் போலக் கையகத் ததுவது பொய்யா காதே” (புறம் 101, 7-8). பொகுட்டெழினி துன்ப இருளினைப் போக்கி நிலவு போன்று அருளும் தன்மையுடையவன் என்பதனை “இசைவிளங்கு கவிகை நெடியோய்! திங்கள், நாள்நிறை மதியத்து அனையை; இருள்” (புறம் 102, 6-7). விறலியிடம், ஔவை பரிசிலரைப் பாதுகாக்க அதியமான் உண்கலத்தில் அருளுவான் என்கிறாள். பின்வருமாறு, “மெழுகுமெல் அடையின் கொழுநிணம் பெருப்ப” என்கிறாள். (புறம் 103, 10).

    நாஞ்சில் வள்ளுவன் ஆய் அண்டிரனிடம் விறலியர் சமைக்க அரிசியை ஔவை வேண்ட, அவனோ ஆராயாமல் பெருங்களிறு சுமக்கும் அளவில் உணவினை ஈந்து அருளிய செய்தி பாடலில், “பெருங்களிறு நல்கியோனே யன்ன தோர்” (புறம் 140, 8) காணலாகிறது. அதியமான் இறந்த பின்பு அவன் செய்த அருள் தன்மையினை ஔவை பாடலில் பதிவு செய்துள்ளார் அவை பின்வருமாறு, “சிறிய கட்பெறினே, எமக்கு ஈயும் மன்னே! பெரிய கட்பெறினே, யாம் பாடத் தான் மகிழ்ந்து உண்ணும்; மன்னே! சிறு சோற்றானும் நனிபல் கலத்தன்; மன்னே!” (புறம்235,1-5).

    இழந்த தன் கணவனின் அருள் தன்மையினை அவன் மனைவி எண்ணிப் பார்க்கிறாள். இரவலர்க்கு உணவு வழங்கி அவர்கள் கண்ணீரினைப் போக்கி அருளியமையைப் பாடலில் “இரவலர்த் தடுத்த வாயில் புரவலர் கண்ணீர்த் தடுத்த தண்நறும் பந்தர்” (புறம் 250, 2-3).

    தன்மை:-

    தனிமை என்பது “இயல்பு, குணம், நிலைமை, பெருமை, மெய்மை, அழகு,” என்று தமிழ்-தமிழ் அகராதி பொருள் தருகிறது.

    தன்மை என்பது “சாதியியல்பு” என்று இளம்பூரணர் கூறுகிறார். தன்மையென்பது, சாதித்தன்மை; அவையாவன: “பார்ப்பாராயிற் குந்தி மிதித்துக் குறுநடை கொண்டு வந்து தோன்றலும், அரசராயின் எடுத்த கழுத்தொடும் அடுத்த மார்பொடும் நடந்து சேறலும், இடையராயிற் கோற்கையுங் கொடுமடியுடையும் விளித்த வீளையும் வெண்பல்லுமாகித் தோன்றலுமென் றின்னோரன்ன வழக்குநோக்கிக் கொள்க” என்று பேராசிரியர் கூறுகிறார்.

    மற குலப்பெண் ஒருத்தி மண்ணாசையால் போர் செய்யும் பகைவேந்தர் உருவாக வேண்டும் என்று நடுகல்லைத் தொழுத செய்தி பின்வருமாறு, “ஓ…..வேந்தனொடு, நாடுதரு விழுப்பகை எய்துக எனவே” (புறம் 306, 6-7). மறகுலபெண்ணைப் பற்றி வினவியவனிடம் இவள் தந்தை வயலில் தனியே வென்ற மன்னருக்கு மனம் பேசியுள்ளார் என்கிறார், அள்ளூர் நன்முல்லையார். மறக்குலத்தின்வீரம் பொருந்திய தன்மையைக் காட்டுகிறது பாடலில், “கரந்தைஅம் செறுவின் பெயர்க்கும், பெருந்தகை மன்னர்க்கு வரைந்திருந் தனனே” (புறம் 340, 8-9). என்கிறார். மறக்குலப்பெண் முன்னொரு நாள் தந்தையையும் கணவனையும் போரில் பறிகொடுத்தாள் இருப்பினும் தன் ஒரே மகனான இளைய மகனையும் வெள்ளாடை உடுத்தி வேலைக் கையில் கொடுத்து போருக்கு அனுப்பும் செய்தி பாடலில், “வேல்கைக் கொடுத்து வெளிது விரித்து உடீஇ” (புறம் 279, 8).

    அதியமானைப் பகைத்த மன்னனிடம் அவன் நுண்ணிய பூண் அணிந்த மார்பினை உடையவன் நற்போரினைச் செய்யும் தன்மையன் அதனால் அவனை பகைக்க வேண்டாம் என்று எச்சரிக்கிறாள் பாடலில், “கதிர்விடு நுண்பூண் அம்பகட்டு மார்பின்” (புறம்88, 4).

    ஏறைக்கோன் குறிஞ்சி நிலத்துக் குறுநிலத் தலைவன் இவன் பிறர் வருகை கண்டு நாணமடைபவன். தனக்குரியோர் பிழை செய்யின் அதனைப் பொறுப்பவன். பலியிடத்து வலிமையுடையவன் அரசனிடத்தில் வலிமையுடையவன் இத்தகைய தன்மை வாய்ந்தவை என்று குறமகள் இளவெயினி கூறுவது பின்வருமாறு, “தமர்தற் றப்பி னதுநோன் றல்லும், பிறர்கை யறவு தானா ணுதலும்” (புறம் 157, 1-2).

    அன்பு:-

    அன்பு என்பது “பற்று, ஆசை, தயை, நேசம், கருணை, பிரியம், அருள், பக்தி, சிவம், என்று தமிழ்-தமிழ் அகராதி பொருள் கூறுகிறது. அன்பு என்பது “பயின்றார்மாட்டுக் காதல்” என்று இளம்பூரணர் கருதுகிறார்.

    “பேராசிரியர் அன்பென்பது, “அருட்கு முதலாகி மனத்தில் நிகழும் நேயம், அஃதுடையார்க்குப் பிறர்கண் துன்பங் கண்டவழிக் கண்ணீர் விழுமாதலின் அவ்வருளானே “அன்புடைமை விளங்கும்” என்று விளக்கம் தருகிறார்.

    அதியமான் ஔவையின் மீது பேரன்பு வைத்ததன் காரணமாக அரிய வகை நெல்லிக்கனியைத் தான் உண்ணாது புலவருக்கு ஈந்தமை பாடலில், “சிறியிலை நெல்லித் தீங்கனி குறியாது,.. சாதல் நீங்கஎமக்கு ஈத்தனையே” (புறம் 91, 9,11).

    வாழ்த்தல்:-

    வாழ்த்தல் என்பது “ஆசி கூறு, கடவுள் துதி, மங்களம் பாடுதல்” என்று தமிழ்-தமிழ் அகராதி பொருள் தருகிறது.

    வாழ்த்தல் என்பது “பிறனை வாழ்த்துதல்” என்று இளம்பூரணர் கூறுகிறார். வாழ்த்தல் என்பது “பிறரால் வாழ்த்தப்படுதல், இது பிறவினையன்றோவெனின் ஒருவனை நீடு வாழ்க என்று வாழ்த்தல் பிறவினையாயினும் அவன் வாழ்விக்கப்படுதலின் அவன் அவ்வாறு கூறல் அமையுமென்று” என்று பேராசிரியர் விளக்கம் தருகிறார்.

    ஔவையாருக்கு அதியமான் நெல்லிக்கனி ஈந்தமைக்காக நீலமணி போன்ற கரிய கழுத்தினையுடைய இறைவன் போல் வாழ்க என்று வாழ்த்துவது பின்வருமாறு, “நீல மணிமிடற்கு ஒருவன் போல மன்னுக-பெருமே! நீயே”  (புறம் 91, 6-7). ஔவையாரின் மற்றொரு பாடலில் சேரமான் மாவண்கோவும், பாண்டியன் கானப்பேர் தந்த பெருவழுதியும், சோழன் இராயசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி மூவேந்தர்களும் ஒன்றாக இருக்கும்போது நல் அறத்தினைச் செய்தால் வானத்து விண்மீனைக் காட்டிலும், மழைத்துளிகளைக் காட்டிலும் நெடுநாள் வாழ்க என்று வாழ்த்துவது, “வானத்து வயங்கித் தோன்றும் மீனினும், இம்மெனப் பரந்து இயங்கு மாமழை உறையினும், உயர்ந்துமேந் தோன்றிய பொலிகநும் நாளே” (புறம் 367, 15-18).

    பொகுட்டெழினியிடம் திறை செலுத்தாத பகைமன்னன் நாட்டைக் கழுதையேர் பூட்டி அழித்தாய் நீ வாழ்வாயாக என்று வறியவன் ஒருவன் பாடினான் என்ற செய்தியை ஔவை பாடலில் பின்வருமாறு, “வைகல் உழவ வாழிய பெரிது” கூறுகிறார், (புறாம் 392,11).

    அரற்று:-

    அரற்று என்பது “அழுது புலம்பு, பலவும் சொல்லி அழுது தன் குறை கூறுதல், ஒலி செய்” என்று தமிழ்-தமிழ் அகராதி விளக்கம் தருகிறது.

    அரற்று என்பது “உறக்கத்தின்கண் வரும் வாய்ச்சோர்வு” என்று இளம்பூரணர் கூறுகிறார். அரற்று என்பது “அழுகையின்றிப் பலவுஞ்சொல்லி தன்குறை கூறுதல்” என்று பேராசிரியர் விளக்கம் தருகிறார்.

    போரில் கணவன் மார்பில் விழுப்புண்பட்டுக் கிடந்தான் அவனை எடுத்து உன் தாய் இந்நிலை அறிந்தால் என்ன பாடுபடுவாளோ என்று அரற்றுகிறாள். பின்வருமாறு, “யங்கா குவள்கொ வழியில் டானே”(புறம் 254, 11).

    ஆராய்ச்சி:-

    “ஆராய்ச்சி என்பது துருவிப் பார்த்தால், நுணுகிப் பார்த்தால், புதியன காணல், சோதனை, என்று தமிழ்-தமிழ் அகராதி பொருள் தருகிறது.

    ஆராய்ச்சி என்பது ஒரு பொருளைக் குறித்து அதன் இயல்பு எத்தன்மைத்தென ஆராய்தல்” என்று இளம்பூரணர் கூறுகிறார். ஆராய்ச்சி என்பது ஒரு பொருளை நன்று தீதென்று ஆராய்தல் என்று பேராசிரியர் விளக்கம் தருகிறார்.

    தொண்டைமான் அதியமானிடம் பகை கொண்டான்; போரில் ஈடுபடக் கருதினான். போரின் கொடுமையை அதியமான் எண்ணி ஆராய்ந்து ஔவையைத் தூது அனுப்பியமை பின்வருமாறு, “பகைவர்க் குத்திக் கோடுநுதி சிதைந்து” (புறம் 95, 4). ஔவையின் மற்றுமொரு பாடலில் அதியமானுக்குத் திறை செலுத்தாத மன்னனிடம் திறை செலுத்த மறுப்பின் உங்கள் மனைவி உங்கள் தோளினைப் பிரிவது உறுதி என்று ஆராய்ந்து கூறுவது “குறுந்தொடி மகளிர் தோள்விடல், இறும்பூது அன்று; அஃது அறிந்து ஆடுமினே” (புறம் 97, 24,25).

    அதியமானுக்கும் கோவலூர் மலாடர் கோவிந்தனுக்கும் பகை உண்டாயிற்று. இடையிலுள்ள அதனைக் கண்டு அஞ்சியதனை ஔவை பார்க்கிறார். அதியமானைப் போரில் எதிர்த்து நிற்பவர் யார் போரின் தன்மையை நினைந்து ஆராய்வது பின்வருமாறு, “இறங்குகதிர் அலம்வரு கழனி, பெரும்புனற் படப்பை, அவா அகன் தலைநாடே”  (புறம் 98, 19-20).

    நடுக்கம்:-

    நடுக்கம் என்பது “அச்சம் துன்பம் கிறுகிறுப்பு” என்று தமிழ்-தமிழ் அகராதி விளக்கம் தருகிறது.

    நடுக்கம் என்பது “யாதானும் ஒரு பொருளை இழக்கின்றோமென வரு மனநிகழ்ச்சி என்று இளம்பூரணர் கூறுகிறார். நடுக்கம் என்பது “அன்பும் அச்சமும் முதலியன உடம்பிற் புலப்படுமாற்றான் உள்ளம் நடுங்குதல், புதல்வாக்குப் பிணி இல்வழியும் எவனாங்கொலன்று நடுங்குதல் அன்பான் நடுங்குதலாம்.” என்று பேராசிரியர் கூறுகிறார்.

    நக்கண்ணையார் பெருநற்கிள்ளியை கூடப் பொறாமையால் தாய்க்கும் ஊருக்கும் அஞ்சி நடுங்குவது பாடலில், “தொடிகழித் திடுதல்யான் யாயஞ் சுவலே அடுதோண் முயங்கல் லவைநா ணுவலே” (புறம் 83, 3-4).

    முடிவுரை:-

    புறப்பாடல்களில் உலக வழக்கினைப் பெரிதும் தழுவிய மெய்ப்பாடு உடைமை, நடுவுநிலை, அருளல், தன்மை, வாழ்த்தல், அரற்று, ஆராய்ச்சி, நடுக்கம் என்பதாகும். இவை மனித மனத்தின் உள்ளுணர்வின் புறதோற்றங்களாக வெளிப்படுகின்றன.

    துணைநூற்பட்டியல்:-

    1. ஔவை சு.துரைசாமிப் பிள்ளை (வி.வு), 1977, புறநானூறு (1-200 பாட்டுக்கள்), திருநெல்வேலி, தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம் லிமிடெட், சென்னை -1
    2. ஔவை சு. துரைசாமிப் பிள்ளை (வி.வு) , 1996, புறநானூறு (201-400) திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம் லிமிடெட் சென்னை- 18
    3. சுப்புரெட்டியார். ந2011 தொல்காப்பியம் காட்டும் வாழ்க்கை; சந்தியா பதிப்பகம் சென்னை-

    அகராதி:-

    1. மு. நிலாமணி (தொ.ஆ) கலா.கே.தாக்கர்(தொ.ஆ), 2005 தமிழ்-தமிழ் அகராதி நல்லற்பதிப்பகம், சென்னை – 600017.
    2. வின்சுலோ.எம், 1984,தமிழ் ஆங்கில அகராதி, ஏசியன் எஜிகேஷனல் சர்வீஸ், நியூ டெல்லி.

    *****

    கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர், தமிழ் உயராய்வு மையம், தமிழியல் துறை,
    ராணி அண்ணா அரசு மகளிர்க் கல்லூரி,  (மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்),
    திருநெல்வேலி.

     

     

    Share