-மேகலா இராமமூர்த்தி

வல்லமை வாசகர்கள் அனைவருக்கும் ஆசிரியர் தின நல்வாழ்த்துக்கள்!

நானிலம் போற்றும் நல்லாசிரியர்!

மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்ற வரிசையில் அன்னை தந்தைக்கு அடுத்த உயரிய இடம் வழங்கப்படுவது குரு என்று போற்றப்படும் ஆசிரியர்களுக்கே.

‘ஆசு’ எனப்படும் அறியாமைக் குற்றந்தன்னை மாணாக்கர் மனத்தினின்று இரியச் (விலக) செய்பவரே ’ஆசிரியர்’ ஆவார்.

கண்ணுடையர் என்பவர் கற்றோர் முகத்திரண்டு
புண்ணுடையர் கல்லா தவர் என்பார் தெய்வப் புலவர்.

எனவே கல்வியெனும் கண்ணைத் திறந்து மாணாக்கரை மாண்புடையோராய் மிளிரச்செய்யும் ஆசிரியப்பணி ஓர் அருட்பணியே. ஆயினும், மாணாக்கரின் மனங்கொள்ளத்தக்க வகையில் கல்வி கற்பிக்கவில்லையாயின் அந்த அருட்பணியானது மருட்சி தருகின்ற மருட்பணியாய் மாறிவிடக்கூடிய அபாயமும் உண்டு.

அவ்வாறு மருட்சியை மாணாக்கரிடத்து ஏற்படுத்தி அவர்களை வெருண்டோடச் செய்திடாமல், மாணவமணிகள் விருப்பத்தோடு தம்மைச் சூழ்ந்திருக்கும்வகையில் கல்வி கற்பித்த, கற்பிக்கின்ற ஆசிரியப் பெருமக்கள் அன்றும் இன்றும் இருக்கவே செய்கின்றனர். அத்தகைய நல்லாசிரியர்களில் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவர்தான் சர்வ பள்ளிகளும் இன்று போற்றிக் கொண்டாடும் சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன் அவர்கள்.

தமிழகத்தில் திருத்தணிக்கு அருகிலுள்ள சர்வபள்ளி எனும் கிராமத்தில் தெலுங்கு பிராமண வகுப்பைச் சேர்ந்த வீராசாமி மற்றும் சீதம்மா இணையருக்கு மகனாய் 1888-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 5-ஆம் நாள் பிறந்தார் இராதாகிருஷ்ணன். பூமகளின் (திருமகள்) பார்வைபடாத ஏழ்மையான நிலையில் அவர் குடும்பம் இருந்தபோதும், நாமகள் அங்கே கொலுவீற்றிருக்கத் தயங்கவில்லை. ஆம்! கலைவாணியின் கருணையை முற்றாய்ப் பெற்றிருந்த இராதாகிருஷ்ணன், தன்னுடைய அபார அறிவுக்கூர்மையாலும் அயரா உழைப்பாலும் கல்விக்கூடங்களில் அரசாங்க உதவித்தொகையைப் பெற்றுச் சிறப்பாய்க் கல்விபயின்று வந்தார்.

1906-ஆம் ஆண்டு, சென்னை கிறித்தவக் கல்லூரியில் தன்னுடைய இளங்கலைப் படிப்பைத் தொடங்கிய இராதாகிருஷ்ணன், எதிர்பாராத விதமாகவே தத்துவத்தை விருப்பப்பாடமாக எடுத்திருந்தார். (He studied Philosophy by chance rather than choice). மேற்கத்தியத் தத்துவவியலாளர்களான பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில், ஹெகல், ஸ்பென்ஸர், காந்த் போன்றோரின் சிந்தனைகளையெல்லாம் அறிந்துகொள்ளக்கூடிய நல்வாய்ப்பை அவருடைய கல்லூரிக்கல்வி அவருக்களித்தது. இவையெல்லாம் தத்துவத்துறையின்மீது அளவிறந்த காதலை அவருள் வளர்த்ததால் முதுகலைப் படிப்பையும் தத்துவத்துறையிலேயே தொடர்ந்தார் அப்பெருமகனார்.

தன்னுடைய முதுகலை ஆய்வேட்டை(Thesis) “The Ethics of the Vedanta and its Metaphysical Presuppositions” (வேதாந்தக் கோட்பாடுகளும் அவை சார்ந்த முன்முடிவுத் தீர்மானங்களும்) என்ற தலைப்பில் அவர் செய்திருந்தார். வேதாந்தத்தில், வரையறுக்கப்பட்ட கோட்பாடுகள் ஏதுமில்லை என்ற (மேற்கத்திய கிறித்தவ மதத்தினரின்) குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பதில் கூறுமுகமாகவே இந்தஆய்வினை அவர் செய்திருந்தார். எனினும் தன் ஆய்வேடு குறித்துத் தன்னுடைய தத்துவத்துறைப் பேராசிரியர் ஆல்பிரட் ஜார்ஜ் ஹாக் (Dr. Alfred George Hogg) என்ன சொல்வாரோ என்ற அச்சமும் அவரை உள்ளூர அலைக்கழித்தது.

ஆனால் சற்றும் எதிர்பாராவிதமாய் இராதாகிருஷ்ணனின் ஆய்வேட்டையும் அதில் சொல்லப்பட்டிருந்த கருத்துக்களையும் ”வெகு அருமை” என்று பாராட்டியிருக்கின்றார் பேராசிரியர் ஹாக். பேராசிரியரின் நன்மதிப்பைப் பெற்ற அந்த ஆய்வேடு விரைவில் நூலாகவும் வெளியீடு கண்டது.

கல்லூரிப் படிப்பை வெற்றிகரமாய் முடித்த இராதாகிருஷ்ணன், 1909-ஆம் ஆண்டு சென்னை பிரசிடென்சி கல்லூரியில் (Madras Presidency College) தத்துவத்துறை விரிவுரையாளராய்ப் பணியில் சேர்ந்தார். சில ஆண்டுகளுக்குப்பின் மைசூர் மகாராஜா கல்லூரியில் (Maharaja’s College, Mysore) தத்துவத்துறைப் பேராசிரியராய்ப் பதவியேற்றார். தன்னுடைய கம்பீரத் தோற்றத்தாலும், கற்பித்தல் திறனாலும், கனிவான அணுகுமுறையாலும் மாணாக்கர்களின் உள்ளங்களைக் கொள்ளை கொண்டார் இராதாகிருஷ்ணன். நண்பனாய், நல்லாசிரியனாய், வழிகாட்டியாய் (friend, philosopher and guide) மாணாக்கர்களுக்குத் திகழ்ந்த அவருடைய புகழ் திக்கெட்டும் பரவியது.

இந்தியாவிலுள்ள எல்லாப் பல்கலைக்கழகங்களும் அவரைப் பணியமர்த்த விரும்பிப் போட்டிபோட்டுக்கொண்டு அழைத்தன. ஆனால் அவர் கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்ற விரும்பினார். கல்கத்தாவிற்குத் தம்முடைய பேராசிரியர் புறப்படுகிறார் என்பதையறிந்து, மைசூர் மகாராஜா கல்லூரியே அவரை வழியனுப்பத் திரண்டுநின்றது. அச்சமயத்தில் அவருடைய மாணாக்கர்கள் செய்தசெயல் அனைவரையும் வியப்பின் உச்சிக்கே கொண்டுசென்றது.

அது என்ன தெரியுமா? கல்கத்தா செல்வதற்காகத் தொடர்வண்டி நிலையம் செல்லவிருந்த பேராசிரியர் இராதாகிருஷ்ணனுக்குக் குதிரை வண்டியொன்று ஏற்பாடாகியிருந்தது. தம் பேராசிரியர்மீது அளவுகடந்த அன்பும் மதிப்பும் கொண்டிருந்த மாணாக்கர்கள் குதிரை வண்டியிலிருந்த குதிரைகளை அவிழ்த்துவிட்டுத் தாமே குதிரைகளாகி(!) அவ்வண்டியைத் தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கு இழுத்துச் சென்றனராம். இக்காட்சியைக் கண்ட பொதுமக்கள் அதிசயித்து நின்றிருக்க, இராதாகிருஷ்ணனோ மாணாக்கர்களின் அன்பைக்கண்டு நெகிழ்ந்தநெஞ்சினராய்க் கைகூப்பி விடைபெற்றாராம்.

கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்திலும் தன் நாவன்மையால் புகழ்க்கொடி நாட்டினார் இராதாகிருஷ்ணன். பேராசிரியராய்ப் பணியாற்றிய காலத்திலேயே எழுத்துத் துறையிலும் முத்திரை பதித்திருந்தார் அந்தப் பேரறிவாளர். 1914 தொடங்கி 1920க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் The Quest, Journal of Philosophy, International Journal of Ethics, The monist, Mind போன்ற உலகத்தரம் வாய்ந்த பல பத்திரிகைகளில், இந்தியச் சமயங்கள், அத்வைத வேதாந்தம், இந்தியச் சமயங்களும் மேற்குலகச் சமயங்களும் ஓர் ஒப்பீடு எனப் பலதரப்பட்ட தலைப்புகளில் தத்துவக் கட்டுரைகள் எழுதி உலக வாசகர்களின் கவனத்தையும், பாராட்டையும் பெற்றார் இராதாகிருஷ்ணன்.

வங்கத்துக் கவிச்சிங்கம் தாகூரின் சிந்தனைகளில் பெரிதும் ஈர்ப்புடையவர் இராதாகிருஷ்ணன். கிழக்கு மேற்கு எனும் பேதமற்றனவாய் உலகனைத்திற்கும் பொதுவானவை தாகூரின் செழுமையான சிந்தனைகள் (நம் திருக்குறள் போல்!) எனும் எண்ணம் கொண்டிருந்த அவர், ‘வங்கக்கவியின் கருத்துக்களில்தான் இந்தியாவின் ஆன்மா கண்ணியமாய் வெளிப்படுகின்றது’ (Tagore’s philosophy was the genuine manifestation of the Indian spirit) என்று பகன்றார். அவ்வடிப்படையில், தாகூரின் தத்துவங்களை ஆய்ந்து வெளிப்படுத்துவதாகவே தன் முதனூலை அமைத்துக்கொண்டார் இராதாகிருஷ்ணன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

’The Philosophy of Rabindranath Tagore’ எனும் அந்த அரியநூலைப் படித்துவியந்த தாகூர், “என்னுடன் ​நேரடியாகப் பழகாத​போதினும் என்னு​டைய நூல்க​ளைப் படித்​தே என் எண்ணங்களை நன்கு உணர்ந்துள்ளீர்கள்! ​ உங்கள் ​பேரறிவு ​போற்றுதலுக்குரியது; உங்க​ளைப்​போல் ​ இவ்வளவு தெளிவாக என்னை உணர்ந்தவர் எவருமில்லை!” என்று இராதாகிருஷ்ணனைப் போற்றிப் புகழ்ந்திருக்கின்றார்.

புணர்ச்சி பழகுதல் வேண்டாம் உணர்ச்சிதான்
நட்பாம் கிழமை தரும் எனும் வான்புகழ் வள்ளுவம் ஈண்டு நம் நினைவிற்கு வருகின்றது.

மடைதிறந்த வெள்ளம்போல் ஆங்கிலத்தில் உரையாற்றுவதில் வல்லவர் இராதாகிருஷ்ணன். அவருடைய சொல்லாற்றலின் சிறப்பு அன்னைபூமியைக் கடந்து அயல்நாடுகளுக்கும் பரவிற்று. ஆதலால், ‘பிரிட்டிஷ் அகாதெமி’ இந்துமதத் தத்துவங்கள் குறித்துப்பேச அவருக்கு அழைப்புவிடுத்தது. இந்த அகாதெமியில் பேசுவதற்கு ஆசியாக் கண்டத்திலிருந்து முதன்முதலில் அழைக்கப்பட்டவர் இராதாகிருஷ்ணனே ஆவார்.

தொடர்ந்து, இங்கிலாந்து அமெரிக்கா போன்ற பல நாடுகளிலும் சொற்பொழிவாற்றிய தத்துவமேதை இராதாகிருஷ்ணன், தனது பொழி​வை இந்திய விடுத​லைக்கான ஓர் ஆயுதமாகவே பயன்படுத்தினார் எனலாம். மேற்கத்தியச் சிந்தனையாளர்களின் அனைத்துக் கருத்துக்களும் நம் இந்தியத் தத்துவங்களின் எதிரொலியாகவே உள்ளன என்ற அவர், இந்தியத் தத்துவங்களை மொழிபெயர்த்தால் அவை மேற்கத்தியச் சிந்தனைகளை விஞ்சிவிடும் ஆளுமையும் கருத்துச்செறிவும் உடையவை என்றுரைத்தார். இந்தியத் தத்துவங்களில் சாரமில்லை என்று நகையாடிய மேல்நாட்டினரின் எண்ணத்தை மாற்றி, உலக அரங்கில் இந்தியத் தத்துவங்களுக்கும் சமயங்களுக்கும் அடையாளத்தையும் அங்கீகாரத்தையும் பெற்றுத்தந்தவர் சர்வபள்ளியாரே!

இராதாகிருஷ்ணனின் அயல்நாட்டுப் பயணங்கள், பலநாட்டுத் தலைவர்களையும் சந்தித்து நட்புபாராட்டக்கூடிய நல்வாய்ப்பை அவருக்கு நல்கின. ஒருமுறை இங்கிலாந்தின் மேனாள் பிரதமமந்திரியும், சிறந்த இராஜதந்திரியுமான வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் இராதாகிருஷ்ண​னை ஓர் விருந்துக்கு அ​ழைத்திருந்தார். அவரது அ​ழைப்​பை ஏற்று விருந்துக்குச் ​சென்ற இராதாகிருஷ்ணன் அங்கே தம் ​கைகளால் சாப்பிடத் ​தொடங்கியதைக் கண்ட சர்ச்சில், “இந்தாருங்கள் ​டேபிள் ஸ்பூன்! ​கைகளால் சாப்பிடுவ​தைவிட ஸ்பூன் ​வைத்துச் சாப்பிடுவதுதான் சுத்தமானது; இந்தியர்களுக்கு இந்தச் சுத்தம் ​தெரியாமல்தான் ​கைகளால் சாப்பிடுகிறார்கள்; நாங்கள் சுத்தம்பற்றி நன்கு ​அறிந்தவர்கள்! அதனால்தான் ஸ்பூன் ​வைத்துச் சாப்பிடுகி​றோம்” என்றிருக்கிறார்.

இதைக் ​கேட்ட இராதாகிருஷ்ணன் முறுவலித்தபடி, “இல்​லை சர்ச்சில்! ஸ்பூன் ​வைத்துச் சாப்பிடுவ​தைவிடவும் சுத்தமானது ​கைகளால் சாப்பிடுவதே; ஏ​னெனில் நமது ​கைக​ளை ​வைத்து ​வேறுயாரும் சாப்பிடமுடியாது; ஆனால் நமது ஸ்பூ​னை ​வைத்து மற்றவர்கள் சாப்பிட முடியு​மே? அதனால்தான் இந்தியர்கள் ​கைகளால் சாப்பிடுகிறார்கள்” என்றாராம். அசடுவழிந்த சர்ச்சில், பதிலேதும் ​பேசாமல் தனது ​பேச்சிற்கு இராதாகிருஷ்ணனிடம் வருத்தம் ​தெரிவித்தாராம்.

மதிநுட்பம் மிகுந்தவரான டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணன், கல்வித்துறையில் பல உயர்பதவிகளை வகித்தவர். 1931-ஆம் ஆண்டு ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தராக அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1939-ஆம் ஆண்டு மதன்மோகன் மாளவியாவின் (இவர்தான் பனாரஸ் இந்துப் பல்கலைக்கழகத்தை நிறுவியவர்) விருப்பத்திற்கிணங்க பனாரஸ் இந்துப் பல்கலைக்கழகத்தில் துணைவேந்தராய்ப் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார். மேலும் பல அரியபதவிகள் அவரை அணிசெய்தன. அனைத்திற்கும் மகுடம் வைத்ததுபோல் 1952-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் துணைத்தலைவராய் இராதாகிருஷ்ணன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

1954-ஆம் ஆண்டு, இந்திய அரசு அவருக்கு ‘பாரத ரத்னா’ என்ற உயரிய விருதினை வழங்கிச் சிறப்பித்தது. இரண்டுமுறை குடியரசுத் ​துணைத்தலைவராய்ப் பணியாற்றியபின், 1962-ஆம் ஆண்டு இந்தியக் குடியரசுத் தலைவராய் அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணன் குடியரசுத் த​லைவராயிருந்த​போது, அவருடைய பிறந்தநாளை விமரிசையாய்க் ​​கொண்டாட ஏற்பாடுகள் நடந்தன. அதையறிந்த அவர், தான் முதன்முதலில் செய்த அறப்பணியான ஆசிரியப் பணியைப் பெருமைப்படுத்தும் வகையில் தன் பிறந்தநாளை ’ஆசிரியர் தினமாக’க் கொண்டாட விரும்பினார். அவர் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் வண்ணம் அவ்வாண்டுமுதல் (1962) அன்னாரின் பிறந்தநாளான செப்டம்பர் 5-ஆம் தேதி ஆசிரியர் தினமாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றது.

மிகச் சாதாரணக் குடும்பத்தில் பிறந்து தன் அசாதாரண அறிவுத்திறத்தாலும் ஓய்வில்லா உழைப்பாலும் பல சிகரங்களைத்தொட்ட உன்னத மனிதர் சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன். பெரும்பதவிகளில் இருந்தபோதும், ‘போதும்’ என்ற நிறைவோடு எளிமையாய் வாழ்ந்த ஏந்தல் அவர். அன்பால் மாணவர்களையும், பண்பால் மக்களையும், நாநலத்தால் உலகத் தலைவர்களையும் தன்பால் ஈர்த்தவர்.

இவ்வாறு பல்கேள்வித் துறைபோகிய நல்லாசிரியராய்த் திகழ்ந்து, இந்தியத் தத்துவங்களின் மேன்மையை மேற்குலகுக்கு உணர்த்திய சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணனின் பிறப்பால் நம் தாய்த்திருநாடு சிறப்படைந்தது. சான்றோர்கள் போற்றிய அச்சான்றோரை நாமும் போற்றுவோம். அவர்வழி நடப்போம்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்த தளங்கள்:

https://en.wikipedia.org/wiki/Sarvepalli_Radhakrishnan

http://www.iep.utm.edu/radhakri/

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பாட்டாளி வர்க்கத்தின் பிதாமகன்!

பரந்துவிரிந்த இப்பூவுலகில் வாழும் மாந்தர்கள் பலகோடி; அவர்களில், அல்லற்பட்டு ஆற்றாது அழுதுநிற்கும் மக்களின் எண்ணிக்கைக்கும் குறைவில்லை. ஆனால் அவர்களின் துயர்துடைக்க, அவர்தம் வாழ்வில் ஒளிதுலங்கக் கரம் நீட்டுவோர், வழிகாட்டுவோர் எத்தனை பேருளர் என்று ஆராய்ந்துபார்த்தால் ’வெகு சிலரே’ கிட்டுவர். அத்தகைய வெகுசிலரில் ஒருவராய், தொழிலாளர்களின் தோழராய், பாட்டாளிகளின் கூட்டாளியாய்த் திகழ்ந்தவர்தான் வரலாற்று நாயகர் காரல் மார்க்ஸ்!

ஜெர்மனியின் ரைன்லாந்தில் (Rhine Province or Rhineland) பிறந்த கார்ல் மார்க்ஸ், அடிப்படையில் யூதமதத்தைச் சேர்ந்தவர். அவருடைய பாட்டனார்கள் இருவருமே யூதமதக் கொள்கைகளைக் கற்றுத் துறைபோனவர்களாகவும் அக்கொள்கைகளைப் பரப்புரை செய்யும் மதபோதகர்களாகவும் விளங்கியவர்கள் (both of his grandfathers were rabbis). ஆனால் மார்க்ஸின் தந்தையும், வழக்கறிஞருமான ஹெய்ன்ரிக் மார்க்ஸ் (Heinrich Marx), கார்ல் மார்க்ஸ் குழந்தையாக இருந்தபோதே யூத மதத்திலிருந்து விலகிக் கிறித்தவ மதத்தைத் தழுவியிருக்கின்றார்.

தத்துவம், இலக்கியம் முதலியவற்றில் பெருவிருப்பு கொண்டிருந்த இளைஞர் மார்க்ஸ், ஜெர்மனியின் பான் பல்கலைக்கழகத்தில் (University of Bonn) தத்துவத்துறை மாணாக்கராகச் சேர விழைந்தபோதும் தந்தையின் கட்டாயம் காரணமாய்ச் சட்டம் படிக்கவேண்டியதாயிற்று. பான் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வியைத் தொடங்கினாலும் அங்கு அதனைத் தொடர முடியாதநிலை ஏற்பட்டதால் பெர்லின் பல்கலைக்கழகத்தில் தன் சட்டப்படிப்பைத் தொடர்ந்தார் மார்க்ஸ். கூடவே தத்துவமும் படித்து முனைவர் பட்டம் பெற்றார். பல்கலைக்கழகக் கல்விக்குப் பின்னர் சில காலம் பல்கலைக்கழக ஆசானாகவும் பத்திரிகையாளராகவும் அவர் பணிபுரிந்திருக்கின்றார் என்று தெரியவருகின்றது.

வெளிப்படையாகவும் துணிச்சலாகவும் பேசும் குணம்பெற்ற மார்க்ஸ், மெத்தப் படித்த மேதையாக மட்டுமின்றிச் சிறந்த புரட்சியாளராகவும் திகழ்ந்தார். மக்கள், உலகத்தைப் பார்க்கும் அடிப்படைப் பார்வையிலேயே மாற்றத்தைக் கொணரவேண்டும் என்று விரும்பினார் அவர். சமூகம் என்ற அமைப்பில் மக்களின் மதம்சார்ந்த நம்பிக்கைகள் வலுவாகவும், வாழ்வோடு பிரிக்கமுடியாத கூறுகளாயும் கலந்திருப்பதனால், மதம் குறித்த தம் எண்ணவோட்டத்தையும் தம் நூல்களில் அவர் மறவாது குறித்திருக்கின்றார்.

பொருள்முதல் வாதத்தில் (materialism) நம்பிக்கை கொண்ட கார்ல் மார்க்ஸ், இவ்வுலகம் இயற்கையிலுள்ள பருப்பொருள்களால் (matter) ஆனதேயொழியத் தெய்வசக்தி எதனாலும் படைக்கப்படவில்லை என்று கூறி, கருத்துமுதல் வாதத்திற்கு (Spiritualism) எதிரான தம் கருத்தைப் பதிவுசெய்திருக்கின்றார். மதம் என்பது மனிதர்களின் வேதனைகளுக்குத் தற்காலிகத் தீர்வைத் தருகின்ற ஓர் மாயத்தோற்றமே; இவ்வுலகில் தான்படும் துன்பங்கள் யாவும் மேலுலகம் சென்றதும் நீங்கிவிடும் என்றொரு (உண்மையற்ற) நம்பிக்கையை, பரவசத்தை மனிதனுக்குள் விதைக்கும் மத நூல்கள் போதை மருந்தோடு ஒப்பிடத் தகுந்தவை என்று கூறியுள்ளார். இவற்றையெல்லாம் வைத்துப்பார்க்கும்போது மார்க்ஸ் ஓர் கடவுள் மறுப்புக் கொள்கையாளராகவே காட்சி தருகின்றார்.

மார்க்ஸின் சமுதாய, அரசியல் சிந்தனைகள் பலவும், ’கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அறிக்கை’ (Communist Manifesto), மற்றும் மூலதனம் (Das Kapital) ஆகிய அவருடைய புகழ்பெற்ற நூல்களில் நீக்கமற நிறைந்து காணப்படுகின்றன.

’மானுடர்கள் அனைவரும் இப்புவியின் வளங்கள்மேல் சமமான உரிமை கொண்டவர்களே!’ என்று முழக்கமிட்ட மார்க்ஸ், ’ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மறுக்கப்பட்ட தம் உரிமைகளுக்காக ஒருங்கிணைந்து போராடவேண்டும்!’ என்று அறைகூவல் விடுத்தார். ஆண்டான் அடிமையற்ற – வர்க்கபேதமற்ற சமூகம் ஒருநாள் அமையும் – அமைய வேண்டும் என்பதே அவரின் கனவு. அக்கனவை மெய்ப்பிக்கும் வகையிலும், அதற்குத் தொழிலாளர்களைத் தயார்ப்படுத்தும் விதத்திலுமே அவருடைய சிந்தனைகள், செயற்பாடுகள், எழுத்துக்கள் அனைத்தும் அமைந்திருந்தன.

உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் தொழிலாளர்கள் எனப்படுவோர் ஒரே வர்க்கத்தைச் சார்ந்தவரே; அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுபட்டால் மட்டுமே அவர்கள் வாழ்வில் (பொருளாதார) விடுதலை கிடைக்கும்; தொழிலாளர்கள் திரண்டெழுந்தால் முதலாளித்துவத்துக்குச் சாவுமணி அடிப்பது சாத்தியமே என்பதே மார்க்ஸின் மணிமொழி.

புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசனும் இதே கருத்தை,

”ஓடப்ப ராயிருக்கும் ஏழையப்பர்
உதையப்பர் ஆகிவிட்டால் ஓர்நொடிக்குள்
ஓடப்பர் உயரப்பர் எல்லாம்மாறி
ஒப்பப்பர் ஆய்விடுவார் உணரப்பாநீ” என்று வழிமொழிந்திருக்கக் காண்கின்றோம்.

மார்க்ஸும், (தொழிலதிபர் ஒருவரின் மகனான) பிரெடரிக் ஏங்கல்ஸும் (Friedrich Engels) 1842-ஆம் ஆண்டு ஜெர்மனியின் கொலோன் நகரில் முதன் முதலாகச் சந்தித்தனர். 1844-இல் மீண்டும் மார்க்ஸைச் சந்தித்த ஏங்கல்ஸ் பத்துநாட்கள் அவருடன் தங்கிப் பல்வேறு சமுதாயக் கருத்துக்கள் குறித்து விவாதித்தார். தம் சிந்தனைகளில் இருந்த கருத்தொற்றுமையை அவ்விருவரும் தெளிவாய் உணர்ந்துகொள்ள அச்சந்திப்பு பேருதவி புரிந்தது. பின்பு, உலகமே வியக்கும் அதிசய நண்பர்களாக, ஈருடல் ஓருயிராக அவர்கள் மாறிப்போயினர்.

’ஆகாவென்று எழுந்ததுபார் யுகப்புரட்சி!’ என்று மகாகவி பாரதி ரஷ்யப்புரட்சி குறித்து மகிழ்ச்சிப் பெருக்கோடு கூவினானே…அதுபோன்றதொரு யுகப்புரட்சியை ஐரோப்பிய மண்ணில் விளைத்தது மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கல்ஸ் இணை எனில் மிகையில்லை. “உலகத் தொழிலாளர்களை ஒருங்கிணைத்து முதலாளித்துவத்துக்கு எதிரான சக்தியாக ஒரு சங்கம் அவ்விருவராலும் தோற்றுவிக்கப்பட்டது”. அதுதான் புகழ்பெற்ற ‘பொதுவுடைமைச் சங்கம்.’ அதில் இணைந்த தொழிலாளர்கள் தம்மைக் ’கம்யூனிஸ்ட்கள்’ என்று அழைத்துக் கொண்டனர்.

இதன் அடுத்தகட்டமாக, லண்டன் மாநகரில் உலகத் தொழிலாளர்களை ஒருங்கிணைத்த பிரம்மாண்டமான ’முதல் கம்யூனிஸ்ட் சங்கம்’ உதயமானது. ஐரோப்பா முழுவதிலுமுள்ள தொழிலாளர்களிடையே உற்சாக ஊற்றைக் கிளப்பிய இக்கம்யூனிஸ்ட் சங்கம் அடுத்த வருடமே தனது இரண்டாவது மாநாட்டை லண்டனில் கூட்டியது. தொழிலாளர்களின் முன்னேற்றத்தையே தம் உயிர்மூச்சாக எண்ணிய மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் தொழிலாளர்கள் துதிக்கும் பிதாமகர்கள் ஆனார்கள்.

தம் வாழ்நாளெல்லாம் பாட்டாளி மக்களின் உயர்வுக்காகவே உழைத்த மார்க்ஸின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை என்னவோ துயரம் நிறைந்ததே. உலகப் பொருளாதாரம் குறித்துப் பேசியவரின் இல்லப் பொருளாதாரநிலை மிகமோசமாகவே இருந்தது. பசிக்கு உணவில்லை; நோய்க்கு மருந்தில்லை; வாழ வழியில்லை எனும் அவலநிலையில் தம் குழந்தைகளில் சிலரை எமனுக்கு ஈந்து துன்பக்கடலில் ஆழ்ந்தார் மார்க்ஸ்.

காதல் ஒருவனைக் (மார்க்ஸை) கைப்பிடித்து அவன் காரியம் யாவினும் கைகொடுத்த அருமை மனைவி ஜென்னியும் 1881-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 2-ஆம் தேதி புற்றுநோயால் இறந்துபோனார். மனைவியையும் குழந்தைகளையும் மிகவும் நேசித்த மார்க்ஸ், அதன்பின்னர் நீண்டகாலம் உயிர் தரித்திருக்கவில்லை. 1883 மார்ச் 14 அன்று உலகச் சிந்தனையாளரான மார்க்ஸ் சிந்திப்பதை நிறுத்திக்கொண்டார். ஆம்! அவர் உயிர்நீத்த தினம் அது! பொதுவாழ்வுக்காகவே தம்மை அர்ப்பணித்து அதில் வெற்றிகாண்பவர்கள் தம் தனிவாழ்வில் துயருற்றுத் தோற்றுப்போகவேண்டும் என்பதே இறைவனின் திருவுள்ளம் போலும்!

19-ஆம் நூற்றாண்டில் மார்க்ஸின் அயராத உழைப்பால் கட்டமைக்கப்பட்ட மார்க்ஸியம், பின்னாளில் மெல்ல மெல்லத் தன் செல்வாக்கை உலகநாடுகள் மத்தியில் இழந்துவருவதைக் காண்கின்றோம். இதற்கு என்ன காரணம்? ஒவ்வொருவரும் (அரசியல் கட்சிகள் உட்பட) அவரவர் தேவைக்கும், சுயநலத்துக்குமேற்ப மார்க்ஸின் கொள்கைகளை வளைக்கமுயல்வதே காரணமாயிருக்கமுடியும் என்று கருதுகிறேன்.

இவ்வளவுக்குப் பிறகும்கூட உலகமக்கள் மத்தியில் இன்றும் மார்க்ஸின் ஆக்கங்கள் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. வரலாற்றாசிரியர்கள், சமூக அறிஞர்கள், மெய்யியலாளர்கள், அரசியல் நிபுணர்கள் என்று பலரும் மார்க்ஸியத்தின் துணைகொண்டே உலக நிகழ்வுகளை ஆய்வுசெய்து வருகின்றனர். மற்றொரு பிரிவினர், நடைமுறையில் மார்க்ஸியத்தை மீண்டும் கொண்டுவரும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுவருகின்றனர்.

சிறந்த தமிழறிஞரும், அறிவியல் தமிழின் முன்னோடியும், மார்க்ஸியத்தை ஆழ்ந்து கற்றவருமான திரு. வெ. சாமிநாத சர்மா, மார்க்ஸியம் பற்றிக் (கீழே) குறிப்பிடும் கருத்துக்கள் ஈண்டு எண்ணத்தக்கவை:

“மார்க்ஸியம் என்பது வெறும் தத்துவமல்ல; மனித வாழ்க்கையைப் பண்படுத்திக் காட்டுகின்ற ஓர் ஒழுங்குமுறை அது! மானிட ஜாதியின் சரித்திரத்தைப் புதிய உருவத்தில் காட்டும் கண்ணாடி. பொருளாதாரத்தை முக்கிய அடிப்படையாகக் கொண்ட சமுதாயத்தின் தோற்றம். முதலாளித்துவத்தின் முடிவு இன்னபடிதான் ஆகும் என்று அறுதியிட்டுச் சொல்லுகின்ற இறுதி வாசகம். மார்க்ஸ் கண்டறிந்த முடிபுகளைச் சிலர் ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவர் அந்த முடிபுகளுக்கு வந்த வழியை யாரும் பாராட்டாமல் இருக்கமுடியாது.”

மனித சமுதாயத்தின் சிந்தனைகளைச் செம்மைப்படுத்தி, அவர்தம் நல்வாழ்விற்கு வழிகாட்டிய ஏசுகிறிஸ்து போலவும், முகமதுநபி போலவும் தம் பொருளாதாரத் தேற்றங்களால், பொதுவுடைமைச் சிந்தனைகளால் ஐரோப்பிய மக்கள் மத்தியில் மிகப்பெரிய விழிப்புணர்வையும் சமுதாய மறுமலர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியவர் கார்ல் மார்க்ஸ்.

”உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்றுபடுங்கள்! இழப்பதற்கு இனி நம்மிடம் என்ன இருக்கிறது…நம்மைப் பிணித்திருக்கும் தளைகளைத் தவிர!” (“Proletarians of all countries, Unite. You have nothing to lose but your chains!”) என்று தொழிலாளத் தோழர்களைத் தட்டியெழுப்பிய மாமனிதர் மார்க்ஸ்!

1991-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் லண்டன் செய்தி நிறுவனமான பி.பி.சி, “கடந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளின் தலைசிறந்த சிந்தனையாளர் யார்?” என்றொரு கருத்துக்கணிப்பை உலகம் முழுவதும் நடாத்தியது. அதில் அறுதிப் பெரும்பான்மையோர் அளித்த பதிலின் அடிப்படையில் ’கார்ல் மார்க்ஸே’ அந்தத் தலைசிறந்த சிந்தனையாளர் என்ற தனது முடிவை வெளியிட்டது இங்கே நினைவுகூரத்தக்கது.

எங்கெல்லாம் அடக்குமுறை ஆட்சிசெய்கின்றதோ, எங்கெல்லாம் ஏழையின் உழைப்பு எசமானனால் சுரண்டப்படுகின்றதோ, எங்கெல்லாம் பணம்படைத்தவன், பாட்டாளி என்ற வர்க்கபேதம் எக்காளமிடுகின்றதோ அங்கெல்லாம் மார்க்ஸியத்தின் தேவை எப்போதும் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றது.

1883-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 17-ஆம் தேதி மார்க்ஸின் உடல் லண்டனிலுள்ள ஹைகேட்டில், அவருடைய காதல் மனைவி ஜென்னியின் கல்லறைக்கருகில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. அப்போது இரங்கல் உரையாற்றிய ஏங்கல்ஸ், “யுக யுகாந்திரங்களுக்கு மார்க்ஸின் பெயர் நிலைத்து நிற்கும்; அவரது மாபெரும் பணியும் நிலைத்து நிற்கும்” என்றார் கண்ணீர்மல்க. அவ்வாறே காலத்தை வென்ற மானுடனாகிவிட்டார் மார்க்ஸ்; அவர் மட்டுமின்றி அவருடைய தத்துவமான மார்க்ஸியமும் அமரத்துவம் பெற்றுவிட்டது.

***

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்த தளங்கள்:

https://en.wikipedia.org/wiki/Karl_Marx

http://www.tamilpaper.net/?tag=%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%AE%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%B8%E0%AF%8D

-மேகலா இராமமூர்த்தி

உட்டோபியாவில் ஓர் உலா!

உலகமக்கள் அனைவருக்கும் தற்போது பரவலாகப் பரிச்சயமாகிவிட்ட ’தத்துவம்’ எனும் துறையை மேற்குலகுக்கு முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்தியது கிரேக்கமே (Greece) ஆகும். இத்துறையைக் குறிப்பிட ஆங்கிலத்தில் பயன்படுத்தப்படும் Philosophy என்ற சொல்லானது Philo + Sophy என்ற இருசொற்களின் இணைப்பாகும். ’Philo’ என்பது காதலையும், ’Sophy’ என்பது அறிவையும் குறிக்கும் கிரேக்கச் சொற்கள். ஆதலால், ’அறிவின் மீது கொள்ளும் அளவற்ற காதலே’ (Love of Wisdom) தத்துவமாகும் என்பது தெற்றெனப் புலப்படுகின்றது.

இவ்வாறு அறிவுத்தேட்டத்தோடு வாழ்க்கையை அணுகியவர் கிரேக்கத் தத்துவத்துறையின் பிதாமகராய் அறியப்படும் மாமேதை சாக்ரடீஸ். ஒரு சிற்பியின் மகனாய்ப் பிறந்து சிற்பியாகவே தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய அவர், அறிவுத்துறையின் தந்தையானது விந்தையே! வீதிகளில் திரிந்தவண்ணம் ஏதென்ஸ் நகர இளைஞர்களுக்கு அறிவுகொளுத்திய சான்றோர் அவர். ”உன்னையே நீ அறிவாய்” என்பது அவருடைய புகழ்பெற்ற வாசகமாய் இன்றளவும் பேசப்படுகின்றது. ”தன்னை அறிய தனக்கொரு கேடில்லை’ என்ற திருமந்திரமும் இதே கருத்தைத்தான் எடுத்தியம்புகின்றது. ”ஏன்? எதற்கு? என்று கேள்வி கேள்! எதையும் அப்படியே நம்பிவிடாதே!” என்றுகூறி மெய்ப்பொருள் காணும் அறிவுக்கு வித்திட்டவர் சாக்ரடீஸ். அவருடைய அறிவார்ந்த சிந்தனைகளால் அன்று ஈர்க்கப்பட்டனர் ஏதென்ஸ் நகரத்து இளைஞர்கள் பலர்.

அத்தகையோரில் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவர் ஏதென்ஸ் நகரின் செல்வச்செழிப்பான குடும்பமொன்றில் கி.மு. 427/428-இல் பிறந்து பொருட்செல்வத்தில் பற்றற்றவராய், சாக்ரடீஸின் அறிவுச்செல்வத்தின் மீது பற்றுவைத்து அவரைத் தன் குருவாக ஏற்றுக்கொண்ட பிளேட்டோ. தன் இருபதாவது வயதில் சாக்ரடீஸின் சீடராய் இணைந்தார் பிளேட்டோ என்று கூறப்படுகின்றது. ஆயினும் நீண்டகாலம் குருவும் சீடரும் இணைந்திருக்கவியலாதபடி விதி குறுக்கிட்டுவிட்டது.

ஆம்! சாக்ரடீஸின் பகுத்தறிவுச் சிந்தனைகளையும் தத்துவ அறிவையும் புரிந்துகொள்ளாத கிரேக்கம், அவர் கடவுளுக்கு எதிரான சிந்தனைகளை விதைக்கிறார்; ஏதென்ஸ் நகர இளைஞர்களை ஒழுக்கக்கேடான பாதைக்கு இட்டுச்செல்கின்றார் என்றெல்லாம் அவர்மீது அபாண்டமாகப் பழிசுமத்திச் சிறையிலடைத்தது. அத்தோடு விட்டதா? ஹெம்லாக் (hemlock) எனும் கொடிய விஷத்தையும் அவரைப் பருகவைத்து அவர் உயிரைக் குடித்தது. அப்போது பிளேட்டோவின் வயது இருபத்தெட்டுதான்!

குருவின் கொடூரமரணம் சீடரின் உள்ளத்தை வெகுவாய்ப் பாதித்தது. ”சாக்ரடீஸுக்கு மரணதண்டனை அளித்த ஆட்சி ஓர் இழிவான ஆட்சியே!” என்று துணிந்து குற்றஞ்சாட்டிய பிளேட்டோவுக்கும் அதிகாரவர்க்கத்தால் ஆபத்து நேர இருந்ததால் அவர் உடனடியாக ஏதென்ஸைவிட்டு வெளியேறினார். இத்தாலி, எகிப்து, சிசிலி போன்ற பல நாடுகளில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு அம்மக்களின் வாழ்க்கைமுறைகளை ஊன்றிக் கவனித்தார்.

பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாகத் தன் வாழ்நாளை வெளிநாடுகளில் கழித்துவிட்டு ஏதன்ஸ் திரும்பிய பிளேட்டோ, அங்கே கி.மு. 380களின் தொடக்கத்தில் ’கலைக்கழகம்’ (Academy) ஒன்றை நிறுவிக் கல்விகற்பிக்கத் தொடங்கினார். கணிதம் முதல் உயிரியல் ஈறாக, தத்துவம் முதல் வானியல் ஈறாகப் பல்வேறு துறைகளும் அக்கலைக்கழகத்தில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டன. அவர் தொடங்கிய கலைக்கழகமே பின்னாளைய பல்கலைக்கழகங்களுக்கெல்லாம் முன்னோடியாகும் (Plato’s Academy was the ultimate ancestor of the modern university; the English term ‘Academic’ had been derived from that ’Academy’). இந்தக் கலைக்கழகத்தில் பயின்றவர்தான் பிளேட்டோவின் புகழ்பெற்ற மாணாக்கரும், கிரேக்கத்தின் சிறந்த தத்துவஞானியும், மாவீரன் அலெக்சாண்டரின் குருவுமான அரிஸ்டாட்டில். அவர் இக்கழகத்தில் கல்விபயிலச்சேர்ந்தபோது அவருடைய வயது பதினேழு; அப்போது பிளேட்டோவின் வயது அறுபதாகும்.

தாம் தோற்றுவித்த கலைக்கழகத்தில் மாணாக்கர்களுக்குக் கல்வி பயிற்றுவித்த அதேகாலத்தில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட அரசியல், அறவியல், தத்துவம் சார்ந்த புத்தகங்களையும் எழுதியிருக்கின்றார் பிளேட்டோ என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பிளேட்டோவின் நூல்களில் இன்றளவும் பேசப்படும் அவருடைய சாதனைநூல் (masterpiece) ’குடியரசு’ (The Republic) எனும் அரசியல் நூலேயாகும்.

’எண்ணமே செயலுக்கு அடிப்படை’ எனும் கொள்கையுடைய பிளேட்டோ, பலகாலம் ஓயாது சிந்தித்து ஓர் இலட்சியக் குடியரசு எவ்வாறிருக்கவேண்டும் எனும் தன் எண்ணத்தைத் தம்முடைய ’குடியரசு’ நூலில் பதிவு செய்திருக்கின்றார். ஏதென்ஸ் நகரத்து மக்களோடும், வெளிநாட்டினரோடும் தம் குருநாதர் சாக்ரடீஸ் நீதியின் பொருள்குறித்து உரையாடுகின்ற வகையில் இந்நூல் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இதில் பிளேட்டோ படைத்துக்காட்டிய கற்பனையான சொர்க்கபுரி (Utopia) நடைமுறைக்குச் சாத்தியப்படாத ஒன்று என அவருக்குப் பின்வந்தோர் (ஏன் அரிஸ்டாட்டிலே அக்கருத்துடையவர்தான்) முத்திரை குத்திச் சென்றாலும் பிளேட்டோ விவரிக்கும் அந்த அதிசயச் சமூகத்தில், அற்புதக் குடியரசில் நாமும் வாழமாட்டோமா என்று நம்மை ஏங்கவைக்கின்றது இந்நூலில் அவர் படைத்துக்காட்டியிருக்கும் சிறந்த குடியாட்சிமுறை!

’அறிவுடையோரே ஆளுதல் வேண்டும்’ எனும் சாக்ரடீஸின் கோட்பாட்டைத் தன் உள்ளத்தில் ஆழப்பதித்திருந்த பிளேட்டோ, அதனை மையமாக வைத்து, மூன்றுவகை மனிதர்களை உள்ளடக்கிய தம் கற்பனைக் குடியாட்சியை ஒரு பிரமிட் வடிவில் உருவாக்கியிருந்தார்.

1. அதன் தலைமை நிலையில் இருப்பவர்கள் அறிவிற்சிறந்த  அரச ஞானிகள் (Philosopher-rulers).

2. இரண்டாம் நிலையில் இருப்பவர்கள் போர்வீரர்கள்/காப்பாளர்கள் (Warriors/ Guardians).

3. மூன்றாம் நிலையில் இருப்பவர்கள் தொழிலாளர்கள் (Workers).

ஓர் நல்ல மனிதனின் பண்புகள் யாவை? ஓர் இலட்சியச் சமுதாயம் என்பது என்ன? ஆட்சியாளரின் பண்புகள் எவை எவை? உயர்ந்த சமுதாயத்தை உருவாக்குவதில் கல்வியின் பங்கு யாது? என்பன போன்ற பல வினாக்களுக்கு இந்நூலில் விடைகாண முயன்றிருக்கின்றார் ’மேற்குலகின் முதல் அரசியல் சிந்தனையாளர்’ என்று போற்றப்படும் பிளேட்டோ.

செருப்பு அறுந்துபோனாலோ, வீட்டுக்கதவு பழுதானாலோ, அல்லது நோய் வந்தாலோ அதனைச் சரிசெய்வதற்கு ஏற்ற மனிதரைத் தேடிச்செல்லும் நாம், ஆட்சிப் பொறுப்பை மட்டும் எந்தத் தகுதியும் இல்லாதவரிடத்து ஒப்படைப்பது சரியானதா? என்று வினாயெழுப்பி, ஆட்சியாளர்களுக்கென்று சில தகுதிகளை வரையறை செய்திருக்கின்றார் அவர்.

பத்து வயதுவரைச் சுதந்திரமாகவும், அதற்குப்பின் கட்டாயப்படுத்தலின்றி பத்து வருடகாலம் விருப்பத்தோடு கல்விபயின்றும், அதன்பின்பு தத்துவ அறிவுபெறச் சுற்றுப்பயணம் செய்து மக்களின் வாழ்வை நேரடியாக அறிந்துமென… இவ்வகையில் தன் வாழ்நாளின் ஐம்பதாண்டு காலத்தைச் செலவழித்து, படிப்பறிவும் பட்டறிவும், மெய்யியல் அறிவும் ஒருங்கே பெற்றவனாகவும், மக்களுக்காக உழைக்கும் தன்னலமற்ற குணம் உடையவனாகவும் எவன் இருக்கிறானோ அவனே நாட்டைத் தலைமையேற்று நடத்த வல்லவன் என்பது பிளேட்டோவின் தீர்மானம்.

அரசாள்வோரோ அல்லது சமுதாயக் காப்பாளரோ யாருமே பிறப்பதில்லை; மாறாக அவர்கள் முறையான கல்வியாலேயே அவ்வாறு உருவாக்கப் படுகின்றார்கள்  என வலுவாக நம்பிய பிளேட்டோ, தன்னுடைய இலட்சிய அரசினை உருவாக்குவதற்கு ஏற்ற கல்வித்திட்டம் ஒன்றையும் வகுக்கத் தவறவில்லை. ’எல்லாரும் சமன்’ என்ற கருத்து, கல்வியையும் அறிவாற்றலையும் பொறுத்தவரையில் தவறானது என்ற நிலைப்பாடுடைய அவர், அவரவர் ஆற்றலுக்கேற்பக் கல்வி பெறப்படுவதனாலும், பணிகள் பங்கிடப்படுவதனாலுமே சமுதாய அமைப்புச் சீரடையும்; கல்வியானது அறிவுசார் கருத்துக்களை மனிதனுக்குள் திணிப்பதற்கு பதிலாக அக்கருத்துக்களின் உள்ளீடான நற்பண்புகளை அவனிடத்து விதைப்பதாய், வெளிப்படுத்துவதாய் இருக்கவேண்டும் என்றார்.

மக்களுக்கு வழங்கப்படும் கல்வி அடிப்படைக்கல்வி, உயர் கல்வி என இரண்டாகப் பிரிக்கப்படும். இருபது வயதுவரை  அடிப்படைக்கல்வியும், இருபதிலிருந்து முப்பத்தைந்து வயதுவரை உயர்கல்வியும் அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும். இத்தகைய கல்வித்திட்டமானது அறிஞர்களை ஆள்வோராக உருவாக்குவதையும், உடல்வலிமையில் வல்லோரைக் காப்பாளராக நியமிப்பதையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது. இத்தகைய கல்விநிலைகளை எட்டாத எவரும் ஆட்சியாளராக முடியாது எனக் கட்டுப்பாடு விதிக்கின்றது பிளேட்டோவின் குடியரசு.

அடுத்து, பிளேட்டோ முன்வைக்கும் முக்கியக் கருத்து ஆண், பெண் இருபாலர்க்கும் சமமான கல்வி தரப்படவேண்டும் என்பது. தான் காண விழைந்த இலட்சியக் குடியரசில் ஆண்களுக்குச் சமமாகப் பெண்களும் பொதுப்பணியில் ஈடுபட வேண்டும் என்று பிளேட்டோ விரும்பினார். ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் அறிவில், ஆற்றலில் வேறுபாடு உண்டு என்பதை அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை (he rejected the notion of the sexes having different capacities). ஆடவர்க்கு இணையான கல்வி பெண்களுக்கு அளிக்கப்படாவிட்டால் அவர்களால் சமுதாயத் தொண்டுகளைத் திறம்பட ஆற்றமுடியாது என்றெண்ணிய அவர், மக்கள் தொகையில் (ஏறத்தாழ) பாதியளவுள்ள பெண்களைப் பொதுப்பணிகளிலிருந்து விலக்கிவைப்பது அறியாமையும், சமுதாயத்திற்குப் பேரிழப்பை ஏற்படுத்தும் செயலுமாகும் என்று உறுதிபடக் கூறினார்.

அனைத்திற்கும் மேலாக, நாட்டைக் காக்கும் பொறுப்பிலிருப்பவர்கள் தம் கடமையை வழுவின்றிச் செய்யவேண்டுமானால் அவர்களுக்கென்று குடும்பமோ, தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புக்களோ இருக்கக்கூடாது; பொருள்தேடவேண்டிய அவசியம் அவர்களுக்கு இருக்கக்கூடாது என்று வலியுறுத்திய பிளேட்டோ, சுயநலமெனும் கடுகு உள்ளமற்றுப் பொதுநலமெனும் தாயுள்ளம் – தொண்டுள்ளம் கொண்ட ஓர் பொதுவுடைமைவாதியே நாட்டின் தலைவனாயிருக்கவேண்டும் என்று விரும்பினார்.

ஆள்வோரைத் ’தலை’க்கும், போர்வீரர்களை ’நெஞ்சு’க்கும், தொழிலாளர்களை ’வயிற்று’க்கும் ஒப்பிட்டார் பிளேட்டோ. ஆள்வோர் மூளைபலம் மிக்கோராயும் , போர்வீரர்கள் நெஞ்சுரம் மிகுந்தோராயும், தொழிலாளர்கள் உலகாயதங்களில் நாட்டம் கொண்டோராயும் இருப்பர். வெவ்வேறு சிந்தனையும், செயல்திறனுமுடைய இம்மூவகைப் பிரிவினரும் ஒருங்கிணைந்து செயற்படுவது ஓர் இலட்சிய அரசை – ஆதர்ச சமூகத்தை உருவாக்கும் என்பது அரசியல் அறிஞர் பிளேட்டோவின் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையாயிருந்தது.

ஆனால், சராசரி மனிதர்களையே அதிகம் கொண்ட சமுதாயத்திற்குப் பிளேட்டோவின் உயர் இலட்சியங்களைக் கொண்ட குடியரசை உருவாக்குவது சாத்தியப்படாமல் போய்விட்டபோதினும், ஆட்சியாளர்களுக்கு இன்றியமையாதது என்று அவர் போதித்த பொதுவுடைமைத் தத்துவமே பின்னாளில் கார்ல் மார்க்ஸ் (Karl Marx) போன்றோரின் அரசியல் சித்தாந்தங்களுக்கு அடிப்படையாய், ஆதாரமாய்த் திகழ்ந்தது என்பது அரசியல் அறிஞர்களின் துணிபு.

’பிளேட்டோ’ என்ற சொல்லுக்குக் கிரேக்க மொழியில் ’பரந்த’ (the broad one) என்று பொருள். (அவருடைய தோள்கள் பரந்து விரிந்திருந்தமையால் இப்பெயர் அவருக்கு ஏற்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது). பெயருக்கேற்பவே பரந்த சிந்தனைகளுக்குச் சொந்தக்காரராய், பொன்னுலகைத் தன் எழுத்துக்களில் உருவாக்கிக் காட்டிய தன்னலமற்ற தகைமையாளராய்த் திகழ்ந்த பிளேட்டோ, மேற்குலகின் தத்துவத்துறை வளர்ச்சிக்கும், அரசியல் மறுமலர்ச்சிக்கும் பெரும் வழிகாட்டியாய்த் திகழ்ந்திருக்கின்றார் என்பதில் இருவேறு கருத்துக்களுக்கு இடமில்லை.

***

கட்டுரைக்குத் துணைநின்ற தளங்கள்:

https://en.wikipedia.org/wiki/Plato

http://www.koodal.com/youth/history/biography.asp?id=37&content=tamil&name=plato

100 philosophers – Peter J. King

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சின்னப் பையனும் கொழுத்த மனிதனும்!

பெயர்களைப் பார்த்ததும் சின்னப் பையன் ஒருவனைப் பற்றியும், கொழுத்த மனிதன் ஒருவனைப் பற்றியும் ஏதோ சொல்லப் போகிறேன் என்றுதானே நினைக்கிறீர்கள்?

நீங்கள் நினைப்பது சரிதான்…நான் சொல்லப்போவது அவர்கள் இருவரையும் பற்றித்தான்! ஆனால் அவர்களிருவரும் உயிருள்ள மனிதர்கள் அல்லர்! பின்பு யார் என்கிறீர்களா? அவர்கள் இருவரும் ஒரு நாட்டையே பேரழிவுக்கு உள்ளாக்கிய அணுகுண்டு வடிவிலான அரக்கர்கள் ஆவர்!

இனியும் புதிர் எதற்கு? சின்னப் பையனும் (Little Boy), கொழுத்த மனிதனும் (Fat Man) இரண்டாம் உலகப் போரின்போது (World War II) அமெரிக்கா, ஜப்பான் நாட்டின்மீது வீசிய இரு அதிபயங்கர அணுகுண்டுகள்!

இவ்வணுகுண்டுகளை ஜப்பானிய நகரங்களான ஹிரோஷிமா மற்றும் நாகசாகியின்மீது அமெரிக்கா வீசியதன் எழுபதாவது ஆண்டாகும் (1945 – 2015) இது.

உலகையே உலுக்கிய இரண்டாம் உலகப்போர் 1939-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 1-இல் தொடங்கி 1945-ஆம் ஆண்டு முடிய நடைபெற்றது என்பதை நாமறிவோம். அணுகுண்டு வீச்சு, இன அழிப்பு என மிகப்பெரிய அளவில் உயிர்ச்சேதத்தையும், பொருட்சேதத்தையும் விளைவித்த அப்போரையும் அதனால் ஏற்பட்ட கோர விளைவுகளையும் யாரே மறப்பர்?

இவ்வேளையில், இரண்டாம் உலகப்போர் பற்றி சற்றே நாம் நினைவுகூர்வது, எந்தத் தருணத்தில் அமெரிக்கா அணுகுண்டுகளை வீசி ஜப்பானைத் தாக்கியது என்பதை அறிந்துகொள்ள உகந்ததாய் இருக்கும்.

அச்சுநாடுகள் (Axis Alliance) என்றும், நேச நாடுகள் (Allies Alliance) என்றும் உலக நாடுகள் இரு அணிகளாகப் பிரிந்து இரண்டாம் உலகப்போரில் ஈடுபட்டன. அச்சுநாடுகள் அணியில் ஜெர்மனி, இத்தாலி, ஜப்பான் உள்ளிட்டவையும், நேச நாடுகள் அணியில் பிரான்ஸ், பிரிட்டன், போலந்து போன்றவையும் இணைந்து இருபிரிவுகளாய் நின்றன. போலந்தின் மீது (தேவையில்லாமல்) படையெடுத்து இவ்வுலகப்போருக்குப் பிள்ளையார்சுழி போட்ட ஜெர்மனியின் சர்வாதிகாரியும், நாஜிக் கட்சியின் தலைவருமான (Leader of Nazi Party) அடால்ஃப் ஹிட்லர், போரின் தொடக்க காலங்களில் வெற்றிமேல் வெற்றியைக் குவித்தபோதிலும், ஐரோப்பா கண்டத்தையே தன்வசப்படுத்திவிட வேண்டும் எனும் அவருடைய பேராசை, சோவியத் யூனியனின் (Union of Soviet Socialist Republics) சர்வாதிகாரியும், அஞ்சாநெஞ்சருமான ஜோசப் ஸ்டாலினால் தவிடுபொடியானது.

1942-ஆம் ஆண்டு தன் படைகளுடன் ஜெர்மனியின் பெர்லின் நகருக்குள் நுழைந்த சோவியத் யூனியன், அதனைக் கடுமையாகத் தாக்கத் தொடங்கியது. ஒரு சில மாதங்களே நீடித்த இச் சண்டையில் படுதோல்வியைச் சந்தித்த ஜெர்மனி, நிபந்தனை ஏதுமின்றி சோவியத் யூனியனிடம் சரணடைந்தது. (ஜெர்மனியின் சர்வாதிகாரி ஹிட்லர் சரணடையாமல் தற்கொலை செய்துகொண்டார் என்றும் தப்பியோடித் தலைமறைவாகிவிட்டார் என்றும் இருவேறு விதமான வதந்திகள் இன்றளவும் காற்றில் உலாவருகின்றன.)

இதற்கிடையில் 1941-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 7-ஆம் தேதி (அச்சு நாடுகளில் ஒன்றான) ஜப்பான் அமெரிக்காவுக்குச் சொந்தமான ஹவாய்த் தீவிலுள்ள முத்துத் துறைமுகத்தை (Pearl Harbor) தாக்கியது; அங்கு நிறுத்திவைக்கப்படிருந்த அமெரிக்காவின் போர்க்கப்பல்கள், விமானங்கள் ஆகியவை இத்தாக்குதலால் பெருமளவில் சேதமடைந்தன. முத்துத் துறைமுகத்தைத் தாக்கியதன் மூலம் அமெரிக்காவுக்குச் சரியான புத்தி புகட்டிவிட்டதாக நினைத்த ஜப்பான் அத்தோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல் தொடர்ந்து அமெரிக்காவின் விமானத்தளமொன்றையும் தாக்க, அதுவரை இரண்டாம் உலகப்போரில் கலந்துகொள்ளாமல் நல்ல பிள்ளையாக(!) ஒதுங்கியிருந்த அமெரிக்காவும் களத்தில் குதித்தது. அப்போது பிடித்தது ஜப்பானுக்கு ஏழரைச்சனி!

ஆம்! ஜப்பானை பழிக்குப்பழி வாங்க நேரம் பார்த்துக்கொண்டும், அதற்காக அணுகுண்டுச் சோதனைகள் நடத்திக்கொண்டுமிருந்த அமெரிக்கா 1945-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 6-ஆம் தேதி, ஜப்பானின் தரைப்படைகளுக்கான முக்கிய ராணுவத் தளவாட மையமாகவும் (one of the chief supply depots for the Japanese army), அந்நாட்டின் இரண்டாவது பெரிய நகரமாகவும் திகழ்ந்த ஹிரோஷிமாவின் மீது ’சின்னப் பையன்’ (Little Boy) (இப்பெயர் அமெரிக்க முன்னாள் அதிபர் ரூஸவெல்ட்டைக் (Franklin Roosevelt) குறிக்கும் என்று கருதப்படுகிறது!) எனும் பெயர்கொண்ட அணுகுண்டை வீசியது. அதற்கடுத்த ஓரிரு நாட்களிலேயே அதாவது ஆகஸ்ட் 9-ஆம் தேதி ஜப்பானின் மற்றொரு தொழில்நகரமான நாகசாகியின்மீது ’கொழுத்த மனிதன்’ (Fat Man) எனும் பெயர்கொண்ட மற்றொரு அணுகுண்டையும் வீசி ஜப்பானில் மிகப்பெரிய அழிவை உண்டாக்கியது.

கொழுத்த மனிதனைவிடச் சின்னப் பையன் வீரியத்தில் குறைவாக இருந்தபோதிலும் அவனே பெருத்த சேதத்தை உண்டாக்கினான் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. தோராயமாக, 2 இலட்சத்து 15 ஆயிரம் பேர் இவ்விருக்குண்டு வெடிப்புகளினால் ஜப்பானில் இறந்துபோனார்கள் என்று கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. எதிர்பாராத இக் குண்டுவெடிப்புகளால் தான் கனவிலும் கருதியிராத பேரழிவைச் சந்தித்த ஜப்பான், ஆகஸ்ட் 14-ஆம் தேதி நிபந்தனை ஏதுமின்றி நேச நாடுகள் கூட்டணியிடம் சரணடைந்தது.

இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்து இப்போது பல பத்தாண்டுகள் கடந்துவிட்டபோதினும், அப்போரும் அதனால் ஏற்பட்ட கோர அழிவுகளும் மாறாத வடுக்களாய் இன்றும் ஜப்பான் மக்கள் மனத்தில் தங்கிவிட்டன என்றே கூறவேண்டும்.

’வாளெடுத்தவன் வாளால் மடிவான்’ என்ற பழமொழிக்கேற்பப் போரில் ஈடுபடும் நாடுகள் என்றுமே ஆதாயத்தைவிட அழிவையே அதிகம் சந்தித்திருக்கின்றன என்பது வரலாறு நமக்குக் காட்டும் உண்மையாகும்.

’ஒருவனை யொருவன் அடுதலும் தொலைதலும் புதுவதன்று; இவ்வுலகத் தியற்கை’ என்று மனிதனின் போர்க்குணத்துக்குப் புறநானூறு நியாயம் கற்பிக்க முனைந்தாலும், அன்பும் அருளும், எல்லாரும் இன்புற்றிருக்க வேண்டும் எனும் நல்லுள்ளமும் பெற்றிருக்கும் மாந்தர், மனிதத்தை மரி(ற)க்கச் செய்யும் இப்போர்களைக்கண்டு இரத்தக் கண்ணீர் வடிக்கவே செய்கின்றனர்.

ஆகையால், அழிவுக்கு வித்திடும் போரையும் பகைமையையும் ஒழித்து, உலக நாடுகள் இனியேனும் ஒன்றுபட்டால் மக்கள் அனைவர்க்கும் உண்டு நல்வாழ்வு!

***

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்த தளங்கள்:

https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_IIa

http://news.bbc.co.uk/onthisday/hi/dates/stories/august/6/newsid_3602000/3602189.stm

-மேகலா இராமமூர்த்தி

விருதுகளை விரும்பாத விந்தை மனிதர்!

ஜார்ஜ் பெர்னார்ட் ஷா (George Bernard Shaw)

அயர்லாந்தைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற நாடக ஆசிரியரான ஜார்ஜ் பெர்னார்ட் ஷா, அதன் தலைநகரான டப்ளின் (Duplin) எனும் பெருநகரில் 1856-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 26-ஆம் தேதி பிறந்தவர்.

அயர்லாந்தின் மெதாடிஸ்ட் தேவாலயத்தினரால்  (Methodist Church in Ireland) நடத்தப்பட்ட வெஸ்லி கல்லூரியில் (Wesley College, Dublin) சிலகாலம் கல்வி பயின்றார் பெர்னார்ட் ஷா. பின்பு வெவ்வேறு பள்ளிகளுக்கு அவருடைய படிப்பு இடம்மாறிக்கொண்டே இருந்திருக்கின்றது. பள்ளிக்கல்வியில் கசப்பான அனுபவங்கள் ஏதேனும் அவருக்கு ஏற்பட்டனவோ என்னவோ… கல்விக்கூடங்கள் மீதும் ஆசிரியர்கள் மீதும் அவர்கொண்டிருந்த வெறுப்பு கடைசிவரை அவரைவிட்டு அகலவில்லை.

“கல்விக்கூடங்கள் சிறைச்சாலைகளாகவும் (prison), ஆசிரியர்கள் அதன் காவலாளிகளாகவும் (turnkeys) திகழ்ந்து (பிள்ளைகளால் பெற்றோருக்கு ஏற்படும் தொல்லைகளைத் தடுத்து) அப்பிள்ளைகளைக் கண்காணித்து வருகின்றனர்” என்று பள்ளிக்கல்வியை அவர் விமரிசித்திருக்கின்றார். அப்போதைய கல்வித் திட்டங்களின்மீதும் கடுமையான அதிருப்தி கொண்டிருந்த அவர், அவை மாணவர்களின் சிந்திக்கும் திறனை, சுய அறிவை மழுங்க வைப்பதைத் தவிர வேறொன்றையும் செய்யவில்லை” என்றும் குற்றஞ்சாட்டியுள்ளார். 19-ஆம் நூற்றாண்டின் அயர்லாந்துக் கல்விமுறையைப் பற்றி பெர்னாட்ர்ட் ஷா கூறிய கருத்துக்கள் இன்றைய நம் கல்விமுறைக்கும் பொருந்துவதாகவே உள்ளன அல்லவா?

இளமை முதலே புத்தகங்கள் படிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்த ஷா, தன்னுடைய பத்து வயதிலேயே விவிலியம் (Bible) தொடங்கி ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்கள் வரை அனைத்தையும் படித்து முடித்திருந்தார் என்று கூறப்படுகின்றது.

அயர்லாந்தில் வசித்துவந்த பெர்னார்ட் ஷா தம் 20-ஆவது வயதில் துடிப்புள்ள இளைஞராய் இங்கிலாந்துக்குக் குடிபெயர்ந்திருக்கின்றார். எழுதுவதில் அவருக்கிருந்த ஈடுபாட்டின் காரணமாக கதை, கட்டுரை என நிறைய எழுதிப் பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில் அவருடைய எழுத்துக்களைப் பிரசுரிக்காது பத்திரிகைகள் திருப்பி அனுப்பிய போதிலும், அதற்காகச் சோர்ந்துவிடாது தம் எழுத்துக்களின்மேல் அசையாத நம்பிக்கை கொண்டவராய் அவர் தொடர்ந்து எழுதி அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தார்.

அவரது விடாமுயற்சி வீண்போகவில்லை. ஒருகட்டத்தில் பத்திரிகைகள் அவர் எழுத்தை உச்சிமீது வைத்துக் கொண்டாடத் தொடங்கின; அவர் எதையெழுதி அனுப்பினாலும் பிரசுரித்தன. அக்காலகட்டத்தில், நிறைய நாடகங்களை எழுதினார் பெர்னார்ட் ஷா. அவருடைய நாடகங்கள் 1890-ஆம் ஆண்டு முதல் அரங்கேற்றம் காணத்தொடங்கின. பத்தாண்டுகளுக்குள் புகழ்பெற்ற நாடக ஆசிரியராக அவர் வளர்ச்சியடைந்திருந்தார். 60-க்கும் மேற்பட்ட நாடகங்களை அவர் எழுதியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அதிகார வர்க்கத்தை எதிர்த்து உழைக்கும் வர்க்கத்துக்கு ஆதரவாகவே அவருடைய ஆக்கங்கள் அமைந்திருந்தன. சொல்லவந்த கருத்துக்களை ஆழமாகவும் அழகாகவும் சொல்வதில் வல்லவரான ஷா, தம் எழுத்துக்களில் எள்ளல் சுவையையும் துள்ளி விளையாடச் செய்வதில் கைதேர்ந்தவர்; அதுவே அவருடைய தனித்தன்மையாய் இன்றுவரை போற்றப்படுகின்றது.

நாடகம், கதை, கட்டுரை, கடிதம், விமரிசனம் என எழுத்துத்துறையின் அனைத்துப் பிரிவுகளிலும் கோலோச்சிய பெர்னார்ட் ஷா, குறும்பு கொப்பளிக்கப் பேசும் நாவன்மையும் பெற்றிருந்தார். சான்றாக ஒரு நிகழ்வு…

ஒருமுறை அவர் அமெரிக்கா சென்றிருந்தபோது அங்கே மக்களவைக் கூட்டத்தில் பேசுவதற்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தார். அவையில் பேசத்தொடங்கியவர், எடுத்த எடுப்பிலேயே “இங்குள்ளவர்களில் பாதிபேர் முட்டாள்கள்” என்று ஒருபோடு போட்டிருக்கின்றார். அதனைக்கேட்டுக் கடுங்கோபம் கொண்ட மக்களவை உறுப்பினர்கள், ”பெர்னார்ட் ஷா தம் கருத்தைத் திரும்பப் பெறவேண்டும்” என்று கூச்சலிட்டனர். அந்தக் களேபரத்தைக் கண்டு சற்றும் கலங்காத ஷா புன்னகைத்தபடி, “சரி…இங்கிருப்பவர்களில் பாதிபேர் புத்திசாலிகள்” என்று சற்றும் தாமதியாமல் மாற்றிச்சொல்ல (இதுதான் மாற்றி யோசிப்பது என்பதோ!) உறுப்பினர்கள் வாயடைத்துப்போய் ஒன்றும்பேசாமல் அமர்ந்தனராம்.

தம் வாழ்நாளில் மொத்தம் 2,50,000 கடிதங்களை அவர் எழுதியிருக்கின்றார் என்ற செய்தி நம்மை வியப்பிலாழ்த்துவதாய் உள்ளது.

உலகமக்களை ஆச்சரியத்தில் மூழ்கடிக்கும் பண்பொன்றும் பெர்னார்ட் ஷாவிடம் இருந்திருக்கின்றது. அதுதான் விருதுகள், பட்டங்கள் எதற்கும் ஆசைப்படாத அவருடைய விந்தை குணம். ஆம்! நோபல் பரிசே தன்னைத் தேடிவந்தபோதும் அதனை வேண்டாம் என மறுத்தவர் பெர்னார்ட் ஷா என்றால் நம்ப முடிகின்றதா? ஆனால் அதுதான் உண்மை!

அந்த அதிசய நிகழ்வு நடைபெற்ற ஆண்டு 1925. நோபல்பரிசுக் குழுவினர் பெர்னார்ட் ஷாவை அணுகி அவ்வாண்டிற்கான இலக்கிய நோபல் பரிசை (Nobel Prize in Literature) அவருக்கு வழங்க விரும்புவதாகத் தெரிவிக்க, அதுகேட்ட ஷா மகிழ்ச்சியில் துள்ளாட்டம் போடவில்லை. மாறாக, “இவ்வாண்டிற்கான நோபல்பரிசு எனக்கா…எதற்கு? இந்த ஆண்டுதான் நான் ஒன்றுமே எழுதவில்லையே” என்று பதில் கூறியிருக்கின்றார். பரிசுக் குழுவினரோ “நீங்கள் இந்த ஆண்டு எழுதாவிட்டால் என்ன? ஏற்கனவே நீங்கள் எழுதியதவைகளுக்காகத்தான் இந்த நோபல்பரிசு!” என்று கூறியிருக்கின்றனர். அதுகேட்டுக் கடகடவென நகைத்த பெர்னார்ட் ஷா, ”ஒருவன் நடுக்கடலில் தத்தளித்துச் சிரமப்பட்டுக் கரையேறியபின்பு அவனைக் காப்பாற்ற காற்றடித்த இரப்பர் குழாயைக் கொடுப்பது போலிருக்கின்றது இந்தப் பரிசு” என்று தமக்கே உரித்தான கிண்டலோடு சொல்லிவிட்டு, அப்பரிசை மறுத்திருக்கின்றார். அப்படியும் விடாது அந்த நோபல்பரிசு அவர் வீடுதேடிவந்துவிட, அதனை அப்படியே மற்றொரு எழுத்தாளரின் இலக்கியப் பணிகளுக்காகக் கொடுத்தவிட்டாராம் அந்த அதிசய மனிதர்!

Pygmalion என்ற அவருடைய நாடகம் 1938-ஆம் ஆண்டு திரைப்படமாக்கப்பட்டபோது, அப்படத்தில் பணிபுரிந்ததற்காக அவருக்கு ஆஸ்கர் விருது வழங்கப்பட்டது. நோபல், ஆஸ்கர் ஆகிய இரண்டு மிகப்பெரிய விருதுகளைப் பெற்ற ஒரே மனிதர் பெர்னார்ட் ஷாவே! விருதுகளை வெறுத்த அவரை விருதுகள் வெறுக்கவில்லை; ’விலகிச் சென்றால் விரும்பிவரும்’ என்பது ஷாவின் விஷயத்தில் உண்மையானது!

புரட்சிகரமான கருத்துக்களைத் துணிச்சலுடன் வெளியிட்டுவந்த பெர்னார்ட் ஷா, இல்லறம் குறித்த தன் கருத்துக்களையும் ஒளிவுமறைவின்றி உலகிற்கு விளம்பியவர். “மனையறம் மாட்சியோடு திகழ, மனைவிக்குக் கணவன்மார்கள் மதிப்பும் மரியாதையும்  தரவேண்டும்; மனையாளே கணவனை நன்னெறிக்கண் செலுத்துபவள்; அவளால்தான் அவன் வாழ்வு ஏற்றம் பெறுகின்றது” என்று கூறியிருக்கின்றார். இக்கருத்துக்களால் கவரப்பட்ட நம் புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன், பெண்களைப் போற்றிய ஷாவைப் போற்றிக் கவியொன்று வடித்துவிட்டார்.

புவிப்பெரியான் ஜார்ஜ் பெர்னார்ட் ஷாவுரைத்த
–பொன்மொழியைக் கேளுங்கள் நாட்டில் உள்ளீர்!
உவந்தொருவன் வாழ்க்கைசரி யாய்நடத்த
–உதவுபவள் பெரும்பாலும் மனைவி ஆவாள்!
அவளாலே மணவாளன் ஒழுங்கு பெற்றான்!
–அவளாலே மணவாளன் சுத்தி பெற்றான்!
குவியுமெழிற் பெண்களுக்கே ஊறுசெய்யும்
–குள்ளர்களே, கேட்டீரோ ஷாவின் பேச்சை!
அவனியிலே ஒருவனுக்கு மனைவியின்றேல்
–அவனடையும் தீமையை யார் அறியக்கூடும்?
கவலையுற ஆடவர்கள் நாளும் செய்யும்
–கணக்கற்ற ஊழல்களை யெல்லாம் அந்த
நவையற்ற பெண்களன்றோ விலக்குகின்றார்?
–நானிலத்தில் மார்தட்டும் ஆடவர்கள்
சுவைவாழ்விற் கடைத்தேறத் தக்கதான
–சூட்சுமமும் பெண்களிடம் அமைந்ததன்றோ!
கல்வியில்லை உரிமையில்லை பெண்களுக்குக்
–கடைத்தேற வழியின்றி விழிக்கின்றார்கள்!
புல்லென்றே நினைக்கின்றீர் மனைவிமாரைப்
–புருஷர்களின் உபயோகம் பெரிதென்கின்றீர்!
வல்லவன்பே ரறிஞன்ஷா வார்த்தைகேட்டீர்
–மனோபாவம் இனியேனும் திருந்தவேண்டும்.
இல்லையெனில் எதுசெயலாம்! பெண்ஆண்என்ற
–இரண்டுருளை யால்நடக்கும் இன்பவாழ்க்கை!

என்பதே அந்தக் கவிதை!

ஷேக்ஸ்பியருக்கு அடுத்தபடியாக ஆங்கில இலக்கிய உலகம் கண்டெடுத்த மிகச் சிறந்த நாடக ஆசிரியர் பெர்னார்ட் ஷா. The Devil’s Disciple, The apple cart, and the doctor’s dilemma போன்றவை அவருடைய புகழ்பெற்ற நாடகங்களில் சில.

இனி, பெர்னார்ட் ஷாவின் சிந்தனைச் செறிவுமிக்க பொன்மொழிகள் சிலவற்றை ஈண்டுக் காண்போம்.

1. இவ்வுலகத்திலிருந்து தாம் பெற்றதைவிட அதிகமாக யார் இந்த உலகிற்குத் திருப்பிக் கொடுக்கின்றார்களோ அவர்களே பண்புள்ள மனிதர்களாவர்.

2. எதுவுமே செய்யாமல் வீணாகும் வாழ்க்கையைவிட, எதையாவது செய்யும்போது ஏற்படும் தவறுகள் பயனுள்ளதும், கண்ணியமானதும் ஆகும்.

3. மகிழ்ச்சி என்ற உணர்ச்சி இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கை சுமக்க முடியாத
பெரிய சுமையாகிவிடும்.

4. ஒரு மனிதன் புலியைக் கொன்றால் அது வீரம்; அதுவே ஒரு புலி மனிதனைக் கொன்றால் அது கொடூரம்.

5. புரட்சிகள் என்றுமே கொடுங்கோன்மை எனும் சுமையை (சமுதாயத்திலிருந்து) அகற்றிவிடவில்லை; மாறாக அவை அச்சுமையை ஒரு தோளிலிருந்து இன்னொரு தோளுக்கு இடமாற்றும் வேலையையே செய்திருக்கின்றன.

6. மனிதன் துன்பமாக இருப்பதற்குக் காரணம் தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோமா இல்லையா என்று ஆராய்வதற்கு அவனுக்குக் கிடைக்கும் ஓய்வே!

இவ்வாறு, சீர்திருத்தச் சிந்தனைகளையும் சீரிய கருத்துக்களையும் அஞ்சாமல் தம் எழுத்துக்களிலும் பேச்சுக்களிலும் எதிரொலிக்கச் செய்தவர் பெர்னார்ட் ஷா.

ஆசைகளற்ற மனம், நகைச்சுவை உணர்வு, மது, புகை முதலிய தீயபழக்கங்கள் தவிர்த்த எளிய வாழ்க்கைமுறை ஆகியவற்றைக் கைக்கொண்டிருந்ததன் பயனாய், நீண்டகாலம் நல்ல உடல்நலத்தோடும் மனவளத்தோடும் வாழ்ந்த பெர்னார்ட் ஷா, 1950-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 2-ஆம் நாள் தன்னுடைய 94-ஆம் அகவையில் முதுமை காரணமாக இயற்கை எய்தினார்.

நண்பர்களே! அறிவுலக மேதையாய்த் திகழ்ந்த ஜார்ஜ் பெர்னார்ட் ஷாவின் ஆக்கங்களை நாமும் ஆர்வத்தோடு படிப்போம்; அறிவை விரிவு செய்வோம்!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நரையில வாகுதல் யாங்ஙனம்?

மனித வாழ்க்கையில் குழந்தைப் பருவம் தொடங்கிக் கிழப் பருவம் வரை பருவங்கள் பல. பருவத்திற்கேற்ப உருவத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்களும் பலப்பல. வயது ஏற ஏற நரை, திரை, மூப்பு, பிணி போன்ற பலவும் தோன்றி இறுதியில் சாக்காடு வாய்க்கும் என்பது பொதுவான வாழ்வியல் நியதி.

அவ்வகையில், தோற்றத்தில் முதுமையை முதலில் தொடங்கிவைப்பது நரையே ஆகும். ஆண் பெண் பாகுபாடின்றி இருபாலருமே வாழ்வில் ஒருநாள் நரையைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கின்றது.

ஆனால் இதற்கெல்லாம் விதிவிலக்காக, நரையற்ற தோற்றத்தோடு நடுவயதைக் கடந்த மனிதர் ஒருவர் அன்று பாண்டிய நாட்டில் வாழ்ந்திருக்கின்றார். அவரது இளமைத்தோற்றம் கண்டு மலைத்த அவர் வயதையொத்த ஆடவர்கள் அவரிடம் வந்து மெதுவாக, ”ஐயா…நாங்களும்  உம் வயதினரே; எங்களுக்கெல்லாம் ’கயல்முள்’ போன்று தலைமுடி நரைத்துவிட்டது; ஆனால் உமக்கு மட்டும் எப்படி ஒரு முடிகூட நரைகாணாது கருகருவென்று இருக்கிறது?” என்று ஏக்கத்தோடு வினவியிருக்கின்றனர்.

அதற்கு அந்த மனிதர் என்ன பதில் சொல்லியிருப்பார் என்று நினைக்கிறீர்கள்? ”எனக்கும் நரைத்த தலைதான்; அது வெளியில் தெரியாமல் இருக்கத் தலை’மை’ பூசியிருக்கிறேன்; நீங்களும் அதனையே பூசிக்கொள்ளுங்கள்!” எனக் கூறியிருப்பார் என்றுதானே!

அதுதான் இல்லை.

“சான்றோர்களே! நரை திரைகட்குக் காரணம் முதுமையன்று; மனக் கவலையே; எனக்குக் கவலை கிடையாது. அதற்குக்  காரணம்  என் குடியிலோ,  ஊரிலோ,  நாட்டிலோ கவலையுண்டாவதற்குரிய சூழ்நிலையே இல்லை;  எவ்வாறெனின், என் வீட்டில் என் மனைவியும் மக்களும் அறிவு நிரம்பியவர்கள்; என் பணியாளர்கள் என் குறிப்பறிந்து நடப்பவர்கள்; எம்நாட்டு வேந்தனோ அறமல்லன செய்யான்; அனைத்திற்கும் மேலாய் எங்கள் ஊரில் ஆன்றவிந் தடங்கிய கொள்கையையுடைய சான்றோர் பலர் உளர். இப்படித் திருத்தமான சமூகம் வாய்த்தமையால்தான் நான் வருத்தமற்று இருக்கிறேன். இவையே என் நரையற்ற இளமைத் தோற்றத்திற்குக் காரணங்கள்” என்று கூறி அனைவரையும் வியப்பில் வாய்பிளக்க வைத்திருக்கிறார்.

யாண்டுபல வாக நரையில வாகுதல்
யாங்கா கியரென வினவுதி ராயின்
மாண்டஎன் மனைவியொடு மக்களும் நிரம்பினர்
யான்கண் டனையரென் இளையரும் வேந்தனும்
அல்லவை செய்யான் காக்கும் அதன்தலை
ஆன்றவிந் தடங்கிய கொள்கைச்
சான்றோர் பலர்யான் வாழு மூரே. (புறம்: 191)

அந்த அதிசய மனிதர் யார் என்று எண்ணுகிறீர்கள்? உங்கள் ஊகம் சரிதான்! அவர்தான் சோழமன்னன் கோப்பெருஞ்சோழனின் உயிர்நண்பராகிய ’பிசிராந்தையார்’ எனும் நல்லிசைப் புலவர்!

சரி, ஆந்தையார் கூறியது உண்மையா இல்லையா என்பதை இன்றைய அறிவியலின் துணையோடு ஆராய்வோமா!

இன்றைய அறிவியல் கூறுவதாவது:

“கவலைகளும் மனவுளைச்சல்களும் முடியை நரைக்க வைப்பதில் நேரடிப்பங்கு வகிக்காவிட்டாலும், ’நரைத்தல்’ எனும் நிகழ்வைத் துரிதப்படுத்துவதில் அவற்றின் பங்களிப்பை மறுக்கமுடியாது” என்கிறது இன்றைய அறிவியல். இஃது ஆந்தையாரின் கூற்றை உறுதிப்படுத்துவதாகத்தானே உள்ளது?

இனி, தலைமுடியைப் பற்றியும் அது நரைப்பது எவ்வாறு என்பதைப் பற்றியும் அறிவியல்ரீதியாக அறிந்துகொள்வோம்!

முடி வளர்ச்சிக்குக் காரணமாயிருப்பது நம் தலையிலுள்ள ஃபாலிக்கிள் (follicle) எனும் உறுப்பே ஆகும். முடிவளர்ச்சி என்பது பல்வேறு சுழற்சி நிலைகளை (cycles) உள்ளடக்கியது. அவை, வளர்நிலை (anagen), மெதுவான வளர்நிலை (catagen), ஓய்வுநிலை (telogen) ஆகியவை. முதல்நிலையில் துரிதமாகவும், (முதல் நிலையின் இறுதிக்கட்டமான) இரண்டாம் நிலையில் சற்று மெதுவாகவும், மூன்றாம் நிலையில் வளர்ச்சியின்றி ஓய்வுநிலையிலும் தலைமுடி இருக்கும்.

மனித உடலுக்கும், முடிக்கும் நிறம் தருவது ‘மெலனின்’ (melanin) எனும் நிறமியே. முடியைத் தோற்றுவிக்கும் ஃபாலிக்கிளில் காணப்படும் இந்த நிறமி, யூமெலனின் (eumelanin), ஃபியோமெலனின் (pheomelanin), மற்றும் நியூரோமெலனின் (neuromelanin) என்று மூன்றுவகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

யூமெலனினானது ’பழுப்பு யூமெலனின்’ (brown eumelonin), ’கறுப்பு யூமெலனின்’ (black eumelonin) என்று மேலும் இருவகைகளாகப் பகுக்கப்பட்டுள்ளது. கறுப்பு யூமெலனின் கருமை நிறத்தையும், பழுப்பு யூமெலனின் பழுப்பு நிறத்தையும் முடிக்குத் தருகின்றன. ஃபியோமெலனின் எனும் மற்றொருவகை மெலனின் ’சிவப்பு வண்ணத்தை’த் தலைமுடிக்குத் தருகின்றது. மூன்றாவது வகையைச் சார்ந்த ’நியூரோமெலனின்’ மூளையில் மட்டும் காணப்படும் ஒன்றாகும். இதன் உயிரியல்சார் செயற்பாடுகள் குறித்துத் தெளிவாக இதுவரை வரையறுக்க இயலவில்லை. (Its biological functions are still obscure).

இந்தியர்களைப் பொறுத்தவரை நம் தலைமுடி கறுப்பாக இருக்கக் காரணம் நம் உடலிலுள்ள கறுப்பு யூமெலனின் நிறமிகளே. இந்த நிறமிகளின் உற்பத்தி குறையும்போது தலைமுடி நரைக்கத்தொடங்குகின்றது. பெரும்பாலும் இது மத்திய வயதில்தான் தொடங்குமென்றாலும், மரபு காரணமாகவும், வேறுசில புறக்காரணங்களாலும் 20 அல்லது 30 வயதிலேயேகூட தலைமுடி நரைக்கத் தொடங்கலாம்.

காரணம் எதுவாக இருந்தாலும் வயதான தோற்றத்தைத்தரும் நரையைப் பெரும்பாலான மக்கள் விரும்புவதில்லை. எனவே கடைகளில் விற்கப்படும் பல்வேறு தலைச்சாயங்களை உபயோகித்து நரையை மறைக்கத் தொடங்குகின்றனர். அது தவறில்லை எனினும், அச்சாயங்களில் கலக்கப்பட்டுள்ள பல்வேறு வகையான வேதிப்பொருள்கள் தலைமுடிக்கும், உடலுக்கும் ஊறுவிளைவிக்காதவைதானா என்பதைத் தோல்மருத்துவர் (dermatologist) உதவியுடன் உறுதிசெய்துகொண்டு பயன்படுத்துவதே நல்லது.

செயற்கைச் சாயங்களைப் பயன்படுத்த விரும்பாதோர், இயற்கை மூலிகைகளான கறிவேப்பிலை, நெல்லிக்காய், மருதாணி முதலியவற்றை அடிப்படையாக வைத்துத் தயாரிக்கப்படும் எண்ணெய்கள், சாயங்கள் முதலியவற்றைப் பயன்படுத்தி நரைக்குத் திரையிட்டு வருவதைக் காண்கிறோம்.

நண்பர்களே! இன்றைய பரபரப்பான வாழ்க்கைமுறையில் நாம் அனைவருமே நிற்க நேரமின்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். என்னதான் நமக்குத் ’தலைக்குமேல்’ வேலை இருந்தாலும், தலைமேல் இருக்கும் முடியின்மீதும் நாம் அக்கறையும் கவனிப்பும் கொள்வதும், பதற்றமும் மனஅழுத்தமுமற்ற வாழ்க்கையைப் பின்பற்றுவதும் இன்றையமையாதவை ஆகும். இவ்வாறு வாழ்ந்தால் தலைப் பிரச்சனைகளைத் தவிர்க்கலாம்; ’கருகரு’முடியோடு களிப்பாயிருக்கலாம்.