Tag: சுருளி காந்திதுரை

  • நீ யோசி (சிறுகதை)

    நீ யோசி (சிறுகதை)

    சுருளி காந்திதுரை

    சாரல் மழை இரவு முழுவதும் கொட்டிக் கொண்டே இருந்தது. அந்தியில் வந்த மழையும், விருந்தாளியும் விடியக்காலைப் போகவனு… சொன்னது போல மழை தூரிக் கொண்டே இருந்தது.

    அஞ்சுமணிக்கு எழுந்து இருவரும் டீ போட்டுக் குடிச்சிட்டு, “சூரியனின் வருகைக்குக் காத்து இருந்த தாமரை போல” மகளின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.

    ஆயிரம் சோக ராகம் இருவரின் முகத்திலும் அப்பிக் கிடந்தது. மழை குளுமை வேறு; வீட்டின் முன்பக்கம் இருந்த வாதா பழங்களைக் கொரித்துக் கொண்டே கூக்கு கூக்கு க்கூக்கூ க்கூ எனக் குயில் கூவிக் கொண்டிருப்பது மகிழ்ச்சியாக ஏக்கமாக இல்ல, இது துணைக்கான அழைப்பா? இல்ல ஏதோ ஒன்னா இருக்கும். நமக்கு என்ன தெரியல. குயில் கூக்குக்கூக்குன்னு கூவுது. அதுதான் நமக்கும் தெரியும்.

    ஆனா, இனம் புரியாத சோகம் இலையோடிக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தவர்களால் மட்டுமே உணரமுடியும். புரிந்தவர்களுக்குப் புரியும். உன்னிப்பாகக் கவனித்தால் குயிலோசை வீட்டிச் சுற்றியே பலமாக ஒலித்துக் கொண்டு இருந்தது.

    ஆட்டோ வீட்டின் முன் நின்றது. அமுதா சூட்கேஸ், பேக் சகிதமாக இறங்கினாள். அப்பா – ராஜா வேகமாகக் கேட்டைத் திறந்தார்.

    என்னம்மா, ஆட்டோவுக்கு காசு கொடுத்திட்டிய்யா.

    கொடுத்துட்டேன்ப்பான்னு வீட்டுக்குள் நடந்தாள்.

    அமுதாவின் அத்தை வாம்மான்னு பெட்டியையும் பையையும் வாங்கினாள். அமுதா நேர கொல்லப்புறம் போயிட்டு வர, அத்தை பஞ்சு அமுதாவிற்கு காப்பியை இளம்சூட்டில் தந்தாள்.

    ஒத்தப் பெண்ணா வளர்ந்தவள். வீட்ல அமுதா வைச்சதுதான் சட்டம். அம்மா, அப்பா இருவரும் மகளின் பேச்சுக்கு மறுப்பு சொல்லாதவர்கள். ஆமாம், போட மட்டுமே தெரிந்தவர்கள். அப்பா, அம்மா இருவரும் அரசுப்பணியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றவர்கள்.

    அவளைக் கருப்புன்னும் சொல்ல முடியாது, சிகப்புன்னும் சொல்ல முடியாது. மாநிறம். அவளின் கண்களுக்கு என்றே இறைவன் கவர்ச்சியும் ஈர்ப்பையும் கொடுத்து இருந்தான். “பரியப்போற நெல் பயிர் எப்படி தளதளன்னு இருக்குமோ” அதைப்போல பொழுது புலரும்போது ஒரு அழகு, உச்சிப்பொழுதில் வேறு, அந்தி மாலை இளம் காத்தும் அதன் அசைவும் பார்த்து முடியாது நெற்பயிரை, அப்படித்தான் அமுதாவும்.

    அமுதாவின் வளமையும் செழிமையும் அழகைக் கூட்டியதைக் கேட்க வேண்டியதில்லை. நல்லா படித்தாள். கொஞ்சம் அல்ல நிறையவே கர்வமுண்டு. சும்மா சொல்லக்கூடாது. “வளமான ஓட்டு வாழைப் பொத்திப்போடும் முன்ன அவ்வளவு வாளிப்பாகப் பசுமையா இருக்குமே” அதைப்போல இருந்தாள். கொட்டிக்காரன் வாழை மாதிரியாக கருப்பு அழகில், மதுரம் கூட்டிய கடும் டீ போல இன்னும் அழகாக இருந்தாள்.”

    சம்பாத்தியம், படிப்பு, அழகு இவை மூன்று அமுதாவிடம் தூக்கலாக இருந்தது.

    அப்பா, இவனா டைவர்ஸ் பண்ணிட வக்கீலப் பாருங்கப்பா. இனிமே நான் ரஞ்சித்தோடச் சேர்ந்து வாழப்போறது இல்ல… மனதுக்குள் இனி சேந்து வாழ்ற எண்ணம் இனிமே வராது.

    ஐ ஹேட் யு… ஐ ஹேட் யூன்னு மீண்டும் மீண்டும் சொன்னாள். அவள் பேச்சு உதட்டொலி அல்ல உள்ளத்தில் இருந்து ரஞ்சித்தை உதறித் தள்ள நினைத்தாள்.

    டேய், அமுதா நீ போக வேண்டாமிடா? நம்ம வீட்ல இருந்துக்கோ! நம்ம வீட்ல இருடா. இனி அவன்ட்ட போக வேண்டாம்ன்னு அப்பா ஆறுதல் மொழி கூறினார். அவன்கிட்ட எனத்த பெரிச வாழ்ந்த போதும் போதும் உனக்கு.

    “டைவர்ஸ்” பண்ணிருவோம்.

    அவன் நமக்குச் சரிப்படமாட்டான். அவனுக்கு வாய்கொழுப்புக்கூட… போடாக் கண்ணு குளிச்சிட்டு வந்து சாப்பிட்டுன்னு அப்பனும் அம்மையும் மகளுக்கு ஆறுதல்மொழி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

    அமுதா பயணக்களைப்பு தீரக் குளிக்கப் போய்விட்டாள்.

    ராஜாவின் தங்கை பஞ்சு, என்ன அண்ணே, பாவம் அவளே அவசரப்பட்டு வந்துட்டா? புள்ளயிட்ட இப்பிடியாச் சொல்றது. கொஞ்சம் கூட மனச்சாட்சியில்ல. அமுதா என்னம்மா, நடந்தது என்ன சமச்சாரம்ன்னு கேட்டு யார் மேலக் குத்தமின்னு கேட்கறத விட்டுட்டு என்ன அண்ணே, நீ பாட்டுக்க மகக் கோவத்துத் தூவம் போட்டா நல்லாவாயிருக்கும்?

    இனிப் போயி புருஷன் வீட்ல இருந்து அமுதா வாழ வேண்டாமா? அவ முடிவு எடுத்த எடுத்ததுதாம்மா.

    இந்தாம்மா பஞ்சு, நீ இந்த விஷயத்தில தலையிடாத? உனக்குப் புரியாது. அவுக படிச்சவுக. சட்டம் தெரியும். அவன் பிள்ளைய “பெல்டக் கழட்டி அடிச்சிருக்கான்” தெரியுமா?

    அவனச் சும்மா விடக்கூடாதுன்னு “ராஜா குடல் கொதிச்சுப் பேசினார்.” மகள் மீது பாசம்.

    தங்கச்சி உனக்குத் தெரியுமில்ல நான் கூட எம்மகள அடிச்சது கிடையாது.

    அண்ணன் சொல்லவும். என்ன வார்த்தை அண்ணே நீ பேசுற. உம்பேச்சே சரியில்லயே. பஞ்சு இனி இவுகட்டப் பேசிப் பயனில்லன்னு அமைதியானாள். அவுங்க அவுங்களுக்கு அவுங்க பிள்ளை உசத்தியாப் போச்சு.

    அண்ணே, இப்ப உங்களுக்கு எதுவுமே புரியாது. பாசம் கண்ண மறைக்கிது. நியாயத்த சொல்லாம மகளோட சேந்துப் பேசுனா? வாழறப் பிள்ளைய தாய் கெடுத்த கதையாப் பொண்ணு நாளப்பின்ன புருசன் வீட்ல கூடச்சேர்ந்து வாழ்றதா இல்லயா? இனி நம்ம… “வீட்டோட வாழாக்குடியா வைச்சிக்கிறதான்னு” மனதுக்குள் பேசினாள் பஞ்சு.

    ராஜா என்ன நினைத்தாரோ தெரியல; தங்கச்சிகிட்ட இந்தாம்மா பஞ்சு இதெல்லாம் உனக்குப் புரியாது. இதப்பத்தி நீ அழுதாக்கிட்டப் பேச வேணாம். நாங்க பார்த்துக்கிறோம். நம்ம காலம் வேற…. இப்ப காலம் வேற…

    ஆக்குப்பறைக்குள் போனவள், தன் தோள் பட்டையைத் தடவிப் பார்த்தாள். அவளையும் அறியாமல் கண்களில் நீர் கசிந்தது.

    புருசன் அடித்தக் காயத்தின் தழும்பு. தன் இருப்பையும் நினைவுகளையும் சுண்டியிழுத்தது. செத்த நேரம் மனம் கொதித்து அமைதியானாள்.

    தன்னை அடிச்சப் புருசனைப் பற்றிய எண்ணம் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

    ஆனா மனாப் பயலுக்குக் காட்டிக் கொடுக்காம? அம்மச்சல்லிக்கு பயன் இல்ல. முழுநேரக் குடிகாரன். ஆத்தா அப்பன் சம்பளத்தில் தின்னுட்டு இருந்தவன். எங்கயும் வேலைக்கும் போறதுமில்ல. இப்ப நான் அடிக்கொப்புமில்ல, நுனிக்கொப்புமில்ல. அனாதையா இருக்கோமேன்னு நினைச்சதும். மளமளன்னு கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

    மனதுக்குள் அண்ணன் மீது இருந்த பிம்பம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறியது. என்ன மனுசன் எல்லாத்துக்கும் சமமாப் பேசுனா அண்ணே… ஊர்ல யாருக்கும் வேண்டாதவன்னு பேர் வாங்காத அண்ணே. இப்படி சுயநலமா யோசிக்கிதே.

    இப்ப அண்ணனுக்கு என்ன ஆச்சு.

    யார் இன்னாரு மகன் ராஜாவா. படிச்ச பிள்ளைப் பேசுனா நியாயமா இருக்கும்னு ஊரே சொல்லும். அப்படியிருந்த அண்ணன் இன்னைக்கு மகளுக்காக நியாயமில்லாமப் பேசுதுன்னா.

    பஞ்சுவாலத் தாங்க முடியல.

    மனசு தளும்பின்மேல மையம் கொண்டது. ஆறுமாத வாழ்க்கை அவள் மனதில் வடுவா உறைஞ்சு போச்சு… கணவனிடம் இன்பத்தைக் காட்டிலும் துன்பத்தை அனுபவித்தே துவண்டுப் போனாள்.

    பஞ்சு பனங்காக் கறுப்பு, இருந்தாலும் மொகக் கலையானவள். அளவான உயரம், அதுக்கு ஏத்த சதைப்பிடிப்பு. கண்ணு ரெண்டும் மிதக்கிற விழிகள். அந்தப் பருவ வயதில் அவள் அழகிதான். சும்மா சொல்லக்கூடாது. பஞ்சு கறுப்பழகி.

    பஞ்சுவின் புருசன் முருகனும் குச்சியாட்டம் வாட்டசாட்டமான ஆள். பகல்ல அவன மாதிரி மண்வெட்டி வேலபாக்க முடியாது. அவ்வளவு கோளாறு புத்தியான ஆளு. என்ன தண்ணியக் குடிச்சிட்டா மட்டும் மருவாதை எதுவும் கிடையாது. மிருகம்தான். இதுலப் பீடி, சிகரெட் வேற என்னான்னு தெரியல. முருகனப் பார்த்ததும் பிடிச்சுப் போச்சு ராஜாவுக்கு. திருமணம் நடந்தது.

    “ஆசை அறுபது நாள், மோகம் முப்பது நாள் போனதும்”, பழகின மண்வெட்டி வேலைக்கு தொனயிருப்பது போலத்தான் இருந்தான்.

    என்னமோ கழுதைக் கூடுவாரோட கூடி குடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டான். நம்ம ஊர்கள்ல இப்ப குடிக்காதவுக யார்னு சுலபமாச் சொல்லிடலாம்.

    நம்ம சாமியும் குடிக்கிது. அதுக்காக இப்படியா. மார்நாடு, மடைக்கருப்பன், முன்னோடும் கருப்பு இந்த சாமிகளுக்கு காவக்கொடுக்கணும்னா… படையல் சாராயம்தான்.

    ராத்திரி பன்னிரெண்டு மணிக்க மேலாகத்தான் கொடுப்பாக. குடும்பன், வாரியன், ஊர்ல வீடு தவறாம சொல்லிட்டு வந்தாலும், எப்படியும் பத்து அம்பது பேர் சேந்துருவாங்க.

    பட்சிக்களுக்கான அரவரம் அடங்கியதும், சுட்டான் வேல ஆரம்பமாகும். நடுச்சாமன் உச்சிப்பொழுது எப்படாக் கழியும்னு இருப்பாக, உச்சிப்பொழுது மாறுனதும்… கருப்பு சாமியாடி புலம்பாமல் இருப்பாரு. என்ன மேடையும் குத்துக்கல்லும் அறுவா, காவல் தெய்வம் தான். நடுச்சாமம் 12 மணிக்கு கொடுத்த வாக்கும், அள்ளி எடுத்த சாம்பலும் வீண் போகாது. மந்தையில இருந்த ஈச்சமரத்தில் பறவைகளின் சத்தம் அடங்கியிருச்சு.

    என்ன சாமி வேலையா, எல்லாம் கண் அசைவுமட்டுமே. இந்த மாசம் ரெண்டு சேவ ஏழுப்பாட்டில்… போதும் போதும் ஆளுக்கு ஒரு மடக்கு வரும். ராசா அண்ணா குடிக்க மாட்டார். அவரோட பங்குக் கிடைக்கும்.

    சாமி தீர்த்தம்… ரெண்டு பேர் டேய், இது போதைக்கின்னு நினைச்சா… கருப்பன் சங்கப்பிடிச்சிப்பிடுவாரு… ரெண்டு மடக்கு தீர்த்தம்… அவ்வளவே.

    அடப் போடாத் தொத்தா இதுல, போதை இருக்காது. என்ன அய்யா சொல்லுறீங்க.

    கருப்பன்ட்ட குழியில ஊத்திட்டு சாமியாடி ஒரு மடக்கு குடிச்சா எல்லாத்தையும் அவர் வாங்கிருவாரு… பின்ன சரக்கில்ல என்ன இருக்கப்போது.

    நமக்கு பச்சைத்தண்ணி மாதிரியிருக்கும். பேச்சுக்கு இடையில, சேவல அறுத்துக் கருப்பனுக்குக் காவக் கொடுத்து ரெண்டே பேர், வால் ரெக்கை மயித்தப் புடுங்குங்கடா… சேவல் வெரைச்சுட்டா மல்லுக்கட்டி இழுக்கணும்.

    ஆளுக்கு ஒரு ரெக்கையா இழுத்தார்கள். என்னப்பா ஒரு கிலோ தேறுமா? டேய் கூடயிருக்கும்டா?

    போப்பா ரெண்டும் சேந்து ரெண்டரைக்குக் கொறையாது. இருக்கிற ஆளுக்குச் சரியா வருமா?

    டேய், அப்படிச் சொல்லப்பிடாது. கருப்பன் கோபத்தைத் தாங்க முடியாது. தப்பாப் பேசாத?

    ஊருக்கே படி அளக்கிறான். நமக்கு அளக்க மாட்டானா? போப்பா அள்ள அள்ளக் குறையாது, தின்ன முடியாது. மிச்சத்தப் பொதச்சுட்டுப் போயிருக்கம்.

    இளந்தாரிகள் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்தார்கள். இதுக்குள்ள ராஜேந்திரன் சேல பக்குவமா துண்டம் போட்டுச் சுள்ளியில் அடுக்குவதில் கைத் தேர்ந்தவர். என்ன இராஜேந்திரா மச்சான் அதுக்குள்ள என்ன அவசரமா?ன்னு…

    பன்றி ஈரலச் சேவக் கறியைச் சுடுவதிலும் பக்குவம் பாத்து எடுப்பதிலும் கண்ணப்பனுக்கு தம்பின்னு தான் சொல்லனும். சிவனுக்கேச் சுவைச்சுப் பார்த்துப் படைச்சவன்!

    பித்தள தாம்பலத் தட்டுல சுட்டக் கோழிக்கறிய அடுக்கிப்பக்குவமா தூக்கிட்டு வர்றது வரைக்கும், ஒரு சனம் ஓங்கிப் பேசாது.

    யார், இராஜேந்திரன் வேல சுத்தமாயிருக்கும், பகிர்வதும் ஆள் பாத்து, மென்னு தின்னம்மிய… பண்டத்தைச் சாமிப் பண்டத்தைக் கீழப்போடாம வாங்கி குழித் தோண்டி மூட ரெண்டு பேர் இருப்பாக… “நாய் நரி பறிக்கக்கூடாது பாரு.”

    சாமிக்கு படையல் படைக்க அரிக்கேன் விளக்கு தன் முழுப்பலத்தையும் கூட்டி எரிந்து கொண்டிருந்தது. தளுகைப் போடப்பட்டு இலையில, சுட்ட சேவக்கறிப் பறத்தி வைக்கப்பட்டது. சாமியாடிக்கு பல்லுக்கு பதமா இருக்கிறதாத் தனிய ஈரல் ரெண்டையும் நல்லாச்சுட்டு தனியா எடுத்து வைக்கனும், சின்னப்பூசாரி பழம் தேங்காய் எல்லாம் சகிதமா எடுத்து வைக்கவும், யாரோ பத்தியக் கொளுத்திட்டு இருந்தான்…

    எல்லாம் ரெடியா இருக்கு, வடக்குப் பார்த்த கோயில். கிழக்கும், மேற்கும் சனங்க வரிசையா நிப்பாக. முன்னும் பின்னும் போயிட்டு வர கோயில்ல மணி அடிக்க, இப்பிடியாக சாமி தீர்த்தம்மனும், ஊர்ல இருக்கிற பங்காளி மச்சினன் மாமா ரெண்டு பேரும் ஒன்னா உக்காந்து குடிப்பாக. இங்கே பரிமாறப்படுவது சாராயம் அல்ல. கருப்பணின் தீர்த்தம்.

    பலருக்கு இந்த இடம் குடிக்க ஆரம்பிச்ச இடமா இருக்கலாம். சிலருக்கு மாதம் மாதம் நடக்கும் வேண்டுதல். கருப்பன் ஆட்டநாளில் குடிப்பது மட்டுமே, வேற எங்கேயும் குடிக்க மாட்டார்கள். என்ன குடிகாரப்பயனு நினைச்சியா? கடவுள் தீர்த்தம் அதுக்காகக் குடிச்சேன்.

    இன்னும் பழக்கதைகளும் காரணங்களும் இருக்கு. என்ன ஆளுக்கும் இடத்துக்கும் வேறுபாடுகள் இருப்பதைப் பார்க்கலாம். ஆனால், முருகனின் குடிக்கான காரணம் கடினமா வேலைப் பார்க்கிறான். அப்ப அப்ப அலுப்புத் தீரக் குடித்தான். நாளும் ஒரு காரணம், நாளுக்கு நாள் குடியின் தொடர்புத் தொடர்ந்து, பகுதிநேரக் குடிகாரனாக மாறிப் போனான்.

    பஞ்சு புருஷன் முருகன், தண்ணியக் குடிச்சிட்டு வந்து போதையில, தார் கம்பு எடுத்து வெளுக்கப் பஞ்சுக்கு உடம்பு எல்லாம் காயமாப் போச்சு.

    அங்ஙன இருந்த ஆளுக யார் மறுச்சும் நிக்கலே? அடி, உதை, மிதி, “புடிக்கப் புடிக்க வருமா கோவம் புலுக்கப்பயலுக்கு” அப்படி அன்னைக்கி முருகனுக்கு வந்துச்சு.

    எம் புருசன் சின்ன வயசுலயிருந்து ஆட்டு மாட்டோடத் திரிஞ்சப் புத்தி, அது மாதிரியாத் தானே இருக்கும். மக்க மனுசன்னு அனுசரணையாப் பழகுனாக் குணம் வரும். எதுக்கும் நாலு இடத்துக்கு மக்க மனுசர்ன்னு போனாத்தானே, மனுசப்பயலுக்கு பழக்கவழக்கம் தெரியும். பஞ்சு மனசுக்குள் குமைந்தாள்.

    அடித்த அடியில் உடம்பு பூராம் தடிச்சுப் போச்சு. மாமியா உதடிக்கிழவி “மஞ்சளும்  நெல்லும் அம்மில வச்சு மைபோல அரைச்சுப் பத்துப்போட்டு விட்டுச்சு…” அடியே பஞ்சு அடிபட்ட இடம் புண்ணாப்போகுமா. இருக்க நெல்லும் மஞ்சளும் பத்துப்போட்டா புண்ணாகாம இரத்தக்கட்டு கறைஞ்சுரும்ன்னு கை வைத்தியம் பாக்கும்.

    அவன் கையில, கட்டை மொளைக்கக் கறித்திடீர்ல காக்காக் கொத்தன்னு மனுசி திட்டித் தீர்த்தாள் மகனை. பாவம் கைம்பெண் அவளால் தன் மகளை வேறு என்ன செய்ய முடியும்.

    கைம்பொம்பள… இவன வழக்கவே வெகுபாடுபட்டு காலாகாலத்தில கல்யாணம் பண்ணிக் கண்ணழகுப் பார்த்தா. கல்யாணம் முடிஞ்சு ஏழு எட்டு மாசம் ஆச்சு. ஏதாச்சும் புழு பூச்சி உண்டான நாதாரிப்பய மகனுக்கு வம்சம் விருத்தியாகும்ன்னு பாத்தா? நாயி நெதம் விட்டக் கொறைத் தொட்டக் கொறை மறுநாளும் சண்டை, தினந்தோறும் சண்டை.

    ஏன்டா, இந்தப் பிள்ளையப் போட்டு இப்பிடி அடிக்கிறீயேன்னு கேட்ட அவுக ஆத்தாவுக்கு நாலு அடி விழுந்துச்சு.

    இனி இந்த மனுசன் கூடயிருந்து வாழ்றதுக்கு பிறந்த வீட்ல போயி மாடுமேய்ச்சு, சாணிச்சகதி அள்ளிப்போட்டு பிறந்தவன் காலடியில கிடக்க வேண்டியதுன்னு புருஷன் வீட்டை விட்டுப்புறப்பட்டாள் பஞ்சு.

    பஞ்சு புருஷன்ட்டக் கோவிச்சுட்டு போனதும் அவுக வீட்ல கேட்ட கேள்வி மாப்பிள வரல?

    குடும்பம்ன்னா சின்னச்சின்ன சண்டைச்சச்சரவு வரும். அதுக்காக அவசரப்பட்டு அப்பன் ஆத்தா இருக்காகன்னு வரக்கூடாது. வாழ்க்கையினாச் சமாளிச்சுப் பழகணும் எங்க அம்மா நிக்கவச்சு கேள்வி கேட்டுச்சு.

    அவுக அம்மையிட்டச் சொன்னியா? அவுக வீட்டு ஆளுககிட்டச் சொன்னியா?

    எங்க அம்மா கேட்டக் கேள்விக்கு, இங்க ஏண்டா வந்தோம்ன்னு தோனுச்சு. பேசாம்மே அங்கேயே நாண்டுக்கிட்டு செத்து இருக்கலாமோன்னு எனக்கு மனசுக்குள் எண்ணம் ஓடியது.

    எதுவும் பேசாமல் வான்னு, பஞ்சு அம்மாவை வீட்டுக்குள்ளக் கூட்டிப் போயி சாக்கெட்டக் கழட்டிக் காட்டிய பின்னதான்… அய்யோ அய்யோ…

    என்னடி, இது.

    உன் மருமகன் அடிச்சது.

    டேய் பெரியவனே, போடாப் புளியங்குளத்தானாக் கட்டியிழுத்துட்டு வாங்கடா?ன்னு எங்க அம்மாப் போட்ட சத்தத்துல எதையோ வீட்டுக்குள்ள எழுதிட்டு இருந்த அண்ணன் வெளிவந்து… என்ன பஞ்சு எப்படா வந்த?

    என்னம்மா பிரச்சனை… சண்டையா?

    உன்ன ஏம்மா அடிச்சான். நீ என்ன பண்ணுன.

    இப்படிக் கேள்வி கேட்க… ஆரம்பிச்சுருச்சு. நான் எதுவுமே பேசல, அவருதான் குடிச்சிட்டு வந்து அடிக்கிறாப்பிள, எந்த விஷயத்தையும் காது கொடுத்துக் கேட்டா தானே. தண்ணியக் குடிச்சிட்டு வந்ததும் சும்மா, எதையாச்சும் பேசிச் சண்டைப் போட்டு அடிக்க வேண்டியது. அத்தை தான் பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்துப் போம்மா உங்க வீட்டுக்குன்னு சொல்லிச்சு.

    அண்ணே, அதுக்கு நாலு அடி விழுந்துச்சு. அசிங்கம் அசிங்கம்மா பேசுறாரு?

    உம் ஊருக்குள்ள அக்கம் பக்கம் யாரும் வந்து புத்திமதி சொல்லலயா?

    யாரு முன்னால வருவாக. குடிகாரப்பயட்ட? பஞ்சு சொன்னதும்.

    கண்ணத்தில பளார்ன்னு ஒரு அரை விழுந்தது என் முன்னாடியே இப்படிப் பேசுனா, அங்க எம்புட்டுப் பேசியிருக்க மாட்ட. பொம்பளப்பிள்ளைக்கு வாய் அடக்கம் வேணும். தெரியாதான்னு சொன்ன அண்ணே… இப்ப தம் மகளுக்கு வரவும் எப்படி பேசுதுப்பாரு; அது தப்புள்ள.

    “தனக்குனாத் தாச்சேலையும் களம் கொள்ளும்ன்னு சும்மாவா சொல்லியிருங்காங்க”ன்னு பஞ்சுக்குக் கோவம் கோவமா வந்தது.

    பிள்ள படிச்சுட்டாளும், குடும்பம் பண்றதுக்கு தெரிய வேணாம். பொம்பளப் பிள்ளைக்குச் சமூக வளமை மறந்து போயிருக்குமா…ன்னு பேச்ச இழுத்த வாக்கில. எல்லாம் காசு, பணத்தோடக் கோளாரு. தனக்குத்தானே பேசிட்டு இருந்தாள் பஞ்சு.‘

    நாலு எழுத்தப்படிச்ச திமிரு. என்னத்த சொல்ல காலக் கொடுமைய?

    துணி கிழிஞ்சு போனா? ஊசி நூல் கொண்டு தைக்கலாம். ஊசி ஆடாம இருந்தாவுல நூலக் கோக்க முடியும். அம்மையும் அப்பனும் ஆட்டம் ஆடுனா, மக இன்னும் பத்து அடி தூரம் சேர்ந்துள்ள ஆடுவா? வாழ்றப் பிள்ளையத் தாயார் கெடுத்தக் கதையாப் போச்சு.

    லட்சம் லட்சமா பணம் இருந்தாலும், கொண்டவன் கூடயிருக்கிறது மாதிரியா வருமா?

    இத அமுதாட்ட யார் சொல்லி புரிய வைக்கிறதுன்னு நினைத்தபடி அடுக்களை வேலையில் மும்முரமாக இருந்தாள் பஞ்சு.

    எண்ண அலைகள் பலவாறு ஓடியது. ஊத்துவார் சோத்துக்கு ஒக்காந்து இருக்க வேண்டிய நிலையாப் போச்சே. செத்தாலும் அடிய மிதிய வாங்கிட்டு அங்கேயே செத்துயிருக்கனும். காலம் ஓடிப்போச்சுன்னு எதை எதையோ நினைக்க ஏமாத்தா சொல்வா? ஏக்கத்தச் சொல்லவான்னு பஞ்சுமனம் “ஊரப்போட்ட மொச்சைப்பயிறு கல்லாறப்பட்டது” போல பஞ்சுவின் மனசும் கல்லாறப்பட்டு, வாழ்க்கையின் அபிலாசைகளைத் தனக்குத்தானே மென்று தின்றாள்.

    பஞ்சு அம்மை சொன்னது மனசுக்குள் ஓடியது. அடியே மகளே! “அறுத்து அறுத்து ஆயிரம் பேருக்கு வாக்கப்பட்டாலும் அவனும் அப்படித்தான் இருப்பான்” அடுப்புல வைக்கிற விறகுக் கட்டை “எரிஞ்சு சம்பாலாகனும், எரிஞ்சும் எரியாமலும் இருந்தா அதுக்குப் பெயர் கொள்ளிக்கட்டை.” மகளேன்னு இப்ப சொல்லுவது போல பஞ்சு காதில் ஒலித்தது.

    அடுப்பில் இருந்த சட்டி அடிப்பிடித்தது போல கருகின வாடை வந்தது.

    என்ன அத்தை ஏதோ அடிப்பிடிச்சு வாடை வருதுன்னு அமுதா அடுக்களைக்குள் வந்தாள். அத்தைன்னு தோளை உலுக்கியதும் தான் உடம்பைக் குலுக்கி தன் நிலைக்கு வந்தாள் பஞ்சு.

    என்ன அமுதா,

    அத்தை அப்படி என்ன நினைவு பால் அடிப்பிடிச்சது கூடத் தெரியாம?

    ஏதேதோ யோசனை.

    அன்னைக்கு என் வாழ்க்கையில அடிப்பிடிச்சது தெரியாம இருந்துட்டேன். இப்ப எனக்கு நினைவுக்கு வருது… நீ பால் அடிப்பிடிச்சதப் பத்தி சொல்ற…ன்னு இழுத்தாள்.

    என்ன அத்தை புதிர் போடுறீங்க. எதுனாலும் ஓப்பனாப் பேசுங்க. இப்ப என்ன பிரச்சனை உங்களுக்கு. கண்டதையும் நினைச்சிட்டு மனசப் போட்டு குழப்புறீங்க. தெளிவாயிருங்க அத்தை.

    அமுதா கையில் வைத்திருந்த செல்போன் சிணுங்கியது.

    ஐ ஹேட் யூ, ஐ ஹேட் யூ ன்னு சொல்லிட்டு கட் பண்ணினாள்.

    என்ன அமுதா யாரு. அவன் தான். வந்துட்டேனான்னு கேக்க கூப்பிடுறான் ரஞ்சித்.

    என்னடா அம்மா, ரெண்டு பேத்துக்கும் சண்டையா? கேட்டதற்குக் கழுத்தை வெட்டிட்டுப் போயிட்டாள். திரும்பி வந்து அத்தை என்ன சொல்ல வாறீங்க, சொல்லுங்க. மொத எங் கதையக் கேளு.

    நானும் இப்படித்தான். ஆளுக சொல்லும்போது புருஷன் இல்லாத சோறு இறங்காதான்னு கேட்டேன். இப்பயும் ஞாபகமிருக்கு, “புருஷன் இல்லாதச் சோறு உப்பில்லாதச் சோறு ருசிக்காதுன்னு…” அன்னைக்கு சொல்லிச்சு முனியம்மா கிழவி.

    இருந்தும் என் வீராப்புல இருக்கணும்.

    இப்ப, தெரியாதுடி பேத்தியா? பின்னு பிறகு நீ யோசிக்கும்போது எல்லாம் கையமீறிப் போயிரும். நீ மட்டுமே தனிமரமா இருப்பே. அப்ப, என்னைய நெனப்ப. நான் இல்லாமப் போயிருப்பேன். பாட்டிச் சொல்லுறதக் கேளு, பிள்ளப் பிறந்துட்டா எல்லாம் சரியாப் போகும்.

    அதுல சரியில்லாட்டி வேணாம்; வாழ்க்கையின்னா ரெண்டும் தான். பாட்டி முனியம்மா சொன்னது நெசம் போல் உண்மை. வாழத் தொலைச்சமா? வாழ்க்கையச் தொலைச்சமா? தெரியில.

    ஆனா, முருகன் ரெண்டாவது கல்யாணம் முடிஞ்சு ரெண்டு பிள்ளையப் பெத்து குடும்பமா இருக்காரு. நான் தீர்வையே வாங்கிட்டு அண்ணே வீட்ல தனிக்கட்டையா இருக்கேன். என் நிலமையப்பாருடா? அமுதா.

    மருமகளே; ஆயிரம் இருந்தாலும் நமக்குன்னு ஒரு தொணை வேணும். நமக்கு சண்டைப் போட ஆளு வேணுமா வேணாமா?.

    இப்ப அத்தை யார் கூடச் சண்டை போட முடியும்? என் வாழ்க்கை பாறையில போட்ட விதை; உன் வாழ்க்கை அப்படி ஆகிடக் கூடாதுன்னு அத்தை சொல்லுறது உனக்கு கோபமாயிருக்கும். “புண்ணு விலப் புடுச்சது மாதிரியா இருக்கும்.” தனியா நீயா யோசி…. அத்தையப் பார்க்க நீயிருக்க, உன்னைப் பார்க்க யாரு இருக்கா…. நல்லா யோசி, நீ படிச்சப் புள்ள, நான் படிக்காதவ…

    என்ன அத்தை எதையோ சொல்லிக் குழப்புறீங்க. மோகன் எனக்கு வேண்டாம். ஐ ஹேட் யூ, ஐ ஹேட் யூ.

    சரிம்மா மோகன் வேண்டாம், டைவஸ் வாங்கிட்டு வந்து மறுபடியும் வேற ஒருத்தரத் திருமணம் முடிச்சிக்க.

    அத்தை என்ன பேசுறீங்க.

    இல்ல அமுதா பேச்சுக்குச் சொன்னேன். நீ இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணி அவனும் மோகன் தம்பி மாதிரியில்லாம, அவரக் காட்டிலும் மோசமான ஆளாப்போச்சுன்னு வை, பேச்சுக்கு. அப்ப மீண்டும் மீண்டும் டைவஸ் வாங்குவியா.

    டைவஸ்தான் வாங்க முடியுமா? அமுதா.

    நெனச்சுப்பாரு. நீ படிச்ச புள்ள, கெஞ்சும் போது  நாம மிஞ்சுனா நம்ம வாழ்க்கை தான் போகும். அமுதா யோசி. நல்ல முடிவா இருக்கட்டும். அப்பா, அம்மா இப்ப இருப்பாங்க. நாளப் பின்ன உனக்கு யார் துணை?

    அத்தைக்கு அமுதா இருக்கே? அமுதாவுக்கு யார் இருக்கா?…

    என்ன அத்தை இப்படிப் பேசுறீங்க…

    நான் என்ன படிக்காதவளா… உங்கள மாதிரி… எங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும் யார் துணையில்லாம வாழவும் தெரியும்.

    “பெல்டக் கழட்டி உங்கள அடிச்சிருந்தாத் தெரியும். தெரியாம எதையும் பேசாதீங்க அத்தை…” பஞ்சு மௌனியாகத் தன் தோளில் பட்டத் தழும்புகளைக் காண்பித்தாள்.

    அம்மா மருமகளே! நீ வாங்கியதக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு காயம் பட்ட மனசு. அன்னைக்கு என்னை யோசிக்க சொன்னபோது ஏளனமா இருந்துட்டேன். அந்த நிலை உனக்கு வந்திரக்கூடாதுன்னு சொன்னேன்.

    அமுதா அமைதியாக இருந்தாள். “நீர் அடிச்சு நீர் விலகுறதில்ல.” புருஷன் பொண்டாட்டிச் சண்டைச் சின்னப்பிள்ள விளையாட்டு மாதிரி எடுத்துகிட்டா… இன்பம் துன்பமில்ல…

    அமுதாவின் கைகள் அத்தையின் தோளைத் தடவியது…

    பஞ்சு தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் சுயத்தைச் சுயமாகச் சொன்னாள்.

    பேச்சின் ஊடே, பஞ்சுவின் அண்ணன் ராஜா என்னம்மா பிள்ளையிட்ட ரொம்ப நேரம் பேசிட்டேயிருந்தேன்னு கேட்டார்.

    ஒன்னுமில்ல அண்ணே, படிச்சுப் பிள்ளைட்ட நான் என்ன பேசிப்புரிய வைக்கப் போறேன்னு…

    மீண்டும் அமுதாவிடம் பஞ்சு பேசும்போது நான் சொல்லுறது உனக்கு கோவமாத்தான் இருக்கும். ஆனாலும் அத்தை சொல்லுறதக் கேளும்மா? காசு பணம் இன்னைக்கி இருக்கும். நாளைக்கி வராது. அழகும் இளமை ரோஜாப்பூ மாதிரி. உனக்குப் புரியும்ன்னு நினைக்கிறேன். தம்பிட்ட பேசும்மா?

    அத்தை உங்கத் தொல்லை தாங்க முடியல… எப்பபாரு, இதேப்பேச்சு.. நான் இங்க இருக்கிறது உங்களுக்கு எதுவும் இடைஞ்சலா இருக்கு போல,

    வேண்ணா நான் எங்கிட்டாவது போயிடட்டுமா?

    பெரிய வார்த்தையும் காட்டமாகவும் முகம் வெளிப்படுத்தியது. பஞ்சு மனசு பதறிப்போனாள்.

    கோழியைச் சேவல் விரட்டி வந்தது. சேவல் பிடியில் தப்ப முடியாமல் கோழி நின்றது…

    அமுதாத் தனிமையில் யோசித்தாள். மனம் எதையோ மீண்டும் மீண்டும் சொன்னது. ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைப்பொழுது, காலிங் பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு, அமுதா கேட்டைத் திறக்கவந்தாள். கேட் முன் நிற்கும் உருவத்தைப்பார்த்து அமைதியானாள்.

    வாங்க தம்பி, நல்லா இருக்கீங்களா… பஞ்சுக் கேட்டாள். நல்லா இருக்கம்மான்னு மோகன் சொல்ல,

    அதற்குள் அமுதாவின் அப்பா, யாருடா… இங்க என்ன உனக்கு வேலைன்னு அடிக்கக் கையை ஓங்கினார்.

    அமுதா, அப்பா நான்தான் அவரை வரச்சொன்னேன்…. தப்பு எங்க ரெண்டுபேர் மேலயும்… எதுவும் பேசல போய்விட்டார். அத்தை சீக்கிரம் சமையல் ரெடி பண்ணுங்க. நானும் உங்க மகனும் கோயிலுக்குப் போகனும்.

    அமுதாவின் மனசு மார்கழி மாசத்துக்குளிர் போல குளிர்ந்தது.

    முற்றும்

    Share
  • ரெட்டைக்கிடா (சிறுகதை)

    ரெட்டைக்கிடா (சிறுகதை)

    சுருளி காந்திதுரை
    suruligandhidurai@gmail.com

    பால்ராசுக்கு மனசு என்னவோ போல் இருந்தது. இரவு ஒன்பது மணிக்கு பகல்போல் ஜொலிக்கும் வண்ணவண்ண டியூப்லைட், சீரியல் பல்புகள், விண்ணை முட்டும் அளவுக்கு ப்ரியா ஒலி ஒளி அமைப்பாளர்கள், மின் அலங்காரங்கள் செய்து இருந்தார்கள். மூன்றாம்நாள் நிகழ்வின் நிறைவுப் பகுதியாக அம்மன் மலையேறப்போறான்னு ஊர் மக்கள் எல்லாம் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

    ஊரே மகிழ்ச்சி வெள்ளம். எல்லா வீட்டுலயும் சத்துக்குத்தக்கனக் கறிக்கொழம்பு வச்சு நாளை ஊரே கறிவிருந்து நடக்கிது.

    ஊர் உறவு எல்லாம் அம்மனுக்கு நேர்ந்து விட்டக் கிடாய்கள் வெட்டப்பட்டு அவை டபராக்களில் கொதித்துக் கொண்டு இருக்கு.

    எல்லா வயிறும் கறிச்சோறுக்காகக் காத்துக்கிடக்கு எப்படாச் சோத்தப் போடுவீங்கன்னு. ஆனால், ஊரே கறிச்சோறும், திருவிழாவின் நிறைவுப் பகுதி அம்மனுக்கு மஞ்சள் நீராட்டுதல் நிகழ்வுக்கான ஏற்பாடு, குமரிகள் அத்தை மக்க, மாமா மக்க மேல் மஞ்சள் நீர்ஊற்றி உரிமையை உறுதி செய்யப் போகிறார்கள்.

    கழனியில் உருவான கல்கட்டங்களில் நகராகத் தெருவாக உருமாறிய நிலையில் இங்கே இதுக்கு வேறுபாடு அதிகமாக இருக்காது. இருந்தாலும்… சாமி கும்பிடவா, பொங்கல் வைக்கவோ, கிடா வெட்டவோ யாருக்கும் மறுப்பது கிடையாது.

    அங்கு உள்ளூர்க்காரர்களுக்கு சிலக் கட்டுப்பாடும், பலத்தட்டுப்பாடும் இருக்கும். கிராமங்கள் தோறும் திருவிழா வேதனை ஏராளம். ஆனால் வெளியூரில் இருந்து பொழப்புத்தேடிப் புதிதா வந்து நாச்சியாபுரத்தில் குடியேறியவர்களுக்குக் கிடையாது. அவன் பொழைக்க வந்தவன். இங்கு வந்தவுடன் சாதியை அறிவித்து விடுவான். அதன் பின்னணியில் இயங்குவான். அதையே முன்னொட்டாகக் கொண்டு அடைமொழியால் அடையாளப்படுத்துவது வழக்கமாக்கிக் கொள்வான். அலுவல் நிமித்தமாகக் குடியேறியவர்கள் அதிகமாக அலுவல் சார்ந்தப் புழங்குப் பெயர் பயன்பாட்டில் இருக்கும்.

    வக்கீல், வாத்தியார், பேங்குகாரர், டிரைவர், கண்டக்டர், டீச்சர் இப்படி அவரவர் வேலைக்குத் தகுந்தார்போல் அழைக்கப்பட்டார்கள். சாதிப்பெயரைக் கடந்து அலுவல் பெயர் நிற்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அதுவே நிலைபெற்றது.

    பால்ராசு செல்லாயி அம்மன் மீது பக்தியும் ஈடுபாடும் கொண்டவர். அவருடைய பொஞ்சாதி சங்கீதா இன்னும் கூடுதல் பக்தி கொண்டவர்.

    இருவருமே பள்ளி ஆசிரியர்கள் என்பதால் அக்கம் பக்கத்தில் இருப்பவர்கள், நாச்சியாப்புரத்துப் பிள்ளைகளை டவுனில் சேர்த்துப் படிக்கவைக்க ஊரோடு அனுக்கமானார்கள். இவ் அணுக்கம் கிராமத் தெய்வமான செல்லாயி அம்மன் மீதும் ஒட்டிக் கொண்டது.

    ஆக அவர்களும் குடியேறி பத்துப் பதினைந்து வருடம் ஆகிப்போனது.

    கிராமத்து மக்களோடு மக்களாக ஒன்றிப்போனார்கள். அவர்களின் பூர்வீகம் சின்னமனூர்ப் பக்கம் ஏதோ ஒரு கிராமம்.

    செல்லாயி அம்மனின் சக்தி ஊரே அறிந்தது. அதிலும் பால்கார முனியாண்டி எப்பப்பாரு வாத்தியார் வீட்டுக்கு ஒன்னுன்னா மொத ஆளா வந்து நிப்பான்.

    பழக்கவழக்கம், பிள்ளைக ரெண்டு பேத்தையும் வாத்தியார், டீச்சர் புண்ணியத்தில படிக்க வச்சு ரெண்டும் காலேஜ்ல பெரிய படிப்புப் படிக்கிறாங்க.

    பால்கார முனியாண்டி, மூச்சு முன்னூறு தடவை செல்லாயி அம்மனைச் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பான்.

    ஊரே கறிவிருந்து செமத்தியச் சாப்பிட ரெடியாகிட்டேயிருக்கு. கறிவாசம் ஊர் முழுவதும் உலாவந்து கொண்டிருக்கு. ஒவ்வொருவர் நாசியிலும் கொழம்பின் சுவையை உணரத் தொடங்கியது. கறிக்கொழம்பு வாசனைதான். செல்லாயி அம்மன் இரவு சாத்தப்பட்டு காலையில் திறக்கவேண்டும். ஆட்டுககிடாய் வெட்டுவது நடந்துகொண்டு இருக்கும்.

    சாவுக்குச் சங்கு ஊதுறான். இவன் சாகிறதுக்கே சங்கு ஊதுறான்.

    இதுவரைக்கும் சாதிக்கொன்னு, தெருவுக்கு ஒன்னு, சங்கம் வாரியா, உழவர் சங்கம், டிரைவர் சங்கம், கடைக்காரர்கள் சங்கம். இப்படியாகக் கிடாய்கள் வெட்டப்பட்டு பின்பு தனித்தனியாக நேர்த்திக்கடன் கிடாய்கள் வரிசையாக வெட்டி அம்மனுக்கான நேர்த்திக்கடனை ஊரே செலுத்திய மகிழ்ச்சியில் இருந்தார்கள்.

    எல்லாக் கிடாய் மூனுக்கொடம் ஏழு எட்டுக்கொடம் வரைத் தண்ணிய வாங்கிக்கிட்டு தலையைக் குழுக்கும். தலையைக் குழுக்கிட்டா கிடாய வெட்ட அம்மன் உத்தரவு கொடுத்துட்டாக… நம்பிக்கை. ஒவ்வொருவரும் சத்துக்குத் தக்கன வெள்ளாட்டம் கிடாய், செம்மறிக் கிடாய், இளம் குட்டி, ரெண்டு மூனு வருஷம் வளர்த்ததாவும் இருக்கும்.

    இதில் எழைக்கடன் ஏழு வருஷம்… இப்படித்தான் வாத்தியார் வாராத சம்பளப்பாக்கி அரசாங்கத்திடம் இருந்து வேகமாக கிடைக்கனும், கிடைச்சா அது எப்படியும் புருஷன் பொஞ்சாதி இருவருக்கும் சேத்து அஞ்சு ஆறு இலட்சம் வரும்.

    சங்கீதா என்னங்க ஆச்சுப் போயிப்பாருங்க, ஏங்க போயிப் பாருங்க…

    அரியர் பணம் வந்தா பொன்னுப்பொருள் வாங்கலாம்ன்னு சங்கீதாவின் தொல்லைத் தாங்க மாட்டாம மெல்ல மெல்ல பால்ராசு பைல் நகர்ந்தது. சில நேரம் கடவுளிடம் வைக்கும் கோரிக்கை வேண்டுதல் போலப் பல தடைகளைக் கடந்து வரும் போகும்.

    சாமானியன் அலுவலக சிப்பந்திகள் ஆசையும் தேவையும் நிறைந்தவர்கள்.

    அவர்களுக்கு ஆயிரம் வேலை. இதில் பால்ராசின் சம்பள பாக்கி பைல் முதன்மையாகத் தெரிய வாய்ப்பில்லை.

    வெள்ளிக்கிழமை நிறைஞ்ச பௌர்ணமி, ஏங்க வாங்கக் கோயிலுக்குப் போயிட்டு வருவோம்ன்னு கூப்பிட்டாள் சங்கீதா.

    பள்ளிக்கூடம் விட்டு வந்ததும் குளிச்சு முடிச்சுட்டு பால்ராசு, சங்கீதாப் பிள்ளைக பாலச்சந்திரன், புனிதா ஆக நால்வரும் செல்லாயி அம்மன் கோயிலுக்கு தேங்காப்பழம், மாலை எல்லாம் எடுத்துட்டுப் போயி, தட்டுல வைச்சுக் கொடுத்தார்கள்.

    அன்னைக்கின்னு… பாத்து ரெட்டைக்கிடா வெட்ட கூட்டம். யாரோ ஊருக்குள் மோட்டார் பைக்கில போயி விழுந்துட்டு வந்தவன் பொழைச்சதாலா… பையனுக்கு மொட்டைப் போட்டுப் பொங்கல் வைச்சிட்டு இருந்தாங்க.

    பால்கார முனியாண்டி, பால்ராசு, சங்கீதா இருவரைப் பார்த்ததும், சார் வாங்க, என்ன சாமி கும்பிட வந்தீங்களா?

    பேச்சுவாக்கில, துடியான தெய்வம். இன்னைக்கு மொட்டைப் போடுறவன் கிடந்தக் கிடைக்கு இவன் கிடந்த கிடைக்கு ஊரேப் பொழைக்கமாட்டேன்னு சொல்லுச்சு. ஆத்தாப் புண்ணியத்துல ஆயுசுக் கெட்டியா எழுதியிருக்கு. எனக்கு ஒரு வகையில தங்கச்சி மகன். மருமகன் மொறை வரும்…

    டீச்சருக்கு இருப்புக்கொள்ள நமக்கு வேற சம்பளப்பாக்கி வரவேண்டியப் பணம் ஏழு எட்டு வருசமா கிடக்கு. தங்கம் கிராம் ரெண்டாயிரத்துல இருந்து நாலாயிரம் விஷம் ஏறிக்கிட்டே இருக்குன்னு…

    சங்கீதா டீச்சர் கணக்குல புலி. சம்பளக் கணக்கும், தங்க வெலைக்கும் உள்ள ஏத்த இறக்கத்த உள்மனசு எதையோ சொல்லிட்டே இருந்துச்சு சங்கீதா டீச்சருக்கு.

    அம்மனுக்குக் கிடாய் வெட்டியாச்சுன்னா கிடா வெட்டி மறுப்பொழுது வரை கதவுத் திறக்கமாட்டாங்க போங்கச் சார்ன்னு.. முனியாண்டி சொல்ல சொல்ல வேகமாக சாமி கும்பிட முன்னே வந்தார்கள்.

    யோவ் பூசாரி, மொதல்ல வாத்தியார் வீட்டுக்குப் பூசைய முடிச்சு அனுப்பிவிடுன்னு… பால்கார முனியாண்டி வேகம் பண்ணாரு.

    பால்ராசு அவசரமில்ல முனியாட்டி குறுகிக்கிட்டா…

    சார், கிடா வெட்ட முன்ன, நம்ம பூசைய முடிக்கனும். சும்மா இருங்க சார்.

    பூசாரி வந்து சங்கீதாவிடம் இருந்த தாம்பாளத்தட்டை வாங்கிட்டுப் போனார். இப்படியாக பத்துப்பேர் மேல வரிசையாக சூடம் பத்தி, பூ மாலை எல்லாம் வாங்கிட்டுப் போயிப் பூசையை ஆரம்பித்தார்.

    கோயில்ல கட்டியிருந்த மணியைக் குழந்தைகள் போட்டிப் போட்டு அடிக்க…

    திடீர்னு ஒரு அம்மாவுக்கு சாமி வந்திடுச்சு. பல்லக் கடிப்பதும், கையையும் உடம்பையும் முறுக்கிட்டு குலுக்கிட்டு ரெண்டு சத்தம், இருந்த ஆளுக மிலிட்டிரிலே நிக்கிற மாதிரி வெறப்பா இல்லாம பவ்வியமாக நின்றார்கள்.

    சாமி வந்த அம்மாட்ட அங்ஙண இருந்த ரெண்டு மூணு பேர் கால்ல விழுந்து எழுந்தார்கள்… போடாக் காப்பாத்தித்தாரேன்னுச்சு.

    யாரோ போய் சாம்பல் நீட்டவும், போடா ஆத்தாக் காத்துக் கொடுக்கிறேன். இப்படியாக மருளாடிப் பேச.

    ரெண்டு மூனு பேருக்கு சாம்பலப் போட்டுப் பூசிவிட்டு, போ நினைச்சக் காரியம் கைகூடும். அதுவே, சங்கீதா பக்கம் திரும்பியது. ஏத்தாக் கவலைப்படுற? ஆத்தாக்கிட்ட வந்துட்டேளே… நான் பாத்துக்கிறேன். உம் கோரிக்கையை எம் காலடியில போட்டுட்டுப் போ. போடா, எங்களாங்கன்னு ரெண்டு மூணு தடவப் போயிட்டு வரச் சொல்லு. முடிச்சுத் தாறேன். முடிச்சுத் தர்றேன். சத்தியம் சத்தியம்…

    பால்ராசுக்கு எதுவுமே புரியல.

    சங்கீதா தலையை ஆட்டினாள். மொகத்தில ஆயிரம் டியூப் லைட் வெளிச்சம் மின்னியது. அந்த அம்மா சாம்பலப் போட, அதுக்குள்ள பூசாரி பூசையை ஆரம்பிச்சுட்டார்.

    சங்கீதா நினைச்சு வந்த காரியம் “அரியர் பணம் வாங்கியது” போன்ற மகிழ்ச்சி.

    பூசாரி சங்கர் தேங்காப் பழத்தட்டோட நீட்ட வாங்கிட்டு, முனியாண்டியையும் சாமியாடுன அம்மாட்டையும் சொல்லிட்டு செல்லாயி அம்மன் கோயில இருந்து வீட்டுக்கு நகர்ந்தார்கள் நால்வரும்.

    பால்ராசும் சங்கீதாவும் வீடு வரைக்கும் பேசிக்கிட்டே போனார்கள்.

    சங்கீதா நல்ல கலர்னு சொல்ல முடியாது. இருவரும் ஜாடிக்கு  ஏத்த மூடி. ரெண்டு பேரும் உயரம் வளர்த்தியும் நிறமும் “சோதையானப் பூர்ணிக்காளைகள் போல் இருந்தார்கள்.”

    அரியர் பணம் கிடைச்சதும், சங்கீதாவுக்குத் தாங்க முடியல. ஏங்க… ஏங்க… ஏங்க… மெல்ல மெல்ல வாய் திறந்தாள் சங்கீதா.

    செல்லாயி அம்மனுக்கு ஆட்டுக்கிடாய் வெட்டுவதாக நேர்த்திருக்கேன்னு இழுத்தார்.

    பால்ராசு நான் நினைச்சேன். சொல்லியிருந்தா ரெண்டு மூனு மாசத்துக்கு முன்னே எங்க அண்ணகிட்ட ஆட்டுக் குட்டி வாங்கி விடச் சொல்லியிருப்பேன்ல… செலவு குறையுமில்ல..

    பங்குனி மாசம் சாமிகும்பிடும்போது நேர்த்திக்கடன நிறைவேத்திடலாங்க.

    உம் உம்ன்னு பால்ராசுத் தலையை ஆட்டினான். பங்குனித் திருவிழா வந்திடுச்சு. அம்மனுக்கு ஊர் சாட்டிக் கொடிக் கட்டியாச்சு. பால்ராசுவின் அண்ணன் திருமங்கலம் வெள்ளிக்கிழம சந்தையில மொரட்ட வெள்ளாட்டம் கிடாய வாங்கியாந்து கட்டியாச்சு.

    நாச்சியாபுரம் செல்லாயி அம்மன் திருவிழா கோலாகலமா நடந்தது. அம்மன் மஞ்சள் நீராட்டுக்கு தயாராகி விட்டாள். மூன்றாம் நாள் இரவு கிடா வெட்டுதல் நடைபெறும். பால்ராசுவின் அண்ணன் நல்லா உருமாக்கட்டிக் கிடாயப் பிடிச்சிட்டு நடக்க, பால்ராசு பிள்ளைக பெஞ்சாதிக் குடத்தில மஞ்சள் நீர் கலந்து எடுத்து வந்தாள்.

    கோயில் முகாமைத்தாரர்கள் கிடாய் வெட்டிய பின்னர், உள்ளூர் ஆட்கள் அடுத்து பால்ராசுக் கிடாய் கம்பீரமாய் வரிசையில் நின்றது.

    வரவேண்டிய சம்பளபாக்கி (அரியர்) நேர்த்திகடன் நிறைவேற்ற மகிழ்ச்சியில் புருஷனும் பெஞ்சாதியும் வெள்ளாட்டுக் கிடா முன்னே போக பின்னே போனார்கள்.

    ரேடியோச் சத்தம் காதை கிழித்தது. தெரு எங்கும் டியூப் லைட், சீரியல் பல்பு அலங்காரம், ஊர் மின்வெளிச்சத்தில் ஒளிர்ந்தது.

    கோயில் முன்பு கிடாய் நிறுத்தப்பட்டது. எங்கிட்டோக் கிடந்து பால்கார முனியாண்டி வந்துவிட்டான்.

    கிடா வெட்டா, தேங்காய் பழம் தட்டு எல்லாம் கோயிலுக்குள் பூசைமுடிந்து வெளியே வந்தது.

    சங்கீதா பெருமகிழ்ச்சி, ஊர்ல இருந்து உறவுகளை அழைத்திருந்தார். அவர்களும் வேன் பிடிச்சு வந்துவிட்டார்கள்.

    பொழைக்கப்போன இடத்தில் வீடுவாசக் கட்டி மகளும் மருமகனும் நல்லாயிருக்கிறாங்கன்னு ஊர்த் திருவிழாவுலக் கிடா வெட்டிக் கறிச்சோறு போடுறதுன்னாச் சும்மாவா?

    உறவுகள் வந்து சேர்ந்தார்கள். மந்தையிலக் கூட்டம் செமத்தியானக் கூட்டம். கிடாவெட்டும் இடமே ரத்தமும் சகதியுமாக கிடக்கு..

    வேட்டி சட்டைக் கரைப்பட்டுப் போகும். யாராச்சும் ஒரு ஆளு கயிறப்பிடிங்கன்னு மஞ்சத்தண்ணிய ஊத்துனதும். அங்ஙன இருந்த பெருசுகக் குலவப்போட கிடாய் முன்னை விடக்கிடாய்

    “நீட்டி விரப்பாய் நின்னது”. மார்நாடு கருப்பச்சாமி அருவா மாதிரி.

    தலையிலத் தண்ணிய ஊத்தியதுமே ஆட்டுக்கிடாய் தலையைக் குலுக்கனும்.

    பால்ராசுவின் வெள்ளாட்டம் கிடாய் நீட்டிய கழுத்தும் உடம்பும் வாளிப்பாக நின்னது. அந்தா இந்தான்னு பத்து குடங்களுக்கு மேல் தண்ணி ஊற்றிக்கிடாய் குலுக்கல…

    செய்தி மெல்ல மெல்ல காதுகளைக் கடந்து ஊருக்குள் பயணப்பட்டது.

    விளம்பரப்படுத்த பால்கார முனியாண்டி வாத்தியார் வீட்டுக்கிடான்னு…

    இன்னும் தலையக் குலுக்கல.. மார்நாடு கருப்பசாமி சாமியாடி ஆலமரத்துப்பட்டிப் பழனியாண்டிக் குடும்பன் வகையறா ஆட்கள் வந்து விபூதி போட்டா கிடாய் தலைக் குழுக்கிட்டுப் போகுது. கிடாய் காட்சிப் பொருளாய் நின்னது. கொட்டகை பூராவும் தலைகள்.

    பால்ராசுவுக்கும் சங்கீதாவுக்கும் மானப்பிரச்சனை. யாரு இன்னாரு வாத்தியார் வீட்டுக்கிடாவா? என்று பேச்சு. இதில ரெண்டு பெருசுக.

    நம் ஆத்தா பத்தி என்ன தெரியும். சுத்தபத்தமா இருக்கனும். சாமியாடியக் கூப்பிட்டு விபூதி போடச்சொல்ல வேண்டியது தானே? அவர் வந்து ஆடி ஆங்காரம் காட்டிப் பாவம் ஆட்டுக்காரவுக புருசனும் பொஞ்சாதியும் காலுல விழுந்து… எதுவுமே நடக்கல. கிடாய் ஊத்துற தண்ணிய வாங்கிட்டு சும்ம நிக்கிது.

    எப்பா, நம்ம ஊருக்குள்ள இதுவரைக்கு இப்படி நடந்ததுன்னு நான் கேள்விப்படலன்னு இருவரும் பேசிக்கொண்டார்கள்.

    என்னடி கொடுமையா இருக்கு. நானும் வாக்கப்பட்டு வந்து இருபத்து அஞ்சு வருசம் ஆகுது. இதுநா வரைக்கும் இப்படிக் கேள்விப்படல… சின்னாளு, பெரியாளு, மாத்தி, மாத்தி செல்லாயியிடம் மண்டியிட்டு வேண்டினார்கள். அன்னைக்கு சாமியாடி அம்மா காதுக்குப் போய்ச்சேர அது உயிர வெறுத்துட்டு வந்து…

    எத்தா, எம் பிள்ளைகப் பொளைக்க வந்த இடத்துள ஆசைப்பட்டு உம் இடத்துல இருக்கிதுக.

    சின்னஞ்சிறுசு. அறிஞ்சும் அறியாமலும் தெரிஞ்சம் தெரியாமலும் நடைமுறை தெரியாதுன்னு… நீ தான் பொறுத்துக்கன்னும்.. மங்குமங்குன்னு ஆடா,

    போடா எங்க அண்ணே வீட்டுக்குள்ள இருக்கான். அவன்தான் எங்களப் பாதுகாக்கிறவன். குமராண்டி மகன் குமராண்டி அவன்கிட்டப் போத்தா மகளே…

    உம் கவல  தீரும்…

    கெடா வெட்ட நின்னவுக வாயில இருந்துப் போப்பா, போயிப் பெரியவர் வீட்ல விபூதி வாங்கிட்டு… இங்க நடந்ததச் சொல்லு… பத்து அம்பது கொடம் தண்ணி ஊத்தியும் எல்லாம் காணிக்கையும் போட்டாச்சு… என்னான்னு தெரியில.

    அவுல கால்ல விழுங்க…

    ஊரின் கிழக்கே போனாப் பழையக்கார வீடு இருள் மண்டிப்போனநிலையில்ல, செல்வாக்கியமா இருந்த வீடு இப்பப் பராமரிப்பு இல்லாமல் கிடந்தது.

    பால்ராசு முகத்தில கவலை ரேகை, என்னவோ ஏதோ… என்னத் தப்பு எதுவும் புரியாமல் “பல்வலி வந்தவன் பேசாமல் இருப்பதைப் போல போயி நின்னான்.”

    உள்ளூர் ஆட்கள் கூட வந்தவர்கள் விலக்கிச் சொன்னார்கள். சூடம் பத்தி வாங்கியாறப்பட்டது.

    ஏய் ஏலா முத்துராக்கு எந்திரிச்சு அம்மில இம்புட்டு முனைமுறியாத மஞ்சள் அரைக்கனு முத்துராக்கு எதுவும் பேசல.

    அஞ்சறைப்பட்டியில் இருந்து மஞ்சளை நீட்டினாள். அங்ஙன இருந்த அடுப்பில் இருந்த சம்பல எடுக்கும் முன்ன பளுப்பேரிப்போன வேட்டிய இருக்கிக்கட்டி மேலே துண்டைக் கட்டிக் கொண்டார்.

    மஞ்சள முகத்துக்கு நேர கொண்டு போனார். எச்சிலைத் துப்பினார். கவுள் அடிக்கிதே. சீசீன்னு துப்பினார்… யார்டா இங்கியா… ன்ன பேசிக்கிட்டே,

    டேய், எங்கடா சூடம் வாங்கப் போனவன், வேகமா வந்து சூடத்த நீட்ட,

    வலது கையில் மஞ்சள் அதுக்கு மேல சாம்பல், அதுக்கு மேல சூடம்..

    ஊம்… பத்த வையிடா, எல்லாம் கட்டளை தான்.

    கிழக்கப் பார்த்து நின்னு சூடம் உள்ளங் கையில எறியுது, எறியுது. எறிஞ்சுட்டே இருக்கு.

    போடா இந்த மஞ்சள அரைச்சு வைச்சுட்டு பதினொருப் பணம் தண்டனைக் கட்டிட்டு, உம் வீட்டுப்போய்…

    எம் தம்பி தங்கை அதுதாண்டா உன் குலத் தெய்வத்துக்கு இருப்பத்தோரு பணம் முடிச்சு வச்சுட்டு. டேய்ன்னு குமராண்டிப் போட்டச் சத்தம், தெருவே அங்கதான் நிக்கிது.

    மஞ்சள அரைச்சு உம் சாமிக்கு வச்சுட்டு வீட்டுல தெளிச்சு விட்டுட்டு குளிச்சி ஈரத்துணிமணியோட நிறைக்கொடத் தண்ணியோட வாடா… பாக்கலாம்.

    நான் அங்க இருந்துக் காத்துக் கொடுக்கிறேன். போடு இருப்பத்தொரு உக்கி… உம் வீட்ல இருபத்தோரு உக்கி போடனும்.

    சொல்லவும் பால்ராசு எதுவும் பேசாமல் சாவிக் கொடுக்கப் பொம்மை மாதிரியே ஆகிட்டார்.

    பால்ராசும் சங்கீதாவும் போனாப் பிறவியில செய்த பாவமா என எண்ணும் அளவுக்கு மனம் சோர்ந்து விட்டார்கள்.

    ஊர்ல இருந்து வந்த உறவுகள் கஞ்சித் தண்ணியில்லாமக் கிடக்கு.

    ஏன்டாக்கிடா வெட்ட நேந்துக்கிட்டது குத்தமாடா கடவுளே! நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு மாசமா சுத்தமா இருக்கோம்.

    பால்ராசும், சங்கீதாவும் மனத்துக்குள் பேசிக் கொண்டார்கள்.

    எப்படி என்னதாண்டா, தப்புப் பண்ணுனோம். வீட்டுக்குப் போன வேகத்தில கூடுதலா ரெண்டு மஞ்ச சேத்து…

    சங்கீதா அரைச்சுட்டு வீட்டுல குலத் தெய்வத்த வேண்டிட்டுக் குடத்துல மஞ்சளக் கறைச்சுக் குடத்தில தண்ணி கொண்டு வந்தார்கள் இருவரும்.

    ரெண்டு பேரும் எதுவும் பேசல.

    நடந்து கோயிலுக்கு வராக. ஊரே அவுக ரெண்டு பேத்தையும் வேடிக்கை பாக்கிது. அவுக கிடா தான். அவுக கிடா தான். “கிடாக் குலுக்காம நிக்கிது”. அவுக கிடாதான்.. கேட்காதக் காதுகளும் இல்ல, சொல்லாத வாயும் இல்ல… ஒரே நாள்ல ஊர் பூராவும் பேசுப்பொருள் ஆகிப்போனார்கள்.

    வெட்கம் புடுங்கித் தின்னுது. பால்ராசுவுக்கும் சங்கீதாவுக்கும்…

    இதுவுக்கு மேல வேற என்ன வேணும். இருவர் இதயமும் ஒரே மாதிரி துடித்தன. லப்டப்… லப்டப்… லப்டப்… லப்டப்… நிதாமான யோசித்தார்கள்.

    பால்ராசுக்கு மனதில் உதயமானது. இந்த சரவணன் சார் வம்பக் கருவட்டை வச்சு நம்மள வம்புள மாட்டி விட்டான்… மனுசன்?

    சங்கீதா டீச்சருக்கு மனதில் ஓடி ஓடி மோதி வெளியே வந்தது. செல்வி டீச்சர் பெண்ணு பெரிய மனுசியாகிருக்கு… முட்டைக் கொண்டாந்து வேணாம் வேணாம்ன்னு சொல்ல சோத்துல வச்சுட்டுப் போயிருச்சு…

    நான் சாப்பிடக் கூடாதுல்ல.. அப்படியே கொட்டிட்டேன்.. அவருக்குத் தெரிஞ்சாக் கொண்டே போட்டுடுவார். அவளுக்குத் தெரிஞ்சுச்சு… கொட்டு இல்லாம குலவ இல்லாம ஆடுமா? எல்லாம் கிரகம்…

    இரவு நடுசாமத்துக்கு முன்னக் கிடாய் வெட்டப் பூசாரி பறந்து கொண்டிருந்தார். குமராண்டி கோயில் நின்னார். பூசாரி சூடாம் காண்பித்தார்.

    டேய், சின்னஞ் சிறுசு… என்னக் கொறை இருந்தாலும் நீ ஏத்துக்கிடனும் மேலைக்கு… நல்லாச் செய்யுறோம்… உனக்கு ரெட்டைக்கிடா வெட்டுறேன்… பால்ராசும் சங்கீதாவும் வேண்டிக் கொண்டார்கள் ஒரே மாதிரியாக?

    டேய், குலுக்குடாத் தாயின்னு… அருள்வந்து ஆடியமேனிக்கு தண்ணியைக் குமராண்டி ஊத்தவும்..

    டேய், குலுக்குடா, குலுக்குடா இன்னு என்னவேனும் கிடாயா வெட்டுவதற்கு…

    அயோத்தி சேர்வை அரிவாளோடு நிக்கிறார். சாமியாடி சொன்ன மாத்திரத்தில் ஆட்டுக்கிடாய் தலைய குலுக்கியது. மீண்டும் தண்ணி ஊத்த மூனு முறை தலையைக் குலுக்கியது. இதுவரை ஊத்தியக் குடத்துக்கு அளவே இல்லை. பால்சாமியும் சங்கீதாவும்

    இருவரும் குமராண்டிக் காலில் கிடந்த கோபத்தில் விழுந்தது. அழுதமேனிக்கு எழுந்தார்கள்.

    மடியில் இருந்த சாம்பலைப் பூசிவிட்டார். மேலைக்கு நல்லா செய்யுங்க. சாமிக்குப் பயப்படுங்க.

    அதுக்குள் வெள்ளாட்டம் கிடாய் தலைவேறு உடம்பு வேறாக துண்டாகக் கிடந்தது மண்ணில்…

    பின்னத்தங்கால் சப்பை சாமியாடி வீட்டைத் தேடிப்போனது.

    தலையும் முன்னத்தங்காலும் காவக் கொடுக்கப்பட்டது. காவக்காரக வீட்டுக்கு. இரவு பனிரெண்டு மணி ஆயிருச்சுன்னு பூசாரி கோயில் திரையை இழுத்துவிட்டு கதவை அடைத்தார்.

    ஊரே வாத்தியார் வீட்டுக்கிடா குலுக்கிறுச்சு. யாரோ அடுத்த ஆண்டு ரெட்டைக்கிடா வெட்டுறேன்னு வேண்டிய பின்னாடி தான் ஆத்தா செல்லாயி அம்மான் ஏத்துக்கிருச்சாம்…


    சு. காந்திதுரை சுயவிபரக் குறிப்பு:

    சைவத்தைத் தமிழாகவும், தமிழைச் சைவமாகவும் ஆராதனை செய்கின்ற மதுரை தியாகராசர் கல்லூரியில் இணைப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றுபவர் முனைவர் சு. காந்திதுரை அவர்கள். அறுபது வயதினை நெருங்கும் வேளையில் பதினாறு வயது இளைஞனாய்ச் சுறுசுறுப்பாய் இயங்குகிறார். தனது குழவிப்பருவம் தொடங்கி இன்னாள் வரையிலான நினைவுகளைத் தோண்டுகிறார். சமூகத்தினை நுண்மையாய் கவனிக்கிறார். படைப்பாக்குகிறார். இலக்கியக் கூட்டங்களில் தொடர்ச்சியாய் பங்கெடுக்கிறார். எவ்விதச் சமரசமும் இன்றி தனது கருத்தினை முன் வைக்கிறார். வட்டார வழக்கினை உயர்த்திப் பிடிக்கிறார். புதிய படைப்பாளர்களுக்குப் பாடமாகிறார். விதைகள், பூஞ்சிரிப்பு, புதுவாழ்க்கை, ஒற்றைவாளி, கருவறை, சாமி போன்ற சிறுகதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருக்கிறார்.


     

    Share