வல்லமை

Tag: முனைவர் த. கவிதா

  • [Peer Reviewed] முடுகா மொழியின் வினைச் சொற்களும் பழந்தமிழும்

    முனைவர் த. கவிதா,
    உதவிப் பேராசிரியர்,
    தமிழ்த் துறை மற்றும் ஆய்வு மையம்,
    அரசுக் கல்லூரி,  சித்தூர், பாலக்காடு,
    கேரளம், 678104.

                                   முடுகா மொழியின் வினைச் சொற்களும் பழந்தமிழும்                               

    உலகின் மூத்த மொழிகளில் ஒன்றாகத் திகழும் தமிழ் மொழியின் தனிச் சிறப்புகளைக் கண்டறிவதற்கு அம்மொழியின் வட்டார வழக்குகளை ஆய்ந்தறிந்து ஆவணப்படுத்த வேண்டியதன் தேவை அதிகரித்துள்ளது. அவ்வகையில் பழந்தமிழின் வட்டார வழக்கு என்ற நிலையில் இன்றுவரை நிலைபெற்றிருக்கும் மொழியாகிய முடுகா மொழிச் சொற்களை ஆய்ந்து உணருவோமானால் பழந்தமிழின் வட்டார வழக்கு மொழிகளை எளிதில் இனங்காண்பதற்கு வழிவகை அமையும்.

    கேரள மாநிலத்தின் பாலக்காடு மாவட்டத்திலுள்ள அட்டப்பாடி மலைப் பகுதிகளில் காலங்காலமாக வாழ்ந்து வரும் பழங்குடிகளாகிய முடுகர் இனத்தினர் பேசிவரும் முடுகா மொழியின் சொற்களில் பழந்தமிழின் தாக்கங்களை அதிகளவில் காண முடிகின்றது. அவ்வகையில் அம்மொழியின் வினைச்சொற்களை ஆய்ந்து காணும் விதமாக இக்கட்டுரை அமைய உள்ளது.

    வினைச்சொற்கள்

    தமிழ்                                                                                      முடுகா மொழி

    உறங்கு                                                                                     உறாங்கு
    இறங்கி                                                                                     இறாங்கி, றாங்கி
    காய வைத்து                                                                        உணக்கி
    சமைக்க வேண்டும்.                                                       அடோணு(ம்).
    விரட்டியவாறு சென்றான்                                         துரத்தீட்டுப் போனா
    விளையாடுகின்றார்கள்                                            விளாடுறாரு
    தொங்கிய நிலையில் இறந்தான்                        தூங்கிச் செத்தா(ன்)
    அண்டையைக் கவிழ்த்து வை                              அண்டெனெ கவிசி வெயி, கம்த்தி வெயி
    சினம் வரும்                                                                           வெறி வரும்
    தின்கின்றோம் .                                                                  திங்கடோ(ம்).
    அழைத்து வா.                                                                      உலேத்து வா.
    அழைக்கிறார் .                                                                   உலேக்காரு, உளேக்கா, உளேக்கிறா
    அமைதியாக இரு .                                                           சப்பெந்திரி.
    தொங்குகின்றார்.                                                            தொங்குறாரு.
    பூப்படைந்து விட்டாள் .                                                நிறேந்திருக்கா.
    தின்கின்றோம்.                                                                  தீனி திங்கடோ(ம்).
    நீ சாப்பிட்டாயா?                                                              நீ திந்தேகா?
    கீரை கடைந்திருக்கின்றேன்.                                அடா கடாந்திருக்கேரு.
    இடி இடிக்கின்றது ;                                                         இடி முடுங்குகிது.
    தூண்டில் இடலாமா?                                                     தூண்டா விடுகாமா?
    நான் அமர்ந்திருக்கின்றேன்.                                 நக் குக்காந்திருக்கே(ன்).
    கருவுற்றிருக்கின்றாள்.                                              வேராயிருக்கா(ள்)
    குளிக்கப் போகின்றேன்.                                           தண்ணியாடிய போறெ(ன்).
    திருமணம் செய்து கொண்டான்.                        பெண்ணு சேந்தா(ன்).
    குரங்கு மரத்தின் மேல் செல்கின்றது.             குராங்கு மர மேல போது.
    கிழிந்து விட்டது .                                                              கீறித்து.
    விழுந்து விட்டோம் .                                                       விந்தாமு.
    சண்டையிடுகின்றார்.                                                மல்லு பிடிக்காரு.
    பசு கன்றினை ஈன்றுகொண்டிருக்கின்றது. மாடு கன்னு ஈனுது.
    விதைத்தார்கள்.                                                               விதெத்தேரு.
    மழை பெய்கின்றது.                                                      மகெ அடிக்கிது.
    என் இடத்திற்கு வா.                                                        எம்முதுக்கெ வா.
    பனி விழுகின்றது.                                                           பனி வீது.
    யானை பிளிறுகின்றது.                                             ஆனெ அகாருது.
    காற்று நின்று மழை வருகின்றது.                     காத்து நிந்துது; மகெ வருது.

    “உறங்கு” எனும் வினைச்சொல் “உறாங்கு” என்றும் “இறங்கி” என்பது “இறாங்கி”, “றாங்கி” என்றும் “காயவைத்து” என்பது “உணக்கி” என்றும் முடுகர் மொழியில் மொழியப்படுகின்றன. இச்சொற்கள் சங்க காலத்திற்கு உரியவை என்பதைச் சங்க இலக்கியங்கள் புலப்படுத்துகின்றன.

    “தீஞ்சோற்றுக் கூவியர் தூங்குவனர் உறங்க” (மதுரைக் – 627)

    “ஞாழல் இறங்குஇணர்ப் படுசினை” (ஐங்குறு – 142)

    “வெள்ளெள் சுளகிடை உணங்கல்” (புறநா – 321)

    ஆகிய சங்க இலக்கியத் தொடர்களில் முறையே உறங்கு, இறங்கு, உணங்கல் என்ற சொற்கள் இடம் பெறுகின்றன. இப்பழந்தமிழ்ச் சொற்களே சற்று மாறுதல்களோடு முடுகர்களிடையே காணப்படுகின்றன. இங்கு உறங்கு, இறங்கு முதலான சொற்களில் இடம்பெறும் றகரங்கள் நீண்டொலிக்கின்றன. உணவு சமைத்தலாகிய தொழிலைக் குறிப்பதற்கு முடுகர்கள் “அடோணு(ம்)” என்பார்கள். இச்சொல் வழக்காற்றினை இரவாளர், மலசர், இருளர், மன்னான் போன்ற பிற பழங்குடியின மக்களிடையேயும் காணலாம். “கிணைமகள் அட்ட பாவல் புளிங்கூழ்” (புறநா – 399) என்ற புறநானூற்றுத் தொடரில் காணப்படும் “அட்ட” என்னும் சொல் “சமைத்த” என்ற பொருளைத் தருவதை உணரலாம்.

    முடுகர் மொழியிலுள்ள “விளாடுறாரு” (விளையாடுகின்றார்கள்), “தூங்கிச் செத்தா(ன்)” (தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்துகொண்டான்) ஆகிய பேச்சு வழக்குகளும் பழந்தமிழில் இருந்தனவே என ஊகிக்கலாம். “பைய விளையாடுவாரும்” (பரிபா – 10) என்ற தொடரில் மெதுவாக விளையாடுகின்ற நிலை கூறப்படுகின்றது. “தூங்கு கையான்” (புறநா – 22), “செத்தோர்ப் பயிரும் கள்ளியம் பறந்தலை” (புறநா – 240) ஆகிய புறநானூற்றுத் தொடர்கள் யானையின் தொங்கிய நிலையிலுள்ள தும்பிக்கையினையும், இறந்தவர்களைச் சேர்க்கும் கள்ளிச் செடிகள் நிறைந்த இடுகாட்டினையும் குறிக்கின்றன. ஆதலால் முடுகர் மொழியில் காணலாகும் தூங்கி, செத்தான் போன்ற பேச்சு வழக்குகளும் சங்கத் தமிழைச் சார்ந்தனவே என்பது உறுதியாகின்றது.

    விரைவாகச் செலுத்துதலை முடுகர்கள் “துரத்தீட்டு” என்று சுட்டுவதுண்டு. இச்சொல் வழக்காற்றினை “செம்மல் உள்ளம் துரத்தலின்” (அகநா – 81) என்ற அகநானூற்றுத் தொடரில் காண முடிகின்றது. கூடை, மூங்கிலண்டை போன்றவற்றை கவிழ்த்து வைக்குமாறு கூறும்பொழுது “கவுசி வெயி”, “கம்த்தி வையி” என்று கூறுவர். முடுகாமொழியில் ழகரம் தவிர்க்கப்படுவதால் “கவிழ்த்து” என்ற சொல்லானது மேற்சுட்டிய நிலைகளில் வழங்கப்படுகின்றது என்றறியலாம். “கடல்மரம் கவிழ்ந்தெனக் கலங்கி” (நற் – 30) என்ற சங்கத் தொடரில் அச்சொல் இடம் பெறுவதுண்டு. கவிழ்த்து – கவித்து – கவுத்து – கம்த்து – கம்த்தி என்று மாற்றமடைந்திருக்கக் கூடும். அதுவே பிறகு கம்த்தி – கம்சி – கவுசி என்ற நிலைகளில் மாற்றம் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

    “அழைத்து வா” என்பதற்கு முடுகாமொழியில் “உலேத்து வா”, “உளேத்து வா” என்று கூறுவது வழக்கம். இங்கு ழகரத்திற்கு மாற்றாக ல, ள ஆகிய ஒலிகள் இடம்பெறுகின்றன. அத்துடன் மொழி முதல் அகரம், உகரச் சாயலை அடைந்து விட்டது. “அழைத்து” என்ற வழக்காறு சங்க காலச் சூழலிலேயே வழக்கில் இருந்திருக்கின்றது. “கூகை அழைப்ப” (புறநா – 261) என்று புறநானூற்றில் அச்சொல் இடம்பெறுவதுண்டு. அழைத்து – அளைத்து – அலைத்து – உலைத்து – உலெத்து – உலேத்து – உளேத்து என்ற நிலைகளில் அச்சொல் திரிந்திருக்க வாய்ப்புண்டு.

    பெண் குழந்தைகள் பூப்படைந்த நிலையினைச் சுட்டுவதற்கு முடுகா மொழியில் “நிறேந்திருக்கா” என்று கூறுவது வழக்கம். இல்வாழ்க்கைக்கு ஒரு பெண் தயாராகி விட்டாள் என்று உணர்த்துவதற்குப் பயன்படும் சொல்லாக அச்சொல்லைக் கருதுவதற்கு வழியுண்டு. நிறைவடைந்துவிட்டாள், முழுமையடைந்துவிட்டாள், வளர்ச்சியடைந்துவிட்டாள் போன்ற பொருட்புலப்பாடுகளைத் தரும் தமிழ்ச்சொல்லாக அச்சொல்லைக் கருதலாம். ஒரு பெண் கருவுற்றிருத்தலைச் சுட்டுவதற்கு “வேராயிருக்கா(ள்)” என்று அம்மக்கள் கூறுவர்.

    “இடி முழங்குகின்றது” என்பதை முடுகர்கள் “இடி முடுங்குகிது” என்பர். “முழங்குகின்றது” என்பதிலுள்ள ழகரம் டகரமாக மாற்றமடைந்த நிலையில் மொழிமுதலில் இடம்பெறும் உகரத்தின் தாக்கத்தினால் “ட” ஒலி “டு” ஒலியாகியிருக்கின்றது என்பது வெள்ளிடை மலை. முழங்குகின்றது – முளங்குகின்றது – முடங்குகின்றது – முடங்குகிது – முடுங்குகிது என்பதான மாற்றங்களாகக் அச்சொல்லைக் கருத வழியுண்டு.

    “கீரை கடைந்திருக்கின்றேன்” என்பதை முடுகர் இனத்தினர் “அடா கடாந்திருக்கேரு” என்பர். “கடைந்து” என்ற சொல்லே “கடாந்து” என்று முடுகா மொழியில் மருவியிருக்கின்றது. “தீம் தயிர் கடைந்த” (அகநா – 87) என்ற சங்கத் தொடரில் அச்சொல் வருவதுண்டு. பெரும்பாலான தமிழர்களின் நாவில் “கடைந்து” என்ற சொல்லிலுள்ள முதலண்ண ஒலிகளாகிய ந், து என்பன ஞ்,சு என்ற இடையண்ண ஒலிகளாக மாற்றம் பெற்று “கடஞ்சு” என்றாகின்ற பொழுது முடுகர் நாவில் ந், து என்பன மாற்றமடையாமல் இருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. மொழியிடை ஐகாரம் மட்டும் ஆகாரமாகி “கடாந்து” என்றாகியிருப்பது நோக்கற்பாலது.

    “விழுந்துவிட்டோம்” என்று கூறும்போது முடுகர்கள் “விந்தாமு”, “வீந்தாமு” என்பர். இச்சொல் “வீழ்ந்து” “விழுந்து” என்று சங்க காலத்திலும் இரு நிலைகளில் காணப்பட்டது. “பெரும் பழம் விடர் அளை வீழ்ந்து உக்காஅங்கு” (நற் – 116) என்ற நற்றிணைத் தொடரில் “வீழ்ந்து” இடம் பெறுவதுண்டு. “விழுந்தோர் மாய்க்கும் குண்டு கயத்து” (மலைபடு – 220) என்ற பத்துப்பாட்டுத் தொடரில் “விழுந்து” என்ற சொல் காணப்படுகின்றது. “விழுந்து விட்டோம்” என்ற தொடர் மிகச் சுருங்கிய வடிவ மாற்றத்திற்கு உள்ளான நிலையில் “விந்தாமு” என்று மருவியிருப்பது கவனிக்கத் தக்கது. முடுகா மொழியில் ழகரம் தவிர்க்கப்படுதல் அல்லது வேறு ஒலியாகத் திரிபடைதல் என்ற தன்மையினைக் காண முடிகின்றது. இங்கு ழகரம் தவிர்க்கப்படுகின்றது.

    “சண்டையிடுகின்றார்” என்பதற்கு முடுகர்கள் “மல்லு பிடிக்காரு” என்கின்றனர். “மல் ஆர் அகலம் வடு அஞ்சி”(பரிபா – 12) என்ற தொடரில் இடம்பெறும் “மல்” என்னும் சொல் மற்போரினைச் சுட்டுவதாக அமைகின்றது. ஆனால் முடுகா மொழியில் பொதுவாக சண்டையிடுவதனை “மல்லு” என்ற சொல்லால் குறிப்பது வழக்கமாக இருக்கின்றது. உச்சரிப்பு எளிமைக்காக மொழியிறுதியில் “லு” இடம்பெறுவது கண்கூடு.

    பசு கன்று ஈன்றெடுப்பதைக் குறிப்பதற்கு “மாடு கன்னு ஈனுது” என்று முடுகர்கள் வழங்குவர். “ஈன்றேன் யானே” (நற் – 198) என்ற சங்கத் தொடரில் மகளைப் பெற்றெடுத்த ஒரு தாய் கூறியமையும் கூற்றினைப் பார்க்கின்றோம். ஒரு பெண் கருவுற்றிருப்பதைச் சுட்டுவதற்கு முடுகா மொழியில் “வேராயிருக்கா(ள்)” என்று மொழிவர். ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கை துவங்குவதற்கான வேர் அவள் வயிற்றில் உருவாகியிருக்கின்றது என்று சுட்டுவதற்கு அவ்வாறு மொழிகின்றனர் போலும்.

    நீராடச் செல்வதனை முடுகர்கள் “தண்ணியாடிய போறே(ன்)” என்பார்கள். “தண்ணீர் ததைஇ நின்ற பொழுதே” (நற் – 124) என்ற சங்கத் தொடரிலேயே தண்ணீர் என்ற சொல் காணப்படுவதுண்டு. இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டியது என்னவெனில் தற்காலத்தில் நீராடுதலைச் சுட்டுவதற்கு “குளித்தல்’ என்ற சொல் பயன்பாட்டில் இருக்கின்ற நிலையில் முடுகர்கள் “தண்ணியாடுதல்” என்று குறிப்பிடுவது கவனத்திற்குரியது. அம்மக்கள் அருகிலுள்ள நீர்நிலைகளில் குளிப்பதை வழக்கமாகக் கொள்வர். அந்நீர்நிலைகள் எப்பொழுதும் தண்ணென்று குளிர்ந்து காணப்படுவதனால் “தண்ணியாடுதல்’ என்று கூறுவது பொருத்தமாகத் தெரிகின்றது.

    திருமணம் செய்து கொண்டான் என்று கூறுவதற்கு பதிலாக முடுகர்கள் “பெண்ணு சேந்திட்டா(ன்)” என்று சுட்டுவது வழக்கமாக இருக்கின்றது. பொதுவாக அட்டப்பாடி மலைப்பகுதிகளில் வாழ்ந்து வரும் பழங்குடியினரிடையே களவுவழி வந்த திருமண முறை பெரியவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாக இருக்கின்றது. அந்நிலையில் ஒத்த அன்பு கொண்ட ஆணும் பெண்ணும் பொருட் செலவு செய்து திருமணம் என்ற சடங்கினை நிகழ்த்திய பிறகுதான் இணைந்து வாழ வேண்டும் என்ற கட்டாயம், அவர்களிடையே இல்லை. பெரியவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்களோ என்ற தயக்கம் இருந்தால் தோழர் மற்றும் தோழியர் உதவியுடன் உடன்போக்கு நிகழ்த்துவர். மூன்று நான்கு நாட்கள் கழிந்த நிலையில் பதிக்குத் திரும்பி வருவர். ஒரு தனிக் குடிசையிட்டுத் தனிக் குடித்தனம் துவங்க ஆரம்பித்துவிடுவர். பலத்த எதிர்ப்புகளொன்றும் தோன்றுவதில்லை. அவர்களுக்கென்று பொருளாதார வசதி எப்பொழுது ஏற்படுகின்றதோ ஆறு மாதம் அல்லது ஒரு வருடம் கழிந்த நிலையில் உறவுகளை அழைத்துத் திருமணச் சடங்கு நிகழ்த்துவதுண்டு.

    மனமொத்த நிலையில் ஆண் பெண் இருவரும் சடங்குகளின்றி இணைந்து வாழ்தல் என்பது தொல்காப்பியத்திற்கு முந்தைய கற்புநெறி என்பது போதரும். சமுதாயத்தில் “பொய்யும் வழுவும் புகுந்த பின்னர் ஐயர் யாத்தனர் கரணம் என்ப” (தொல் –பொருளியல் – நூற்பா – 4) என்பார் தொல்காப்பியர். எனவே “பெண்ணு சேந்திட்டான்” என்று முடுகர்கள் கூறுவது பொருத்தமுடையதாகவே தோன்றுகின்றது. மட்டுமின்றி சங்க காலத்திற்கும் முற்பட்ட இத்தகைய சில நல்ல வாழ்வியல் ஒழுகலாறுகள், அம்மக்களிடையே இன்றும் நிலவியிருக்கின்றது என்பது எண்ணி மகிழ்தற்குரியது.

    “கிழிந்துவிட்டது” என்பதற்கு முடுகர்கள் “கீறித்து” என்பார்கள். “ஊன்கிழித் தன்ன செஞ்சுவல் நெடுஞ்சால்” (அகநா – 194) என்ற சங்கத் தொடரிலேயே “கிழித்து” என்ற சொல் இடம் பெற்றிருக்க அச்சொல் முடுகா மொழியில் முதலுயிர் நீளல் மற்றும் ழகரம் றகரமாதல் முதலான மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகி “கீறித்து” என்றவாறு மாறியிருக்கின்றது என்று அறியலாம்.

    முடுகா மொழியின் சொற்கள் மற்றும் தொடர்களை உற்று நோக்கும்போழுது அவை பழந்தமிழர்களின் பேச்சு வழக்குகளை உணர்ந்தறிய உதவி புரிவனவாக அமைகின்றன. முடுகா மொழியின் சில வினைச் சொற்கள் மட்டுமே இங்கு ஆய்வுக்குள்ளான நிலையில் அம்மொழியின் அனைத்துச் சொற்களையும் ஆய்ந்து காண்போமானால் பழந்தமிழின் வட்டார வழக்குகள் பற்றிய புரிதல்கள் இன்னும் தெளிவடையும் என்பது உறுதி.

    துணை நின்ற நூல்கள்

    1. அகத்தியலிங்கம். ச , திராவிட மொழிகள் , மணிவாசகர் பதிப்பகம், பாரிமுனை, சென்னை -08.
    2. கருணாகரன். கி , சமுதாய மொழியியல் , மெய்யப்பன் பதிப்பகம், புதுத்தெரு , சிதம்பரம் – 1.
    3. சண்முகம் பிள்ளை.மு. (ப. ஆ), தொல்காப்பியம் –பொருள்- இளம்பூரணம், முல்லை நிலையம், மண்ணடி, சென்னை – 1.
    4. பாலசுப்பிரமணியன்.கு (த.ப.ஆ), எட்டுத்தொகை & பத்துப்பாட்டு நூல்கள், நியு செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிட் , சென்னை.

    படத்திற்கு நன்றி: https://www.ethnologue.com/18/map/IN_08/index.html

    ==============================================================

    ஆய்வறிஞர் கருத்துரை [Peer Review] :
    ஆய்வாளரின் தகவல் திரட்டும் முயற்சிக்கும் கட்டுரை அமைப்பிற்கும் பாராட்டுகள். முடுக மொழியில் வழங்கி வருகின்ற சொற்களை சங்க காலத்தில் வழங்கப்பட்ட சொற்களோடு ஒப்புமைப்படுத்தி தக்க சான்றுகளுடன் விளக்கியிருப்பது சிறப்பு. ‘பெண்ணு சேந்திட்டான்’ என்ற வார்த்தையை விளக்குமிடத்து இத்தகைய நல்ல வாழ்வியல் முடுகர்களிடையே இன்றும் நிலவுகிறது என்று கூறாமல் இருந்திருக்கலாம். திருமணச் சடங்கில்லாமல் ஆணும் பெண்ணும் இணைந்து வாழ்வது நல்ல முறை என்பது ஏற்புடையதாக இல்லை. முடுகா மொழி பேசுவோரின் எண்ணிக்கை? முடுகா எந்த மொழி எழுத்துகளில் எழுதப் பெறுகின்றது? இதைத் தமிழ் எழுத்துகளில் எழுதும் முயற்சி நடைபெற்றுள்ளதா? போன்ற பின்புல விவரங்களையும் ஆய்வாளர் வழங்கியிருக்கலாம்.
    ==============================================================
    Share

  • (Peer Reviewed) பாலக்காடு வட்டார முடுகர் இன மக்களின் மொழி மற்றும் வாழ்வியலில் பழந்தமிழ் மரபுகள்

    முனைவர் த. கவிதா,
    உதவிப் பேராசிரியர்,
    தமிழ்த் துறை மற்றும் ஆய்வு மையம்,
    அரசுக் கல்லூரி, சித்தூர், பாலக்காடு,
    கேரளா – 678104.
    மின்னஞ்சல்: kavithavictoria@gmail.com
    பாலக்காடு வட்டார முடுகர் இன மக்களின் மொழி மற்றும் வாழ்வியலில் பழந்தமிழ் மரபுகள்

    உலக நாகரிகங்களுள் பழைமை மிக்க நாகரிகமாக விளங்குவது,  தமிழ் நாகரிகம். அந்த நாகரிகத்திற்குரிய  மக்கட் தொகுதியினர்  ஒரு காலத்தில் பாரதம் முழுக்கப் பரந்து வாழ்ந்திருந்தனர்  என்பது அறிஞர்களின் கணிப்பு. உலக மொழிக் குடும்பங்களில் ஒன்றாக விளங்கும் திராவிட மொழிக் குடும்பத்தில், தலைமை சான்ற மொழியாகத் திகழ்வது, தமிழ் மொழியே. அத்தமிழ் மொழியிலிருந்து பல கிளை மொழிகளும் தனி மொழிகளும் உருவாகியிருக்கின்றன. தமிழின் கிளை மொழிகளில் பழங்குடியினரின் மொழிகள் பலவும் அடக்கம். பழங்குடியினரின் மொழிகள் சில, தனித் தகுதி பெறும் அளவுக்கு மாறியிருக்கின்றன. எனினும் அவற்றில் சில பழந்தமிழ்ச் சொற்கள் அவ்வாறே வழங்கப்படல் உண்டு. பல சொற்களோ சிற்சில நிலைகளில் மருவி வழங்கும் நிலையில் வழக்கிலுள்ளன.

    பழந்தமிழரின் பண்பட்ட வாழ்வினை எடுத்துரைக்கும் உரைகல்லாக விளங்குவன, செவ்விலக்கியங்களாகிய பழந்தமிழ் இலக்கியங்களே. அவ்விலக்கியங்களின் வழி அறியலாகும் பழந்தமிழரின் வாழ்வியல் முறைகள் பலவற்றைப் பழங்குடியினரின் வாழ்வியலில் இன்றைக்கும் கண்டு மகிழ முடிகின்றது. அவ்வகையில் கேரள மாநிலத்தின்  பாலக்காடு மாவட்டத்திலுள்ள  அட்டப்பாடி மலைப் பகுதிகளில்  வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் முடுகர் இன மக்களின்  வாழ்வியலிலும் பல பழந்தமிழ் மரபுகள் இன்றும் கடைபிடிக்கப்பட்டு வருவதைப் பார்க்கின்றோம்.

    பழந்தமிழகத்தின் ஒரு பகுதியாக விளங்கிய கேரளத்தில் உள்ள மலைப் பகுதிகளில்  முடுகர் இன மக்கள் வாழ்ந்து வந்தாலும் பிற மொழித் தாக்குதலுக்கும்  பிற நாகரிகத் தாக்குதலுக்கும் அவ்வளவாக ஆட்படாமல்  தங்களுக்கான தனித்துவத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கும் இனமாக அவர்களை அடையாளம் காண முடிகின்றது. பழந்தமிழின் வட்டார வழக்கு மொழி என்ற தகுதிப்பாட்டிற்குரிய  முடுகா மொழியினைப் பேசி வரும் அம்மக்களின் வாழ்வியலிலும் பழந்தமிழ்ப்  பண்பாட்டின் பல கூறுகளைக்  கண்டுணர முடிவது சிறப்பு.

    முடுகர் இன மக்கள் பேசும் மொழியானது பழந்தமிழோடு மிக நெருங்கிய தொடர்புள்ள மொழியாக விளங்குவதை அறிய முடிகின்றது.  சான்றுக்குச் சில சொற்கள் கீழே தரப்படுகின்றன.

          தமிழ் மொழி                                                   முடுகா மொழி

    உயர்திணைப் பெயர்கள்

       தாய்                                                                            அவ்வ, அவ்வெ, அப்ப (abba)

       தந்தை                                                                       அம்ம, அம்மெ

      என் தந்தை                                                              தந்தெ

      குழந்தை                                                                   பிள்ளெ

      கணவன்                                                                   ஆளெ(ன்)

      மனைவி                                                                    பெண்டு

      தாத்தா                                                                       அச்சா

     பாட்டி                                                                           அச்சி

    ஆண்குழந்தைகள்                                             ஆம்பிள மக்கா

    பெண்குழந்தைகள்                                            பொம்பிள மக்கா

    அஃறிணைப் பெயர்கள்

    யானை                                                                        ஆனெ

    பூனை                                                                           பூனெ

    மான்                                                                              மா

    அணில்                                                                        அணாலு

    மலையணில்                                                          பெளிலு (beLilu)

    குரங்கு                                                                          குராங்கு

    வெள்ளைக் குரங்கு                                             பிசினிக் குராங்கு (bisini)

    காட்டெருமை                                                          காட்டி

    உடும்பு                                                                          பிருகா (biruga)

    கோழி                                                                             கோயி

    கரையான்                                                                   சிதாலு

    முயல்                                                                              முசாலு

    காற்று                                                                             காத்து, காலு

    மழை                                                                                மகெ

    மேகம்                                                                              மஞ்சு

    வீடு                                                                                    கூரெ

    ஊர்                                                                                    ஊரு

    மலை                                                                               மலெ, வரெ

    ஆறு                                                                                  கரெ

    குகை                                                                               அளெ

    பழம்                                                                                 பகெ

    கிழங்கு                                                                          கிகாங்கு

    நூரைக் கிழங்கு                                                      நூரேக் கிகாங்கு

    கீரை                                                                                அடா

    உரல்                                                                                உராலு

    உலக்கை                                                                     உலாக்கெ

    மூங்கில்                                                                        மூங்கா

    முறம்                                                                              முறா, மொறா

    சோறு                                                                             சோறு, அன்னம்

    காளான்                                                                        குமினு

    கேழ்வரகுக் களி                                                     புட்டு

    தினை                                                                            பாண்டி

    தேன்                                                                                தேனு

    கொம்புத்தேன்                                                        கோலன்

    மலைத்தேன்                                                             பெருந்தேன்

    வழி                                                                                  வெயி, பயி(bayi)

    குழி                                                                                 குயி

    குழல்                                                                             குவாலு

    பறை                                                                             பறெ

    வளையல்                                                                  வளெ

    வினைச்சொற்கள்

    உறங்கு                                                                       உறாங்கு

    இறங்கி                                                                      இறாங்கி

    காய வைத்து                                                         உணக்கி

    சமைக்க வேண்டும்                                         அடோணு(ம்)

    தின்கின்றோம்                                                     திங்கடோ(ம்)

    மூவிடப் பெயர்கள்

    நான்                                                                            நானு

    நீ                                                                                     நீ

    நீங்கள்                                                                      நிம்ம

    நாங்கள்                                                                   நம்ம

    உனக்கு                                                                     நினக்கு

    உங்களுக்கு                                                           நிமக்கு

    இவ்வாறான முடுகா மொழிச் சொற்களை நாம் கண்ணுறும்போது  அவை பழந்தமிழின்  பல சொற்களையும் சில வடிவ மாற்றத்தோடு வழங்கி வருவனவாகக் காணப்படுகின்றன. அதனால் பழந்தமிழின் ஒரு வட்டார வழக்கு மொழியாக இம்மொழியினை இனங்காண வழியுண்டு.

    முடுகா மொழியில் “தாய்” என்ற உறவு முறைச் சொல், “அவ்வ”  அல்லது “ அப்ப” (abba)  என்று இடம் பெறுகின்றது. இச்சொல் செவ்விலக்கியங்களில் ஒன்றாகிய மணிமேகலையில் பதிவாகியுள்ளது.

          “அவ்வையர் ஆயினீர்: நும் அடி தொழுதேன். (மணி –பாத்திரம் பெற்ற காதை – 137)

    என்று மணிமேகலை கூறுகின்ற கூற்றில் “அவ்வை” என்ற சொல் இடம் பெறுவதைப் பார்க்கின்றோம்.  இச்சொல் முடுகர் நாவில் ஒலிக்கப்படும்  பொழுது  சிற்சில சமயங்களில் “அப்பா” (abba) என்றும் மாறுகின்றது. இங்கு வகரம் ஒலிப்பு ஒலியாகிய பகரமாக (ba) மாறியொலிக்கின்றது. உச்சரிப்பு எளிமை கருதி இத்தகைய மாற்றத்தினைப் பெறுகின்றது.

    முடுகர் இன மக்கள், தந்தையை விளிக்கும் போது”அம்ம” என்கின்றனர். ஆனால் பிறரிடம் தந்தையைப் பற்றிப் பேசும் போது “என்னு தந்தெ” என்று கூறுவதுண்டு. இச்சொல் வழக்காறும்  சங்ககாலத்திற்குரியதே.

       “குறுக வாரல் தந்தை” (அகநா – 195)

    என்ற அகநானூற்று  அடியினில்  அச்சொல் இடம்பெறுவதுண்டு.

    பறவைகளின்  குஞ்சுகளைத் தொல்காப்பியம்  “பிள்ளை” என்று குறிப்பதுண்டு.

         “அவற்றுள் பார்ப்பும் பிள்ளையும்  பறப்பவற் றிளமை”(தொல் 1503)

    என்பது நூற்பா. ஆனால் முடுகர் மொழியில் அச்சொல் உயர்திணையில் குழந்தையினைச் சுட்ட வரும்  சொல்லாக அமைகின்றது. குழந்தையை அம்மக்கள் “பிள்ளெ” என்பார்கள். மட்டுமின்றி பன்மை நிலையில் குழந்தைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது “மக்கள்”  , “மக்களு”  என்ற சொல், முடுகரிடையே புழக்கத்திலுள்ளது.

       ”…………..வடமொழிப் பெயர் பெற்ற

        முகத்தவன் மக்களுள்  முதியவன் புணர்ப்பினால்” (கலித் – 25 – 2)

    என்னும் கலித்தொடரில்  பன்மையில் குழந்தைகளைச் சுட்டுவதற்கு  ”மக்கள்” என்ற சொல் இடம்பெறுவதைப் பார்க்கின்றோம்.

    முடுகர்கள் கணவனை “ஆளெ(ன்) என்றும் மனைவியை “பெண்டு” என்றும் கூறுவர். இச்சொற்கள்  சங்க இலக்கியங்களில்  காணப்படுவது கண்கூடு. திருமுருகாற்றுப் படையில்  முருகனைச் சிறப்பித்துப் பேசும் நக்கீரர்,  “இசைபேர் ஆள”(திருமுரு – 270) என்று விளிப்பதுண்டு. இங்கு ”உரியவன்”, ”ஆள்பவன் ” என்ற பொருள்களில்  “ஆளன்” என்ற சொல் இடம் பெறுகின்றது. ஆகவே ‘இல்லத்தை ஆள்பவன்’, ’மனைவிக்கு உரியவன்’ என்ற பொருள்களில் முடுகர்கள் கணவனை  ‘ஆளெ(ன்)’ என்ற சொல்லால் புலப்படுத்துகின்றார்கள் என்று  கருதலாம்.  சங்கத் தமிழர், அரசனின் மனைவியைக் குறிப்பதற்கு “பெருங்கோப்பெண்டு” என்று மொழிந்திருக்கின்றார்கள் என்பதை நாம் அறிவோம். எனவே முடுகர்களும் மனைவியை பெண்டு என்ற சொல்லால்  வழங்குவதில் தவறில்லை .

    மான் என்னும் உயிரினம் சங்ககாலத்தில்  “மா” என்றழைக்கப்பட்டதுண்டு. முடுகர்கள்  இன்றளவும்  மானைச் சுட்டுவதற்கு “மா” என்பதனையே  வழக்கத்தில் வைத்திருக்கின்றார்கள். “மாப்பிணை” (புறநா – 2) என்றவாறு அமையும் புறநானூற்றுச் சொல், மான்பிணையைச் சுட்டுவதற்கு வந்ததாக அமைகின்றது. ”அணில்” என்னும் சிறுபிராணி, முடுகர்களால் “அணாலு” என்று கூறப்படுகின்றது. மலையணிலைக் குறிக்கும் போது “பெளிலு” (beLilu) என்பர்.

      “அணிலாடு முன்றில்” (குறுந் – 41)

      ”கிளி விளி  பயிற்றும் வெளில் ஆடு பெருஞ் சினை” (அகநா – 12)

    என்ற  பழந்தமிழிலக்கியத்  தொடர்களில்  அணில், வெளில் என்ற சொற்கள் இடம் பெறுவதைப் பார்க்கின்றோம். இச்சொற்கள்

    அணில் – அணல் – அணலு –  அணாலு என்றும்

    வெளில் – வெளிலு – பெளிலு (beLilu) என்றும் மருவி, முடுகர்களால் வழங்கப்படுகின்றன.

    “கறையான்”  எனும் சிறு உயிரினத்தை முடுகர் இன மக்கள் “சிதாலு” என்பர். இச்சொல் வழக்காற்றினை  “முது  சுவர்க் கணச்சிதல் அரித்த” (சிறுபாண் – 133) என்றவாறு சிறுபாணாற்றுப்படையில் காணலாம்.

    “முயல் சுட்ட வாயினும் தருகுவோம்” (புறநா – 319) என்னும் தொடரில் இடம் பெறும்  ”முயல்”  என்ற சொல், முடுகா மொழியில் “முசாலு” என்று மாற்றமடைகின்றது. இங்கு   முயல் – முசல் – முசால் – முசாலு என்று மாற்றமடைவதைப் பார்க்கின்றோம். முடுகர்கள் வீட்டினை “கூரெ” என்று சுட்டுவர். இச்சொல் பழந்தமிழிலக்கியங்களில் இடம் பெறுவதுண்டு. ”குறுங் கூரைக் குடிநாப்பண்” (பட்டினப் – 81)  என்பார் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார். மலையினைச் சங்க கால மக்கள் “வரை” என்றும் வழங்குவர்.  “பனிபடு நெடு வரை” (புறநா – 6) என்னும்  தொடரே அதற்குச் சான்று. அச்சொல்லினை முடுகர் இன மக்கள் “வரெ” என்று கூறுவர்.

    காற்றினை “காத்து”, “காலு” என்ற இரு நிலைகளில் கூறுவது முடுகர் இன மக்களின் வழக்கமாகும். அவ்வாறே “மேகம்” என்பதனை “மஞ்சு” என்ற  சொல்லால் அம்மக்கள் கூறியமைவதுண்டு. “குகை” என்பதோ “அளெ” என்ற சொல்லால்  குறிக்கப்படும்.

            “காற்று என்னக் கடிது” (மதுரைக் 52)

             “கால் உணவாக” (புறநா – 43)

            “அகல் இரு வானம்  அம் மஞ்சு ஈன” (அகநா – 71)

           “அளைச் செறி  உழுவை” (புறநா – 78)

    போன்ற சங்கத் தொடர்களில் காற்று, கால், மஞ்சு, அளை முதலான சொற்கள் இடம் பெறுகின்றன. அச்சொற்களே சிறு அளவிலான மாற்றங்களுடன் முடுகா மொழியில்  வழங்கப்படுகின்றன. அங்ஙனமே

                “உரற்கால் யானை” (குறுந் – 232)

                “பாசவல் இடித்த கருங்காழ் உலக்கை” (குறுந் – 238)

    என்ற சங்கத் தொடர்களில் காணலாகும்  “உரல்”, ”உலக்கை”  என்பன முறையே “உராலு”, ”உலாக்கெ” என்ற நிலையில் முடுகர் மொழியில்  சற்று நீண்டு ஒலிக்கப் படும் சொற்களாக மாற்றமடைகின்றன.

    குறுந்தொகைத் தலைவி, மலைத் தேனைப் பற்றிக் கூறும் போது “பெருந்தேன்” என்று சிறப்பித்துக் கூறுவாள்.  “பெருந்தேன் இழைக்கும் நாடனொடு நட்பே” (குறுந் – 3) என்பது  குறுந்தொகைத் தலைவியின் கூற்று. முடுகர் மொழியிலும் மலைத்தேனைக் குறிப்பதற்கு “பெருந்தேனு” என்ற சொல்லே  பயன்பாட்டில் உள்ளது.

    “நகம்” என்னும் சொல் முடுகர் மொழியில் “ஒயிரு”, நகா” என்ற சொற்களால் வழங்கப்படுகின்றது.  ”உகிர்” என்ற சொல் உகிர் – ஒகிர் – ஒகிரு – ஒயிரு என்று முடுகர் மொழியில் மருவியிருக்க வேண்டும். ”வள் உகிர்க் குறைத்த” (சிறுபாண் – 136) என்ற பத்துப்பாட்டுத் தொடரில்  ”உகிர்”  என்ற சொல்  நகத்தைக்  குறிப்பதாக  அமைகின்றது. அவ்வாறே “கீரை”  என்ற சொல்லின் வேறு வடிவமான “அடகு” என்னும் சங்கச் சொல், முடுகர் மொழியில் “அடா”  என்ற நிலையில் காணப்படுகின்றது.  இங்கு ஈறு மறைந்து  ஈற்றயல்  நீண்டு அமைந்த சொல்லாக மாறி விடுவதை உணரலாம். ”படப்பை கொய்த அடகு” (புறநா – 140)  என்று புறநானூற்றில்  அச்சொல் இடம்பெறுவதுண்டு.

    “உறங்கு” எனும் வினைச்சொல் “உறாங்கு” என்றும் “இறங்கி” என்பது “இறாங்கி” என்றும் ”காயவைத்து” என்பது “உணக்கி” என்றும் முடுகர் மொழியில்  மொழியப்படுகின்றன.

    “தீஞ்சோற்று க் கூவியர் தூங்குவனர் உறங்க”(மதுரைக் – 627)

    “ஞாழல் இறங்குஇணர்ப் படுசினை” (ஐங்குறு – 142)

    “வெள்ளெள் சுளகிடை உணங்கல்”(புறநா – 321) ஆகிய பழந்தமிழ்த் தொடர்களில் முறையே உறங்கு, இறங்கு, உணங்கல் சொற்கள் இடம்பெறுவதுண்டு. இப்பழந்தமிழ்ச் சொற்களே சற்று மாறுதல்களோடு முடுகர்களிடையே  காணப்படுகின்றன. ”சோறு” என்ற சொல் சங்க காலத்தில் உணவைக் குறித்த சொல்லாக  வழங்கப்பட்டது. முடுகர்களும்  உணவினைக் குறிப்பதற்கு  “சோறு” என்ற வழக்காற்றினையே பயன்படுத்துகின்றனர். ”சோறு வாக்கிய கொழுங்கஞ்சி” (பட்டினப் – 44) என்பது பட்டினப்பாலைத் தொடராகும்.

    உணவு சமைத்தலைக் குறிப்பிடுவதற்கு முடுகர்கள் “சோறு அடோணு(ம்)” என்பர். ”அடுதல்” என்பது ”சமைத்தல் ” என்ற பொருளைத் தரும் சங்கச் சொல்லாகும். ”புளிப் பெய்தட்ட” (புறநா – 248) என்னும் புறநானூற்றுத் தொடரே அதற்குச் சான்றாகும். மேலும் சங்க காலத்திலிருந்து  இன்று வரை மாறாமல் தமிழில் வழங்கி வருகின்ற  ழகரச் சொற்கள் அனைத்தும் முடுகர் மொழியில்  ககரம் அல்லது யகரம் பெற்ற நிலையில் மாறியமைவதைப் பார்க்க முடிகின்றது. சில சொற்களில் வகரமும்  இடம் பெறுதலுண்டு. அவை பின்வருமாறு

    தமிழ்                                                   முடுகர் மொழி

    மழை                                                   மகெ

    வழி                                                       வெயி, பயி (bayi)

    பழம்                                                     பகெ

    குழல்                                                    குவாலு

     குழி                                                       குயி

    வாழை                                                 பாகெ (baage)

    கோழி                                                   கோயி

    பழநி                                                       பணலி

    என்பனவாக மாறியமைவதைப் பார்க்கும் போது முடுகர் மொழியில் ழகர ஒலி இல்லை என்ற முடிவிற்கு வர முடிகின்றது. அத்துடன்  “பழநி” என்பது  முடுகர் மொழியில்  ஒலியிடம்பெயர்தல் முறையில்  ”பணலி” என்று மாறிப் போவதை அறிய முடிகின்றது. இங்கு ழகரம், லகரமாக  மாறிவிடுகின்றது; நகரம் ணகரமாகி ஒலிக்கின்றது.

    தொடர்கள்

             தமிழ்                                                                 முடுகா மொழி

    எனது தந்தை                                                            என்னு தந்தெ , என்னுது அம்மெ

    உன்னுடைய தாய்                                                நின்னுது அவ்வெ

    அவனுடைய தந்தை                                           அவானுது தந்தெ

    கீரை கடைந்திருக்கின்றேன்                       அடா கடாந்திருக்கேரு

    கேழ்வரகுக்களி சமைக்க வேண்டும்     புட்டு அடோணு(ம்)

    அமைதியாக உறங்கு                                         சப்பெந்து உறாங்கு

    வயதுக்கு வந்து விட்டாள்                                 நிறேந்திருக்கா

    காற்று இறங்கி மழை பெய்கின்றது       காலு றாங்கி மகெ பெய்யிடு

    என்றவாறு முடுகா மொழித் தொடர்கள் அமைகின்றன.

    வாழ்வியல் முறை

    இன்றைய பல பழங்குடியினரின் வாழ்வியல் முறையானது பழந்தமிழ்ப் பண்பாட்டினை தற்காலத்தில் நேரில் கண்டுணரும் வகையில் அமைந்துள்ளது  வியப்பிற்குரியதே. அவ்வகையில் முடுகர் இன மக்களின் மொழி மட்டுமல்லாது   வாழ்வியல் முறைகளும் பழந்தமிழரின் வாழ்வியல் முறைகளோடு நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டதாக அமைந்து காணப்படுகின்றன என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டியவர்களாகின்றோம்.

    சங்க இலக்கியங்கள் படம் பிடித்துக் காட்டிய களவு மண வாழ்வு, ஆண் பெண்ணுக்குப் பொருள் கொடுத்து மணம் செய்துகொள்ளுதல், வடவர்  தொடர்பற்ற மணச் சடங்குகள் , காட்டெரிப்பு வேளாண் முறை, வேட்டைச் சமூகமாக இருந்த நிலை, கிடைத்தவற்றைப் பாதீடு  செய்யும் வழக்கம், இறந்தோரைப் புதைக்கும் வழக்கம், தாய்த்  தெய்வ வழிபாட்டு மரபு, ஒரு தலைவனின் கீழ் இயங்கும் சமூகமாகத் திகழ்தல் என்று பல நிலைகளிலும் சங்க கால வாழ்வின் தொடர்ச்சியை  இன்றைக்கு வரைக்கும் முடுகர் வாழ்வில் கண்டுணர முடிகின்றது.

    ஆய்வின் தேவை

    திராவிட  மொழியாராய்ச்சியில்  பழந்தமிழோடு  நெருங்கிய உறவுடைய மொழிகள்  எவையெவை என்பதை அறிந்து வெளிக்கொணர வேண்டியதன் தேவை கருதி  இவ்வாய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. மட்டுமன்றி, பழந்தமிழர்களின் மறைந்து போகாத பண்பாட்டு மரபுகளையும்  வெளிக்கொணர்வதற்கும்  இவ்வாய்வு உதவுகின்றது.

    ஆய்வு நோக்கம்

    கேரள மலைப் பகுதிகளில் வாழும் பழங்குடியினர் பலரும் பண்டைய தமிழ்க் குடிகளேயாவர். எனவே அவர்களின் மொழி மற்றும் வாழ்வியலில் பழந்தமிழ் மரபுகள் மிகுதியாகப் படிந்திருக்கின்றன. அவ்வகையில் பாலக்காடு மாவட்டம் அட்டப்பாடி மலைப் பகுதிகளில் வாழும் முடுகர் இன மக்களின் மொழி மற்றும் வாழ்வியலில் பழந்தமிழ் மரபுகள்  படிந்திருப்பதை  ஆய்ந்து காணும் நோக்கத்துடன்  இவ்வாய்வு அமைய உள்ளது.

     ஆய்வு நெறிமுறைகள்

    பழந்தமிழ்ச் சொற்களோடு  முடுகா மொழிச் சொற்களை ஒப்பீட்டு நோக்கில் காணுதல், பழந்தமிழ்ச் சொற்களிலிருந்து முடுகா மொழிச் சொற்கள் எவ்வாறு மாற்றங்களை அடைந்திருக்கும்  என்பதை  மொழியியல் நோக்கில் காணுதல், செவ்விலக்கிய காலப் பண்பாட்டுச் சுவடுகள்  முடுகர்களின் வாழ்வியலில் எவ்வாறு படிந்திருக்கின்றது என்பதைச் சான்றுகளுடன் விளக்கிக் கூறுதல் முதலான நெறிமுறைகள் பின்பற்றப்பட உள்ளன.

    முன்னோடி ஆய்வுகள்

    முடுகர் இன மக்களின் மொழி மற்றும் வாழ்வியலைப் பற்றிய விரிவான ஆய்வுகள்  இதுவரை நிகழவில்லை. குமாரன் வயலேரியினுடைய ”ஆதிவாசி புராவிர்த்தம்”, சங்கரன் குட்டி எழுதிய ”கேரளம் நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு”, வேலப்பன்.கெ எழுதிய ”ஆதிவாசிகளும் ஆதிவாசி பாஷகளும்”, பக்தவத்சல பாரதியினுடைய ”தமிழர் மானிடவியல்” ஜி, ஜான். சாமுவேல் எழுதிய ”திராவிட மொழிகளின் ஒப்பாய்வு – ஓர் அறிமுகம்” முதலிய நூற்களையும் எட்கர் தர்ஸ்டன் போன்றோரின் ஆய்வுகளையும் முன்மாதிரியாகக் கொள்ள வேண்டிய நிலை உள்ளது.

    ஆய்வின் முக்கியத்துவம்

    பழந்தமிழின் பேச்சு வழக்குகளை உணர்ந்துகொள்ள வேண்டுமானால்  இன்றைய பழங்குடியினரின் மொழிகளை ஆய்ந்தறிய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. அவ்வகையில்  இவ்வாய்வு இன்றியமையாததாகின்றது. மட்டுமன்றி பழந்தமிழ் இலக்கியங்களின் வழி அறியலாகும் பழந்தமிழர்களின் வாழ்வியல் நெறிகள் பலவற்றை இன்றைய பழங்குடியினர் வாழ்வில் கண்டுணரும்போது  உள்ளதை உள்ளவாறு கூற விழைந்த இலக்கியங்கள், பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் என்பது உறுதியாகின்றது.

    ஆய்வேட்டின் அமைப்பு

                முன்னுரை

    1. முடுகர் இன மக்கள் – ஓர் அறிமுகம்.
    2. முடுகாமொழிப் பெயர்ச் சொற்களில் பழந்தமிழ் வழக்காறுகள்.
    3. முடுகாமொழி வினைச் சொற்களில் பழந்தமிழ் வழக்காறுகள்.
    4. முடுகாமொழித் தொடர்களும் பழந்தமிழும் .
    5. முடுகர் வாழ்வியலில் பழந்தமிழ் மரபுகள்.

                   முடிவுரை

                 துணைநூற்பட்டியல்

                 பின்னிணைப்புகள்

    என்ற நிலையில்  ஆய்வேட்டின் அமைப்பு அமைய உள்ளது.

      ஆய்வின் பங்களிப்பு

    பழந்தமிழின்  சொல்வழக்காறுகள் பலவும் தற்காலத் தமிழில்  வழக்கற்றுப் போய்விட்டன. ஆனால் கேரள மலைப் பகுதிகளில் வாழும் பழங்குடியினரிடம்  இன்றும் புழக்கத்திலுள்ளன. அதனால் பழந்தமிழின் வட்டார வழக்கு  மொழிகள்  மறைந்து விடவில்லை என்பதை எடுத்துரைக்கும்  வண்ணம் இவ்வாய்வு அமையவுள்ளது. அதைப் போன்றே பழந்தமிழர்களின்  வாழ்வியல் கூறுகளை  பழந்தமிழிலக்கியங்கள் வாயிலாக உணர்ந்தறிந்ததுடன்  தற்காலக் கேரளப் பழங்குடிகளிடமும் கண்டுணர்வதன் மூலமாகப்  பண்டைத் தமிழகம்  மற்றும் பண்டைத் தமிழர்  வரலாற்றினைத் தேடுவதற்கான ஆய்வுப் பரப்பு விரிவடைகின்றது.

    ஆய்விற்குத் துணை நிற்கும் நூற்களாவன:                  

         1.அகத்தியலிங்கம். ச ,  திராவிட மொழிகள் , மணிவாசகர் பதிப்பகம், பாரிமுனை, சென்னை -08.

         2.இராசமாணிக்கனார் . மா, பத்துப்பாட்டு ஆராய்ச்சி, சென்னை பல்கலைக்கழகம்.

    1. இராமநாதன் செட்டியார், சங்க காலத் தமிழர் வாழ்வு, முத்தையா நிலையம், – சென்னை – 84.

          4.கதிர்முருகு(உ.ஆ), முத்தொள்ளாயிரம் , சாரதா பதிப்பகம், சென்னை -14.

    1. கருணாகரன் . கி , சமுதாய மொழியியல் , மெய்யப்பன் பதிப்பகம், புதுத்தெரு , சிதம்பரம் – 1.
    1. குலசேகரன். எஸ், பழந்தமிழின் புதிய பரிமாணங்கள் , திருமகள் வெளியீடு, சென்னை – 90.
    1. கோவிந்தன் கா. (மொ.பெ.ஆ) , திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம், முல்லை நிலையம், தி. நகர், சென்னை.
    1. கவுமாரீஸ்வரி .எஸ். (தொ.ஆ) ,பதினெண்கீழ்க் கணக்கு நூல்கள் மூலமும் உரையும், சாரதா பதிப்பகம், சென்னை – 14.
    1. சக்திவேல் . சு, தமிழ்மொழி வரலாறு, மணிவாசகர் பதிப்பகம், லிங்கித்தெரு, சென்னை – 108.
    1. சக்திவேல் . பே, தமிழர் தொன்மம், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், புதுத் தெரு, சிதம்பரம் -1.
    2. சண்முகம் பிள்ளை.மு. (ப. ஆ), தொல்காப்பியம் –பொருள்- இளம்பூரணம் , முல்லை நிலையம், மண்ணடி, சென்னை – 1.
    1. சற்குணவதி. மு. மண்ணில் வாழும் மலைமக்கள், தமிழ்க் கடல் பதிப்பகம், அரக்கோணம், வட ஆர்க்காடு, அம்பேத்கார் மாவட்டம் -3.
    1. சிதம்பரனார். சாமி, எட்டுத்தொகையும் தமிழர் பண்பாடும், அறிவு பதிப்பகம்,

         சென்னை -14.

    1. சிதம்பரனார். சாமி, பத்துப்பாட்டும் பண்டைத் தமிழரும், அறிவு பதிப்பகம், சென்னை- 14.
    1. சிதம்பரனார். சாமி, பதினெண்கீழ்க்கணக்கும் தமிழர் வாழ்வும், அறிவு பதிப்பகம்,

           சென்னை 14.

    1. சுப்பிரமணியன். கா, சங்ககாலச் சமுதாயம், என். சி.பி. எச், சென்னை – 98.
    2. சோமசுந்தரனார்.பொ.வே (உ.ஆ), சிலப்பதிகாரம், சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை – 1.
    1. பாரதி. பக்தவத்சல, தமிழர் மானிடவியல், அடையாளம், திருச்சி – 10.
    2. மாதையன்.பெ, சங்க இலக்கியத்தில் குடும்பம், என்.சி.பி.எச். சென்னை-98.
    3. மாதையன்.பெ, சங்க இலக்கியத்தில் வேளாண் சமுதாயம், என்.சி.பி.எச்,சென்னை-98.

    மலையாள நூற்கள்

    1.குமாரன் வயலேரி, ஆதிவாசி புராவிர்த்தம், டி.சி.புக்ஸ், கோட்டயம் – 1

    2.சங்கரன் குட்டி,கேரளம் நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு,கரண்ட் பிரிண்டர்ஸ், திருச்சூர்.

    3.விஷ்ணு நம்பூதிரி.எம்.வி,நாடோடி விக்ஞானியம்,டி.சி.புக்ஸ், கோட்டயம் – 1.

    4.வேலப்பன்.கே, ஆதிவாசிகளும் ஆதிவாசி பாஷகளும், கேரளா மொழி நிறுவனம்

       நலந்தா, திருவனந்தபுரம் – 3.

    அகராதிகள்

     1.இராசா. கி, புறநானூறு அகராதி, பாவை பப்ளிகேஷன்ஸ், ராயப்பேட்டை, சென்னை- 14.

      2.கதிரைவேற்பிள்ளை.நா, தமிழ்மொழி அகராதி, ஏசியன் எடுகேஷனல் சர்வீஸ், புதுதில்லி -16

       3.கழகப் புலவர் குழுவினர், கழகத் தமிழ் அகராதி, சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், திருநெல்வேலி – 6.

     4.சக்திவேல்.சு, மானிடவியல் கலைச் சொல்லகராதி, மணிவாசகர் நூலகம், சென்னை – 1.

    1. சண்முகம் பிள்ளை.மு, தமிழ் – தமிழ் அகர முதலி,தமிழ்நாட்டுப் பாடநூல் நிறுவனம், சென்னை.
    2. மாதையன்.பெ,சங்க இலக்கியச் சொல்லடைவு, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம், தஞ்சாவூர் -10.                              

     

    ஆய்வாளர் பற்றிய குறிப்பு

    பெயர் :    முனைவர் த. கவிதா

    பணி அனுபவம்:  உயர்கல்வித் துறையில் 12 ஆண்டுகளாகப்   பணியாற்றுகிறார்.

    முனைவர் பட்டத் தலைப்பு: ” பாலக்காடு மற்றும் கோவை மாவட்ட மலசர் பழங்குடிகளின் வாழ்வியல் –ஓர் ஆய்வு.

    ஆய்வுக் கட்டுரைகள்:       இருபத்தைந்திற்கும் மேற்பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரைகள், ஆய்வுக் கோவைகளில்  வெளிவந்துள்ளன. பத்திற்கும் மேற்பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரைகள்,  கருத்தரங்குகளில் வாசிக்கப்பட்டுள்ளன.

    ஆய்வுத் திட்டப் பணிகள்:   சென்னை, செம்மொழித் தமிழாய்வு நிறுவனத்தின் நிதி உதவியுடன் “பாலக்காடு வட்டாரப் பழங்குடியினர் மொழிகளில்  பழந்தமிழ் வழக்காறுகள்” என்னும் பொருண்மையில்  மேற்கொண்ட ஆய்வுப் பணி (2013 – 2014.) நிறைவடைந்துள்ளது. இப்பொருண்மையின் கீழ்  இரவாளர், இருளர், காடர், மலசர் ஆகிய பழங்குடியினரின் மொழிகளுக்கும் பழந்தமிழுக்கும் உள்ள உறவு நிலை ஆய்ந்தறியப் பெற்றுள்ளது.

    நூல் வெளியீடு:  மலசர் பழங்குடிகள், 2011, அருள் பதிப்பகம், பெரியார் தெரு, சென்னை – 78.

    =============================================================

    ஆய்வறிஞர் கருத்துரை (Peer review):

    1.மரபுகள் என்று தலைப்பிற்கு பதிலாக முடுகர் இன மக்களின் வாழ்வியலில் புழக்கத்தில் உள்ள பழந்தமிழ் சொற்கள் என்ற தலைப்பு பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

    2.ஆய்வு நோக்கம் என்ற தலைப்பு வரையிலான விவரங்கள் தலைப்பை ஒட்டியனவாக அமைந்துள்ளது சிறப்பிற்குரியது. அதற்கு மேல் வருகின்ற தலைப்புகளும் விளக்கங்களும் ஆய்வேட்டை அடிப்படையாகக் கொண்ட
    துணைத்தலைப்புகளுடனும், துணைநூற்பட்டியலுடனும் விளங்குகிறது.
    ஆய்வின் நோக்கம் முன்னமேயே கூறியிருப்பின், பொருந்துவதாகும். பிற்பகுதி ஆய்வேட்டின் அறிமுகவுரையாகத் தோன்றுகிறது. இதற்கான காரணத்தை ஆய்வாளர் தெளிவுபடுத்தியிருக்கலாம்.

    =============================================================

    Share

  • முடுகா மொழியின் பெயர்ச் சொற்களில் பழந்தமிழ் வழக்காறுகள்

    -முனைவர். த. கவிதா

    உலக நாகரிகங்களுள் பழைமை மிக்க நாகரிகமாக விளங்குவது  திராவிட நாகரிகம். அந்நாகரிகத்திற்குரிய  மக்கட் தொகுதியினர்  ஒரு காலத்தில் பாரதம் முழுக்கப் பரந்து வாழ்ந்திருந்தனர்  என்பது அறிஞர்களின் கணிப்பு. உலக மொழிக்குடும்பங்களில் ஒன்றாக விளங்கும் திராவிடமொழிக் குடும்பத்தில் தலைமை சான்ற மொழியாகத் திகழ்வது தமிழ் மொழியே. அத்தமிழ் மொழியிலிருந்து பல கிளை மொழிகளும் தனிமொழிகளும் உருவாகியிருக்கின்றன. தமிழின் கிளை மொழிகளில் பல பழங்குடியினரின் மொழிகளும் அடக்கம். சில பழங்குடியினரின் மொழிகள் தனித்தகுதி பெறும் அளவுக்கு மாறியிருக்கின்றன. எனினும் அவற்றில் பழந்தமிழ்ச் சொற்கள் சில அவ்வாறே வழங்கப் படல் உண்டு. பல சொற்களோ சிற்சில நிலைகளில் மருவி வழங்கும் சூழலில் வழக்கிலுள்ளன. இத்தகு நிலையில் கேரள மாநிலத்தின்  பாலக்காடு மாவட்டத்திலுள்ள  அட்டப்பாடி மலைப் பகுதிகளில்  வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் முடுகர் இன மக்களின்  பேச்சு மொழியிலும் பல பழந்தமிழ்வழக்காறுகள் இன்றும் நிலவி வருவதைப் பார்க்கின்றோம்.

    பழந்தமிழகத்தின் ஒரு பகுதியாக விளங்கிய கேரளத்தில் உள்ள மலைப்பகுதிகளில்  முடுகர் இன மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.  பிற மொழிக் கலப்பிற்கும் பிற நாகரிகக் கலப்பிற்கும் அதிகமாக இடம் தராமல்  அவர்கள்  வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது சிறப்பு. எனவே  தங்களுக்கான தனித்துவத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கும் இனமாக அவர்களை அடையாளம் காண முடிகின்றது. அம்மக்கள் பேசும் மொழியானது பழந்தமிழோடு மிக நெருங்கிய தொடர்புள்ள மொழியாக விளங்குவதை அறிய முடிகின்றது.  சான்றுக்குச் சில பெயர்ச் சொற்கள் மட்டும்  கீழே தரப்படுகின்றன.

    தமிழ் மொழி
    முடுகா மொழி

    உயர்திணைப் பெயர்கள்

    தாய்                                                                      அவ்வ, அவ்வெ, அப்ப(abba)

    தந்தை                                                                   அம்ம, அம்மெ

    என்தந்தை                                                               தந்தெ

    குழந்தை                                                                   பிள்ளெ

    கணவன்                                                                   ஆளெ(ன்)

    மனைவி                                                                    பெண்டு

    ஆண்குழந்தைகள்                                               ஆம்பிள மக்கா

    பெண்குழந்தைகள்                                               பொம்பிள மக்கா

    அஃறிணைப் பெயர்கள்

    மான்                                                                             மா

    அணில்                                                                       அணாலு

    மலையணில்                                                           பெளிலு (beLilu)

    கறையான்                                                                 சிதாலு

    முயல்                                                                             முசாலு

    காற்று                                                                            காத்து, காலு

    மேகம்                                                                            மஞ்சு

    வீடு                                                                                 கூரெ

    ஊர்                                                                                 ஊரு

    மலை                                                                              மலெ, வரெ

    குகை                                                                               அளெ

    கீரை                                                                               அடா

    நகம்                                                                                ஒயிறு, நகா

    உரல்                                                                                உராலு

    உலக்கை                                                                      உலாக்கெ

    சோறு                                                                             சோறு, அன்னம்

    தேன்                                                                               தேனு

    மலைத்தேன்                                                              பெருந்தேன்

    வானம்                                                                           வானு

    உனக்கு                                                                           நினக்கு

    கிழங்கு                                                                          கிகாங்கு

    முதலான சில முடுகா மொழிப் பெயர்ச்சொற்களை நாம் கண்ணுறும்போது  அவை பழந்தமிழின்  பல சொற்களையும் சில வடிவ மாற்றத்தோடு வழங்கி வருவனவாகக் காணப்படுகின்றன. அதனால் பழந்தமிழின் ஒரு வட்டார வழக்கு மொழியாக இம்மொழியினை இனங்காண வழியுண்டு.

    முடுகா மொழியில் “தாய்” என்ற உறவு முறைச் சொல் “அவ்வ”  அல்லது “ அப்ப” (abba)  என்று இடம் பெறுகின்றது. இச்சொல் செவ்விலக்கியங்களில் ஒன்றாகிய மணிமேகலையில் பதிவாகியுள்ளது.

    “அவ்வையர் ஆயினீர்: நும்அடி தொழுதேன். (மணி–பாத்திரம் பெற்ற காதை – 137)

    என்று மணிமேகலை கூறுகின்ற கூற்றில் ”தாய்” என்னும் பொருளமைந்த “அவ்வை” என்ற சொல் இடம் பெறுவதைப் பார்க்கின்றோம்.  இச்சொல் முடுகர் நாவில் ஒலிக்கப்படும்  பொழுது  சிற்சில சமயங்களில் “அப்ப” (abba) என்றும் மாறுகின்றது. இங்கு வகரம் ஒலிப்பு ஒலியாகிய பகரமாக (ba) மாறியொலிக்கின்றது. உச்சரிப்பு எளிமை கருதி இத்தகைய மாற்றத்தினைப் பெறுகின்றது. கீழிதழையும் மேற்பல்லையும் பொருத்தி உச்சரிப்பதைவிட இரு இதழ்களையும்  பொருத்தி உச்சரிக்கும் செயல்  எளிமையாக அமைந்து விடுகின்றது. எனவே பல வகரச் சொற்களும் இம்மொழியில் இத்தகைய மாற்றத்தினை அடைவது இயல்பாகி விடுகின்றது.

     முடுகர் இன மக்கள் தந்தையை விளிக்கும் போது ”அம்ம” என்கின்றனர். ஆனால் பிறரிடம் தந்தையைப் பற்றிப் பேசும் போது “என்னு தந்தெ” என்று கூறுவதுண்டு. இச்சொல் வழக்காறும்  சங்ககாலத்திற்குரியதே.

    “குறுக வாரல் தந்தை” (அகநா – 195) என்ற அகநானூற்று  அடியினில்  அச்சொல் இடம்பெறுவதுண்டு.

    பறவைகளின்  குஞ்சுகளை தொல்காப்பியம்  “பிள்ளை” என்று குறிப்பதுண்டு.

    “அவற்றுள் பார்ப்பும் பிள்ளையும்  பறப்பவற் றிளமை”(தொல் 1503)

    என்பது நூற்பா. ஆனால் முடுகர் மொழியில் அச்சொல் உயர்திணையில் குழந்தையினைச் சுட்ட வரும்  சொல்லாக அமைகின்றது. குழந்தையை அம்மக்கள் “பிள்ளெ” என்பார்கள். மட்டுமின்றி பன்மை நிலையில் குழந்தைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது “மக்கள்”, “மக்களு”  என்ற சொல் முடுகரிடையே புழக்கத்திலுள்ளது.

       ”…………..வடமொழிப் பெயர் பெற்ற
        முகத்தவன் மக்களுள்  முதியவன் புணர்ப்பினால்” (கலித் – 25 – 2)

    என்னும் கலித்தொடரில்  பன்மையில் குழந்தைகளைச் சுட்டுவதற்கு  ”மக்கள்” என்ற சொல் இடம்பெறுவதைப் பார்க்கின்றோம்.

    முடுகர்கள் கணவனை “ஆளெ(ன்) என்றும் மனைவியை “பெண்டு” என்றும் கூறுவர். இச்சொற்கள்  சங்க இலக்கியங்களில்  காணப்படுவது கண்கூடு. திருமுருகாற்றுப் படையில்  முருகனைச் சிறப்பித்துப் பேசும் நக்கீரர்  “இசைபேர் ஆள”(திருமுரு – 270) என்று விளிப்பதுண்டு. இங்கு ”உரியவன்”, ”ஆள்பவன் ” என்ற பொருள்களில்  “ஆளன்” என்ற சொல் இடம்பெறுகின்றது. ஆகவே ‘இல்லத்தை ஆள்பவன்’, ’மனைவிக்கு உரியவன்’ என்ற பொருள்களில் முடுகர்கள் கணவனை  ‘ஆளெ(ன்)’ என்ற சொல்லால் புலப்படுத்துகின்றார்கள் என்று  கருதலாம்.  சங்கத் தமிழர் அரசனின் மனைவியைக் குறிப்பதற்கு “பெருங்கோப்பெண்டு” என்று மொழிந்திருக்கின்றார்கள் என்பதை நாம் அறிவோம். எனவே முடுகர்களும் மனைவியை ”பெண்டு”  என்ற சொல்லால்  வழங்குவது கவனிக்கத்தக்கது. .

    மான் என்னும் உயிரினம் சங்ககாலத்தில்  “மா” என்றழைக்கப் பட்டதுண்டு. முடுகர்கள்  இன்றளவும்  மானைச் சுட்டுவதற்கு “மா” என்பதனையே  வழக்கத்தில் வைத்திருக்கின்றார்கள். “மாப்பிணை” (புறநா – 2) என்றவாறு அமையும் புறநானூற்றுச் சொல் மான்பிணையைச் சுட்டுவதற்கு வந்ததாக அமைகின்றது. ”அணில்” என்னும் சிறுபிராணி முடுகர்களால் “அணாலு” என்று கூறப்படுகின்றது. மலையணிலைக் குறிக்கும்போது “பெளிலு” (beLilu) என்பர்.

    “அணிலாடு முன்றில்” (குறுந் – 41)

    ”கிளி விளி பயிற்றும் வெளில் ஆடு பெருஞ் சினை” (அகநா – 12)

    என்ற  பழந்தமிழிலக்கியத்  தொடர்களில்  அணில், வெளில் என்ற சொற்கள் இடம்பெறுவதைப் பார்க்கின்றோம். இச்சொற்கள்

    அணில் – அணிலு – அணலு –  அணாலு என்றும்

    வெளில் – வெளிலு – பெளிலு (beLilu) என்றும் மருவி முடுகர்களால் வழங்கப்படுகின்றன. இங்கு  முயற்சி எளிமை கருதி பல்லிதழ் ஒலியாகிய வகரத்தை ஒலிப்பில் ஒலியாகிய பகரமாக(ba)  மாற்றிவிடுகின்றார்கள். இத்தகு நிலையினை மன்னான், இரவாளர், இருளர் போன்ற இதர பழங்குடியினரின்  மொழிகளிலும் காணலாம்.

    “கறையான்” எனும் சிறு உயிரினத்தை முடுகர் இன மக்கள் “சிதாலு” என்பர். இச்சொல் வழக்காற்றினை  “முது  சுவர்க் கணச்சிதல் அரித்த” (சிறுபாண் – 133) என்றவாறு சிறுபாணாற்றுப் படையில் காண்கின்றோம். இங்கு  சிதல் – சிதலு – சிதாலு என்று முயற்சி எளிமையின் பொருட்டு மொழியிடை அகரம் ஆகாரமாக நீண்டொலிக்கின்றது. ”முயல்” என்ற பெயர்ச் சொல்லும் இத்தகு மாற்றத்திற்கு உள்ளாவது உண்டு.    “முயல் சுட்ட வாயினும் தருகுவோம்” (புறநா – 319) என்னும் தொடரில் இடம்பெறும் ”முயல்”  என்ற சொல் முடுகா மொழியில் “முசாலு” என்று மாற்றமடைகின்றது. தமிழைப் பொறுத்த வரையில் பேச்சு வழக்கில் மொழியிடை யகரம் சகரமாக மாற்றம் பெறுதலுண்டு. பங்கயம் – பங்கசம் என்று ஒலிக்கப் பெறுதலைக் காணலாம். அவ்வாறே இங்கு   முயல் – முசல் – முசால் – முசாலு என்று மாற்றமடைவதைப் பார்க்கின்றோம். முடுகர்கள் வீட்டினை “கூரெ” என்று சுட்டுவர். இச்சொல் பழந்தமிழிலக்கியங்களில் இடம் பெறுவதுண்டு. ”குறுங் கூரைக் குடிநாப்பண்” (பட்டினப் – 81)  என்பார் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார்.  மலையினை சங்ககால மக்கள் “வரை” என்றும் வழங்குவர்.  “பனிபடு நெடு வரை” (புறநா – 6) என்னும் தொடரே அதற்குச் சான்று. அச்சொல்லினை முடுகர் இன மக்கள் “வரெ” என்று கூறுவர்.

    காற்றினைக் “காத்து”, “காலு” என்ற இருநிலைகளில் கூறுவது முடுகர் இன மக்களின் வழக்கமாகும். அவ்வாறெ “மேகம்” என்பதனை “மஞ்சு” என்ற  சொல்லால் அம்மக்கள் கூறியமைவதுண்டு. “குகை” என்பதோ “அளெ” என்ற சொல்லால்  குறிக்கப்படும்.

            “காற்று என்னக் கடிது” (மதுரைக் 52)

    “கால் உணவாக” (புறநா – 43)

    “அகல் இரு வானம் அம் மஞ்சு ஈன” (அகநா – 71)

    “அளைச் செறி உழுவை” (புறநா – 78)

    போன்ற சங்கத் தொடர்களில் காற்று, கால், மஞ்சு, அளை முதலான சொற்கள் இடம் பெறுகின்றன. அச்சொற்களே சிறு அளவிலான மாற்றங்களுடன் முடுகா மொழியில்  வழங்கப்படுகின்றன. அங்ஙனமே

              “உரற்கால் யானை” (குறுந் – 232)

    “பாசவல் இடித்த கருங்காழ் உலக்கை” (குறுந் – 238)

    என்ற சங்கத் தொடர்களில் காணலாகும்  “உரல்”, ”உலக்கை”  என்பன முறையே “உராலு”, ”உலாக்கெ” என்ற நிலையில் முடுகர் மொழியில்  சற்று நீண்டு ஒலிக்கப் படும் சொற்களாக மாற்றமடைகின்றன.

    குறுந்தொகைத் தலைவி மலைத் தேனைப் பற்றிக் கூறும்போது “பெருந்தேன்” என்று சிறப்பித்துக் கூறுவாள்.  “பெருந்தேன் இழைக்கும் நாடனொடு நட்பே” (குறுந் – 3) என்பது  குறுந்தொகைத் தலைவியின் கூற்று. முடுகர் மொழியிலும் மலைத்தேனைக் குறிப்பதற்கு ”பெருந்தேனு” என்ற சொல்லே  பயன்பாட்டில் உள்ளது.

    “நகம்” என்னும் சொல் முடுகர் மொழியில் “ஒயிரு” , நகா” என்ற சொற்களால் வழங்கப்படுகின்றது.  ”உகிர்” என்ற சங்ககாலச்சொல் உகிர் – ஒகிர் – ஒகிரு – ஒயிரு என்று முடுகர் மொழியில் மருவியிருக்க வேண்டும். ”வள் உகிர்க் குறைத்த” (சிறுபாண் – 136) என்ற பத்துப்பாட்டுத் தொடரில்  ”உகிர்”  என்ற சொல்  நகத்தைக்  குறிப்பதாக  அமைகின்றது. அவ்வாறே “கீரை”  என்ற சொல்லின் வேறு வடிவமான “அடகு” என்னும் சங்கச் சொல் முடுகர் மொழியில் “அடா”  என்ற நிலையில் காணப்படுகின்றது.  இங்கு ஈறு மறைந்து  ஈற்றயல்  நீண்டு அமைந்த சொல்லாக மாறி விடுவதை உணரலாம். ”படப்பை கொய்த அடகு” (புறநா – 140)  என்று புறநானூற்றில்  அச்சொல் இடம்பெறுவதுண்டு.

    ”சோறு” என்ற சொல் சங்க காலத்தில் உணவைக் குறித்த சொல்லாக  வழங்கப்பட்டது. முடுகர்களும்  உணவினைக் குறிப்பதற்கு  “சோறு” என்ற வழக்காற்றினையே பயன்படுத்துகின்றனர். ”சோறு வாக்கிய கொழுங்கஞ்சி” (பட்டினப் – 44) என்பது பட்டினப்பாலைத் தொடராகும்.

    ”வானம்” என்பது சங்ககாலத்தில்  “வான்” என்றும் குறிக்கப்பட்டது.  “வான் கடற் பரப்பில் தூவற்கு எதிரிய” (அகநா – 10) என்னும் அகநானூற்றுத் தொடரில் அச்சொல் இடம்பெறுதல் உண்டு. அச்சொல் முடுகர்களால் “வானு” என்றவாறு  ஈற்று மெய்யின் மீது உகரம் ஏறிய நிலையில்  வழங்கப்படுகின்றது.  “உனக்கு” என்னும் தற்காலத் தமிழ் வடிவம் முடுகர் மொழியில் “நினக்கு” என்று சுட்டப்படுகின்றது. இச்சொல் வழக்காறு சங்ககாலத்திற்குரியதாகும்.

    “நினக்கே அன்றுஅஃது  எமக்குமார் இனிதே” (ஐங்குறு – 46)

    என்னும் சங்க இலக்கியத் தொடரில்  அச்சொல் இடம்பெறுவதைக் காணலாம். ”கிழங்கு” என்னும் தமிழ்ச்சொல் முடுகா மொழியில் “கிகாங்கு” என்று சற்று மருவிய நிலையில் காணப்படுகின்றது.  உச்சரிப்பு எளிமை காரணமாக ழகரத்தைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு இவ்வாறு மருவியிருக்கின்றது என்பது புலனாகின்றது. இம்மொழியில்  ழகர ஒலி வழக்கிலில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

    “கொழுங் கிழங்கு மிளிரக் கிண்டி” (புறநா – 168) என்னும் தொடரில் ”கிழங்கு” என்னும் சொல் இடம்பெறுவதைக் காணலாம்.

    மேற்கண்ட சான்றுகளால் முடுகாமொழியின் பெயர்ச்சொற்கள் பழந்தமிழின் பெயர்ச் சொற்களோடு நெருங்கிய உறவு கொண்ட சொற்களாக உள்ளன  என்று உறுதியாக மொழியலாம்.  முடுகா மொழியின் வினைச்சொற்களும் இத்தகைய நிலையினவே என்பது இதனால் பெறப்படும். அதனால் பழந்தமிழின் வட்டார வழக்கு  மொழிகள்  இன்னும் மறைந்து விடவில்லை என்பது தெளிவாகின்றது. எனவே இத்தகு பழங்குடியினர் மொழிகளை ஆய்ந்துணர்ந்து பழந்தமிழின் இயல்பினை உணர்ந்தறிவது மொழியறிஞர்களின் கடமையாகின்றது.

    *****

    துணை நின்ற நூல்கள்:

    1. அகத்தியலிங்கம். ச , திராவிட மொழிகள் , மணிவாசகர் பதிப்பகம், பாரிமுனை, சென்னை -08.
    2. கருணாகரன். கி , சமுதாய மொழியியல், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், புதுத்தெரு, சிதம்பரம் – 1.
    3. சண்முகம் பிள்ளை.மு. (ப. ஆ), தொல்காப்பியம் –பொருள்- இளம்பூரணம், முல்லை நிலையம், மண்ணடி, சென்னை – 1.

    4..தண்டபாணி. துரை (உ.ஆ).  2010. மணிமேகலை  உமா பதிப்பகம்                                                                            மண்ணடி, சென்னை-1.

    1. பாலசுப்பிரமணியன்.கு(த.ப.ஆ), எட்டுத்தொகை& பத்துப்பாட்டு நூல்கள் நியு செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிட், சென்னை, 2004.

    *****

    கட்டுரையாளர் பணியாற்றுவது –  தமிழ்த்துறை மற்றும் ஆய்வு மையம்,
    அரசுக்கல்லூரி சித்தூர், பாலக்காடு, 678104.                                         அலைபேசி: 9846741558

     

     

    Share

  • லட்சுமணன் கவிதைகளில் பெண்சமூகம் 

    முனைவர். த. கவிதா, உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை மற்றும் ஆய்வு மையம்,   அரசுக் கல்லூரி சித்தூர் பாலக்காடு, கேரளம்,678104. அலைபேசி: 9846741558.

    ————————————

    அகிலத்தில் அளவற்ற உயிரினங்கள் வாழ்ந்து வருகின்றன. அவற்றில்  பலநிலைகளில்  தம்மை மேம்படுத்திக் கொண்ட இனமாக விளங்குவது மனித இனமே. அவன்  தன் சிந்தனை வளத்தால்  பற்பல நன்மைகளை  அடைந்திருக்கின்றான்  என்பது வெள்ளிடை மலை. சிந்தனைத் திறன் கொண்டு அவன் படைத்த  அருங்கலைகளுள் ஆற்றல் மிக்க  ஒன்றாக விளங்குவது  கவிதைக் கலை. மரபுக்கவிதை, புதுக்கவிதை  என்று நீண்ட நெடிய வரலாற்றைக் கொண்ட கவிதைக் கலையில்  இன்றைக்குத் தடம் பதித்தவர்கள்  பலர். அவர்களில் ஒருவர்  கவிஞர் லட்சுமணன்.

    லட்சுமணன் கோவைக்கு அருகிலுள்ள மலைப்பகுதிகளில் வாழ்ந்து வரும் பழங்குடி யினரின் வாழ்வியல் நிலைகளை நன்கு அறிந்தவர். கீழிருந்து சென்ற பிற இனத்தினரின் ஆதிக்கத்தால் நசுக்கப் பட்ட இனமாக காட்சி தரும்  பழங்குடியினரின்  பொருளியலும் பண்பாடும்  எவ்வாறு  முடங்கிக் கிடக்கின்றன என்பதை வெளிப்படுத்த விரும்பிய சமூக நல விரும்பிகளில்  கவிஞர் லட்சுமணனுக்குத் தனியிடமுண்டு.  பழங்குடியினரின் மொழிகளில்  எழுதுவது என்பது மிக அரிதான நிகழ்வாகக்  காணப்படுகின்ற ஒன்று. அத்தகு சூழலில் இன்றைய படைப்புலகில்  அவர்தம் மொழியைக் கையாண்டு அம்மக்களின்  வலிகளைக் கவிதைகளாக்கித் தந்திருப்பது என்பது லட்சுமணனின் தனிச் சிறப்பாகும். அது அவரின் பேரவாவும் கூட.

    லட்சுமணன் எழுதிய   ”ஒடியன்” என்ற கவிதைத் தொகுப்பில்  கோவைக்கு அருகிலுள்ள மலைப் பகுதிகளில் வாழும் இருளர் இனப் பழங்குடியினரின்  வேதனைகளும்  உரிமைக் குரல்களும்  நம் செவிகளில் விழுகின்றன. அவர்களின் வாழ்க்கையை அவர்களின் மொழியிலேயே உணர்ந்தறிய வேண்டும் என்னும் ஆசிரியரின் அக்கறை காரணமாக இருளாமொழிச் சொல்லாடல்களே  அனைத்துக் கவிதைகளிலும் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. அதனால் வாசிப்பாளனுக்கு  ஏற்படும்  சிரமம்  கருதி  ஒவ்வொரு கவிதையின் கீழும்  குறிப்புகள் இடம்பெறுகின்றன. இத்தகைய  தனித்துவம் மிக்க கவிதைத் தொகுப்பில்  பழங்குடியினப் பெண்கள் சந்திக்கும்  இடர்பாடுகள்  சில  பதிவாகியிருக்கின்றன. பெண்ணிய நோக்கில் அணுகுபவர்களுக்கு அக்கவிதைகள்  தரும் செய்திகள் புதுமையாகத் தோன்றும் என்பது திண்ணம்.

    தாய்வழிச் சமூகம்

    தாய்வழிச் சமூகத்தின்  மிச்சம் மீதிகளாக விளங்கும்  பல பழங்குடியினரில்  இருளர் இனத்தவரும் அடங்குவர். எனவே அம்மக்களிடையே  ’ஆணுக்குப் பெண் அடங்கி நடத்தல்’ என்னும்  புண் புரையோடிப் போயிருப்பதாக  அறிய வழியில்லை. ஆனால் அதை உணராத  பிற சமூகத்தினர் அனேகம்பேர்  அம்மலைப்பகுதிகளில்   தற்போது  வாழ்வதுண்டு.  அவர்களால்   இருளர்களின்  மரபார்ந்த  நல்ல சமூகப் பண்புகள் விமர்சிக்கப்படும்போது  ஏற்படும் முரண்  ஏளனத்திற்குரியதாகின்றது.  “ஆண்மம் 2”  என்ற கவிதை வழி அந்நிலையைக் காட்சிப் படுத்துகின்றார்  லட்சுமணன்.

      ”காடூ  டவுனு

      காரமடெ

      ஏங்கே போனாலூ

      தம்மி  முன்னாலே போகின

      காளி பின்னாலே நடக்கின

      தப்புன்னா

      புருசனியே அடிப்பின

      இன்னாக்கு அச்சாமே பாக்க

     ஆனேகட்டிக்கு வந்தவாசி

     கண்டமுள்ளூல

     நாளெல்லால்லா அடீச்சாலூ

     தீருகாதில்லே  இவுங்க வெசாம்”

    என்னும் கவிதை  பிற  இனத்தவரிடையே நிலவும்   ஆண் பெண் சமத்துவமின்மையை நையாண்டி செய்யும்  போக்கில் அமைந்துள்ளது குறிப்பிடத் தக்கது.

    எங்கு செல்வதாக இருந்தாலும் இருளர் இனத்தவளாகிய தம்மி முன்னாலே நடக்க அவள் கணவனாகிய காளி அவள் பின்னாலே நடக்கின்றான்.  அவன் தவறு செய்தால்   இரண்டு அடி கொடுத்துத் தவறை  உணர்த்துகின்றாள். தாய்வழிச் சமூகத்தின் நடமாடும் சாட்சியாக தம்மி இங்கே காணப்படுகின்றாள். ஆனால் கீழிருந்து பிழைப்புத் தேடிச் சென்ற  பிற இனத்தவர்களுக்கு  இத்தகைய நிகழ்வுகள்  வினோதமாகத் தெரிகின்றது.  தாய்வழிச் சமூகத்தைப் புறந்தள்ளி  மேலெழும்பி வந்த தந்தைவழிச் சமூகத்தின்  இன்றைய சந்ததிகளாகிய  பிற சமூகத்தினருக்கு இருளர்களின்  பழம்பண்பாடு வழக்கத்திற்கு மாறானதாகத் தெரிகின்றது.

    தந்தைவழிச் சமூகம்  உருவெடுத்த நிலையில் காலங்கள் செல்லச் செல்ல  அது ஆண்பெண் சமத்துவமின்மையை  உரமிட்டு வளர்த்தெடுத்தது. காலங்கள் பல நூறாண்டு உருண்டோடிய நிலையிலும்  பெண்சமூகம் இழந்தவற்றை மீட்டெடுப்பது என்பது எளிதில் இயலாத காரியமாகவே  இருக்கின்றது.  இந்நிலையில் ஆணுக்குப் பெண் அனைத்து வகையிலும் அடங்கி நடத்தல் என்னும் கொள்கை பற்றி அறிந்து கொள்ள ஆர்வமில்லாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இருளர் சமூகத்தின் பண்பாட்டு வேர்களை அசைத்துப் பார்க்கும் ”வந்தேறிகளின்” உள்ளடி வேலைகளை உணர்ந்து கொண்ட  இருளர் இனப் பெண் அவர்களின் பார்வையினை  விஷப் பார்வையாகச் சித்தரிப்பதில் தவறொன்று மில்லை.

    தங்களின்  உடல்களை அவ்வப்போது பதம் பார்க்கும்  விஷப் பூச்சிகளின் விஷத்தினை இறக்குவதற்காக  கண்ட முள்ளால்  மூன்றுமுறை அடிப்பது இருளர்களின் வழக்கம்.  ஆனால்  கீழ்நாட்டவர்களாகிய  வந்தேறிகளின்   உள்ளத்தில்  நிரம்பியிருக்கும்  விஷத்தினை   நீக்குவதற்கு  எத்தனை முறை  அடித்தாலும்  அவ்விஷம் தீராது என்பது  இருளர் இனப் பெண்ணின்  குமுறலாகத் தெரிகின்றது.  எனவே இருளர்களின்  வாழ்விலும் சில விரும்பத்தகாத பழக்க வழக்கங்கள்  பிற இனத்தவரின் சகவாசத்தால்   ஊடுருவுகின்றன என்பதை  மேற்கண்ட கவிதையின்  மூலம் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார் கவிஞர்.

     விதவைக் கோலத்திற்கு விலக்களித்த சமூகம்

    தாய்வழிச் சமூகத்தின்  சிறந்த பண்புகளில் ஒன்று “விதவை” என்ற நிலை இடம் பெறாமை.  இருளர் சமூகத்திலும்  விதவைக் கோலத்தினைக் காண்பது  அரிது. இதை உணராத பிற இனத்தவர்  கணவனை இழந்த இருளரினப் பெண்களைப் பழித்துரைப்பது  அறியாமையின் வெளிப்பாடு. கணவனை இழந்து விட்டால்  மலர், திலகம், பிற அலங் காரப் பொருட்கள், வெண்மையல்லாத பிற வண்ண உடைகள் முதலானவற்றை  துறந்துவிட வேண்டும் என்ற கட்டாய நிலை இருளர் சமூகத்தில் இல்லை.  இதனை ”புதிர்” என்ற தலைப்பிலான கீழ் வரும் கவிதை  விளக்கிக் காட்டுகின்றது.

    ”அப்பேங்கொடாத்த பச்செ பாவாடெ

      அண்ணேங்கொடாத்த  நீலே  சீலெ

      தொட்டில்லே ரொங்குகாதிருந்தே

      போடுகே

      கழுத்து  பாசி

      செல்லி தந்தெ

      செத்த பிந்துக்கும்

      அச்சாமேதானே கெடாக்கு 

      ‘இருளச்சிக்கு திமிரடங்கலெ’ ங்கா

      கெம்பனூரு கவுண்டிச்சி”

    என்ற கவிதை தரும் செய்தி மனதிற்கு இனம்புரியாததொரு நெருடலை ஏற்படுத்துகின்றது. காலங்காலமாக பெண்ணடிமையாகிய கூண்டுக்குள் இருந்து பழகிப் போன பிற சமுகத்தைச் சார்ந்த  பெண்களுக்கு  இருளர்களின்  ஆண்பெண் சமத்துவப்போக்கு  ஒருவித அத்துமீறலாகத் தெரிகின்றது. அதனால் “இருளச்சிக்குத் திமிரடங்கலெ” என்றதொரு  தவறான புரிதலுக்கு இடங்கொடுத்து  விடுகின்றனர். பிற சமூகத்தினரிடம்  இடம்பெற்றிருக்கும்  சில பண்பாட்டு அடையாளங்கள் பெண்களை எவ்வளவு  இழிவான நிலைக்கு இட்டுச் சென்றிருக்கின்றன என்பதை கவிதையில் இடம்பெறும்  இருளரினப் பெண்  தன் கூற்றால் விளங்க வைக்கின்றாள்.

    ஒவ்வொரு பெண்ணும் தன் சிறு வயதிலிருந்தே  ஒரு சில அணிகலன்களால் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்கின்றாள். வண்ண உடைகளால் தன் மேனியை மூடி மறைக்கின்றாள். இது அவளுடைய தார்மீக  உரிமை. பொருளீட்ட இயலாத சிறு குழந்தையாக இருக்கும் நிலையில் அவளுடைய தந்தையும், தமையனும் அவளுக்கு வேண்டிய அவ்வடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவு  செய்து தருவர். அந்நிலையை பிற சமூகத்தினருக்கு  நினைவு படுத்துவது போல  ”அப்பேங்கொடாத்த பச்செ பாவாடே; அண்ணேங் கொடாத்த நீலே சீலே; தொட்டில்லே ரொங்குகாதிருந்தே (உறங்கும் போதிருந்தே) போடுகே கழுத்துப் பாசி” என்று  அவை ஒரு பெண் பிறந்ததிலிருந்து  அவளுடன் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பவை  என்பதை எடுத்துரைக்கின்றாள் ஓர் இருளச்சி. இவைகளெல்லாம்  திருமணம் முடிந்த நிலையில்  கணவனால்  கொடுக்கப் பட்டவை களல்ல. ஒரு பெண் பிறந்ததிலிருந்து  அவளுடன் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பவைகள். கணவன் என்ற ஒருவன் அவளுடைய வாழ்வில்  வந்தபோது அவன் கொடுத்த தாலி என்ற ஒன்று மட்டுமே இடையில் அவளால் அணியப்படுகின்றது.   எனவே கணவன் இறந்து விடும் நிலை உருவானால் அவன் கொடுத்த தாலியை மட்டுமே  ஒரு பெண் இழக்க நேரிடலாம்  என்னும்  நிதரிசனத்தை  மனித சமுகத்திற்கு உணர்த்துகின்ற நடமாடும் சாட்சிகள் இருளரினப் பெண்கள்.

    மேலே ஓர் இருளப்பெண்ணால் உணர்த்தப்பட்ட  யதார்த்தம் மறைக்கப்பட்ட நிலையில் அல்லது மறுக்கப்பட்ட நிலையில் பிற இனத்தாரிடையே பெண்சமூகத்தின்  அத்தனை உரிமைகளும் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பறிக்கப்பட்டிருந்தன. ’விதவைக்கோலம்’ என்பது ஆதிக்க சமூகம் வளர்த்தெடுத்த   அநீதிகளில் ஒன்று. இதன் மூலம் குளிர் காய்ந்த ஆண்கள் பலருண்டு. இத்தகைய நடைமுறைத் தவறுகளை பழங்குடியின சமூகம் ஒரு போதும் செய்ததில்லை. ஆனால்  குஞ்சிலிருந்து நன்கு பழக்கப்பட்ட ’கூண்டுக்கிளி’  தன்னலமனம் படைத்த ஜோசியக்காரனின்  கூண்டுதான்  தன்னைப்  பாதுகாக்கும் கவசம் என்று தவறாக எண்ணி மகிழ்வதைப் போல  பிற சமூகத்தைச் சார்ந்த பெண்களும் பெண்ணடிமை நடைமுறைகளை உணர்ந்துகொள்ளத் தவறியதோடு  அவை தம்மினத்தின் பெருமையைத் துலக்கிக் காட்டும் கவசமாகக் கருதிக் கொண்டிருப்பது அறியாமையின் உச்சகட்டமாகும். இந்த நிலைதான் “லட்சுமணனின் கவிதையில் இடம்பெறும் ”கெம்பனூரு கவுண்டிச்சி”யின் மனநிலையாகச் சித்திரிக்கப் பட்டுள்ளது.

    பெண்குழந்தைகளைப் பேணிக்காக்கும் சமூகம்

    பிற சமூகங்களில் பெண்குழந்தைகள் பிறந்தால் வேண்டா வெறுப்பாக அக்குழந்தையை   வளர்க்க முற்படுவர். சிலர் பெண்சிசுக் கொலையைச் செய்து கருவிலேயே சமாதி கட்டி விடுவதும் உண்டு.  இத்தகு அவல நிலைக்குக் காரணமாக அமைவது  வரதட்சணை என்றதொரு கொடிய நோய்  பிற சமூகங்களில் புரையோடிப் போனதன் விளைவே என்பதை அனைவரும் அறிவர்.  அதற்கான பிரதிபலனை இப்பொழுது பழங்குடி யினரல்லாத பிற சமூகத்தினர் நன்கு  அனுபவிக்கின்றார்கள். பெண்குழந்தைகளின் பிறப்பு விகிதம் குறைந்து போனதால் சில ஆண்களுக்குத் திருமணம் நிகழ வழியில்லாத வகையில் பெண்கிடைப்பது அரிதாகிப் போனது. ஆனால்  அதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு இன்னும் உருவாகாமல் இருப்பது  குறிப்பிடத்தக்கது. இத்தகு  இடைஞ்சல்கள்  இருளர் போன்ற பழங்குடியினர் சமூகங்களில் நிகழ வழியில்லை.

    பழங்குடியினர்  சமுகங்களில்  வரதட்சணை மற்றும் பெண்சிசுக்கொலை போன்ற அனர்த்தங்கள் அரங்கேறுவதில்லை. பெண்மைக்குரிய மரியாதையைக் கொடுப்பதற்கும் அவர்கள் தயங்கி நிற்பதில்லை. எனவே பண்பட்டதொரு சமூகமேம்பாட்டினை அங்கே காண முடிகின்றது.

    வாழ்வியல் முரண்பாடு

    தன்னலமற்ற மனித சமூகத்தைக் காண்பது அரிதான ஒன்று.  தனக்குப் பிறக்கும் வாரிசு பெண்ணாக இருந்தால்   வருந்துகின்ற மனிதன்  தான் வளர்க்கும் கால்நடைகள்  பெண்கன்றை  ஈன்றால் மிக மகிழ்ந்து போகின்றான். மனிதனின் பொருளாதார வாழ்வியலில்  ஏற்படுகின்ற முரண்  இத்தகைய சூழல்களை உருவாக்குகின்றன. பெண்  குழந்தைகளை வளர்த்து ஆளாக்கி  அவர்களைத் திருமணம் செய்து கொடுக்கும் போது வரதட்சணை என்பதன் பெயரில் ஒரு பெருந்தொகையினை இழக்க வேண்டிய நிலை பெண்ணைப் பெற்றவர்களுக்கு உருவாகின்றது. வரதட்சணை கொடுக்க இயலாத நிலை உருவாகுமானால்  புகுந்த வீட்டில் பெண் நல்லவிதமாக வாழ இயலாத நிலை ஏற்படுகின்றது. இத்தகைய இடர்பாடுகள் நிறைந்த  சமூகத்தில் பெண் பிறந்த வீட்டா ருக்கு ஒரு சுமையாக மாறவேண்டிய நிலை காணப்படுகின்றது.  அதேவேளையில்  கால்நடைகளின் பெண்கன்றுகள் கால்நடைப் பெருக்கத்திற்குக் காரணமாக அமைவதோடல்லாமல் பால்வளம் தருவனவாகவும் திகழ்கின்றன. கால்நடைப் பெருக்கமும், பால்வளமும் மனிதனின் பொருளாதார வளத்தினை மேம்படுத்துகின்ற போது பெண்குழந்தைகளோ பெற்றோர்களுடைய பொருளாதாரச் சரிவின் மூலகாரணமாகத் தெரிகின்றனர். இத்தகையதொரு  அவலநிலையினை  ஆணாதிக்கச் சமூகம் பழங்குடியினரல்லாத  பிற சமூகங்களில் உருவாக்கி வைத்திருக்கின்றது. இதுவே பெண்சிசு மரணத்திற்கும், சில சமயங்களில் பெண் வாழாவெட்டியாக மாறிப் போய் விடுவதற்கும் காரணமாக அமைந்துவிடுகின்றது.

    பெண்சிசுக் கொலை, வாழாவெட்டி  போன்ற வாழ்வியல் சுணக்கங்களை  தங்கள் வாழ்க்கையில் கண்டுணராத பழங்குடியினப் பெண்களுக்கு  பிற சமூகங்களில் அத்தகு நிலைகளைக் கண்டபோது  அவற்றைப் பற்றி விளங்கிக்கொள்ள இயலாத நிலை உருவாகின்றது. இதனை லட்சுமணனின் ஆண்மம் 3 என்ற கவிதை  புலப்படுத்துகின்றது.   

    “  ’மாடு பொட்டக்கன்னு போட்டிருக்கு’

      கண்ணாலம் கணக்கா

      எல்லாத்துக்குஞ் சொல்லுக

      கோமயம் தெளிக்கினா

      கோமாளி நாய்க்கனுக்கு பொங்கல் வெக்கின

      என்னாதுக்கொ

      பொறந்தது  பேத்தியுன்னு

     பெணாங்குகா நாய்க்கச்சி”.

    என்ற கவிதையில்  நாயக்கரினப்  பெண்ணொருத்தி  தன் மகனுக்குப் பிறந்த  பெண் வாரிசாகிய பேத்தியை வரவேற்பதற்குத் தயங்கிய தன்மையினைக் கண்டு வியக்கின்றாள் ஓர் இருளரினப் பெண்.  அதேவேளையில் தன்னுடைய மாடு பெண்கன்றை ஈன்றவுடன்  அனைவரிடமும் சொல்லி மகிழ்கின்றாள் ‘நாய்க்கச்சி’. அத்துடன் நின்று விடாமல்  இல்லத்தினை தூய்மை செய்து தான் வழிபடும் “கோமாளிநாய்க்கன்” என்ற தெய்வத்திற்கு பொங்கல் வைத்துக் கொண்டாடுகின்றாள். இவற்றையெல்லாம் கவனிக்கின்ற  இருளரினப் பெண் இந்நிலை ஏனென்று தெரியாமல்  குழப்பத்தில் ஆழ்ந்து விடுகின்றாள். இத்தகு காட்சிகளை நாம் கோவைக்கு அருகிலுள்ள மலைப்பகுதிகளில் வாழும் மண்ணின் மைந்தர்களான இருளர்களிடமும் வந்தேறிகளான  பிற இனமக்களிடமும் காண்பது வாடிக்கையாகி விட்டது. இந்த நிதரிசனமே லட்சுமணன் கவிதையில் பதிவாகியிருக்கின்றது.

    பழந்தமிழ்ப் பண்பாட்டில் ஆண்பெண் சமத்துவம்  இயல்பாகக் காணப்பட்ட ஒன்று.  இதுவே பழங்குடியினர்  பண்பாட்டில் இன்றும் நிலைபெறுகின்றது. ஆனால் சங்ககாலச் சூழலிலிருந்து  ஆண்பெண் சமத்துவ நிலையில் சமச்சீரின்மை உருவாகிய தன்மையினை வரலாறு விவரிப்பது உண்டு. அந்நிலை இன்றைய பிற சமூகத்தினரிடையே வேரூன்றி விட்டது. அது தொற்று நோய்  போல பழங்குடியினரிடமும் பரவாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதே லட்சுமணன்  போன்ற சமூக ஆர்வலர்களின்  ஆசையாக இருக்கின்றது  என்பதை  ஒடியன் என்ற கவிதைத் தொகுப்பில் இடம்பெறும் கவிதைகள் உணர்த்துகின்றன.

    ——————————–

    துணை நின்ற நூல்கள்:

    1. சுப்பிரமணியன். கா, சங்ககாலச் சமுதாயம்(1993), என். சி.பி.எச், அம்பத்தூர், சென்னை -98.
    2. திலகவதி.க. சங்ககால மகளிர் வாழ்வியல், (2001)இறையருள் பதிப்பகம், திருச்சி.
    3. பஞ்சாங்கம்.க, இலக்கியமும் திறனாய்வுக் கோட்பாடுகளும், (2012), அன்னம் வெளியீடு, தஞ்சாவூர் – 07.
    4. பெரியாழ்வார்.ஆர், இருளர் வாழ்வியல், (1982), சென்னை நூலகம்.
    5. லட்சுமணன், ஒடியன் (2011),என்.சி.பி.எச், அம்பத்தூர்,சென்னை – 98.

     

    Share