Tag: முனைவர் வீ. மீனாட்சி

-முனைவர் வீ. மீனாட்சி

தொன்மம் என்பது பழமை என்பதைக் குறிப்பதாகும். இதனை ஆங்கிலத்தில் ‘MYTH’ என்பர். இச்சொல்லானது ‘MYTHYS’’ என்ற கிரேக்கச் சொல்லிலிருந்து உருவானது ஆகும். தொன்மங்கள் இலக்கியங்கள் தோன்றுவதற்கு முன்பான காலத்தில் தோன்றியவை எனக் கருதப்படுகின்றன. இத்தொன்மங்கள் ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டின் ஒட்டுமொத்த பதிவுகளாக அமைகின்றன. சமூக நியதிகளை இவை எடுத்துரைக்கின்றன.

காலங்காலமாகச் சொல்லப்பட்டு வரும் இராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற தொன்மக் கதைகள் சமூகத்தில் மக்கள் வாழ்வோடு ஒன்றி இருக்கின்றன. இவற்றை மக்கள் வாழ்வை விட்டுப் புறந்தள்ளிவிட முடியாது. இத்தொன்மங்கள் என்பவை தனிமனிதனால் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல. பல்வேறு மனிதர்களால் ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் சமூக அமைப்பு முறையினை பிரதிபலிக்கும் வண்ணம் உருவாக்கப்பட்டவை. இத்தகைய தொன்மங்கள் மனித மனத்தில் ஆழப்படியும் வலுவினைப் பெற்றவை என்பதை, ‘தொன்மங்கள் உயிர்பொருளாக விளங்குகின்றன. சமூகத்துடன் துடிப்புள்ள உயிர்த்தொடர்பு கொண்டு விளங்குகின்றன. சமூகத்தின் ஒவ்வொரு நுண்கூறுக்குள்ளும் நுழைந்து ஊடுருவிச் செல்கின்றன’ எனும் கார்டுவெல்லின் கூற்றும்,

”இத்தொன்மங்கள் இவ்வாறு விளங்குவதற்கு, ‘இத்தொன்மங்கள் மானுட இனத்திற்கே பொதுவான நனவிலிக் கூட்டுமனத்தில் (collective unconscious) தொல்படிவங்களாகப் படிந்து கிடப்பவைகளின் வெளிப்பாடு’ எனும் உளவியல் அறிஞர் யுங்வின் கூற்றும் உறுதிசெய்கின்றன.

பெரும்பாலும் இத்தொன்மங்கள் ஆண் உயர்வு என்ற நிலைப்பாட்டை ஆண் பெண் என்ற இரு பாலினத்தவர் மனத்திலும் ஆழப்பதியும்படிச்செய்து பாலின வேறுபாட்டை (gender discrimination) பேணுவதாக அமைந்துள்ளன. இத்தகைய நிலைப்பாட்டை மாற்றிச் சமூகத்தில் ஆண் பெண் இருவரும் சரிநிகர் என்ற சிந்தனையை வலியுறுத்தும் வகையில் இன்றைய தமிழிலக்கியப் படைப்பாளிகள் கவிதை, சிறுகதை, புதினம் போன்ற தளங்களில் தொன்மங்களை மறுவாசிப்பு செய்து மீட்டுருவாக்கம் என்ற இலக்கியக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் அணுகிவருகின்றனர்.

சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்த விளையும் இத்தகு படைப்பாளிகள் தொன்மங்களை மீட்டுருவாக்கம் செய்யும்பொழுது கதை அமைப்பு மாறுபடுவதில்லை. ஆனால் கதைமாந்தர்களின் கூற்றுக்களை மாற்றியமைத்து படிப்பவர்களின் சிந்தனையை விழிப்படையச் செய்து வருகின்றனர். பெரும்பாலும் பெண்ணுரிமைச் சிந்தனைகளைப் பறைசாற்றும் வகையில் இவர்களது படைப்புகள் அமைந்துள்ளன. இவற்றால் பெண்ணடிமை குறித்த சிந்தனைகள் கேள்விக்கு உட்படுத்தப்பட்டு ஆண் பெண் என்ற இரு பாலினத்தவர் மத்தியிலும் சமூகக்கட்டமைப்பு குறித்த மாற்றுச் சிந்தனையினை ஏற்படுத்தி வருகின்றனர். இதனடிப்படையில் அகலிகை, சீதை, பாஞ்சாலி, நளாயினி, கண்ணகி, மாதவி, குந்தி, சந்திரமதி குறித்த தொன்மங்கள் இலக்கியங்களில் எவ்வாறு மீட்டுருவாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளன என்பதைக் குறித்து ஆராய்வதாக பின்வரும் பகுதி அமைகின்றது.

அகலிகை – மீட்டுருவாக்கம்

பெண்ணின் கற்பு குறித்த கருத்தாக்கத்தை வலியுறுத்தும் அகலிகை கதை தொன்மக்கதைகளில் குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இத்தொன்மத்தை இக்காலப் படைப்பாளிகள் பல்வேறு தளங்களில் மீட்டுருவாக்கம் செய்துள்ளனர்.

புதுமைப்பித்தனின் ‘அகல்யை’ சிறுகதையில் வேதகாலத்தில் இந்திரனின் செயலால் அகல்யைக்குச் சாபம் இட்ட கௌதம முனிவரின் சிந்தனை மீட்டுருவாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

‘உணர்ச்சி தேவனையும் மிருகமாக்குகிறது. மனத்தூய்மையில்தான் கற்பு, சந்தர்ப்பத்தால் உடல் களங்கமானால் அபலை என்ன செய்ய முடியும்’ என்று காலம் காலமாக பின்பற்றி வந்த கற்பு என்ற கற்பிதத்திற்குப் புதுமைப்பித்தன் கௌதமரின் சிந்தனையை மாற்றி தொன்ம மீட்டுருவாக்கத்தின் வழி புதிய பரிமாணத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளார். இந்திரனின் செயலுக்கு அன்று அகலிகைக்கு தண்டனை கொடுக்க கௌதமரை கற்பு என்பது மனம் சார்ந்தது என்ற சிந்தனை ஓட்டம் கொண்டவராக புதுமைப்பித்தன் மீட்டுருவாக்கம் செய்துள்ளார்.

கவிப்பேரரசு வைரமுத்துவின் ’திருத்தி எழுதிய தீர்ப்புகள்’ கவிதைத் தொகுதியில் இடம்பெறும்,

‘ஏடி அகலிகை
எப்போதடி பெண்ணாவாய்?
கானகத்தில்
அன்று
கதைக் கல்லாய்க்
கிடந்த நீ
சமூக சந்நிதியில்
இன்று
சதைக் கல்லாய்க கிடக்கிறாய்’

எனும் கவிதை சமூகத்தில் பெண் என்பவள் ஆணின் உடைமையாகப் பார்க்கப்படும் அவலநிலையை காட்டுவதோடு ‘அகலிகை’ குறியீட்டின் வழி பெண் தன்னை உணர வேண்டும் விழிப்புணர்வு அடைய வேண்டும் என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

சீதை – மீட்டுருவாக்கம்

பெண்ணின் வரலாறு என்பது ஒரு சமூகத்தின் வரலாறு என்ற கருத்தை வலியுறுத்தும் வகையில் அவர்களின் மீட்சி குறித்த புதிய சிந்தனைகளைத் தனது படைப்பில் வலியுறுத்தும் பிரபஞ்சன் தனது, ’நானும் நானும் நீயும் நீயும்’ புதினத்தில் இராமாயணக் கதையில் வரும் சீதையின் அக்னி பிரவேசத்தினை மீட்டுருவாக்கம் செய்துள்ளார். இக்கதையில் இடம்பெறும் அரசு என்ற கதைமாந்தர் கல்லூரியில் பணிபுரியும் தமிழ்ப் பேராசிரியராக உள்ளார். அவர் இராமாயணக் கதையை தன் சிந்தனை வடிவில் காலமாற்றத்திற்கேற்ப புதிய முறையில் படைக்கின்றார். அக்கதை பின்வருமாறு:

‘ராமன் இராவணவதம் முடித்துத் திரும்புகிறான். தன் தம்பியைப் பார்த்து, தம்பி ஓர் ஆழமான பள்ளம் வெட்டு, அதிலே நெருப்பை எரிய விடு. சீதை அக்னிப் பிரவேசம் செய்ய வேண்டும். அயலார் வீட்டில் பல மாதங்கள் இருந்தாள் அல்லவா? அவள் கற்பை நிரூபிக்க வேண்டும். உலகத்திற்கு என்றான். இது எல்லோருமே எழுதியதுதான். நான் கொஞ்சம் மாற்றி எழுதினேன். இராமன் சொல்லி முடிச்சதும் சீதை சொல்கிறாள்,

‘தம்பி இன்னொரு பள்ளம் வெட்டு’ ‘ஏன் அண்ணி?’ என்றான் லட்சுமணன்.

‘நான் ஊரில் இல்லாத சமயத்தில், ராமனின் சுத்தத்தையும் உலகத்துக்கு நிரூபிக்க வேணும் இல்லையா, அதுதானே நியாயமாக இருக்கும்’ என்கிறாள்.

இவ்வாறு கற்பு என்ற கருத்தாக்கம் ஆண்-பெண் இருவருக்கும் சமமாக இருக்க வேண்டும் என்ற புதிய சிந்தனையை அரசு என்ற கதைமாந்தர் வெளிப்படுத்துகின்றார். இங்குப் பாலின வேறுபாடு களையப்பட்ட சமூகம் உருவாக ஆண்பாலினத்தின் சிந்தனை மாற்றப்பட வேண்டும் என்பதை சீதை சுயமாகச் சிந்தித்து முடிவெடுப்பதன் வழி உணர்த்துவதாக பிரபஞ்சன் தனது விழைவை அரசு என்ற ஆண்கதைமாந்தர் வழிக் காட்டியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

பாஞ்சாலி மீட்டுருவாக்கம்

பெண்ணினத்தின் பிரச்சனைகளைக் களைய பெண் தனது சுயத்தை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் படைப்புகளைத் தரும் வாஸந்தி தனது ‘வேர்களைத் தேடி’ புதினத்தில் மகாபாரதத்தில் பாஞ்சாலியின் பாத்திரத்தை மீட்டுருவாக்கம் செய்துள்ளார்.

‘பாஞ்சாலி வருகிறாள், விக்கித்து, அதிர்ந்து துயரத்தின் எல்லையைக் கடந்து, செத்துப் போனவர்களைப் போல ஒடுங்கிப் போன கணவன்மார்களைப் பார்க்கிறாள். ‘சட்’டென்று நான் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தேன். சிறுமியின் முகத்தில் தோன்றியது அதிர்ச்சி மட்டும் இல்லை; இளக்காரம் ‘சீ பேடிகளா’ என்கிற வெறுப்பு, ரோசமுள்ளவர்களாக இருந்தால் அந்தப் பார்வையிலேயே பாண்டவர்கள் சாக வேண்டும். என்னை நானே காப்பாற்றிக் கொள்வேன் என்கிற வீம்பு தெரிகிறது; சிறுமியின் கண்களில். எனக்குச் சிலிர்த்துப் போயிற்று. துச்சாதனன் சேலையை இழுக்கிறான். டி.வி. பாஞ்சாலிபோல் இவள் கண்ணீர் விடவில்லை. ‘இழு’ என்கிறாள் கம்பீரத்துடன். உனக்குதாண்டா அவமானம், எனக்கு இல்லை. கண்ணை மூடிக்கொண்டு கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா என்பது வெறும் பாவனை என்று தோன்றுகிறது……. வியாசர் காணாத பரிமாணங்களை உணர்ந்த குழந்தைச்சாமி. இது வெறும் ஞானம் இல்லை. பெண்மையின் விழிப்பு’  என்று இக்கதையில் மைதிலி என்ற கதைமாந்தர் காணும் மகாபாரதக் கதையில் வாஸந்தி நவீன சிந்தனைகளைப் புகுத்தியுள்ளார்.

பெண்ணினத்திற்கு ஏற்படும் அவமானம் என்பது ஒட்டுமொத்த மனித சமூகத்திற்கு ஏற்படும் அவமானம் என்பதை அனைவரும் உணர வேண்டும். பெண் பிறரைச் சார்ந்து வாழாமல் சுயச்சார்பு உடையவளாக மிளிர வேண்டும் என்பதை பாஞ்சாலி மீட்டுருவாக்கத்தின் வழி வலியுறுத்தியுள்ளார்.

மேலும்,

‘இலக்கியப் பெண்கள் மட்டும்
உயிர்பெற்று வாழ்ந்திருந்தால்
காவியமும், காப்பியமும்
இலக்கியமும், இதிகாசமும்
கதைமாறி போயிருக்கும்.
ஆம்…
கண்ணகி விழித்திருந்தால்
கோவலனைக் சுட்டிருப்பாள்!
மாதவி மயங்காதிருந்தால்
மணிமேகலையை மாய்த்திருப்பாள்
குந்தியவள் நினைத்திருந்தால்
கர்ணனையே கலைத்திருப்பாள்
சீதையவள் கொதித்தெழுந்தால்
இராமனையே எரித்திருப்பாள்.
சந்திரமதி வெகுண்டிருந்தால்
அரிச்சந்திரனைப் புதைத்திருப்பாள்’

எனும் செல்வகுமாரியின் ’இலக்கியத்தில் பெண்கள்’ எனும் தொன்ம மீட்டுருவாக்கக் கவிதையானது காலம்தோறும் பெண்ணுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளை எதிர்த்து ஒட்டுமொத்தப் பெண்ணினத்தின் எழுச்சிக் குரலாக ஒலிக்கிறது.

தொகுப்புரை

இவ்வாறு ஆண்டாண்டு காலமாக மனித சமூகத்தில் நிலவி ரும் தொன்மக் குறியீடுகள் மக்கள் மனத்தில் நீங்காது நிலைத்துவிட்டவை. இவற்றின் வழி ஆண் உயர்வு என்ற கற்பிதம் நிலைநிறுத்தப்பட்டு வருகிறது என்பதை அகலிகை, சீதை, பாஞ்சாலி, கண்ணகி, மாதவி, குந்தி, சந்தரமதி போன்ற தொன்மங்கள் காட்டுகின்றன. இத்தகைய தொன்மங்களை மீட்டுருவாக்கம் என்ற இலக்கியக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் நோக்கியுள்ள படைப்பாளிகள் பெண் இனத்தின் உரிமைக்குக் குரல் கொடுப்பதற்கு ஆண் – பெண் இருவரும் சமூகக் கட்டமைப்பு குறித்த சிந்தனையில் தெளிவுபெற வேண்டும் என்பதை வெளிப்படுத்தும் நோக்கில் தொன்மக் கதைகளை இக்காலத் தமிழ்ப் படைப்பாளிகள் மீட்டுருவாக்கம் செய்துள்ளனர்.

பார்வை நூல்கள்

1. வீ.நிர்மலாராணி – பெண்ணியத் திறனாய்வு-காவ்யா-சென்னை-2003
2. க.பஞ்சாங்கம் – தொன்மத் திறனாய்வு -அன்னம் – தஞ்சாவூர் – 2005
3. வைரமுத்து – திருத்தி எழுதிய தீர்ப்புகள் – சூர்யா லிட்ரேச்சர் லிமிபுட்டர்  சென்னை – 2013
4. ஜெ.செல்வகுமாரி – பெண்ணியம் பேசுகிறாள் – நியூசெஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிமிடெட் – சென்னை – 2012
5. http://wwwsirukathaigal.com/tag
6. வாஸந்தி – வேர்களைத் தேடி – வானதி பதிப்பகம் – சென்னை – 1995
7. பிரபஞ்சன் – நானும் நானும் நீயும் நீயும் – கலைஞன் பதிப்பகம் – சென்னை – 1998.

*****

கட்டுரையாளர் – உதவிப் பேராசிரியர்
தமிழாய்வுத்துறை
பிஷப் ஹீபர் கல்லூரி
திருச்சிராப்பள்ளி – 620 017.

-முனைவர் வீ.மீனாட்சி

தமிழ்க்கவிதை உலகின் வசந்த காலமான இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நவீனத் தாக்கம் பெற்ற புதுக்கவிதையின் போக்குகள் நாம் அதற்கு முன் கண்டிராத புதிய பரிணாமங்களை உள்அடக்கியவை. இலக்கியம் என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு என்ற நிலையை மாற்றிப் பொருளாதாரப் பிடியிலும், சமுதாயச் சீர்கேடுகளிலும் போட்டி நிறைந்த இயந்திர வாழ்வாதாரத்திலும் சிக்கிய மனிதனின் மன வலிகளையும், புற வாழ்வைத் தாண்டி அகவாழ்வைத் தேடும் பயணத்தையும் பிரதிபலிக்கும் கருக்களைக் கொண்ட சிறுகதை, புதினம், கவிதைகள் என்ற இலக்கியப் பரிணாமங்கள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. அதிலும் குறிப்பாக இன்றையக் காலகட்டத்தில் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் புதுக்கவிதைகள்

               “காலத்துக்குக் காலம் வாழ்க்கை மாறிவரும் போது  வாழ்க்கையின் காலடியில் பிறக்கும் சிந்தனைகள் மாற்றமுறும்போது அவை வெளிப்படும்
கலை வடிவங்களும் மாறுகின்றன”

என்ற பாலாவின் வரிகளுக்கு ஏற்ப தன் வடிவ மாற்றத்தோடு பாடுபொருளிலும் பல்வேறு மாற்றங்களை தாங்கி வருகின்றன.

இத்தகைய ஆரோக்கியமான இலக்கிய வளர்ச்சி சூழ்நிலைகளின் மத்தியில் ‘யாப்பின் சிரமங்களைத் தவிர்ப்பதற்கல்ல புதுக்கவிதை, மரபுக்கவிதை தொடாத உயரங்களைப் புதுக்கவிதை தொடவேண்டும். பழைய வடிவங்கள் தராத வசதிகளை அது தர வேண்டும்’ என்ற, மரபுக்கவிதையில் வேர்பதித்து புதுக்கவிதையில் மலர்பார்த்த கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் தன் சொல்லாடல்களுக்குத் தக்கவாறே தமிழ்க்கவிதை உலகில் மரபுக்கவிதைகள், கவியரங்கக் கவிதைகள், வசனக்கவிதைகள் என்று கவிதையின் பன்முகத்தளங்களில் முத்திரைகள் பதித்தவர். இதனால்தான் கலைஞர் ‘வெகுமானம் வேண்டுமென்றால் ரகுமானைக் கேட்பேன்’ என்று பாராட்டியுள்ளார். உருவகம், படிமம், பேச்சு, குறியீடு, தொன்மம், சர்ரியலிசம், கஜல் என்று பல்வேறு கவிதை உத்திகளைக் கையாண்டுப் புதுக்கவிதையில் பரிசோதனை முயற்சி செய்தி வெற்றிக் கண்ட அப்துல்ரகுமானின் பித்தன் என்ற கவிதை தொகுப்பு காட்சிப்படுத்தியுள்ள மனித மனத்தின் உள்வெளி பயணத்தை ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகிறது.

              “அறிவியல் உளவியல் கண்டுபிடிப்புகளால் பிரபஞ்சத்தின் புதிர்களும்  மனித இனத்தின் மர்மங்களும் அவிழ்ந்து வருகின்றன. இதனால்              வருங்காலக் கவிதை உயரங்களில் பறக்கும் ஆழங்களில் மூழ்கி அதிசயங்களை எடுத்து வரும்.”

என்று சொல்லும் அப்துல் ரகுமான் தன்னுடைய படைப்புகளிலேயே அத்தகைய முயற்சியை மேற்கொண்டுள்ளதைப் பித்தன் கவிதைத் தொகுப்பில் காணமுடிகிறது.

இந்த உலகில் வாழும் ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது மனசக்தியால் ஆட்டுவிக்கப்படுகிறான். புறவாழ்வு, அகவாழ்வு என்ற நிலைகளில் பயணப்படுகின்றான். இதில் எதில் அவன் சிந்தை மீசெல்லுகிறதோ அதனைப் பொறுத்தே அவனது வாழ்வும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்த அகம், புறம் என்ற உள்வெளி இரண்டு நிலைகளிலுமே போராட்டத்தோடுதான் பயணப்பட்டு கொண்டிருக்கிறான் என்பதை,

              “எனக்குள் இருவர்  / இருக்கின்றனர்
              ஒருவன் பாடகன்  / மற்றொருவன் பித்தன்
              பாடகன் ஏதாவது / ஒரு ராகத்தை
              ஆலாபனை செய்து / கொண்டிருப்பான்
              அவன் ஸ்வரங்கள் சப்தங்களால் / ஆனவை
அல்ல
பித்தன் ஏதாவது ஒரு நதியில் / எதிர்நீச்சல்
போட்டுக் கொண்டிருப்பான்
              அந்த நதிகள் / நீரால் ஆனவை அல்ல
              பாடகன் நேர்களின் ரசிகன் /பித்தன்
எதிர்களின் உபாஸகன்
இருவருக்கும் ஒத்துப் போவதில்லை / இருவரும் இரு துருவங்கள்”

என்ற கவிக்கோவின் வரிகள் மூலமே அறியலாம்.

உலகம் ஒரு நாடகமேடை; அதில் ஒவ்வொருவரும் ஒரு கதாபாத்திரம் என்ற நிலையையும் தாண்டி இன்று ஒவ்வொருவரும் ஒரு கதாபாத்திரமாக இல்லாமல் ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு கதாபாத்திரமாக வாழும் சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்த நாடக மேடையில் அந்தரங்கம் என்பது உண்மையின் மறுபக்கமாக இருக்கிறது என்பதை

              “அவர்கள் ஏன் உன்மீது  / கல்லெறிகிறார்கள்? என்றேன்
              ‘நான் அவர்களுடைய / அந்தரங்கத்தின் கண்ணாடி
              அதனால்தான் என்னை / உடைக்கப் பார்க்கிறார்கள்’ என்றான்
   ‘ஏன்? என்றேன் / அவர்கள்
              வெளிப்படுவதற்கு / பயப்படுகிறார்கள்
              அவர்கள் / வேடங்களில்
              வசிக்கிறார்கள் / அது அவர்களுக்கு
  வசதியாக இருக்கிறது /   வேடம் கலைந்தால்
              மேடை போய்விடும் / நான் அவர்களுடைய
              அம்பலம்”  என்கிறான் பித்தன்.

இன்றையப் பொருளாதார நெருக்கடியில் தொலைந்துபோன மனிதன்தான் வாழ்வதற்காக மற்றவனை நோகடிப்பதோடு அல்லாமல் தனது மனம் தவறு என்று சொல்வதையும் நியாயப்படுத்துகிறான் என்பதை

              “பித்தன்  / தன் சட்டையைக்
              கிழித்துக் கொண்டிருந்தான் / சட்டையை ஏன்   கிழிக்கிறாய்? என்றேன்
………………………………………………………………………………
              பொய்க்குத்தான் /ஆடை தேவை
மெய்க்குத் / தேவையில்லை
              உங்கள் ஆடை / விலக்கப்பட்ட கனியைத்
              தின்ற பாவத்தால் / நெய்யப்பட்டதல்லவா?
              உங்கள் ஆடை / இறந்துபோன
கள்ளமின்மைக்குப்   போர்த்திய / சவக்கோடி அல்லவா?
              பூக்களும் பறவைகளும் / ஆடை
அணிவதில்லையே?
              நீங்கள் / ஆபாசமானீர்கள்
              அதனால் உங்களை / ஆடையால் மறைத்தீர்கள்
              ஆடையை / முகவரி ஆக்கியபோது
              நீங்கள் காணாமல் போனீர்கள்” என்கிறான் பித்தன்.

சாதி, மதம் என்ற அரிதாரங்களைப் பூசிக்கொண்டு அதனையே உயர்ந்த பீடங்களாகக் கருதி இறந்த காலத்துக் குப்பைகளை சுமந்து கொண்டு பயணப்பட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களைச் சங்காரம் செய்பவன் பித்தன் என்பதை

              “நீ சீர்திருத்தவாதியா? என்று / பித்தனைக் கேட்டேன்.

      ‘இல்லை  நான் / திருத்துவதற்காக அல்ல
              சங்காரத்திற்காக / வந்திருக்கிறேன்
              …………………………………………………………………
            போதிக்க அல்ல / உங்களுக்குப்
         போதிக்கப்பட்டதை / அழிக்கவே
வந்திருக்கிறேன்
………………………………………………………………..
       உங்கள் பீடங்கள் / சமாதிகள் என்று
காட்டவே வந்திருக்கிறேன்” என்ற வரிகள் மூலம் தெளிவுபடுத்துகிறான்.

     “அறத்தான் வருவதே இன்பம் மற்றெல்லாம்
               புறத்த புகழும் இல”

என்ற வள்ளுவத்தின் வழி ஒருவன் வாழமுற்பட்டாலும் இன்றைய சூழலில் மற்றவரின் சுயநலத்திற்காக அவர்கள் சூறையாடப்படுகிறார்கள் என்பதை

              “நீங்கள்
              கடைத் தேங்காயாக
              இருக்கிறீர்கள்
              வழிப் பிள்ளையார்களுக்காக
              உடைக்கப்படுகிறீர்கள்” என்கிறான் பித்தன்.

மனிதனின் இத்தகைய மனவெளிப் போராட்டம் தொடர்ந்து பயணிப்பதற்கு காரணம் அவன் சுயத்தை மறந்ததே ஆகவே

              “உங்கள் / சுயத்தை நோக்கி
              புறப்படுங்கள்
……………………………………….
        உங்கள் பயணம் / உங்கள் பாதையில்
    நடக்கட்டும் / மற்றவர்கள் போட்ட
              பாதையில் அல்ல
……………………………………………..
              உங்கள் பயணம் / சப்தத்திலிருந்து           மௌனத்திற்குச் செல்லும் / இசையைப் போல்
              இருக்கட்டும்” என்கிறான் பித்தன்.

வாழ்க்கை என்பது சூழ்நிலைகளால் செதுக்கப்படுவதாக இருந்தாலும் அதில் சமநிலை தவறாமல் இருந்தால் மட்டுமே வெற்றி காண முடியும் என்பதை

              “வாழ்க்கை என்பது
              கழைக்கூத்து
              சமநிலை தவறுகிறவன்
              விழுந்து விடுகிறான்” என்றான் பித்தன்.

தன் வாலையே விழுங்கிக் கொண்டிருக்கும் கால சர்ப்பத்தில் பரமபதம் விளையாடிகொண்டிருக்கும் மனிதர்களுக்கு வாழ்வின் பொருளைப் பித்தன் போதிக்கிறான். சமநிலையற்ற உலகில் பித்தன் சமநிலையோடு வாழ கற்றுத்தருகிறான். உங்கள் உலகம் குழந்தைகள் கிழித்துவிடும் புத்தகங்களை உங்களுக்கு வழங்குகிறது. ஆனால் குழந்தைகளே பாடப்புத்தகங்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதை மறுத்தும் விடுகிறது. அதனால் தான்

              “உங்கள் புத்தகங்கள்
              விளக்குகளாக இருக்கின்றன
              சூரியனைக் காண
              விளக்குகள்
              தேவைப்படுவதில்லை” என்கிறான் பித்தன்.

இருட்டில் இருந்து கொண்டு இருட்டைச் சபிப்பதை விட விளக்கை ஏற்றுவது மேல் என்பது போல இருட்டின் உடலில் நட்சத்திரக் காயங்கள் அழகாக இருக்கின்றன என்று பித்தன் சொல்வது வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத இரு பக்கங்களான இருட்டையும் வெளிச்சத்தையும் நம் மனக்கண் முன் நிறுத்துகின்றன. இருட்டிற்கும் வெளிச்சத்திற்கும் இடையில் வெளிச்சத்தில் வாழ்வதாக எண்ணி இருட்டிலும், இருட்டில் வாழ்வதாக எண்ணி வெளிச்சத்திலும் போலியாக வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கும் நம் போலித்தனங்கள் தோலுரித்துக் காட்டும் பித்தனே நம் உள்வெளிகளில் உலவும் வெளிச்சமாகவும் இருட்டாகவும் இருக்கிறான் என்பதையே பித்தனின் வாயிலாக அப்துல் ரகுமான் சுட்டுகிறார்.

*****

பயன்பட்ட நூல்கள்:

1. அப்துல் ரகுமான் – பித்தன் – கவிக்கோ பதிப்பகம், சென்னை 2002
2. அப்துல் ரகுமான் – ஆலாபனை நேஷனல் பப்ளிஷர்ஸ், சென்னை 2008
3. அப்துல் ரகுமான் – சோதிமிகு நவகவிதை நேஷனல் பப்ளிஷர்ஸ்,     சென்னை  2007
4. பாலா – புதுக்கவிதை ஒரு புதுப்பார்வை – அகரம் வெளியீடு 1983
5. முனைவர் சுவாசு – எது புதுக்கவிதை – சுபாலிகா பதிப்பகம், திருச்சி 1998
6. திருக்குறள் – கழக வெளியீடு

*****

கட்டுரையாளர்
உதவிப்பேராசிரியர்,
தமிழாய்வுத்துறை
பிஷப் ஹீபர் கல்லூரி
திருச்சிராப்பள்ளி-17.

-முனைவர் வீ. மீனாட்சி

தமிழ்ச்செவ்வியல் படைப்புகளில் உலகப்பொதுமறை என்ற உயர்வைப் பெற்றது திருக்குறள். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் தொன்மைகொண்ட வள்ளுவத்தின் கருத்துக்கள் இன்றைய நவீன கோட்பாடுகளுக்கும் பொருந்தி இருப்பது இதன் தனிச்சிறப்பாகும். பொதுவாக வளர்ந்தவரும் துறைகளில் ஒரு கோட்பாட்டினைப் பொருத்திப்பார்க்கும்போது அத்துறையில் அக்கோட்பாடு சிறப்பாகப் பொருந்துமானால் அது உலகப் பொதுக்கோட்பாடாக நிலைபெறும். வள்ளுவத்தின் மேலாண்மைக் கோட்பாடுகளை இன்றைய நவீன உலகின் மேலாண்மைக் கோட்பாடுகளோடு பொருத்திப்பார்க்கின்ற போது வள்ளுவரின் கோட்பாடுகள் உலகப் பொதுக்கோட்பாடாக விளங்கும் தன்மையினை உணரமுடிகிறது. இதனடிப்படையில் வள்ளுவத்தில் நவீன மேலாண்மைச் சிந்தனைகள் எனும் பொருண்மையில் இவ்வாய்வுக் கட்டுரை அமைகின்றது.

மேலாண்மை

மேலாண்மை என்பதற்கு ஓர் அமைப்பு, துறை, நிறுவனம் முதலியவற்றில் கட்டுப்படுத்துதல், கண்காணித்தல், பராமரித்தல் போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய செயல்பாடு என க்ரியாவின் தற்காலத் தமிழ்அகராதி பொருள் உரைக்கின்றது.

ஒரு தனி நபரோ, ஒரு குழு சார்ந்த தனி நபர்களோ ஒரு நிறுவனத்தின் வளர்ச்சியினைக் கருத்தில்கொண்டு ஆய்ந்தறிந்த முடிவுகளைத் திட்டமிடுவதோடு அவற்றைச் செயல்படுத்த உரிய நடவடிக்கை எடுப்பதும் பொதுவாக மேலாண்மை எனப்படுகிறது.

மேலாண்மைத் துறையில் புகழ்பெற்ற வல்லுநரான பீட்டர் டிரக்கர் (Peter F. Drucker) நவீன நிறுவனங்களில் மேலாண்மை என்பது தவிர்க்க முடியாத அங்கமாக அமைகின்றது. இந்த அங்கத்தின் செயல்பாட்டைப் பொறுத்தே நிறுவனத்தின் நிலைப்பாடும் மேம்பாடும் அமையும் என்று மேலாண்மையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகின்றார்.

மேலாண்மைத் துறையின் செயல்பாடுகள் மேலாண்மை இயக்குநர் என்பவரின் தலைமையின்கீழ் இயக்கப்படுகின்றது. ஒரு தொழில் நிறுவனத்தின் சிறந்த வளர்ச்சி அதன் தலைமையின் ஆளுமைத் திறத்தின் அடிப்படையில் அமைகிறது. அதனால் தான் ஒரு நிறுவனத்தின் மேலாண்மை இயக்குநரின் பணிகள்குறித்து இன்றைய நவீன மேலாண்மை சிந்தனையாளர்களான லூதர் குளிக் (Luther Gulick), நவீன மேலாண்மையியலின் தந்தை என்று அழைக்கப்படும் ஹென்றி ஃபாயல் (Henry Fayol), லிண்டால் அர்விக் (Lyndall Urwick) ரால்வ் டேவிஷ் (Ralph Davis) E.F.L பிரச் ((E.F.L. Brech) கூன்ஸ் ரூ ஓடோனல் (Koontz and O’ Donnell) போன்றோர் பல்வேறு வகையில் கருத்துரைத்துள்ளனர்.

இவர்கள் அனைவரும் ஒரு நிறுவனத்தின் திட்டமிடல், ஒழுங்கமைவு, ஒருங்கிணைப்பு, கட்டுப்படுத்தல், பணியாளர் நியமனம், வழிநடத்துதல், ஊக்கப்படுத்துதல் போன்ற பல்வேறு செயல்பாடுகள் குறித்து விளக்கியுள்ளனர்.

இதில் லூர்தர் குளிக் (Luther Gulic) எனும் நவீன மேலாண்மை அறிஞரின் நிர்வாகப் பணிகள் குறித்த ‘POSDCORB’ எனும் மேலாண்மைச் சிந்தனைகளைத் திருக்குறளில் பொருத்தி ஆராய்வதாக பின்வரும் பகுதி அமைகின்றது.

 ‘POSDCORB’ எனும் நவீன மேலாண்மைச் சிந்தனை

1. திட்டமிடல் – Planning (P)
2. ஒழுங்கமைவு – Organising (O)
3. பணியமர்தல் – Staffing (S)
4. வழிநடத்துதல் – Directing (D)
5. ஒருங்கிணைத்தல் – Co.ordinating (CO)
6. முறைப்படி எடுத்துரைத்தல் – Reporting (R)
7. வரவுசெலவுத் திட்டமிடல் – Budgeting (B)

இந்த ஏழு படிநிலைகளும் ஒரு நிர்வாகத்தில் சிறப்பாக அமைந்து விடுமானால் அந்த நிர்வாகம் ஆண்டுதோறும் பரிசினையும், பாராட்டினையும் பெறும் என்பது திண்ணம்.

திட்டமிடல் (Planning)

நிர்வாக இயலில் ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து திட்டமிடல் என்பது அடிப்படைக் கூறாக அமைகிறது. எந்த ஒரு நிர்வாகமும் குறைந்த செலவில் முழுப்பயனையும் விரைவில் பெற்றிடவே விரும்பும். இதனை நன்குணர்ந்த திருவள்ளுவரும் இக்கால மேலாண்மைக் கொள்கைகளை விளக்குவது போல அருமையான கொள்கைகளை உருவாக்கித் தந்துள்ளார். தெரிந்து செயல்வகை என்ற அதிகாரம் மிகச் சிறப்பாகத் திட்டமிடலை பற்றிக் குறித்துள்ளது என்றே கூறலாம்.

எந்த ஒரு செயலையும் முதலில் திட்டமிட்டு அதன் பிறகே செயல்படுத்த வேண்டும். முதலில் தொடங்கிவிட்டு அதற்குப்பிறகு திட்டமிட்டுக்கொள்ளலாம் என்று கருதினால் இழப்பும், தோல்வியும் வந்து சேரும். இதனை வள்ளுவர்,

     ‘எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின்
எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு’ (467) என்கிறார்.

நல்ல மேலாண்மை என்பது செய்யும் செயலின் நன்மை தீமைகளைத் தெளிவாக ஆராய்ந்து திட்டமிடுதலின் தன்மையைப் பொறுத்து அமைகின்றது. இதனை

     ‘அழிவதூம்உம் ஆவதூஉம் ஆகி வழிபயக்கும்
ஊதியமும் சூழ்ந்து செயல்’ (461)

என்கிறது குறள். எந்த ஒரு செயலையும் செய்யும்பொழுது அச்செயலால் அழிவது எது? அடுத்து ஆவது எது? அதனால் வரும் லாபம் எது? என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்து செய்தல் வேண்டும். இவ்வாறு ஒரு மேலாண்மை இயக்குநர் தன் நிறுவனத்திற்கான திட்டங்களை நன்கு ஆராய்ந்து அமைக்க வேண்டும். பின்பு,

      ‘தெரிந்த இனத்தொடு தேர்ந்துஎண்ணிச் செய்வார்க்கு
அரும்பொருள் யாதொன்றும் இல்’ (462)

என்ற குறளின்வழி அத்திட்டத்தினைத் தேர்ந்தெடுத்த அறிஞர்களோடு கலந்து ஆராய்ந்து தானும் தனித்திருந்து எண்ணி அதனைச் செயல்படுத்த வேண்டும். இத்தகைய திறமைபடைத்தவனுக்கு அடைய முடியாத அரும்பொருள் எதுவும் இல்லை. அவனுக்கு வெற்றி உறுதி என்பதை வள்ளுவர் உணர்த்துகின்றார்.

இவ்வாறு அறிஞர்களோடு கலந்து ஆராய்ந்து கிடைத்திருக்கும் காலம், பொருள்மாற்றம் இதர வசதிகள், முயற்சிகள், மனிதவள வசதிகள் எல்லாவற்றையும் வைத்து ஒரு நிறுவனத்தை எவ்வாறு நடத்தப்போகிறோம் என்பதை திட்டமிட்டு அதனை யார், எதை, எவ்வாறு, எவ்வளவு கால அளவில் நிறைவு செய்வர் என்பதை எல்லாம் கணக்கிட்டு எதிர்நோக்கி செயல்படுவதுதான் திட்டமிடுதலின் அடுத்த கட்டமாகும். இத்தகைய திட்டமிடுதலின் கூறுகளை,

     ‘பொருள்கருவி காலம் வினைஇடனொடு ஐந்தும்
இருள்தீர எண்ணிச் செயல்’ (675)

என்று ஒரு செயலைச் செய்யும்பொழுது அதற்கு வேண்டிய பொருள், துணை புரியும் கருவிகள், செய்வதற்குரிய காலம், செயலின் இயல்பு ஆகிய இவ் ஐந்தையும் தெளிவாக ஆராய்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்கிறது வள்ளுவம்.

மேலும் திட்டமிட வேண்டாததைத் திட்டமிடவும், திட்டமிட வேண்டியதைத் திட்டமிடாததும் நிர்வாகம் சீர்குலைவதற்குக் காரணமாகும் என வள்ளுவர் குறித்துள்ளார்.

      ‘செய்தக்க அல்ல செயக்கெடும் செய்தக்க
செய்யாமை யானும் கெடும்’ (466) என்கிறது குறள்.

திட்டமிடுகிறபோதே ஒரு நிர்வாகத்துக்கு எந்த வகையில் எல்லாம் பகை வரும் என்பதையும் சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டும். நிர்வாக இடையூறுகளைப் போலவே பகை பற்றியும் சிந்திக்க வேண்டும். இதனையே வள்ளுவர்,

‘வகையறச் சூழாது எழுதல் பகைவரைப்
பாத்திப் படுப்பது ஓராறு’ (465)

அதாவது எச்செயலையும் செய்யும்முன் அதன் வகை தொகைகளை எல்லாம் ஐயமற ஆராய்ந்த பின்னரே தொடங்க வேண்டும். இன்றேல் தோல்வியே நேரும். அது பாத்தி வகுத்து அதில் பகைவர்களை நிலைபெறச் செய்வது போலாகும் என்று திட்டமிடும் தகுதிகளை எப்படியெல்லாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என வள்ளுவர் வரையறுத்துள்ள இந்தச் சிந்தனைகள் மேலாண்மையியலின் சிந்தனைகளுடன் பொருந்தியிருப்பது வள்ளுவத்தின் மாண்பை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

ஒழுங்கமைவு (Organising)

நல்ல நிர்வாகத்திற்குத் தேவையான அங்கங்களைக் குறிக்கும் வள்ளுவம்,

     ‘படைகுடி கூழ்அமைச்சு நட்புஅரண் ஆறும்
உடையான் அரசருள் ஏறு’ (381) என்கிறது.

இக்குறட்பா நாட்டின் அரசனுக்குக் கூறப்பட்டதாயினும் நிறுவனத்தின் அமைப்பு முறைக்கும் பொருந்தும். நிறுவனத்தில் நல்ல பணியாட்கள், பொருளாதாரம், நல்ல ஆலோசகர்கள் அமையும்போது அந்நிறுவனம் முன்னேற்றமடையும். இத்தகைய வகையில் ஒரு நிறுவனம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதை வள்ளுவர் இனம் காட்டுகின்றார்.

பணியமர்தல் (Staffing)

சிறந்த மேலாண்மை இயக்குநர் பணியாளரைத் தேர்வு செய்வதிலும், பணிகளைப் பகிர்ந்து அளிப்பதிலும் திறமுடையவராக இருத்தல் வேண்டும். இதனை வலி அறிதல் அதிகாரத்தின் முதல் குறளே அருமையாக விளக்குகிறது.

      ‘வினைவலியும் தன்வலியும் மாற்றான் வலியும்
துணைவலியும் தூக்கிச் செயல்’ (471)

எச்செயலைச் செய்யும்பொழுதும் அச்செயலின் தன்மை பற்றியும், அதனை செய்து முடிக்கும் வல்லமைப் பற்றியும், அதனைத் தடுக்கக்கூடியோர் வலிமைப் பற்றியும் தமக்குத் துணையாக இருந்து செய்து முடிக்கக்கூடிய பணியாளருடைய வலிமை பற்றியும் அறிந்தவரே சிறந்த மேலாண்மையாளர் ஆவார் என்றும்,

     ‘இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றுஆய்ந்து
அதனை அவன்கண் விடல்’ (517)

செயலின் தன்மை இத்தகையது. செய்யும் வழிகள் இன்னின்னவை, இச்செயலை இன்னின்ன வழிகளால் செய்து முடிக்க வல்லவன் இவன் என்பதை ஆராய்ந்து உணர்ந்து அதற்குரியவனிடம் அச்செயலை ஒப்படைக்க வேண்டும் என்றும் வள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார்.

வழிநடத்துதல் (Directing)

மேலாண்மை குறித்து ஆராயும் அறிஞர்கள் ஒரு தொழில் நிறுவனத்தின் தலைமையில் இருப்பவர் தலைவராக இருப்பதைவிட தலைமைப் பண்புகளுக்கு உரியவராகவும் இருப்பது அவசியமானது என அறிவுறுத்துகின்றனர். இத்தகைய தலைமைப் பண்புடையோரால் மட்டுமே நிறுவனத்தை நன்கு வழிநடத்த முடியும் என்கின்றனர்.

நிறுவனத்தின் தலைவன் தனது ஊழியனுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாகவும், நம்பிக்கைக்கு உரியவனாக இருக்க வேண்டும். காட்சிக்கு எளியவனாகவும், கடுஞ்சொல் பேசாதவனாகவும், ஊக்கமூட்டுபவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.

     ‘அஞ்சாமை ஈகை அறிவுஊக்கம் இந்நான்கும்
எஞ்சாமை வேந்தற்கு இயல்பு’ (382)

      தூங்காமை கல்வி துணிவுடைமை இம்மூன்றும்
நீங்கா நிலன்ஆள் பவர்க்கு’ (383)

     காட்சிக்கு எளியன் கடுஞ்சொல்லன் அல்லனேல்
மீக்கூறும் மன்னன் நிலம்’ (386)

எனும் குறட்பாக்களின் வழி  அஞ்சாமை, கொடைப்பண்பு, அறிவு, ஊக்கம் எதையும் விரைந்து செய்யும் விடாமுயற்சியும், அவற்றை அறியவல்ல கல்வியும், துணிவுடைமை ஆகிய பண்புகளும், காட்சிக்கு எளியவனாகவும் கடுஞ்சொல் கூறாதவனாகவும், மற்றவரின் குறைகளைக் கேட்கும் மனம் கொண்டவனாக இருக்கும்போது அவன் வழிகாட்டுதலின்படி அந்நிறுவனம் இயங்கும் என்பதை வள்ளுவர் இனம் காட்டுவதை உணர இயலுகிறது.

மன உறுதி

ஒரு தலைவன் நிறுவனத்தின் செயல்பாடுகள் குறித்துத் திட்டமிடுவதோடு மட்டுமல்லாமல் அதில் வரும் பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ளும் நிலையில் மனஉறுதி படைத்தவராக இருத்தல் வேண்டும் என்பதற்கு

     ‘எனைத்திட்பம் எய்தியக் கண்ணும் வினைத்திட்டம்
வேண்டாரை வேண்டாது உலகு’ (670)

எனும் குறள் பொருந்துவதாக உள்ளது. பிற வலிமைகளும், பெருமைகளும், ஒருவருக்கு இருந்தாலும் நடத்தும் தொழிலில் நல்ல உறுதி இல்லாதவர்களை இவ்வுலகம் என்றுமே பாராட்டிப் போற்றாது என்பது ஒரு தலைவன்ன உலகம் போற்ற வேண்டுமானால் அவன் மனஉறுதி படைத்தவனாக செயல்பட வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது. மேலும் ஒரு நிர்வாகத் தலைவன்

‘சிதைவிடத்து ஒல்கார் உரவோர் புதைஅம்பின்
பட்டுப்பாடு ஊன்றும் களிறு’ (597) என்னும் குறள்வழி உடம்பெல்லாம் அம்புகள் புதைந்து புண்பட்டாலும் யானை ஊக்கத்தில் தளராமல் தன் பெருமையில் நிலைநாட்டும். அதுபோல தம் உயர்விற்கு ஊறுகள் பல வந்தாலும் ஊக்கமுடையோர் உள்ளம் கலங்காமல் தம் பெருமையை நிலைநாட்டுவர் என்று உரைக்கும் வள்ளுவர் நிர்வாகத் தலைவன் தன் உயர்விற்கு தடைபல வந்தாலும் உள்ளம் கலங்காமல் மன உறுதியுடன் செயல்பட வேண்டும் என்கிறார். இன்றைய சூழலில் பல கோடி முதலீடு செய்து நிறுவனத்தை இயக்குபவர்களுக்கு இக்குறள் சாலப்பொருந்துவதாக அமைகின்றது.

நுண்ணறிவு

மேலும் ஒரு நிறுவனத்தின் தலைவன் தேர்ந்த நூலறிவு பெற்றவனாக இருந்தாலும் தன் நிறுவனத்தைச் செம்மையான முறையில் வழிநடத்த வேண்டுமானால் இயற்கையான நுண்ணறிவும் பெற்றிருக்க வேண்டும். இத்தகைய திறன் படைத்தவன் முன் பகைவர்களின் அதிநுட்பமான சூழ்ச்சிகளும் தகர்ந்து போகும் என்பதை,

     ‘மதிநுட்பம் நூலோடு உடையார்க்கு அதிநுட்பம்
யாஉள முன் நிற்பவை’ (636)

என்று வள்ளுவம் உரைக்கின்றது. ஒரு நிர்வாகத்தின் மேலாண்மை இயக்குநருக்கு ஆராய்ச்சி அறிவும் இன்றியமையாததாகும். ஒரு பணியைத் தொடங்கும் முன்பு பலம், பலவீனம், அந்தப் பணிக்குரிய எதிர்கால வாய்ப்பு, அதற்கு வரவிருக்கும் இடையூறு ஆகிய நான்கினையும் ஆராய்ந்து அறியும் திறனுடையவராக மேலாண்மை இயக்குநர் இருத்தல் வேண்டும். இந்த நான்கு கூறுகளுள் எந்த ஒன்றைப் பற்றியும் ஆராய்ச்சியில் குறை இருக்குமானால் அப்பணி வெற்றிப்பெறாது என்பது இன்றைய மேலாண்மை கொள்கையாகும். இதனையே வள்ளுவர்,

      ‘பீலிபெய் சாகாடும் அச்சு இறும் அப்பண்டம்
சால மிகுத்துப் பெயின்’ (475)

அதாவது, எதிர்ப்பு மிகுந்தாலும், பலவீனம் மிகுந்தாலும் செய்யும் பணியில் தொய்வு ஏற்படும். தன் பலத்தை மிகுதியாகப் பயன்படுத்தினாலும் வாய்ப்புகளைத் தேவைக்கு அதிகமாக உருவாக்கிக் கொண்டாலும் பணியின் தரம் கெட்டுப்போகும் என்பதையே இக்குறள் பொதுக்கோட்பாடாக விளக்குகின்றது.

நிறுவனத்தின் இலக்கு நோக்கிய விழிப்புணர்வு

ஒரு நிறுவனத்தின் இலக்கு பற்றிய சிந்தனையை நோக்கும்போது உயர்ந்த இலக்கை நோக்கியே அந்நிறுவனத்தின் பயணம் இருக்க வேண்டும் என்பதை ‘ஊக்கம் உடைமை’ என்னும் அதிகாரத்தில்

     ‘உள்ளுவது எல்லாம் உயர்வு உள்ளல் மற்றது
தள்ளினும், தள்ளாமை நீர்த்து’ (596)

என்கிறார் வள்ளுவர். அதாவது நிறுவனத்தின் தலைவன் எப்பொழுதும் உயர்ந்த குறிக்கோளை எண்ண வேண்டும். எண்ணியதை எய்த முடியாவிட்டாலும் உயர்ந்ததை எண்ணுவதற்கு ஒரு நாளும் தவறக்கூடாது.

      மேலும் ‘படைச் செருக்கு’ எனும் அதிகாரத்தில்

     ‘கானமுயல் எய்த அம்பினில் யானை
பிழைத்த வேல் ஏந்தல் இனிது’ (772) எனும் குறள்வழி

காட்டு முயலைக் குறிதப்பாமல் வீழ்த்திய அம்பைக் கையால் ஏந்துவதை விட, யானை மேல்பட்டுத் தவறிய வேலை ஏந்துதல் மிகச் சிறந்ததாகும். அடைய முடியாவிட்டாலும் உன் குறிக்கோள் உயர்ந்ததாகவே இருக்கட்டும் என்கிறார். இது படைவீரர்களின் ஆண்மைக்குச் சொல்லப்பட்ட குறளாக இருந்தாலும் ஒரு நிர்வாகத்தின் தலைவன் உயர்ந்த குறிக்கோளை உடையவனாக இருக்க வேண்டும் என்பதை நமக்குத் தெளிவுறுத்துகிறது.

இத்தகைய உயர்ந்த குறிக்கோளை அடைய விடாமுயற்சியுடன் தலைவன் செயல்படவேண்டும் என்பதை,

     ‘வினைக்கண் வினைகெடல் ஓம்பல் வினைக்குறை
தீர்ந்தாரின் தீர்ந்தன்று உலகு’ (612)

என்கிறது குறள். நிர்வாகத்தின் இலக்கினை அடைய அதன் தலைவன் தொடங்கிய செயலை அரைகுறையாகக் கைவிட்டுவிட்டால் உலகம் அவனைப் போற்றாது. எனவே எடுத்த செயலை, எப்படியும் முயற்சிசெய்துக் குறையின்றி முடித்துவிட வேண்டும் என்கிறார் வள்ளுவர். தலைவன் செய்த செயல் அவன்நினைத்த பயனைத் தராமல் போனாலும், அவன் வருந்தி உழைத்த உழைப்பு, மேற்கண்ட முயற்சிக்கான பலன் என்பது கட்டாயம் ஒரு நாள் கிடைக்கும் என்பதை,

     ‘தெய்வத்தால் ஆகாது எனினும் முயற்சிதன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்’ (619)

என்கிறது குறள். இது மேலாண்மையியல் நீண்ட நாள் திட்டம் வகுப்பவருக்குச் சாலப்பொருந்தும். ஒரு செயலைச் செய்யும்பொழுது காலநிலைமையை அனுசரித்து, இடத்தையும் தோதுபார்த்துச் செயல் செய்தால் உலகம் முழுவதையும் வெல்ல முடியும் என்பதை,

      ‘ஞாலம் கருதினும் கைகூடும் காலம்
கருதி இடத்தால் செயின்’ (484) என்னும் குறள்வழி திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார்.

நிர்வாக சிக்கல்களுக்குத் தீர்வு காணும் திறன்

ஒரு நிர்வாகத்தைத் திட்டமிட்டு, இலக்கை அடைய முயற்சி மேற்கொண்டு வழிநடத்தும் மேலாண்மை இயக்குநர் நிர்வாகத்தில் ஏற்படும் சிக்கல்களுக்குச் சிறந்த முடிவெடுக்க வேண்டும்.

     ‘தெரிதலும் தேர்ந்து செயலும் ஒருதலையாச்
சொல்லலும் வல்லது அமைச்சு’ (634) என்பதன் மூலம்

நிர்வாகச் சிக்கல்குறித்து நன்றாக ஆராய வேண்டும். அதனை முடிக்கும் வழிகளைச் சிந்தித்துச் செய்தல் வேண்டும். எடுக்கும் முடிவினை மற்றவரின் ஐயத்திற்கு இடமின்றித் துணிந்து கூறுதல். இத்தகைய பண்புள்ள தலைவன் எடுக்கும் முடிவு சிறப்பானதாக அமையும் என்பதை திருக்குறள் வழி அறியலாம்.

ஊழியன் போற்றும் பண்பாளன்

மேலாண்மையியல் ஒரு நிர்வாகத்தின் தலைவன் என்பவன் ஒரு நாட்டின் அரசனுக்கு ஒப்பானவன் என்கிறது. அத்தகைய சிறப்புக்குரிய தலைவன் என்பவன் ஊழியன் போற்றும் பண்பாளனாக இருக்க வேண்டும் என்பதை,

      ‘முறை செய்து காப்பாற்றும் மன்னவன் மக்கட்கு
இறை என்று வகைப்படும்’ (388) என்கிறது குறள்.

நேர்மையாக, நீதி செலுத்தி, மனம் கலங்காமல் மக்களை (ஊழியர்களை) காத்தால், ஊழியர்கள் அனைவரும் அத்தலைவனைக் கண்கண்ட தெய்வமாகக் கருதிப் போற்றுவர். மேலும்

      ‘செப்பம் உடையவன் ஆக்கம் சிதைவு இன்றி
எச்சத்திற்கு ஏமாப்பு உடைத்து’ (112)

எனும் குறள்வழி நடுவுநிலைமையோடு ஒரு தலைவன் செயல் புரிந்தால் அந்நிறுவனத்தில் பொருளாதாரம் என்றும் நிலைப்பெறும் என்பதை அறிவுறுத்துகிறார்.

ஓர் ஊழியனிடம் பணியினை ஒப்படைக்கும்போது அவனைப் பற்றி ஆராய்ந்து பார்க்காமல் அவனை நம்பக்கூடாது. நம்பியபின் அவனிடத்தில் ஐயப்படுவது நிர்வாகத்திற்குத் தீராத தொல்லையாக அமையும் என்பதை,

     ‘தேரான் தெளிவும் தெளிந்தான் கண் ஐயுறவும்
தீரா இடும்பை தரும்’ (510) என்கிறது வள்ளுவம்.

தான் ஒரு திறன்படைத்த மேலாளரிடம் பணியாற்றுகிறோம் என்ற சிந்தனை ஒவ்வொரு ஊழியனுக்கும் இயல்பாகவே ஏற்படும் நிலையில் அந்த மேலாளரின் நடத்தை நெறிகள் அமைய வேண்டும் என்பதை,

      ‘செருக்கும் சினமும் சிறுமையும் இல்லார்
பெருக்கம் பெருமித நீர்த்து’ (431)

என்னும் குறள்வழி கர்வம், கோபம், இழிந்த குணம், ஆகிய குற்றங்கள் இல்லாத தலைவனின் பெருவாழ்வே மதிப்பிற்குரியதாகும் என்றார் திருவள்ளுவர்.

மேலும் ஒரு தலைவன் தன்னுடைய சக அலுவலர்கள், பணியாட்களின் எதிர்பார்ப்பை அவரின் முகக் குறிப்பால் அறியும் ஆற்றல் பெற்றவனாக இருக்க வேண்டும் என்பதை,

      ‘கூறாமை நோக்கிக் குறிப்பறிவான் எஞ்ஞான்றும்
      மாறாநீர் வையக்கு அணி’ (701)

என்று ஒருவர் கூறாமலே அவனின் உள்ளக் கருத்தை கூர்ந்து நோக்கி அறிய வல்லவன் எப்பொழுதும் இவ்வுலகிற்கு ஓர் ஒப்பற்ற அணி ஆவான் என்கிறது வள்ளுவம். இத்தகைய பண்புடையவராக ஒரு மேலாண்மை இயக்குநர் இருப்பாரேயானால் அவர், அவரை சூழ்ந்துள்ள அனைவராலும் போற்றப்படுவார்.

மேலாண்மைத் துறையில் தலைவனுக்கான பண்புகள் குறித்துச் சொல்லப்படும் கோட்பாடுகள் அனைத்தும் வள்ளுவத்தின் தலைமைப் பண்பு குறித்த சிந்தனைகளுடன் பொருந்தி இருப்பது வள்ளுவரின் தொலைநோக்குப் பார்வையை தெளிவுறுத்துகிறது.

ஒருங்கிணைத்தல் (Co-ordinating)

நிறுவனத்தின் வளர்ச்சியினைக் கருத்தில்கொண்டு செயல்படும் தலைவன் நிறுவனத்தின் பகுதிகளை ஒருங்கிணைப்பது மட்டுமல்லாமல் வளர்ச்சிக்கு அடிப்படையாக இருக்கும் ஊழியனையும் மகிழ்ச்சியோடு இலக்குகளை ஒப்புக்கொண்டு பணியாற்றும் நிலையினை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

     ‘பொதுநோக்கான் வேந்தன் வரிசையா நோக்கின்
அதுநோக்கி வாழ்வார் பலர்’ (528)

அரசன் எல்லோரையும் பொதுவகையாக நோக்காமல் அவரவர் சிறப்புக்கு ஏற்றவாறு நோக்கினால், அதை விரும்பிச் சுற்றமாக வாழ்கின்றவர் பலர் ஆவர். அதைப்போலவே, ஊழியர்களின் தகுதியினையும் பணிச்சிறப்பினையும் ஆராய்ந்து அவர்களைத் தகுந்த நேரத்தில் சிறப்பித்து ஊக்கப்படுத்தும் தலைமையின் கீழ் அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படுவர் என்பதை வள்ளுவத்தின் வழி அறியமுடிகிறது.

முறைப்படி எடுத்துரைத்தல் (Reporting)

நிறுவனத்தின் அறிக்கைகள், ஆக்கச் செயல்பாடுகள் குறித்து முறைப்படி எடுத்துரைக்கும் திறனைத் தலைவன் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

‘சொல்லுக சொல்லைப் பிறிதோர்சொல் அச்சொல்லை
      வெல்லும்சொல் இன்மை அறிந்து’ (645) என்பதோடு மட்டுமல்லாமல்

‘கேட்டார் பிணிக்கும் தகையவாய்க் கேளாரும்
வேட்ப மொழிவதாம் சொல்’ (643)

தான் கருத்தினைச் சொல்லும்போது கேட்டவரைத் தன்வயப்படுத்தும் பண்புகளுடன், கேட்காதவரும் கேட்க விரும்புமாறு கூறும் ஆற்றல் கொண்டவனாகத் தலைவன் விளங்க வேண்டும் என வள்ளுவர் உரைப்பதும், இதனையே தலைமைப் பண்பின் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கூறாக மேலாண்மை வல்லுநர்களும் எடுத்துரைப்பதும் குறிப்பிடத்தகுந்தது.

வரவு செலவுத் திட்டமிடல் (Budgeting)

மேலாண்மையியல் துறையில் மிகவும் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுவது நிதி மேலாண்மையாகும். செயல் திட்டங்களை நெறிப்படுத்தி நிதியினை மேம்படுத்துவதே மேலாண்மையின் இலக்காகும். இதனை,

     ‘இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த
வகுத்தலும் வல்லது அரசு’ (385)

பொருள்வரும் வழிகளை உருவாக்கி, அவற்றைச் சேர்த்துப் பின்னர் பாதுகாத்து, அவற்றைப் பயன்தரும் வழிகளில் செலவிட வல்லவனே சிறந்த தலைவன் என்கிறது வள்ளுவம். மேலும்,

      ‘ஆகாறு அளவிட்டிது ஆயினும் கேடில்லை
போகாறு அகலாக் கடை’ (478)

     ‘அளவறிந்து வாழாதான் வாழ்க்கை உளபோல
இல்லாகித் தோன்றாக் கெடும்’ (479)

என்னும் குறள்களின்வழி நிர்வாகத்தில் வருமானம் குறைவாக இருந்தாலும் செலவினம் அதைவிடப் பெருகிவிடக் கூடாது. அது பேரழிவைத் தரும் என்றும், வரவுஅறிந்து அதற்கேற்ப நிர்வாகத்தை நடத்தத் தெரியாதவனின் வாழ்க்கை பார்ப்பதற்கு பகட்டாகத் தோன்றி இறுதியில் பாழ்பட்டு விடும் என்கிறார் வள்ளுவர்.

இதனோடு மட்டுமல்லாமல் இன்றைய சூழலில் மிகவும் தேவையான ஒவ்வொரு நிறுவனமும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தொழில் அறம் (Business ethics) பற்றியும் வள்ளுவம் எடுத்துரைக்கின்றது.

தொழில் அறம்

தொழில் முனைவோர்கள் தான் சார்ந்துள்ள சமூகத்தின் மீது அக்கறை கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். செல்வத்தைப் பெருக்க வேண்டும் என்ற நோக்குடன் மட்டும் செயல்படக் கூடாது. இதனை வள்ளுவர்,

      ‘நன்றே தரினும் நடுவிகந்தாம் ஆக்கத்தை
அன்றே ஒழிய விடல்’ (113)

முறைதவறி நடப்பதால் வரும் செல்வம் நல்ல காரியத்திற்கே பயன்படுவதாக இருந்தாலும், கறைபட்ட அச்செல்வத்தை அப்பொழுதே கைவிட்டு விடவேண்டும் என்கிறார்.

இவ்வாறு ஒரு நிறுவனத்தின் அமைப்புக் குறித்தும் அந்நிறுவனத்தை வழிநடத்தும் தலைவனின் பண்புகள் குறித்தும், நிறுவனம் முன்னேற்றமடையச் செய்யவேண்டிய வழிமுறைகள் பற்றியும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ள இன்றைய நவீன மேலாண்மைச் சிந்தனைகள் அனைத்தும் வள்ளுவம் வகுத்துள்ள மேலாண்மைக் கோட்பாடுகளுடன் பொருந்தியிருப்பது வள்ளுவத்தின் ஆழத்தை நமக்குக் காட்டுகிறது. இதுமட்டுமல்லாமல் இனிவரும் காலங்களில் உருவாகும் புதிய கோட்பாடுகளுக்கும் வள்ளுவம் பொருந்தும் என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை.

துணைநூற்பட்டியல்

1. திருக்குறள் தெளிவுரை – டாக்டர் மு.வரதராசனார் கழக வெளியீடு 2011
2. Principles and Practice of Management – L.M. Prasad, Sultan Chand & Sons Educational Publishers New Delhi 2006
3. Principles and Practice of Management – Harold Koontz, Heinz Weihrich, A.Ramachandra Aryasri, Tata MC Grow-Hill Publishing Company Limited, New Delhi 2008
4. Organisational Behaviour – Nirmal Singh Deep & Deep Publication Private Limited, New Delhi 2009
5. Foundations pf Financial Management Stanley B.Block, Geoffrey A.Hirt, Bartley R.Danielsen, Published Tata MC Grow-Hill Publishing Company Limited, New Delhi 2009
6. Leadership Theory and Practice – Peter G.Northouse, Sage Publications India Private Limited, New Delhi 2010
7. கிரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி

*****

கட்டுரையாளர்
உதவிப் பேராசிரியர்
தமிழாய்வுத்துறை
பிஷப் ஹீபர் கல்லூரி
திருச்சிராப்பள்ளி – 620 017
அலைபேசி எண்: 9790382356