-மேகலா இராமமூர்த்தி

சுந்தரத் தமிழால் சிந்தை கவர்ந்தவர்!

’தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்’ என்றார் பாவேந்தர். அந்த அமுதத்தமிழின் சுவையினை முக்கனிகள்போல் மூன்றாய் வகைப்படுத்தினர் நம் முன்னோர். அவை முறையே இயல், இசை, கூத்து எனும் நாடகம் ஆகியவை. ஓசை நயத்தோடு கூடிய பாக்களாகவும், செய்யுளாகவும் பரிமளித்த தமிழ், பின்பு மெல்ல மெல்ல உரைநடையையும் (இயற்றமிழ்) தனக்குள் உள்வாங்கிக்கொண்டது. செய்யுளின் இடையிடையே உரைநடையும் விரவிவரும் பாங்கை ’உரையிடையிட்ட பாட்டுடைச் செய்யுள்’ எனும் பெயரான் அழைத்தனர் தண்டமிழ்ப் புலவோர். தமிழின் மற்றொரு பிரிவான நாடகம், உரையும் பாட்டும் விரவிய கூத்தாகும்.

கண்ணுக்கும் கருத்துக்கும் ஒருங்கே விருந்தளிக்கும் அருங்கலையாம் நாடகக்கலையின் இலக்கணங்களை ஒல்காப் பெரும்புகழ்த் தொல்காப்பியம் எண்வகைச் சுவைகளாய் மெய்ப்பாட்டியலில் விளக்கிச் செல்கின்றது. நாடகத்திற்கான இலக்கணங்களைச் செப்புகின்ற இலக்கண நூல்கள் பலவும் அன்றிருந்தன என்பதைச் சிலப்பதிகார உரையாசிரியர் அடியார்க்கு நல்லார் நமக்கு அறியத்தருகின்றார். அகத்தியம், சயந்தம், குணநூல், கூத்தநூல், மதிவாணர் நாடகத் தமிழ்நூல், செயிற்றியம் முதலியவை அவற்றில் சில. இவற்றில் ஒன்றுகூட இன்று கிடைக்காமல் போய்விட்டது வருந்தத்தக்கது. நாடக நூல்களைப் பேணாது தொலைத்தது போன்றே நாடகக்கலையையும் புரக்காது விடுத்தனர் நம் தமிழ்மக்கள்.

இவ்வாறு பல்லாண்டு காலமாய்த் தாழ்வுற்று வரவேற்பின்றிப் பாழ்பட்டு நின்ற நாடகக்கலைக்குப் புத்துயிரூட்டி அதனை மிடுக்காய் நடைபயிலவைத்த பெருமைக்குரியவர் பேராசிரியர் சுந்தரம் பிள்ளை ஆவார். கேரளாவிலுள்ள ஆலப்புழையில் 1855-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 4-ஆம் நாள், பெருமாள் பிள்ளை, மாடத்தி அம்மாள் இணையருக்கு இணையற்ற மகனாய்த் தோன்றினார் சுந்தரனார். சைவ சமய வழிபாட்டு நூல்களான தேவாரம், திருவாசகம் முதலியவற்றைத் தம் தந்தையிடம் இளமையிலேயே கற்றுத் தேர்ந்தார்.

கல்வியிலும் சிறந்துவிளங்கிய அவர், தத்துவத் துறையில் முதுகலைப் பட்டம்பெற்றுத் திருவனந்தபுரத்திலுள்ள மகாராஜா கல்லூரியில் (The Maharaja’s College) தத்துவத்துறைப் பேராசிரியராய்ப் பணியாற்றினார்.

தம் மாணாக்கர் பலரும் ஆங்கில நாடக ஆசிரியரான ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்கள்மீது பெருங்காதல் கொண்டு அவற்றைப் படித்தும் நடித்தும் இன்புறக்கண்ட சுந்தரனார், செந்தமிழிற் சிறந்ததோர் நாடகமியற்றித் நந்தமிழில் நாடக நூல்கள் இல்லையெனும் குறைகளையத் தீர்மானித்தார். அதற்கு ஏற்றதோர்க் கதையினை அவர் சிந்தித்திருந்த வேளையில், புகழ்பெற்ற ஆங்கில நூலாசிரியரும், அரசியல்வாதியுமான லிட்டன் பிரபு (Edward George Earle Bulwer Lytton) 1866-இல் இயற்றிய ’The Lost Tales of Miletus’ எனும் நூல் அவர் நினைவுக்கு வந்தது. அந்நூலுக்கு ’The Secret Way’ எனும் மற்றொரு பெயருமுண்டு. அதனையே தெள்ளுதமிழ்க் காப்பியமாய்த் தீட்டத் துணிந்தார் சுந்தரனார். அவ்வாறு மலர்ந்ததே ‘மனோன்மணீயம்’ எனும் புகழ்வாய்ந்த நாடகத் தமிழ்நூல். 1891-ஆம் ஆண்டில், எளிய செய்யுள் நடையில், ஆசிரியப்பாவால் இயற்றப்பட்ட இந்நூல், தமிழின் ஐம்பெருங்காப்பியங்களுக்கு ஈடான இலக்கியச் சுவையும், செறிவான நடையும் கொண்டு கற்பாரைக் காந்தமெனக் கவர்கின்றது.

கதைகளை நாடகங்களாக அமைப்பதற்கென்று சில இலக்கண மரபுகள் உண்டு. ஆம், நாடகம் எழுதவேண்டுமானால், கதையை ஐந்து பிரிவுகளாய்ப் பிரிக்கவேண்டும். அப்பிரிவுகளுக்கு ’அங்கம்’ என்று பெயர். இதனைச் ’சந்தி’ என்றும் கூறுவர். முதல் சந்தியை ’முகம்’ (The Exposition) என்றும், இரண்டாம் சந்தியைப் ’பிரதிமுகம்’ (Rising Action) என்றும், மூன்றாம் சந்தியைக் ’கருப்பம்’ (The Climax)  என்றும், நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் சந்திகளை முறையே விளைவு, துய்த்தல் (Falling Action  & Resolution) என்றும் வகைப்படுத்துவர். வடமொழி நாடகங்களும், உலகப்புகழ்பெற்ற ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களும் இவ்வாறு ஐந்து அங்கங்களாகவே பகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இனி, மனோன்மணீயம் குறித்த சிறு அறிமுகத்தையும்  அதில் இடம்பெற்றுள்ள  சுவையான பகுதிகள் சிலவற்றையும் பார்ப்போம்.

ஜீவகவழுதி என்னும் சூதுவாதறியாத பாண்டிய மன்னன்; தவசீலரும் ஜீவகனின் நலம் நாடுபவருமான குலகுரு சுந்தர முனிவர் (இவரைத் தன்னுடைய குருவான கோடகநல்லூர் சுந்தர சுவாமிகளைப் பிரதிபலிக்கும் பாத்திரமாய்ச் சுந்தரம் பிள்ளை அமைத்துள்ளார்); நற்சிந்தனைகளும், நல்லழகும் வாய்ந்த மன்னனின் ஒரே மகளும், காவியத் தலைவியுமான மனோன்மணி; சேர மன்னனும், மனோன்மணியின் கனவில் தோன்றிய காதலனுமான புருடோத்தமன்; மனோன்மணியின் அறிவார்ந்த தோழி வாணி; வாணியின் தந்தையும் பொருளாசை மிக்கவருமான சகடர்; நயவஞ்சகமும், நாவன்மையும் படைத்த ஜீவகனின் அமைச்சன் குடிலன்; கொடிய குணங்களில் தந்தைக்குச் சற்றும் குறையாத குடிலனின் மகன் பலதேவன்; சுத்தவீரமும், அரசன்பால் பேரன்பும், நகைச்சுவையுணர்வும் நிரம்பிய நாராயணன்; வாணியை மட்டுமல்லாது இயற்கையையும், உயிரினங்களையும் சேர்த்தே நேசிக்கும் நடராசன் எனப் பல்வேறு கதைமாந்தர்களைக் கொண்டு புனையப்பட்ட அழகிய காவியமிது!

நடராசன் வாயிலாய் இயற்கையின் சிறப்பை, அதிலுள்ள சிற்றுயிர்களும் மற்றையோர்க்குப் பயனாகுந் தன்மையை தெற்றென விளக்கியுள்ளார் நூலாசிரியர். சான்றாக, ’நாகப்பூச்சி’ எனப்படும் நாங்கூழ்ப்புழுவொன்றைக் கண்ணுறும் நடராசன், அதன் மாண்புகளை, உழவர்க்கு அது செய்யும் ஒப்பற்ற தொண்டை விளக்கும் வரிகள் நம் மனங்கவர்வன. 

அவ்வரிகள்… 

ஓகோ! நாங்கூழ்ப் புழுவே! உன்பாடு
ஓவாப் பாடே உணர்வேன்! உணர்வேன்!
உழைப்போர் உழைப்பில் உழுவோர் தொழில்மிகும்
உழுவோர்க் கெல்லாம் விழுமிய வேந்துநீ!
எம்மண் ணாயினும் நன்மண் ணாக்குவை!
விடுத்தனை யிதற்கா எடுத்தஉன் யாக்கை
உழுதுழுது உண்டுமண் மெழுகினும் நேரிய
விழுமிய சேறாய் வேதித் துருட்டி
வெளிக்கொணர்ந் தும்புகழ் வேண்டார் போல
ஒளிக்குவை உன்குழி வாயுமோர் உருண்டையால்!
இப்புற் பயிர்நீ இங்ஙனம் உழாயேல்
எப்படி யுண்டாம்? எண்ணா துனக்கும்
குறும்புசெய் எறும்புங் கோடி கோடியாப்
புழுக்களும் பூச்சியும் பிழைக்குமா றென்னை?
ஒழுக்கமும் பொறையும் உனைப்போல் யார்க்குள? 

மனோன்மணீயத்தின் உரையாடற் பகுதிகள் கற்பார் உள்ளத்தைக் களிகொள்ளச் செய்பவை. ’புத்தியே சகல சக்தியும்’ என்று இறுமாப்போடு இயம்பும் குடிலன், ‘பிடித்தால் கற்றை; விட்டால் கூளம்’ (இதனையே நாட்டார் வழக்கில் பிடித்தால் பிள்ளையார்; விட்டால் சாணம் என்பர்) என்றொரு பழமொழியைக் கூறி நாட்டுமக்களின் இயல்பை மொழிவதும், நன்மை தீமை என்று நவிலப்படுவதெல்லாம் அறியார் கூறும் வெறுமொழிகளே; அவை
’பாச்சி பாச்சி என்றழும் பாலர்க்குப் பூச்சி பூச்சி  என்பது போலாம்’ (பால் என்று அழும் பிள்ளையை அச்சுறுத்தப் பூச்சி பூச்சி என்று கூறுவது) என்று மற்றொரு பழமொழியைக் கூறி நம்மை வியப்பிலாழ்த்துவதும் சுந்தரனாரின் சுந்தரத் தமிழ்செய்யும் சாலவித்தையே!

அதுபோல், நாஞ்சில் நாட்டின் நன்செய் வளத்தை மனோன்மணீயம் விவரிக்கும் பாங்கு, சங்கநூலான பத்துப்பாட்டின் பல நூற்பகுதிகளின் பிழிவாய்த் தோற்றமளிக்கின்றது.

இந்நூலில், இடைப்பிறவரலாக இடம்பெறும் ’சிவகாமி சரிதை’ எனுங் கதை படித்துச் சுவைக்கவேண்டிய மற்றோர் இனிய பகுதி. இஃது, ஆங்கிலக் கவிஞர் ஆலிவர் கோல்ட்ஸ்மித் (Oliver Goldsmith) எழுதிய ’The Vicar of Wakefield’ (வேக்ஃபீல்டு பாதிரியார்) எனும் நூலிலுள்ள கிளைக்கதையான ’Edwin and Angelina, A Ballard’ என்பதன் தழுவலாகும். Edwin-ஐச் சிதம்பரனாகவும், Angelina-வைச் சிவகாமியாகவும் மாற்றியுள்ளார் சுந்தரம் பிள்ளை. ஆங்கில நூலின் தழுவலாயினும், தமிழ் மரபையொட்டியே கதை அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. கதைக்குள் மற்றொரு கதையாய்த் திகழும் இச்சிவகாமி சரிதை, தீம்பலாவில் பெய்த நறுந்தேனாய்த் தித்திக்கின்றது.

மனோன்மணீயம் காப்பியத்தை சுவைத்தறியாதவர்கூட அதில் இடம்பெற்றுள்ள ’நீராருங் கடலுடுத்த’ எனத்தொடங்கும்  தமிழ்த் தெய்வ வணக்கத்தை நன்கறிவர். அப்பாடலையே தமிழகஅரசு தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப்பாடலாய்ப் பாடநூல்களில் அச்சிட்டுள்ளது. ஆயினும், முழுப்பாடலும் தரப்படாமல் பாடலின் அடிகள் அங்குமிங்குமாய்க் கத்தரிக்கப்பட்டு இணைக்கப்பட்ட பாடலையே நாம் பாடநூல்களில் பயில்கின்றோம்.

ஆதலால் பாடநூலில் இடம்பெறாத, அப்பாடலின் சிறந்த அடிகள் சிலவற்றை ஈண்டுக் காண்போம்.

”ஆரியம்போல் உலகவழக் கழிந்தொழிந்து சிதையாஉன்
சீரிளமைத் திறம்வியந்து செயல்மறந்து வாழ்த்துவமே”
என ஆரியமொழிபோல் (சமஸ்கிருதம்) வழக்கொழிந்து போகாமல், சீரிளமையோடு என்றும் திகழும் தமிழின் தகைமையைப் போற்றுகின்றார் ஆசிரியர்.

தமிழ்நூல்களின் தொகுப்பான பத்துப்பாட்டைக் கற்று அதனிடத்துப் பற்றுக் கொண்டோர், எள்ளளவும் பொருட்செறிவோ, இலக்கணமோ இலாத பிற (கவிஞர்களின்) கற்பனைகளில் தம் உளத்தைச் செலுத்துவரோ?

வள்ளுவப் பேராசானின் திருக்குறளைக் கசடறக் கற்றோர், சமநீதியற்றதாய், குலத்துக்கு ஒரு நீதி சொல்லும் மனுவாதி சாத்திரங்களை மறந்தும் நினைப்பரோ? என்றெல்லாம் அறிவுசால் வினாக்களை அடுக்கடுக்காய் எழுப்பி தமிழ்நூல்களின் தன்னேரிலாச் சிறப்பையும், அவை வலியுறுத்தும் செவ்விதான அறக்கோட்பாட்டையும் அங்கை நெல்லியென நமக்குணர்த்துகின்றார்.

பத்துப்பாட் டாதிமனம் பற்றினார் பற்றுவரோ
எத்துணையும் பொருட்கிசையும் இலக்கணமில் கற்பனையே?

வள்ளுவர்செய் திருக்குறளை மறுவறநன் குணர்ந்தோர்கள்
உள்ளுவரோ மனுவாதி ஒருகுலத்துக் கொருநீதி?

மனோன்மணீயமல்லாது, சுந்தரனார் வேறுபல சிறந்த நூல்களும் படைத்துள்ளார். சாத்திர சங்கிரகம் என்னும் நூற்றொகை விளக்கம், (பத்துப்பாட்டு குறித்து எழுதப்பட்ட) தமிழரின் வாழ்க்கைச் சித்திரங்கள் பத்து (The Ten Tamil Idylls), திருவிதாங்கூர்ப் பண்டை மன்னர் காலஆராய்ச்சி (The Early Sovereigns of Travancore), தமிழிலக்கிய வரலாற்றில் சில மைல்கற்கள் (Some Milestones in the History of Tamil Literature) போன்றவை அவற்றில் அடங்கும்.

கற்றுத் துறைப்போகிய தமிழ்ச்சான்றோர் அனைவராலும் பாராட்டப்பெறும் ஒப்புற்ற நாடக நூலான மனோன்மணீயத்தை யாத்த சுந்தரனார், தம்மைக் குறித்தும், தம்நூல் குறித்தும் செப்பும் மொழிகள் பின்வருமாறு:

”தமிழன்னையே! என்றும் நின்னைப் புகழ்ந்தேத்தும் பெருமைமிகு மக்கள் பற்பலர் உளர். அவர்களுள் நின் பழம்பணியைப் புதுக்கியும், சிறப்புமிக்க நால்வகைக் கவிகளால் புதுப்பணிகள் செய்தும் நிற்பவர் புகழோடு நிற்கட்டும்!

நின் புதல்வர்களாகிய புலவர்பெருமக்களுள் அடியேன் கடையேன்; அறியாச் சிறியேன். மலையாள நாட்டைக் குடியிருப்பாய் உடையேன். ஆயினும், எனக்கும் நீ தாயென்னும் தன்மையால், என் உள்ளத்தே ஊறிய பேராசையால், என் உழைப்பு ஒன்றையே தகுதியாய்க் கொண்டு இந்நாடக நூலை (மனோன்மணீயம்) இயற்றியுள்ளேன். அன்னாய்! இந்நூல் மிகவும் வெள்ளிது (சிறுமையானது); எனினும் உன்னுடைய கணைக்கால் சிறுவிரலுக்கேற்ற அணியாக (மெட்டி) இதனை ஏற்றுக்கொள்வாயாக!”

நிற்புகழ்ந்  தேத்துநின்  நெடுந்தகை  மைந்தர்
பற்பலர்  நின்பெரும்  பழம்பணி  புதுக்கியும்
பொற்புடை  நாற்கவிப்  புதுப்பணி  குயிற்றியும்
நிற்பவர்  நிற்க  நீபெறும்  புதல்வரில்
அடியேன்  கடையேன்  அறியாச்  சிறியேன்
கொடுமலை  யாளக்  குடியிருப்  புடையேன்
ஆயினும்  நீயே  தாயெனுந்  தன்மையின்
மேயபே  ராசையென்  மீக்கொள  ஓர்வழி
உழைத்தலே  தகுதியென்  றிழைத்தவிந்  நாடகம்
வெள்ளிய  தெனினும்  விளங்குநின்  கணைக்காற்கு
ஒள்ளிய  சிறுவிர  லணியாக்
கொள்மதி  யன்பே  குறியெனக்  குறித்தே. 

கரும்பனைய நூல்யாத்த பெரும்புலவர் சுந்தரனாரின் பணிவும் சால்பும் ’பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல்’ எனும் குறளமுதை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

தத்துவ அறிஞராகவும், தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளராகவும், வாடிக்கிடந்த நாடகக் கலையைத் தேடி நீர்வார்த்த நற்புலவராகவும் விளங்கிய சுந்தரனார், கல்வெட்டாராய்ச்சியாளராகவும் முத்திரைபதித்த வித்தகர். இத்துணைத் திறன்களை மொத்தமாய்க் கொண்டிருந்த சுந்தரம் பிள்ளையவர்கள், இத்தரை தனிலே நெடுநாள் வாழ்ந்திருந்தால் பத்தரைப் பசும்பொன்நிகர் காப்பியங்கள் எத்தனையோ படைத்துத் தன்னருந் தமிழன்னையைத் தாங்கொணாப் பூரிப்பில் திளைக்கச் செய்திருப்பார். அந்தோ! நம் நற்றவக்குறைவே அவர் தமது 42-ஆம் அகவையிலேயே அவனிவிட்டு அகன்றது!

எனினும், மனிதனின் பெருமை அவன் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான் என்பதிலா இருக்கின்றது? இல்லையே…எத்தகைய வாழ்வு வாழ்ந்தான் என்பதில்தானே சிறக்கின்றது. அவ்வகையில், ’தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக’ எனும் வள்ளுவத்திற்கேற்பத் தாம் தோன்றிய துறைகளிலெல்லாம் புகழொடு தோன்றிய சுந்தரனார், தமிழ்த்தாயின் தவப்புதல்வர்களில் தலையாயவர் என்பதில் ஐயமில்லை.

*** 

துணைசெய்த தளங்கள்:

https://ta.wikipedia.org/wiki/பெ._சுந்தரம்_பிள்ளை

http://siragu.com/?p=17727

http://www.vallamai.com/?p=45923

-மேகலா இராமமூர்த்தி

காலத்தை வென்ற கவின்மிகு காவியங்கள்!

மேற்குலகில் கலை, இலக்கியம், நாகரிகம், பண்பாடு, தத்துவம் போன்ற துறைகளின் தாயகமாய்த் திகழ்ந்தவை கிரேக்கமும் உரோமாபுரியும். புராணங்கள் எனப்படும் தொன்மங்களுக்கு இவ்விருநாட்டுக் கதைகளிலும் பெரும்பங்குண்டு. இப்புராணக் கதைகளையே ’இதிகாசங்கள்’ எனும் பெயரால் நாம் இந்தியாவில் அழைக்கின்றோம். நம்மண்ணின் இதிகாசங்களாய்க் கருதப்படும் இராமாயணம், மகாபாரதம் முதலியவற்றிற்கு இணையானவை கிரேக்கத்தின் ஆதிகாவியங்களான இலியடும், ஒடிசியும் (Iliad & Odyssey). இந்த அமர காவியங்களைத் தீட்டிய பெருமைக்குரியவர், ’காவியங்களின் தந்தை’ என்று புகழப்படும் ஹோமர். இவருடைய காலம், கிறித்துவிற்குக் கிட்டத்தட்ட 700 ஆண்டுகள் முற்பட்டது என்று தோராயமாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.

ஹோமர் என்றொருவர் இருந்தாரா? (Homeric Question) அல்லது அவருடைய காவியங்கள் என்று சொல்லப்படுபவையெல்லாம் பின்னாளைய கிரேக்கப் புலவர்களின் கவிதைத் தொகுப்புக்களா? எனும் முடிவற்ற விவாதங்கள் ஒருபுறம் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும், ஹோமர் என்றோர் பெரும்புலவர் இருந்தார்; விழியற்றவரான அவர், இணையற்ற காப்பியப் புலமையும், அசாதாரண நினைவுத்திறனும் பெற்றவராய்த் திகழ்ந்தார். அந்நினைவுத்திறனின் துணைகொண்டு, தம்காலத்திற்கு முன்பு மக்களிடையே வழங்கிவந்த புராணச் செய்திகளையும், கதைப்பாடல்களையும் இணைத்து, காலத்தைவென்ற கவிதைக் காவியங்களைப் (Epic poems) படைத்தார் என்று நம்பும் மாந்தரின் எண்ணிக்கையே மிகுதி.

உண்மை எதுவாயினும், செம்மொழியாம் கிரேக்கமொழியில் முதன்முதலில் கிடைக்கும் பெருங்காவியங்கள் இலியடும் ஒடிசியுமே. பொதுவாக, காவியங்களுக்குப் பாடுபொருளாயிருப்பவை காதலும் வீரமும். ஹோமரின் காவியங்களும் இவற்றிற்கு விலக்கானவை அல்ல. (காதலை அகமென்றும், வீரத்தைப் புறமென்றும் பகுத்துப் பாக்கள் புனைந்தனர் நம் பைந்தமிழ்ப் புலவர்கள் என்பது நாமறிந்ததே.)

இனி, இலியட் மற்றும் ஒடிசியைச் சற்றே சுவைத்துவிட்டு வருவோம்!

இலியடை எடுத்துக்கொண்டால், கிரேக்கத்தின் ஒருபகுதியான ஸ்பார்டாவை ஆண்ட ’மேனலாஸ்’ (Menelaus, King of Sparta) எனும் மன்னனைச் சந்தித்துச் சமாதானம் பேசவரும் ட்ராய் நகர (Troy was a famous city in Turkey) இளவரசன் ’பாரிஸ்’ (Paris), அங்கே மன்னனின் மனைவியும், பேரழகியுமான ’ஹெலனை’க் (Helen) கண்டான்; கண்டதும் காதல் கொண்டான். தான் வந்தவேலையை மறந்தான்; ஹெலனை மேனலாஸுக்குத் தெரியாமல் தன்னோடு அழைத்துக்கொண்டு ட்ராய் நகருக்குப் பறந்தான்.

மனைவியைத் தொலைத்த மேனலாஸ், தன் அண்ணனும், கிரேக்கத்தின் மற்றொரு பகுதியான மைசீனேயின் (Mycenae) மன்னனுமான மாவீரன் ’அகமெம்னானிடம்’ (Agamemnon) நடந்ததைக்கூறி வருந்தினான். ட்ராயைக் கைப்பற்றிக் கிரேக்கத்தின் எல்லையை விரிவாக்கவேண்டும் என்று ஏற்கனவே துடித்துக்கொண்டிருந்த அகமெம்னானுக்கு இச்சம்பவம் எரிகின்ற தீயில் எண்ணெய் வார்த்ததுபோல் அமைந்து ’ட்ரோஜன்கள்’ (ட்ராய் நகரக் குடிமக்கள்) மீதான பகையை அதிகரிக்கச் செய்துவிட, கிரேக்கத்திற்கும் ட்ராயிக்கும் போர் மூள்கின்றது. கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டுகள்வரை நீடித்ததாகக் கூறப்படும் இந்த ட்ரோஜன் போரின் இறுதி ஐம்பதுநாள் போரை மட்டுமே தன் காவியத்தில் விரிவாய்ப் பதிவுசெய்துள்ளார் ஹோமர். இதனை மகாபாரதத்தின் யுத்தபர்வத்தோடு நாம் ஒப்பிடலாம்.

கதையமைப்பு, கடவுளரின் பிள்ளைகள் காவியப் பாத்திரங்களாய் மிளிர்கின்ற தன்மை, போர்க்கள நிகழ்வுகள் போன்ற பலவற்றில் இந்திய இதிகாசங்களுக்கும் கிரேக்கக் காவியங்களுக்குமிடையே அதிசயிக்கத்தக்க ஒற்றுமைக்கூறுகள் இருப்பதை இக்காவியங்களைப் பயில்வோர் தெள்ளிதின் உணர்வர்.

பெண்ணை (ஹெலன்) மீட்பதற்காக நடந்த பெரும்போரே இலியட் காவியமாய் விரியக் காண்கின்றோம். அவ்வகையில், தன் மனைவி சீதையைத் தூக்கிச்சென்ற இராவணனை எதிர்த்து இராமன் புரிந்தபோரை ட்ரோஜன் போரோடு ஒப்பிடலாம். ஆனால், இராமாயணச் சீதையைப்போல் கற்பின் கொழுந்தாகவும், பொற்பின் செல்வியாகவும் திகழ்ந்தவளில்லை இலியட் நாயகி ஹெலன். தனக்குத் துணைவராகும் பேற்றைப் பல ஆடவருக்கு விரும்பியளித்த தயாளகுணத்தினள் அவள்!

ஹெலனின் இத்தகைய ஒழுக்கக்கேடான நடத்தையை அறிந்த ஷேக்ஸ்பியர், தன்னுடைய As you like it நாடகத்தில், அதன் நாயகி ’ரோசலிண்டை’ (Rosalind) வருணிக்கும்போது, ”பேரழகி ஹெலனின் கன்னங்களையொத்த அழகான கன்னங்களைக் கொண்டவள் ரோசலிண்ட்; ஆனால் அவளைப்போல் சலன சித்தம் கொண்டவள் அல்லள்” (Helen’s cheek, but not her heart…) என்பார் எச்சரிக்கையாக.

இலியட் காவியத்தின் தன்னேரிலாத் தலைவனாய்த் திகழ்பவன் ’அக்கில்லஸ்’ (Achilles) எனும் மாவீரன். இவன் கடல்தெய்வமான ’தீட்டிஸ்’ (The goddess Thetis) என்பவளுக்கும், மானுட மன்னனான ’பீலியஸூக்கும்’ (Peleus – king of Aegina, located in Greece) பிறந்தவன். தாய், தெய்வப்பிறவியாய் இருந்தபோதினும், தந்தை மானுடன் ஆனபடியால் அக்கில்லஸும் மரணத்திற்கு உட்பட்டவனே! இதனை உணர்ந்த தீட்டீஸ் தன் மகனை மரணமற்றவனாக மாற்ற என்னவழி என யோசித்தாள். உடனே, பாதாளலோகத்தில் உள்ளதும், தன்னில் மூழ்கி எழுந்தவருக்குச் சாகாவரம் நல்குவதுமான ’ஸ்டிக்ஸ்’ (Styx) எனும் புனித நதியின் நினைவு அவளுக்கு வந்தது; ஓடினாள் குழந்தை அக்கில்லஸைத் தூக்கிக்கொண்டு அந்நதி நோக்கி! ஸ்டிக்ஸ் நதியில் அவனைத் தலைகீழாய்ப் பிடித்து முக்கியெடுத்தாள்.

இந்தப் புனிதநதியானது, சிலப்பதிகாரத்தில் வருகின்ற தெய்வத்தன்மை வாய்ந்ததும், நினைத்ததை அளிக்கவல்லதும், பழம்பிறப்புணர்த்துவதுமான புண்ணியசரவணம், இட்டசித்தி, பவகாரணி எனும் மூன்று பொய்கைகளை நம் நினைவுக்குக் கொண்டுவருகின்றது.  

புனிதநதியில் நீராட்டப்பட்ட அக்கில்லஸ் உடலின் அனைத்துப் பாகங்களும் மரணத்தை வென்றனவாயின. ஆயினும், மகனைத் தலைகீழாய் நீரிலழுத்தும்போது அவனுடைய குதிகால்கள் நனையாமல் போனதைத் தீட்டீஸ் கருத்தில்கொள்ளத் தவறிவிட்டாள். ஆதலால், அவனுடைய குதிகால்கள் மட்டும் (மரணத்திற்குரிய) பலவீனமானவையாய் அமைந்துவிட்டன. இன்றும்கூட, தனிமனிதர் ஒருவரின் பலவீனத்தைக் குறிக்க ’அக்கில்லஸின் குதிகால்’ (Achille’s heel) சுட்டப்படுவதை நாமறிவோம். (Ex: He is very brave, but fear of snakes is his Achilles’ heel.)

இவ்வாறு, தன் தெய்வத் தாயால் அதிபலம் பொருந்தியவனாய் மாற்றப்பட்ட அக்கில்லஸ், கிரேக்க நாட்டின் மிகச்சிறந்த போர்வீரனாய்த் திகழ்ந்தான். இம்மாவீரனின் சீற்றப் பெருக்கையும், ஆண்மைச் செருக்கையும் மையக் கருவாய்க்கொண்டு, ட்ராய் நகரின் ’இலியம்’ எனும் கோட்டையில் நடந்த போர்நிகழ்வுகளையே பார்போற்றும் இலியட் காவியமாய்க் கவினுற வடித்துள்ளார் ஹோமர்.

கிரேக்கர்களின் படைத்தலைவனாய் ட்ரோஜன் போரில் பங்கேற்ற அக்கில்லஸ், கிரேக்க அரசனான அகமெம்னானோடு ஏற்பட்ட மனவேறுபாட்டால் போரிலிருந்து பாதியிலேயே விலகுகின்றான். தனக்கு மாற்றாய்த் தன்னுயிர் நண்பன் ’பாட்ரோக்லோஸை’ப் (Patroklos) போருக்கு அனுப்புகின்றான். நண்பனின் பாதுகாப்புக்காகத் தான் தரித்திருந்த தெய்வத்தன்மை பொருந்திய கவசத்தை அவனுக்கு அளிக்கின்றான். அக்கில்லஸின் கவசத்தை நாம் கர்ணனின் உடலைத் தாங்கிப்பிடித்து அவனை ஆபத்துக்களிலிருந்து காத்த சூரியக் கவசத்தோடு ஒப்பிடலாம். கர்ணன் காய்கதிர்ச்செல்வனின் புதல்வன்; அக்கில்லஸோ கடலன்னையின் மைந்தன்!

அக்கில்லஸின் கவசத்தை அணிந்து திறம்படப் போரிட்டுக்கொண்டிருந்த பாட்ரோக்லோஸ், துரதிர்ஷ்டவசமாய் ட்ராய் நகரின் படைத்தலைவனும் ஹெலனைக் கடத்திக்சென்ற பாரிஸின் சகோதரனுமான ’ஹெக்டரிடம்’ (Hektor) போர்க்களத்தில் வசமாய்ச் சிக்கிவிட, பாட்ரோக்லோஸின் கவசங்களைப் பிடுங்கி, அவனைக் கடுமையாய்த் தாக்கிக் கொன்றுவிடுகின்றான் ஹெக்டர். அதுகேட்டுச் சினந்தெழுந்தது அக்கில்லஸ் எனும் செங்கட்சீயம். போரில் கலந்துகொள்வதில்லை எனும் தன்னுடைய எண்ணத்தைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டுப் போரில் குதித்தது மீண்டும். அக்கில்லஸைக் களத்தில்கண்ட கிரேக்கப்படை ஆனந்தக் கூத்தாடியது. வெற்றி உறுதி என்று வீரமுழக்கமிட்டது.

அவர்கள் நம்பிக்கை வீண்போகவில்லை. ஹெக்டரைப் போர்க்களத்தில் பந்தாடிய அக்கில்லஸ், அவனை வென்றுவீழ்த்திக் கொன்றான் கோரமாய். அத்தோடு அவன் வெஞ்சினம் அடங்கவில்லை. தன்னுடைய தேர்க்காலில் ஹெக்டரின் பிணத்தைக் கட்டி இழுத்துச்சென்று அவமதித்தான். இவ்வாறு பத்துநாட்கள் ஹெக்டரின் சடலத்தைப் புழுதியில் புரளவிட்டான் அக்கில்லஸ் என்கிறார் ஹோமர். அக்கில்லஸின் இந்த அராஜகச் செயல்கண்ட ஹெக்டரின் தந்தையும் ட்ராயின் அரசருமான ’ப்ரியம்’ (Priyam) கண்ணீர்பெருக்கினார்; ட்ராய் நகரமே சோகத்தில் ஆழ்ந்தது.

அதைத்தொடர்ந்து, ட்ராய் அரசரான ப்ரியம் செய்த செயல்கள் இலியடின் கவித்துவத்தைத் தனித்துவம் மிக்கதாய் மாற்றுகின்றன. ஆம்! தன் மகனின் சடலத்தை அக்கில்லஸிடமிருந்து பெறவேண்டும் என்று விரும்பிய அந்த முதிய தந்தை என்ன செய்தார் தெரியுமா?

போர்முடிந்து ஓய்வாக அக்கில்லஸ் இருந்த ஓர் இரவுவேளையில், நிறையப் பரிசுப்பொருள்களுடன் அவன் தங்கியிருந்த குடிலுக்குச் சென்றார். உணவு மேசைக்கருகே அமர்ந்து எதையோ பருகிக்கொண்டிருந்த அக்கில்லஸின் கைகளை எடுத்து மென்மையாய் முத்தமிட்டார். அவரை அருகில் கண்ட அக்கில்லஸ் குற்றவுணர்வோடு மருண்டு நோக்கினான். தன் தந்தையின் வயதொத்த அவரைச் சந்தித்தவேளையில், தன் தந்தையின் நினைவு வரப் பெற்றவனான். ப்ரியம் பேசலானார், “அக்கில்லஸ்! என் மகன் ஹெக்டரை எந்தக் கையால் கொன்றாயோ, அந்தக் கையை நான் அன்போடு முத்தமிட்டிருக்கின்றேன்; தயவுசெய்து என்மகனின் சடலத்தை என்னிடம் கொடுத்துவிடு!” என்றுகூறித் தான் கொணர்ந்த பரிசுப்பொருள்களை அவன்முன் வைத்து மண்டியிட்டார்.

ஏற்கனவே அவரின் பரிதாப நிலைகண்டு மனமிளகியிருந்த அக்கில்லஸ், மேலும் அவரைச் சோதிக்க விரும்பாமல், ”ஐய! பரிசுப்பொருள்கள் வேண்டாம்! உங்கள் மகனின் சடலத்தை நீங்கள் தாராளமாக எடுத்துச் செல்லலாம்; அதற்குமுன் இங்கே உணவுண்டு சற்றே இளைப்பாறுங்கள்!” என்றுகூறி அவருக்கு நல்ல உணவும், மதுவும் அளிக்கின்றான். அதனைப் பருகி அங்கேயே ஓய்வெடுத்துவிட்டுத் தன்மகனின் சடலத்தையும் பெற்றுச் செல்கின்றார் அந்த முதியவர்.

மகனைக் கொன்றவனோடு மகனை இழந்தவன் ஒன்றாக அமர்ந்து உண்பதும் உறங்குவதும் கற்பனைக்கெட்டாத அதிசய நிகழ்வுகள் அல்லவா? இதனைத் தன் காப்பியத்தில் சாத்தியமாக்கியிருக்கும் ஹோமரின் கற்பனைத்திறன் நம்மை பிரமிக்கவைக்கின்றது. ஹெக்டர் அடக்கம் செய்யப்படுவதுடன் இலியட் காப்பியம் நிறைவடைகின்றது.

காப்பிய நாயகன் அக்கில்லஸ் என்னவானான் என்பதைப்பற்றி அது பேசவில்லை. ஆனாலும், அந்த மாவீரனைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் ஆவல் நமக்குள் குறுகுறுக்கத்தானே செய்கின்றது. இதற்கான விடையைக் கண்டறிய வேண்டுமானால் நாம் ஹோமரின் மற்றொரு காப்பியமான ஒடிசியைப் படிக்கவேண்டும்.

ட்ரோஜன் போரில் பங்கேற்பதற்காக வந்த ஒடிசியஸ் (Odysseus) எனும் அரசன் (Odysseus – king of Ithaca, it’s a Greek island) போர்முடிந்து தன்னுடைய நாட்டுக்குத் திரும்பிச்செல்லும்வழியில் தான் சந்திக்கும் இடையூறுகளை எவ்வாறு எதிர்கொண்டு அவற்றை வென்று தாயகம் திரும்புகின்றான் என்பதைச் சொல்லோவியமாக்கியுள்ளது ஒடிசி. இக்கதையின் இடையில்தான் இலியட் நாயகன் அக்கில்லஸைப் பற்றிய செய்திகள் இடைப்பிறவரலாகச் சொல்லப்படுகின்றன.

அதனை நாமும் அறிந்துகொள்வோம்!

ஹெக்டரின் மறைவுக்குப் பின்னரும் தொடர்கின்றது ட்ரோஜன் போர். ஒருகட்டத்தில், கிரேக்கக் கடவுளான அப்போல்லோ (Apollo – God of light, prophecy, inspiration, poetry, etc.), ஹெக்டரின் சகோதரனான பாரிஸிடம், அக்கில்லஸை (அவனுடைய பலவீனமான பகுதியான) குதிகாலில் அம்பெய்து கொல்லுமாறு இரகசிய வழிகாட்ட, அவ்வாறே செய்து அக்கில்லஸின் வீரமரணத்திற்கு வழிவகுக்கின்றான் பாரிஸ்.

அக்கில்லஸின் மரணம், நமக்குத் திருமாலின் அவதாரமாகக் கருதப்படும் கிருஷ்ணரின் மரணத்தை நினைவுறுத்துகின்றது. தன் அவதார முடிவில் கிருஷ்ணர் தனியராய் யோகத்தில் அமர்ந்திருந்த வேளையில், அவர் உள்ளங்காலின் தோற்றத்தை ஏதோ விலங்கென்று தவறாக எண்ணிய வேடனொருவன் எய்த அம்பினால் அவர் உயிர்நீத்தார் என்று கிருஷ்ணாவதாரக் கதைகள் கூறுகின்றன. அக்கில்லஸும் அவ்வாறே தாக்கப்பட்டு மரணமடைந்துள்ளது ஈண்டுக் கருதத்தக்கது.

அதெல்லாம் இருக்கட்டும்…ஹெலன் என்ன ஆனாள்? என்றுதானே கேட்கவருகின்றீர்கள்; அதையும் சொல்லிவிடுகின்றேன்!

ட்ராய் போரில் அவளுடைய காதலன் பாரிஸ் வீழ்ந்துபட, அவள் பாரிஸின் தம்பியான டெய்ஃபோபஸுக்குத் (Deiphobus) துணைவியாகிறாள். பின்பு டெய்ஃபோபஸைக் கிரேக்கர்களிடம் சிக்கவைத்துவிட்டுத் தான் தப்பியோடிவிடுகின்றாள். அவள் மேனாள் கணவனான மேனலாஸ் அவளைத் தன் கையாலேயே கொன்றுவிடுவது என்ற வெறியோடு தேடியலைகின்றான். ஒருநாள் அவன் கையில் சிக்குகின்றாள் ஹெலன். ஆனால் அந்த அழகியைக் கண்டதும் கோபவெறி மாறி மீண்டும் காதல் பிறந்துவிடுகின்றது அவனுக்கு. ஆகவே மீண்டும் தன் பழைய கணவனோடு அவள் ஸ்பார்டாவின் ராணியாய்த் திகழ்ந்தாள் என்கிறது ஒடிசி. ட்ரோஜன் போருக்கு முக்கியக் காரணமாயிருந்த நஞ்சனைய அந்த வஞ்சமகள் யாதொரு தண்டனையும் பெறாதது வியப்பே!

இலியடுக்கும், ஒடிசிக்கும் கதைப்போக்கிலும் தொடர்பிருப்பதால் (Odyssey is, in part, a sequel to Iliad) இவற்றையும்கூட நாம் ’இரட்டைக் காப்பியங்கள்’ என்று அழைக்கலாம். தமிழின் ஐம்பெருங்காப்பியங்களில் ஒன்றான சீவகசிந்தாமணியின் சுவையில் ஈடுபட்ட மேனாட்டு அறிஞரான ஜி.யு. போப் அவர்கள் அதனைக் கிரேக்கக் காப்பியங்களான இலியடுக்கும் ஒடிசிக்கும் இணையானது என்று போற்றியிருப்பதை இத்தருணத்தில் நாம் நினைவுகூர்ந்து இன்புறலாம்.

படிக்கத் தெவிட்டாத தீஞ்சுவைக் காப்பியங்களை யாத்து, ஐரோப்பாவின் இலக்கியப் படைப்புக்களுக்கு முன்னோடியாய், மூலவராய்த் திகழ்கின்றார் ஹோமர். பார்வையற்றவராய் அறியப்படும் இந்தப் பெரும்புலவர், காலத்தை வென்ற காப்பியங்களால் உலகின் பார்வையையே தன் பக்கம் திருப்பியிருப்பது பெருஞ்சாதனை அன்றோ?

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வையம் போற்றும் வரகவி!

“அரிது அரிது மானிடராய்ப் பிறத்தல் அரிது; மானிடராய்ப் பிறந்த காலையின் ஞானமும் கல்வியும் நயத்தல் அரிது” என்றார் தமிழ்மூதாட்டி அவ்வை. ஞானமும் கல்வியும் வாய்த்த மானிடனே சிறந்த படைப்பாளனாய்ப் பரிணமிக்கின்றான். சிறுமை கண்டு பொங்குகின்றான்; கண்மூடிப் பழக்கமெல்லாம மண்மூடிப் போக வேட்கை கொள்கின்றான். தன் வேட்கையை வெளிப்படுத்த அவன் தேர்ந்தெடுக்கும் சாதனமே மொழி.

மொழியின் வடிவங்கள் பல. அவற்றில் முதன்முதலில் மனிதன் பயன்படுத்தியது பாடல் எனப்படும் கவிதை வடிவமே. ஏனெனில் சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைத்தலைக் கவிதையில்தான் செம்மையாய்ச் செய்யவியலும். கபிலரும் பரணரும் நக்கீரரும் கம்பரும் சேக்கிழாரும் நம் உள்ளத்தைப் பிணித்தது தீஞ்சுவைக் கவிதைகளாலேயே.

நம் செந்தமிழ்ப் புலவர்களைப்போல் மேற்குலகப் பாவலர்களிலும் தம் கவிஆளுமையால் உலகைக் கட்டியோர் பலராவர். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவர்தான் பெருங் கவிஞர் ஜான் மில்டன். ஷேக்ஸ்பியருக்கு அடுத்த இடத்தில் இன்றளவும் வைத்துப் போற்றப்படுபவர் இப்புலவர் பெருமானே. பெருங்காப்பியங்கள், குறுங்காப்பியங்கள், உரைநடை நூல்கள், கடிதங்கள், நாடகங்கள், இரங்கற்பாக்கள் என மொழியின் அனைத்து வடிவங்களையும் தம் ஏட்டில் வடிப்பதில் இணையற்ற வல்லவராய்த் திகழ்ந்தார் இக் கவிஞர்.

1608-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் திங்கள் 9-ஆம் நாள் இங்கிலாந்திலுள்ள இலண்டன் மாநகரில் ஜான் மில்டன் மூத்தவருக்கும் (senior), சாரா ஜெஃப்ரி அம்மையாருக்கும் மகனாய்த் தோன்றினார் ஜான் மில்டன் (ஆம், தந்தையின் பெயரே இவர் பெயரும்). புதுமைச் சிந்தனைகள் கொண்டவராய் விளங்கிய மில்டனின் தந்தை, கத்தோலிக்கக் கிறித்தவத்தைச் சார்ந்திருந்த தம் தந்தையிடமிருந்து (மில்டனின் பாட்டனாரிடமிருந்து) இளைஞராயிருக்கும்போதே பிரிந்துவந்து புரோட்டாஸ்டாண்டு கிறித்தவத்தைப் பின்பற்றத்தொடங்கினார் (He belonged to extreme Protestantism or Puritanism). பத்திரம் எழுதுபவராய்ப் பணியாற்றிய அவர் பாப்புனைவதிலும் நூல்களைப் படிப்பதிலும் அளவற்ற ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். ’சான்றோனாக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே’ எனும் பொன்முடியாரின் பொன்மொழிக்கேற்ப மகன் மில்டனைச் சிறந்த புலவனாய்க் காணவேண்டும் எனும் வேணவா கொண்டிருந்தார் அத்தந்தை. ஆயினும், தன்மகன் கவிச்சிங்கமாய்த் திகழ்ந்து உலக மாகவிகளின் வரிசையில் இடம்பிடிக்கப்போகின்றான் என்பது அப்போது அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

கல்விமீது காதல்கொண்ட மில்டன் எப்போதும் புத்தகங்கள் படிப்பதையே தன் பொழுதுபோக்காய்க் கொண்டவராம். கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த கிறித்து கல்லூரியில் (Christ’s College) தன் இளங்கலை மற்றும் முதுகலைப் பட்டங்களைப் பெற்றார் மில்டன். கல்லூரிக் காலத்திலேயே கவிதைகள் எழுதும் பழக்கம் அவரிடம் அரும்பத் தொடங்கிவிட்டது. கிறித்து பிறந்தநாள் காலைக்கொண்டாட்டம் (Ode on the morning of Christ’s Nativity) எனும் கும்மிப்பாட்டு தன் கல்லூரி நாட்களில் அவர் எழுதியதாகும்.

’லிசிடஸ்’ (Lycidas) எனும் இரங்கற்பா (Elegy) மறைந்த தன்னுடைய நண்பர் எட்வர்டு கிங் (Edward King, a college mate of Milton’s in Cambridge) என்பவரின் நினைவாய் மில்டன் எழுதியது. இவ்விரங்கற்பா ஆங்கில இலக்கிய இரங்கற்பாக்களிலேயே தலைசிறந்த ஒன்றாய்க் கருதப்படுகின்றது. முல்லை நிலத்தை வனப்புடன் வருணிக்கும் அர்கேடிஸ் (Arcades)  எனும் கவிதையொன்றையும் எழிலுறத் தீட்டியுள்ளார் மில்டன்.

சமய நம்பிக்கைகளில் சீர்திருத்தம் வேண்டும் என விரும்பிய மில்டன், தன் தந்தையைப் போலவே புரோட்டாஸ்டண்ட் கிறித்தவத்தைப் பின்பற்றினார். சமய நூல்களின்பால் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த பற்றின் காரணமாய், விவிலிய நூலின் அருட்பகுதிகள் சிலவற்றை மிக அழகான கவிதைகளாய் வடித்திருக்கின்றார் அவர்.

ஆங்கிலக் கவிஞர்களிலேயே அதிகம் கற்றவராய்க் கூறப்படும் மில்டன் (Man of letters), ஆங்கிலம் மட்டுமல்லாது, கிரேக்கம், இலத்தீன், இத்தாலியம், எபிரேயம், பிரெஞ்சு, இசுபானியம் எனப் பலமொழிகளில் நல்ல தேர்ச்சியும் திறனும் பெற்றிருந்தார். இலத்தீனைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களோடு (நூல்களின் வாயிலாய்ச்) சொற்போர் புரியும் அளவிற்கு அதில் புலமை வல்லாராய் வாழ்ந்திருக்கின்றார் மில்டன்.

தன் அறிவை விரிவுசெய்ய விரும்பிய அப்புலவர் பெருந்தகை, 1630-களின் பிற்பகுதியில், ஐரோப்பாவில் கலை அறிவியல் ஆகியவற்றின் தாயகமாக விளங்கிய கிரேக்கம், இத்தாலி போன்ற நாடுகளுக்குச் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டார். அப்போதுதான் புகழ்பெற்ற வானியல் அறிஞரான கலிலியோவை அவர் சந்தித்தார். ஆயினும், தன் சுற்றுப்பயணத்தை மேலும் நீட்டிக்க முடியாதபடி, இங்கிலாந்தில் புரட்சி தோன்றுவதற்கான அறிகுறிகள் தென்படுவதை நாளிதழ்கள் வாயிலாய் அறிந்த மில்டன், உடனடியாய் இங்கிலாந்திற்குப் புறப்பட்டார்.

இதுகுறித்துக் குறிப்பிட்ட மில்டன், “என் சகமக்கள் உரிமைக்காகப் போராடிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் என் அறிவை வளர்த்துக்கொள்வதற்காக மகிழ்ச்சியோடு ஊர்சுற்றிக்கொண்டிருப்பது இழிவான செயல் என்று எனக்குத் தோன்றியதால் உடனடியாகத் தாய்நாட்டிற்குத் திரும்பினேன்.” என்கிறார்.

1640-இல் இங்கிலாந்தில் புரட்சி வெடித்தபோது மில்டனின் வயது 32. அவ்வேளையில், புரட்சியின் காரணமாக இங்கிலாந்தில் (முதலாம் சார்லஸ்) மன்னனின் ஆட்சி முடிவுற்று, நாடாளுமன்றத்தினரின் குடியாட்சி கால்கொள்ளத் தொடங்கிற்று. குடியாட்சியின் ஆதரவாளரான மில்டன், அதற்குச் சார்பாய்ப் பல கட்டுரைகளை எழுதி வெளியிட்டார். அவருடைய நண்பரும், மன்னனுக்கு எதிரான உள்நாட்டுப் போரில் வெற்றிவாகை சூடியவருமான ஆலிவர் கிராம்வெல் (Oliver Cromwell) அப்போது ஆட்சிப்பொறுப்பில் அமர்ந்தார். அவருக்குத் துணையாக மில்டனும் முழுநேர அரசியல் பணிகளில் தம்மை அர்ப்பணித்துக்கொண்டார். 1649-இல் அயல்மொழித்துறை செயலாளர் பொறுப்பு மில்டனுக்கு வழங்கப்பட்டது. வெளியுறவுகளைப் பேணுதற்கான கடிதப் போக்குவரத்தைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்புமிக்க அப்பணியில், மில்டன் தன் பன்மொழிப் புலமையை நன்கு புலப்படுத்தினார்.

ஆனால், இப்பணியில் இருக்கும்போதே அவருடைய கண்கள் அவருக்குத் தொல்லைதரத் தொடங்கின. சிறிது சிறிதாக கண்பார்வை மங்கத் தொடங்கியது. மில்டனின் கண்களைப் பரிசோதித்த மருத்துவர், தொடர்ந்து அவர் கண்களுக்கு அதிகவேலை கொடுத்துவருவாராயின், கண்பார்வை முற்றிலும் பறிபோகக்கூடும் என்று எச்சரித்திருந்தார். அதனைப் பொருட்படுத்தாத மில்டன், இரவு பகலாய்க் கண்களுக்குக்குக் கடுமையான வேலை கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தார். அதன் விளைவு, வருந்தத்தக்க வகையில் ஒருநாள் தன் கண்ணொளியை முற்றிலும் இழந்தார்.

கண்ணொளி இழந்தும் அகத்தின் கருத்தொளி அவருக்குக் குன்றவில்லை; வாசிப்பையே தன் சுவாசிப்பாய் எண்ணிய அவர், தம்மால் படிக்கவியலாமல் போனபோது, தம்முடைய புதல்வியரையும் உடனிருந்த உதவியாளரையும் நூல்களை வாசிக்கச் சொல்லிக் கேட்டு மகிழ்வாராம்.

கண்ணிழந்த பின்னர் அவர் எழுதியதுதான், அவருடைய படைப்புக்களின் உச்சமாய் (Masterpiece) மெச்சப்படும் ’துறக்க வீழ்ச்சி’ (Paradise Lost) எனும் கவிதைக் காவியம். விவிலியத்தில் கூறப்பட்டுள்ள மானுடனின் வீழ்ச்சிக் கதையே இக்காவியத்தின் கதையாகும். இறைவன் இயற்றிய துறக்கம் எனும் பொன்னுலகில் முதல்மனிதன் ஆதாமும், முதல்மாது ஏவாளும் வாழ்ந்ததும், அவர்கள் இறைவனின் பகைஞனாகிய சாத்தானின் உரைகேட்டுக் கருத்தழிந்து அறிவுமரத்தின் கனியை உண்டதும், அதன்விளைவாய் உலகில் தீவினை, நோய், முதுமை, மரணம் முதலியவை ஏற்பட்டதும் இதில் பேசப்படும் செய்திகளாகும். ”மனிதனின் முதற்பிறழ்வையும்…” (Of Mans first Disobedience…) என்று முதலடியிலேயே கதையின் கருப்பொருளைச் சொல்லித் தொடங்கும் ’துறக்க வீழ்ச்சி’, மில்டனின் செம்மாந்த கவியாற்றலுக்குக் கட்டியம் கூறுகின்றது.

ஆழ்ந்த அறிவோடும் கருத்துச் செறிவோடும் மில்டனால் படைக்கப்பட்ட இக்கவிதைக் காவியம், எதிர்பார்த்த வரவேற்பை அன்று இங்கிலாந்து மக்களிடம் பெறவில்லை. கரணியம், அஃது இறைவனின் எதிரியான சாத்தானிடம் மானுடம் வீழ்ந்துபட்ட வரலாற்றை விரிவாய்ப் பேசியதே. அதில், இறையினும் விஞ்சிய திறலுடையோனாய்ச் சாத்தானைப் படைத்துவிட்டார் மில்டன் என்றெண்ணிய (பழமைவாதிகளான) கத்தோலிக்கக் கிறித்தவர்கள், இக்காவியத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாது புறக்கணித்தனர்.

அம்மட்டோ? ’துறக்க வீழ்ச்சியை’ ஏனையோரிடம் சென்றுசேரவொட்டாமல் வீழ்த்திடமுனைந்த அம்மக்கள், அதனைத் அங்கியக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணம் செய்தனர் (தீயிட்டுக் கொளுத்தினர்). சாத்தான், இறைவனை வெல்வதுபோல் கதை அமைத்திருப்பதை வைத்து, ”மில்டன் ஓர் நாத்திகவாதி, இறைநம்பிக்கையற்றவர்” என்றெல்லாம் அவரைத் தூற்றினர். பின்னர், (தம் நண்பரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க) மில்டன், ’துறக்க மீட்சி’ (Paradise Regained) எனும் நூல் எழுதியவுடன் ”ஆகா! மனிதர் திருந்திவிட்டார்; நாத்திகத்திலிருந்து ஆத்திகத்திற்கு மாறிவிட்டார்!” என்று பேசத்தொடங்கியதும் இவர்களே!

உண்மையில், மில்டன் நாத்திகரும் அல்லர்; மூடநம்பிக்கைகளைப் பற்றியொழுகும் ஆத்திகரும் அல்லர். அவர் இறைவனை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் இறைவனுக்கும் மனிதர்க்குமிடையே இடைத்தரகராய் நின்று அநியாயங்கள் செய்துவந்த (திருச்சபை) குருமார்களைச் சாடினார். ’பராசக்தி’ (படத்தின்) வசனம்போல், அவர் பூசாரிகளைத் (தம் எழுத்துக்களால்) தாக்கினார்; பூசாரிகள் கூடாதென்பதற்காக அல்ல; பூசாரிகள் கயவர்களாகவும், காவலனுக்குக் (இங்கிலாந்து மன்னனுக்கு) கால்பிடிக்கும் ஏவலர்களாகவும் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக!

மில்டனின் படைப்புக்களில் இறுதியானதாய்க் கருதப்படுவது, ’மாமல்லன் சாம்சன்’ (Samson Agonistes  – A tragic closet drama) எனும் நாடக நூலாகும். இங்கிலாந்துப் புரட்சியும் மில்டனின் தனிவாழ்வும் கைகோத்துச்செல்லும் வகையில் இந்நூலின் கதையோட்டம் அமைந்திருக்கின்றது என்பது ஆய்வாளர்கள் கருத்து.

ஆங்கிலக் கவிதைகளில் அதிக அளவில் உவமைகளைப் பயன்படுத்தி வெற்றிகண்டவர் மில்டனே. ”எவ்வித முயற்சியுமின்றிக் கவிஞனின் உள்ளத்தில் தானாய் ஊற்றெடுப்பது கவிதை; வலிந்து வரவழைப்பது கட்டுரை” என்று மொழியின் இருவடிவங்களுக்கிடையேயுள்ள வேறுபாட்டை வரையறுக்கின்றார் அவர்.

தனிவாழ்க்கை, பொதுவாழ்க்கை இரண்டுமே போர்க்களங்களாய் அமைந்திருந்தன மில்டனுக்கு. அதற்காக அவர் வாழ்வை வெறுத்து ஓடினாரில்லை. இறவாத புகழுடைய புதுநூல்களைப் பூவுலகிற்குப் படைத்தளிக்கத் தவறினாரில்லை. ஷேக்ஸ்பியரைத் தனக்கு ஆதர்சமாகக் கொண்டிருந்தார் மில்டன் என்பர். அதுபோல், மில்டனை வழிகாட்டியாய்க் கொண்டு சிறந்தோர் பலருளர். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க சிலர், இயற்கைக் கவிஞர் வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த் (William Wordsworth), வில்லியம் பிளேக் (William Blake), ஜான் கீட்ஸ் (john Keats) போன்றோர்.

இத்தருணத்தில், வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த், தெய்வமாகவி மில்டனை, ’மீண்டும் இங்கிலாந்தில் தோன்றுக!’ என்று வரவேற்று எழுதிய கவிதையொன்று நினைவுகூரத்தக்கது.

  London, 1802 – William Wordsworth 

  Milton! thou shouldst be living at this hour:
  England hath need of thee: she is a fen
  Of stagnant waters: altar, sword, and pen,
  Fireside, the heroic wealth of hall and bower,
  Have forfeited their ancient English dower
  Of inward happiness. We are selfish men;
  Oh! Raise us up, return to us again;
  And give us manners, virtue, freedom, power.
  Thy soul was like a Star, and dwelt apart:
  Thou hadst a voice whose sound was like the sea:
  Pure as the naked heavens, majestic, free,
  So didst thou travel on life’s common way
  In cheerful godliness; and yet thy heart
  The lowliest duties on herself did lay.

தமிழில்…

மில்டன்! நீ இப்போது எம்மிடை இருந்திட விழைகின்றோம்
இங்கிலாந்துஅன்னை உன்னை அழைக்கின்றாள்; தேங்கிய நீராய்
எம்வாழ்க்கை இங்கு கெட்டழிந்தது; சமய வழக்கம்,
இணையில் வீரம், கல்வி, இல்லறம் இவற்றொடு
மாண்புடை ஆங்கில மக்களின் நல்அமைதி
மறைந்திடச் சுயநலச் சுழலில் சிக்கினோம் யாமே
மீண்டு(ம்) வருவாய் எமக்குப் புத்துயிர் தருவாய்
வேண்டுகின்றோம் நல்லறமும் ஆண்மையும்
துருவமீனாய்த் தோன்றும் நின்வாழ்க்கை எமக்கு!
தூய வானெனப் பொறையும் பெருமையும் பெற்றாய்!
நீள்கடல் முழக்கமாய் முழங்கிடும் உந்தன் மொழிகள்
மனித வாழ்விடை மனிதனாய் வாழ்ந்த தேவன்நீ
திருவும் மேன்மையும் சிறப்புறக் கொண்டனை ஆயினும்
உருவில் எமக்கோ எளியனாய் வந்து தோன்றினை!

கவிஞர்கள் போற்றும் கவிஞராய், ஆங்கில இலக்கிய வரலாற்றின் மைல் கல்லாய்க் காலத்தை வென்று நிற்கின்றார் மில்டன். அன்று தீயில் கருகிய அவருடைய ’துறக்க வீழ்ச்சி’ இன்றோ பல்லக்கில் பவனிவருகின்றது அவனிபோற்ற. பார்போற்றும் பனுவல்கள் பலபடைத்த காப்பியக் கவிஞர் மில்டன் வையத்தில் என்றும் வரகவியாய் வாழ்வார்.

 ***  

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

http://www.poetryfoundation.org/poem/174797
https://en.wikipedia.org/wiki/John_Milton
http://www.britannica.com/biography/John-Milton
http://www.pratilipi.com/read?id=6490562639167488

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இருபுரட்சிகளுக்கு வித்திட்ட ஒருவர்!

சமூகம் என்ற மக்கள்தொகுதியின் சிந்தனையானது காலந்தோறும் சிறிதளவேனும் மாறிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றது. ’பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும்’ காலவோட்டத்தில் இயல்பானதே. ஆனால் இம்மாற்றங்கள் நல்லனவாகவும், மக்களுக்கு நன்மை பயப்பனவாகவும் இருப்பின் வரவேற்கத்தக்கவையே. இவை மெல்லவும் நிகழலாம்; புரட்சியெனும் மக்களெழுச்சி மூலம் ஒல்லையாகவும் நடந்தேறலாம்.

சமூக மறுமலர்ச்சிக்குக் காரணமாயிருக்கும் இத்தகைய புரட்சிகள் பூக்கவேண்டுமாயின் அதற்கான உந்துவிசையாக யாரேனும் அல்லது எவையேனும் இருத்தல் அவசியம். அவ்வகையில் தம் எழுத்துக்கள் மூலம் ஒரு புரட்சிக்கு…இல்லையில்லை இருபுரட்சிகளுக்கு வித்திட்டார் ஓர் சிந்தனையாளர். அவர்தான் சுவிட்சர்லாந்திலுள்ள ஜெனிவாவில் (Geneva) பிறந்து பின்னர் பிரான்சில் வாழ்ந்து மறைந்த ழான் ழக்கே ரூசோ (Jean Jacques Rousseau).

1712-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 28-ஆம் நாள் பிறந்த ரூசோ, பிறந்த பத்தாம் நாளே தாயைப் பறிகொடுத்தார். கதவை மூடிய இறைவன் சன்னலைத் திறப்பான் என்ற மக்கள் நம்பிக்கைக்கேற்ப, தாயில்லாப் பிள்ளையாய் ஆனபோதிலும் தன் அருமை அத்தையால் (தந்தை ஐசக் ரூசோவின் சகோதரி) பரிவோடும் பாசத்தோடும் வளர்க்கப்பட்டார் ரூசோ. இளம்வயதில் அத்தையின் பராமரிப்பில் வளர்ந்ததாலோ என்னவோ மிகவும் மென்மையான உள்ளமும் பிறரின் துன்பங்கண்டு துவளும் குணமும் ரூசோவிடம் இயல்பாகவே அமைந்துவிட்டன.

பள்ளிக்கு ஒழுங்காகச் சென்று கல்வி கற்றதில்லை ரூசோ; ஆனாலும் எப்படியோ தன் 7 வயதிற்குள்ளாகவே பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதவும் படிக்கவும் கற்றுக்கொண்டிருந்தார் அவர். (ரூசோவின் மூதாதையர் பிரான்சிலிருந்து ஜெனிவாவுக்குச் சென்று குடியேறியவர்கள்). பிள்ளைப் பருவத்திலேயே உலக இலக்கியங்கள், இதிகாசங்கள் முதலியவற்றையெல்லாம் தன் தந்தையோடு சேர்ந்து படித்துமுடித்துவிட்டார் ரூசோ என்று கூறப்படுகின்றது. அவருடைய பத்தாவது வயதில் அவர்தந்தை ஐசக்குக்கும் சில அதிகாரிகளுக்கும் ஏற்பட்ட சண்டையில் அவரின் தந்தையார் ஜெனிவாவைவிட்டே வெளியேறவேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. ஆதலால், தன்மகன் ரூசோவை அவனுடைய அம்மான் (maternal uncle) பெர்னார்ட் (Bernard) என்பவரிடம் ஒப்படைத்துச் சென்றார் ரூசோவின் தந்தை.

அம்மான் மகனும், ரூசோவும் சிலகாலம் ஒரு பாதிரியாரிடம் அவர் இல்லத்தில் தங்கிக் கல்வி பயின்றுவந்தனர். அங்கு ஏற்பட்ட ஒரு சிறு பிரச்சனையால் கல்வியைத் தொடரமுடியாமல் மீண்டும் வீடு திரும்பிவிட்டனர் இருவரும். கொஞ்சநாட்கள் அம்மான் மகனோடு விளையாடிக்கொண்டும் அங்குமிங்கும் திரிந்துகொண்டும் இருந்தார் ரூசோ. வேலையேதுமில்லாமல் எத்தனை காலத்திற்கு ரூசோவை வீட்டில் வைத்துக்கொண்டிருப்பது என்றெண்ணிய அம்மான், ஆபெல் டுகோமான் (Abel Ducommon) என்ற சிற்பியிடம் ஐந்துவருட ஒப்பந்த அடிப்படையில் ரூசோவை வேலைபழகச் சேர்த்துவிட்டார். ஆனால், டுகோமான் மிகவும் கறாராகவும் கெடுபிடிகள் அதிகம் செய்பவனாகவும் இருந்தது சுயேச்சையாகவும், சுதந்திரப் பிரியராகவும் நடந்துகொள்ளும் ரூசோவுக்குச் சரிப்பட்டுவரவில்லை. போதாக்குறைக்கு, வேலைக்குச் சிறிது காலந்தாழ்த்தி வந்தாலும் கடுமையாகத் தண்டிப்பவனாக இருந்தான் அச்சிற்பி.

இவ்வாறு சிலமுறை அச்சிற்பியிடம் தண்டனைபெற்ற ரூசோவுக்கு அவ்வேலையும் அடிமைவாழ்வும் சிறிதும் பிடிக்கவில்லை. ஆகவே, தன்னுடைய 16-ஆவது வயதில் ஜெனிவாவை விட்டு வெளியேறிய அவர், கால்போனபோக்கில் சுற்றி இறுதியாய் இத்தாலிக்கு வந்துசேர்ந்தார். அங்கே உதிரிவேலைகள் பல செய்துகொண்டும் சாலையோரங்களிலும் மரத்தடியிலும் உறங்கியும் காலங்கழித்துவந்தார். இடையில் இசைப்பயிற்சி பெற்று இசையாசிரியராகவும் சிலகாலம் பணியாற்றினார். ஒரு கிரேக்கப் பாதிரியாரின் அந்தரங்கச் செயலாளராகச் சிலஆண்டுகள் வேலை செய்தார்.

செய்யாத வேலைகள் இல்லை என்று கூறுமளவுக்குப் பலதரப்பட்ட பணிகளை அவர் மேற்கொண்டாலும் எதிலும் நிலைத்துநிற்கவில்லை. இயற்கையை இரசிப்பதையும் அதில் இறைவனைக் காண்பதையும், கற்பனைகளில் சஞ்சரிப்பதையும் தம் குணங்களாகக் கொண்டிருந்த ரூசோ, எங்கும்தங்காமல் அங்குமிங்கும் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது குறித்துத் தன் வாழ்வில் ஒருபோதும் வருந்தியதாகத் தெரியவில்லை. வாழ்க்கையை அதன்போக்கில் வாழ்ந்து அனுபவித்தவர் அவர்.

ஒருகட்டத்தில் இத்தாலி வாழ்க்கை போதும் என்ற முடிவுக்கு வந்த ரூசோ கிளம்பினார் பாரீஸ் மாநகரை நோக்கி! அப்போது அவருடைய வயது முப்பது. அங்கே ஓட்டல் ஒன்றில் தெரேஸே லெவாஷீர் (Therese Le Vasseur) என்ற பெண்ணைச் சந்தித்தார். இருவருக்கும் காதல் பிறந்தது. அப்பெண்ணைத் தன் துணைவியாக ஏற்றுக்கொண்டார். ரூசோவின் வாழ்வில் எத்தனையோ துயரங்களும் தோல்விகளும் நண்பர்களின் நம்பிக்கை துரோகங்களும் தொடர்ந்தபோதிலும் இறுதிவரை அவருக்குத் துணையாய் நின்றது இப்பெண்மணி மட்டுமே.

”எழுதப்படிக்கத் தெரியாத பெண்ணாயிருந்தாலும் உலகஅறிவு நிரம்பப்பெற்றவள் தெரேஸே; மிகவும் நாகரிகமாக நடக்கத்தெரிந்தவளாகவும், எனக்குத் துன்பம்வந்த காலத்துத் தாங்கும் தூணாகவும், எனக்குப் புலப்படாத விஷயங்கள் பலவற்றைத் தான் எளிதில் விளங்கிக்கொண்டு எனக்கும் விளக்கிச்சொல்பவளாகவும் அவள் இருந்தாள்” என்று தன் துணைவியைப்பற்றி மிகவும் உயர்வாகத் தன்னுடைய சுயசரிதையில் (The Confessions – an autobiographical book by Rousseau) குறிப்பிடுகின்றார் ரூசோ. மனைத்தக்க மாண்புடையளாய்த் திகழ்ந்து தன் காதற்கணவன் அயலார்முன் பீடுநடைபோட இவ்வம்மையார் காரணமாயிருந்திருக்கின்றார் என்பது இதனால் தெளிவாகின்றது.

மிகச்சாதாரணமாய்ச் சென்றுகொண்டிருந்த ரூசோவின் வாழ்வில் திடீரென்று ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது; அவர் புகழ் எங்கும் பரவியது. மக்கள் அவரைக் கொண்டாடத் தொடங்கினர். இதற்கெல்லாம் காரணமாக அமைந்த ஒரு நிகழ்வு 1749—ஆம் ஆண்டு நடந்தது.

அது என்ன?

ஒருநாள் பாரீஸின் சாலையொன்றில் பிரெஞ்சுப் பத்திரிகை ஒன்றை வாசித்தப்படியே சென்றுகொண்டிருந்தார் ரூசோ. அதில் டிஜோன் இலக்கியக்கழகத்தார் (Academy of Dijon)  நடத்துவதாக ஒரு கட்டுரைப் போட்டி வெளியாகியிருந்தது. ”கலைகளும் அறிவியலும் வளர்ச்சியடைந்திருப்பதால் மனிதனின் ஒழுக்கம் உயர்வடைந்திருக்கிறதா?” என்பதுதான் தலைப்பு. இதனைக் கண்டதும் ரூசோவின் உடலில் புதுரத்தம் பாய்ந்தது; மூளை சூடேறியது. இந்தத் தலைப்புக் குறித்து எழுதுவதற்கான கருத்துக்கள் அவர் உள்ளத்துள் வெள்ளமெனப் பாய்ந்தன. உணர்ச்சிப்பெருக்கில், சிலநிமிடங்கள் நட்ப்பதை நிறுத்திவிட்டுச் சாலையோரமாய் அமர்ந்துவிட்டார். பின் தன் எண்ணங்களையெல்லாம் எழுத்தாய்வடித்துப் போட்டிக்கு அனுப்பினார்.

அக்கட்டுரைப் போட்டியில் மொத்தம் பதினைந்து பேர் கலந்துகொண்டனர். அதில் முதல்பரிசை வென்றார் ரூசோ. அவருடைய கட்டுரை புத்தகமாக (Discourse on the Sciences and the Arts) வெளிவந்து அவருக்கு மிகுந்த புகழை பிரான்சிலும் வெளிநாடுகளிலும் பெற்றுத்தந்தது. இலக்கிய உலகில் அசைக்கமுடியாத ஓரிடத்தை இப்புத்தகத்தின் மூலம் ரூசோ அடைந்தார். அதுமட்டுமா? ஐரோப்பிய மக்களிடையே மிகப்பெரும் மனக்கிளர்ச்சியை இந்நூல் தோற்றுவித்தது எனலாம்.

பிரான்சின் பிரபுக்களும் சீமாட்டிகளும் ரூசோவின் எழுத்துக்களைக் கொண்டாடத் தொடங்கினர். தங்களுடைய ஆடம்பரக் குடில்களில் அவரைத் தங்குமாறு இறைஞ்சினர். அவர்களின் அன்புக்காக, அத்தகைய ஆடம்பரக் குடில்களில் சிலகாலம் ரூசோ தங்கினார் என்றாலும், அவர்மனம் என்றும் எளிமையையும் சுதந்திரத்தையுமே விரும்பிற்று. ஆகவே அவர்களிடமிருந்து விடைபெற்று, சிறிய, காற்றோட்டமில்லாத இருண்டவீடு ஒன்றில் தங்கினார் அவர். அங்கே அவரோடு எலிகளும் வாசம்செய்தன. அவ்வில்லத்தில் இருந்தபோதுதான் 1762-இல் உலகையே புரட்டிப்போட்ட ’சமுதாய ஒப்பந்தம்’ (The Social Contract) எனும் அரசியல் நூலையும், ’எமிலி அல்லது கல்வி’ (Emile, or On Education) எனும் கல்விகுறித்த நூலையும் அவர் எழுதினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவர் வசித்த அந்த இருண்ட வீடு, அவருடைய அறிவொளியால், அரிய ஆக்கங்களால் தானும் ஒளிபெற்றது என்றே கூறவேண்டும்.

குழந்தைகளுக்குக் கல்வி எவ்வாறு கற்பிக்கப்படவேண்டும் என்பதை வெகுசிறப்பாக விளக்கியிருக்கும் நூல் எமிலி. ஐரோப்பாவின் புதிய கல்விக் கொள்கைகளுக்கெல்லாம் முன்னோடியாய்த் திகழ்வது இந்நூலே. (பின்னாளில் பெரிதும் போற்றப்பட்டாலும், எழுதப்பட்ட காலத்தில் மிகப்பெரிய எதிர்ப்பைச் சந்தித்த எமிலி, பிரெஞ்சு அரசாங்கத்தால் தீயிட்டுக் கொளுத்தப்பட்டது; இந்நூலால் ரூசோ பிரான்ஸைவிட்டே வெளியேறவேண்டிய அவலநிலைக்கு ஆளானார் என்பது வேதனையோடு இங்கே நினைவுகூரப்படவேண்டிய ஒன்றாகும்.)

எமிலி நூலிலிருந்து சில கருத்துக்கள்…

குழந்தைக்கு முதன்முதலில் கல்வி போதிப்பவள் தாய்தான். ஆகையால் அவள் கெட்டபழக்கவழக்கங்களிலிருந்து குழந்தைகளைக் காத்து அவர்களுக்குச் சரியான முறையில் கல்விகற்பிக்க வேண்டும்.

தங்களைத் தாங்களே காப்பாற்றிக்கொள்வதெப்படி என்பதைப் பெற்றோர் தம் பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுத்தர வேண்டும். சுகத்தையும் சோகத்தையும் வளமையையும் வறுமையையும் ஒன்றுபோலத் தாங்கிக்கொள்ளும் மனப்பான்மையைக் குழந்தைகளிடம் பெற்றோர் ஏற்படுத்துவதும், எளிய உடைகளையும், உண்டிகளையும் அவர்களுக்குப் பழக்கப்படுத்துவதும் மிகவும் அவசியமானது.

பெண்களைப் பெண்களாகவே வளருங்கள்; அவர்களை ஆண்களை வளர்ப்பது போல் வளர்த்தல் (like a tomboy) அவர்களுக்கும் கெடுதல்; வளர்க்கின்ற பெற்றோருக்கும் கெடுதல்.

இதுபோன்ற பல நல்லகருத்துக்களைத் தன்னுடைய எமிலியில் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றார் ரூசோ.

ரஷ்யாவின் புகழ்பெற்ற இலக்கியமேதையான லியோ டால்ஸ்டாய் (One of the most acclaimed Russian writers) ரூசோவின் பரமரசிகராவார். ரூசோவின் வடிவம் பொறித்த பதக்கத்தை (Pendant) எப்போதும் தன்கழுத்தில் அணிந்திருந்தார் அவர் என்று கூறப்படுகின்றது. அதுமட்டுமல்லாமல், எமிலி எனும் கல்வி நூலில் ரூசோ குறிப்பிட்டிருக்கும் வகையில்தான் தன் குழந்தைகளுக்குக் கல்விப்பயிற்சியையும் அவர் அளித்தார் என்று தெரியவருகின்றது.

அமெரிக்கப் புரட்சி மற்றும் பிரெஞ்சுப் புரட்சி எனும் இருபெரும் புரட்சிகளுக்கு வித்திட்ட தனிப்பெரும் சிந்தனையாளராய்க் கருதப்படுகின்றார் ரூசோ.

எப்படி என்கிறீர்களா?

இங்கிலாந்திலிருந்து (புரட்சிகரமாய்ப்) பிரிந்துவந்த அமெரிக்கா தன் சுதந்திரப் பிரகடனத்தை 1776-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 4-ஆம் நாள் வெளியிட்டது. அச் சுதந்திரப் பிரகடனத்தின் வாசகங்களாவன:

”எல்லா மனிதர்களும் பிறக்கும்போது சமமாகவே பிறக்கின்றார்கள்; அப்படிப் பிறக்கும்போதே படைப்புக் காரணரான (சிருஷ்டிகர்த்தர்) கடவுள் அவர்களுக்குப் பிறரிடம் தொடர்புபடுத்தமுடியாத சில உரிமைகளை அளிக்கின்றார். இவ்வுரிமைகளில் உயிர்வாழ்தல், சுதந்திரமாயிருத்தல், மகிழ்ச்சியான வாழ்வை நாடிச்செல்லுதல் ஆகியவை சேர்ந்திருக்கின்றன.” (All men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness – United States Declaration of Independence).

இதுபோன்றே, 1789-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 4-ஆம் தேதி கூட்டப்பட்ட பிரெஞ்சு தேசியசபையில் மனித உரிமைகள் குறித்த சாசனமொன்று வெளியிடப்பட்டது. அதிலுள்ள மூன்று பிரிவுகளாவன:

1.மனிதர்கள் பிறக்கின்றபோது உரிமையோடும் சமமாகவும் பிறக்கின்றார்கள். அவ்வாறே வாழ்கின்றார்கள். ஆகையால் அவரவர் உபயோகத்தைப் பொறுத்துச் சமுதாயத்தில் வேற்றுமைகள் இருக்கலாம்.

2.மனிதனுடைய இவ்வுரிமைகளைக் காப்பாற்றுவதுதான் எல்லா அரசியல் கட்சிகளின் நோக்கமாகும். சுதந்திரம், சொத்து, பாதுகாப்பு, அடக்குமுறையை எதிர்த்துநிற்றல் ஆகியவையே இவ்வுரிமைகளாகும்.

3.அரசுக்கு மூலகாரணமாக இருப்பது மக்கள்சக்தியே; இம் மக்கள்சக்தியிலிருந்து தெளிவாய்ப் பிறவாத எந்த அதிகாரத்தையும் தனிப்பட்ட மனிதரோ, அல்லது தனிப்பட்ட மனிதர்கள் அடங்கிய ஒரு சங்கமோ பிரயோகிக்கக் கூடாது.

நாம் மேலேகண்ட இரு(நாடுகளின்) சுதந்திரப் பிரகடன வாசகங்களும் சீர்திருத்தச் சிந்தனையாளர் ரூசோவின் ’சமுதாய ஒப்பந்தம்’ எனும் அரசியல் நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவையே.

இப்போது சொல்லுங்கள்…! இருபெரும் புரட்சிகளுக்குக் கால்கோள் இட்டவர் ரூசோ என்பது உண்மைதானே?

மிக எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து, பல தோல்விகளையும் வலிகளையும் வாழ்வில் சுமந்து, நாடோடியாய்த் திரிந்துகொண்டிருந்த ரூசோ, தன்னுடைய ஆழ்ந்த அறிவாலும் சிந்தனைச் செழுமையாலும் உலகவரலாற்றில் ஓர் உயரிய இடத்தைப்பெற்று, அவருக்குப்பின் பல்வேறு நாடுகளில் தோன்றிய அறிஞர்பெருமக்களான டால்ஸ்டாய், இம்மானுவல் காந்த் (Immanuel Kant , a German philosopher), ஷெல்லர் (Friedrich Schiller, a great German philosopher, poet, etc.) போன்றவர்களுக்கெல்லாம் ஆசானாய், வழிகாட்டியாய்த் திகழ்ந்திருக்கின்றார் என்பது போற்றுதலுக்கும், பாராட்டுதலுக்கும் உரியதன்றோ?

எவனொருவன் தனக்காகச் சிந்திக்காது, வாழாது பிறருக்காக அனைத்தையும் செய்கின்றானோ அவன் மானுட சமுதாயத்தால் வானுறை தெய்வத்திற்கு இணையாய்க் கொண்டாடப்படுவான் என்பதற்குச் சிந்தனையாளர் ரூசோ சிறந்ததோர் சான்றாய்த் திகழ்கின்றார்.

***

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Jacques_Rousseau
2. http://www.britannica.com/biography/Jean-Jacques-Rousseau
3. ரூசோ – சாமிநாத சர்மா