Category: மறு பகிர்வு

நிர்மலா ராகவன்

“டீச்சர் என்ன இனம்?”

தமிழரசி அயர்ந்து போனாள்.

செல்வம் கொழிக்கும் மலேசிய நாட்டில், பள்ளிக்கூடங்களில் எல்லா முக்கியமான பாடங்களும் மலாய் மொழியில் இருந்ததால், `நீங்கள் எங்கள் மொழியைத்தான் பேச வேண்டியிருக்கிறது!` என்று அலட்டிக் கொள்வதுபோல் சில மாணவர்கள் நடந்து கொண்டார்கள். சீன, இந்திய இன ஆசிரியர்களின் பாடுதான் திண்டாட்டமாக இருந்தது.

நிரந்தரக் குடியுரிமை பெற்றவர்களிடையே மொழி, மதம் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களில் பல்வித வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், மேலோட்டமாக ஒற்றுமையும் இருந்தது.

பண்டிகைக் காலங்களில், பிற இன நண்பர்கள் வீட்டுக்குப் போவதன் சிறப்பை அரசியல் தலைவர்கள் வலியுறுத்தி, தாமும் அதன்படி நடந்து கொண்டதை ஊடகங்களில் வெளியிட்டுக்கொண்டார்கள். அந்த சந்தர்ப்பங்களில், பொங்கலுக்கு குர்த்தா, சீனப் புத்தாண்டுக்கோ சிவப்பு ஸாடின் துணியில், தொளதொளவென்ற முழுக்கையும், கழுத்தை மறைக்கும் `மாண்டரின்` காலரும் கொண்ட சட்டை என்று, இனத்துக்குத் தக்கவாறு உடை அணிந்துகொண்டார்கள். ரம்ஜானுக்கு, அவர்கள் வழக்கப்படி, மலாய் உடை — பட்டு வண்ணத் துணியில் ஸாரோங், அதே நிறத்தில் முழுக்கை சட்டை, இடுப்பில், சரிகை வேலைப்பாடு அமைந்த, அங்கவஸ்திரம் போன்ற ஒன்று, மற்றும் தலையில் குல்லா.

பண்டிகைகள் போதெல்லாம் குழந்தைகள் பாடு கொண்டாட்டம்தான். எந்தப் பண்டிகையாக இருந்தாலும், `அங் பாவ்` (ANG PAU) என்ற பெயரில், ஒன்று, இரண்டு, ஐந்து அல்லது பத்து ரீங்கிட்கூடக் கையில் கிடைக்கும், கொடுப்பவர்களின் வசதியைப் பொறுத்து. பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகளைக்கூட கூப்பிட்டுக் கொடுப்பார்கள். சீனப் புத்தாண்டின்போது அவர்கள் வழக்கமாக இருந்தது இப்போது நாட்டின் பொது கலாச்சாரமாகிவிட்டது.

அவ்வளவு ஏன், இன ஒற்றுமைக்குச் சான்றாக அவளே இல்லையா?

ஒரு கீறலாக இருந்த கண்கள், மேடான கன்னம், கருத்த, நேராய்த் தொங்கும் நீளமான முடி என்று, தோற்றத்தில்தான் அவள் வேற்றினம். ஆனால், அவள் பெயரிலேயே தமிழ் இருந்தது. வளர்ப்புப் பெற்றோர்களின் உபயம்.

தமிழரசியைப் பெற்றவள், `ஏற்கெனவே மூணு பொம்பளைப் பிள்ளைன்னு மாமியார் என்னை ஏசிக்கிட்டே இருக்கிறா. இனிமே அடி, உதைதான்!` என்று அஞ்சி, அழுதாளாம். பிறக்கும் குழந்தை ஆணா, பெண்ணா என்று நிச்சயிப்பது தந்தையின் விந்துதான் என்று அந்த பாமரப் பெண்மணிக்குத் தெரியவில்லை.

அவளுக்குப் பிரசவம் பார்த்த பொன்னம்மா, `எனக்குக் குடுத்துடேன், ஆ ஸௌ (மாமி)! நான் எடுத்துக்கிறேனே!` என்றெல்லாம் கெஞ்சி, வாங்கி வந்தாளாம்.

அப்போது அவளுக்கு நாற்பது வயது. கல்யாணமாகி `எத்தனையோ` வருடங்கள் கடந்திருந்தும், வயிறு என்னவோ திறக்கவில்லை. புறம்போக்கு நிலத்தில் அந்த `சீனச்சி` வைத்திருந்த சிறு மளிகைக் கடையில் பருப்பு வகைகளைப் புடைத்து, கல் பொறுக்கி, அவள் அறிவுரைப்படி சற்றே குறைத்து அளவிட்டுச் சாமான்களை விற்பதுமாக மாதம் அறுபது வெள்ளிக்கு வேலை செய்துகொண்டிருந்த சமயம் அது. பிறர் வீட்டு வேலைக்குப் போனாலும், இதே சம்பளம்தான் கிடைக்கப் போகிறது! இங்காவது, யார் கண்ணிலும் படாமல் அரிசி, முந்திரி என்று அவ்வப்போது வாயில் போட்டு மெல்லலாமே என்ற திருப்தி அவளுக்கு.

என்றாவது பெற்றவள் தன் உடைமையை திரும்பக் கேட்டுவிடுவாளோ என்று பயந்து, வேறு ஊருக்கு வந்துவிட்டதையும் பருமனான உடலதிரச் சிரித்தபடி கூறுவாள் பொன்னம்மா. இன்னாரிடம் என்றில்லை. அவள் சுபாவப்படி, நடந்து முடிந்ததை எல்லாம், மாடு அசை போடுவதுபோல், உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பாள். அவள் பொழுதுபோக்கே அதுதான் — இடைவிடாது பேசிக்கொண்டிருப்பது. எங்காவது ஆரம்பித்து, எதிலாவது கொண்டு முடிப்பாள்.

அப்படித்தான் தமிழரசி தன் பிறப்பைப் பற்றி அறிந்துகொண்டாள். எத்தனையோ கதைகளுடன் அதுவும் ஒன்றாகிவிட, இயல்பாக ஏற்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

பள்ளத்தாக்கில் அமைந்த புறம்போக்கு நிலத்தில், கோணல்மாணலாக அவரவர்கள் கட்டிக்கொண்டிருந்த, எங்கெங்கோ பொறுக்கிவந்த மரப்பலகைகளும், அலுமினியத் தகரங்களும் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருந்த வீடுகளில் ஒன்று அவர்களுடையது.

தந்தை சின்னப்பன் லோரி ஓட்டுநர். பிறரைப்போன்று சிகரெட், சம்சு (மலிவு ரக மது) என்று பணத்தையும், நேரத்தையும் வீணாக்காது, தன் வேலை உண்டு, தொலைகாட்சி உண்டு என்றிருந்தார். பிறரிடமிருந்து அவர் எல்லா விதத்திலும் வித்தியாசமாகத்தான் இருந்தார். `காது செவிடாறதுக்கா டி.வி. போடுவாங்க?` என்று, மறைமுகமாக அக்கம்பக்கத்தினர் தம் இல்லங்களிலும் அந்த விலையுயர்ந்த பொருள் இருக்கிற பெருமையைப் பறைசாற்றுவதைக் கேலி செய்வார். நேரம் கிடைத்தபோதெல்லாம், தமிழ், ஆங்கிலம் என்றில்லை, மாண்டரின், காண்டனீஸ் ஆகிய சீன மொழிகளுடன், கொரியப் படங்களையும், பாடல் நிகழ்ச்சிகளையும்கூட விட்டுவைத்ததில்லை அவர். ஒலி அவர் காதிலாவது விழுமா என்பதே சந்தேகமாக இருக்கும்.

பள்ளி ஆசிரியைகள் எப்போதும், தம்மையுமறியாது, உரக்கப் பேசுவார்களாம். வகுப்பில் கத்தியே பழகிவிட்டதால் வந்த வினை.
சின்னப்பனோ, தாம் ஓட்டும்போது கடகட சத்தத்தை ஓயாது கேட்க நேரிட்டதாலோ, என்னவோ, எந்த ஒலியையுமே வெறுப்பவராக நடந்துகொண்டார். அவர் பேசுவதே அபூர்வம். எப்போதாவது வாயைத் திறந்தாலும், `தாமான்` (TAMAN) என்று வழங்கப்பட்ட, ஆயிரக்கணக்கில் விலைமதிப்புள்ள வீடு வாங்குவதைப்பற்றித்தான் இருக்கும்.

`தாமான் வீடுன்னா செங்கல்லாலும், சிமெண்டாலும் கட்டி இருப்பாங்க. சின்ன தோட்டமும் இருக்கும். மழை வந்தா, இப்படி வீட்டில இருக்கிற மங்கு, பாத்திரங்களை எல்லாம் தரையில வெச்சு, இருக்கிற வேலையையெல்லாம் விட்டுட்டு,கூரையைப் பிய்ச்சுக்கிட்டு ஒழுகற தண்ணியைப் பிடிச்சுப் பிடிச்சுக் கொட்டற பேஜார் பிடிச்ச வேலை இருக்காது,` என்று அடிக்கடி சொல்வார். ஏதோ நல்ல கனவு காண்கிற பாவத்தில் கண்கள் கிறங்கியிருக்கும்.

சின்னப்பனுடைய கனவு கனவாகவே போய்விட்டது.

அவளுக்குப் பன்னிரண்டு பிராயமாக இருந்தபோது நடந்தது அது. இரவு முழுவதும் வேலை செய்த களைப்பில், விடியற்காலையில் திரும்பும்போது, பேருந்துக்காகக் காத்து நின்ற ஐந்து பள்ளிச் சிறுமிகள்மேல் சின்னப்பன் மோத, தலத்திலேயே அவர்கள் உயிர் பிரிந்தது. தன் உடலில் ஒரு சிராய்ப்புகூட இல்லாமல் தப்பித்தது அவரது குற்ற உணர்ச்சியை மேலும் தூண்டிவிட்டது. தூக்கக் கலக்கமோ, அல்லது பிரேக் பிடிக்கவில்லையோ, அது அப்போது முக்கியமாகவில்லை.

`நான் மகாபாவி! அந்தப் பிஞ்சுகளை அநியாயமா அழிச்சுட்டேனே!` என்று கதறியபடி, மார்பில் ஓங்கி அறைந்துகொண்டார், இதயமே நிற்கும்வரை. விதிக்கப்பட்ட சிறைத் தண்டனையை ஒரு நாள்கூட அனுபவிக்காது, அந்த வகையில் குடும்பத்துக்குப் பழி நேராது போய்விட்டார் புண்ணியவான்.

சரிந்துவிட்ட தங்கள் குடும்ப நிலையைத் தான்தான் நிமிர்த்த வேண்டும் என்று அந்த இளம் வயதிலேயே தமிழரசிக்கு உறுதி ஏற்பட்டது. அவள் பிறந்த இனத்துக்கே உரிய அலாதி சுறுசுறுப்பும், எடுத்துக்கொண்ட எந்த காரியத்தையும் துல்லியமாக முடிக்கும் திறனும் அவளுடைய ரத்தத்திலேயே கலந்து வந்திருந்தன.

தந்தை இல்லாத குறை தெரியாதிருக்க, தாய் அவளிடம் இன்னும் பாசத்தைக் கொட்டினாள். `நான்தான் படிக்காத முட்டாளாயிட்டேன். நீயாவது நல்லாப் படிக்கணும், கண்ணு!` என்று நாள் தவறாது சொல்லிச் சொல்லி பொன்னம்மா அவளை வளர்த்ததில், இன்று தமிழரசி பட்டதாரி ஆசிரியை. பட்டப்படிப்புக்கு அரசாங்கத்தின் உபகாரச் சம்பளம் பெற்ற ஆயிரத்தில் ஒரு தமிழச்சி.

`எம்மக கவர்மெண்டு ஸ்கூல்லே படிச்சுக் குடுக்குது!` என்று பூரிப்புடன், அவள் காதுபடவே பொன்னம்மா பார்ப்பவரிடமெல்லாம் சொல்லிப் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும்போது, வேண்டாத நான்காவது மகளாய், எங்கேயோ கிடந்து இடிபட்டிருக்க வேண்டிய தன்னுடன் பிறந்த அக்காமார்களுக்கும் இந்த அதிர்ஷ்டம் இருந்திருக்குமா என்று யோசித்துப் பார்ப்பாள் தமிழரசி.

அவர்கள் மேற்படிப்பு படித்திருப்பார்களா, அல்லது, `பொம்பளைப் பிள்ளைக்கு படிப்பு எதுக்கு?` என்ற தாயின் சொற்களை ஏற்று, கடையில் எடையைக் குறைத்துப் போட்டு, பெருலாபம் பார்த்து, கடையை விரிவுபடுத்தியிருப்பார்களா?

`பெண்` என்றாலே பலருக்கும் அலட்சியம்.

கற்காலத்தில் கொடிய வனவிலங்குகளுடன் சண்டை போட்டு, தன் உயிரைப் பணயம் வைத்துக் கானகத்தில் உணவு தேடி வந்ததால், ஆண் வைத்தது சட்டமாக இருக்கலாம். இன்று என்ன வந்தது!

அவளுடைய பள்ளித்தோழி சியூ வாஹ், எப்போதோ சொன்னது நினைவில் எழும். `மேலே படிக்கணும்னு நான் எவ்வளவோ ஆசைப்பட்டேன். ஆனா, `ஒருத்தரை படிக்கவைக்கத்தான் வசதி இருக்கு. அதனால, ஒங்கண்ணன் படிச்சா போதும்,`னுட்டாங்க எங்கம்மா. அவனுக்கோ படிப்பிலே ஆர்வமே கிடையாது. இதை நான் சுட்டிக் காட்டினதும், `அவன்தானே கடைசிக் காலத்தில் எங்களை வைச்சுக் காப்பாத்தப் போறான்! நீ எப்படியும், கல்யாணமாகி, இன்னொருத்தர் வீட்டுக்குப் போகப் போறவதானே!ன்னு அலட்சியமா சொல்லிட்டாங்க. `அவன் காப்பாத்துவான்னு என்ன நிச்சயம்?` அப்படின்னு நான் சண்டை போட்டுக்கூட பாத்துட்டேன். ஆனா, அவங்க காதிலேயே போட்டுக்கல,` என்று அவள் துக்கம் தொண்டையை அடைக்க சொன்னதை எப்படி மறக்க முடியும்!
நல்ல வேளை, அவள் குடும்பத்தினரோ, உறவினரோ, `நீ வெறும் பொம்பளைப் பிள்ளைதானே! எங்களைப்போலக்கூட இல்ல. ஒனக்கு மஞ்சத்தோலு. அதோட, பெத்தவங்க தூர வீசிட்ட பிள்ளை நீ!` என்றெல்லாம் ஒரு முறைகூட அவளைப் பழித்ததில்லை.
இப்போது, அவளுடைய இருபத்தாறாவது வயதில் ஒரு தறுதலை கேட்கிறான், அவள் என்ன இனம் என்று!
சமாளித்துக்கொண்டு, தமிழரசி பதில் சொல்வதற்குள், இன்னொருவன் உரக்கக் கூறினான், “ஸாரி கட்டி, நெத்தியில புள்ளி வைச்சிருக்காங்களே, தெரியல? கெலிங் (KELING) தான்!” என்று.

வகுப்பில் ஒரு கணம் மௌனம்.

`கலிங்கத்திலிருந்து வந்தவர்கள்` என்று பொருள்பட, தமிழர்களை, கெலிங் என்று குறிப்பிடுவார்களாம். முன்பு எப்போதோ. அது இப்போது கெட்ட வார்த்தையாக, ஒரு இனத்தையே கேவலப்படுத்தும் சொல்லாக மறுவிவிட்டது — `ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கர்` என்பதுதான் சரி, `நீக்ரோ` என்ற பதம் அவமாரியாதையாகக் குறிப்பது என்பதுபோல்.

அண்மையில், புதிய அகராதி ஒன்றில் `கெலிங்` என்ற அந்த கெட்ட வார்த்தை இடம் பெற்றபோது, மலேசியாவிலிருந்த எல்லா இந்திய அமைப்புகளும் ஒட்டுமொத்தமாகக் கண்டனம் தெரிவித்து, அதை அகற்றச் செய்திருந்தனரே! அதெல்லாம் இந்த மாணவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை.

அவள் சிறு வயதில் இருந்ததைப்போன்று, வறுமைக் கோட்டின் கீழ் இருந்தார்கள் அவர்கள். பதினான்கு வயதிலும், எந்த ஒரு எழுத்தையும் படிக்கத் தெரியாது, தம் பெயரைக்கூட எழுதத் தெரியாதிருந்த சிலரும் அவ்வகுப்பில் உண்டு என்பது அவளுக்குத் தெரிந்ததுதான். பெரும்பான்மைச் சமூகத்தினர் ஆனாலும், பொருளாதார அடிப்படையில் தாழ்ந்து போனவர்கள். சமூகத்தில் தமக்குக் கிடைக்காத மதிப்பை நிலைநாட்டிக்கொள்ள வேறு வழி அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை, பாவம்!

இப்படியெல்லாம் அறிவு விவாதித்தாலும், தமிழரசிக்கு ஆத்திரமும், வருத்தமும் ஒருங்கே எழுந்தன.
“டீச்சர் இண்டியா!” என்று அவள் போதிக்கும் மலாய் மொழியில் பதிலளித்தாள். குரலில் ஆக்ரோஷம்.

மனம் சற்று கிலேசப்படும்போது, வேறு வேண்டாத நினைவுகளும் வந்து, இன்னும் குழப்பும்.

சமீபத்தில் வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இப்படி — எதிராளியின் தாக்குதலிலிருந்து தன்னை தற்காத்துக் கொள்வது அவசியம் என்பதுபோல் — அமைந்ததே, அது எப்போது என்று அவள் யோசித்தாள்.

ஓ! நேற்று மாலை கோலாலம்பூருக்கு அருகில், கெப்போங்கில் சீ ஹாக்குடன் தேநீர் அருந்தியபோது!

சீ ஹாக் மலாயா பல்கலைக் கழகத்தில்அவளுடன் படித்தவன். அவர்களுடைய தொடர்பை நிரந்தரமாக்கிக் கொள்ளும் உத்தேசத்துடன் இன்னமும் அவளையே சுற்றிச் சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தான்.

அரசாங்கத்துக்குச் சொந்தமான நிலத்தில் முறைப்படி லைசன்சுடன் வைக்கப்பட்டிருந்த சாப்பாட்டுக்கடை அது. ஓரடிகூட இடைவெளி இல்லாது, சிவப்பு நிறத்தில் மலிவான பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகளும், விரிப்பற்ற மூளி மேசைகளும் (மேடு பள்ளமாக இருந்த சிமெண்டுத் தரையில் ஆடாமல் இருக்க அவற்றில் சிலவற்றின் கால்களுக்குக்கீழ் மடித்து வைக்கப்பட்ட, பழுப்பாக நிறம் மாறிவிட்ட பழைய சீன தினசரிகள்) நிறைந்த ஹாக்கர் ஸ்டால் (HAWKER STALL) அது. பூதாகாரமான மின்விசிறிகளைத் தரையில் வைத்திருந்தும், ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கூரையின் வெப்பத்தைக் குறைக்க முடியவில்லை.

வாழ்க்கையை வளப்பமாக ஆக்கிக்கொள்ள இவ்வளவு தூரம் சிரமப்பட்டுவிட்டு, இப்போது ஏன் பின்னோக்கிப் போவதுபோல் இந்த மாதிரி கடைக்குள் நுழைய வேண்டும் என்று அவள் தயங்க, “ஒரு தடவை வந்து சாப்பிட்டுப் பாரு! பெரிய ரெஸ்டாரண்டுகளில செய்யறதுபோல, அஜினோமோடோவை எல்லாத்திலும் போடறதில்ல இங்க. சைனாவில பண்ணறமாதிரியே விதவிதமா சாமான்களை இவங்களே அரைச்சுக்கிறாங்க. விலையும் கொள்ளை மலிவு!” என்று பலமாக சிபாரிசு செய்து, அவளை அங்கு அழைத்து வந்திருந்தான் கல்லூரி நண்பன். “முந்தி எங்க பாட்டி இருந்தப்போ, இப்படித்தான் சமைப்பாங்க!” என்று சேர்த்துக்கொண்டான், பழைய நினைவுகள் கிளப்பிவிட்ட ஏக்கத்துடன்.

தமிழரசி, `தே ஸீ` என்று, பால் கலந்த டீயைக் கேட்டு, ஏற்கெனவே ஊற்றப்பட்ட சீனிப்பாலுடன், ஓரிரு ஸ்பூன் சீனியும் கேட்டு வாங்கி, அப்படிக் கலந்த டீயை விரும்பிப் பருகினாள்.

சூப்புடன் கலந்து, வெடுக்கென்றிருந்த `வான் தான் மீ`யை சாப் ஸ்டிக் பாவித்துச் சாப்பிட்டான் சீஹாக். ஒரு பெரிய கிளாஸில் வந்த `சைனீஸ் டீ`யை இடையிடையே குடித்தவனைப் பார்த்து, `இந்தக் கசப்பை எப்படித்தான் குடிக்கிறீங்களோ!` என்று தமிழரசி ஆச்சரியப்பட்டாள். `எனக்கு எல்லாமே இனிப்பா இருக்கணும்!` என்று அதே மூச்சில் தெரிவிக்கவும் செய்தாள்.

அவன் முகம் இறுகியது. “இண்டியன்!” என்று குற்றம் சாட்டுபவனைப்போல் கூறினான்.

அவளுடன் பூப்பந்து விளையாடும்போது, எதிராளியைத் தோற்கடிப்பதே குறியாக, `ஸ்மாஷ்` செய்வதைப்போன்று கடுமையாக வந்தது அச்சொல்.

தமிழரசி அயர்ந்து போனாள். பேச்சுவாக்கில் தான் ஏதோ சொன்னதற்கு இப்படி ஒரு எதிர்ப்பா!
தன்னை ஏன் எல்லாரும் வித்தியாசமகவே பார்க்கிறார்கள்?

கனத்த இதயத்துடன் பள்ளியிலிருந்து திரும்பியவளிடம் இருந்த மாறுதல் அன்புத் தாயின் கண்களுக்குத் தப்பவில்லை.”இன்னிக்கு வேலை அதிகமா, பாப்பா? முகமெல்லாம் வாடி இருக்குதே!”

அவளிடம் சொல்வதா, வேண்டாமா என்று ஒரு வினாடி யோசித்த தமிழரசி, “ஸ்கூல்ல ஒரு பையன் என்னை கெலிங்னு சொன்னாம்மா,” என்று குழந்தைபோல் தெரிவித்தாள். குரல் கம்மியது.

தான் பட்ட அவமானத்திற்காக தாயும் ஆத்திரப்படுவாள் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருந்தவளுக்குத் தோல்விதான்.

“எம்மக பின்னே யாரு?” பொன்னம்மா சிரித்தாள், கடகடவென்று. “ஒனக்குச் சின்னப் பிள்ளையிலிருந்தே கண்ணுக்கு மை பூசி, நெத்தியிலே பெரிய கறுப்புப் பொட்டிட்டு, கடலையெண்ணை வெச்சு தலைமுடியைச் சீவி, பின்னல்ல பூ வெச்சு, கைக்கு காப்பு மாட்டி — எவ்வளவெல்லாம் செஞ்சிருக்கேன்!” பெருமையுடன் நினைவுகூர்ந்தாள். கண்கள் கிறங்கின. அருமை மகளின் கன்னத்தைத் தடவி, நெற்றியின் இருபுறங்களிலும் காய்த்துப்போன விரல்களை வைத்து நெறித்தாள். “நம்பளைத் தவிர வேற யாரு இப்படி எல்லாம் அலங்காரம் செஞ்சுக்கிறாங்க இங்க? ஒன்னைப் பாக்கிறவங்க யாரும் — ஒன்னைப் பெத்த சீனச்சியே வந்தாக்கூட — தமிழவங்க வீட்டுப் பிள்ளைதான்னு சொல்வாங்க!” என்றவள், “போய், தண்ணி குடி, போ! சுடுதண்ணி போத்தல்ல விட்டு வெச்சிருக்கேன்!” என்று அந்தப் பேச்சை முடித்தாள். தினமும் செய்வதுதான். இருந்தாலும், வேண்டாத பேச்சை முடிக்க அது ஒரு நல்ல உபாயமாக இருந்தது.

கெட்டியாக, இனிப்பாக இருந்தது அம்மா கலக்கி வைத்திருந்த பானம். பெயர் மட்டும் கோப்பித்தண்ணி.
தமிழரசியின் உதடுகள் புன்னகையில் லேசாக விரிந்தன.
`பெயரில் என்ன இருக்கிறது!` என்று அவள் நினைப்பு ஓடிற்று.
நம்மைப் படைத்து, ஆட்டுவிக்கும் தெய்வம் என்னவோ ஒன்றுதான். ஆனால், இடத்துக்கு இடம் அதன் பெயரும், வணங்கும் முறைகளும் வேறுபடுகின்றன.

எங்காவது இரண்டு மனிதர்கள் ஒன்றுபோல் இருக்கிறார்களா! இருந்தாலும், தம்மைப்போல் அல்லாதவர்களை `மட்டம்` என்று பழித்துக் கேலி செய்வதில் ஒரு ஆனந்தம் பலருக்கு. பிறர் தாழ்ந்தால்தான் தாம் மேலே இருப்பதுபோல் பாவனை காட்ட முடியும் என்று நினைக்கும் அல்பங்கள்!

ஒற்றுமையை ஆதாரமாகக் கொண்டு, உறவை வலுப்படுத்துவதை விட்டு விட்டு, சிறு சிறு மாறுபாடுகளை எதற்காகப் பெரிது பண்ணுகிறார்கள்?

`இண்டியன்!` என்று அவளைப் பழிப்பதுபோலக் கூறிய சீ ஹாக்கையும், இனப் பெயரைக் கொச்சைப்படுத்திய மாணவனையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள். பரிதாபம்தான் எழுந்தது.

கல்லூரி நண்பன் மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கே அழைத்தான், தொலைபேசிவழி.”ஹை, டமில்! ஒங்கம்மாகிட்ட சொல்லிட்டியா? நம்ப கல்யாணத்தைப்பத்தி என்ன சொன்னாங்க?” ஆவலுடன் விசாரித்தான்.
“அது நடக்காது, சீ ஹாக்!” என்றாள் தமிழரசி, உறுதியான குரலில்.

(மலேசியாவில் தேசிய நிலநிதி கூட்டுறவுச் சங்கப் போட்டியில் பரிசு பெற்றது, சிறுகதைகள்.காம்)

எஸ் வி வேணுகோபாலன் 

எத்தனையோ அர்த்தமற்ற தொடர் அலுவல்களில் அவரை மறந்தே போயிருந்தேன். அப்போது தான் அந்தக் கடிதம் வந்தது. பவழவண்ணன் மிகவும் சுகவீனம் அடைந்ல்;]’திருப்பதாகவும், என்னை உடனே பார்க்க விரும்புவதாகவும் அவரது சகோதரி எழுதியிருந்த கடிதம் அது. அச்சு அசலாக அண்ணன் கையெழுத்து போலவே இருந்தது. இரவே புறப்பட்டேன். மறு நாள் அவரது வீட்டை நோக்கிச் சென்றவன், வாசலில் சூழ்ந்திருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்துக்  கலங்கிப் போனேன். பவழவண்ணன் போய்விட்டார்.  அடக்கமாட்டாது குமுறியபடி வேகமாக உள்ளே நுழைந்தேன்..ஓர் எளிய கவிஞனின் அகால மரணம் என்னைக் கொன்று தின்றது.

வாசலில் காத்திருந்த கூட்டத்தில் கவிஞர்கள் அதிகம் தென்படவில்லை. அவரது பள்ளிக்காலத் தோழர்களும், அண்டைத் தெரு சகாக்களும் சூழ்ந்திருந்தனர். மூங்கில் வந்து இறங்கி இருந்தது. சேகண்டி ஒலியும், அடி வயிற்றிலிருந்து எடுத்த காற்றை நிரப்பி ஊதிய சங்கின் கூவலும் கண்ணீரைப் பெருக்க வல்லதாக இருந்தது…

‘யே..அப்பா…ஒப்பிலா மணியே..கண்ணே, முந்தை விதிப் பயனோ, சாபம் எதுவோ நானறியேன் தம்பிரானே ..’ என்று சொல்லியவாறு கருத்த ஒரு ஆள் மீண்டும் சேகண்டி அடிக்கவும், இதெல்லாம் அங்க மசானத்துல வச்சுக்கப்பா..இங்க ஓதற வளக்கமில்ல..மனுசாளு குடியிருக்கற வீதின்னு தெரிய வேண்டாம்? என்று பெரியவர் ஒருவர் தடுத்துச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். ஒரு பக்கம் சட்டியிலிருந்து புகை பரவிய திசையில் பவழவண்ணன் குறித்த சிந்தனைகளில் ஆழ்ந்தேன்.

பவழவண்ணனை இலக்கிய சிந்தனை மாதாந்திரக் கூட்டத்தில்தான் முதன்முதல் சந்தித்தேன். அது எழுபதுகளின் பிற்பகுதி. ஒரு ஜோல்னாப் பை. தலையை அழகாக வாரிக் கலைத்தது மாதிரி முடி. அவர் கவிஞர் என்பதைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் கண்டு பிடித்தேன். இதற்கு பெரிய யோகக் கலை எல்லாம் தெரிந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்த இளம் வயதில் கவிதை மீது பித்துப் பிடித்த ஆசாமிகளை அவர்களது பார்வை, தோரணை, பழகும் விதம் இவற்றில் இருந்தே கண்டுபிடித்துவிடலாம். அநாயாசமாகத் தங்களது கவிதை வரிகளை எடுத்து விடுவார்கள்…தப்பிக்க முடியாதபடி கையில் ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தைத் திணிப்பார்கள், அது ஒரு பழைய வருஷத்து டயரியாக இருக்க எண்பது சதவீத சாத்தியங்கள் உண்டு. ஆனால் பவழவண்ணன் இந்த இலக்கணங்களையும் கடந்தவராக இருந்தார்.

அவரது நினைவாற்றல் அசாத்தியமாக இருந்தது. ‘முச்சங்கப் புலவர் முதல் முந்தா நாள் புலவர் வரை, இச்சை மதுவெனவே எண்ணிக் குடித்ததிலே மிச்சம் மிகுதியுள்ள முத்தமிழ்ப் பால் அருந்திக் கொச்சைக் கவி பாடும் பச்சைக் குழந்தை நான்…’ என்றார். ‘அருமையான கவிதை’, என்றேன்.

“வாலி சார், கவிஞர் வாலி…நீங்க விகடன்ல வாரா வாரம் வரும் அவரது கவிதைகளை வாசிப்பதில்லையா..” என்றார். நான் அசந்து போனேன். அடுத்தவர் கவிதைகளை ரசனையோடு சொல்லிக் காட்டித் தான் எனது நட்பு வட்டத்திற்குள் நுழைந்தார். சிறுகதைகளை விடவும் நாவலை விடவும் அவரது உயிர் கவிதையில் இருந்தது. ஆனால் அவரது கவிதை உலகம் மிகவும் பரிதாபமாக ஒலித்தது.

பனகல் பூங்காவில் வைத்து அவரது இதயத்தை என் முன்பாகத் திறந்து வைத்தார் ஒரு மாலை நேரத்தில். முதல் பாகம் கடவுள் வாழ்த்துக்களால் நிரம்பி இருந்தது. சரளமாக தேவார, திருவாசக, திருப்பாவை அடிகளை எடுத்தாண்டிருந்தார். எனது முக பாவத்திலிருந்து என் உள் ஓட்டத்தைப் பிடித்துவிட்டார்.

“சார், இதெல்லாம் ஆரம்பக் காலத்தில் பயிற்சிக்காக எளுதிப் பார்த்தது. தமிழ் ஆசிரியர் இராசகோபாலனார் தான் எதுகை மோனை எல்லாம் கட்டமைச்சுத் தந்தாரு….அரி, பரி, கரி, திரி…என்று வரிசைப் படுத்தி கடைசிப்  பக்கத்தில் எளுதி வச்சிருவேன் ..டக் டக் என்று தேவையான சொல்லைப் பொருத்தமான எடத்துல எடுத்துப் போட்டிருவேன் . பவளம் போல் மேனியான் என்ற வரியின் அடுத்த அடியில் பாருங்க, கவளம் என்று போட்டு யானையைக் கொண்டு வந்து இணைச்சதிலே சாரே அசந்து போய்ப் பாராட்டினாங்க..” என்றார்.

கடவுள் அருளால், அடுத்த பாகத்தில் காதலிக்க ஆரம்பித்திருந்தார். மெலிதாக உணர்வுகளைப் படர விட்டிருந்தார். மெதுவாக அடுத்தடுத்த கட்டங்களை இருபத்தாறாவது பக்கத்தில் எட்டி,  கடிமணம் வரை பயணம் போயிருந்தார். கிட்டத் தட்ட அச்சேறிய பிரதி மாதிரி இருந்தது அவரது அருமையான கையெழுத்து பிரதி.

இன்னும் இந்த நோட்டில் பதிவாகாத கவிதைகள் கைவசம் நிறைய இருக்குங்க..என்றார். எந்த இதழிலும் வரவில்லையா என்று கேட்டேன். வருத்தத்தோடு எதிர்மறையாகத் தலை ஆட்டினார்.

“பால் அப்படின்னு ஒரு இதளுக்கு தினமணியில் விளம்பரம் பார்த்தேன்..புதிய மாத இதள், படைப்பாளிகள் விரைந்து உங்கள் கவிதைகளை அனுப்பவும்னாங்க….விளுந்தடிச்சு எளுதிப் போட்டேன் சார்..பாவிப் பசங்க கொத்தா சந்தா பொஸ்தகம், விளம்பர கூப்பன் எல்லாம் எணச்சு பெரிய கட்டு ஒண்ணை அனுப்பி வச்சானுவ.. ஆத்தாடி நா எங்க போக இதுக்கெல்லாம் அலையன்னு, இருபது ரூவா கடன் வாங்கி அடுத்த தபாலில் சனியன் பூராத்தையும் அவனுக்கே திருப்பி அனுப்பிச்சு, மவராசா என் படைப்பு எதையும் நீ போடவும் வேணா, நா ஆடவும் வேணான்னு முளுகித் தொலச்சேன்..”

அவரோட கோபமும், வட்டார மொழியும், அவரது வெகுளித் தனமும் எனது நெஞ்சை நிறைத்தது…தேடித் தேடி சந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன் அவரை.

ஒரு வாரம் அமுதசுரபியைக் கொண்டு போய் அவரிடம் காட்டினேன்…பவழ வண்ணன் ஒங்க கவிதைதானே இது, அழகா வந்திருக்கே என்றேன்..

அசரவே செய்யாமல் வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு உதட்டைப் பிதுக்கினார்: “என்னோடது இல்ல சார்…எங்கேயாவது கவியரங்கம் போய்ப் படிச்சுட்டு வாரோம்ல, நம்ம புனைபெயர் கேட்டுக்கிட்டு அதையே அவனுகளும் வச்சிக்கிறானுவ  .ஆனா, கவிதையத் திருடுறதுக்கு, புனை பெயர் திருடுறது ஒண்ணும் மோசமில்ல..”

அடுத்த முறை பார்க்கையில்,இதப் பாருங்களேன்..திருமண வாள்த்து..நண்பரோட தங்கச்சிக்காக எளுதினது..என்று காலண்டர் தாளின் பின்புறத்தில் எழுதியிருந்த கவிதையைக் காட்டினார்.

சொக்கலிங் கப்பேர் கொண்ட என்று அறுசீர் விருத்தத்தில் தொடங்கி அதில் சொற்கள் பலவும் முழுதாய் ஒரு சீரில் படியாததில் தோற்று, வேறு என்று அடைப்புக் குறி போட்டு எண் சீருக்கு மாறி முடித்திருந்தார். காரிகை, கண்ணாளன் போன்ற சொல் பிரயோகம் எப்படி என்று பெருமிதத்தோடு கேட்டு அவராகவே புன்னகை பூத்து நின்றார். வாசித்துத் தந்த மடல் என்ற வாக்கியத்தை எனது விரலால் தடவிய போது, அவர் கண்களில் நீர்த் துளி பூத்ததைக் கவனித்து அதிர்ந்து போனேன்..வண்ணக் காகிதத்தில் அச்சிட்டு மண்டபத்தில் எல்லோருக்கும் வழங்கலாம்னு ஆச இருக்கு… ஆனா, காசில்ல. ஒரே காபி மட்டும் ரெடி பண்ணி – நம்ம கையெளுத்துதான் அச்சு மாறித் தான இருக்குமே, பிரேம் போட்டுக் கொடுத்திரலாம்னு இருக்கேன்..என்றார்.

எனக்கு என்னவோ, காதல் கிழத்தியவள் கொஞ்சு மொழி பேசுபவள் என்று அவர் மணப் பெண் பற்றி விவரித்ததில் அவரது ஏக்கம் கலந்திருக்குமோ என்று பட்டது. கேட்கத் துணிவின்றி விட்டு விட்டேன். அன்றைக்கு வழக்கமாக தேநீர் அருந்துபவர், வேண்டாம் சார் என்று மறுத்துக் கொண்டது அவரது பொருளாதாரத்தின் சுய வெறுப்பில் இருந்து அப்படி நடந்து கொள்கிறார் என்று தோன்றியது. ஆள் ஏகத்திற்கு மெலிந்திருந்தார்.

இளங்கலை பொருளாதாரம் என்று அவரது நோட்டுப் புத்தகத்தின் மேலட்டையில் எழுதியிருப்பார். ஆனால் வேலை எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்பதை நேரடியாக அவர் ஒருபோதும் சொன்னதுமில்லை, நானும் அது குறித்துக் கேட்டுக் கொண்டதுமில்லை.

அடுத்த வாரம் பார்க்கும் போது, அம்புலி மாமா இதழின் புகைப்பட வாக்கிய போட்டிக்கு எழுதியதைக் காட்டினார்.

“மொதப் படம் ஆனை மேல ஆள் உக்காந்து போவாங்க சார்…பக்கத்துல உள்ளதுல விநாயகப் பெருமான் படம்..நா எப்படி யோசிச்சுப் போட்டேன் பாருங்கள், துதிக்கை யானை மீது வலம், துதித்து வலம் வர யானை முகம்…எப்படிங்க சார், நல்லாயிருக்கா, தேர்வானா, அய்ம்பது ரூவா வரும் சார்..”

எனக்கு அவரது ஜீவிதத்தின் தட்டு தாழ்ந்து கொண்டே வருவது வலித்தது. அடுத்த மூன்று வாரங்களுக்கு ஆள் எங்கும் தட்டுப் படவில்லை. நான் கோவையில் வேலை கிடைத்துப் போகவும், சென்னை வருவது அரிதாகிப் போனது… பவழவண்ணன் விலாசம் இருந்தது, ஆனால் கடிதம் எழுதத் தயக்கமாக இருந்தது…

ஆனால் அவரிடம் இருந்து கடிதம் வந்தது…மிகவும் வியப்பாகிப் போனது எனக்கு. எப்படியோ நண்பர்கள் மூலம் மிகவும் முயற்சி எடுத்து எனது முகவரியைப் பிடித்திருக்கிறார் மனுஷன். கண்ணீர் மல்க இருந்தது அவரது உணர்ச்சி மடல். உடனே அவரைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது..

அடுத்த வாரமே சனிக்கிழமை புறப்பட்டுப் போனேன். மிகவும் சோர்ந்தும், முகம் வாடியும் இருந்தார். பதினைந்து நாளாகி இருக்கும் போலிருந்தது முகத்தை மழித்து. இலேசாக இருமினார். வீட்டில் அவரது அம்மா மட்டும் இருந்தார். தெரிந்தது மாதிரி உடனே காப்பி கலந்து கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.

“…என்னவோ தம்பி, ஒரு வேல கிடைக்கக் கூடாதா எம்மவனுக்கு.. நாலு ஆளு நாலு பேச்சு சொல்லத் தான் செய்வாங்க.. அதுக்குப் பாத்தா ஆகுமா.. எல்லாத்தையும் மனசுக்குள்ள போட்டுப் பொதச்சுக்குறான்.. கதவச் சாத்தி வச்சிக்கிட்டு எளுதித் தள்றான்..ஏன்பா.. இதெல்லாம் பொஸ்தவமாப் போட நெறைய காசாகுமா.. விக்கிறது கஸ்டம்கிறாங்க.. அது வேற பெரிய மனக் கொற அவனுக்கு..”

பவழவண்ணன் வேண்டாம், அதெல்லாம் சொல்ல வேண்டாம் என்று சைகையால் தடுத்துக் கொண்டிருந்தார். நான் எதுவும் பட்டுக் கொள்ளாமல் புறப்பட்டேன். மறுபடியும் கோவைக்குத் திரும்பியதும் பவழவண்ணனை முற்றிலும் மறந்துவிட்டிருந்தேன்….இப்போது எல்லாம் முடிந்து போய்விட்டது.

பவழவண்ணன் இறுதி யாத்திரைக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். எனது கேவல்களை அடக்கிக் கொள்ள ஒரு சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தேன். பவழவண்ணன் புகை பிடித்தலுக்கு எதிரான வாசகப் போட்டிக்கு ஒரு கவிதை வரி எழுதிப் போட்டது நினைவுக்கு வந்தது: நச்சுக் காற்றில் கரைய விடாதே உனது நாளைய வாழ்வை…

அருகில் இருக்கும் சுடுகாடு நோக்கி நகர்ந்த ஊர்வலத்தின் பின்னே நடந்தேன். அந்தப் பெண்ணும் வந்து சேர்ந்த போது தான் தெரிந்தது, பவழவண்ணன் சகோதரி அது என்று.

நான் தான் சார் உங்களுக்குக் கடிதம் போட்டது..மணிமேகலை என்று அறிமுகம் செய்தவாறு அருகே நடக்கத் தொடங்கினாள் அவள். “மத்த எல்லாரையும் விட உங்க மேல அண்ணனுக்கு ரொம்பவும் உயிர்” என்றாள்.

“எனக்கும் அப்படித் தான் அவர் மேல் அத்தனை பிரியம்” என்றேன்.

“அப்ப ஏன் சார் நீங்களும் அவர மத்தவங்க மாதிரியே நடத்தினீங்க..” என்றாள்.

அந்த வாக்கியத்தின் சூடு தாங்காமலும், புரியாமலும் திணறினேன் நான். தனது தோளில் இருந்த பையைக் காட்டினாள் அவள். பை முழுக்க பவழவண்ணனின் கவிதை நோட்டுப் புத்தகங்கள், தனித் தனி தாள்களில் கவிதைகள் நிரம்பி இருந்தன.

“எங்க அண்ணன் பாவம், தான் ஒரு பெரிய கவின்னு மனதார நம்பிக் கொண்டிருந்தார்..தனது கவிதைகள் கால காலத்திற்கும் சாகா வரம் பெற்றவை..வேறொருவர் எழுத இயலாதவை. என்று தனக்குள் கோட்டை கட்டி இருந்தார்..”

அவளது பேச்சுத் தமிழ் வேறு தளத்தில் மிதப்பதை அப்போது தான் கவனித்தேன்..

“தெரியும்..ஓர் அப்பாவியான மனிதர் அவர்.எளிதில் நொறுங்கி விடுவார் என்றுதான் அவரோடு பெரிய விவாதம் எல்லாம் செய்யாம அவரப் பாராட்டிக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன்..” என்றேன்..

“சரியில்லைங்க அது தவறு…தன்னை உண்மையா மதித்துப் பேசுகிற ஒரு மனிதரிடம் அவரைக் குறித்த அளவு கடந்த சுய மதிப்பீடு இருப்பதை எப்படி நீங்களும் வளர்த்துவிடப் போயிற்று?” என்ற அவளது அதிரடி கேள்வியைத் தவிர்த்து விட முயன்றேன். அவளோ அடுத்தடுத்து கேள்விகளால் என்னைத் திக்கு முக்காட வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“தனது திறமைகளை, மிதமிஞ்சிய ஆற்றல்களை படைப்புலகம் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்ற கவலை தான் அவரை மிகவும் வாட்டி எடுத்துக் கொண்டிருந்தது…ஆனால் அவரது நண்பர்கள் வட்டமோ அவரது அறியாமையை ரசித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறது.. எங்க அண்ணன் அன்பின் மறு உருவம்…எந்த எதிர்பார்ப்புமற்ற பாசத்தை ஒரே ஒரு சந்திப்பில் அறிமுகமான மனிதர்களிடமும் பொழியும் பெரிய உள்ளம் அவனது. அவனை அவனது கவிதையை வைத்து நான் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள முடியாது….அவனது அன்பு ஆகப் பெரும் படைப்பாளியின் ஆளுமையைக் காட்டிலும் மகத்தானது… “

எப்போது சுடுகாடு வந்தது என்று கூடக் கவனித்திருக்கவில்லை நான்… இறுதிச் சடங்குகள் வேக வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்தது. என்னிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த மணிமேகலை சடாரென்று தகன மேடை ஏறி அண்ணனின் முகத்தருகே நின்று கடைசி பார்வை பார்த்துக் கொண்டாள்.

‘முன்னை விதிப்பயனோ…கண்ணே’ என்று சேகண்டி ஒலிப்பவன் பெருங்குரலெடுத்தான். வீட்டுப் பெரியவர் எங்கிருந்தோ, வெட்டியானைப் பார்த்து ஏம்பா ஒடம் பால் சொல்ல மாட்டியா… என்று கத்தினார். சொல்லிட்டேங்கையா..ஏம்பா மொகமொழி பார்த்துக்க. உடம் பால், உடம் பால்…என்று குரல் கொடுத்தான்.

பவழவண்ணனின் தந்தை கதறிக் கதறி அழுதபடி தண்ணீர் நிரம்பிய பானையைத் தோளில் சுமந்தபடி வலம் வந்தார். அவர் பின்னால் கத்தியோடு வந்த ஆள் அந்தப் பானையில் மூன்றாவது ஓட்டை போடவும் பெருகிய கண்ணீரை மறைக்க முடியவில்லை… பவழவண்ணன் முகத்தை அருகே சென்று பார்க்கத் துடித்தேன்.. மணிமேகலை பையிலிருந்து அத்தனை காகிதங்களையும், நோட்டுப் புத்தகங்களையும் வெளியே எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். என் பக்கம் ஒரு பார்வை பார்த்தாள்…தந்தை தனது மகன் சிதைக்குக் கொள்ளி வைக்கவும், நான் எதிர்பாராத நேரத்தில் சட்டென்று கையிலிருந்தவற்றை அப்படியே பவழவண்ணன் மீது பரவிக் கொண்டிருந்த நெருப்புக்குத் தீனி ஆக்கினாள் மணிமேகலை.

நான் கேட்காமலே என்னிடம் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்: “எங்க அண்ணன் இருக்கப்ப அவர் பட்டது போதும்…தவறிக் கூட அவரது மறைவுக்குப் பிறகு அவரது கவிதைகளை வைத்து யாரும் அவரை அவமதிப்பதை நான் அனுமதிக்க முடியாது..” என்று வெடித்தழத் தொடங்கினாள்.

சீறிச் சீறி அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்த பெருந் தீ என்னை மாறி மாறி கன்னத்தில் அறைந்தது மாதிரி இருந்தது.

*******************

நன்றி: நவீன விருட்சம்

மாதவன் இளங்கோ

என்னைப் பற்றிச் சொல்வதற்கு பெரிதாக எதுவும் இல்லை. இந்தியாவின் ஏதோவொரு கிராமத்தில் பிறந்து,  நகரத்திற்கு இடம்பெயர்ந்து, கல்லூரிப் படிப்பை முடித்துவிட்டு, உலகின் ஒரு கால்பகுதியேனும் சுற்றிவிட்டு தற்போது ஐரோப்பாவின் ஹாலந்து நாட்டின் மாஸ்ட்ரிக்ட் எனும் நகரத்தில் குடும்பத்துடன் வாழ்ந்து வரும் ஒரு என்.ஆர்.ஐ ஆசாமி.

விடிந்தால் தீபாவளி. ஆனால், மறுநாள் அலுவலகத்துக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதால், முந்தைய நாள் மாலையே நகரிலும், நகருக்கு வெளியிலும் இருக்கும் இந்திய  நண்பர்கள் சிலரின் வீடுகளுக்கு மனைவி, மகன்கள் சகிதம் சென்று, வாழ்த்துக்களையும் இனிப்பு பதார்த்தங்களையும் வழங்கி, ஒவ்வொரு வீட்டிலும் சிறிது நேரம் அளவளாவிவிட்டு, மீண்டும் வீட்டிற்குள் நுழைந்த போது மணி பத்து.

பால்கனிக்கு சென்று நின்றேன். அங்கே பல வண்ண வானவேடிக்கைகளில்லை. கண்கவர் மத்தாப்பூக்கள் உண்டாக்கும் வளையங்களைக் காண முடியவில்லை. வெடிச்சத்தம் சிறிதும் இல்லை. அமைதி, எங்கும் அமைதி. காதைச் செவிடாக்கும் அமைதி!  தீபாவளியை கோலாகலமாகக் கொண்டாடக் கூட்டம் இல்லை. அந்த விறுவிறுப்பும், பரபரப்பும் இல்லை. ஆர்பாட்டங்கள் இல்லவே இல்லை! அட, இது இந்தியாவே இல்லை!

ஒருவித ஏக்கத்தோடும், வெறுமையோடும் எனது அறைக்குச் சென்று, ஹீட்டரை பொருத்திவிட்டு, சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து கண்களை மூடினேன். பக்கத்து அறையில் என் மனைவி யூட்யூபில் சரவெடி காணொளிகளைக் காட்டி, தீபாவளி பற்றி என் பிள்ளைகளுடன் பேசிக் கொண்டிருப்பது கேட்டது. அவ்வளவுதான், என் மனம் கிட்டத்தட்ட ஒரு இருபது தீபாவளிகள் பின்னோக்கி, மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து பயணித்தது.

அப்போதெல்லாம் நாங்கள் தீபாவளி கொண்டாடியதில்லை. இப்போதும்  அப்படித்தான் – என் ஊருக்குச் சென்றால் தீபாவளி கொண்டாடுவதில்லை.

என் தந்தை ஒரு தீபாவளியன்றுதான் அவருடைய தாயாரையும், சகோதரர்களையும், அந்த சமயத்தில் பரவிய ஒரு வகையான விஷக்காய்ச்சலுக்குப்  பறிகொடுத்துவிட்டார் என்றும், அன்றிலிருந்து அவர் தீபாவளி கொண்டாடுவதில்லை என்றும் என் தாயார் சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறோம் நானும் என் தம்பியும். ஆகையால் அந்த நாளில், பெரும்பாலும் அவர் மௌனமாகவோ அல்லது தியான நிலையிலோ தான் இருப்பார்.

இது எங்களுக்குத் தெரிந்த நாளிலிருந்து, அவரது உணர்வுகளுக்கு மதிப்பு அளிக்கும் வகையில் நாங்களும் தீபாவளி கொண்டாட விரும்பியதில்லை – கொண்டாடியதில்லை. “பட்டாசு வேண்டும்! புத்தாடை வேண்டும்!” என்று நானோ, என் தம்பியோ கேட்டதே இல்லை. இந்தியாவில் பண்டிகைகளுக்கா பஞ்சம்? தீபாவளிக்குப் பதிலாக வேறு எதையாவது கொண்டாடிவிட வேண்டியதுதான்.

இருந்தாலும், நாங்கள் சிறுவர்களாதலால், மற்ற சிறுவர்கள் சரவெடிகள் வெடிப்பதையும், மத்தாப்பூக்கள் கொளுத்துவதையும் பார்க்கும்போது மனம் “நமக்கும் கிடைக்காதா?” என்று ஏங்குவதை தவிர்க்க முடிந்ததில்லை. “பரவாயில்லை, மத்தாப்பூ மட்டுமாவது வாங்கலாமே? என்ன ஆகிவிடப்போகிறது?” என்று எனக்கு மனது மாறினாலும், “வேண்டாம்!,” என்று மறுத்துவிடுவான் என் தம்பி. அந்தச் சிறுவயதிலேயே அவன் கொண்டிருந்த  நேர்மையும், பெருந்தன்மையும், புரிதலும் ஆச்சர்யமானவை தான். ‘குழந்தைகள் பாவம் விளையாடிவிட்டுப் போகட்டும்’ என்கிற பெருந்தன்மை பெரிய மனிதர்களுக்கே இல்லாதபோது, மற்றவர்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் மழலையின் பெருந்தன்மை போற்றுதலுக்குரியதல்லவா?

தீபாவளி நாளன்று நாங்கள் நான்கு மணிக்கெல்லாம் எழுந்துவிடுவது வழக்கம். எங்கள் எதிர் வீட்டு நண்பன் வாசு வண்ண வண்ண வெடிகளாய் வெடித்து மகிழ்வதை நாங்கள் இருவரும் மாடிப்படியில் அமர்ந்து பார்த்து ரசிப்போம்.

அதற்கு பின்னால் நாங்கள் செய்ததை இன்று நினைத்தால் இன்றுகூட எனக்கு சிரிப்பு வருகிறது.

என் பக்கத்து வீட்டு நண்பன் சரவணன், “நீங்க வெடிக்கலையா….? ஏ…ன்? எதற்கு…?” என்று ராகத்தோடு கேட்டுப் பாடாய்ப் படுத்தி எடுத்துவிடுவான். அதனால், அவன் எழுவதற்கு முன்னரே, எதிர்வீட்டு வாசலில் இருக்கும் வெடித்த காகிதக் குவியல்களையெல்லாம் அள்ளி எடுத்து வந்து எங்கள் வீட்டு வாசலில் போட்டு விடுவோம்.

பட்டாசு வெடிப்பதை  விட, இந்த விளையாட்டு தான் எங்களுக்கு சுவாரஸ்யமாகவும், பேரானந்தம் தருவதாகவும் இருந்தது.

விடிந்ததும் நம் பக்கத்து வீட்டு நண்பர் சரவெடி கிளப்புவார். வழக்கம் போல வந்து கேள்விக்கணைகளை தொடுப்பார். “அதெல்லாம் நாலு மணிக்கே ஆயிடுத்து!” என்று ஒரு கதையை அள்ளி விட்டுவிடுவோம். அவனும் அதை நம்பி சரவெடியில் மீண்டும் மும்முரமாக இறங்கி விடுவான்.

அப்போது என் மனதை மிகவும் கவர்ந்த இன்னொரு விஷயம் ஒன்று உண்டு. தெருவில் சரவெடிச்சத்தம் கேட்க ஆரம்பித்தால் போதும், குறவர் இனச் சிறுவர் கூட்டம் ஒன்று எங்கிருந்தாலும் ஓடி வந்து, சரவெடியை கண்டுகளித்து ஆர்ப்பாட்டம் போடும். ஒரு நீண்ட சரவெடியை கொளுத்தும் போது, எல்லா வெடிகளும் வெடிக்காது, ஒன்றிரண்டு வெடிகள் தப்பிப் போயிருக்கும். சரவெடி ஓய்ந்ததும், அந்தச் சிறுவர்கள் தப்பியவற்றையெல்லாம் தேடியலைந்து பொறுக்கியெடுத்து வெடித்து மகிழ்வார்கள். அதிலும் பார்த்தீர்களேயானால், அவர்கள் பொறுக்கியெடுத்த வெடிகள் பலவற்றில் திரிகளே இருக்காது. இருந்தாலும் விடாமல் அவற்றையெல்லாம் பிய்த்தெடுத்து, உள்ளிருக்கும் மருந்தையெல்லாம் சேகரம் செய்து கொண்டு போய் மொத்தமாகக்  கொளுத்தி விட்டு ஆட்டம் போடுவார்கள்.

அவர்கள் என்னவோ இதையெல்லாம் குதூகலத்தோடு செய்து கொண்டிருந்தாலும், அவ்வாறு அவர்கள் தேடித்திரிவதைப் பார்க்கப் பரிதாபமாகவும், சிறிது விந்தையாகவும் கூட இருக்கும். எனக்கும் அவர்களைப்போலவே பட்டாசு கிடையாது தான். ஆனால், அது போதாமையினாலோ, இல்லாமையினாலோ அல்ல என்கிற புரிதல் எனக்கு இருந்தது. அவர்களுக்குத் தருவதற்காகவாவது கொஞ்சம் பட்டாசு வாங்கினால் நன்றாக இருக்குமே என்று மட்டும் நினைத்துக் கொள்வேன்.

அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து நான் கண்டெடுத்த ஒரு நண்பன் தான் – ‘குகன்’. அவனை இன்று நினைத்தாலும் என் முகத்தில் புன்னகை வந்து ஒட்டிக்கொள்கிறது. மேமாத சென்னையில் நான்கு மணிநேரம் பைக்கில் அலைந்துவிட்டு, திடீரென குளிரூட்டப்பட்ட அறைக்குள் நுழைந்தால் எதிர்கொள்ளும் குளிர்ச்சியை என்னால் உணரமுடிகிறது. மகிழ்ச்சி என் மனதை நிறைக்கிறது.

அவர்களுடைய வாழ்க்கைமுறை எவ்வளவு  வித்தியாசமானது என்று நான் சொல்லி உங்களுக்குத் தெரிய வேண்டியதில்லை. பேச்சுவழக்கில் அவர்களை நாம் “குருவிக்காரங்க” என்று அழைப்போம். அது குகனுக்குப் பொருத்தமான ஒரு பெயர்தான். அவன் ஒரு பறவை; எந்தக் கவலையும் இன்றி, சிட்டுக்குருவியைப்போல் எப்போதும் ஆனந்தமாக  சிறகடித்துப் பறக்கும் ஒரு ‘சுதந்திரப் பறவை’.

என்னுடைய வாழ்க்கையும்  ‘கொஞ்சம்’ சுதந்திரமானது தான். மாலை நான்கு மணிக்கு பள்ளி விட்டால், நான்கு பதினைந்திற்குள் வீட்டில் இருக்க வேண்டும். என் சுதந்திரம் அந்த அளவில் இருந்தது.

அவன் எனக்கு நண்பனான பின், நான் நிறையவே மாறிவிட்டிருந்தேன். அவனோடு வேட்டையாடச் சென்றேன், தெருவில் கில்லி, கோலி எல்லாம் விளையாட ஆரம்பித்தேன். அவன் கூடாரத்திலெல்லாம் (அதுதான் வீடே!) பலமுறை அவனுடன் அமர்ந்து  உணவருந்தி மகிழ்ந்திருக்கிறேன். கூடாரத்தைப் பற்றி அங்கு யாருக்கும் எந்தக் கவலையும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. எப்போது சென்றாலும் அங்கே ஆனந்தம், ஆர்ப்பாட்டம் தான். எங்கள் வீட்டில் அதற்கு நேர்மாறாக எப்போதும் ஒரு ‘பின் டிராப் சைலன்ஸ்’ இருந்தாக வேண்டும்.

அந்தக் கூடாரத்தைப் பற்றியும், அந்த வாழ்க்கை முறையைப் பற்றியும் எழுதினால் நிச்சயமாக இந்தக் கதை ஒரு குறுநாவலாகிவிடும். அவன் செய்வதையெல்லாம் அப்படி ரசித்திருக்கிறேன்.

அவனை என் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தேன். ஆரம்பத்தில் ஏனோ என் தாயார் அதை விரும்பவில்லை. அவனையும் எங்களுக்குச் சமமாக  நடத்தவேண்டும் என்று அவனது அங்கீகாரத்திற்காக வீட்டில் ஒரு பெரிய யுத்தமே நடத்தினேன். அது வேலைக்கு ஆகாததால் பிறகு, காந்திய வழியில் உண்ணாவிரதமெல்லாம் இருந்ததுண்டு. வெகு விரைவில் அவன் கிட்டத்தட்ட எங்கள் வீட்டில் ஒருவனாகவே மாறிவிட்டிருந்தான். எல்லோருக்கும் அவனைப் பிடித்துப்போய் விட்டது.

அவனோடு சேர்ந்து நான் கோலி விளையாடியது மாறி, அவன் எங்களோடு சேர்ந்து கிரிக்கெட் விளையாட ஆரம்பித்தான். அவ்வளவு ஏன்? அந்த சமயத்தில் பிரபலமான பாக்மான், பாராட்ரூப்பர், பிரின்ஸ் ஆப் பெர்ஷியா போன்ற விளையாட்டுகளெல்லாம் கூட, எங்கள் வீட்டு கணிப்பொறியில் விளையாட ஆரம்பித்தான்.

பள்ளிப்படிப்பை நிறுத்தியிருந்த அவன், என் தந்தையின் உதவியோடு ஒரு பள்ளியில் சேர்ந்து படிக்கவும் ஆரம்பித்தான். அந்த வயதிலேயே எனக்கு தெரிந்தவற்றையெல்லாம் அவனுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தேன். எதைச் சொன்னாலும் அப்படியே ‘பற்றிக்கொள்ளும் அவனது திறம்’ என்னை வியக்க வைக்கும்.

அந்தப் பறவை மெதுவாக எங்கள் கூண்டுக்குள் அது அறியாமலேயே சிக்கிக் கொள்ள ஆரம்பித்தாலும், அது நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை.

ஒரு சமயத்தில் அரசாங்க அதிகாரிகளின் நடவடிக்கைகளால், அவர்களின் கூடாரங்களெல்லாம் அகற்றப்பட்டன. சிறகடித்து பறக்கும் சுதந்திரப் பறவைகளின் வாழ்க்கை என்று நான் கருதிய அந்த நாடோடிகளின் வாழ்க்கையில் இருந்த சிரமங்களும், சிக்கல்களும், அப்போது தான் எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தது.

நாமெல்லாம் இன்று வைபை (Wi-fi) சமிக்ஞைகள் சில நொடிகள் வரவில்லையென்றால் கூட பொறுமையிழந்துவிடுகிறோம். ஆனால்,  படுக்கைகளையும், பொருட்களையும், மூட்டைகளையும் தூக்கிக் கொண்டு இடம்பெயர்ந்து போய்க்கொண்டிருந்த அந்த நாடோடிக் கூட்டத்தின் வாழ்க்கையை நினைத்து அன்றிரவு அழுதது இன்றும் நினைவிலிருக்கிறது.

தோளில் ஒரு பையை மாட்டிக்கொண்டு, தலையில் இருந்த மூட்டையை ஒரு கையில் பிடித்துகொண்டு, மறுகையை என்னை நோக்கி அசைத்தவாறு, ‘வெளிநாட்டுக்குச் செல்வது’ போன்று மகிழ்ச்சியோடு  சிரித்துக்கொண்டே அவன் சென்ற அந்தக் காட்சி உண்மையில் என்னுள் உறைந்து போயிருக்கிறது.

அதன் பிறகு, அவனைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பே எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. இடம்பெயர்ந்து போனது என்னவோ என் நண்பன் தானே ஒழிய, எங்கள் நட்போ அல்லது அந்த நட்பின் மூலம் கிடைத்த அனுபவமோ அல்ல.

என் மனவெளியில் அடிக்கடி உலவிக்கொண்டிருக்கும் அத்தினங்களின் நினைவுகளைப் பதிவுசெய்து, உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்வதன் மூலம், இந்த நட்பும், அனுபவமும் சாஸ்வதம் பெற்றுவிடும் என்று நம்புகிறேன். அதேபோல, இரைச்சல் நிறைந்த இன்றைய வாழ்க்கை சூழலில், இதுபோன்ற குளிர்ச்சியான நினைவுகள் மனதிற்கு சிறிதளவேனும் இதமும், இனிமையும் தரும் என்றும் நம்புகிறேன். இன்றைக்கு அது போன்ற ஒரு நட்போ அல்லது எனக்கு அப்போதிருந்த மனநிலையோ கோடி கொடுத்தாலும் கிடைக்குமா எனத் தெரியவில்லை.

அவன் நிச்சயம் எங்கோ இருக்கிறான். ஆனால் அவனை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை. அது திரைப்படங்களில் மட்டுமே சாத்தியம். ஒருவேளை நீங்கள் அவனை சந்திக்க நேர்ந்தாலும், அது சாத்தியம்!

இருப்பினும், உங்களுக்கு ஒரு கோரிக்கை!

ஒருவேளை நீங்கள் அவனை சந்திக்க நேர்ந்தால்.. சந்திக்க நேர்ந்தால்..

‘என்னைப் பற்றி அவனிடம் தயவுசெய்து எதுவும் கூறி விடாதீர்கள்!’

அதுவும் இந்த பாழாய்ப் போன உலகத்தில், ‘கார் எப்போ வாங்குற? கார் எப்போ வாங்குற’ என்று திரும்பத் திரும்ப கேட்டு உயிரெடுத்த உடன்பணிபுரிபவர்களின் வாயடைக்க கடனுக்கு கார் வாங்கி, ‘நீ வீடு இல்லாமல் இருப்பது எனக்கு அவமானம்’ என்று கூறிய தந்தையின் கௌரவத்திற்காக கடனுக்கு வீடு வாங்கி, மேலும் காதணி, நிச்சயதார்த்தம், திருமணம் என்று பல விழாக்களில் சொந்தங்கள் முகத்தைத் தூக்கி மும்பையில் வைப்பதை காணச் சகிக்காமல், அவர்களோடு பெருமையுடனும் புன்னைகையுடனும் மேடையில் புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொள்ளும் பொருட்டு, கடன் அட்டை உபயோகித்து தங்க நகைகள், துணிமணிகளெல்லாம் வாங்கி, பொறுப்போடு நான்காம் தேதிக்குள் அத்தனை தவணைகளையும் கட்டி, எஞ்சியிருந்த காசில் வீட்டுக்கு மளிகைப்பொருட்கள் வாங்கி, பிள்ளைகளுக்கு பொம்மைகள், எனக்குப் புத்தகங்கள் வாங்கி மாத கடைசியில் கையில் காசில்லாமல் கஷ்டப்பட்டு, நண்பர்களிடமும் கடன் வாங்கி, கடன் பட்டியல் கூட்டுத்தொடராகவும், கடன் பணம் பெருக்குத்தொடராகவும் வளர்ந்து, மன அழுத்தத்துக்கும், மன உளைச்சலுக்கும் உள்ளாகி, வெறுத்துப்போய் ஒரு நாடோடி போல் மூட்டைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளிநாடு ஓடிவந்து, ‘எங்கள் வேலையைப்  பறித்துக்கொள்ள வந்த களவாணிகளே!’ என்பது போன்ற பார்வையை வீசிய அந்நியர்களின் (உண்மையில் நாங்கள் தான் இங்கு அந்நியர்கள்!) எதிர்ப்பைச் சுமந்து, கடின உழைப்பாலும், தாய்நாடு தந்த அறிவாலும் அவர்களின் நம்பகத்தன்மையைப் பெற்று, சிறிது சிறிதாக அவர்களில் ஒருவனாகி,

(மூச்சு வாங்குகிறது… இரண்டு நிமிடங்கள் பொறுத்துக்கொள்ளவும்..)

சரி. இப்படி ஆறு வருடமாக கைகட்டி, வாய்கட்டி, செலவு பண்ணாமல் சேர்த்து வைத்து, இந்திய ரூபாய் வீழ்ச்சியடைகிற நாளை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்து, இந்தியாவிற்கு சிறிது சிறிதாக பணத்தை அனுப்பி, அங்கு வந்து வீட்டுக்கடனை அடைத்து, நிம்மதியாக தெருவோர தேநீர் கடையில் ஒரு சனிக்கிழமை தேநீர் பருகும்போது, ‘வீட்டு விலையெல்லாம் இந்த என்.ஆர்.ஐ நாய்களால ஏறி போயிடுச்சு’ என்று தேநீர் கடையில் தினசரி படிக்கும் மேதைகளிடம் பட்டம் பெற்று, வீட்டுக்கடனை முழுவதுமாக அடைத்து எஞ்சிய தொகையில் நிலம் வாங்க விரும்பி, என் பெற்றோர் ‘திஸ் இஸ் மை சன் ப்ரம் அப்ராட்’ என்று வீண்பெருமையடித்துக்கொண்டு அறிமுகப்படுத்தியதால், இருபது கோடி மதிப்புள்ள நிலத்தை ஏஜெண்ட் காட்ட, ‘நான் அந்த மாதிரி என்.ஆர்.ஐ இல்லைங்க, வேற மாதிரி. இந்தியாவில் இருக்கற எல்லாரும் எப்படி அனில் அம்பானி இல்லையோ, அதேபோல் வெளிநாட்டுல இருக்கற எல்லா இந்தியனும் லக்ஷ்மி மிட்டலும் இல்லை. நான் ஒரு நார்மல் மிடில் கிளாஸ் என்.ஆர்.ஐ!’ என்று எடுத்துச் சொல்லி அவரது மேலும் கீழும் பார்வையை தர்மசங்கடத்துடன் வாங்கி,

உதவி என்று வந்த உறவுகாரனுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் தந்து, ‘வெளிநாட்டுல கோடிக்கணக்குல சம்பாதிக்கிறான், பிச்ச காச தர்றான் பாரு பரதேசி’ என்கிற பட்டத்தையும் பெற்று, இன்னும் ‘திமிர் புடிச்சவன்’, ‘கஞ்சன்’, ‘கர்வி’, அதிமேதாவி, ‘நாட்டுப்பற்று இல்லாதவன்’ என்று எனக்கு முற்றிலும் பொருந்தாத அத்தனை அடைமொழிகளையும் தாங்கி,

இறுதியாக இன்றைக்கு பழைய வாழ்க்கையை நினைத்து, உண்மையான அன்புக்கும், ஆதரவுக்கும் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும் என்னைப் பற்றி தயவு செய்து குகனிடம் கூறி விடாதீர்கள்.

அவன் என் நிலைமையை நினைத்து மிகவும் வருத்தப்படுவான். இன்னும் சொல்லப்போனால், இதெல்லாம் அவனுக்குப் புரியவும் புரியாது.

அவன் ஒரு பறவை.

யாரையும் வேதனைக்கும் உட்படுத்தாமல், எந்தக் கவலையும் இன்றி, யாருக்காகவும் இல்லாமல், அவனுக்காகவே வாழ்ந்து, எப்போதும் ஆனந்தமாக சிட்டுக்குருவியைப் போல் சிறகடித்துப் பறக்கும் ஒரு சுதந்திரப் பறவை.