Tag: சதீஷ் குமார் டோக்ரா

  • இமோஜி வாழ்வு!

    சதீஷ் குமார் டோக்ரா

    நம் முன்னோர்கள் அகம்-புறம் என்று நம் மனதிற்குள் செயல்படும் உள்ளுணர்வுகளையும் வெளியில் செயல்படும் புற உலகையும் வகுத்தனர். அகத்தின் பாதிப்பினால் புறமும், புறத்தின் பாதிப்பினால் அகமும் மாறுபடுகின்றது. அப்படித்தான் கடந்த 20-30 ஆண்டுகளில் வெளியுலகத்தில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள் நமது உள் உணர்வுகளையும் மாற்றியமைத்துவிட்டன. இந்த மாற்றங்களில் மிக முக்கியமானதாக இருப்பது நம் சுயபிம்பத்தைப் பற்றி நாம் அளவுக்கு அதிகமாக கவலைப்படுவது. நான் குழந்தையாக இருந்தகாலத்தில் யாரும் தனது உண்மையான இயல்பை மறைத்துவிட்டு, தனக்கு சாதகமான ஒரு பிம்பத்தை வெளிக்காட்ட முயலமாட்டார்கள். தாம் எப்படி இருக்கிறோமோ அப்படியே மற்றவர்கள் தம்மைப் பார்க்கட்டும் என்கிற எளிமையோடு இருந்தார்கள். இதன் விளைவாக, ஒரு குறிப்பிட்ட குணாதிசயம் சிலரிடம் ஓங்கி நிற்கும். அதை வைத்துக்கொண்டே அந்த நபருக்கு நண்பர்கள் வட்டமோ அல்லது அறிமுகமானவர்கள் வட்டமோ ஒரு புனைப்பெயர் சூட்டிவிடுவார்கள். அந்த வகையில் அதிகமாகப் பேசுபவர் “லூசு” என்றும் எளிதாக ஏமாற்றப்படுபவர் “கோமாளி” என்றும் பெயர் பெறுவார்கள்.

    நான் பிறந்த மாநிலமான பஞ்சாப் மாநிலத்தில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் தசராவுக்கு முன் ராமலீலா நடைபெறும். ராமபகவானின் முழு கதையையும் நாடகமாக மேடைகளில் நடித்துக் காட்டுவார்கள். இடையிடையே கொடை வழங்குபவர்களுக்கான விளம்பரங்கள் வரும். இதேபோல ஒரு விளம்பரத்தின்போது ஒருவர் பியாரா என்பவரின் கடையைக் குறிப்பிட்டு அங்கேதான் பொருள்கள் வாங்க வேண்டும். அங்கே தரமுள்ள பொருள்கள் கிடைக்கும் என்று விளம்பரம் செய்ய, அடுத்தவர், “எந்த பியாரா? அந்த லூசா?” என்று சொல்லிவிட, உடனே நாடகத்தின் இயக்குநர் அவசர அவசரமாக மேடைக்கு வந்து மன்னிப்பு கேட்டார்.

    ஆனால், வேடிக்கையான உண்மை என்னவென்றால் ஊரில் பியாரா என்ற பெயருடன் சுற்றிக்கொண்டிருந்த பதினைந்து நபர்களில் “லூசு” என்று சொன்னால்தான் இவருடைய அடையாளம் தெளிவாகும். ஏனென்றால் யாரும் அவரைப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டதே இல்லை.

    சில வாரங்களுக்கு முன் என் 95-வயது சித்தி பஞ்சாபிலிருந்து வந்தார். சற்றே உணர்வுப்பூர்வமான விஷயமாக இருந்தால் கண்ணீர் விட்டு அழத்தொடங்குவார். மனதிற்குள் என்ன இருக்கிறதோ அதனை அப்படியே வெளிப்படுத்தும் எளிமையான சுபாவம் கொண்டவர். தன் இயல்பை மீறி போலி பிம்பத்தை வெளிப்படுத்தும் எந்த முயற்சியும் அவரிடம் இல்லை.

    கடந்த முப்பது ஆண்டுகளின் தலைமுறையினர் சுயபிம்பத்தைப் பற்றிய கவலைகளை அதிகம் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதாவது எப்போது சிரிக்க வேண்டும், எப்போது அழ வேண்டும், எப்போது கோபப்பட வேண்டும், எவ்வளவு தூரத்திற்கு இந்த உணர்வுகளை வெளியில் காட்ட வேண்டுமென அந்தந்த சூழ்நிலைக்கேற்ப கணக்குப் போட்டுச் செய்கிறது இன்றைய தலைமுறை.

    என் குழந்தைப்பருவத்தில் ஆங்கில திரைப்படங்களில் ஒரு மரணம் நடந்து உடலடக்கம் நடைபெறும்போது பளபளப்பான துணிகளில் இரங்கல் தெரிவிக்க வந்திருப்பவர்களையும், இறந்தவரின் மனைவியையும் அநாதையாகியுள்ள மகனையும் சோகமாக ஆனால் அமைதியாக நின்றிருப்பதை நம் நாட்டில் இறப்பின்போது வீட்டு உறுப்பினர்கள் உருண்டு உருண்டு அழுவதுடன் ஒப்பிட்டு “நம் நாட்டினர் உணர்வுகளுக்கு அடிமையானவர்கள்” என்று மன்னிப்புத் தொனியில் கூறுவோம்.

    மேலை நாடுகளில் அன்றிலிருந்தது தொடரும் உணர்வுகளின் கட்டுப்பாடுகளுடன் வெளிப்படும் தேற்றத்தைக் காட்டும் வழக்கம் நம் நாட்டில் இன்னும் பரவவில்லை. உணர்வுகள் மனதிலும் உடலிலும் பரவி தண்ணீர் வடிந்து போவது போல் நீங்கிவிடும். இவ்வாறு உணர்வுகள் பரவி வடிந்து போவதை கிரேக்கர்கள் கதார்ஸிஸ் என்ற வருணிப்பார்கள். இப்பொழுது சுயபிம்பத்தைக் கெடுக்க விரும்பாத இளைஞர்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தாமல் மனதிற்குள்ளேயே பொத்தி வைப்பதால் மனஉளைச்சல் ஏற்படுகின்றது.

    மகிழ்ச்சி எல்லையைத் தாண்டிப் போகும்போது பைத்தியமாக நடந்துகொள்ள மனம் துடிக்கிறது. சோகம் வரும்போது வெடித்து அழத் தோன்றுகிறது. ஆனால், நம் சுயபிம்பம் “அழாதே!” என்று கட்டளையிடுகிறது. முன்காலத்தில் அக்கம் பக்கத்து வீட்டிலுள்ள பெண்கள் ஒன்று கூடுவார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அனைவரின் மகிழ்விலும், சோகத்திலும் பங்குதாரர்களாக இருப்பார்கள்.

    இன்றைய உலகத்தில் மகிழ்ச்சியும் சோகமும் நம் தனிப்பட்ட சுமையாகிவிட்டது. அதைத் தனியாகவே சுமந்துகொண்டு போக வேண்டியுள்ளது.

    மற்றவர்கள் உங்கள் சுமையைப் பகிரும் வகையில் அதற்கு வசதியாக சமூக ஊடகங்கள் பலவிதமான இமோஜிகள் கொடுத்துள்ளன. முன்பு சோகம் விசாரிக்க நண்பர்கள் கூட்டம் வரும். இப்பொழுது இமோஜிகள் கூட்டம் வருகின்றன. சோகமான இமோஜியின் சோகமுகமும் மாறாது. அதன் கண்ணுக்கு சற்று கீழே வழியும் கண்ணீரும் வழிந்து கொண்டுதான் இருக்கும். என்றைக்கும் தன் சோகத்தைச் சிரிப்பாக மாற்றாத, வழியும் கண்ணீரைத் துடைக்காத உங்கள் நண்பரால் அனுப்பப்பட்ட அந்த இமோஜி உங்கள் கணினியின் தரையிலோ, கைபேசியின் திரையிலோ அமர்ந்து உங்கள் சோகத்தை நினைவுபடுத்திக்கொண்டே இருக்கும்.
    ============================================
    Read my websites:
    English: csprep.in
    http://kambaramayanam.in/index.html
    Tamil: dogratamil.com

    My contact number:
    +91 98400 93148

    Share
  • இந்த வார வல்லமையாளர்!

    திவாகர்

    எண்ணங்களும் வார்த்தைகளும்தான் நம் மனத் திண்மையை அதிகரிப்பதோடு விளைவுகளுக்கு வித்தாகவும் இருக்கின்றன. எண்ணங்களைப் பற்றி கீதையில் கூட செய்தி உண்டு. கடைசிகால கட்டத்தில் என்ன எண்ணங்கள் நம் மனதில் தோன்றுகிறதோ அதுவாகவே மறுபிறவியில் மாறிவிட சாத்தியங்களைப் பற்றியும் கீதை பேசுகிறது. வார்த்தைகள் கூட அப்படித்தான்.

    1069274_10200403582107947_1677963781_nரிஷிகளின் சாபங்கள் பற்றி ஏகப்பட்ட கதைகளைப் படித்திருக்கிறோம். வார்த்தைகள் சாபங்களாக மாறும்போது அதன் பலன் என்ன என்பதையும் அகலிகை முதலானதாக நிறையவே படித்திருக்கிறோம். பொதுவாகவே வார்த்தைகளை நாம் அளந்துதான் பேசவேண்டும் என்பதைப் பெரியவர்கள் எப்போதும் சொல்லிக் கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். எதிர்மறை வார்த்தைகள் பேசும்போது உடனடியாக அது பலிக்க வாய்ப்பிருக்கிறது என்றும் அதே போல நெஞ்சார நாம் வாழ்த்தி வார்த்தைகளாய்ப் பேசும்போது வார்த்தைகளை வெளியே விடும் நமக்கே ஒரு நல்ல திருப்தியைக்கூட தரும். இதைப் பற்றிய கட்டுரை ஒன்றை சமீபத்தில் படித்தேன். திரு சதீஷ்குமார் டோக்ரா அவர்கள் எழுதியது. இதோ அவர் எழுத்தில்.

    ஒரு வார்த்தை வெறும் ஓர் ஒலி அல்ல. இதற்கு அர்த்தமும் உண்டு — தொல்காப்பியர் எழுத்து, சொல், பொருள் என்று கூறியது போல.

    அர்த்தம் என்றால் என்ன?

    ஒருவர் “நேர்மை” என்ற வார்த்தையைச் சொன்னால் உங்கள் மனதில் என்னென்ன நடக்கிறது?

    உங்களுக்குத் தெரிந்த சில நேர்மையானவர்களின் படிமங்கள் உங்கள் மனதில் தோன்றுகின்றன. அந்த படிமங்களுடன் இணைந்த இனிமையான உணர்வுகளும், அனுபவங்களும் மனதில் எங்கோ ஆழத்தில் தோன்றி அங்கு நேர்மறை உள்ளுணர்வுகளைத் (positive feelings) தோற்றுவிக்கின்றன . அதே போல எதிர்மறையான ஒரு வார்த்தையைக் கேட்கும்போது எதிர்மறையான உள்ளுணர்வுகள் மனதில் தோன்றுகின்றன.

    “நாளை காலையில் சீக்கிரமாக எழுந்து உடற்பயிற்சி செய்வேன்” என்று சொல்வதற்கும், “நாளைக்கு தாமதமாக எழுந்திருக்க மாட்டேன்” என்று சொல்வதற்கும் ஒரு சிறிய வித்தியாசம் இருக்கிறது அல்லவா?

    இரண்டாவது வாக்கியத்தின் அர்த்தத்தில் ஒரு சிறிய எதிர்மறை சாயல் இருக்கிறது. முதலாவது வாக்கியம் ‘சீக்கிரமாக எழுந்திருக்கும்’ நேர்மறை பிம்பத்தை நம் மனத்திரையின் மீது வீசுகிறது. ஆனால், இரண்டாவது வாக்கியமோ ‘தாமதமாக எழுந்திருக்கும்’ எதிர்மறை சாயலைக் கொண்டுள்ளது. நாம் அந்த வித்தியாசத்தை தெளிவாக உணரவில்லையானாலும் அது ஆழ்மனதைப் பாதிக்கும்.

    வார்த்தைகள் வெறும் ஒலி அல்ல. அவை மின்னூட்ட அணுக்களைப் போல (charged particles). நமது மனதை எப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளுடன் நிரப்புகிறோமோ அவ்வாறே மாறுகிறோம். தன்னம்பிக்கை ஊட்டும் வார்த்தைகளாலா? சோகமும் தளர்ச்சியும் விளைவிக்கும் வார்த்தைகளாலா?

    உண்மைதான். நல்ல வார்த்தைகளால் ஊக்கமும் தன்னம்பிக்கையையும் நம்மால் அனைவருக்கும் வழங்கமுடியும்தானே.. இப்படிப்பட்ட ஊக்க மாதிரிகள் இந்தச் சமுதாயத்திற்கு நிறைய தேவை என்பதை மனதிற்கொண்டு, நல்லதொரு கட்டுரையைத் தந்த திரு சதீஷ்குமார் டோக்ரா அவர்களை இந்த வார வல்லமையாளராகத் தேர்ந்தெடுப்பதில் வல்லமை குழுவினர் மகிழ்ச்சி கொள்கிறோம். திரு டோக்ரா அவர்களுக்கு நம் இதயங்கனிந்த வாழ்த்துகள்.

    http://dhiaanam.wordpress.com/

    கடைசி பாரா: குறவன் பாட்டு – கடைசிப் பகுதியிலிருந்து நகர வாழ்க்கையை நன்றாகக் காண்பிக்கிறார் திரு சச்சிதானந்தம்.

    அண்டை அயலாரைக் காண்பதற்கும் தயக்கம்,

    அன்பைப் பரிமாறிப் பேசிடவும் நடுக்கம்,

    அல்லல் கொண்டாலும் தனக்குள்ளே மறைக்கும்,

    அனாதை வாழ்க்கைக்குப் பெயர்தானோ நகரம்!

    Share
  • இணையான வார்த்தைகள் (Equivalent Words)

    சதீஷ் குமார் டோக்ரா

    வல்லமை குழுமத்தில் திரு பழமைபேசி கீழ்கண்ட ஆங்கில வார்த்தைகளுக்கு இணையான தமிழ் வார்த்தைகள் கொடுத்து அவை  பொருத்தமான வார்த்தைகளா என்று குழும உறுப்பினர்களின் அபிப்பிராயத்தைக் கேட்டார்:

    Objective

    Something that you plan to achieve. எண்ணுவம்

    Goal

    Something that you hope to achieve. நோக்கம்

    Aim

    The thing that you try to achieve by doing something. குறிக்கோள்

    Target

    Something that you try to achieve. இலக்கு

    அதன் தொடர்ச்சியாகக் கிளம்பிய விவாதத்தின் அடிப்படையில் பொதுவான சில விஷயங்களை இக்கட்டுரையில் எடுத்துரைக்கிறேன்.

    நாம் ஒரு ஆங்கில வார்த்தைக்கு இணையாகப் பயன்படுத்தும் வார்த்தை அனைத்துச் சந்தர்ப்பங்களிலும் பயன்படுத்தக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் சொன்னதற்கு தேமொழி அவர்கள் இவ்வாறு சொல்லியுள்ளார்கள்:

    “இந்த முயற்சி …பல சூழ்நிலைகளிலும் மாறாத பொருள் தரும் ஒரு சொல் பயன்பாடு பொதுவாக அறிவியல் பயன்பாட்டிற்கு என்று  மட்டும்தான் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.

    இலக்கியம் என்று கருத்தில் கொள்ளும்பொழுது….

    பல சொற்களை ஒரு பொருளுக்குப் பயன் படுத்துவதும்,

    ஒரு சொல்லை பல பொருட்பட கூறுவதும் இலக்கிய  நயம் என்றும் போற்றப்படுகிறது.

    பயன்படுத்திய பதமே மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படாது தவிர்ப்பதும், ஒரு சொல்லை சொற்சிலம்பம் ஆடுவது போல பலவகையில் பயன்படுத்துவது ஒரு மொழியின் வளத்திற்கு அறிகுறியாகும்.”

    இது குறித்து நான் சொல்ல விரும்புவது யாதெனில் இலக்கிய ஆக்கங்களை மொழிபெயர்ப்பு செய்யும்போது தேமொழி அவர்கள் சொல்வது போல் வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் வெவ்வேறு வார்த்தைகளைக் கையாளுவது அழகு. ஒரே வார்த்தையைத் திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்தினால் மனச்சோர்வு ஏற்படும். பலச்சுவை தான் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் விதிமுறை.

    அது மட்டும் அல்லாமல், ஒவ்வொரு மொழியிலும் கருத்துகளை எடுத்துரைக்கும் பாணி வேறுபடும். கீழ்கண்ட வாக்கியங்களைக் கவனியுங்கள்:

    அவர் அங்கே உட்காரந்துகொண்டிருந்ததைப் பார்த்து வியந்தேன்.

    I was surprised to see him sitting there.

    ஆங்கில வாக்கியத்தில் அவர் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தபோது நான் அவரைப் பார்த்ததாகவும், தமிழில் அவர் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்த செயலைப் பார்த்ததாகவும் பொருள்படுகிறது. ஆங்கில வாக்கியத்திற்கு இணையாக தமிழில் எழுத வேண்டுமானால் இவ்வாறு எழுதுவோம்: அவர் அங்கே உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த போது அவரைப் பார்த்து வியந்தேன். அதே போல தமிழ் வாக்கியத்தை ஆங்கிலத்தில் அப்படியே சொல்ல வேண்டுமானால் I was surprised to see that he was sitting there என்று சொல்வோம். ஆனால், பொதுவாக நாம் அவ்வாறு சொல்வதில்லை.

    ஆக, ஒரே எண்ணத்தைச் சொல்லும் விதம் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் வெவ்வேறாக இருக்கிறது. அதற்குக் காரணம் தமிழில் நாம் வேற்றுமைகளைப் பயன்படுத்தி அந்தந்த வார்த்தையை மாற்றியமைத்து இலக்கணத்தை வார்த்தையின் பாகமாகவே சேர்த்துவிடுகிறோம். கீழ்கண்டவற்றைப் பாருங்கள்:

    நீங்கள் சொன்ன செயல்

    நீங்கள் சொன்ன அது

    நீங்கள் சொன்னது

    நீங்கள் சொன்ன செயலைச் செய்தேன்

    நீங்கள் சொன்ன அதைச் செய்தேன்

    நீங்கள் சொன்னதைச் செய்தேன்

    இவ்வாறு சமஸ்கிருதம், தமிழ், ருஷிய மொழி போன்ற வேற்றுமைகளின் அடிப்படையில் இலக்கணம் அமைந்துள்ள மொழிகளில் வார்த்தையின் இலக்கண வடிவத்தை மாற்றுவது சுலபம்.

    ஆக, ஒவ்வொரு மொழிக்கும் ஒரு தனி அந்தரங்க செயலாற்றுவிதம் (internal logic) உண்டு. அத்துடன், ஏற்கனவே இருக்கின்ற வார்த்தைகளிலிருந்து புதிய வார்த்தைகள் உருவாகும்போது புதிய வார்த்தையின் அர்த்தம் தாய் வார்த்தையின் சாயலாகவே இருக்கும்.  உதாரணத்திற்கு மிகு எள்ற தமிழ் வார்த்தை to be full of , to be replete with என்பதைக் குறிக்கிறது. மிக மென்மையான உதடுகள் என்பதை நாம் very soft lips என்று மொழிபெயர்த்தாலும் தமிழில் இதற்கு  full of softness என்று பொருள்தான் வரும். மிக்க நன்றி என்பதை many thanks என்று மொழிபெயர்த்தாலும் தமிழில் அதன் பொருள்  full of thanks என்பதுதான். மிகைப்படுத்தல் என்ற வார்த்தையை நாம் exaggerate என்று மொழிபெயர்த்தாலும் நம் மனதில் நாம் உணருவது showing it as more full than it actually is என்பதுதான்.

    மொழியியல் நிபுணர்கள் மொழியை உணருதல்  அல்லது feel of the language என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவார்கள். அதே முறையில் நாம் ‘மிகு’ மற்றும் அதன் வடிவங்களைப் பயன்படுத்தும்போது  full of என்ற பொருளை உணருகிறோம்.

    மொழிபெயர்ப்பு செய்யும்போது வார்த்தைக்கு வார்த்தைபெயர்க்கலாம். ஆனால், அப்படிச் செய்வதால் இலக்கியத்தின் சுவை போய்விடும். ஆகவே, பொதுவாக மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் மூலத்தின் feel of the language யை பெயர்க்கப்படும் மொழியின் feel of the language ஆக மாற்றியமைக்க முயற்சிப்பார்கள். அவ்வாறு செய்யும்போது பெயர்க்கப்பட்ட வடிவம் மூலத்தை விலகிப்போக வாய்ப்பு இருக்கும்.

     மொழிபெயர்ப்பு செய்யும்போது வார்த்தைகளைச் சந்தர்ப்பத்திற்கேற்ப பயன்படுத்துவது சிறந்தது. அவ்வாறு செய்து ஒரே அர்த்தமுள்ள வெவ்வேறு வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி இலக்கியத்திற்கு பலச்சுவை வழங்க இயலும். தேமொழி அவர்கள் சொன்னதில் எனக்கு நூற்றுக்கு நூறு உடன்பாடு உள்ளது.

    ஆனால், திரு பழமை பேசியின் செய்தியால் கிளம்பிய விவாதம் மொழிபெயர்ப்பைப் பற்றி அல்ல, ஒரு மொழியிலுள்ள வார்த்தைகளுக்கு இணையான இன்னொரு மொழி வார்த்தைகளைப் பற்றியானது.

    பசிக்கிறது என்பதைப் பலவாறாகச் சொல்லலாம்:

    சாப்பாடு கொடுக்கமாட்டாயா?

    பட்டினியாக் கிடக்கணுமா?

    சோறு இல்லையா?

    அன்னம் எங்கே? இத் இத்.

    ஆனால் wheat க்கு இணையான தமிழ்வார்த்தை எது என்று கேட்டால் ‘கோதுமை’ என்றுதான் சொல்ல வேண்டுமே தவிர ஒரு தடவை ‘அன்னம்’  என்றும் இன்னொரு தடவை ‘சாப்பாடு’ என்றும் சொல்வதாகாது.

    இது அறிவியலுக்கு மட்டும் அல்ல இலக்கியத்திற்கும் பொருந்தும்.

    ஒரு ஆங்கில வார்த்தைக்கு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் ஒரு தமிழ் வார்த்தையும், இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் இன்னொரு தமிழ் வார்த்தையும் இணையான வார்த்தையாக இருக்கலாம் என்பதை ஒப்புக் கொள்கிறேன். A love story ஒரு காதல் கதை என்பது போல mother’s love for her son என்பதை மகனுக்காக தாயின் காதல் என்று கூற முடியாது.

    ஆகவே, சில ஆங்கில வார்த்தைகளுக்கு ஒரே ஒரு வார்த்தை இணையான வார்த்தையாகக் கண்டுபிடிக்க முடிவதில்லையென்றாலும், இணையான வார்த்தைகளைத் தேடும்போது அவசரப்பட்டு ஏதோ ஒரு வார்த்தையைத் தூக்கியெடுத்து இதுதான் ஆங்கில வார்த்தைக்கு இணையான தமிழ் வார்த்தை என்ற அணுகுமுறையையும் தவிர்க்க வேண்டும்.

    ஒரு ஆங்கில வார்த்தைக்கு இணையான வார்த்தையைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது அது ஆங்கில வார்த்தை பயன்படும் அனைத்து சந்தர்ப்பங்களிலும் பயன்படுத்த முடியுமா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

    அவர் என் வீட்டுக்கு வந்த நோக்கம் என்ன? What was his purpose in coming to my house? What was his aim in coming to my house? What was his intention in coming to my house? Why at all should he come to my house? என்றெல்லாம் மொழிபெயர்க்கலாம்.

    ஆனால், “‘நோக்கம்’ என்ற வார்த்தைக்கு இணையான ஆங்கில வார்த்தை எது?” என்று ஒருவர் கேட்க, நாம் மிக மிக துல்லியமான வார்த்தையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமே தவிர வெறும் பொருளைப் புரிய வைக்கும் வார்த்தையை தேர்ந்தெடுக்கக் கூடாது.

    ‘வல்லமை’ விவாதத்தில் தோன்றிய இன்னும் ஒரு கேள்வியை விவாதிக்க விரும்புகிறேன்.

    Goal என்ற வார்த்தைக்கு சமஸ்கிருத வார்த்தையான ‘கந்தவியம்’  என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம் என்று நான் சொன்னதற்கு திருமதி பவளசங்கரி தழிழ் வார்த்தையாக இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று சொன்னார்கள்.

    மொழி நம் அனைவரின் கூட்டுச்சொத்து. இதை விரிவுபடுத்துவதும், அழகுப்படுத்துவதும் நம் அனைவரின் கடமை. ‘வல்லமை’ குழுமத்தில் இம்முயற்சி அறிவாளிகளால் ‘நான்தான் ஜெயிப்பேன்’ என்ற போட்டி மனப்பான்மை இன்றி கற்றுக்கொள்ளும் மனப்பாங்குடன் நடைபெறுவதைக் கண்டு மனம் நெகிழ்கிறோம். அதே முறையில் நாம் ஒரு குழுவாகவே மற்ற மொழிகளுக்கு இணையான துல்லியமான வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் ஈடுபட வேண்டும். அப்படிச் செய்யும்போது வார்த்தை எந்த மொழியைச் சேரந்தது என்பதைப் பார்ப்பது அவசியம்தானா என்பதை விவாதிப்பதிலும் தவறு இல்லை.

    இன்று எத்தனை பிறமொழி வார்த்தைகள் தமிழில் தமிழ் வார்த்தைகளாக இருக்கின்றன, எத்தனை தமிழ் வார்த்தைகள் பிறமொழிகளில் ஊடுருவி அந்த மொழியில் கரைந்து நம்மாலேயே இது தமிழிலிருந்து சென்ற வார்த்தை என்று அடையாளம் காண முடியாதவாறு மாறிவிட்டன என்பதைக் கண்டுபிடிப்பது கடினம்.  வாசகர்கள் என் கீழ்கண்ட கட்டுரையை வாசிக்க கோருகிறேன்:

    http://dogratamil.com/index.php/2013-03-25-17-05-18?id=111

    ருஷிய புரட்சிக்குப்பின் அப்போதைய சோவியத் அரசாங்கம் ருஷிய மொழியின் வளர்ச்சியைத் திட்டமிட ஒரு குழுவை அமைத்தது. அந்தக் குழு அறிவியல் வார்த்தைகளுக்குப் புதிய ருஷிய வார்த்தைகளை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக ஆங்கில வார்த்தைகளுக்கு ருஷிய வடிவம் அளிக்கலாம் என்று முடிவு செய்தது. ஆகவே டெலிவிஷன் ருஷிய வடிவம் பெற்று செலிவீஸ்ர் ஆனது. லிட்ரேச்சர் (Literature) என்பது லிச்சராத்தூரா என்று மாறியது.

    இன்றைய உலகத்தில் பிறமொழி வார்த்தைகளை தன்னுடையதாக்கும் மொழிகள் வலிமை பெற்று வளர்கின்றன. கடந்த 30 ஆண்டுகளில் ஆயிரக்கணக்கான வார்த்தைகள் ஆங்கிலத்தில் சேர்ந்துள்ளன. இது குறித்து என் கீழ்கண்ட கட்டுரையைப் படிக்கக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்:

    http://dogratamil.com/index.php/component/content/article?id=156

    அந்தக் கட்டுரையிலிருந்து இதோ ஒரு பகுதி:

    மொழி காலத்திற்கு காலம் மாறிக் கொண்டே இருக்கும். புதியதாக உருவெடுக்கும் வார்த்தைகளும் ‘ஓஈடீ’யில் சேர்க்கப்படுகின்றன. சிம்ப்ஸனின் பணிக்காலத்தில் 60,000க்கும் மேற்பட்ட புதிய வார்த்தைகள் ‘ஓஈடீ’யில் சேர்க்கப்பட்டன.

    சிம்ப்ஸன் சொல்கிறார்: மாறுவது ஒரு மொழியின் இயல்பு. மொழியை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பது மக்களின் விருப்பம். ஒருவரைக் கழுத்தைப் பிடித்து ‘நீ இப்படித்தான் பேச வேண்டும்’ என்று சொல்வது சரியாகாது.

    சில பிறமொழி வார்த்தைகளை எடுத்துக்கொள்வதால் தமிழ் மொழியின் செய்தியறிவிப்புத் திறன் (power of communication) மேம்படும் என்றால் அவற்றை எடுத்துக் கொள்வதில் தவறேதும் இல்லை. உதாரணத்திற்கு பிஸி (busy) என்ற வார்த்தை நாம் சொல்ல விரும்புதை துல்லியமாக எடுத்துரைக்கிறது: “இப்பொழுது சற்று பிஸியாக இருக்கிறேன். அப்புறம் வாருங்கள்.”

    ஆக, பிஸியை தமிழ் வார்த்தையாக மாற்றிவிடுவோமே!

    Share
  • மொழியும் இலக்கணமும்

    சதீஷ் குமார் டோக்ரா

    1098542_10200497743781930_2023689908_n

    ஒரு மொழிக்கு இலக்கணத்தின் அவசியம் என்ன என்று ஒருவரிடம்  கேட்டால், அவர் அனேகமாக, “இலக்கணம் மொழியை முறைப்படுத்துகிறது. அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. எது சரி, எது பிழையானது என்பதில் வித்தியாசம் காட்டுகிறது” என்பது போல் பதில் கூறுவார்.

    இந்தக் கட்டுரையில் இலக்கணத்தைச் சற்று வித்தியாசமான கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்போம்.

    எழுத்துகளின் அவசியம்:

    மொழி முதன் முதலில் ஒலிகளாகப் பிறந்தது. மொழியின் பயன்பாட்டுத் தேவை, காது கேட்கும் தூரம் வரை இருந்தபோது, மொழி ஒலிகளாகவே நீடித்தது. பிறகு, காது கேட்காத தூரத்திற்குச் செய்தி கொண்டுபோக வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டபோது, செய்தியை எழுத்துகள் மூலம் கொண்டுபோகும் அவசியம் உருவானது. எழுத்து வடிவம் தோன்றியது. அந்தந்தப் பொருளையோ, செயலையோ வரைப்படமாக பிரதிநிதித்து அனுப்பினார்கள். இந்த எழுத்துமுறையை நாம் படுகைத் தளக்குறியீடுகள் (hieroglyphics) என்கிறோம்.

    படுகைத் தளக்குறியீட்டு வடிவத்தை மொழியின் எழுத்து வடிவமாகப் பயன்படுத்துவதில் ஒரு சிக்கல் இருந்தது. எத்தனை பொருட்கள் மற்றும் செயல்களைப் பற்றிப் பேச வேண்டுமோ அத்தனை வரைப்படங்கள் உருவாக்க வேண்டும். இவ்வுலகத்தில் உள்ள பொருட்களும் சூழ்நிலைகளும் செயல்களும் ஏராளம். அவை அனைத்தையும் தனித் தனி வரைப்படங்களாக வழங்குவதானால் எண்ணற்ற எழுத்துகள் தேவைப்படுமே!

    மேதாவியான நம் முன்னோர்கள் ஒன்றை உணர்ந்தார்கள். நாம் மொழியில் பயன்படுத்தும் ஒலிகள் மிகக் குறைவு. ஆகவே, பொருட்களையும் செயல்களையும் வரைப்படங்களாக வழங்குவதற்குப் பதிலாக ஒவ்வொரு ஒலிக்கும் ஓரோர் எழுத்து வைத்துக்கொண்டால் மிகக் குறைவான எழுத்துகளை வைத்துக்கொண்டே ஒரு மொழிக்கு எழுத்து வடிவம் தந்துவிடலாம்.

    அப்படியே செய்தார்கள்: ஒரு மொழியிலுள்ள ஒவ்வொரு ஒலியைப் பிரதிநிதிக்கும் எழுத்து வடிவம் உருவாகி எழுத்துமுறை வடிவுபெற்றது.

    இதற்கும் இலக்கணத்தின் அவசியத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று கேட்பீர்கள்.

    சம்பந்தம் உண்டு.

    எவ்வாறு ஒலிகளை எழுத்துகளாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் திட்டம் எழுதுவதைச் சுலபமாக்கியதோ, அதே போல இலக்கணமும் மொழியைச் செய்தியறிவிப்புச் சாதனமாகப் பயன்படுத்தும்போது வார்த்தைகளின் தேவையைக் குறைக்கிறது.

    எப்படியென்று பார்ப்போம்.

    இன்று டில்லி போகிறேன் என்று சொல்லும்போது ‘போகும்‘ செயலைக் குறிக்கிறோம்.

    போகும் செயல் இன்று நடக்கலாம், நேற்று நடந்திருக்கலாம், அல்லது நாளைக்கு நடைபெறலாம். இம்மூன்றுக்கும் தனித்தனி வார்த்தைகள் வைத்துக்கொண்டால், 3 வார்த்தைகள் தேவைப்படும். அதனால், நம் முன்னோர்கள் போகும் செயல் ஒன்றுதான் அது வெவ்வேறு காலங்களில் நடைபெறும்போது தனித் தனி வார்த்தைகள் தேவையில்லை. ஒரே வார்த்தையை வடிவம் மாற்றிப் பயன்படுத்திவிடலாம் என்று முடிவு செய்தார்கள். போகிறேன், போனேன், போவேன் என்ற வடிவங்களைத் தோற்றுவித்து வார்த்தைகளின் பெருக்கத்தைத் தவிர்த்தார்கள்.

    இன்னும் பல வடிவங்கள் உருவாகின: போய்க்கொண்டிருந்தாரா, போகையில், போகப் போக, வயிற்றுப் போக்கு, பொழுதுபோக்கு என்று எத்தனையோ வடிவங்கள் தோன்றி கூடுதலான வார்த்தைகளைத் தோற்றுவிக்காமலேயே செய்தியறிவிப்பை நடைமுறைபடுத்த உதவின.

    யோசித்துப் பாருங்கள், ஒரு வினைச்சொல் வார்த்தையுடன்  –கிறேன், -னேன், -வேன், -கொண்டிருந்தார்,  -யிருக்கிறார்  போன்றவற்றைச் சேர்த்து ஒரே வினைச்சொல் வார்த்தையை பல்வேறு சூழ்நிலைகளிலும் காலங்களிலும் நடைபெற்ற செயல்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப் பயன்படுத்துகிறோம். ஒவ்வொரு சூழ்நிலைக்கும் ஒரு தனி வார்த்தையைக் கையாள வேண்டி வந்தால் எத்தனை வார்த்தைகள் தேவைப்படும், நினைத்துப் பாருங்கள்!

    ஆக, இலக்கணம் செய்தியறிவிப்பிற்காக நாம் பயன்படுத்த வேண்டிய வார்த்தைகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்து, மொழியைச் செய்தியறிவிப்பு சாதனமாகப் பயன்படுத்துவதை எளிதாக்குகிறது.

    Grammar expands the range of communication, while reducing the need for words to do so.

    ஒரு நியாயமான கேள்வி எழலாம்.

    போகிறேன், போனேன், போவேன் ஆகிய வடிவங்களின் மூலமாக ஒரே செயலின் வெவ்வேறு காலங்களைப் பிரதிநிதித்து, மூன்று வார்த்தைகளை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக ஒரே வார்த்தைக்கு மூன்று வடிவங்கள் அளித்து, வார்த்தைகனின் தேவையைக் குறைக்கிறோம் என்பது சரிதான். ஆனால், போகிறான், போகிறேன், போகிறாள், போகிறார்கள், போகிறது, போகிறீர்கள், போகிறாய் என்று ஒவ்வொரு பாலாருக்கும், ஒருமை – பன்மைக்கும் தனித்தனி இலக்கண வடிவங்கள் அமைப்பது அவசியமா? ஏன் ஆங்கிலத்தில் You go, they go, we go என்று வாக்கியங்களில் இருப்பது போல் go என்ற ஒரே வடிவத்தைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. ஒவ்வொரு பாலாருக்கும், ஒருமை – பன்மைக்குத் தனித் தனி வடிவங்கள் உருவாக்குவதால் என்ன பயன்?

    சாதாரணச் செய்தியறிவிப்புக்கு (day-today-communication) இது போதும்தான். மக்களை நான் போகிறான், நீங்கள் போகிறான், அவர்கள் போகிறான் என்றெல்லாம் பழக்கப்படுத்திவிட்டால் அன்றாட செய்தியறிவிப்பில் எந்தப் பாதிப்பும் இருக்காது. பெரும்பாலான மொழிகளில் இதே முறையில் ஒரே வடிவத்தைப் பயன்படுத்திச் செய்தியறிவிப்புத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வது வாடிக்கை.

    ஆனால், சமஸ்கிருதம் மற்றும் தமிழ் ஆகிய, பழங்காலத்திலேயே மிகச் சிறந்த இலக்கியங்களை உருவாக்கிய மொழிகளில், மொழி ஒரு அன்றாடச் செய்தியறிவிப்பு சாதனமாக மட்டும் அல்லாமல் சிறந்த இலக்கியத்தை இயற்றுவதற்காகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது. அந்த முறையில் இலக்கணம், குறைவான வார்த்தைகளில் அதிக அர்த்தங்களைச் சிப்பமிட உதவியது.  கவிதைகளில் அர்த்தத்தின் அடர்த்தி கூட, இலக்கண வடிவங்கள் கை கொடுத்தன.

    Multiple forms in the grammars of Sanskrit and Tamil make it possible to densely package into a few words ideas and emotions that, in another language, might require a far greater number of words. 

    எப்படி என்பதை இக்கட்டுரையின் இரண்டாவது பகுதியில் பார்ப்போம்.

    Share