Tag: ம.பிரபாகரன்

– ம.பிரபாகரன்

யாப்பருங்கலக்காரிகையில் உள்ள சூத்திரத்தில் ஆறாவது அடிவரை உறுப்பு பற்றிய செய்தி இடம்பெறுகிறது. ஏழாவது எட்டாவது அடியில் பா மற்றும் பாவினம் பற்றிய செய்தி இடம்பெறுகின்றது. ஆனால் யாப்பருங்கல விருத்தியில் ஏழாவது அடி தூக்கு பற்றியதாகும். யாப்பருங்கலத்தின் கொள்கைப்படி செய்யுளுறுக்கள் ஏழு. இதில் ஏழாவது வருவது தூக்கு. யாப்பருங்கலத்தின் சூத்திரத்தை இவ்விடத்தில் எடுத்துக்காட்டுவது பொருத்தமானதாக இருக்கும்: 

” எழுத்தசை சீர்தளை யடிதொடை தோக்கோ
டிழுக்கா நடைய தியாப்பெனப் படுமே ”. (சூத்.1)

இவ்வாறு யாப்பருங்கலத்துடைய யாப்புறுப்புக்கொள்கையில் தூக்கு இடம்பெற்றிருப்பதால் யாப்பருங்கலவிருத்தியில் எடுத்துக்காட்டப்பட்டிருக்கும்
” எழுதப்படுதலின்” எனத்தொடங்கும் மேற்கோள் சூத்திரத்தில் ஏழாவது அடி தூக்கு உறுப்பு கூறுவதோடு முடிகிறது. ஆனால் யாப்பருங்கலக் காரிகையைப் பொறுத்த அளவில் அதனுடைய உறுப்புக்கொள்கையில் தூக்கு என்ற உறுப்பு இடம் பெறவில்லை. எனவே யாப்பருங்கலக் காரிகையின் மேற்கோள் சூத்திரம்  எழுத்து, அசை, சீர், தளை, அடி, தொடை என்னும் ஆறு உறுப்பே கூறுகிறது. எனவே யாப்பருங்கலக் காரிகையில் இடம்பெறும் மேற்கோள் சூத்திரமாகிய எழுதப்படுதலின் … என்ற சூத்திரத்தில் ஏழாவது அடியில் தூக்கு பற்றிய அடி இடம்பெறவில்லை. அதற்கு மாறாக ஒரு பொது அறிமுகத்தின் பொருட்டுப் பா மற்றும் பாவினத்திற்கு இரண்டு அடி கூடுதலாகக் கொடுக்க பட்டுள்ளது.

யாப்பருங்கலக்காரிகையின் இந்த மேற்கோள் சூத்திரத்தை இலக்கண விளக்கம் அப்படியே எடுத்தமைத்துக்கொண்டதே தவிர இது பாடவேறுபாடாகாது என்று தோன்றுகிறது.  இந்தச் சூத்திரம் யாப்பருங்கலவிருத்தியிலும், யாப்பருங்கலக்காரிகையிலும் சற்று வேறுபட்டுக்காணப்படுவதற்கு அவ்வவ் நூல்களின் யாப்புறுப்புக்கள் குறித்த கொள்கையே காரணம் என்பது மேற்சொல்லப்பட்டது. இத்தொடர்பில் எழும் இன்னொரு ஐயம், இதற்குரிய மூலச்சூத்திரத்தை எழுதியது யார்? என்பதாகும். இதற்குரிய மூலச்சூத்திரம் யாப்பருங்கல விருத்தியில் காட்டப்பட்டிருக்கின்ற சூத்திரமா? அல்லது யாப்பருங்கலக்காரிகையில் காட்டப்பட்டிருக்கும் சூத்திரமா? என்பதாகும். காலநிலையில் யாப்பருங்கல விருத்தி யாப்பருங்கலக் காரிகை உரைக்கு முற்பட்டதாகும். எனவே யாப்பருங்கல விருத்தியிலுள்ள சூத்திரமே காலத்தாற் முற்பட்டது என்று கூறத் தோன்றும். எனினும் யாப்பருங்கல மரபில் உள்ள மேற்கோள் சூத்திரங்கள், யாப்பருங்கலத்திற்கு முந்தைய பழமை உடையனவாகத் திகழ்கின்றன. யாப்பருங்கல விருத்தியில் ” எழுதப்படுதலின்….எனத்தொடங்கும் சூத்திரத்தை எடுத்துக்காட்டிய பின் ” என்றார் ஆசிரியரெனக் கொள்க  ” (பக்.18; மு.சு.நூ) என்பது இடம்பெற்றுள்ளது. ஆனால் யாப்பருங்கலக் காரிகையில் இச்சூத்திரம் காட்டப்பட்டபிறகு  ” என்றாராகலின் ” என்பது காட்டப்பட்டுள்ளது. என்றாராகலின் என்பதற்குப் பாடவேறுபாடாக என்பவாகலின் என்பது வே.பால்ராஜ்ஜினால் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. யாப்பருங்கல விருத்தியில் இச்சூத்திரத்தை அடுத்து ” என்றார் ஆசிரியரும் ” என்றிருப்பதால் ஒருவேளை அது அமிர்தசாகராகவும் இருக்கலாம். எனினும் உறுதியாக ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை இது ஆய்விற்குரியது.

மேலே யாப்பருங்கல மரபினுடைய  சூத்திரத்தை இலக்கண விளக்கம் அப்படியே

எடுத்துப் பயன்படுத்திக்கொண்டதைப் பார்த்தோம். இனி யாப்பருங்கல மரபினுடைய சூத்திரங்களைத் தழுவி இலக்கணவிளக்கம் எங்ஙனம் சூத்திரத்தை அமைத்துக்கொள்கிறது எனப் பார்க்கலாம். உதாரணமாக யாப்பருங்கலத்தில் வரும் அசைகள் பற்றிய சூத்திரத்தை இலக்கணவிளக்கம் எப்படி தழுவிக்கொள்கிறது எனப் பார்க்கலாம்.

யாப்பருங்கலத்தில் வரும்  அசைகள் பற்றிய சூத்திரம்: 

”  நெடில்குறில் தனியாய் நின்று மொற்றடுத்து
நடைபெறு நேரசை நால்வகை யானே ”   (யாப்.6) 

” குறிலிணை குறினெடி றனித்து மொற்றடுத்தும்
நெறிமையி னான்காய் வருநிரை யசையே ” (யாப்.8)

இச்சூத்திரங்களைத் தழுவி, இலக்கணவிளக்கம்:

” நெடிலுங் குறிலுங் தனித்துமொற் றடுத்து
நடைபெறு நேரசை நான்கு நீங்காக்
குறிலிணை குறினெடிற் றனித்துமொற் றடுத்து
நெறிவரு நிரையசை நான்கு மாகும் ” (இல.வி.714)

என்று தன் சூத்திரங்களை அமைத்துக் கொள்கிறது.

மேலே இலக்கண விளக்கம் யாப்பருங்கல சூத்திரங்களை அப்படியே எடுத்தாண்டும் தழுவியும் அமைத்துக் கொண்டதையும் கண்டோம். மேலும் இலக்கணவிளக்கம் யாப்பருங்கலக்காரிகை, யாப்பருங்கல விருத்தி ஆகியவற்றின் உரைகளைத் தழுவி தம் உரையை அமைத்துக்கொள்ளும் போக்கையும் கவனிக்க முடிகிறது. கீழ்க்கண்ட உதாரணம் மூலம் அதைத் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

யாப்பருங்கல விருத்தி:

கடியார் பூங்கோதை…….” இதனுள் பூங்கோதை என்றும் கடாயினான் என்றும் அலகிடன், ஆசிரியத்தளையும், கலித்தலையும் தட்டு, வெள்ளையுள் பிறதலை விரவா என்னும் இலக்கணத்தோடு மாறுகொள்ளும் ஆதலின் அதனைக் ‘ கடியார்பூ ‘ என்று புளிமாங்காய் ஆகவும் ‘ கோதை ‘ என்று தேமா ஆகவும் அலகிடத் தளையும் சீரும் வண்ணமும் சிதையாவாம். (பக். 396, இரா.இளங்குமரன் பதிப்பு யாப்பருங்கல விருத்தியுரை:1976 )

யாப்பருங்கலக்காரிகை:

கடியார் பூங்கோதை….இதனை கடியார் எனவும், ‘ பூங்கோதை ‘ எனவும் அலகிடின் ஆசிரியத்தளையும் கலித்தளையும் தட்டு வெள்ளைத்தன்மை குன்றுமாதலால் ‘ கடியார் பூ ‘ என்று புளிமாங்காயாகவும் ‘கோதை ‘ என்று தேமாவாகவும் ‘ கடாயினான் ‘ என்று கருவிளமாகவும் அலகிட்டு கொள்க. (பக்: 281, மு.சு.நூ)

இலக்கண விளக்கம்:

” கடியார் பூங்கோதை…இதனுள் கடியார் என்றும் பூங்கோதை என்றும் கடாயினான் என்றும் இவ்வாறு அலகிட ஆசிரியத்தளையும், கலித்தளையும் தட்டு செப்பல் ஓசை சிதைதலின் கடியார்பூ என்றும் கோதை என்றும் அலகிட ஓசை சிதையாவாம் (பக்.774, மு.சு.நூ).

மேற்கண்ட  உதாரணங்களில் இலக்கணவிளக்க உரைப்பகுதி யாப்பருங்கலக்காரிகையைக் காட்டிலும்  யாப்பருங்கல விருத்தியோடு ஒத்தமைவதைக் கவனிக்க.

இன்னொரு உதாரணத்தைப் பார்ப்போம்:

யாப்பருங்கலக்காரிகை:

” பாடுநர்க்கும்…..இதனுள் டுகர நகரங்கள் பிரிந்திசைத்தனவாயினும் இரண்டினையுங் கூட்டி நிரையசையாக அலகிடச் சீரும், தளையும் சிதையாவாம். அல்லாவிடின் நாலசைச் சீராய் வண்ணமழிந்து ஓசையுண்ணாது கெடும் பிறவுமன்ன.(பக். 282, மு.சு.நூ)

யாப்பருங்கலவிருத்தி

” பாடுநர்க்கும்….இப்பாட்டினுள் டுகரமும் நகரமும் பிரிந்திசைத்தனவாயினும், இரண்டினையும் கூட்டி, நிரையசையாக அலகிட்டுக் கொள்க. அல்லாவிடின் வண்ணம் அழிந்து கிடக்கும்.

இலக்கண விளக்கம்:

” பாடுநர்க்கும்…இதனுள் டுகர நகரங்கள் பிரிந்து இசைத்தன ஆயினும் இரண்டு அடியும் நாலசைச்சீராய்ச் செப்பலோசை சிதைதலின் டுகர, நகரங்களைக் கூட்டி நிரை அசையாக அலகிடச் சிதையாதாம்; இவ்வாறே பிறவும் அலகிட்டுக் கொள்க. (பக்.774, மு.சு.நூ)

மேற்கண்ட அட்டவணையில் இலக்கணவிளக்கத்தின் உரைப்பகுதி யாப்பருங்கல விருத்தியை விட யாப்பருங்கலக் காரிகை உரைப்பகுதியோடு ஒத்திருப்பதைக் கவனிக்கமுடியும்.

இலக்கண விளக்கம்,  செய்யுளியல் இறுதிப்பகுதியில் வைத்து விளக்கும் வகையுளி, வாழ்த்து,  எண்வகை வனப்பிலக்கணம், குறிப்பிசை, ஒப்பு, வண்ணங்கள் , புனைந்துரை, ஆனந்தம், அடிவரையறையில்லாத செய்யுள்வகை ஆகியவை யாப்பருங்கல மரபைப் பின்பற்றியே விளக்கப்பட்டுள்ளன. வண்ணத்தைப் பொறுத்தவரை வரிசைமுறை அடிப்படையில் (அதாவது வகையுளி, வாழ்த்து, வனப்பு, குறிப்பிசை, ஒப்பு, வண்ணம் என்ற முறையில்) யாப்பருங்கல மரபையும், விளக்க முறை அடிப்படையில் தொல்காப்பியத்தையும் (மூலம், )  யாப்பருங்கல மரபையும் (உரை)  இலக்கணவிளக்கம் பின்பற்றுகிறது. அது சூத்திரத்தில் தொல்காப்பியர் காட்டிய இருபது வண்ணங்களைப் பற்றி மட்டுமே கூறினாலும் உரையில் வண்ணம் நூறு என்றும்  கூறி யாப்பருங்கல மரபையும் ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் அது யாப்பருங்கல மரபையே முன்னிலைப்படுத்துகிறது. மேலும் அது  வண்ணங்கள் நூறு என்று கூறுவதோடு மட்டும் அமையாமல் ” அவற்றைக் குறிலகவற் றூங்கிசை வண்ணம் நெடிலகவற் றூங்கிசை வண்ணமென வண்ணம் நூறென்பாரும் உளர். அவ்வேறுபாடும் உணர்க ” (பக்.732, மு.சு.நூ) என்று  கூறுவதன் மூலம் யாப்பருங்கல மரபின்  வண்ணம் தொடர்பான எந்தச் செய்திகளும் விட்டுபோய்விடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருப்பதையும் கவனிக்கமுடிகிறது.

யாப்பருங்கலத்தின் உரையும் யாப்பருங்கலக்காரிகை உரையும் வண்ணங்கள் நூறு என்று கூறினாலும் அவை தொல்காப்பியத்தின் வண்ணம் தொடர்பான சூத்திரங்களை எடுத்துக்காட்டுவதையும் இவண் நினைவு கூறவேண்டும். அதனோடு ஒரு புடை ஒப்புமையாக,  இலக்கண விளக்கம், சூத்திரத்தில் இருபது வகை வண்ணங்களையும் கூறி உரையில் யாப்பருங்கல மரபின் வண்ணங்களைக் கூறுவதை ஒப்புநோக்க வாய்ப்புண்டு.  எனினும் இலக்கண விளக்கத்தினுடைய வண்ணம் பற்றிய சூத்திரம் தொல்காப்பியத்தின் சூத்திரத்தைத் தழுவி உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. தழுவி என்பதை விட தொல்காப்பியச் சூத்திரம் என்றே கூறலாம். இவ்விடத்தில் தொல்காப்பியம் மற்றும் இலக்கண விளக்கம் ஆகியவற்றின் வண்ணம் பற்றிய சூத்திரத்தை எடுத்துக்காட்டுவது பயனுடையதாக இருக்கும்:

தொல்காப்பியம்:

” வண்ணந் தாமே நாலைந் தென்ப ” ( தொல்.செய். 214)

”  அவைதாம்
பாஅ வண்ணம் தாஅ வண்ணம்
வல்லிசை வண்ணம் மெல்லிசை வண்ணம்
இயைபு வண்ணம் அளபெடை வண்ணம்
நெடுஞ்சீர் வண்ணம் குறுஞ்சீர் வண்ணம்
சித்திர வண்ணம் நலிபு வண்ணம்
அகப்பாட்டு வண்ணம் புறப்பாட்டு வண்ணம்
ஒழுகு வண்ணம் ஒரூஉ வண்ணம்
எண்ணு வண்ணம் அகைப்பு வண்ணம்
தூங்கல் வண்ணம் ஏந்தல் வண்ணம்
உருட்டு வண்ணம் முடுகு வண்ணமென்று
ஆங்கென மொழிப அறிந்திசினோரே ” (தொ.செய்.216)

இலக்கண விளக்கம்:

வண்ணந் தானே நாலைந் தவைதாம்
பாஅ வண்ணந் தாஅ வண்ணம்
வல்லிசை வண்ண மெல்லிசை வண்ண
மியைபு வண்ண மெல்லிசை வண்ண
நெடுஞ்சீர் வண்ணங் குறுஞ்சீர் வண்ணஞ்
சித்திர வண்ண நலிபு வண்ண
மகப்பாட்டு வண்ணம் புறப்பாட்டு வண்ண
மொழுகு வண்ண முரூஉ வண்ண
மெண்ணு வண்ண மகைப்பு வண்ணந்
தூங்கல் வண்ண மேந்தல் வண்ண
முருட்டு வண்ண முடுகு வண்ணமென்
றாங்கென மொழிப வறிந்திசி னோரே ” (இ. வி.  757)

இரு சூத்திரங்களையும் ஒப்புநோக்குக.

இங்குச் சூத்திரநிலையில் இலக்கண விளக்கம் தொல்காப்பியத்தைப் பின்பற்றுகிறது என்பதே சரி எனினும் சூத்திரத்தோடு உரையையும், வண்ணத்தை விளக்க எடுத்துக் கொண்ட வரிசை முறையையும் ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும் போது (இலக்கண விளக்க மூலமும், உரையும் ஒரே நபரால் செய்யப்பட்டதாக இருப்பதினால் ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்க வேண்டிய தேவை நமக்கிருக்கிறது) இலக்கண விளக்கம் வண்ணம் பற்றிய கொள்கையில்  யாப்பருங்கல மரபைப் பின்பற்றுகிறது என்பதே நேரிதாகும். நாமிங்கே  இதை விரிவாகக் கூறுவதற்குக் காரணம் ஒரு நூல் பல நூல் செய்திகளை எடுத்தாண்டாலும் அது பின்பற்றும் மூலநூலே அது சார்ந்த கோட்பாட்டை விளக்க வல்லதாக இருக்கும் என்பதாலேயேயாகும். இது போல (வண்ணம் பற்றிய சூத்திரத்தில் இலக்கண விளக்கம் தொல்காப்பியச் சூத்திரத்தை பயன்படுத்துவது போல)   இலக்கண விளக்கம் தொல்காப்பியம் சார்ந்த சில செய்திகளைப் அடியொற்றினாலும் அது சார்ந்திருக்கும் மரபு என்பது யாப்பருங்கல மரபேயாகும்.

இதுகாறும் கண்டவற்றால் இலக்கணவிளக்கம் தொல்காப்பியத்தின் சில செய்திகளை எடுத்தாண்டாலும்,  தொல்காப்பியத்தைப் பின்பற்றித் தன்வழியை அமைத்துக்கொள்ளவில்லை என்பதையும் அது யாப்பருங்கல மரபையே பின்பற்றுகிறது என்பதையும் தெரிந்துகொள்ளமுடிகிறது.

*****

கட்டுரையாசிரியர்
ஆய்வாளர்
பிரெஞ்ச் ஆசியவியல் பள்ளி (EFEO)
புதுச்சேரி

 

 

– ம.பிரபாகரன்

யாப்பிலக்கண உலகில் முதன்முதலில் தளையால் அடிவகுத்துப் புதுமை செய்தது இலக்கண விளக்கமே என்பர் ஆய்வாளர்கள். ஆனால் தளையால் அடிவகுக்கும் முறை யாப்பருங்கலக்காரிகை காலத்திலேயோ அல்லது அதற்கு முன்னரோ இருந்துள்ளதோ என்று ஐயப்படும் ஒரு குறிப்பு வே.பால்ராஜின் யாப்பருங்கலக் காரிகை பதிப்பிலிருந்து நமக்குக் கிடைக்கிறது. அதாவது யாப்பருங்கலக் காரிகை கூறும்  அடி பற்றிய காரிகை உரைப்பகுதியில் வரும் அடி பற்றிய மேற்கோள் சூத்திரத்திற்கு பாடவேறுபாடாக அடிக்குறிப்பில்  வே.பால்ராஜ், தளை அடிப்படையில் அடிவகுக்கும் முறையைக் கூறும் சூத்திரம் ஒன்றினை எடுத்துக்காட்டுகிறார். அச்சூத்திரத்தின் முதல் இரண்டு அடியும்  இலக்கண விளக்கம் தளை வகை அடி பற்றிக் கூறும் சூத்திரத்தின் முதல் இரண்டடியாகும். இவ்விடத்தில் இலக்கணவிளக்கம் கூறும் தளைவகை அடி பற்றி கூறும் சூத்திரம், வே. பால்ராஜின் யாப்பருங்கலப் பதிப்பிலுள்ள தளை வகை அடி ஆகியவை குறித்துக் காணலாம்.

இலக்கண விளக்கம்:

720. குறளொரு பந்த மிருதளை சிந்தா
     முத்தளை யளவடி நாற்றளை நெடிலடி
     யைந்தளை முதலா வெழுதளை காறும்
     வந்தவும் பிறவும் கழிநெடி லென்ப.

பால்ராஜின் யாப்பருங்கலப்பதிப்பு:

” எண்சீ ரெழுசீ ரிவையாம் கழிநெடிற்
கொன்றிய வென்ப உணர்ந்திசி னோரே ”
என்றார் பிறரும்மெனக் கொள்க. (பக். 137:2007)

மேற்கண்ட சூத்திரத்திற்கு பாடவேறுபாடாக, பால்ராஜ் அடிக்குறிப்பில் எடுத்துக்காட்டும் சூத்திரமாவது:

” குறளொரு பந்த மிருதளை சிந்தாம்
முத்தளை யளவடி நாற்றலை நெடிலடி
மிக்கன கழிநெடி லென்றி சினோரே ” – ங, ட, ந; ஞ, ண, த, ப, ம, ய, ர சுவடிகளில் இல்லை. (பக். 137 மேலது ).

மேலே இலக்கண விளக்கச்சூத்திரத்தையும் வே. பால்ராஜ் எடுத்துக்காட்டும் தளையடி பற்றிய அடிக்குறிப்பில் இடம்பெறும் சூத்திரத்தையும் கவனிக்க. அடிக்குறிப்புச் சூத்திரத்தின் முதல் இரண்டு அடிகள் அப்படியே இலக்கணவிளக்கத்தில் இடம்பெற்றிருப்பதை நோக்குக. வே.பால்ராஜ், அடிக்குறிப்பில் காணப்படும் சூத்திரம் அதிக சுவடிகளில் வராததுகொண்டு அதைப் பாடமாகக் கொள்ளாது விட்டிருப்பார் போலும்.  உண்மையில் அடிக்குறிப்பில் காணப்படும் சூத்திரம் யாப்பருங்கலக் காரிகைக்குரிய பாடமாக இருந்தால் அச்சூத்திரம் பழையது என்றும் இலக்கண விளக்கம் அச்சூத்திரத்தை எடுத்துப்பயன்படுத்திக்கொண்டது என்று கூறலாம். அத்துடன் அப்பழைய சூத்திரம், தளையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அடிவகுக்கும் பழைய தமிழ் யாப்பு மரபோடு தொடர்புடையதாக இருப்பதால்,  இலக்கணவிளக்கம் தளையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அடிவகுத்து, தமிழ் யாப்புலகில் புதுமை செய்தது என்ற யாப்பாராய்ச்சியாளர்களின் முடிவை மாற்றி அமைக்கவும் செய்யும். ஆனால் வே.பால்ராஜ் தம் யாப்பருங்கலப்பதிப்பில் எடுத்துக்காட்டும் சூத்திரம் பழையச்சூத்திரமாக இல்லாமலிருந்து இடைச்செருகலாக இருந்தால் இலக்கணவிளக்கமே முதன்முதலில் தளையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அடிவகுத்தது என்று கூறலாம். ஆனால் அப்படிக் கூறுவதற்கு இச்சூத்திரம் தடையாக உள்ளதால் இச்சூத்திரம் குறித்த மேலாய்வு தேவையாக உள்ளது. ஒரு வாதத்திற்கு யாப்பருங்கல காரிகை பதிப்பில், அடிக்குறிப்பில் காட்டப்பட்டிருக்கும் சூத்திரம் இடைச்செருகலாக இருக்கிறது என்று கொண்டால், இலக்கணவிளக்கம் ஏன் தளை அடிப்படையில் அடிவகுத்தது? என்ற நோக்கிலான விவாதத்தை நாம் தொடங்க வேண்டியிருக்கும். மேலே கண்ட சூத்திரத்தின் உண்மைநிலை பற்றித் தற்போது நம்மால் ஒன்றும் சொல்ல முடியாததால் நாம் இலக்கணவிளக்கம் ஏன் தளை அடிப்படையில் அடிவகுத்தது என்ற நோக்கில் விவாதத்தைத் தொடரலாம்.  வீரசோழிய உரை தளைக்கு எதிரிடையாக வலுவான வாதத்தை வைக்கிறது என்று முன்னர்ப் பார்த்தோம். இவ்விடத்தில்  தளைக்கு எதிராகக் அது கூறும் இன்னொரு வாதத்தையும் பார்ப்பது இத்தொடர்பில்  உதவியாக இருக்கும்.

‘ கற்றதனா லாய பயனென்கொல் வாலறிவ
னற்றா டொழாஅ ரெனின் ‘ (கு.2)

‘ கடாஅக் களிற்றின்மேற் கட்படா மாதர்
படாஅ முலைமேற் றுகில் ‘ (கு.1087)

‘ உறாஅர்க் குறுநோ யுரைப்பாய் கடலைச்
செறாஅஅய் வாழிய நெஞ்சு. ” (கு.1200)

என்று இத்தொடக்கத்தனவற்றைச் செவிப்புலனே கருவியாக ஆராய்ந்தபொழுது ஓசை இனியாவாய் இருக்கும்; அலகிட்டு ஓசையூட்டில் அவை ஓசையுண்ணா என்றால், அற்றன்று; இவற்றின்கண் அளபெடை உண்டாகவே ஓசையுண்ணுமெனில், அளபெடை இன்றியேயும் ஓசை இனியனவாக இருந்தன என்க.  (பக்.461, தி.வே.கோலையர் பதிப்பு, வீரசோழியம்:2005).

இங்குப் பெருந்தேவனார் ” அலகிட்டு ஓசை ” என்று கூறுவது தளைகளால் கொள்ளும் ஓசையை ஆகும். அதைப் போல பேராசிரியரும் நச்சரும் தளை உறுப்பாகக் கொள்ளத்தக்கதன்று என்று தம் கருத்தை அழுத்தமாக முன்வைக்கின்றனர். இவ்விடத்தில் பேராசிரியர் கருத்தைச் எடுத்துக்காட்டுவது  விவாதத்தைப் நன்கு புரிந்து கொள்ள உதவி புரியும் (நச்சர் பேராசிரியரைப் பின்பற்றுவதால் அவர் கருத்து இங்குச் சுட்டிக்காட்டப்படவில்லை):

மற்று, யாத்த சீரேயாப்பென்றதென்னை? தளையென்பதோர் உறுப்புப் பிறர் வேண்டுபவாலெனின், இவருஞ் சீரது தொழிலே தளையென வேண்டுப; தளைத்தலிற் றலையாதலானும் வேறு பொருளென வேண்டாரென்பது; என்றார்க்கு, அசையின்றிச் சீருமில்லை; சீரின்றி அடியுமில்லையாம். பிறவெனின், அற்றன்று; உறுப்பும் உறுப்புடைச் செய்யுளும் போல அவை கொள்ளப்படும்; தளையென வேறொன்றின்மையிற் கொள்ளான்; என்னை? குறளடியென வேறுறுப்பாயின்மையினென்பது; தளையென்பது இதனைக் கோடுமேல் அதனைக் குறளடியெனலாகாதென்பது; அல்லதூஉம், ஈரசை கூடி ஒருசீராயினவாறுபோல இருசீர் கூடியவழி அவ்விரண்டினையும் ஒன்றென்று கோடல்வேண்டும்; கொள்ளவே, நாற்சீரடியினை இடைத்துணித்துச் சொல்லுவதின்றி, நான்கு பகுதியானெய்திக் கண்டம்படச் சொல்லுமாறில்லையென்க. யாத்தசீர் ‘ என்றதனானே அசைதொறுந் துணித்துச் சொல்லப்படா சீரென்பதூஉம் அச்சீரான் அடியானவழிச் ‘ சீரியைந்திற்றது சீரெனவே ‘ படுமென்றதனாற் சீரெல்லாந் துணித்துச் சொல்லப்படும்மென்பதூஉங் கூறினான் இவ்வாசிரியனென்பது; அற்றன்றியும் அவ்வாறு தளை கொள்வார் சீரானடிவகுப்பதூஉங் குற்றமென மறுக்க. மற்றுத் தொடை கூறியதென்னை? அடியிரண்டு தொடுத்தற்றொழி லல்லது இன்மையினெனின், அற்றன்று; தொடுத்தற்றொழின் மாத்திரையானே தொடையென்றானல்லன்; அவ்வடிக்கண் நின்ற எழுத்தும் எழுத்தும் சொல்லும் பிற பொருளாகலான் அவற்றானே தொடை கொண்டைமையின் வேறுறுப்பென்றானென்பது. அஃதேல், சீருஞ்சீரும் இயைந்தவழி அவையிடமாகநின்ற அசையால் தளைகொள்ளாமோவெனின் கோடுமென்றே; அதனி அடியென்னாமாயினென முற்கூறியவாறே மறுக்க (பக்.210-211, சி.கணேசய்யர் பதிப்பு, தொல்காப்பிய பொருளதிகார மூலமும் பேராசிரியருரையும் பின்னான்கியல்கள், பாகம்- இரண்டு, உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்:2007)

தளைக்கு ஆதரவான யாப்பருங்கல மரபிற்கு எதிரான வாதத்தை மிகத்தீவிரமாக வீரசோழிய உரைகாரரும், தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களும் வைக்கிறார்கள் என்று மேலே கண்டோம். ஆனால் மறுபடியும், வீரசோழியம், தொல்காப்பிய உரைகள் ஆகியவற்றிற்குப் பின் வந்த இலக்கணவிளக்கம் தளைக்கு ஆதரவாகப் பெருங்குரல் கொடுக்கிறது. அக்குரல் தளைக்கு எதிரான சிந்தனை மரபிற்கு எதிராகவே கொடுக்கப்படுகிறது என்று கூறவேண்டும். இலக்கணவிளக்கம், அடியைத் தளை அடிப்படையில் பகுக்கும்போது தளையின் முக்கியத்துவத்தை உறுதியாக எழுப்புகிறது. இதன் மூலம் தமிழ்ச்செய்யுளில் தளையை தவிர்க்க இயலாது என்ற யாப்பருங்கல மரபின் அடிப்படை வாதத்திற்கு வலுசேர்க்கிறது. தொல்காப்பியத்தைப் பொறுத்தவரை ‘ தூக்கு ‘ ‘ பா ‘ என்ற உறுப்புகள் மிக முக்கியமானவை. எனவேதான் ‘ தன்சீர் உள்வழி தளை வகை வேண்டா ‘ என்றது. வீரசோழியமும் ‘ ஓசை ‘ யைப் பொறுத்தவரை தொல்காப்பியத்தோடு ஒத்து அமைகிறது. ஆனால் இலக்கணவிளக்கம் தளைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து ‘ தூக்கினைத் ‘ தள்ளி நிறுத்துகிறது:

” இவ்வோசையை (செப்பலோசை) தூக்கு என்று ஓர் உறுப்பாகி மேல்கூறுவாரும் உளர். மேல் இவ்வாறு வருவனவற்றிற்கும் இவ்வுரை உய்த்து உரைக்க ”. (பக். 731, மு.சு.நூ)

இங்கு இலக்கண விளக்கத்தார் தளையால் பெறும் ஓசையை முதன்மைப்படுத்தி ” தூக்கு ” உறுப்பைத் தள்ளி நிறுத்துவதைக் கவனிக்க. தளைக்கு ஆதரவாக இலக்கணவிளக்கம் தளை அடிவகுக்கும் முறைக்கு ஒரு வலுவான காரண அடிப்படையை வழங்கவில்லை. வீரசோழிய உரைகாரர், மற்றும் தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களான பேராசிரியர், நச்சர் ஆகியோர் தளைக்கு எதிரான வாதத்தை வைக்கும் போது இன்னின்ன காரணங்களால் தளை கொள்வதும், தளையை உறுப்பாகக்  கொள்வதும் பொருந்தாது என்று விரிவாக விவாதிக்கின்றனர்.

யாப்பருங்கல மரபு கூட ஏழ்வகைத் தளை கொள்வதற்கு ஒரு தத்துவ அடிப்படை இருந்திருக்க வேண்டும். அது சமணம் சார்ந்ததாக இருக்கலாம். யாப்பருங்கல மரபின், தளையைச் செய்யுளின் உறுப்பாகக் கொண்ட தளைகோட்பாடு வீரசோழிய உரையாசிரியர் மற்றும் தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களால் தர்க்கமுறையிலமைந்த காரணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மறுக்கப்பட்டது போல இலக்கண விளக்கம், வீரசோழிய உரைகாரர், தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் ஆகியோரின் வாதத்தைத் தர்க்கமுறையில் மறுக்கவில்லை. இன்னின்ன காரணங்களால் தளை உறுப்பாக கொள்ளத்தக்கது இன்னின்ன காரணங்களால் தளை அடிப்படையில் ஓசைகொள்வது பொருந்தும்

என்று கூறி எப்படி தளைக்கு எதிரான வாதம் தவறு என்று விளக்கவில்லை. வீரசோழிய உரைகாரர், பேராசிரியர், நச்சர் ஆகியோரின் வாதம் வலுவுடையதாக தனியே நிற்க, இலக்கண விளக்கத்தார் மொழி விளையாட்டுப் போல தளைவகை அடிகள் படைத்து  யாப்பு விளையாட்டு ஒன்றை  விளையாடியுள்ளார் என்று கூறலாம். ஆனால் அந்த  விளையாட்டு என்பது தளைக்கோட்பாட்டை முக்கியத்துவப்படுத்தவே, வலுவூட்டவே  செய்யப்பட்டது என்பதை நம்மால் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது. அந்த யாப்பு விளையாட்டை  ஒரு உதாரணம் காட்டி விளக்கலாம். 2+2 = 4 ; இது யாப்பருங்கல மரபு கூறிய இரு சீர் வருவது குறளடி என்பதற்குச் சமமானதாக வைத்துக் கொள்வோம். 2+2 = 4 என்பதை 1+1+1+1 = 4 என்றும் கூறலாம்; இது இலக்கணவிளக்கம் இருசீர் அடியில் வரும் ஒருதளையை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு தளை வருவது குறளடி என்று கூறியதோடு ஒப்பிடலாம்  (ஏற்கனவே நாம் இலக்கணவிளக்கம் எப்படித் தளைவகை அடிகளுக்கு யாப்பருங்கல மரபு பயன்படுத்திய சீர்வகை அடிகளுக்கான சூத்திரத்தையும் உதாரணங்களையும் பயன்படுத்திக்கொண்டது என்று பார்த்தோம்). இரண்டு சீர்வந்தால் ஒருதளை காணப்படும். இது இயல்பு. இரண்டுசீர் வருவதை யாப்பருங்கல மரபு குறளடி என்று கூறிவிட்டது. ஆனால் இதை ஒருதளை வந்த குறளடி என்று  யாப்பருங்கல மரபால் கூற முடிந்திருக்கும். ஆனால் கூறவில்லை.  ஏனெனில் தளை அடியின் ஓசையைத் தீர்மானிக்கும் ஆனால் அடியைத் தீர்மானிப்பதில்லை என்ற கருத்தை அம்மரபு கொண்டிருந்தது. தளை அடியைத் தீர்மானிக்கும் என்றால் சீர் செய்யுளின் ஓசையைத் தீர்மானிக்குமா? என்ற கேள்வி எழும். செய்யுளில் தளையின் பங்கு ஓசை நிமித்தமே. ஆனால் இலக்கண விளக்கம் இது எதனையும் கருத்தில் கொண்டதுபோல் தெரியவில்லை. அது தளை அடிப்படையில் அடிவகுக்கும் போது ஒரு புதுமையாகவும்; அதே நேரத்தில் தளையின் இன்றியமையாமையை வற்புறுத்துவதாகவும்  அமைகிறது. இலக்கணவிளக்கத்தார் எதிர்பார்த்ததும் இதுவேதான்; அதாவது ஒரு புதுமையான செயல்மூலம் தளைக் கோட்பாட்டை முக்கியத்துவப்படுத்தவேண்டும் அதே நேரத்தில் தர்க்கமும் செய்யக் கூடாது. எனவே தளைவகை அடிகள் கூறியதன் மூலம் தளைக்கோட்பாட்டை முக்கியத்துவபடுத்தியும் விடுகிறார்.

பின்வரும் அட்டவணை தொல்காப்பியம், யாப்பருங்கல மரபு, வீரசோழியம், இலக்கணவிளக்கம் ஆகியவை அடிகளைப் பகுத்துள்ள முறைமையைப் பட்டியலிடுகிறது.

அட்டவணை : 5

தொல்காப்பியம்    யாப்பருங்கல மரபு            வீரசோழியம்          இலக்கணவிளக்கம்

எழுத்தெண்ணிக்கை அடிப்படையில்

1. குறளடி
2. சிந்தடி
3. அளவடி
4. நெடிலடி

5.நெடிலடி    சீரடிப்படையில்

1.குறளடி

2. சிந்தடி
3. அளவடி
4. நெடிலடி
5. கழிநெடிலடி சீரடிப்படையில்

1.குறளடி

2. சிந்தடி
3. அளவடி
4. நெடிலடி
5. கழிநெடிலடி தளையடிப்படையில்

1.குறளடி

2. சிந்தடி
3. அளவடி
4. நெடிலடி
5. கழிநெடிலடி

தொடை:

தொடை மரபைப் பொறுத்தவரையிலும் இலக்கண விளக்கம் யாப்பருங்கல மரபை அப்படியே பின்பற்றுகிறது. தொல்காப்பியத்தோடு முரண்படவில்லை எனினும் அதைத் தன் வழிக்குரியதாகக் கொள்ளவில்லை. தொல்காப்பியம் முதன்மைத்தொடைகளாக மோனை, எதுகை, முரண், இயைபு, அளபெடை என்ற ஐந்தைக் கூறுகிறது. விகற்பத் தொடைகளாக ஒரூஉ, பொழிப்பு ஆகியவற்றைக் கூறுகிறது. விகற்பமில்லாத் தொடைகளில் செந்தொடையை மட்டுமே பேசுகிறது. யாப்பருங்கல மரபு முதன்மைத்தொடைகளாக தொல்காப்பியம் கூறியவற்றையே கூறுகிறது. மேலும் விகற்பத் தொடைகளாக இணை, பொழிப்பு, ஒரூஉ, முதலிய ஏழினைக் குறிப்பிடுகிறது. விகற்பமில்லாத தொடைகளாக இரட்டை, அந்தாதி, செந்தொடை ஆகியவற்றைக் கூறுகிறது. ஒட்டுமொத்தமாகத் தொடை விளக்குமுறையைப் பார்க்கும் போது இலக்கண விளக்கம் யாப்பருங்கல மரபை அப்படியே உள்வாங்கிக்கொள்கிறது. எந்த வித மாற்றுக்கருத்தும் கொள்ளவில்லை.

இலக்கண விளக்கம் ” தொடையும் தொடைவிகற்பமும் ” பகுதியில் (722) தொடைகள் பற்றிய  வைப்புமுறையை அமைக்கும்போது தொல்காப்பியம், யாப்பருங்கல மரபைப் போல மோனைக்கு முதலிடமும் எதுகைக்கு இரண்டாமிடமும் அளிக்கின்றது. ” சில தொடை விகற்பங்கள் ” என்ற தொடர்ந்துவரும் பகுதியில் எதுகையை முதலில் வைத்து விளக்குகிறது (எதுகை, மோனை). வீரசோழிய உரை, எதுகை எனினும் தொடை எனினும் ஒக்கும் ‘ என்று எதுகையை முக்கியத்துவப்படுத்தும். எனினும் வீரசோழியத்தின் தொடைகள் பற்றிய வைப்புமுறையில் (தொடைகள் பற்றிய அறிமுகக் காரிகையில்) மோனை, எதுகை என்ற வரிசைமுறையே காணப்படுகிறது. வீரசோழியம்  மோனையை வைப்புமுறையில் முதலில் வைத்தாலும்  எதுகையையே கருவியாகக் கொண்டு அடிவகுத்து அதனையே முதன்மைப் படித்துகிறது. இதிலிருந்து இலக்கணவிளக்கம் ” சிலதொடைகள் விகற்பம் ” என்ற பகுதியில் எதுகையை முதன்மைபடுத்தியிருப்பது வீரசோழியத்தை பின்பற்றியோ என்று எண்ணத் தோன்றலாம். ஆனால் இலக்கணவிளக்கம் வீரசோழியத்தைப் பின்பற்றி எதுகைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை எனலாம். இலக்கணவிளக்கம் தோன்றிய காலகட்டம் வாய்பாட்டுத்தன்மையில் கவிதைபுனையும் கவிஞர்கள் பெருகியிருந்த காலகட்டம். வெண்பாவைப் பார்த்து இன்னொரு வெண்பாவும் விருத்தத்தைப் பார்த்து இன்னொரு விருத்தமும் பாடிய காலகட்டம். இக்காலகட்டத்தில் ‘ எதுகை ‘ சொற்சிலம்பம் ஆடுவதற்குத் தேவையான ஒன்று. எனவே இலக்கணவிளக்கம் ” சில தொடை விகற்பங்கள் ” என்ற பகுதியில் எதுகையை முதலில் வைத்து விளக்கியது என்று கூறவேண்டும். மற்றபடி எதுகையைப் பொறுத்தவரை வீரசோழியத்திற்கு இருந்த வலுவான கோட்பாட்டுப் பின்னணி இலக்கணவிளக்கத்திற்கு கிடையாது என்று நிச்சயமாகக் கூறலாம். பின்வரும் அட்டவணை தொல்காப்பியம், யாப்பருங்கல மரபு, வீரசோழியம், இலக்கண விளக்கம் ஆகியவை தொடைகள் பற்றிக் கூறுவதைப் பட்டியலிடுகிறது:

அட்டவணை:6

தொல்காப்பியம்    வீரசோழியம்          யாப்பருங்கலமரபு இலக்கணவிளக்கம்

முதன்மைத்தொடைகள்

மோனை, எதுகை, முரண், இயைபு, அளபெடை

விகற்பத்தொடைகள்

பொழிப்பு, ஒரூஉ

விகற்பமில்லாத்தொடை

செந்தொடை           மோனை

எதுகை          முதன்மைத்தொடைகள்

மோனை, எதுகை, முரண், இயைபு, அளபெடை

விகற்பத்தொடைகள்

இணை, பொழிப்பு, ஒரூஉ, மேற்கதுவாய்,

முற்று           முதன்மைத்தொடைகள்

மோனை, எதுகை, முரண், இயைபு, அளபெடை

விகற்பத்தொடைகள்

இணை, பொழிப்பு, ஒரூஉ, மேற்கதுவாய்,

முற்று

பா மற்றும் பாவினம் ஆகியவைக்குறித்துப் பேசும் பொழுதும் இலக்கணவிளக்கம், யாப்பருங்கல மரபையே பின்பற்றுகிறது.

கருத்துநிலை அடிப்படையில் இலக்கணவிளக்கம் முழுக்க முழுக்க யாப்பருங்கல மரபையே பின்பற்றுகிறது என்பது மேலே விளக்கப்பட்டது. கருத்துநிலை அடிப்படையில் மட்டுமல்ல விளக்குமுறை அடிப்படையிலும் இலக்கணவிளக்கம் யாப்பருங்கல மரபையே பின்பற்றுகிறது. அதாவது அதன் விளக்குமுறை யாப்பருங்கல மரபின் சூத்திரங்களை அப்படியே எடுத்தாண்டும் தழுவியும்,  உரைகளைத்  தழுவியும் விளக்குவதாக அமைகிறது. இத்தன்மை குறித்துக் கீழே காணலாம்.

இலக்கண விளக்கத்தின் எழுத்துக்கள் குறித்து வரும்  சூத்திரமாகிய

” எழுதப் படுதலி னெழுத்தே யவ்வெழுத்து
தசைத்திசை கோடலி னசையே யசையியைந்து
சீர்கொள நிற்றலிற் சீரே சீரிரண்டு
தட்டு நிற்றலிற் றளையே யத்தளை
யடுத்து நடத்தலி னடியே யடியிரண்டு
தொடுத்துமன் சேறலிற் றொடையே யத்தொடை
பாவி நடத்தலிற் பாவே பாவொத்
தினமாய் வழங்களி னினமெனப் படுமே ”

என்பது யாப்பருங்கலக்காரிகையுரையில் தற்சிறப்புப் பாயிரப்பகுதியில்   மேற்கோளாகக் காட்டப்படுகின்ற சூத்திரம் ஆகும் (பக்.111, மு.சு.நூ). ஆனால் யாப்பருங்கல விருத்தியிலும் இச்சூத்திரம் இடம்பெறுள்ளது எனினும் யாப்பருங்கலக் காரிகையைப் போல எட்டடி பெறாமல் மொத்தம் ஏழு அடிகளை உடையதாக இருக்கின்றது. மேலும் ஆறாவது, ஏழாவது அடிகள் யாப்பருங்கலக்காரிகையைப் பார்க்கிலும்  வேறாக அமைகின்றது. அச்சூத்திரம் வருமாறு:

எழுதப் படுதலி னெழுத்தே யவ்வெழுத்
தசைத்திசை கோடலின் னசையே யசைபியைந்து
சீர்கொள நிற்றலிற் சீரே சீரிரண்டு
தட்டு நிற்றலிற் றளையே யத்தளை
அடுத்து நடத்தலி னடியே யடியிரண்டு
தொடுத்தன் முதலாயின் தொடையே யத்தொடை
தூக்கிற்றொடர் திசைத்தலிற் றூக்கெனப் படுமே ”   (பக்.18; பவானந்தம் பிள்ளை பதிப்பு, யாப்பருங்கல விருத்தி தொகுதி 1 :1916)

மேற்கண்ட இரண்டு சூத்திரங்களையும் ஒப்பிட்டு நோக்குக.  மேற்கண்ட பாடலுக்கு  யாப்பருங்கல விருத்தியின் பதிப்பாசிரியர் பவானந்தம் பிள்ளை இலக்கண விளக்கத்தில் உள்ள சூத்திரத்தைப் (மேலே நாம் காட்டிய சூத்திரம்)   பாடமாகக்  கொள்கிறார். அடிக்குறிப்பில் பவானந்தம் பிள்ளை இது குறித்து கூறுவதாவது: 

” தொடுத்துமன் சேறலிற் றொடையே யத்தொடை
பாவி நடத்தலிற் பாவே பாவொத்
தினமாய் வழங்கலி னினமெனப் படுமே ”எனப்பாட முரைக்கும் இலக்கணவிளக்கம் (பக்.18; மேலது).

இவர் கூறுவது போல இலக்கண விளக்கச் சூத்திரத்தைப் பாடமாகக் கொள்வது பொருந்துமா? என்ற வினா எழுகிறது.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரையாசிரியர்
ஆய்வாளர்
பிரெஞ்ச் ஆசியவியல் பள்ளி (EFEO)
புதுச்சேரி

 

– ம.பிரபாகரன்

தொல்காப்பியச் செய்யுளியலையும் (கி.பி 2) இலக்கணவிளக்கச் செய்யுளியலையும் (கி.பி 17) ஒப்பிட்டு இலக்கணவிளக்கத்தினுடைய செய்யுளியல் வழியை (Root) அடையாளப்படுத்துவதை, இக்கட்டுரை தன்  நோக்கமாகக் கொள்கிறது. அங்ஙனம் அடையாளப்படுத்துவதன் வழி இடைக்கால யாப்பிலக்கண வரலாற்றிற்குப் பயன்படும் செய்திகளைத் தரவல்லதாக இக்கட்டுரை அமையும்.

தொல்காப்பியத்தையும் இலக்கணவிளக்கத்தையும் ஒப்பீட்டுக்கு எடுத்துக்கொள்கையில் அதற்கு இடைப்பட்ட நூல்களை விட்டுவிட்டு ஒப்பீடு செய்யமுடியாது. இடைப்பட்ட நூல்களைக் கணக்கில் கொண்டாலே இலக்கணவிளக்கத்தின் வழியை (Root) கண்டறிய முடியும். அவ்வகையில் தொல்காப்பியத்திற்குப் பின்னும் இலக்கணவிளக்கத்திற்கு முன்னும் உள்ள யாப்புச் சிந்தனைப்பள்ளிகளான யாப்பருங்கல மரபும், வீரசோழிய மரபும் இங்குக் கணக்கில் கொள்ளப்படுகின்றன. இலக்கண விளக்கம், யாப்பருங்கலக்காரிகையைப் பின்பற்றுகிறது என்று யாப்பிலக்கண வரலாற்று நிலையில் செய்யப்பட்ட  முன்னைய ஆய்வுகள் பொதுவாகக்  கூறினாலும், இலக்கண விளக்கத்தை மூலத்தையும் உரையையும் இணைத்து நோக்கி அதன் வழியை முந்தைய ஆய்வுகள் சுட்டவில்லை என்றே கூறலாம். எனவே இக்கட்டுரை இலக்கண விளக்கத்தை மையப்படுத்தியதாக அமைகிறது.

தொல்காப்பியம் செய்யுள் உறுப்புக்கள் 34 என்று கூறுகிறது. பின்னர் வந்த யாப்பருங்கல மரபு 6 என்று கூறுகிறது. வீரசோழியம் செய்யுள் உறுப்புக்கள் இத்தனை என்று வரையறுத்துக் கூறவில்லை. இது இலக்கண விளக்கத்திற்கு முன்னால் உள்ள நிலையாகும். இலக்கணவிளக்கத்தைப் பொறுத்தவரை யாப்பு உறுப்புகளைத் தொகுத்துக் கூறும் முறையில் இரண்டு நிலைகள் உள்ளன.

(I) சூத்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நிலை

(ii) உரையை அடிப்படையாகக் கொண்ட நிலை

இவற்றுள் சூத்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நிலையே முதன்மைத் தன்மை வாய்ந்ததாக இருக்கிறது என்று கூறவேண்டும். இலக்கணவிளக்கத்திற்கு மூலநூலாசிரியரான வைத்தியநாத தேசிகரே உரையாசிரியராகவும் உள்ளார். எனவே அவர் தன் கருத்தில் முதன்மையானவற்றைச் சூத்திரத்திலும், இரண்டாம் தன்மையானவற்றை உரையிலும் கூறுகிறார் என்று கொள்ள வேண்டும். இதை மூலத்தையும் உரையையும் படிக்கும்பொழுது தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

உறுப்புகளைத் தொகுத்துக்கூறும் முறையில் இலக்கணவிளக்கம் யாப்பருங்கல மரபோடு ஒன்றுபடுகிறது. தொல்காப்பியத்தோடு வேறுபடுகிறது. இதைப் பின்வரும்  தொல்காப்பிய, யாப்பருங்கலக்காரிகை, இலக்கணவிளக்கச் சூத்திரங்கள் காட்டும்:

தொல் :

‘ மாத்திரை…………….
யாப்பியல் வகைப்பட்ட அந்நால் ஐந்தும்
அம்மை…………..
பொருந்தக் கூறிய எட்டொடும் ( தொல். செய்.1)

யா.கா :

‘ ………………………………… எழுத்தசைச்சீர்
பந்தம் அடிதொடை பாஇனம் கூறுவனம் ‘

இ.வி:

‘ செய்யுள் என்பது தெரிவுறக் கிளப்பின்
முன்னர்க் கூறிய முறைமைத்து ஆகி
எழுத்து அசை சீர்தளை அடிதொடை என்ற
மூஇரண்டு உறுப்பும் மேவரச் சிவணிப் (710) 

மேற்காட்டிய சூத்திரங்களைக் கவனிக்கையில் இலக்கணவிளக்கம் தொல்காப்பிய மரபிலிருந்து விலகித் தனக்கான மரபு யாப்பருங்கல மரபு என்று காட்டிக் கொள்வதைக் காணமுடிகிறது. அடுத்தநிலை, உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. தொல்காப்பியம் செய்யுள் உறுப்புகள் 34 என்று கூறியது முன்னர் எடுத்துக்காட்டப்பெற்றது. இ.வி உரை, செய்யுள் உறுப்புகள் 22 என்ற ஓர் அடிப்படையை வகுக்கிறது. மூலத்தையும் சேர்த்தால் மொத்தம் 28 உறுப்புகள். இது பிற்கால யாப்புமரபுகளில் காணப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. இது போன்ற ஒரு பகுப்பு வீரசோழியப் பொருட்படலத்தில் காணமுடிகிறது எனினும் அப்பகுப்பு வீரசோழியத்தைப் பொறுத்தவரைச் செய்யுள் உறுப்புகளாக இனம் காட்டப்படவில்லை. இலக்கணவிளக்க உரையில் உறுப்புக்கள் குறித்து வரும் பகுதியாவது:

‘மூவிரண்டுறுப்புமேவரச்சிவணி‘ எனவே மேவரச்சிவணாதனவும் உளவென்பதூஉம் பெற்றாம். அவை எழுத்தோத்தினுட் கூறிய மாத்திரைவகையும் அகத்தோத்தினுட் கூறிய திணை முதலிய பன்னிருவகையும் இவ்வோத்துட் கூறப்படும் வண்ணமும் அம்மை முதலிய வனப்பெட்டும் அவைபோல்வன பிறவுமாமென்றுணர்க (பக்.714, சி.வை.தா பதிப்பு, இலக்கண விளக்கம்: 1889   )

மேலே இலக்கண விளக்க உரையில் எடுத்துக்காட்டப்பட்ட உறுப்புகளில், தொல்காப்பியர் கூறிய உறுப்புக்களிலிருந்து,  நோக்கு , பா, அளவியல், மாட்டு ஆகியவை விடப்பட்டுள்ளன. தொல்காப்பியர் கூறிய 34 உறுப்புகளில் இலக்கணவிளக்கம் 28 உறுப்புக்களைக் கூறினாலும், அவை தொல்காப்பியச் செய்யுள் உறுப்புக்கோட்பாட்டோடு பொருந்தாமலேயே உள்ளன. தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் கோட்பாடு உருவம், உள்ளடக்கம் சார்ந்தது. 28 உறுப்புக்களைக் கூறினாலும் இலக்கணவிளக்கம் யாப்பருங்கல மரபைப் போல உருவம் மட்டுமே சார்ந்தது. இந்த 28  என்ற உறுப்பு எண்ணிக்கையை இலக்கணவிளக்கம் எதற்குக் கைகொண்டது என்னும் வினா முக்கியமானது. இது யாப்பருங்கல மரபோடு தொல்காப்பிய மரபையும் சேர்த்து ஒரு புதிய செய்யுள் உறுப்பு மரபை உண்டாக்கும் முயற்சிபோலத் தெரிகிறது. திணை முதலியவற்றைப் பற்றி யாப்புப்படலத்தில் சிறிதும் பேசாமல் பொருட்படலத்தில் ஒதுக்கிவிட்ட வீரசோழிய மரபிற்கு அல்லது அது போன்ற ஒரு சிந்தனைப் பள்ளிக்கு எதிராக இலக்கணவிளக்கம் இந்த 28 உறுப்பைக் கட்டமைத்ததா? என்ற கேள்வியை மட்டும் இங்கு எழுப்பி மேற்செல்லலாம்.

பின்வரும் அட்டவணை வீரசோழியம் (பொருட்படலம்), இலக்கணவிளக்கம் சுட்டும் உறுப்புகளைப் பட்டியலிடுகிறது:

வீரசோழியம் (பொருட்படலம்)        இலக்கண விளக்கம்

1.சட்டகம்

2. திணை
3. கைகோள்
4. நடை
5. சுட்டு
6. இடம்
7. கிளவி
8. கேள்வி
9. மொழி
10. கோள்
11. உட்பெறு புள்ளி
12. சொற்பொருள்
13. எச்சம்
14. இறைச்சி
15. பயன்
16. குறிப்பு
17. மெய்ப்பாடு
18. காரணம்
19. காலம்
20. கருத்து
21. இயல்பு
22. விளைவு
23. உவமம்
24. இலக்கணம்
25. புடையுரை
26. மொழிசேர் தன்மை

27.பொருளடைவு   செய்யுள் உறுப்புக்கள் -6

7.திணை
8. கைகோள்

9.கூற்று

10.கேட்போர்

11.இடன்

12.காலம்

13. பயன்
14. முன்னம்

15.மெய்ப்பாடு

16.எச்சம்

17.பொருள்

18.துறை

19.வண்ணம்

வனப்பு-8

இலக்கணவிளக்கம் தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் உறுப்புக்களை என்னதான் வலிந்து சேர்த்துக்கொண்டாலும் அவ்வுறுப்புகள் இலக்கண விளக்கச் செய்யுளியல் கோட்பாட்டோடு ஒட்டாமல் தனியே துருத்திக்கொண்டு நிற்கின்றன எனலாம். பின்வரும் அட்டவணை தொல்காப்பியம், யாப்பருங்கலக் காரிகை, இலக்கண விளக்கம் ஆகியவை கூறும் செய்யுள் உறுப்புக்களைப் பட்டியலிடுகிறது.

அட்டவணை 2

தொல்காப்பியம்    யாப்பருங்கலக்காரிகை  இலக்கணவிளக்கம்

1.மாத்திரை

2.எழுத்து

3.அசை

4.சீர்

5.அடி

6.யாப்பு

7.மரபு

8.தூக்கு

9.தொடை

10.நோக்கு

11.பா

12.அளவியல்

13.திணை

14.கைகோள்

15.கூற்று

16.கேட்போர்

17.களன்

18.காலவகை

19.பயன்

20.மெய்ப்பாடு

21.எச்சவகை

22.முன்னம்

23.பொருள்

24.துறைவகை

25.மாட்டு

26.வண்ணம்

வனப்பு-8       1.எழுத்து

2.அசை

3.சீர்

4.தளை

5.அடி

6.தொடை     சூத்திரம்- 6 உறுப்புகள்
1.எழுத்து

2.அசை

3.சீர்

4.தளை

5.அடி

6.தொடை

உரை

7.மாத்திரை

8.திணை

9.கைகோள்

10.கேட்போர்

11.இடன்

12.காலம்

13.பயன்

14.முன்னம்

15மெய்ப்பாடு

16.எச்சம்

17.பொருள்

18.வண்ணம்-8

அசை, சீர் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தவரையிலும் இலக்கணவிளக்கம் யாப்பருங்கல மரபையே பின்பற்றுகிறது. பின்வரும் அட்டவணைகள் தொல்காப்பியம், யாப்பருங்கல மரபு, வீரசோழியம், இலக்கணவிளக்கம் சுட்டும் அசை, சீர்களைப் பட்டியலிடுகின்றன. 

அட்டவணை:3

அசை:

தொல்காப்பியம்    யாப்பருங்கல மரபு            வீரசோழியம்          இலக்கணவிளக்கம்

நேர்

நிரை

நேர்பு

நிரைபு           நேர்

நிரை  நேர்

நிரை  நேர்

நிரை

அட்டவணை 4

சீர்:

தொல்காப்பியம்    யாப்பருங்கல மரபு            வீரசோழியம்          இலக்கணவிளக்கம்

ஈரசைச்சீர்

இயற்சீர்-10

உரிச்சீர்-6

மூவசைச்சீர்

வெண்பா உரிச்சீர்-4

வஞ்சி உரிச்சீர்-60   இயற்சீர்-4

உரிச்சீர்

வெண்பா உரிச்சீர்-4

வஞ்சி உரிச்சீர்-4

பொதுச்சீர்

நாலசைச்சீர்-16

ஓரசைச்சீர்-2      இயற்சீர்-4

உரிச்சீர்

வெண்பா உரிச்சீர்-4

வஞ்சி உரிச்சீர்-4

பொதுச்சீர்

நாலசைச்சீர்-16

ஓரசைச்சீர்-2            இயற்சீர்-4

உரிச்சீர்

வெண்பா உரிச்சீர்-4

வஞ்சி உரிச்சீர்-4

பொதுச்சீர்

நாலசைச்சீர்-16

ஓரசைச்சீர்-2

தளையும் அடியும்:

அடுத்து விவாதத்திற்குள்ளாவது தளையும் அடியும் ஆகும். தொல்காப்பியம் தளையை ஓர் உறுப்பாகக் கூறவில்லை; வீரசோழியமும் (மூலம்) தளை பற்றிப் பேசவில்லை. ஆனால்  வீரசோழிய உரை தளைக்கு எதிராக தன் வாதத்தை முன் வைக்கிறது:

‘அன்றியும் தேமா முதலாகிய உதாரணங்களால் ஓசையூட்டில் அவ்வோசை வெண்பாவின் ஓசையன்று, அஃது உதாரணத்தின் ஓசை என்று கொள்க. ‘ வெண்பாவின் ஓசையும் உண்டே? எனில், ‘ இரண்டு ஓசை ஓரிடத்து நில்லா என்க. வெண்பாவின் ஓசை அங்கு (உதாரணத்தில்) இருப்பதாகில், வெண்பா, தன்கண் ஓசையின்றி இருக்கும். அப்பாலது வெண்பாவின்கண்ணும் கண்டோம். ஆதலால், உதாரணத்தால் ஓசையூட்டும்பொழுது உதாரணத்தின் ஓசை என்று கொள்க.(பக்.461;2005:வீரசோழியம், தி.வே.கோபாலையர் பதிப்பு).

வீரசோழியத்திற்கு முன்னர் எழுந்த யாப்பருங்கல மரபு, தளையை உறுப்பாகக் கொண்டு தளை அடிப்படையிலேயே ஓசையும் கொள்ளும். இந்தப் பின்புலத்தின் அடிப்படையில்தான் இலக்கணவிளக்கம் தளைபற்றிக் கூறுவனவற்றை ஆராயவேண்டும். தொல்காப்பியம் எழுத்தெண்ணிக்கை அடிப்படையில் நாற்சீரடியைக் குறளடி(4-6 எழுத்துக்கள்) , சிந்தடி (7-9 எழுத்துக்கள்) அளவடி (10-14 எழுத்துக்கள்)நெடிலடி(15-17 எழுத்துக்கள்) கழிநெடிலடிகள்(18-20 எழுத்துக்கள் )என்று பகுக்கும். தொல்காப்பியத்திற்குப் பின்வந்த யாப்பருங்கல மரபு  சீரடிப்படையில் அடிகளுக்குப் பெயர் சூட்டும். அதாவது இரண்டு சீரைக் கொண்டது குறளடி, மூன்று சீரைக் கொண்டது சிந்தடி, நான்கு சீரைக்கொண்டது அளவடி, ஐந்தடியைக் கொண்டது நெடிலடி, ஆறடியும் அதற்கு மேற்பட்ட அடிகளும் கழிநெடிலடி என்று விளக்கும். யாப்பருங்கல மரபைப் பின்பற்றும் இலக்கண விளக்கம் அடியைப் பொறுத்தவரை யாப்பருங்கல மரபிலிருந்து வேறுபட்டு தளை அடிப்படையில் அடிகளை வகுக்கிறது.இது குறித்த இலக்கண விளக்கப் பகுதியாவது:

குறளொரு பந்த மிருதளை சிந்தா
முத்தளை யளவடி நாற்றளை நெடிலடி
யைந்தளை முதலா வெழுதளை காறும்
வந்தவும் பிறவுங் கழிநெடி லென்ப  இது முற்கூறிய அடிகளாமாறு கூறுகின்றது.

இ-ள் ஒரு தளையான் வந்த அடியினைக் குறளடியென்றும், இருதளையான்வந்த அடியினைச் சிந்தடியென்றும், முத்தளையான் வந்த அடியினை அளவடியென்றும், நாற்றளையான் வந்த அடியினை நெடிலடி யென்றும், ஐந்தடியான் வந்த அடியினையும் அறுதளையான் வந்த அடியினையும்   எழுதளையான் வந்த அடியினையும் இவற்றின் மிக்கதளையான் வந்த சிறப்பிலடியினையுங் கழிநெடிலடியென்றுங் கூறுவர் ஆசிரியர் எ-று.(பக்.722,மு.சு.நூ)

மேலும் இவ்வடிகளுக்கு உதாரணங்கள் கொடுக்கும் போது ஆசிரியர் எண்டளை, மற்றும் ஒன்பது தளையான் வந்த பாடல்களுக்கும்  உதாரணம் கூறுகிறார். இதன் மூலம் ஒருதளை முதல் ஒன்பது தளை வரை அமையும் அடிகள் பற்றி  இலக்கண விளக்கத்தார் வெளிப்படையாகப் பேசுகிறார் எனக் கொள்ளவேண்டும். எனினும் அவரின் உரைப்பகுதியிருந்து தெரியவரும் முக்கியமான கருத்து ஏழுதளையான் மிக்கு வந்த அடிகள் சிறப்பில்லை என்பதாகும். ஒன்பது தளை அடிகளுக்கும் இலக்கண விளக்கத்தார் காட்டியுள்ள பாடல்கள் அனைத்தும் யாப்பருங்கல விருத்தியிலும், யாப்பருங்கலக் காரிகையிலும் சீரடிப்படையிலான அடிகளுக்கு காட்டப்பட்ட உதாரணங்கள் ஆகும்.  அது குறித்து ஓர் உதாரணத்தைக் கீழே காணலாம்:

யாப்பருங்கல விருத்தி:

” திரைத்த சாலிகை
…………………… ”

இது குறளடியான் வந்த செய்யுள் (பக்.107:1973, இரா.இளங்குமரன் பதிப்பு,கழகம்)

யாப்பருங்கலக் காரிகை:

திரைத்த இருது குறள் சிந்து:
திரைத்த சாலிகை
……………………..

இது குறளடியான் வந்த செய்யுள்.(பக்.88.1993 EFEO பாண்டிச்சேரி, உல்ரிகே நிகோலஸ் மொழிபெயர்ப்பு)

இலக்கண விளக்கம்:

குறளடியான் வந்தச் செய்யுள்;

” திரைத்த சாலிகை
……………………..” (மு.சு.நூ:பக்.722)

இவ்விடத்தில் இன்னொன்றும் சுட்டிக்காட்டத் தகுந்தது. இலக்கண விளக்கம், ஏழுதளை வரும் அடிகளே சிறப்பானவை என்றும் அவற்றின் மிக்க தளைகளான் வந்த அடிகள் சிறப்பில என்று காட்டுவதற்கு, யாப்பருங்கல விருத்தியும், யாப்பருங்கலக் காரிகையும்,  சீர்வகை அடிகளில் எட்டு சீரடிகளால் வருவன சிறப்புடையவை, அதற்கு மேற்பட்ட சீர் வகை அடிகளால் வருபவை சிறப்பற்றவை என்பதை நிறுவுவதற்கு மேற்கோளாக எடுத்துக்காட்டிய காக்கைபாடினியாரின் சூத்திரத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இங்ஙனம் இலக்கண விளக்கம் எதனால்  தளை வகை அடிகளை விளக்கச் சீர்வகை அடிகளுக்கான காக்கைபாடினியார் சூத்திரத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறது? என்ற கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது. காக்கைப்பாடினியாரின் சூத்திரம் குறித்த யாப்பருங்கல விருத்தி, யாப்பருங்கலக் காரிகை, இலக்கண விளக்கம் ஆகிய நூல்களின் பகுதியைக் இவ்விடத்தில் காண வேண்டியது அவசியமாகும்:

யாப்பருங்கல விருத்தி

அதனால், எண்சீரின் மிக்கு வந்த செய்யுள்கள் சிறப்பில எனக் கொள்க.

” இரண்டு முதலா எட்டீ  றாகத்
திரண்ட சீரான் அடிமுடி வுடைய
இறந்தன வந்து நிறைந்தடி முடியினும்
சிறந்த அல்ல செய்யு ளுள்ளே ” (காக்கைபாடினியார்) (மு.சு.நூ: பக் 108)

யாப்பருங்கலக் காரிகை

விரிக்கும் நெடிலடி என்று சிறப்பித்தவதனால், எண்சீரின் மிக்க சீரான் வரும் அடிகள் சிறப்பில எனக் கொள்க. என்னை,

இரண்டு முதலா வெட்டீ றாகத்
திரண்ட சீரா னடிமுடி வுடைய
இறந்து வரினு மடிமுடி வுடைய
சிறந்த வல்ல செய்யு ளுள்ளே

என்றார் காக்கைபாடினியார்.(மு.சு.நூ: பக். 92)

இலக்கணவிளக்கம்

” இரண்டு முதலா வெட்டீ றாகத்
திரண்ட சீரா னடிமுடி வுடைய
விறந்தன வந்து நிறைந்தடி முடியினுஞ்
சிறந்த வல்ல செய்யு ளுள்ளே ” என்றார் பிறருமெனக் கொள்க..(மு.சு.நூ: பக்.722)

மேற்கண்ட உரைப்பகுதியில் காக்கைபாடினியாரின் சூத்திரத்தின் மூன்றாம் அடி (இறந்து வரினு மடிமுடி வுடைய) யாப்பருங்கல விருத்தியிலும், இலக்கணவிளக்கத்திலும் ஒத்து அமைவதைக் கண்டுக் கொள்க. யாப்பருங்கலக் காரிகையில் அந்த மூன்றாமடி சற்று வேறுபட்டு அமைவதைக் காண்க. வே.பால்ராஜ் தன் யாப்பருங்கலக்காரிகைப் பதிப்பிலும்  மேற்கண்ட  யாப்பருங்கலக்காரிகைப் பகுதியில் காணப்படுவது போலவே பாடம் கொண்டுள்ளார்.

இலக்கண விளக்கத்தார் சீரடிப்படையில், யாப்பருங்கல மரபு காட்டிய உதாரணங்களை ஏன் தளை அடிப்படையிலான அடிகளுக்குக் காட்ட வேண்டும்?. நிற்க. இவ்விடத்தில் இன்னொரு முக்கியமான செய்தியையும் சுட்டிக்காட்டவேண்டும்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரையாசிரியர்
ஆய்வாளர்
பிரெஞ்ச் ஆசியவியல் பள்ளி (EFEO)
புதுச்சேரி

 

 

-ம. பிரபாகரன்

யாப்பருங்கல விருத்தி, ” நாலெழுத்தாதியா…எனத்தொடங்கும் சூத்திரம் முதல் தன்சீர் எழுத்தின் சின்மை மூன்றே ” என்ற, தொல்காப்பியர் எழுத்தெண்ணிக்கை அடிப்படையில் அமைந்த சூத்திரங்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்காட்டி என்றார் ஆசிரியர்  தொல்காப்பியனார் ஆகலின்  (இரா.இளங்குமரன் பதிப்பு, யாப்பருங்கல விருத்தி, சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை, பக்: 112:1973) என்று தெளிவாகக் கூறுகிறது. இதுவும், இதனைத் தொடர்ந்து வரும், யாப்பருங்கலவிருத்தியின் நேரிசை வெண்பா உரைச்சூத்திரங்களும், தொல்காப்பியம் தொடர்ந்து பயிலப்பட்டு வந்தது என்பதையும், இச்சூத்திரங்கள் எந்த உரையாசிரியரின் கைச்சரக்கும் இல்லை என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது. யாப்பருங்கல விருத்தி காட்டும் நேரிசை வெண்பா உரைச்சூத்திரங்கள் பின்வருமாறு:

” ஈரிரண்டும் ஒரேழும் ஈரைந்தும் மூவைந்தும்
பாரியன்ற நாற்சீர் பதினெட்டும் – ஓரா
விளையும் பதினேழ் நிலத்துக் குறள்சிந்
தளவுநெடில் கழிலோ டைந்து ”

” ஐந்தும் அகவற்கு வெள்ளைக் களவடியும்
சிந்து நெடிலடிக்கண் தொல்லிரண்டும் – வந்த
தளவிரண்டும் ஆன்ற நெடில்கழியும் ஒண்பாற்
றளைசிதைவில் தண்டாக் கலிக்கு ”       – யா.வி.95

” ஈரிரண்டோ டீரா றெழுவாய் இறுவாயாச்
சேரும் எழுத்திருசீர் வஞ்சிக்காம் – ஓரும்
நெடிலடிக்கு நேர்ந்தனவும் மூவொருசீர் வஞ்சிக்
கடிவகுத்தார் எட்டாதி ஆய்ந்து ” – யா.வி. 95 மேற்.

” அளவியற்பா ஆன்றசீர் ஐந்தெழுத்திற் பல்கா
வளவஞ்சிக் காறுமாற்மாம் மாதோ – வளவஞ்சிச்
சின்மையொரு மூன்றாகும் என்பர் சிறப்புடைமைத்
தன்மை தெரிந்துணர்வோர் தாம் ” – யா.வி.95. மேற்.

” குற்றிகரம் குற்றுகரம் என்றிரண்டும் ஆய்தமும்
ஒற்றும் எனவொரு நான்கொழித்துக் – கற்றோர்
உயிரும் உயிர்மெய்யும் ஓதினார் எண்ணச்
செயிரகன்ற செய்யுள் அடிக்கு ” – யா.வி.36. மேற்.

(25 வது நூற்பா உரை, மேலது பக்.113)

அதுமட்டுமின்றி தொல்காப்பியரின் சிந்தனைகள் அவர் காலத்தோடு முடிந்து போகாமல் அவர் காலத்திற்குப் பிறகும் ஒரு சிந்தனைப்பள்ளியாக விளங்கியமையையும் யாப்பருங்கலவிருத்தி மூலம் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது:

” ஈரிரண்டும் ஏழெழுத்தும் ஈரைந்து மூவைந்தும்
பாரியன்ற நாற்சீர் பதினெட்டும் – ஏர்பாய்
விளையும் பதினேழ் நிலத்துக் குறள்சிந்
தளவு நெடில்கலியோ டைந்து ” 

………………………………………………. 

ஐந்தாதி ஐரண் டீறாம் அறுநிலமும்
வந்தவடி வெள்ளைக் களவு ”

” பண்பாய் ஏழு பதினா றிழிபுயர்வா
வெண்பா அடிக்கெழுத்து வேண்டினார் – வெண்பாவின்
ஈற்றடிக் கைந்தாதி ஈரைந் தெழுத்தளவும்
பாற்படுத்தார் நூலோர் பயின்று ”…………………………………………………..

” அவற்றுள் ஐந்தடியாலும் ஆசிரியம் வரப்பெறும். சிந்தடியாலும், அளவடியாலும், நெடிலடியின் முதல் இரண்டடியாலும் வெண்பா வரப்பெறும். வெண்பாவின் ஈற்றடி ஐந்தெழுத்து முதலாகப் பத்தெழுத்தின்காறும் உயர்ந்த ஆறுநிலத்தானும் வரப்பெறும்.

பதின்மூன்றெழுத்து முதலாக இருபதெழுத்தின்காறும் உயர்ந்த எட்டுநிலத்தானும் இலக்கணக் கலிப்பா வரப்பெறும். இலக்கணக் கலிப்பா அல்லாதன, மிக்கும் குறைந்தும் வரப்பெறும்.

இருசீரடி வஞ்சிப்பா நான்கெழுத்து முதலாகப் பன்னிரண்டெழுத்தின்காறும் உயர்ந்த ஒன்பது நிலத்தானும் வரப்பெறும். முச்சீரடி வஞ்சிக்கு எழுத்து எண்ணி வகுத்திலரேனும், ஏழெழுத்து முதலாகப் பதினேழெழுத்தின்காறும் உயர்ந்த பத்தடியாலும் வரப்பெறும்………..

நாற்சீரடிப் பாவினங்களின் அடி இருபது எழுத்தின் மிக்கு, இருபதெழுத்தின்காறும் வரப்பெறும் என்பது. (மு.சு.நூ, பக்.495-496 )

இதில் வெண்பா சிந்தடியாலும், அளவடியாலும், மட்டுமின்றி, நெடிலடியின் முதல் இரண்டடியாலும் வரப்பெறும் என்பதும் வெண்பாவின் ஈற்றடி ஐந்தெழுத்து முதலாகப் பத்தெழுத்தின் காறும் ஆறுநிலத்தானும் வரப்பெறும் என்பதும், முச்சீரடி வஞ்சிக்கு ஏழெழுத்து முதலாகப் பதினேழெழுத்தின்காறும் உயர்ந்த பத்தடியாலும் வரப்பெறும் என்பதுவும், தொல்காப்பியத்தில் இல்லாதவை. அதுபோல இலக்கணக்கலிப்பா அல்லாதன என்பதும் நாற்சீரடிப் பாவினங்களின் அடி இருபது எழுத்தின் மிக்கு இருபத்துநான்கு எழுத்தின்காறும் வரப்பெறும் என்பதுவும் தொல்காப்பியத்தில் இல்லாதவை. இக்கருத்துக்கள்  எல்லாம் பிற்கால தொல்காப்பியச் சிந்தனைப்பள்ளியால் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டவை எனலாம். இவ்வெழுத்து வகைப்பட்ட அடிகளுக்கு தரப்படும் உதாரணங்கள், அச்சிந்தனைப்பள்ளி தொல்காப்பியக் கல்விக்குக் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தையும் அறிவிப்பனவாய் உள்ளன. உதாரணங்கள் பின்வருமாறு:

அவற்றிற்குச் செய்யுள் வருமாறு:

குறளடி

4-6               பேர்ந்து சென்று சார்ந்து சார்ந்து    (4)

தேர்ந்து தேர்ந்து மூசி நேர்ந்து        (5)

வண்டு சூழ விண்டு வீங்கி             (6)

சிந்தடி

7-9              நீர்வாய்க் கொண்டு நீண்ட நீலம்   (7)

ஊர்வாய் ஊதைவீச ஊர்வாய்        (8)

மணியேர் நுண்டோ டொல்கி மாலை (9)

அளவடி

10-14          நன்மணம் கமழும் பன்னெல் ஊர  (10)

அமையோர் மென்றோள் ஆயரி நெடுங்கண் (11)

இணையீ ரோதி ஏந்திள வனமுலை (12)

இறும்பர் மலரிடை யெழுந்த மாவின் (13)

நறுந்தழை துயல்வரூஉம் செறிந்தேந் தல்குல் (14)

நெடிலடி

15-17       அணிநடை அசைஇய அரியமை சிலம்பின் (15)

மணிமருள் வணர்குழல் வளரிளம் பிறைநுதல் (16)

ஒலிநிலவு வயங்கிழை உருவுடை மகளொடு (17)

கழிநெடிலடி

18-20             நளிமுழவ முழங்கிய அணிநிலவு நெடுநாள் (18)

இருந்தளவு மலரளவு சுரும்புலவு நறுந்தொடை (19)

கலனளவு கலனளவு நலனளவு நலனளவு (20)

பெருமணம் புணர்ந்தனை என்பவஃ

தொருநீ மறிப்பின் ஒழிகுவ தன்றே (  மேலது பக். 496)

பேராசிரியரும் இதே உதாரணங்களையே பயன்படுத்துகிறார். (கணேசையர் .சி, தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம், உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம் சென்னை, பக், 298,299:2007)

எனவே இவ்வுதாரணங்கள் பிற்காலத் தொல்காப்பியச் சிந்தனைப்பள்ளியால் பயன்படுத்தப்பட்டவை என ஊகிப்பது தவறாகாது.

இதுகாறும் கண்டவற்றால் தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபு வடமொழி நெறிபற்றியதன்று என்பதையும், எழுத்தெண்ணிக்கை பற்றிய நூற்பாக்கள் இளம்பூரணருக்கு முன் உள்ள உரையாசிரியர்களால் இடைச்செருகப்பட்டதன்று என்பதையும் அறிந்து கொண்டோம். தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபு  வடமொழி நெறிபற்றியதன்று என்பதைப் புறநிலைரீதியாக மேலே சுட்டிக்காட்டினோம். எழுத்து அடிப்படையில் அமைந்த தமிழ், வடமொழிப் பாக்களை ஒப்பிடுவதன்மூலம் இரண்டும் வேறு வேறு மரபைச் சார்ந்தவை என்பதைத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டமுடியும். இதை விளக்கமான  ஒப்பீடு மூலம் கூறவேண்டும். இரண்டையும் ஒப்பிடுவதற்குமுன் தொல்காப்பிய எழுத்தெண்ணிக்கை மரபைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். முதலில் எழுத்தெண்ணிக்கை பற்றிய தொல்காப்பிய நூற்பாக்களையும், கருத்துக்களையும் தொகுத்துக்கொள்வோம்.

1293. நால் எழுத்து ஆதியாகி ஆறெழுத்து

ஏறிய நிலத்தே குறளடி என்ப

பொருள்: நால் எழுத்து முதலாக ஆறுஎழுத்து ஈறாக ஏறி நிலத்தில் வருவது குறளடி.

1294. ஏழ் எழுத்து என்ப சிந்தடிக்கு அளவே

ஈர் எழுத்து ஏற்றம் அல்வழி யான

பொருள்: சிந்தடிக்கு அளவு ஏழு எழுத்து என்று கூறுவர்; இரண்டு எழுத்து ஏற்றம் இல்லாதவிடத்து.

1295. பத்தெழுத் தென்ப நேரடிக் களவே

ஒத்த நாலெழுத்து ஒற்றலங் கடையே

பொருள்: பத்து எழுத்து முதல் பதினான்கு எழுத்து வரை நேரடி என்ற அளவடியாகும்.

 மூவைந் தெழுத்தே நெடிலடிக்கு அளவே

ஈரெழுத்து மிகுதலும் இயல்பென மொழிப

பொருள்: பதினைந்து எழுத்து முதல் பதினேழெழுத்துவரை நெடிலடிக்கு அளவாம் என்று கூறுவர்.

1297. மூவாறு எழுத்தே கழிநெடிலடிற்கு அளவே

ஈரெழுத்து மிகுதலும் இயல்பென மொழிப

பொருள்: பதினெட்டு எழுத்து முதலாக இருபது எழுத்தளவும் கழிநெடிலடியின் இயல்பென கூறுவர்.

1298. சீர்நிலை தானே ஐந்து எழுத்து இறவாது

பொருள்: ஒருசீரின்கண் நிற்கும் எழுத்துக்கள் ஐந்தினைக் கடவாது.

1299. நேர்நிலை வஞ்சிக்கு ஆறும் ஆகும் 

பொருள்: இருசீர் அடிகளான் வரும் வஞ்சியடிக்கண் ஒருசீரில் ஆறெழுத்தும் வரும்.

1309. ஐவகை யடியும் ஆசிரியர்க்கு உரிய

பொருள்: நாற்சீரடிக்கண் வகுக்கப்பெற்ற ஐவகை அடிகளும் ஆசிரியப்பாவிற்கு உரிய.

1315. அளவும் சிந்தும் வெள்ளைக்கு உரிய

தளைவகை ஒன்றாத் தன்மை யான 

பொருள்: அளவடியும் சிந்தடியும் வெண்பாவிற்கு உரிய; தளைவகை ஒன்றாத் தன்மைக்கண்.

1316. அளவடி மிகுதி உளப்படத் தோன்றி

இருநெடில் அடியும் கலியிற் உரிய 

பொருள்: அளவடி முகுதிஒயாகிய 13 எழுத்து முதலாக நெடிலடியும், கழிநெடிலடியும் ஆகிய 20 எழுத்தின்காறும் வரும் அடி, கலிப்பாவிற்குரிய.

1314. குறளடி முதலா அளவடி காறும்

உறழ்நிலை இலவே வஞ்சிக்கு என்ப

பொருள்: குறளடி முதலாக அளவடி வரையும் வஞ்சியுரிச்சீர் வந்து மயங்கும் நிலை இல்லை என்று கூறுவர். இங்கு இயற்சீரும் ஆசிரியவுரிச்சீரும் வரும்.

இவற்றைப் பின்வருமாறு அட்டவணைப்படுத்தலாம்: 

அட்டவணை 2

எழுத்துக்கள்                        பாக்கள்

அளவு- 10 எழுத்து முதல் 14 எழுத்து வரை

(10,11,12,13,14)

 

சிந்து – 7 எழுத்து முதல் 9 எழுத்து வரை

 

வெண்பா

குறளடி – 4  எழுத்து முதல் 6 எழுத்துக்கள் வரை

(4,5,6)

சிந்தடி – 7 எழுத்து முதல் 9 எழுத்து வரை

(7,8,9)

அளவடி – 10 முதல் 14 எழுத்துக்கள்

(10,11,12,13,14)

நெடிலடி- 15 முதல் 17 எழுத்துக்கள்

(15,16,17)

கழிநெடிலடி – 18 முதல் 20 எழுத்துக்கள்

(18,19,20)

ஆசிரியப்பா

நெடிலடி – 15 முதல் 17 எழுத்துக்கள்

கழிநெடிலடி – 18 முதல் 19 எழுத்துக்கள்

6 எழுத்து

6 முதல் 12 எழுத்துக்கள்                இருசீரடி வஞ்சி

வஞ்சி

இதுவரை கண்ட வடமொழி, தமிழ் எழுத்துக்கள் பற்றிய செய்திகளின் அடிப்படையில்

தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபை வடமொழி எழுத்தெண்ணிக்கை மரபோடு கீழ்க்காணும் வகையில் ஒப்பிடலாம்:

எழுத்துக்கள்

வடமொழி சந்தஸ்கள்

தமிழ்ப்பாக்கள்

1

2

3

4              ப்ரதிஷ்டா              ஆசிரியப்பா

5              சூப்ரதிஷ்டா           ஆசிரியப்பா

6              காயத்திரி                ஆசிரியப்பா, இருசீரடி வஞ்சியின் ஒருசீர், வஞ்சி

7             உஷ்ணிக்               ஆசிரியப்பா

வெண்பா(சிறப்பு)

8            அனுஷ்டுப்பு         ஆசிரியம், வெண்பா, வஞ்சி

9            ப்ரகதி          ஆசிரியம், வெண்பா, வஞ்சி

10        பங்தி              ஆசிரியம் , வெண்பா(சிறப்பு), வஞ்சி

11        த்ருஷ்டுப்பு              ஆசிரியம், வெண்பா (சிறப்பு), வஞ்சி,

12        ஜகதி              ஆசிரியம், வெண்பா (சிறப்பு), வஞ்சி

13        அதிஜகதி   ஆசிரியம்

வெண்பா (சிறப்பு)

14        சக்வரி          ஆசிரியம், வெண்பா

15        அதிசக்வரி             ஆசிரியம்,

கலிப்பா

16        அஷ்டி           ஆசிரியம்,

கலிப்பா

17         அதியஷ்டி              ஆசிரியம்

கலிப்பா

18        த்ருதி           ஆசிரியம்

கலிப்பா

19        அதித்ருதி     ஆசிரியம்

கலிப்பா

20        க்ருதி            ஆசிரியம்

கலிப்பா

மேலே காட்டிய ஒப்பீடு புறநிலையானதே. பொதுநிலையானதே. இவ்வொப்பீட்டின் மூலம் வடமொழி எழுத்தெண்ணிக்கை மரபிற்கும் தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபிற்கும் பெரும் வேறுபாடு இருப்பதை நன்றாக உணரமுடியும். வடமொழி எழுத்தெண்ணிக்கைமரபு மிகவும் கட்டுப்பாட்டோடு இருக்க (6 எழுத்து – காயத்திரிதான், வேறு எதுவுமாக இருக்க முடியாது. தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபு, நெகிழ்வுடன் தனக்கேயுரிய சுயேச்சைத்தன்மையுடன் இருப்பதை உணரமுடியும். அதாவது 10 எழுத்து பங்திக்கு மட்டும்தான் உரியது என்று கூறும் வடமொழி எழுத்தெண்ணிக்கை மரபை விட 10 எழுத்து ஆசிரியப்பா வெண்பாவிற்கும் உரியது என்னும் தமிழ் மரபு இயல்புத்தன்மையோடு அதாவது தனக்கேயுரிய சுயேச்சைத்தன்மையோடு இருப்பதைத் தெளிவாக அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது.

தமிழில் எழுத்தெண்ணும் போது வடமொழி சந்தஸ்களைப்போல் எழுத்துக்களை  கட்டுப்பாட்டோடு புலவர்கள் நிறுத்தவில்லை. அப்படி அவர்கள் செய்ய நினைத்தாலும் அது செயற்கைப் பாக்களை உருவாக்குவதாகவே அமையும். தமிழ்ச் செய்யுள்களின் தூக்கு எழுத்துக்களைக் கட்டுபாட்டோடு நிறுத்துவதற்கு வாய்ப்பும் கொடுக்காது. தொல்காப்பியர் 6 ,7,8,9,10 என்று பாக்களுக்கு எழுத்துக்களைக் கூறுகிறாரேயொழிய அவை குறிலா? நெடிலா? என்றெல்லாம் வேறுபடுத்தவில்லை. அதாவது அவர் வடமொழியில் இருப்பதைப் போல மகணம், சகணம் என்பது போல் கட்டுப்பாட்டோடு எழுத்துக்களை எண்ணவில்லை. அதே போல் வடமொழி மாத்ரா விருத்தங்களைப் போல் ஒருஅடியில் வரும் எழுத்துக்கள் இத்தனை மாத்திரை பெற்று வரவேண்டும் என்றும் அவர் கூறவில்லை. இனியும் வடமொழி எழுத்தெண்ணிக்கை மரபும், தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபும் வேறு வேறு என்பதற்குச் சான்றுகள் தந்து விளக்க வேண்டியதில்லை. இரண்டு மொழிகளின் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபும் வேறு வேறு என்ற நிலையில் இருமொழிகளின் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபும் பரஸ்பரம் மற்ற மொழிகளின் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபு வளர்ச்சிக்குப் பங்காற்றியிருக்கலாம். இது வேறொருதளத்திலான பரந்துபட்ட ஆய்விற்குரியது.

******

ஆய்விற்குப் பயன்பட்ட கட்டுரை மற்றும்  நூல்கள்:

1. தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் இரு சூத்திர விளக்கம், மணிமேகலை மன்றம், இராஜபாளையம், ஆண்டு தெரியவில்லை.
2. சி.வை.தாமேதரம்பிள்ளை பதிப்பு, வீரசோழியம், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை, 2008.

   3.இரா.இளங்குமரன் பதிப்பு, யாப்பருங்கல விருத்தி,     சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை,1973

4. கணேசையர் .சி, தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம், உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம் சென்னை, 2007

வடமொழி யாப்பு செய்திகளுக்கு  பயன்பட்ட நூல் மற்றும் ஆய்வேடு:

5. இராஜ இராஜ வர்மா , எ.ஆர்., விருத்தமஞ்சரி, கரன்ட் புக்ஸ், கோட்டயம், 2008. கேரளா.
6. Ranjith rajan, –  Metres of bhattananarayana (M.Phil Desertaton), Department of Sanskrit,  University of   Kerala, 2009.

******

கட்டுரையாசிரியர்
ஆய்வாளர்,
EFEO,
புதுச்சேரி.

 

 

–ம.பிரபாகரன்

தமிழ், வடமொழி ஆகிய இரண்டுமொழிகளிலும் உள்ள யாப்பிலக்கணத்தில் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபு காணப்படுகின்றது. அடிப்படையில் இந்த எழுத்தெண்ணிசெய்வதைத் தன் நோக்கமாகக் கொள்கிறது.

முதலில் தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபைக் பார்பதற்கு முன் வடமொழி எழுத்துக்களோடும், எழுத்தெண்ணிக்கை மரபோடும் அறிமுகம் ஆகிக் கொள்வது பயனுடையதாயிருக்கும். அங்ஙனம் செய்கையில் தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபோடு வடமொழி எழுத்தெண்ணிக்கை மரபை ஒப்பிட வசதியாக இருக்கும்.

வடமொழி யாப்புலகில் குறிலை இலகுவென்றும் நெடிலைக் குருவென்றும் வழங்குவர். அதுபோல் குறில் ஒற்றையும் நெடில் என்றே வழங்குவர் அதாவது க- இலகு, கக்- குரு.  விருத்தமஞ்சரி என்னும் மலையாள யாப்புநூல் இது குறித்து விரிவாக கூறுவதைக் கீழே காணலாம்:

” கிருஸ்வா க்ஷரம் லகுவதாம்
குருவாம் தீர்க்க மாயது
அனுஸ்வாரம் விஸர்க்கம்தான்
தீவிர இயத்தினம் உரைச்சிடும்
சில்லு கூட்டக்ஷரம் தானோ
பின்வந்தால் ஹ்ரஸ்வம் குரு ”

ஹ்ரஸ்வம் – இலகு (குறில்)
தீர்க்கம் – குரு (நெடில்)

ஹ்ரஸ்வத்திற்குப் (இலகு) பின் அனுஸ்வாரம் (o) விஸர்க்கம் (:) நீட்டி ஒலிக்கும் சில்லு இவை வந்தால் ஹ்ரஸ்வம் (இலகு) குருவாய் ஒலிக்கும்.

കമല (கமல) – ஹ்ரஸ்வம் ஆனதால் எல்லாம் இலகு.
வம்சம் – இதில் அனுஸ்வாரம் (o) வந்ததனால் எல்லாம் குரு.
துக்கம்     – இதில் து என்பதற்குப் பின் விஸர்க்கம் இருப்பதனால் இதில் ஹ்ரஸ்வமான (இலகு) து குருவாகிறது. க என்ற ஹ்ரஸ்வத்தின் பின் அனுஸ்வாரம் வந்ததனால் இலகுவான ‘ க ‘ குருவாய் மாறியது.

க்ருஷ்ணன் – இதில் க்ரு என்பதற்குப் பின்னர் ‘ ஷ்ண ‘ என்ற கூட்டெழுத்து வந்தனால் ஹ்ரஸ்வமான (லகு) க்ரு என்பது குருவானது.

ஷ்ண என்பதற்குப் பின்னால் ‘ ன் ‘ என்ற சில்லெழுத்து வந்ததனால் ‘ ஷ்ண ‘ என்ற இலகு குருவாகியது.

ரோசாப்பூ – இதில் எல்லாமே தீர்க்கமாகியதால் (நெடில்) இதில் உள்ள எல்லா எழுத்தும் இரண்டு மாத்திரைகள் பெறும்.

வெஞ்சனமும் சில்லும்:

க 1 க 2 க 3 க    இவை தமிழ் ‘ க ‘ வை ஒத்தவை. இவை போன்றன வெஞ்சனம் (உயிர்மெய்) என்றழைக்கப்படுகின்றன. தனியாய் நிற்கும் வெஞ்சனங்களுக்கு (மெய்யெழுத்துக்கள் ) சில்லு என்று பெயர்.

சில்லுகள், கூட்டெழுத்துகளுக்கு ஒரு சிறப்பு விதி:

சில்லுகளையும் கூட்டெழுத்துக்களையும் உச்சரிப்பது சில இடங்களில்                    தீவிரமாகவும் (அழுத்தமாகவும்) சில இடங்களில் லகு அளவிலும் (Normal) நடைபெறும். அவைகளில் தீவிரமாய் (அழுத்தமாய்) உச்சரிக்கப்படும் சில்லுகளுக்கு முன்வரும் லகுதான் குருவாய் மாறும். அல்லாத இடங்களில் லகு லகுதான்.

உதாரணம்:

மலர்பொடி – இதில் ர் என்பது அழுத்தமாய் உச்சரிக்கப்படுவதால் ‘ ல ‘ என்னும் இலகு குருவாய் மாறியது.

மலர்மால – இதில் ர் என்பது அழுத்தம் இல்லாமல் சாதாரணமாக அல்லது இயல்பாக வந்தமையால் ‘ ல ‘ என்பது லகுவேதான்.

கல்ப்னப்ரகாரம் – ப்ர என்பது அழுத்தமாக உச்சரிக்கப்படுவதால் இலகுவான ‘ ன ‘ என்பது குருவாய் மாறியது.

கல்பிச்சப்ரகாரம் – ‘ ப்ர ‘ என்பது அழுத்தமாக உச்சரிக்கப்படாததால் லகுவான ச்சா என்பது குருவாய் மாறவில்லை. மேலும் ஓர் அடியின் இறுதியில் வரும் லகு நீட்டம் வேண்டுமிடத்து குருவாகவும் மாறும்.

வடமொழி விருத்தங்களும் எழுத்துக்களும்:

வடமொழியில் விருத்தங்கள் எழுத்து, மாத்திரை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பகுக்கப்படுகின்றன. எழுத்தின் அடிப்படையில் அமையும் விருத்தம் வர்ணவிருத்தம் (வர்ணம் – எழுத்து) என்று அழைக்கப்படுகிறது. மாத்திரை அடிப்படையில் அமையும் விருத்தம் மாத்திராவிருத்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

வர்ணவிருத்தத்தில் மூன்று எழுத்துக்கள் சேர்ந்தால் ஒரு கணம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. மொத்தம் 8 வகைக் கணங்கள் காணப்படுவதாக வடமொழி விருத்த நூலான சந்தசூத்திரம் கூறுகிறது.

1.குரு /குரு /குரு – சர்வகுரு – மகணம்

2. லகு /லகு/ குரு – ஆதிலகு – யகணம்

3.குரு/லகு/குரு – மத்யலகு – ரகணம்

4.லகு/லகு/குரு – அந்திகுரு- சகணம்

5.குரு/குரு/லகு- அந்திலகு- தகணம்

6.லகு/குரு/லகு- மத்யகுரு – ஜகணம்

7.குரு/லகு/லகு – ஆதிகுரு – பகணம்

8.லகு/லகு/லகு- சர்வலகு- நகணம்

வர்ணவிருத்தம் மூன்று வகைப்படும்:

1. சமவிருத்தம் : நான்கு அடிகளும் ஒரே மாதிரியான கணங்களைக் கொண்டு வருவது சமவிருத்தமாகும்.

2. அர்த்தசமவிருத்தம்: முதலடியிலும் மூன்றாமடியிலும் ஒரே மாதிரியான கணங்களையும், இரண்டாம் அடியிலும் நான்காம் அடியிலும் ஓரே மாதிரியான கணங்களையும் பெற்றுவருவது அர்த்தசமவிருத்தமாகும்.
3. வியமவிருத்தம்: நான்கு அடிகளும் ஒன்றுபோல் அமையாமல் ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்டு வருபவை வியமவிருத்தம்.

மேற்கண்ட மூன்று பெரும் வர்ணவிருத்தங்களுள் சமவிருத்தம் 26 வகைப்படும். இந்த 26 விருத்தங்களும் குறிப்பிட்ட எழுத்தெண்ணிக்கை அடிப்படையில் அமைவனவாகும். இதைக் கீழ்க்கண்ட அட்டவணை மூலம் அறியலாம்.

எழுத்துக்கள்          சந்தஸ்கள்

1          உக்தா

2          அதியுக்தா

3          மத்யா

4          ப்ரதிஷ்டா

5          சூப்ரதிஷ்டா

6          காயத்ரி

7          உஷ்ணிக்

8          அனுஷ்டுப்பு

9          ப்ரஹதி

10        பங்தி

11        த்ருஷ்டுப்பு

12        ஜகதி

13        அதிஜகதி

14        சக்வரி

15        அதிசக்வரி

16        அஷ்டி

17        அதியஷ்டி

18        த்ருதி

19        அதித்ருதி

20        க்ருதி

21        ப்ரக்ருதி

22        ஆக்ருதி

23        விக்ருதி

24        ஸம்க்ருதி

25        அபிக்ருதி

26        உத்க்ருதி

இந்த 26 வகைகளுள்ளும் எழுத்து மாற்ற அடிப்படையிலான உள்வகைகள் உள்ளன. இது குறித்த விரிவான விளக்கத்திற்கு  விருத்த மஞ்சரியைக் காண்க.

வியம விருத்தங்களில் எழுத்துக் குழுக்கள்:

வியமவிருத்தங்களில் எழுத்துக்கள் அடிப்படையில் குழுக்கள் இருந்தமையை வடமொழி யாப்புநூல்கள் வழி அறிந்துகொள்ளமுடிகிறது.

பிங்கலர் கூறும் வர்ணவிருத்தங்களில் ஒரு வகையான வியமவிருத்தம் 4 குழுக்களைக் உடையதாக உள்ளது.முதல் குழு வக்த்ரா குழுவாகும். இதில்  நான்கடிகள் வரும். ஒவ்வொரு அடியும் எட்டெழுத்துவீதம் வரும். இரண்டாவது குழு பாதசதுரூர்த்துவா குழுவாகும். இதில் நான்கடிகள் வரும். முதல் அடி எட்டெழுத்தும், இரண்டாம் அடி பன்னிரண்டு எழுத்துக்களையும்,  மூன்றாம் அடி பதினாறு  எழுத்துக்களையும் நான்காம் அடி இருபது எழுத்துக்களையும் கொண்டு அமையும். மூன்றாவது உத்காதா குழு, இதில் நான்கடிகள் வரும். முதல், இரண்டு, மூன்று, நான்காம் அடிகள் முறையே பத்து , பத்து, பதினொன்று, பதின்மூன்று எழுத்துக்கள் பெற்று வரும். நான்காவது குழு, உபஸ்திதப்ரஜீபிதா குழு ஆகும். இதிலும் மற்றைய குழுக்கள் போலவே நான்கு அடிகள். முதல் அடி பதினான்கு எழுத்துக்களும், இரண்டாம் அடி பதின்மூன்று எழுத்துக்களும், மூன்றாமடி ஒன்பது எழுத்துக்களும், நான்காமடி பதினைந்து எழுத்துக்களும் பெற்றுவரும். மேற்கூறிய எழுத்துக்களின் எழுத்துவரிசையை மாற்றி ஒவ்வொரு குழுக்களிலும் பல்வேறு வகைகளை உருவாக்க முடியும். ஜெயகிருதி என்ற வடமொழி யாப்பியலாளர் மூன்று வகைப்பட்ட வியமவிருத்த (எழுத்து) குழுக்களைக் கூறுகிறார். அவையாவன:

(I) சமனாக்ஷரா குழு
(II) ஊனாக்ஷரா குழு
(III) அதிகாக்ஷரா குழு

இம்மூன்றுள் முதல்குழு பிங்கலரின் வக்த்ரா குழுவினோடும், இரண்டாவது குழு உத்காதா குழுவினோடும், மூன்றாவது குழு பாதசதுரூர்த்துவா குழுவினோடும் பொருந்தி வருகின்றன.

மாத்திரா விருத்தம்:

மாத்திராவிருத்தத்தைப் பொறுத்தவரை நான்குமாத்திரைகள் சேர்ந்தது ஒருகணம். இங்கு மாத்திரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அடிவகுக்கப்படுகிறது. மாத்திரை கணம் ஐந்து வகையாக வரும்.

1. _ _ _ சர்வகுரு
2. _ U U ஆதிகுரு
3. U _ U மத்யகுரு
4. U U _ அந்திகுரு
5. U U U U சர்வலகு

வர்ணவிருத்தம் போல் இவற்றிற்கு பகணம் ஜகணம், சகணம் என்ற பெயர்கள் கொடுப்பதில்லை. மேற்கண்ட ஐந்து வகையில் ஒன்றாவது வகை குருமயம் என்றும் ஐந்தாவது லகுமயம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. 

தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபு:

தொல்காப்பியர் செய்யுளியலில் எழுத்தெண்ணிக்கை பற்றி விரிவாகப் பேசுகிறார். தொல்காப்பியர் பேசும் இவ்வெழுத்தெண்ணிக்கை மரபு தமிழிற்குரியதா? வடமொழிக்குரியதா? இத் தொடர்பில் பூ.கு.குப்புசாமிராஜா என்பவருடைய கருத்து முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அவர் தொல்காப்பியச் செய்யுளியலில் வரும் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபு வடமொழி நெறிபட்டது என்றும் எழுத்தெண்ணிக்கை பற்றி வரும் சூத்திரங்கள் இளம்பூரணருக்கு முன்வந்த உரையாசிரியர்களின் இடைச்செருகல்கள் என்றும் கூறுகிறார். இவர் கருத்து எழுத்தெண்ணிக்கை பற்றிய விவாதத்திற்கு நம்மை இட்டுச்செல்கிறது. அவர் கூறுவதாவது: தொல்காப்பியத்தில் நிலத்தை எழுத்தெண்ணும் முறை பற்றி வரும், 

” நாற்சீர் கொண்ட தடியெனப் படுமே
நாலெழுத் தாதியாக வாறெழுத்
தேறிய நிலத்தே குறளடி என்ப ”

என்று தொடங்கும் ஒன்பது சூத்திரங்களும் கூறுவது கட்டளையடியன்றோ? அது பற்றிக் கருத்தென்னை எனின் அச்சூத்திரங்கள் தொல்காப்பியர் சூத்திரங்களல்ல. இளம்பூரணருக்கு முன்பிருந்த உரையாசிரியர்களால் இயற்றப்பட்ட உரைசூத்திரங்களிவை எனத்தெரிகிறது. செய்யுளியலின் முதற்சூத்திரத்திற் தொகையாகக் கூறியபடி,

” மாத்திரை யெழுத்திய லசைவகை யெனாஅ
யாத்த சீரே யடியாப் பெனாஅ ”

என்றபடி மாத்திரை, எழுத்து, அசைகளை விளக்கிப் பின் சீர்களை விளக்கும் சூத்திரங்களை நிரல்பட வைத்துள்ளார்.

” அந்நிலை மருங்கின் வஞ்சி யுரிச்சீர்
ஒன்றுத லுடைய வோரொரு வழியே ”

என்று சீரைப் பற்றிக் கூறுகிறார். அந்த ஒன்பது சூத்திரங்களையும் கழித்தபின்

”   சீர்நிலை தானே ஐந்தெழுத்திறவாது
நேர்நிலை வஞ்சிக் காறு மாகும்
எழுத்தள வெஞ்சினும் சீர்நிலை தானே
குன்றலு மிகுதலு மில்லென மொழிப ”

என்ற சூத்திரங்களால் சீர்களைப் பற்றியே கூறுகிறார். அதன் பிறகுதான், ” வஞ்சியடியே இருசீர்த்தாகும்” என்று அடிகளை விவரிக்கிறார். ஆதலின் சீரைப் பற்றிக் கூறும் சூத்திரங்களிடையே அடியைப் பற்றி நிரல்பட அமைக்கும் போக்குடைய தொல்காப்பியர் சூத்திரம் செய்திருக்க மாட்டார். ஆதலின் வடமொழி நெறிபற்றி வந்த எழுத்தெண்ணும் முறையை  தொல்காப்பியர் மேலே சுமத்த விரும்பிய பிற்காலத்தவர்களின் இடைச்செருகலே கட்டளை அடி என்னும் கற்பனை அடிகள் என்பது தெளிவாகும். அளவடிக்குள் குறளடி, சிந்தடி, நேரடி, நெடிலடி, கழிநெடிலடி என்று கூறுவது யாப்புக்குப் பொருத்தமில்லை என்பது நன்கறிந்த தொன்றாதலின். அஃது தொல்காப்பியர் கருத்தன்று என்றும் பதினேழு நிலம் என்பதும் எழுத்தலவு பற்றி வருவதன்று அசைச் சீர்களின் இடைநிலமே என்றும் தெளிவாக உணர வேண்டும் ” (தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் இரு சூத்திர விளக்கம், மணிமேகலை மன்றம், இராஜபாளையம், ஆண்டு தெரியவில்லை)

இக்கூற்று பொருந்துமாறில்லை. தமிழ்ச்செய்யுள் மரபில் ” எழுத்தெண்ணிக்கை ” என்பது முக்கிய இடத்தை வகித்துள்ளது என்பதை தொல்காப்பியரின், 

” உயிரில் எழுத்தும் எண்ணப் படாஅ
உயிர்த்திறம் இயக்கம் இன்மை யான ”

என்ற செய்யுளியல் நூற்பா மூலம் அறிந்துகொள்ளமுடிகிறது. இங்கு ” உயிரில் எழுத்து எண்ணப்படா ” என்பது மேலும் கவனதிற்குரியது. இந்த இடம் குறிப்பிடத்தக்கது. இது வடமொழி எழுத்தெண்ணிக்கை மரபையும், தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபையும் பிரித்துக்காட்டுகிற இடம். எழுத்தெண்ணிக்கை மரபு தமிழில் அதற்கேயுரிய முறையியல் படி அமைந்திருந்தது என்பதைக் காட்டும் இடம்.

தமிழ்ச்செய்யுளில் உயிரில் எழுத்து- மெய், சார்பெழுத்துக்கள் எண்ணப்படாது. ஆனால் வடமொழி யாப்பில் ‘ மெய் ‘ எண்ணப்படுவதற்குரியது. விலக்கப்படும் தன்மையுடையதன்று.

( தமிழில் கக் – 1 மாத்திரை.

வடமொழியில் கக் – 2 மாத்திரை )

மேலே காட்டிய உயிரில் எழுத்து….என்ற சூத்திரத்தோடு தொல்காப்பியர், ” அளபெடை அசைநிலை ஆகல் உரித்து ” ” ஒற்று அளபெடுப்பினும் அற்றென மொழிப ” ஒற்றெழுத்தியற்றே குற்றியலிகரம் ” என்ற சூத்திரங்களை எழுத்தெண்ணிக்கையோடு தொடர்புபடுத்திச் சிந்தித்திருக்கிறார் என்பது வெளிப்படை. எழுத்தெண்ணும் இம்முறையியல் தமிழ் எழுத்தெண்ணிக்கை மரபிற்கே யுரியது. இத்தன்மையை வீரசோழிய உரைகாரர் பெருந்தேவனார் உரை மூலமும் நம்மால் அறிந்துகொள்ளமுடிகிறது. அவர் கூறுவதாவது:

கடாஅ வுருவொடு கண்ணஞ்சாதி யாண்டு
முகாஅமை வல்லதே யொற்று ”

இதனை எப்படி ஓசையூட்டுவதெனிற் குற்றியலிகரம் என்று ஒன்றாக்கி அதனைச் சீரும் தளையுஞ் சிதையிற் சிறிய இட அளபோடாது மறிவர் அலகுபெறாமை யென்றிகரம் அலகுபெறாதாக்கி ஓசையூட்டுக என்பர். அதுவும் பிழையென்க. இகரங் குற்றெழுத்தாய் நின்று அலகு காரியம் பெறுதலல்லது ஒற்றெழுத்தே போல் அரைமாத்திரை உடைத்தாயினும் அலகு காரியம் பெறாதொழிதற்குக் காரணமின்மையாலென்க. அன்றியும் அலகு காரியம் பெறாவிடில் எல்லாவிடத்தும் பெறாதொழிய வேண்டுமென்க. அன்றியும் குற்றியலிகரம் அரைமாத்திரையாய் முற்றியலுகரம் ஒருமாத்திரையானமை உச்சாரணையினால் வேறுபடுத்திக் காட்டவொண்ணா வென்க…….அன்றியும் வடநூல் புலவர்க்கு ஓசையூட்டுக என்பதில்லை ”. (சி.வை.தாமேதரம்பிள்ளை பதிப்பு, வீரசோழியம்,  உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், பக்: 142: 2008) இங்குக் குற்றியலிகரத்தை அலகு பெறாதாகி ஓசையூட்டுவது போன்ற முறையியல் வடமொழியில் இல்லை என்று பெருந்தேவனார் கூறுவதைக் கவனிக்க.

முன்னர் காட்டிய பூ.கு. குப்புசாமி கட்டுரையிலிருந்து இன்னொரு கருத்தை எடுத்து விவாதிப்பதும் இக்கட்டுரைக்கு அவசியமானதாகும். அவர்தம் கூற்றாவது: ” மேலும் நமக்குக் கிடைத்த சங்க இலக்கியத்திலும் பயிலாத – முற்காலத்தில் இருந்ததாக உரையாசிரியர்களின் கற்பனையாகிய கட்டளை அடிகட்கே இச்சூத்திரம் பொருந்தும் என்பது சிலர் கருத்து ” (மு.சு.க.பக்.5)

தொல்காப்பியரின் எழுத்தெண்ணி அடிவகுக்கும் முறை சங்க இலக்கியத்தில் இருக்கிறதா என்பது பற்றி இன்னும் முழுமையான ஆய்வு செய்யப்படவில்லை. இது முழுமையாகச் செய்யப்படவேண்டிய ஆய்வாகும். தொல்காப்பியர் செய்யுளியலில் கூறிய பல இடங்கள் தெளிவுபடுத்தபடாமலேயே உள்ளன. அவை உரிய தரவுகள் கிடைக்கும்போது தெளிவாகும். ஒரு வாதத்திற்காக குப்புசாமிராஜாவின் கருத்தை நாம் ஒப்புக்கொண்டாலும் கூட அதாவது எழுத்தெண்ணி அடிவகுக்கும் முறை சங்க இலக்கியத்தில் இல்லை என்பதற்காக அவ்வெழுத்தெண்ணிக்கை பற்றித் தொல்காப்பியர் கூறவில்லை என்ற பொருளில் குப்புசாமிராஜா கூறுவது பொருந்துமாறில்லை. வீரசோழிய ஆசிரியர் புத்தமித்திரர்  கூறும் ஏழ்வகைப் பத்தியக்கவிகளுக்கு  இலக்கியச்சான்றுகள் இல்லை என்பதற்காக அவற்றை இடைச்செருகல்கள் என்று ஒதுக்கமுடியாது. தொல்காப்பியர் கூறும் எழுத்தெண்ணி அடிவகுப்பது தொடர்பான சூத்திரங்கள் என்று குப்புசாமிராஜா கூறுவதற்கு போதுமான ஆதாரம் இல்லை.

[தொடரும்]

******

கட்டுரையாசிரியர்
ஆய்வாளர்,
EFEO,
புதுச்சேரி.