Author: பவள சங்கரி

அந்தாதி – தமிழின் இனிமை!

பவள சங்கரி

முதல் வரியின் இறுதிச் சொல் அடுத்த வரியின் முதற் சொல்லாக வருவதுதான் அந்தாதி எனப்படும். மனப்பாடம் செய்வதற்கு எளிமையாக இருக்க வேண்டும் என்று கருதியே அந்தாதி இலக்கியம் தோன்றியுள்ளது. தமிழில் தோன்றிய முதல் அந்தாதி காரைக்கால் அம்மையார் பாடிய அற்புதத் திருவந்தாதி ஆகும்.
குறிப்பிடத்தக்க அந்தாதிகள் இதோ:

(1) முதல் திருவந்தாதி – பொய்கை ஆழ்வார்
(2) இரண்டாம் திருவந்தாதி – பூதத்தாழ்வார்
(3) மூன்றாம் திருவந்தாதி – பேயாழ்வார்
(4) சடகோபரந்தாதி – கம்பர்
(5) திருவரங்கத்தந்தாதி – பிள்ளைப் பெருமாளையங்கார்
(6) கந்தரந்தாதி – அருணகிரிநாதர்
(7) திருவருணை அந்தாதி – எல்லப்ப நாவலர்
(8) அபிராமி அந்தாதி – அபிராமி பட்டர்
(9) திருக்குறள் அந்தாதி – இராசைக் கவிஞர்

11-ஆம் திருமுறையில் வரும் அந்தாதிகள்

(1) அற்புதத் திருவந்தாதி – காரைக்காலம்மையார்
(2) சிவபெருமான் திருவந்தாதி – கபிலதேவ நாயனார்,
(3) சிவபெருமான் திருவந்தாதி – பரணதேவ நாயனார்
(4) கயிலைபாதி காளத்தி
பாதி அந்தாதி – நக்கீர தேவ நாயனார்
(5) திருவேகம்பமுடையார்
திருஅந்தாதி – பட்டினத்தடிகள்
(6) திருத்தொண்டர் திருஅந்தாதி – நம்பியாண்டார் நம்பிகள்
(7) ஆளுடைய பிள்ளையார்
திருவந்தாதி – நம்பியாண்டார் நம்பிகள்
(8) பொன்வண்ணத்தந்தாதி – சேரமான் பெருமாள் நாயனார்
19ஆம் நூற்றாண்டில் மிகுதியான அந்தாதி நூல்கள் தோன்றியுள்ளன. வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகளும் மகாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையவர்களும் அதிக எண்ணிக்கையில் அந்தாதி நூல்கள் இயற்றியுள்ளனர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

December 4, 2017
உடுத்தும் உடையில் மட்டுமா உள்ளது நாகரீகம்?

பவள சங்கரி

சுவாமி விவேகானந்தர் அமெரிக்க நாட்டின் நியூயார்க் நகர வீதியில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது மிக எளிமையான உடையில் இருந்தாராம். கையிலே ஒரு தடியும், மேனியில் ஒரு சால்வையை மட்டும் போர்த்தியபடி சென்றாராம். சுவாமியின் எதிரில் வந்த ஒரு ஆங்கிலேயப் பெண்மணி அவருடைய தோற்றத்தைக் கண்டு எள்ளி நகையாடியிள்ளார். சிறிதும் கோபம் கொள்ளாத சுவாமி விவேகானந்தர் புன்முறுவல் தவழும் முகத்துடன், “அம்மா எங்கள் இந்திய நாட்டில் ஒருவர் அணியும் உடைகளை வைத்து அவரை மதிப்பிடும் வழக்கம் இல்லை. நாகரீகம் என்பது மனிதனுடைய நன்னடத்தையில் தான் அடங்கியிருக்கிறது” என்று சொல்லி விட்டு சங்கடம் ஏதுமின்றி அவ்விடம்விட்டு அகன்றாராம். இதில் நாம் உணர வேண்டியது 2 செய்திகள். ஒன்று, சுவாமிகள் தமது சொந்த மண்ணின் மீது கொண்ட மதிப்பு! அடுத்தது தம் நன்னடத்தையின் மீது கொண்ட அதீத நம்பிக்கை!

November 28, 2017
சிட்டுவின் வலசை வரலாறு!

பவள சங்கரி

உல்லாசமாய் உலகளந்திருந்த
சிட்டுக்குருவி
வெள்ளோட்டமாய் மனுசனூரில்
மதியிறக்கி
தள்ளாட்டமாய் தத்தளிக்கும்
கூட்டத்தினூடே
பரவசமாய் கூர்ந்துநோக்கி
வண்ணமயமான
வஞ்சகமெனும் புதிதாயொரு
வரைவிலக்கணமும்
நெஞ்சகத்தை ஆட்கொள்ள
அள்ளியெடுத்ததை
பத்திரமாய் பையகப்படுத்திப்
பறந்தது
வகைவகையாய் பிறன்பொருள்
களவாடலும்
காழ்ப்பும், கோபதாபமும்,
புறம்பேசுதலும்
தீயசொல்லும் விதண்டாவாதமும்
விரசமும்
அனைத்தும் அள்ளிஅள்ளி
பையகப்படுத்தி
சுமந்தசுமை மூச்சழுத்தி
எழும்பவிடாமல்
விழிபிதுங்கி மூலையில்
முடங்கச்செய்ய
வாட்டமுற்று வாடிக்கிடந்ததை
வழிப்போக்கன்
நாய்நண்பன் பரிவோடு
நலம்விசாரிக்க
தன்வினை தானறியாது
தலைகவிழ்ந்திருக்க
பைரவனும் ஏற்றிவைத்த
துர்பாரங்களை
ஒவ்வொன்றாய் சுமையிறக்கி
சுகமளிக்க
கூனாய் குவிந்ததெலாம்
சிதறியோட
குதித்தோடி குதூகலமாய்
சிறகுவிரித்த
சிட்டுக்குருவி தவறியும்
மனிதப்பதரின்புறம்
சிரம்சாய்க்காமல் வான்வழியே
வலசைபோனது!

இணையப்படத்திற்கு நன்றி.

November 13, 2017
நவகண்டம் – அரிகண்டம்

பவள சங்கரி

‘நவகண்டம்’ என்பதன் பொருள் நவம் – ஒன்பது, கண்டம் -துண்டங்கள். ஒரு வீரர் தம் உடலை 9 துண்டங்களாகத் தாமே வெட்டிக்கொண்டு உயிர் துறப்பது.

‘அரிகண்டம்’ என்றால் ஒரு வீரன் தம்மைத்தாமே வாளால் கழுத்தை அறுத்துக்கொண்டு உயிர் தியாகம் செய்வது. தலையை ஒரு கையால் பிடித்துக் கொண்டோ, தலையை ஓரிடத்தில் இழுத்துக் கட்டியோ மறுகையால் வாள் கொண்டு கழுத்தினை அறுத்து பலி கொடுப்பது.

பழங்காலத்தில் மன்னர்கள் போரில் வெற்றிபெறவும், அவர்கள் நலம் பெறவும், தாங்கள் எடுத்துக்கொண்ட முக்கிய நலப்பணித் திட்டங்கள் எவ்விதத் தடங்கலுமின்றி நடந்தேறவும் போர்வீரர்கள் கொற்றவை தெய்வத்தின் முன், தங்களைத்தாங்களே பலியிட்டுக் கொள்ளும் வழக்கம் இருந்துள்ளதை சிற்பங்கள், நடுகற்கள் கல்வெட்டுகள் போன்ற ஆவணங்கள் மூலம் அறிய முடிகிறது.

கொற்றவைக்கு அவ்வாறு பலியிட்டுக் கொள்பவர்கள் கூரிய வாளால் தங்கள் உடலை ஒன்பது பாகங்களாக, அதாவது கை, கால், வயிறு ஆகிய பகுதிகளை அரிந்துகொண்டு இறுதியாகத் தன் தலையைத் தானே அறுத்துக்கொள்வர். இதனை வெளிப்படுத்தும் “நவகண்ட சிற்பங்கள்’ தமிழ்நாட்டில் பல இடங்களிலும் காணமுடிகிறது. குறிப்பாக பழம்பெரும் நாடான கொங்கு நாட்டில் மிக அதிகமாகக் காணப்படுவதை அறியமுடிகிறது.

அரச விசுவாசிகளான படை வீரா்கள் தம்மைத் தாமே பலியிட்டுக் கொள்வதற்கான பலிபீடங்கள் பட்டினப்பாக்கத்தில் இருந்தமையை இளங்கோவடிகளின் கீழ்கண்ட பாடலின் மூலம் அறியமுடிகிறது:

வெற்றி வேந்தன் கொற்றம் கொள்கென
நற்பலி பீடிகை நலங்கொள வைத்தாங்கு
உயிர்ப்பலி உண்ணும் உருமுக்குரல் முழக்கத்து
மயிர்க்கண் முரசொடு வான்பலியூட்டி
( இந்திர விழவூரெடுத்த காதை 85-88 )

மேற்கண்ட அடிகள் மூலம் வீரா்கள் தமது தலையைத்தாமே வெட்டி பலிபீடத்தில் வைப்பதைக் குறிப்பிடுகின்றன.

மேலும் கொற்றவைக்கு தலையை அரிந்து கொடுக்கும் சிற்பங்களை மகாபலிபுரம் – திரௌபதி ரதத்திலும் சிங்கவரம் குன்றத்திலும் திருவானைக்காவிலும் காணலாம்.

கம்பவர்மன் காலத்து நடுகல் ஒன்றில் இதைப்பற்றி சிறப்பாகக் கூறுவதைக் காணலாம்.

“ஸ்ரீகம்ப பருமற்கி யாண்டு இருபதாவது
பட்டை பொத்தவனுக்கு ஒக்கொண்ட நாதன்
ஒக்கதிந்தன் பட்டை பொத்தன் மேதவம்
புரிந்ததென்று படாரிக்கு நவகண்டம் குடுத்து
குன்றகத் தலை அறிந்துப் பிடலிகை மேல்
வைத்தானுக்கு…”

என்பது அந்தக் கல்வெட்டு வாசகம்.

பழங்குடிகள் நிறைந்த கொங்கு நாடு பலப்பல தொன்மை வரலாறை தனக்குள்ளே கொண்டுள்ளது. இன்றளவிலும் மொத்த மக்கள் தொகையில் 10 சதவிகிதம் பேர் பழங்குடியினர் வாழ்கின்றனர். சங்ககாலம் தொட்டு கொங்குச் சமவெளிப்பகுதியில் வாழ்ந்த பழங்குடியினரில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள், குறும்பர், பூலுவர், காவலர், ஆவியர், சோழர் பூர்வபட்டயம் மாவலவர், குறும்பிலார், வேட்டுவர், அவ்டர், படைத்தலை போன்றவர்கள் இருந்தாலும், அவ்டர், ஆவியர், குறும்பர் போன்ற இனத்தவர் சமூக நீரோட்டத்தில் இணைக்கப் பெற்றதற்கான சான்றுகள் இல்லாவிட்டாலும், அவ்டநாடு, ஆவியர்நாடு, குறும்பநாடு போன்ற பெயர்கள் அரசியல் சமூகவியல் நீரோட்டத்தில் இருந்திருக்கின்றன. கொங்கு நாட்டில் சோழர் காலத்து பல நடுகற்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. அவைகளில் பெரும்பாலும் எழுத்துகள் அதிகமில்லை. கொங்கு நாட்டின் எல்லைப்புறத்தில் கிடைத்த நடுகற்கள் போன்றவற்றில் சேர, சோழ, பாண்டிய பேரரசின் முயற்சிகளால் எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.

கொங்கு நாட்டின் வட பகுதியிலும், கருநாடக நாட்டின் தென் பகுதியிலும் வாழ்பவர்கள் வேட்டுவர்கள் என்ற கிராதர் என்கிறார் டி.என்.சுப்ரமணியம். கங்கமன்னன் சிவமாறனின் செப்பேடுகள், ‘வேட்டுவ அரசர்களின் அரன்களை எறிந்து வேட்டுவ அரசிகளைச் சிறை பிடித்தான்’ எனும் அது வடமொழியில் அமைந்திருந்ததும் குறிப்பிடத்தக்கது. பிற்காலச் சோழர்களின் முதலாம் ஆதித்தன் கொங்கில் ‘வேட ராஜாக்களை வென்றான்’ என்று கொங்குதேச இராஜக்கள் என்ற மரபுவழி நூல் கூறும். சிவமாறன் போரும் ஆதித்தன் போரும் கி.பி. 9 – 10 ஆம் நூற்றாண்டில் நடந்திருக்கிறது. ஆதித்தன் காலத்து வேட்டுவ இராஜாக்கள் பலர் இருந்தனர் என்று வேட்டுவ இராஜாங்கம் என்ற நூல் கூறுகின்றது.

தமிழ் மண்ணில் முதன் முதலில் படைத்தொழிலில் ஈடுபட்டவர்கள் …..

தமிழ் மண்ணில் முதன் முதலில் படைத்தொழிலில் ஈடுபட்ட வேட்டுவ இனத்தில் இருந்துதான் சேர ,சோழ ,பாண்டிய அரசர்கள் உருவானார்கள் . வேட்டையாடுதலைத் தமது முதன்மைத் தொழிலாகக் கொண்டவர்கள் வேட்டுவர்கள். வேடர் என்ற சொல்லே வேட்டுவர் என்றாயிற்று. இவர்கள் வேடன், வெற்பன், சிலம்பன், எயினன், ஊரன், வேட்டைக்காரன், வேட்டுவன், வேட்டுவதியரையன், ஊராளி, வேட்டுவ கவுண்டர் மற்றும் நாடாழ்வான் முதலான பெயர்களாலும் அழைக்கப்பட்டனர். “வேர் வகையை எண்ணினாலும், வேட்டுவர் வகையை எண்ணமுடியாது” எனும் முதுமொழியும் ஏற்பட்டுள்ளது.

வேட்டுவரின் பூர்வீகம் குறித்து அறிஞர்களிடையே பலவிதமான கருத்துகள் நிலவுகின்றன. வேட்டுவர், பிரம்மனால் படைக்கப்பட்ட ஆதி வம்சத்தினர் என்று வேளாளர் புராணம் குறிப்பிடுகிறது. சோழன் பூர்வ பட்டயம், வேட்டுவ கவுண்டர்களைக் கொங்கு நாட்டின் ஆதிகுடிகள் என்று சுட்டுகின்றது. சில பட்டயங்களில் வேட்டுவர், முத்தரையரின் வழித்தோன்றல்கள் என்றும் செப்புகின்றன. வேட்டுவக் கவுண்டரும் முத்தரையரும் கண்ணப்ப நாயனாரைத் தமது குல தெய்வமாகக் கொண்டு வழிபடுகின்றனர். எட்கார் ஃதர்ஸ்ட்டன் (Edgar Thurston) அவர்கள் முத்தரையர், வேட்டுவர், வலையர் ஆகியோர் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று கூறியுள்ளார். இருப்பினும் வேட்டுவரின் பூர்வீகம் குறித்து நான்கு முக்கிய கொள்கைகள் (கருத்துகள்) உள்ளன. அவை, வேட்டுவர் நாகர் இனத்தவர், குரு குலத்தவர், கண்ணப்ப நாயனாரின் கால்வழியினர், கொங்கு நாட்டின் பூர்வீகக் குடிகள்.

கொங்கு நாட்டு வேட்டுவக்கவுண்டர்கள் வீர வரலாறு” வரலாற்று வித்தகர், களஞ்சியச் செம்மல் பேராசிரியர் ம இரா தங்கமணி.

’வெட்டவெட்டத் தழைக்கும் வேட்டுவர் படை’ என்பர் அண்ணன்மார். பழங்குடி வாழ்க்கையில் படையென்று ஒரு தனிப்பிரிவு கிடையாது. பழங்குடி இனம் மொத்தமுமே ஒரு படையாகச் செயல்படும். ஒரு குழுவினர் போரில் மாண்டுவிட்டால் அடுத்த குழுவினர் போருக்குத் தயாராகிவிடுவர். உடல் பலம் உள்ளோர் அனைவரும் போர் வீரர்களே. அதனால் அவர்களை மொத்தமாக அழிக்கவே முடியாமல் இருந்திருக்கின்றனர்.

நவகண்டச் சிற்பங்கள் – தலைபலி சிலைகள்

கொங்கு நாட்டுச் சிவன் கோவில்களில் நவகண்டச் சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன. வேட்டுவர்கள் கொற்றவையின் பல புகழையும் கூறிப் பரவி, விறல் வெய்யோன் வெட்சி சூடுக எனத்தம் அரசனை வாழ்த்தினர். வேட்டுவவரி சித்தரிக்கும் கொற்றவையின் தோற்றத்தில் வைதீகச் சார்பு மிக்கிருந்தாலும் எயினர்களின் கொற்றவை வழிபாடு பழைய வேட்டைச் சமூக மரபுகளையே அடியொற்றி அமைக்கப்பட்டுள்ளமை சிலப்பதிகார வேட்டுவவரியின் தனிச் சிறப்பாகும்.

இட்டுத் தலை எண்ணும் எயினர் அல்லது
சுட்டுத் தலைபோகாத் தொல் குடிக் குமரியை-
சிறு வெள் அரவின் குருளை நாண் சுற்றி
குறு நெறிக் கூந்தல் நெடு முடி கட்டி,
இளை சூழ் படப்பை இழுக்கிய ஏனத்து
வளை வெண் கோடு பறித்து, மற்று அது
முளை வெண் திங்கள் என்னச் சாத்தி;

மறம் கொள் வயப் புலி வாய் பிளந்து பெற்ற
மாலை வெண் பல் தாலி நிரை பூட்டி;
வரியும் புள்ளியும் மயங்கு வான் புறத்து
உரிவை மேகலை உடீஇ; பரிவொடு
கருவில் வாங்கிக் கையகத்துக் கொடுத்துத்
திரிதரு கோட்டுக் கலைமேல் ஏற்றி;
பாவையும், கிளியும், தூவி அம் சிறைக்
கானக்கோழியும், நீல் நிற மஞ்ஞையும்,
பந்தும், கழங்கும், தந்தனர் பரசி;
வண்ணமும், சுண்ணமும், தண் நறுஞ் சாந்தமும்,
புழுக்கலும், நோலையும், விழுக்கு உடை மடையும்,
பூவும், புகையும், மேவிய விரையும்,
ஏவல் எயிற்றியர் ஏந்தினர் பின் வர;
ஆறு எறி பறையும், சூறைச் சின்னமும்,
கோடும், குழலும், பீடு கெழு மணியும்,
கணம் கொண்டு துவைப்ப; அணங்கு முன் நிறீஇ
விலைப்பலி உண்ணும் மலர் பலி – பீடிகை,
கலைப் பரி ஊர்தியைக் கைதொழுது ஏத்தி- 2. வேட்டுவ வரி 20 – 40

இராமாயண காலத்தில் இலங்கையில் இந்த வழக்கம் இருந்ததை இராவணன் புதல்வர்களான மேகநாதன், இந்திரசித் ஆகியோர் பயங்கரமான நிகும்பிளா குகையில் நடத்திய சடங்குகள் காட்டுகின்றன.

பொதுவாக நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், வில்லுப்பாட்டுகள், கும்மிப் பாடல்கள் போன்றவைகள் பத்ரகாளியம்மனை சிவபெருமானின் துணைவியாக, பராசக்தியின் அம்சமாகவும், திருமாலின் இளைய சகோதரியாகவும் குறிக்கப்படுவதால் சைவம், வைணவம் என இரண்டையும் பாலமாக இணைக்கும் தெய்வம் அன்னை பத்ரகாளி எனக் கருதலாம் என்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள். தாய்த்தெய்வம் என்று மக்களால் அன்பாக போற்றப்படும் பத்ரகாளியன்னை, மாகாளி, ஓம் காளி, கொற்றவை, எல்லைப் பிடாரி, பத்ரகாளி என பல்வேறு திருநாமங்கள்கொண்டு போற்றப்படுகிறாள். காளி என்றால் கறுத்தவள் என்றும் பொருள்படும். பீடையை அறுப்பவள் பிடாரியானாள். தீமைகளை, தீயவர்களை, தீய எண்ணங்களை அழித்து நல்லவைகளை நிலைநாட்டுபவர்கள் பேராண்மை பெற்று விளங்க எண்ணுவோர் காளியை வழிபடுகின்றனர். அதாவது அன்னை அருள்வடிவாய் காட்சியளிக்கும்போது பவானியாகவும், ஆண் சக்தியாக அருள்பாலிக்கும்போது துர்க்கையாகவும் விளங்குகின்றாள் என்கின்றனர் ஆன்றோர். அந்த வகையில் பழம்பெரும் நகரமான அந்தியூர் எனும் திருத்தலத்தில் எழுந்தருளியுள்ள பத்ரகாளியம்மன் சகல செல்வங்களும் அருளும் வடிவுடை அன்னையாகத் திகழ்கிறாள். இவள் வீற்றிருக்கும் ஆலயமோ ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையானது!

ஈரோட்டிலிருந்து வடக்கு புறம் 35 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது அந்தியூர். செல்லீசுவரர் திருக்கோவில் மற்றும் அழகராசப் பெருமாள் திருக்கோவிலும் அருகிருக்க இக்கோவில் அந்தியூர் கோட்டையின் உட்புறத்தில் மேற்குப் புறமாக அமைந்துள்ளது. சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களுடன், கொங்கர்களும் தனியாட்சி செய்துவந்த நாடு கொங்கு நாடு என்பது. 24 உட்பிரிவுகள் கொண்ட கொங்கு நாட்டில், பவானி ஆற்றின் வடபுறம் உள்ள வடகொங்கு வடகரை நாடு என்பதும் ஒன்றாகும். இந்த வடகரை நாட்டின் தலைநகராக இருந்தது அந்தியூர்.

கொங்கு நாட்டின் வடக்கு எல்லையாக இருப்பது பர்கூர் மலைத்தொடர். சங்க காலச் சிறப்புமிக்க நகரங்களில் முக்கியமானது அந்தியூர். அக நானூறு எனும் சங்க இலக்கியத்தின் 71 ஆம் பாடலைப் பாடிய ‘அந்தி இளங்கீரனார்’ என்ற புலவர் அந்தியூரைச் சேர்ந்தவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதிலிருந்து இவ்வூரின் பழமையை அறிய முடிகிறது. பண்டைக் காலத்தில் மூன்று சுற்றுகளுடன் அகழிப்பாதுகாப்பும் கொண்ட, வராக நதிக்கரை ஓரத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த மண்கோட்டை இன்று அழிந்துவிட்டாலும் கோவில்கள் இவ்வூரின் பழம்பெருமையை எடுத்துரைக்கின்றன.

அந்தியூரின் தென்கிழக்கு மூலையில் வடக்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது இவ்வாலயம். கோவிலின் முன்புறம் அறுபது அடி நீளமுள்ள குண்டம் காணலாம். குண்டத்தின் மேற்குப்புறம் கம்பீரமான வடிவுடைய பெரியதொரு கணபதியைக் காணலாம். திருக்கோவில் வாயிலில் அழகும், அச்சமும் ஒருங்கே அமையப்பெற்ற கம்பீரத் தோற்றத்துடன் இரண்டு பூதகணங்கள் காவல்புரியும் காட்சி மெய்சிலிர்க்கச்செய்பவை. மகாமண்டபத்தில் முருகன் மற்றும் பிள்ளையார் திருவுருவங்கள் கிழக்கு நோக்கி எழுந்தருளியுள்ளனர்.

களப்பலி வீரர் சிற்பம்! – நவகண்டம்

மூதுபுகழ் கொண்ட கொங்கு நாட்டில் வீரப்பெண்மணிகளின் வரலாறு எண்ணற்றவை. தங்கள் நாட்டு மன்னன் போரில் பகைவர்களை அழித்து வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதற்காகத் தங்கள் தலையை வெட்டி வெற்றித் தெய்வமாகிய காளி அன்னைக்கு காணிக்கையாக்கும் வழமை இருந்துள்ளது. கி.பி. 1265 – 1285 காலத்திய ராஜகேசரி வர்மன் என்கிற வீரபாண்டித் தேவரின் கல்வெட்டுகள் இதற்கு ஆதாரமாக உள்ளன. அவ்வழக்கத்தின்படி பெண் வீரர்களும் தங்களையே களப்பலி கொடுத்துள்ளனர் என்பதற்கு ஆதாரமாக அந்தியூர் சிறீபத்திரகாளியம்மன் திருக்கோவிலில் தமது தலையைத் தாமே வெட்டிக்கொண்டு பலி கொடுக்கும் வீரப்பெண்மணிகளின் சிலைகள் கேட்பாரற்று குப்பைமேட்டில் மண்ணில் புதைந்து கிடக்கும் அவலத்தைப் பார்க்க வருத்தமாகத்தான் இருந்தது.. பழம்பெரும் ஆலயங்கள் புதுப்பிக்கப்படும்போது இதுபோன்று வரலாற்று ஆவணங்களின் அருமை தெரியாமல் அழிக்கப்பட்டுவிடுகின்றன. ஆனால் சென்ற வாரம் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை என்ற அமைப்பு எடுத்த முயற்சியின் காரணமாக இந்த நவகண்ட சிற்பங்கள் மண்ணிலிருந்து மீட்டெடுத்து சுத்தம் செய்யப்பட்டு எண்ணெய் காப்பும் சாத்தப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. கோவில் நிர்வாகத்தினரால் மேலும் ஒரு நவகண்ட வீரர் சிற்பம், இடப்புறம் மனைவியுடனும், வித்தியாசமான ஆடை, ஆபரணங்கள் அணிந்தவாரும் மீட்டெடுக்கப்பட்டுள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இன்றும் ஈரோடு, சென்னிமலை, திருச்செங்கோடு, கபிலர்மலை, மதுரை, திருவண்ணாமலை ஆகிய ஊர்களில் “சாவான் சாமி’ கோயில்கள் உள்ளன. சேலத்தில் எடப்பாடி, புதுப்பாளையம், தாரமங்கலம், அத்தனூர், மணப்பள்ளி, கல்யாணி, சிங்களாந்தபுரம் ஆகிய ஊர்களில் நவகண்ட சிற்பங்கள் உள்ளன.

காரைக்குடிக்கு மேற்கே 9.கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது குன்றக்குடி. இங்குள்ள குடைவரைக் கோயிலிலுள்ள கொற்றவை சிற்பம் எழில் மிக்கது. கொற்றவையின் வலப்புறத்தே வீரன் ஒருவன் “நவகண்டம்’ அளிக்க, தன் வலக்கையால் வாளை ஏந்தி அடிக்கழுத்தில் நெடுஞ்சிரத்தை அரியும் நிலையில் காட்டப்பட்டுள்ளன. இதேபோல கொற்றவைக்கு தலையை அரிந்து கொடுக்கும் சிற்பங்களை மகாபலிபுரம் – திரௌபதி ரதத்திலும் சிங்கவரம் குன்றத்திலும் திருவானைக்காவிலும் காணலாம்.

அத்தனூர் அம்மன் கோவில் (ராசிபுரம்), சிங்களாந்தபுரம் சந்தைப்பேட்டை, புதுப்பாளையம் முப்பீஸ்வரர் கோவிலில் மூன்று நவகண்ட சிற்பங்கள் (எடப்பாடி), தர்மபுரி மாவட்டம் காவேரிப்பட்டினத்திலிருந்து கிழக்கே 4 கி.மீ. தொலைவிலுள்ள பெண்ணேசுவர மடம் கோயிலின் முன்புறம் 12-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு நவகண்ட சிற்பம் என பல்வேறு சிற்பங்களைக் காணமுடிகிறது. திருவான்மூரிலுள்ள கி.பி. 889 ஆம் ஆண்டு கல்வெட்டொன்று பட்டிப்பொத்தன் என் பவன் நவகண்டம் கொடுத்ததைக் குறிப்பிடுகிறது. அம்பலக் கூத்தன் என்ற வீரன் தன் படைத் தலைவனின் நோய் குணமாக நவகண்டம் கொடுத்துள்ளதை முதலாம் குலோத்துங்க சோழன் காலக் கல்வெட்டொன்று குறிப்பிடுகின்றது. கல்வெட்டு பொறிக்கப்படாத நவகண்டக் கற்கள் கரூர், பேரூர், அவினாசி, ஆறூர் ஆகிய ஊர்களில் காணப்படுகின்றன. கொற்றவை வழிபாட்டு மரபில் நவகண்டம் என்னும் வழக்கம் தொன்றுதொட்டு இருந்து வருகிறது.

இந்த சிற்பங்கள் ஒன்றிலும் எழுத்துக்கள் இல்லை என்பதால் அவர்கள் யார் என்றும் அவர்களின் வரலாறு என்ன என்றும் அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

கி.பி. 1600 ஆம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பாண்டிய பேரரசு பாண்டிய மன்னர்களின் மெய்காவலர்களாக இருந்தவர்கள் பண்டாரம் இனத்தைச் சார்ந்த வைராவி மட்டுமே. மன்னருக்காகத் தங்கள் இன்னுயிர் கொடுப்பவர்கள் வைராவிகள் மட்டுமே. யுத்தத்திற்கு முன்னால் ஒரு இராச இரத்தத்தை பலியாக கொடுத்தால் காளி தேவி வெற்றிக்கு உதவுவாள் என்பது ஐதீகம்.
கலிங்கத்துபரணியில் சோழ அரசின் வெற்றிக்காக இப்படி தலையை அறுத்து பலிகொண்ட வீரனைப் பற்றிய செய்தி இடம் பெற்றுள்ளது. இது போலவே தண்டனையாகவும் தன் தலையைத் தானே அறுத்துக் கொள்ளும் வழக்கம் இருந்திருக்கிறது.

இந்த நிகழ்ச்சி ஒரு பெரிய விழா போன்று நடத்தப்படும். நவகண்டம் ‍‍/ அரிகண்டம் கொடுப்பதற்கு முன் உறவினர்கள் அனைவரும் அழைக்கப்படுவர். நவகண்டம் ‍கொடுப்பவர் இடையில் உடைவாளும், மார்பில் கவசமும் தரித்து போர்வீரன் போல் போர்க்கோலம் பூண்டு இருப்பார். கொற்றவைக்கு பூசை முடித்து பின்பு, தனது இடது கையினால் முடியைப் பிடித்து வலது கையினால் கழுத்தை வெட்டிக் கொண்டு இறப்பர்.

நவகண்டம் கொடுப்பதற்கான காரணங்கள் :

வலிமையான‌ எதிரி நாட்டுடன் போர் புரிய நேரும் போது, வெல்வதற்கு வாய்ப்பே இல்லை என்ற‌ தருணங்களில் தெய்வத்தின் அருளை நாட வேண்டியுள்ளது. துர்க்கைக்குப் பலி கொடுத்தால் தெய்வத்தின் அருள் கிட்டும் என்ற நம்பிக்கையில் நவகண்டம் கொடுக்கப்பட்டது. உடல் ஆரோக்கியம் கெட்டு படுத்த படுக்கையாகக் கிடக்கும் அரசனுக்கு, அவன் நலம் திரும்ப அவரது விசுவாசிகளால் நவகண்டம் கொடுக்கப்பட்டது.

கடுமையான நோய் தாக்குதலால் சாவை எதிர் நோக்கி காத்திருக்கும் ஒருவர் வீர சொர்க்கம் அடைய விரும்பி நவகண்டம் கொடுத்துக் கொள்வது.

குற்றவாளி ஒருவன் தான் செய்த குற்றத்தினால் மரண தண்டனைக்கு உள்ளாகும்போது, அவ்வாறு சாகாமல் அரசன் அனுமதியுடன் நவகண்டம் கொடுத்துக் கொண்டு வீர சொர்க்கம் அடைவ‌து.

மற்றுமொரு சுவையான செய்தி – ஒருவன் போர்க்காயத்தினாலோ, நோயினாலோ சாகும் தருவாயில் அவனுக்கு முடிக்க வேண்டிய கடமைகள் பாக்கி இருக்குமாயின் தனது இறப்பை தள்ளிப் போடுமாறு இறைவனிடம் வேண்டுவர். அந்த கடமை நிறைவேறியதும் நவகண்டம் கொடுத்துக் கொள்வர். பெரும் அவமானத்தைப் பெற்றபின் அதற்கு மேல் வாழ விரும்பாமல் சாக விரும்புபவன் கோழையாக இல்லாமல் வீரச்சாவை விரும்பி நவகண்டம் கொடுத்துக் கொள்வர்.

சோழர்களுக்கு “வேளக்கார படைகள்” மற்றும் பாண்டியர்களுக்கு “தென்னவன் ஆபத்துதவிகள்” போன்ற தற்காப்புப் படைகள் இருந்தன. அரசர் உயிருக்கு ஆபத்து நேர்கையில் கொற்றவையின் சந்நிதியில் தங்களுடைய தலையைத் தங்கள் கையினாலேயே வெட்டிக் கொண்டு பலியாகிவிடுவர்.

உலகின் உயிரினங்கள் அடைந்த வளர்ச்சியினை உணர்த்தும் காலக் கண்ணாடி வரலாறு என்பது. வீரதீர செயல் புரிந்தவர்களின் வரலாற்று அடையாளமாகவே இந்த நவகண்டச் சிற்பங்கள் உள்ளன. இவை பல இடங்களில் கால வரலாற்றைக்காட்டும் முக்கிய ஆவணங்களாகவே விளங்குகின்றன.

துணை நூல்கள்:

கல்வெட்டு ஓர் அறிமுகம், தமிழ்நாடு தொல்பொருள்துறை ஆய்வுத்துறை வெளியீடு, 1976
சிலப்பதிகாரம் மூலமும் உரையும் – பொ.வே.சோமசுந்தரனார், கழகப்பதிப்பு, சென்னை-1, 1973.
சிலப்பதிகாரம் (கட்டுரைத் திரட்டு) – கா.அய்யப்பன் (பதி.ஆ.) மாற்று, சென்னை-106, 2009.
https://tamilandvedas.com/tag/navakandam/
David Roy, ‘The Megalithic Culture of the Khasis ANTHRORPOS.L.VIII.Pt 3 – 4. p.p522 ff’)

.

November 10, 2017
நீலிக்கண்ணீர் என்றால் என்ன?

பவள சங்கரி

வணிகக் குலத்தைச் சேர்ந்த நீலி என்கிற பெண் தீய எண்ணம்கொண்ட தன் கணவனால் கொல்லப்படுகிறாள். பின் அவன் வேறொரு பெண்ணை திருமணம் செய்துகொண்ட பின்னர் அவள் பேயாகி, மனைவி போன்ற தோற்றத்துடனே வருகிறாள். கையில் ஒரு கரிக்கட்டையைக் குழந்தையாகக் கொண்டு மாய லீலைகள் செய்கிறாள். அப்பா என்று குழந்தையும் அன்பாக விளிக்கிறது. அவனோ அச்சத்தில் உடன் செல்ல மறுக்கிறான். நீலி கண்ணீர் மல்க நிற்கிறாள். ஊர் மக்கள் அவள் பேய் என்பதை அறியாமல் அவனை நீலியோடு சென்று குடும்பம் நடத்தவேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறார்கள். அது தன் மனைவி அல்ல, பேய் என்று அவன் அச்சத்தோடு வாதிடுகிறான். ஆனால் மக்கள் அதை நம்பாமல் ஒருவேளை அவன் பேய் என்று சந்தேகிக்கும் அந்தப் பெண்ணால் கொல்லப்பட்டால் தாங்களும் தீக்குளிப்போம் என்று சமாதானம் செய்கிறார்கள். ஆனால் பேயான நீலி அவனைக் கொன்றுவிட அந்த மக்கள் சொன்னதுபோல் தீப்பாய்கிறார்கள். இங்கிருந்து தான் நீலிக்கண்ணீர் என்ற பதம் வருகிறது. நீலி தன்னைக் கொன்ற கணவனைப் பழி வாங்கினாலும், எந்த பாவமும் செய்யாத சிலரும் உயிர் துறந்தது வசைக்குரிய ஒன்றாக மாறியிருப்பதைக் காண வேண்டியிருக்கிறது. பக்திக்காலத்தில் பெரும்பாலும் நிலவுடைமையாளர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தியதையும், வாணிகர்கள் துன்பம் அடைந்ததற்கும் குறியீடாகச் சொல்லப்பட்ட கதையாகக் காணமுடிகிறது.

படியினப் பொழுதே வதைத்திடும் பச்சை நாவியை நம்பலாம்
பழி நமக்கென வழி மறித்திடும் பழைய நீலியை நம்பலாம்
கொடுமதக்குவ டெனவளர்த்திடு குஞ்சரத்தையும் நம்பலாம்
………………
(விவேக சிந்தாமணி—பாடல் 30)

November 10, 2017
இன்றைய பொருளாதார நிலையில் மாற்றம் வருமா?

பவள சங்கரி

தலையங்கம்

இந்திய பொருளாதார வளர்ச்சியில் தற்போது ஏற்பட்டுள்ள தேக்க நிலை தற்காலிகமானதுதான் என்று உலக வங்கித் தலைவர் ஜிம் யாங் கிம் கூறியுள்ளது சமாதானம் ஏற்படுத்துவதாக இருந்தாலும் சமீப காலாண்டுகளில் இந்திய பொருளாதாரத்தில் மந்த நிலை உருவாகியுள்ளது வருத்தத்திற்குரிய விசயமாகவே உள்ளது. இந்த தேக்க நிலைக்குக் காரணமாக உலக வங்கியின் தலைவர் ஜிம் யாங் கிம் கூறுவதும் தேசிய அளவில் புதிய வரி விதிப்பினால் ஏற்பட்ட குழப்பம்தான்.

ஜிஎஸ்டி இந்திய பொருளாதாரத்தில் சாதகமான விளைவுகளை உருவாக்கும் என்ற நம்பிக்கையையும் கிம் விதைத்துள்ளார். பொதுவாக அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் இது சிறந்த திட்டம் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளபோதும், சில குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்யாத நிலையில் இன்று பிரச்சனைக்குரியதாகவே உள்ளது. வணிக உலகில் ஏமாற்று வேலை செய்பவர்களுக்கு ஜிஎஸ்டி பெரும் சவாலாக உள்ளது என்பது ஒரு நேர் மறையான சிந்தனை.

வியாபாரிகள் ஜிஎஸ்டி வரி விதிப்பிற்கு முன்னால் வருடம் ஒரு முறை கணக்கு செலுத்தினால் போதும் என்ற நிலை இருந்தது. ஆனால் தற்போது மாதம் ஒரு முறை கணக்கு செலுத்த வேண்டியதாக உள்ளது. இது பழக்கத்திற்கு வருவதற்கு சற்று சிரமம் மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. சில தொழில்களுக்கு மிக அதிகப்படியான வரிவிதிப்புகள் உள்ளதை கவனம் கொண்டு சரிசெய்ய வேண்டும். பெட்ரோலியப் பொருட்களையும் ஜிஎஸ்டி வரம்பிற்குள் கொண்டுவர வேண்டும். இந்திய ஜிடிபி ஆண்டு வளர்ச்சி விகிதம் ஏப்ரல் -ஜூன் காலாண்டில் 5.7 சதவீதமாக உள்ளது.

இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி முதல் காலாண்டில் குறைந்துள்ளதற்கான காரணம் ஜிஎஸ்டி சட்டத்துக்கு தயாராவதற்கு ஏற்பட்ட குழப்பம்தான் என்று கொள்வோமானால் இந்தப் பிரச்சனையை தற்காலிகமானதாகக் கொள்ளலாம்.ஆனால் இந்திய பொருளாதாரத்தில் இந்தச் சட்டம் மிகப் பெரிய அளவில் சாதகமான விளைவுகளை உருவாக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் இருந்தபோது கடந்த ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட பணமதிப்பு நீக்கம் மற்றும் ஜிஎஸ்டி சட்டம் ஆகிய இரண்டும்தான் மந்த நிலைக்கு காரணம் என எதிர்க்கட்சிகளும், பொருளாதார அறிஞர்களும் குற்றம் சுமத்தி வருவது சிந்திக்கத்தக்கது.

இந்தியா இரட்டை இலக்க பொருளாதார வளர்ச்சியை எட்டுவது சாத்தியமாகுமா என்ற வினா இன்று பல தரப்பிலும் எழுப்பப்பட்டுள்ள இன்றைய நிலையில், இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியை (GDP) அதிகரிப்பதன் மூலமாக இந்தியாவில் வளர்ச்சித் தரத்தை அதிகரிக்க வேண்டுமானால் , முக்கியமான தளங்களில் பெண்களின் பங்களிப்பு அதிகமாக வேண்டும் என்று உலக பொருளாதார கருத்துக்களம் கருத்து தெரிவித்துள்ளது.

பொருளாதாரத்தில் பெண்கள் அதிக அளவில் பங்கு பெற்றால் அது உண்மை ஆகலாம் என்ற நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்துகிறது. கடந்த தசாப்தத்தில் உலகிலேயே வேகமாக வளர்ந்து வரும் இரண்டாவது நாடு என்ற நிலையை பொருளாதார வளர்ச்சியின் மூலம் இந்தியா வென்றது.

பாலின இடைவெளியைப் பொருத்தவரை உலகிலேயே மிக மோசமான ஒன்றாக நம் இந்தியா இருப்பதும் கண்கூடு. உலகளாவிய பாலியல் இடைவெளி கருத்துக்கணிப்பின் அறிக்கையில் இந்தியா மொத்த 144 நாடுகளில் 108 ஆவது இடத்தில் உள்ளது. உண்மையில் இந்த இடைவெளி மேலும் கூடுதலாக இருப்பதையே வேறு சில கருத்துக் கணிப்புகள் கூறுகின்றன.

ஒரு ஆய்வறிக்கையின்படி இந்தியாவில் 66 சதவீதம் பெண்களுக்கு தங்கள் பணிகளுக்கான ஊதியமே செலுத்தப்படுவதில்லை, இதில் ஆண்கள் 12 சதவீதம் மட்டுமே. மேலும் இந்த அறிக்கையில், தொழிற்சங்கங்களில் பங்கேற்பு, சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், மூத்த அதிகாரிகள், மேலாளர்கள், தொழில் மற்றும் தொழில் நுட்பத்துறை போன்றவற்றில் பெண்களின் விகிதம் மிகக்குறைந்த அளவிலேயே உள்ளது. இந்திய பொருளாதாரத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பு என்பது பெரும் சவால்களையே சந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

பெண்கள் பணியிடங்களில் சந்திக்கும் முக்கிய சவால் என்றால் அது குழந்தைப்பேறு காலங்களில்தான். இந்தப் பிரச்சனையைத் தீர்க்க இந்த ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் மகப்பேறு விடுப்புச் சட்டத்தில் அரசு சில மாற்றுத் திட்டங்களையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது. முதல் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு ஆறு மாதங்களுக்கு ஊதியத்துடன் மகப்பேறு விடுப்பு காலம் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சட்டம் பிரசவத்திற்குப் பிறகும் பெண்கள் வேலைக்குத் திரும்புவதை ஊக்குவிக்கும். இதை கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்ட உலக வங்கியின் சமீபத்திய வணிக வேலைவாய்ப்பு அறிக்கையும் இந்த புதிய சட்டம் ஒட்டுமொத்த வேலை தரத்தையும் மேம்படுத்தியுள்ளது என்று கூறியுள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

தற்போது இந்தியாவில் பெரிய நிறுவனங்களின் உயர் பதவிகளில் மிகக் குறைந்த அளவிலேயே பெண்கள் உள்ளனர். நிறுவனங்களின் உயர் மட்ட பதவிகளிலும் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் இருப்பதால் நிர்வாகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு வழிவகுக்கும் என்பதும் சமீபத்திய கார்ப்பரேட் ஆளுமை பற்றிய உதய கோடக் அறிக்கை மூலம் அறியமுடிகிறது.

November 5, 2017
யாரடி நீ மோகினி

அணிந்துரை

பவள சங்கரி

சிறுகதைத் தொகுப்புகளை வாசித்து உள்வாங்கி உணர்வதும் ஓர் கலை என்றே சொல்லலாம். ஆம், ஒவ்வொரு கதையின் சூழலையும் அது எழுதப்பட்ட பின்னணியையும் அதன் காலகட்டங்களை உணரவும் தெளிவான புரிதலும், சிந்தனையும் தேவை. ஆழ்ந்த கருத்துகளை உடைய கதைகளாயின் அவை அதற்குத் தகுந்த அமைதியான மன நிலையில் வாசிக்கவேண்டிய ஒன்றாகும். அப்போதுதான் அதன் சாரத்தை உள்வாங்கவியலும்.

“நீ உன் வீட்டு சன்னல் கதவைத் திறந்து பார். அங்கே நடப்பதை எழுது” என்பார் சுஜாதா.

‘சுஜாதாவின் விஞ்ஞான சிறுகதைகள்’ என்ற தலைப்பில் தமது எம்.பில். ஆய்வை முடித்துள்ள சகோதரர் திருமுருகன் சுஜாதா அவர்கள் போகிற போக்கில் சொல்லிச்சென்ற வாசகங்களை சிரமேற்கொண்டாற்போன்று அதே போக்கில் தமது சிறுகதைகளை வடிவமைத்திருக்கிறார். குடும்ப வாழ்க்கை பற்றிய சித்திரம் ஒவ்வொரு மனிதரின் மனதிலும் ஒரு முக்கியமான இடத்தைப் பிடித்தவையாகவே இருக்கும். அமைதிக்கும் அன்புக்கும் உறைவிடமாக இருக்கவேண்டிய இல்வாழ்க்கை சில நேரங்களில் ஒருவரையொருவர் உணர்வுப்பூர்வமாகத் தாக்கிக்கொள்ளும் களமாக மாறிவிடும் நிலை ஏற்படுவதும் உண்டு. குடும்ப வாழ்க்கையின் ஆதாரமான காதல் என்ற அந்த மென்மலர் பூக்க ஆரம்பித்த தருணத்தில் சம்பந்தப்பட்டவர்களை அதனினும் மென்மையாக மாற்றிவிடுவதோடு வானில் பறக்கவும் செய்துவிடுகிறது. ஆனால் அந்த காதலுக்குத் துரோகம் நேருகையில் அதற்கு நேர்மறையாக வீறு கொண்டெழும் மனோபாவம் ஒருவரை கொலை செய்யும் அளவிற்கு மாற்றியும் விடுகிறது என்பதைச் சித்தரிக்கும் கதை, ‘நேற்று இன்று நாளை’ என்ற முதல் கதை.

இராமன் காட்டிற்குச் செல்ல புறப்படும்போது சீதை தானும் உடன் வருவதாக அடம் பிடிக்கும் சமயத்தில் இராமன் அடர் வனத்தில் எதிர்கொள்ள வேண்டிய இன்னல்கள் குறித்து தெளிவாக எடுத்துக்கூறி மறுத்தபோதும் சீதை, ‘நின் பிரிவினும் சுடுமோ பெருங்காடு?’ என்று கூறி இராமபிரானுடன் அந்த அடர்ந்த காட்டிற்குச் செல்லத் துணிகிறாள். பிரிவுத் துயர் என்பது காட்டு வாழ்க்கையை விடக்கொடியது என்பதை உணர்த்தும் அற்புதமான வரிகள்! கதாசிரியரின் ‘நீ இல்லாமல்…’ என்ற சிறுகதை மனைவியை இழந்த ஒரு முதியவர் படும் துயரை தெள்ளென விளக்கும் நிதர்சனம்.

காதலுக்குக் கண்ணில்லை என்ற கதையில் நல்ல திருப்பு முனையை வைத்து தலைப்பையும் நியாயப்படுத்துகிறார்.

சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை என்று எத்தனை ஆன்றோர்கள் அறுதியிட்டு உரைத்தாலும் அன்றாட வாழ்க்கையில் சாதிக்கு உள்ள முக்கியத்துவம் இன்றுவரை ஒழிந்தபாடில்லை என்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்லும் காதல் சாதி என்ற கதை நச்..

‘அறுந்த செருப்பு’ எனும் கதையில் சோகம் பிழியச்செய்யும் சம்பவங்களை நேரில் கண்டதுபோல் விளக்குகிறார். எதிர்பாராத முடிவும் உள்ளத்தை ஊடுறுவி வதைக்கக்கூடியது.

வரதட்சணைக் கொடுமையை மண்டையில் சம்மட்டியால் அடித்து விளங்கச் செய்யும் கதைதான் ‘முற்பகல் செய்யின்’.

‘அபூர்வம்’ எனும் கதையும் நல்ல திருப்பத்துடன் முடிவடைகிறது.

காதல் வேட்டை, என் இனிய தேவதை, பொய்க் காதல், காதல் தோல்வி ஆகிய கதைகள் காதலின் பல்வேறு பரிமாணங்களை சுவையாக எடுத்துரைப்பதாக உள்ளன. காதலில் நேர்மறை, எதிர்மறை, நம்பிக்கைத் துரோகம், காதலுக்காக நட்பிற்கு செய்யும் துரோகம் என்று ஆழ்ந்து நோக்க வேண்டிய பல கருத்துகளை மேலோட்டமாக எடுத்துரைத்திருக்கிறார்.

‘மரம்’ என்ற சிறுகதை இத்தொகுப்பின் முத்தான கதை என்று சொல்லலாம். ஒரு சிறுமியின் வாயிலாக ஆழ்ந்த கருத்துகளை உள்ளத்தை உருக்கும் வகையில் யதார்த்தமாக, பொட்டில் அறைந்தது போன்று சொல்லியிருப்பது பாராட்டிற்குரியது.

‘யாரடி நீ மோகினி’ என்ற இத்தொகுப்பின் தலைப்பிற்குரிய கதையும், ‘கண்டுபிடி கண்டுபிடி’, கொலை ஆகிய சிறுகதைகள் மூலம் மெல்லிய நகைச்சுவை உணர்வுடன் விழிப்புணர்வூட்டும் சில விசயங்களை எளிமையாகக்கொடுக்க முயன்றிருக்கிறார்.

மொத்தத்தில் ‘யாரடி நீ மோகினி’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு நவரசங்களையும் உள்ளடக்கியதொரு தொகுப்பாகவே அமைந்துள்ளது. இது இவருடைய இரண்டாவது நூல் என்பது இவர்தம் சரளமான நடையால் அறிய முடியாமல் போகிறது. ஆகச்சிறந்த எழுத்தாளர் சுஜாதாவை முன்மாதிரியாகக்கொண்ட இவருடைய எழுத்துகள் மென்மேலும் பிரகாசிக்க உளமார்ந்த வாழ்த்துகள். சிறுகதை உலகில் புதியதொரு மைல்கல்லாக இவருடைய படைப்புகள் வலம் வரும் என்று நம்புவோம்!

November 1, 2017
கொடுமணல் அகழாய்வில் சூதுபவளம்!

பவள சங்கரி

இதுவரை நடத்தப்பட்ட பல்வேறு அகழாய்வுகளில் உலகளவில் சிறப்புப் பெற்ற மிக முக்கியமான அகழாய்வாக கொடுமணல் அகழாய்வு கருதப்படுகிறது. கல்வெட்டறிஞர் , புலவர்,பேராசிரியர் செ.இராசு அவர்கள் முதன் முதலில் ‘நொய்யல் ஆற்று நாகரிகம்’ என்று குறிப்பிட்டு வெளியிட்ட ஆய்வறிக்கை மூலமாக பிரபலமானது. மெருகூட்டப்பட்ட 8000 கண்ணாடி மணிகள் ஒரு கல்லறையில் கிடைத்த தகவல், 1985 முதல் 1991 வரை பேராசிரியர் எ.சுப்பராயலு அவர்கள் தலைமையில் நான்கு கட்டங்களாக மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாய்வில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. கொடுமணல், கொங்கு நாட்டின் ஈரோடு மாவட்டத்தில், பெருந்துறை வட்டத்தில் நொய்யல் ஆற்றின் வடகரையில், சென்னிமலையிலிருந்து ஊத்துக்குளி செல்லும் சாலையில் 18 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது. சங்ககாலத் தமிழ் மக்கள் பல்வேறு தொழில்நுட்பங்களில் மேன்மை பெற்றவர்களாக இருந்தனர் எனவும், அதன் மூலம் வளர்ச்சி பெற்று, பன்னாட்டு வணிகத்திலும், ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரத்திலும் மிக உன்னத நிலையை அடைந்திருந்தனர் எனவும், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம் வெளியிட்டுள்ள ‘தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம்’ என்ற தனது நூலில், பக்: 79 முதல் 130வரை 52 பக்கங்களில் விரிவாகக் கூறியுள்ளார் முனைவர் கா.இராசன் அவர்கள்.

கொடுமணல் பகுதியில் பச்சைக்கல், நீலக்கல், பளிங்கு, சூதுபவளம், சேசுபர், அகேட், குருந்தம், வைடூரியம், லாபியஸ் லசுலி (Lapius Lajuli), மாவுக்கல் முதலிய அரிய கற்களைக் கொண்டு மணிகள் செய்யும் தொழில் சிறப்பாக நடந்து வந்துள்ளது எனவும், மேற்கூறியவற்றில் வைடூரியம், சூதுபவளம், அகேட் போன்றவை மூலப் பொருட்களாக இந்தியாவின் பிற பகுதியிலிருந்து தருவிக்கப்பட்டு இங்கு ஆபரணங்களாக உருவாக்கப் பட்டுள்ளன எனவும் (பக்.122) மயிரிழை அளவு துளைகள் கொண்ட மணிகள் கொடுமணலில் கிடைப்பதால், தமிழர்கள் தொழில்நுட்பம் அறிந்தவர்களாக இருந்துள்ளனர் எனவும், இத்தொழில் சங்க காலத்தில் சிறப்புற்று விளங்கியதோடு, அதிக அளவு அந்நியச் செலவாணியை தமிழகத்திற்கு ஈட்டித் தந்துள்ளது எனவும்(பக்.124) அறியமுடிகிறது என்கிறார் முனைவர் இராசன் அவர்கள். அதோடு இரும்புக் கருவிகளான கத்தி, வாள், ஈட்டி, கேடயம், அங்கவடி (horse – stirrups) போன்றவைகளும் அதிக அளவில் கிடைத்துள்ளன. அக்கால வணிகத்தில் குதிரை முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்ததை குதிரையின் அங்கவடி கிடைத்துள்ளதால் அறியமுடிகிறது. மத்திய தரைக்கடல் பகுதிகளிலிருந்து கடல்வழியாக குதிரைகள் ஏராளமாக தமிழகம் வந்திறங்கியதைப் பட்டினப்பாலை (185) குறிப்பிடுவது இங்கு ஒப்பு நோக்கத்தக்கதாகும். இன்றளவிலும் ஈரோடு அந்தியூர் பகுதியில் குதிரைச் சந்தை மிகச்சிறப்பாக உலகளவில் வணிகம் செய்யப்படுவதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

“கொடுமணம் பட்ட வினைமாண் அருங்கலம்
பந்தர் பயந்த பலர் புகழ் முத்தம்”

என்னும் பதிற்றுப்பத்து (74:5-6) சங்கப்பாடல் மூலமாக இதன் சிறப்பை அறியமுடிகிறது. சங்ககாலத்தில் கொடுமணம் என்று அழைக்கப்பட்ட இவ்வூர் இன்று கொடுமணல் என வழங்கி வருகிறது. யவனர் என இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்படும் கிரேக்கம், ரோம், எகிப்து நாடுகளைச் சேர்ந்த மக்கள் இந்த கொடுமணலுக்கு வந்து சென்றுள்ளனர்.

கொடுமணல் அக்காலத்தில் ஒரு பெரிய தொழில் நகரமாக இருந்திருக்கிறது என்பதையும் இது புலப்படுத்துகிறது. இ.எச்.வார்மிங்டன் (E.H. warmington) தமது The commerce between the Roman Empire and India, (1948) என்ற நூலில், ரோமானியர் அக்காலத்தில் மிக விரும்பி பயன்படுத்திய அரிய கல் வகைகள் என்று குறிப்பிட்டுள்ளவைகள் கொடுமணலில் கிடைத்த மேற்கண்ட கற்கள் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆய்வுக்குழு தலைவர்,பேராசிரியர் இராசன் தினமலர் இதழ் நேர்காணலில் கூறியதாவது:

“கொடுமணல் பகுதியில், விலை உயர்ந்த, சிறந்த தொழில் நுட்பங்களை கொண்ட அணிகலன்கள் தயாரிப்பு தொழிற்சாலைகள் இருந்துள்ளன. திருப்பூர் – ஈரோடு மாவட்ட எல்லையிலுள்ள கொடுமணல் கிராமம், 2500 ஆண்டுகளுக்குமுன், வணிக பெருநகரமாக விளங்கியதற்கான ஆதாரங்கள், அகழ்வாராய்ச்சியின் மூலம் கிடைத்துள்ளன. “சபையர்’ எனப்படும் நீலக்கல், “குவார்ட்ஸ்’ எனப்படும் பளிங்கு கற்கள், “பெரில்’ எனப்படும் வைடூரியங்கள் மற்றும் கல் மணிகளை அறுக்கவும், மெருகூட்டவும் பயன்படும் குறுந்தம் கல் வகைகளும் இங்கு இருந்ததால், இங்கு தொழில் சிறப்பாக இருந்துள்ளது. மேலும், கார்னீலியன், அகேட் ஆகிய மணிகள் தயாரிக்கும் மூலப்பொருட்கள், குஜராத் பகுதியில் இருந்தும், “பிளாக் கேட் ஐ’ எனப்படும் பூனைக்கண் மணிகள் இலங்கையில் இருந்தும், லேபிஸ் லஸ்லி மணிகள், ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்தும் வந்துள்ளன. அதோடு, சங்கு அறுத்து, அணிகலன்கள் தயாரித்ததும், துணி உற்பத்தியும் சிறந்து விளங்கியதற்கு சான்றாக உபகரணங்கள் கிடைத்துள்ளன. கார் நீலியன் எனப்படும் சூதுபவள மணிகள், பளிங்கு கற்கள், வைடூரியம், வீடு, தொழிற்கூடங்கள், 218 மணிகள், சங்கு அணிகலன்கள் என நூற்றுக்கணக்கில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. மொத்தம் 50 ஏக்கர் பரப்பளவுள்ள வாழ்விட பகுதியில், 9 அகழாய்வு குழிகளும், 100 ஏக்கர் பரப்பளவுள்ள ஈமக்காட்டில், நடுகல், வட்ட கல் என 100 ஈமச்சின்னங்கள் உள்ளன. இதில், ஒரு ஈமச்சின்னமும் தோண்டப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் உலகம் முழுவதும் கல் மணி அணிகலன்கள் மற்றும் உலோக அணிகலன்கள், சங்கு அணிகலன்கள் தயாரிப்பில் சிறந்து விளங்கியதும், ஒரு குழுவாக வாழ்ந்ததும், பண்டை காலத்திலேயே, உலக அளவில், மதிப்புமிகு பொருட்கள் உற்பத்தி செய்து வணிக தொடர்பு வைத்திருந்ததும் தெரியவந்துள்ளது. ஐந்து கல் தொலைவில் உள்ள கத்தாங்கண்ணியில் கிடைத்த ரோமானிய நாணய குவியலும், வணிக தொடர்புகளை உறுதிப்படுத்துகின்றன. அறிவியல் சார்ந்த கார்பன் ஆய்வு, அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பி ஆய்வு செய்ததில், கொடுமணல் காலம் கி.மு., ஐந்தாம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தையது என தெரிந்துள்ளது.கொடுமணல் என்ற நகரம், மிகச்சிறந்த தொழில்நுட்பங்களுடன் கூடிய தொழிற்கூடங்களை கொண்ட நகரமாகவும், உள்நாடு, வெளிநாடு வணிக உறவுகளைக் கொண்ட வணிக நகரமாகவும், சமூக, பொருளாதார, எழுத்தறிவு பெற்ற நகரமாகவும் விளங்கியுள்ளது ஆய்வின் மூலம் தெரியவந்துள்ளது என்று இராசன் கூறினார்”

http://www.dinamalar.com/news_detail.asp?id=714866&Print=1

October 26, 2017
சூரசங்காரம்!

பவள சங்கரி

நேற்று பழனி மலை முருகன் தங்க மயில்வாகனனாக அற்புதக்காட்சி!

முருகப்பெருமான் தாரகாசுரனை வதம் செய்ய 18 ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டதா? அவ்வளவு பலம் வாய்ந்தவனா அவன்? இல்லை அவன் திருந்தி நல்வழிப்பட பொறுமையாகக் காத்திருந்து அவன் திருந்தி வாழ வாய்ப்பும் அருளுகிறார் . பொறுமை கடலினும் பெரிது என்பதையும் விளங்கச்செய்கிறார்.

ஆறுமுகனின் திருவிளையாடல்களுள் ஒன்றான சூரசங்காரம் என்பது ஒரு குறியீடு. ஆணவம் எனும் அசுரனை அழித்து நம்மையெல்லாம் ஆற்றுப்படுத்தும்பொருட்டு சக்தி அம்சமாக எழுந்தருளும் முருகப்பெருமானுக்கு திருமுகங்கள் 6, படைவீடுகள் 6, வளர்த்தெடுத்த கார்த்திகைப்பெண்கள் 6 , சரவணபவ எனும் திருமந்திரமும் 6 எழுத்து.

மலைக்கோவிலும், திரு ஆவினன்குடி ஆலயமும் மாலை 4 மணிக்கே குமரன் சூரனை வதம் செய்ய கிளம்பியவுடனே நடை சாத்தப்படுகிறது. பின் சூரசங்காரம் முடிந்தபின் ஆலயத்துனுள் எழுந்தருளுகிறார்.

October 26, 2017
Korea – Tamil cultural relationship

Pavala Sankari

We find it is timely to focus on India-Korea relationship from an economical, historical, cultural and linguistic point of views. By doing so we can bring these two economical powers of Asia closer for mutual prosperity and healthy relationships. The most dynamic and fastest growing economic region of the world today, and as two great countries of Asia, Korea and India, have roots in their common values and interests. So the ongoing transformation of Korea-India relationships is not only a mere coincidence. As we know Korean companies like Samsung, Hyundai and LG are now household names in India already as their products have found an important place in most of our homes. This is because of Korean company’s confidence in the fundamentals of the Indian economy and its growth potential, they are investing in a big way.

India maintained close trade and cultural relations with China by exporting coral, pearls, glass vessels and beads and in return importing jade and silk from China. Archaeologists have discovered Chinese coins made of copper or bronze in many places such as Mahabalipuram and Tanjavur in India as evidence. When ancient Indians refer to China, even though Korea had its own identity, it most probably included Korea as well, as there were times when it existed in truce with mighty Chinese dynasties in the past.

A missionary explorer in New Zealand named William Colenso, found a bronze bell among the Ma-ori tribes with Tamil inscriptions (Mohaiyideen Buk’s ship’s bell) indicating Tamil trader’s presence in the far east Asia in the year 1836 itself.

An interesting novel based on the old legend of an Indian princess marrying a Korean prince written by our India’s past Ambassador, Dr. Parthasarathy, in Seoul has pointed out several similarities between Korea and India such as Buddhism. The spread of Buddhism in South East and Far East Asia was essentially through the silk route established earlier by traders.

Ofcourse, myths play a vital role in every society in retaining communal memory over ages.

The legend of the Indian princess is narrated in Samguk Yusa which was set in the Kaya kingdom in the first century CE. It says, in the south central Korean peninsula, was first ruled by nine elders, but there was no king. One day, due to a voice spoke from heaven at a place called Kuji and by following that, a plum-coloured cord descended from heaven with a gold chest filled with six golden orbs which transformed into a baby boy. The boy grew quickly and reached a height of nine feet. He was now called Kim Suro came to the throne of Kaya. After two years he built his own palace and ruled from there.

“In the Indian tradition the sea is the source not only of eternal life but sovereignty and sanctity and thus many words and terms are related to Ocean in Rig Veda. Manusmrti states in the beginning , only the water was created and then in the waters he laid his seed. And this became a golden egg ….. from this egg Brahma the ancestor of all beings was born. Moreover magico – religious power lies at the bottom of the sea and is given to heroes by female beings, Nagi (or princess of smelling fish). Along with the Iron age megalithic cultural difference between northern and southern Koreas… this mythological narration of cosmogonic golden egg is also significantly different with that of northern kingdoms and it resembles the Indian tradition especially the legend of princess Heo reminds strikingly the story of Meenakshi in Madurai”. KIM YONGJUN (Ancient Indo – Korean Contacts: Archaeological perspective)

When the king was adviced to take a bride he refused, saying that heaven had sent him to be king and heaven would take care of his marriage as well. At the same time in India, Huh Hwang-ok was a princess in ‘Ayuta’. The princess says that she was 16 years old when she reached Kaya, that her family name was Huh and her name, Hwang-ok which means Yellow jade. She says, according to her parent’s dream, in which God said, he has sent down Suro to be king of Kaya. Suro is a holy man, and is not yet married. So that their daughter had to become his queen’.

Huh is said to have arrived in Kaya, along with her brother Po-ok, on a ship with a red sail and red flag. When she was presented to the king, with treasure and gifts she told him of the dream and the king understood at once that this was heaven’s chosen bride for him. As they were married in 49 CE and the queen was greatly loved by all her subjects and lived to the grand old age of 156! The couple had 10 sons and two daughters. As per the Queen’s wish and request, two of their sons were named Huh after their mother’s family name and the rest were called Kims, after King Kim Suro.

Surprisingly, the same story in ancient Tamil literature the ‘Kuji’ mountainside is referred as ‘Kurunji’ and the prayer song “Guha, Guha” is practiced even today in Tamilnadu. Kurunji Ganam or the song of the mountains of Tamil Nadu resembles Kujiga, says research scholar Dr. Kannan . It is not a simple coincidence that the first Kingdom of Korea is named after Gaya where Buddha attained Nirvana. in celebration of his seven Buddhist monk sons reaching Nirvana. Queen Huh’s 5-metre high earthen mound tomb still stands in the Gyeongsang (South) province of Korea. At this royal tomb of Gimhae, in an archaeological survey researchers found that Koreans have DNA traceable to South or South East Asian ethnic groups like Indian, Malaysian or Thai. The place of origin of Queen Huh needs further research with the base of her Tamil ancestral culture.

When Korean historians found in Ayodhya paired fishes on the gates of Hindu temples, the gates of academies, government offices, military ranks, law enforcement helmets, and transportation registration centres and hence concluded that the root must be in the state of Uttarpradesh. To consider about the possibility of that Queen Huh might have come from South India rather than Uttarpradesh, which has better evidences of both linguistic as well as archeological, but they were not aware of the ancient Pandiyas ruled the South India with fish as their ruling symbol in their flag and Silk Road by sea was dominated by Pandiyas and not by Mishras of North India.
Gimhae (Pandiyas) and Cholla (Cholas) suggest that these southern shores of Korea were visited by Pandiyas and Cholas from Tamilnadu in earlier times.

Thus, if a Pandiyan Queen of authority travelled with a name Pavalambigai. Red Jade would have been called in ancient Korean as Huh Hwang-ok. Since then Koreans started calling their parents as Amma and Appa like Tamil people. Now more than 6000 tamil words have been used by Koreans in day to day life. If Queen Huh had reached the Korean shores from Ayodhya which is a Hindi speaking country they might not have called their parents as Amma and Appa. A portrait of Huh which is depicted at the royal tomb in Gimhae is a peculiar feature of Queen Huh who had a long ear lobe like women of Tamil country side which have been regarded as a sign of superior status and spiritual development .

As in Tamilnadu, in Korea also marriage is considered as an important relationship between families rather than individuals and also respect for elders. After the father the elder son has the responsibility for the family in Korea as in Tamilnadu and also ancestral worship is still a primary function in Korean families.

The staple diet for Koreans and Tamils is the same as rice . Several food items like rice cakes, rice puff, lentil cakes etc are similar in both cultures.

According to my knowledge Pandiyan princess Pavalambigai might be the native of Kongu Nadu which is referred as Aykongu in ancient Italian map.

Travelling several thousand miles alone in that olden days, a young woman needs to have guts and should be aware about her tradition as well as culture. The history shows that in Tamilnadu, Kongu Nadu women have their family responsibilities, religious practices, social relations and expert in agricultural work. Yes, there are some special properties for certain places. People who have appeared in some places have the unique characteristics of that place. It has been proved with Sangam Literature and archealogical evidences, cultural resemblences, traditions, Iron casting works, beads collection etc… and published the book in Tamil named, “கடைச்சங்கத்தில் கொங்கு கலாச்சாரம்”.

Kongu nadu comprises the modern day districts of Coimbatore District, Nilgiri District, Tirupur District, Erode District, Namakkal District, Salem District, Karur District, parts of Dindigul District in the South Indian state of Tamil Nadu and also parts of South-western India including parts of Palakkad District in the Kerala state and parts of Chamarajanagar District in Karnataka state. The Western Ghats mountain range passes through the region with major rivers Kaveri, Bhavani, Amravati and Noyyal flowing through the region.

In order to find out the exact silky route of the Princess, Universities and Research Institutes in Tamilnadu should focus more on topics dealt in this article. Substantial research is due.

Surprisingly, we could find some evidences regarding this interesting research at Bhavani, a small town near Erode, Kongu nadu with a main river of the same name.

Bhavani, which is the second longest river in Tamil Nadu and a major tributary of the Kaveri River is a major river in Kongu Nadu region of Tamil Nadu, India. Bhavani river originates from Nilgiri hills of the Western Ghats and 217-kilometre long . 0.62 million hectares of area spread over Tamil Nadu (87%), Kerala (9%) and Karnataka (4%) have been watershed by Bhavani river. The majority river courses mainly through Coimbatore district and Erode district in Tamil Nadu. About 90 per cent of the river’s water is used for agriculture irrigation.

Bhavanisagar dam which is located on the Bhavani river in Erode district, Tamil Nadu, India is one of the largest earthen dams in the world. This dam is situated some 16 km west of Sathyamangalam and 35 km from Gobichettipalayam. The Lower Bhavani Project was the first major irrigation project initiated in India after independence in 1948.

Once upon a time in ancient days people say Bhavani river was flooded many times. During this flood Gautama Bhudda’s daughter Sangamithirai drowned in this river. Evidences for this local belief should be searched through researches. There is also a strong belief that in ancient days one of the charroits of a princess was drowned in this Bhavani river with full of valuable wealths. Even now some people take much pain to find out this charriot illegally. This might also be taken in to account for research.

Anthiyur near Bhavani, Erode is a major horse market in Tamil Nadu. It has a very long history for attracting buyers from Arabia too, long back.

Near Bhavani we could find some more evidences like Pandya thittu (stage), ancient village temples with Pandya fish symbols, beads collecting areas etc…

At Bhavani every year they celebrate mud festival as like Korean festival, that too around the same time! Its really a much surprising news for Korea – India relationship researchers!

A thorough study of the ancient and ethnically enhanced Kongunadu for more than three thousand years is an essential requirement for the excavation. Kodumanal excavations and Pattinam excavations prove this. The ruined old towns of Kongu Nadu are the longest paths of their domestic overseas trade with their Jain Buddhist Pilgrimage through Waterway, landway and seaway. If new study of weaving and iron casting industry has been made possible, it can be proved that both South Kongu and Gaya had been developed relatively by Tamil merchants.

The hypothesis is that the idea that Tamil bhuddism might have been introduced by the tamil traders, particularly by the Aykongu traders in the Gaya country of 50 BC.

There is another assumption that the iron weapons, statues made of melted gold and the iron casting made in kongunadu spreaded in kadaram and the Korean’s Gaya country, from which the Koreans made the iron weapons like sword. Through tamil traders iron casting, colour beads, red corals, golden ornaments might have been exported to korea.

Tamil traders, for their business purpose introduced Buddha’s numerical routes to Afghanistan in the northwest of India and introduced it to Tamil Nadu and neighboring northern Sri Lanka. Tamil traders who became the Buddhist witnesses to the Tamil Buddhist Ministries prior to Ashoka introduced the Buddha’s propagation.

Before the advent of Ashoka’s bhuddism Tamil Buddhism could reach Korea and collect data to spread and the Tamil Buddhism went to Korea through China. Korean researchers also have reported that it is possible that the girl might have crossed the sea in the western direction of South Korea and married Gaya king.

October 25, 2017
நாவாய்

பவள சங்கரி

உயிர் எல்லை நோக்கிய பயணம்
சக பயணியர் வரலாம் போகலாம்
புரிந்த மொழியில் புரியாத கதைபல பேசி
பரந்த உலகில் இறக்கை கட்டிப் பறக்கும் பாவலர்கள்
பண்பாளர், பாசப்பட்சிகள், நேசக்கனல்கள்
என்றெவரும் பட்டுக்கம்பளத்தில் பாதம்பதிக்கலாம்
பகடைகள், பச்சோந்திகள், பலிகெடாக்கள்
என்றெவரும் முகநட்பொடு பயணிக்கலாம் படகில்
சென்றுசேரும் இலக்கு எவர்க்கும் ஒன்றுதான்
நிதானமும் பொறுமையும் நிறைவாய் இருந்தால்
எதிர்நீச்சல் போடலாம் வாழும் ஆசையிருந்தால்
அமைதியாக அடங்கிப்போகலாம் வீழநினைத்தால்
சுருதிமீட்டி சுகம் காணலாம் அல்லது
குருதி கொதிக்க நொறுங்கிப் போகலாம்
இறுதியில் போகும் இடம் ஒன்றுதான்
சடுதியில்போக நினைத்தால் சறுக்கலை சந்திக்கலாம்
விட்டுவிலக நினைத்தால் மூழ்கிப்போகலாம்
கட்டுவிலக நினைத்தால் கடந்துபோகலாம்
பட்டுத்தெளிய நினைத்தால் பண்ணிசைக்கலாம்
சூரைக்காற்று வீசினாலும் சுதாரித்தால் பிழைக்கலாம்
வாடைக்காற்றில் வாட்டமின்றி வண்ணம் காணலாம்
கணக்கும் வழக்கும் பிணக்கும் துரோகமும்
கருப்பும் வெளுப்பும் படகிற்கு பொருட்டல்ல
சொர்கம் சுமந்தபடி கனவில் மிதந்துச் செல்லலாம்
நரகம் அஞ்சியே துஞ்சாமல் கடந்து செல்லலாம்
துடுப்பு போடுபவனையும் துளையிடுபவனையும்
கணித்து துணிந்துவிட்டால் ஏற்றமும் இறக்கமும்
பொருட்டல்ல .. இலக்கை அடையத் தடையுமல்ல!

October 20, 2017
மரபணுச்சொந்தம் என்று நம்பப்படும் இந்திய – கொரிய உறவு வெறும் தொன்மப்புனைவா? (2)

பவள சங்கரி

மேற்கத்திய உலகின் பெரும்பாலான மொழிகளுக்கு இலத்தீன் மொழியே வேராக இருந்திருக்கின்றன. ஆசியர்களின் பெயர்களை ஆங்கில மொழியாக்கம் செய்வது எளிதான காரியமல்ல. தெற்காசிய மொழிகள், குறிப்பாக சப்பான் மற்றும் கொரிய மொழிகள் பெரும்பாலும் சீனாவின் விளக்கப்பட மற்றும் வரைகலை அமைப்பிலான வார்த்தைகளிலிருந்தே எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது. சீன மொழியின் வடிவங்கள் வடகிழக்கு நாடுகளின் மொழிகளோடு (சீனா, ஜப்பான், கொரியா), அந்தந்த தேசிய மொழிகளின் வட்டார வழக்குகளின் அடிப்படையில் பேச்சு மொழியில் ஏற்படும் சில மாற்றங்கள் தவிர பெருமளவில் சீன மொழியுடன் ஒத்துப்போகிறது என்கிறார் வோன் மோ. ஒரு சீன வார்த்தை தன் பேச்சு ஒலிகளைக் குறிப்பிடுகின்ற ஒலிப்பு எழுத்து அல்ல என்றாலும் அது தன் பொருளை வரைபடச்சின்னம் மூலமாக தெரிவித்துவிடுகிறது. இப்படியாக ஒரு சீன வார்த்தையை அதன் உச்சரிப்பு ஒலிக்கேற்ப ஆங்கிலத்தில் பெயர்க்கப்படும்போது அதன் எழுத்துக்கோர்வை அந்தந்த தேசத்தின் பேச்சு வழக்கு முறைகளுக்கேற்ப மாறுபடலாம். உதாரணமாக ‘filial piety’ என்று ஆங்கிலத்தில் பொருள்படும் சீன வார்த்தை, வடகிழக்கு ஆசிய நாடுகளான, சீனா, சப்பான் மற்றும் கொரியா போன்ற நாடுகளில் முறையே, “hsiao”, “ko”, மற்றும் “hyo” என்று உச்சரிக்கப்படுவதாகக் கூறுகிறார். இந்த வகையில் இவர் கயாவிற்கு வெளி நாட்டிலிருந்து வந்து சேர்ந்த அரசிக்கு அவர்களின் பாரம்பரிய குடும்பப்பெயரை ஆங்கில பெயர்ப்பில் உச்சரிக்கும்படி “Queen Hurh of Gaya” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

25 தொகுதிகளாலான ‘சாம்குக்யுசா’ என்ற ’ஹூர்ஹ்’ பரம்பரை மரபாய்வுத் தொடர்பான பிரபலமான நூல் (The History of Three Kingdoms) தங்கள் பரம்பரையைச் சார்ந்த வெளிநாட்டிலிருந்து வந்து, கி.பி.48, சூலை 27 இல் தங்கள் கயா அரசன் சுரோவை மணந்து அரசியாக அரியணை ஏறியவர் இந்தியாவின் அயுத்தா அல்லது அயோத்தியிலிருந்து வந்தவரா என்று அறியும் ஆர்வம் அதிகமாகிவிட்டதாம்..

“சாம்குக்யுசா” தொன்மத்தின்படி இப்படி செல்கிறது வரலாறு? – எல்லா சடங்கு, சம்பிரதாயங்களும் முடிந்தபின்பு, அரசனும், அரசியும் தங்கள் சாந்தி முகூர்த்தப் பஞ்சணையில் களித்திருக்க முற்படும்போது அந்த அரசி மெல்ல ஆரம்பிக்கிறாள், “நான் அயுத்தா இராச்சியத்தின் இளவரசி. என்னுடைய குடும்பப்பெயர் ‘ஹூர்ஹ் – Hurh” Hwang Ok – ஹூவாங் ஓக் (Yellow Jade) என்பது என் வழங்கு பெயர் (first name).

இந்த இடம்தான் பெருங்குழப்பத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது. //‘ஹூர்ஹ் – Hurh” Hwang Ok – ஹூவாங் ஓக் // இதெல்லாம் தமிழ் சம்பந்தப்பட்ட பெயர்களாகவே இல்லையே. ஆனாலும் அந்தப் பெண் சொன்னதற்கான காரணம் அலசிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது அவசியம். இது அடிப்படையையே ஆட்டம் காண வைக்கும் ஐயம்.

மேலும் அந்த இளவரசியின் வசனங்களைப் பார்ப்போம் .. என் வயது 16. என் பெற்றோர் என்னிடம், விண்ணுலகக்கடவுள் (Sang Jae) தங்கள் கனவில் தோன்றி கயாவின் மன்னனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ள மன்னன் கிம் சுரோ, புனிதத்தன்மையும், அரிய ஞானமும் பெற்றவன். தங்கள் நாட்டை ஆட்சி செய்வதற்கு அவனுக்கு இணையான ஒரு நல்ல துணை வேண்டும், உடனடியாக உங்கள் இளவரசியை மணமுடிக்க அனுப்பிவையுங்கள் என்று வாக்கானதாகச் சொன்னார்கள்.

மிகத்தெளிவான, கம்பீரமான அந்த இறை குரல் அயுத்தா அரசன் மற்றும் அவரின் அரசியான என் பெற்றோர்களின் விழிப்பு நிலையிலும் அவர்தம் செவிகளில் தெளிவாக ரீங்காரமிட்டவாரு இருந்தன. அதனால் இது தெய்வ சங்கல்பம் என்ற நம்பிக்கையில் இறைவனின் திருவுளப்படி தங்கள் அன்பு மகளான என்னை அயுத்தாவிலிருந்து உடனடியாக கயாவிற்கு அனுப்புவது என்று முடிவெடுத்து அதன்படி அனுப்பியும் உள்ளனர்”

அந்த இளவரசி இவ்வாறாகத் தன் முதல் இரவில் அன்புக் கணவனிடம் தம் உரையாடலைத் தொடருகிறாள்:

“அதனால் விண்ணிலிருந்து வந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு மிகக்கவனமாக என் கடற்பயணத்தை மேற்கொண்டு புனிதமான இக்காதற்கனியைத் தேடி வந்தேன். என் நீண்ட இரண்டு மாத பயணத்தின் இறுதியில் அற்புதமான பொக்கிசமான அந்த பியாண்டோ கனியைக் (Beondo – 3000 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை மட்டும் கனியக்கூடிய ஒரு பீச் வகைக்கனி) கண்டடைந்தேன். அப்படியிருக்க மாட்சிமை பொருந்திய மன்னர் என்னைத் தங்களுடன் இணைந்திருக்க அனுமதிக்க வேண்டுகிறேன்”.

மன்னன் சுரோ அந்த இளவரசிக்கு இவ்வாறு பதிலிறுத்தான் : “இளமையிலிருந்தே என் வாழ்க்கை மிகவும் தனிப்பட்ட முறையில் ஆன்மீகப்பாதையில் செயல்பட்டிருந்ததால், வெகு தொலைவிலிருந்து வந்து நீ என்னுடன் சேரப்போவதை முன்னமே அறிந்திருக்கிறேன் நான். அதனால்தான் என் அமைச்சர்கள் என்னை திருமணத்திற்குக் கட்டாயப்படுத்தியபோதும் நான் அதற்கு உடன்படவில்லை. இப்போது நீயே உன் விருப்பத்தின்பேரில் என்னை வந்து அடைந்துவிட்டாய். உண்மையிலேயே இப்படியொரு கருணையுள்ளம் கொண்ட இளவரசி என் அரசியாக வந்து சேர்ந்துள்ளது என் நல்ல நேரம்” (கொரிய மொழியிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ளார் இவர்)

இப்படிப் போகிறது அந்த தொன்மம்…..

சுரோ மன்னனின் காதல் பரிசாக அரசி ஹூர்ஹ் 10 குழந்தைகளைக் பெற்றுக்கொடுக்கிறார். பத்தாவது குழந்தை பிறந்தவுடன் அரசனிடம், “தேவலோகத்தலைவன் எனக்கிட்ட கட்டளையை நிறைவேற்றிவிட்டேன். உங்கள் இராச்சியம் செழிப்புற என் தந்தையர் நாட்டை விட்டு வெகுதொலைவு வந்திருக்கிறேன். நம் பத்து குழந்தைகளுக்கும் உங்கள் வம்சாவளியின் அடையாளங்கள் மட்டுமே இருப்பது போன்று உங்கள் குடும்பப் பெயர் மட்டுமே வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பது எனக்கு வருத்தம் அளிக்கிறது. நம் இரண்டு குழந்தைகளுக்காவது எங்கள் குலப்பெயரான ஹூர்ஹ் என்பதை வைக்க வேண்டுகிறேன்” என்று வேண்டுகோள் விடுக்கிறார். மன்னர் சுரோவும் அதற்குச் சம்மதிக்கிறார். ஹூர்ஹ் பாரம்பரியம் (தொகுதி 1) நூலில் மட்டுமன்றி, அரசியின் கல்லறை குறிப்பேடுகளிலும் மன்னர் சுரோ 2 மகன்களைத் தேர்ந்தெடுத்து தம் மனைவியின் குலப்பெயரைச் சூட்டியுள்ளார் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆனால் வேறு சில ஆவணங்களில் அரசர் தங்கள் 5 மகன்களுக்கு அரசியின் குலப்பெயரை வைத்துள்ளதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதாகக் கூறுகிறார். அதற்கு ஆதாரமாக, வியப்பூட்டும் வகையில் கொரியாவில், கிம்ஹே, ஹயாங், தேயின், ஹன்சன் மற்றும் யாங்சீயோன் என்று ஹூர்ஹ் பரம்பரையினர் இன்றும் இருப்பதைக் குறிப்பிடுகிறார். தன்னுடைய பாரம்பரியப் பெயர் யாங்சீயோன் என்றும் தற்போது சியோல் நகருக்கு அருகில் உள்ள கிம்ப்போ எனும் பகுதியைச் சார்ந்தவர்கள் என்றும் கூறுவது மேலும் வியப்பளிக்கிறது! இந்த தொன்மத்தில் உண்மை இருப்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் அதிகமாக இருப்பதாகவும் நம்புவதாகக் கூறுகிறார் , வோன் மூ ஹூர்ஹ் .

கோப்புகளின் அடிப்படையில் சுரோ – ஹூவாங் ஓக் அரச குடும்பத்து வாரிசுகளில் 9 பேர்களின் பெயர்கள் பதிவிடப்பட்டிருந்தாலும் ஏனைய மற்றையோரின் பெயர்கள் இல்லை. கிம் பியூங் – மோ மேற்கொண்ட ஆய்வுகளின் மூலம் , இரண்டு பெண்கள் உள்பட மேலும் பலரின் பெயர்களையும் கண்டுபிடித்து பதிவு செய்துள்ளார். அந்த வகையில் மூன்று பெண்கள் அயுத்தா (அயோத்தியா?)விலிருந்து புலம் பெயர்ந்து சென்று கயாவில் தங்கள் பரம்பரையை பரவச்செய்துள்ளனர் என்பதை உறுதிபடுத்துகின்றனர்.

இந்த தொன்மக்கதை கொரிய ஆய்வாளர்களின் ஆர்வத்தை பெருமளவில் ஈர்த்ததில் வியப்பில்லை.
கொரியாவின் முதல் அரசி தங்கள் மன்னர் சுரோவை மணமுடிக்கும்பொருட்டு கொரியா நோக்கி கடற்பயணம் மேற்கொண்டபோது அவருடன் மற்றும் இரண்டு அரச குடும்பத்துப் பெண்களும் பயணம் செய்ததாகத் தங்கள் ஆய்வின் மூலம் குறிப்பிடுகின்றனர். அந்தப்பெண்கள் இருவரும் மன்னன் சுரோவின் இரண்டு தம்பிகளை மணந்துகொண்டதாகவும் குறிப்பிடுகின்றனர். அதாவது கயாவின் அரசர்களின் முதல் மூன்று பேரும் இந்த மூன்று பெண்களை மணந்துகொள்கிறார்கள். இவர்கள் கொரிய நாட்டிற்கு புலம் பெயர்ந்து வந்து கொரிய மரபு பல்வேறு முனைகளில் புத்தாக்கம்பெற தங்களின் பங்களிப்பைச் செலுத்தியதையும் குறிப்பிடுகின்றனர்.

தம் பெற்றோரின் அறிவுறுத்தலின்பேரில் மிகவும் சிரமப்பட்டு வெகு தொலைவு பயணம் செய்து வந்து கயா அரசனை மணந்தவள் தமது பெயராகக் குறிப்பிட்டது எந்த மொழியில்? தமிழ் பெயரைச் சொன்னாளா அல்லது அரசனுக்குப் புரியும் வகையில் அவர்கள் மொழியில் பெயர்த்துக்கூறினாரா என்ற ஐயம் எழுகிறது.

நம் நாட்டு ஆய்வாளர்களின் மற்றுமொரு ஐயம் பண்டைய காலத்தில் தமிழ் பெண்கள் கடல்கடந்து பயணிக்கும் வழக்கம் இருந்ததில்லை என்பதுதான். தொல்காப்பியம் காட்டும் சான்றும் இவர்களுக்கு ஆதாரமாக நிற்கிறது,

முந்நீர் வழக்கம் மகடூஉ வோடு இல்லை.
இதுவும், பொருள்வயிற் பிரிவதோர் இலக்கணம் உணர்த்துதல் நுதலிற்று. (அகம் 371) .

சரி மன்னனை மணமுடித்து கயாவை இன்றைய கொரியாவாக பொன் விளையும் பூமியாக மாற்றியவள் தமிழ் பெண்ணாக இருக்கலாம் என்பதற்கான அடிப்படை வேர் என்ன? அதெப்படி அப்படி சொல்ல முடியும்?

தொடருவோம்

October 19, 2017
மரபணுச்சொந்தம் என்று நம்பப்படும் இந்திய – கொரிய உறவு வெறும் தொன்மப்புனைவா?

பவள சங்கரி

இந்தியா-கொரியா கலாச்சார உறவு குறித்த பரவலான ஆய்வுகளும், அது தொடர்பான பல்வேறு வரலாற்றுத் தகவல்களும், புராணக் கதைகளும், அவை சார்ந்த நம்பிக்கைகளும் இன்று உலகம் முழுவதும் பல வகையில் முன்னெடுக்கப்பட்டு, அவைகளின் தொடர்பான செய்திகள் ஊடகங்கள் மூலமாக புற்றீசல் போல பரவிக்கொண்டிருக்கின்றன. அதாவது, பொருளாதார, வரலாற்று, கலாச்சார மற்றும் மொழியியல் புள்ளியிலிருந்து இந்தியா-கொரியா தொடர்பான உறவுகள் உறுதியாக மையம் கொண்டிருப்பதைக் காணமுடிகிறது. இதன் மூலம் இந்த இரண்டு நாடுகளுக்குமுள்ள பொருளாதாரக் கட்டுமானங்கள் வலுப்பெறக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்துகிறது. ஆசியாவின் இந்த இரண்டு பொருளாதார சக்திகளும் ஒன்றுக்கொன்று தங்களுக்கிடையேயான செழிப்பும் ஆரோக்கியமான உறவுகளுக்கும் பாலம் அமைக்கத் தக்க தருணமாக இருக்கலாம். இன்று உலகின் மிகவும் ஆற்றல் வாய்ந்ததும் மிக வேகமாக வளர்ந்து வரும் பொருளாதார மண்டலமாகவும் உள்ள மாபெரும் ஆசிய நாடுகளான கொரியா மற்றும் இந்தியா என்ற இந்த இரண்டு பெரிய நாடுகளிலும், அவர்களின் வளர்ச்சியும் பின்னிப் பிணைந்து உள்ளன. இவைகளைக் கருத்தில்கொண்டு பார்க்கும்பொழுது கொரியா-இந்தியா உறவுகளின் தற்போதைய மாற்றங்கள் வெறுமனே தற்செயலான நிகழ்வுகள் அல்ல என்றும் தோன்றுகிறது. சாம்சங், ஹூண்டாய் மற்றும் எல்ஜி போன்ற கொரிய பெரிய நிறுவனங்களின் பெயர்கள் இப்போது பெரும்பாலான இந்திய குடும்பங்களில் அன்றாட புழக்கத்தில் கலந்துவிட்ட பெயர்களில் ஒன்றாக மாறிவிட்டதையும் காணமுடிகிறது. இந்திய பொருளாதாரம் மற்றும் அதன் வளர்ச்சிக்கான அடிப்படைகளில் உள்ள நம்பிக்கையின் காரணமாக கொரிய நிறுவனங்கள் பெருமளவில் தொழில் முதலீடு செய்கின்றனர்.

இந்தியா சீனாவோடும் நெருங்கிய வர்த்தக மற்றும் கலாச்சார உறவுகளைக் கைப்பற்றியிருந்தது. பவளப்பாறைகள், முத்துக்கள், கண்ணாடி நாளங்கள் மற்றும் மணிகள் ஆகியவற்றை ஏற்றுமதி செய்தும், சீனாவில் இருந்து ஜேட் மற்றும் பட்டும் இறக்குமதி செய்வதில் இந்தியா தொடர்ந்து ஈடுபட்டுவந்துள்ளது. இந்தியாவில் மகாபலிபுரம் மற்றும் தஞ்சாவூர் போன்ற பல இடங்களில் செம்பு அல்லது வெண்கலத்தால் செய்யப்பட்ட சீன நாணயங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. பண்டைய இந்தியர்கள் சீனாவைக் குறிப்பிடுகையில், கொரியா தன் சொந்த அடையாளத்தை கொண்டிருந்தாலும் கூட, சீனாவுடன் கொரியாவையும் உள்ளடக்கியதாகவே கூறப்பட்டிருக்கலாம். காரணம், சீன வம்சாவளியினருடன் அவர்கள் கொண்டிருந்த நெருங்கியத் தொடர்பாக இருக்கலாம்.

கொரியர்கள் தங்களின் வேரைத் தேடி அறிய முற்பட்டபோது சீனர்களாலும் சப்பானியர்களாலும் எழுதப்பட்ட வரலாறுகளின் மூலம் அவர்களுக்குக் கிடைத்த தகவலின்படி கொரிய ஆய்வாளர்கள் அவர்களின் முதல் அரசி மேற்குத் திசையில் இருந்து புலம் பெயர்ந்தவர் என்ற தகவலின் அடிப்படையில் தங்கள் தேடலைத் தொடங்கினர். இந்தியா – கொரியா என இரு நாடுகளுக்குமிடையேயான வரலாற்றுத் தொடர்பான உறவுகள் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே உள்ளன. புத்த மதம் கொரியா மற்றும் இந்தியா இடையே உறவுப்பாதையே உறுதியாக்கி வளர்த்தும் வந்துள்ளது.

நான்காம் நூற்றாண்டின் இடையில் கொஹுரேயோவால் புத்தம் கொரியாவுக்கு அறிமுகமானது என்றாலும் அதற்கு பல காலம் முன்பாகவே, கொரியாவின் மூன்று இராச்சியங்களின் வரலாறு மூலமாக புத்த மதம் முதன்மை பெற்றிருந்ததை அறிய முடிகிறது. ஆம் கிம் சுரோ (371-384) ஆட்சியின் போது, கொரியாவில் புத்தமதம் அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது. சீனாவைப் பொறுத்தவரை இந்தியாவிலிருந்து கொரியாவுக்கு புத்தமதம் வந்தது என்று கூறுகிறது.

1910ஆம் ஆண்டில் கொரியா ஜப்பானியக் காலனி ஆட்சியில் கட்டுண்டது. 1907ஆம் ஆண்டில் யீ வம்சாவளியினரின் அரசியான இராணி மின் என்பவரை ஜப்பானியச் சேனைகள் கொன்றுவிட்டதோடு அரசன் கோஜோங் யையும் வலுக்கட்டாயமாக அரியணையை துறக்கச்செய்தனர். கொரியா ஜப்பானிய ஆதிக்கத்தினுள் சென்றது. இந்த இணைப்பு கொரியாவின் தேசிய ஒருமைப்பாட்டையும், கலாச்சார பாரம்பரியங்களையும், பொருளாதார வளங்களையும் வேரோடு பிடுங்கிப்போட்டது. இந்தச் சூழலில் கொரியாவில் பெரும் புலம்பெயர்வு நிகழ்ந்தது. மக்கள் கொரிய தீபகற்பத்தினுள்ளும், சீனா, அமெரிக்கா, மெக்சிகோ போன்ற நாடுகளுக்கும் புலம் பெயர்ந்தனர்.

இந்த காலகட்டத்தில் கொரிய அரசு பள்ளிகளில் சொற்பமான பெண் குழந்தைகளே கல்வி பயின்றனர். பெரும்பாலான குழந்தைகள் தனி வகுப்புகளில் சீன, கொரிய இலக்கியங்கள் மட்டுமே பயின்றனர். ஜப்பானிய ஆதிக்கத்தில் ஜப்பானிய மொழியே அதிகாரப்பூர்வ அரசு மொழியாக இருந்ததால் ஜப்பானிய மொழி கற்காதவர்கள் கல்வி கற்கவும் இயலாமல் இருந்தனர். ஆண் குழந்தைகளைப் பொருத்தவரை மத்திய தர குடும்பத்தில் இருந்தவர்கள் பள்ளி கல்வி மட்டுமே கற்றனர். மேல் மட்டத்தினரில் சிலர் சியோல், ஜப்பான் போன்ற இடங்களுக்குச் சென்று கல்லூரியிலும், உயர் கல்வியும் கற்றனர்.

காதல் திருமணம் என்ற ஒரு கோட்பாடே அறிமுகம் ஆகாத காலகட்டமாக அது இருந்தது. பெற்றோர் அல்லது நெருங்கிய உறவினர்கள் மூலமோதான் திருமணம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. திருமணம் என்பது இரண்டு குடும்பங்களுக்கான ஒப்பந்தமாகவே இருந்தது. குழந்தைகளாக இருக்கும்போதே அவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட குடும்ப உறவுகளும் உறுதி செய்யப்பட்டுவிடும் வகையிலேயே இருந்தது. பெரும்பாலும் கன்பூசியத் தத்துவங்களே கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்துள்ளன.

ஹூர் (ஹூ, ஹோ) குடும்பத்தின் மரபணுத் தொடர்புகள் நூலின் மூலமாக, கயாவின் மன்னன் கிம் சுரோ – அரசி ஹூ ஹ்வாங் ஓக் தம்பதியினரின் 35 வது பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்கள் தாங்கள் என்பதை அறிந்துகொள்கின்றனர். கி.பி. 42 – 562 காலகட்டத்தில், கொரிய தீபகற்பத்தில், கயா, சில்லா, பேக்ஜே என்ற மூன்று இராச்சியங்கள் பூசனின் வடமேற்குப் பகுதியில் 20 மைல் தொலைவில் உள்ள கிம்ஹே பகுதியில் கயா என்ற இராச்சியத்தை உருவாக்கியவன் மன்னன் கிம் சுரோ. அடுத்து வருவது சாம்குக் யுசா எனும் புராணக்கதை. ஹூர்ஹ் தனக்கு ஏற்படும் முக்கியமான சந்தேகம், மன்னன் சுரோவுடன் அந்த இளவரசி எந்த மொழியில் பேசியிருப்பார் என்பதுதான். இதற்கான விடையே இந்த கதையின் முக்கியமான முடிச்சுகளை அவிழ்க்கக்கூடிய ஒன்றாக இருக்கலாம். இந்த இடத்தில்தான் கொரிய மக்களின் மொழிகளில் கலந்துள்ள 6,000 ற்கும் மேற்பட்ட தமிழ் சொற்கள் இதன் விடையாக அமையலாம் என்பதும் சில கொரிய மொழியியலாளர்களின் அனுமானமாக உள்ளது.

கொரிய அகழ்வாராய்ச்சியாளரான ஹூர்ஹ், தன் பாரம்பரியத்தின் வேரைக்கண்டுபிடிக்கும் முயற்சியில், சுரோ மன்னனின் அரசியாக வெளிநாட்டிலிருந்து வந்தவர் இந்திய நாட்டின் அயோத்தியைச் சேர்ந்தவர் என்ற அனுமானத்தின் அடிப்படையில் ஹூர்ஹ் தன் தேடலை துவக்குகிறார்.

தன் பெற்றோருக்கு அளிக்கப்பட்ட அசரீரி வாக்கின்படி தங்கள் அன்பு மகளை இரண்டு மாத கடல்வழிப் பயணமாக அனுப்பி வைக்கிறார்கள். அவள் கொண்டு வரும் பரிசுப் பொருட்கள் மற்றும் பாதுகாப்பிற்கான கல் திட்டைகள் போன்றவைகள் புத்த மதச்சின்னங்களை நினைவுகூர்வதாக இருந்தது. அவள் கொண்டு வந்த மீன் சின்னம் மூலம் 157 ஆண்டுகள் வாழ்ந்து நல்ல முறையில் மக்களுக்கும் சேவை புரிந்த மகாராணி வந்த பட்டுப்பாதையைக் கண்டுபிடிக்க முனைகிறார். இதற்காகத் தன் பயணத்தைத் தொடங்குபவர், முதலில் மொகஞ்சதாரோவில் தன் தேடலைத் தொடங்கி தொடர்ந்து இந்துகுச் மலைவரைச் சென்று மீன் சின்னத்தைத் தேடுபவர், அதனைக் கண்டுபிடிக்க முடியாததால் அடுத்து பாகிசுதான் செல்கிறார். அங்கிருந்து அடுத்து பெசாவருக்குப் பயணம் செய்தவர் தாம் ஆச்சரியப்படும் வகையில் அங்கு காணும் இடமெல்லாம் இரட்டைமீன் சின்னத்தைக் காண்கிறார். அந்த சின்னம் ஏதேனும் சமயம் சார்ந்த சின்னமாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றும் மாறாக அது ஏதேனும் சிறந்ததொரு மரபின் குறியீடாக இருக்கலாம் என்று எண்ணுகிறார். அடுத்து அயோதியா நகருக்குச் சென்றவர் அதன் புராணம் சார்ந்த பெருமைகளான, அது இராமாயனக்கால நகரம் என்று பெருமையாகப் பேசப்படுவதை அறிந்தவர் கொரிய அரசி இப்படிப்பட்ட புண்ணிய பூமியிலிருந்து வந்திருக்கலாம் என்று ஒருவித தயக்கத்துடனே முடிவெடுக்கிறார்.

அடுத்தபடியாக கொரியாவிலும் ஆதாரங்களைத் தேட முனைந்தவர் அங்குள்ள மலை சார்ந்ததொரு பகுதியில் தன் தேடுதல் வேட்டையை மேற்கொள்கிறார். அந்த மலைக்கு மீன் கடவுள் மலை என்ற பெயர் இருப்பதோடு, அங்கிருந்த புத்த விகாரையில் புத்தரின் சிலைக்கு அடியில் இரட்டை மீன் சின்னம் இருந்ததையும் அறிந்தவர் அந்த இரட்டை மீன் சின்னம் புத்த மதக்குறியீடாக இருக்கலாம் என்றும் அனுமானம் கொள்கிறார். ஆனால் இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் 1ஆம் நூற்றாண்டில் நடந்ததாகக் கூறப்பட்டிருந்த நிலையில் கொரிய வரலாற்றில் புத்த மதம் 3ஆம் நூற்றாண்டில் நுழைந்தது என்ற தகவல் அவருடைய குழப்பத்தை அதிகப்படுத்துகிறது. முடிவில் இந்தியாவிலிருந்து கடல்வழி மற்றும் தரைவழிப் பயணமாக வணிகம் செய்யும் பொருட்டு கொரியா வந்தவர்கள் புத்த தருமங்களையும், அவருடைய கொள்கைகளையும் பரவச் செய்திருக்கலாம். அதன் பொருட்டே அங்கு இரட்டை மீன் சின்னம் நிலைபெற்றிருக்கலாம் என்றும் அனுமானம் கொள்கிறார். மேற்கொண்டு அவருடைய ஆய்வுகள் மீன் சின்னம் புத்த குறியீடா என்பதில் இருக்கிறது.

கொரியாவில் கி.பி முதலாம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி கி.பி 4 ஆம் நூற்றாண்டுவரை கோலோச்சிய கயா அரசு பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் மூத்த குடியாக நற்சிந்தைகளை பரவச்செய்து பொருளாதார மேம்பாடு தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி ஆகிய அனைத்துத் தளங்களிலும் இன்றுவரை தென் ஆசியாவில் முன்னணியில் இருக்கும் இரு நாடுகளின் இணைப்புச் சங்கிலியாக இருந்த அந்த இளவரசி ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் தமிழகத்தைச் சேர்ந்தவரா என்று கண்டுபிடிக்கும் ஆய்வுகள் ஆய்வாளர்கள் மத்தியில் பெரும் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதும் நிதர்சனம்.

இந்த நிலையில்,

SOUTH KOREAN OFFICER IN KOREAN WAR WON MOO HURH, “I WIIL SHOOT THEM FROM MY LOVING HEART”

என்ற தமது நூலில் விவாதித்துள்ள சில சுவையான பகுதிகளின் தமிழாக்கத்தைப் பார்ப்போம்:

தங்கள் முன்னோர்களைத் தேடி ஒரு தொல்பொருள் ஆய்வாளரின் வரலாற்றுப் பயணம்

ஏப்ரல் 1, 2009இல் ’உய்சாங் கிம் கிளானின் , ‘உய்சாங் கிம் – சீ ஸாங்போ’ என்ற ஒரு காலாண்டு பத்திரிக்கையில் வந்த செய்தியான, ‘நாம் ஹூங்கோவின் வடக்கு பழங்குடியினரின் வாரிசுகளா’ என்ற தலைப்பிலான கட்டுரையை வாசித்தபோது எனக்கு இன்ப அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நானும் அந்த கிளான் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவன் என்பதால் கிளானின் அதிகாரப்பூர்வமான பத்திரிக்கையில் இப்படியொரு அற்புதமான ஆய்வு தொடர்பான அட்டகாசமான வினாவைப் பார்த்தவுடன் வியப்பாக இருந்தது.

இந்த நிலையில் (927- 936) சில்லா வம்சத்தின் சோக், கியோங்ஓக் அரசின் இளவரசனே கிளானின் மூதாதையர் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார் அவர். இது பல நூற்றாண்டுகள் முன்பாக ஒற்றை இன நாடாக இருந்து பிற்காலத்தில் நவீன பன்முகக்கலாச்சாரத்தில் மாறிப்போன அரசு பற்றிய சமகால கொரியர்களின் வெளிப்பாடு என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. இது கொரிய மக்களின் பன்முகக் கலாச்சார மாற்றத்தினால் நடந்தது.

உண்மையில் 21ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன்பு, ஹாம் குக் கி கிவித்வா சாங்சி யின் ஆசிரியர் கிம் ஸோங்க் – ஹோ ( இயற்கையான கொரிய குடும்பப் பெயர்கள் குழுக்கள்) வின் கூற்றுப்படி சில கொரிய கிளான் உறுப்பினர்கள் மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமாகவும், தங்கள் இனம் மற்றும் நிற அடையாளங்களை, குறிப்பாக தங்கள் முன்னோர்கள் வெளிநாட்டு பூர்வீகம் கொண்டவர்களாக இருப்பவர்கள் என்பதை அறிந்து அதை வெளியில் சொல்வதற்கு தயக்கம் காட்டினர். அந்த ஆசிரியர் ஒரு செய்தித்தாள் தொடரில் சில கொரியப் பாடல் மற்றும் பழமொழி வாயிலாக யதார்த்தமாக அவர்களுக்கு வெளிநாட்டுப் பூர்வீகம் இருப்பதை கண்டுபிடித்தபோது சில கசப்பான நினைவுகளைப் பெற வேண்டியதாயிற்று. இதற்காக அவர் மீது நான்கு அவதூறு வழக்குகள் போடப்பட்டன. ஆனாலும் இன்று வெளிநாட்டு இன பூர்வீகங்களுக்கான களங்கம் கற்பிப்பது குறைந்துள்ளதோடு வளர்ந்து வரும் கொரிய இளைஞர்கள் தங்கள் இனம் மற்றும் நிற வேர்களையும், பாரம்பரியங்கள் குறித்தும் விசாரித்து அறிவதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். இந்த புதிய ஆர்வம் , அலெக்ஸ் ஹெய்லியின் வேர்களின் வெளியீட்டிற்குப் பிறகு ஆப்பிரிக்க, அமெரிக்கர்களிடம் ஏற்பட்ட ஆர்வத்தைப் போல் இல்லை.

2000ற்குப் பிறகு பன்முகக் கலாச்சாரம் பொது மக்களிடம் பிரபலமான தலைப்புச் செய்தியாக ஆவதற்கு முன்னால், கிம் பியூங்க் – மோ, 1960களில் தங்களின் முன்னோர்களான கயா நாட்டின் அரசன் கிம் சுரோவின் மனைவியின் பூர்வீகம் பற்றி அறிய முற்பட்டார். இந்தப் பகுதியில், நான் கிம் பியுங்க் – மோ வின் இனப் பயணம், கொரியர்கள் தங்களின் முன்னோர்களின் வேர்கள் மற்றும் கொரியாவில் நாடுகளுக்கிடையேயான திருமண வரலாறுகளின் தேடலின் ஆர்வம் குறித்தும் விளக்குகிறேன்.

தொடருவோம்

October 15, 2017
முகநூல் மோகம்?

பவள சங்கரி

உலக அளவில் முகநூல், சிட்டுரை போன்ற இணைய தளங்களை அதிக அளவில் பயன்படுத்துவோர் இந்தியர்களே! இதில் பெண்களே மிக அதிகமாக பங்கேற்கிறார்களாம். பத்திற்கு எட்டு பெண்களுக்கு இதன் மூலமாக பல்வேறு விதமான தொல்லைகள் ஏற்படுகிறதாம். குறிப்பாக நட்பு வட்டத்தில் இருப்பவர்களாலேயே அத்தகைய பல பிரச்சனைகள் வருவதாகவும் ஒரு ஆய்வறிக்கை வெளியிடப்பட்டுள்ளது… எந்தவொரு புதிய கண்டுபிடிப்புகளாலும் நன்மை, தீமை இரண்டும் சம அளவிலேயே இருக்கின்றன. அதை உணர்ந்து எச்சரிக்கையுடன், விழிப்புணர்வுடன் பயன்படுத்துவது அவரவர் கையில்தான் உள்ளது என்பதை விளங்கச் செய்கிறது..

October 6, 2017
தம்படம் மோகம்!

பவள சங்கரி

எச்சரிக்கை! தம்படம் (செல்ஃபி) 4 முறைகளுக்கும் மேல் எடுப்பவர்கள் மனநிலை பாதிக்கப்படுகிறார்களாம்.. அதன் பிறகு தன்னிலை மறந்து ஓடும் ரயில், மலை முகடுகள், அதள பாதாளம், பொங்கி வரும் அலைகள் போன்ற எதைக்கண்டும் அஞ்சாமல், இயற்கையின் இயல்பைக்கூட உணரமுடியாமல் உயிரிழக்கிறார்கள். இந்த ஆண்டில் இதுவரை 400 பேர் இதனால உயிரிழந்திருப்பது அதிர்ச்சியான தகவல்.. விழித்துக்கொள்ள வேண்டிய தருணம் 🙁 தம்படம் எடுக்கும் உபரி உபகரணங்கள் (செல்ஃபி ஸ்டிக்) பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் தங்கள் வியாபாரத்தை பெருக்குவதற்காக விதவிதமாக விளம்பரம் செய்து குறிப்பாக இளைஞர்களை விட்டில் பூச்சிகளாக விழவைப்பது கண்டிக்கத்தக்கது!

October 6, 2017