Category: நுண்கலைகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தளிர்க்கர மழலைக்குத் தகவோடு வளையலிடும் பெரியவரையும், அணிஅணியாய்க் கண்ணைப் பறிக்கும் வளையல்களையும் கச்சிதமாய்ப் புகைப்படமெடுத்து வந்திருக்கும் திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணனுக்கும், கவினான இந்தக் காட்சியைக் கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்தெடுத்துத் தந்திருக்கும் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றிகள்!

பெண்களின் எழிலைப் பேரெழிலாக மாற்றும் மந்திரவித்தை கற்றவை  வளையல்கள். விலையுயர்ந்த பொன் வளையல்களைவிட விலைமலிவான கண்ணாடி வளையல்களும் இரப்பர் வளையல்களும் கூடுதல் பொலிவைக் கரங்களுக்குத் தரவல்லவை.

பார்த்தவுடனேயே மனத்தில் வண்ண வண்ணக் கற்பனைகளைச் சிறகடித்துப் பறக்கவைக்கும் சிறப்பான புகைப்படம்! எனவே கவிஞர்கள் தம் கைவரிசையைக் காட்டத் தயாராகியிருப்பார்கள் என எண்ணுகிறேன். 

இதோ போட்டியை ஆரம்பித்துவிடுவோம்!

*****

”ஆடம்பர விளக்கொளியில் மின்னும் பெருங்கடைகளில் வாங்கியணியும் வளையல்களைவிடக் கீற்றுவேய்ந்த எளிய திருவிழாக் கடைகளில் கிடைக்கும் வளையல்களின் அழகே அழகு!” என உளம் பூரிக்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

எளிமை அழகு…

அடுக்கு மாடிக் கட்டிடத்தில்
அழகு விளக்குகள் ஒளியினிலே
எடுத்துக் கொடுக்கும் காப்புகளின்
எண்ணிலா வகையிலே இன்பமில்லை,
தடுத்து வைத்தே கீத்துகட்டிய
திருவிழா வளையல் கடையினிலே
எடுத்துப் போட்டே அழகுபார்க்கும்
எளிய வளையலுக் கீடிலையே…!

***** 

வளையோசையின் சிறப்பை மெட்டியோசையோடு சேர்த்துக்கட்டித் தன் பாட்டில் ஒலிக்கவிட்டிருக்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

நன்மனத்துடன் வளையல்களை அணிவிக்கக் கையை நீட்டச்சொன்னார்
கைகளின் அளவிற்குக்கேற்ப வளையலைப் பெண்ணிற்கு அணிவித்தார்
என்றுமே வண்ணக் கண்ணாடி வளையல் அணிய விருப்பமுண்டு
இதில் ஏழை, பணக்காரன் என்ற மாறுபாடு இல்லாமல் இருப்பதுண்டு!
வண்ண வளையல்களைக் கன்னிப்பெண்களுக்கு அதிக விருப்பமுண்டு
அணிந்தவுடன் அவள் முகத்தில் புன்னகை மலர்வதுண்டு
அந்த வளையோசையுடன் பிறர்க்குக் காண்பிப்பதில் பெருமையுண்டு
வளையோசையும், மெட்டிஓசையுமே ஆடவன் மனதை அசைப்பதுண்டு!
ஆபரணங்களிலே வளையலே பெண்களை அதிகம் மகிழ்விக்கும்
வளையோசையும், மெட்டி ஓசையுமே ஈர்க்கும் தன்மை அதிகம்
பெண் வளையல்களை அணிவதன் காரணம்தான் ஏனோ?
கணவன் தன்னை வளைய வளைய வருவதற்குத்தானோ?
தாய்மையின் சிறப்பை வளைகாப்பின் மூலம் சிறப்படையச்செய்யுதே
வண்ண வளையல்கள் அணிந்த கருவுற்ற தாயும் மகிழ்ச்சி அடைந்ததே
தானும் அணிந்து, பிறர்க்கும் அவை வெகுமதியாய்க் கொடுக்கப்படுதே
வளையலின் ஓசை அவள் குழந்தைக்கும், கணவனுக்கும் சொந்தமானதே!

 *****

”பெண்மணிகள் அணியும் அழகான அணிகலன் இந்த வளையல்; வாழ்ந்தால் இணையாகவே வாழவேண்டும் எனும் இணையற்ற பாடம் சொல்லும் அணியிது! மெட்டியும் கொலுசும் பயன்பாடின்றிப் பெட்டிக்குள் போனதுபோல் வளையலும் கைநழுவிப்போகும் காலம் வந்திடுமோ?” என்று கவலுகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

வளையலோ வளையல்..!
நலமுடன் வாழமஞ்சள் குங்கும் வரிசையில்..
நற்பொருளாய் நடுவே வளையலும் உண்டாம்.!

மணிக்கட்டின் மேலே அழகு சேர்க்கும்..பெண்
மணிகள் மட்டுமே அணியும் அணிகலனாம்.!

வட்டமாய் அமைந்ததால் அது வளையலாகும்
எட்டவிரட்டும் சக்தியால் எதிர்வினை யகலும்.!

காதல் வலையில் மயங்கும் காளையர்கள்தன்
காதலிக்குப் பரிசாக இதைக் கொடுப்பதுண்டு.!

கலைநயம் கொண்ட தங்கம்வெள்ளி முத்தென
வளையலும் வரலாறு பல சொல்லுமணிகலன்.!

வளைந்து வருகின்ற வயிற்றின் ரகசியத்தை
வளையல்கள் சேர்ந்து வருமுன் அறிவிக்கும்.!

வகை வகையாய்ச் செய்தபல வண்ணங்களில்
வளைகாப்பு எனும்பெயரில் ஓரிடத்தில் கூடும்.!

வளையலின் உரசலில் எழும் மெல்லிசையை
வயிற்றுளே இருக்கும் குழந்தை கேட்டுமகிழும்.!

வாழ்ந்தால் ஜோடியாகத்தான் வாழ முடியுமென
வாழ்வியல் பாடம் சொல்லும் அற்புதணிகலன்.!

பத்திரமாக அணியும் வளையலுக்குக் புகழான
உத்திரப்பிரதேச மாநிலத்தை உலகம் அறியும்.!

அன்னமிடும் கையில் வளையலிருக்க வேணும்
சொன்னது சாஸ்திரம்தான் யார் கேட்கிறார்கள்.?

மெட்டியும் கொலுசும் காணோம்..வளையலும்
எட்டியே தூரமாகக் கைநழுவிப் போய்விடுமோ.!

*****

ஆகா…எத்தனை வண்ண வண்ண வளையல்கள்! நிலவைப் பழிக்கின்ற வெள்ளை வளையல்கள்! மாலைச்சூரியன்போல் மஞ்சள் வளையல்கள்! என வியக்கும் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கம், வளையல்கள் பேசும் வன்னமொழி (வன்னம் – அழகு) கேளுங்கள்! வளத்தோடு வாழுங்கள்! என்று வாழ்த்துகிறார்.

வண்ண வண்ண வளையல்கள்:

வளையல் வியாபாரி வந்து விட்டார் வாருங்கள்!
 வண்ண வண்ண வளையல்கள் இங்கே பாருங்கள்!
சின்னக் கை பிடித்து வளையல் மாட்டுகின்ற அழகைப்
பாருங்கள்!
நிலவைப் பழிக்கின்ற வெள்ளை வளையல்கள்!
கடலின் நிறம் கொண்ட ஊதா வளையல்கள்!
கார் மேக நிறம் கொண்ட கறுப்பு வளையல்கள்!
மாலைச் சூரியன் போல் மஞ்சள் வளையல்கள்!
வானவில் நிறமுள்ள வண்ண வண்ண வளையல்கள்!
பிள்ளை பிறந்தவுடன் கறுப்பு வளையல்கள்!
பிள்ளளை கருவில் வளர்கையில் சீமந்த வளையல்கள்!
ஆடிப் பூரத்தில் அம்மனுக்கும் வளையல்கள்!
ஆதி முதல் அந்தம் வரை கூட வரும் வளையல்கள்!
ஒரு முறை வளையலை அணிந்து பாருங்கள்!
வளையல்கள் பேசுகின்ற அழகு மொழி கேளுங்கள்!
வளை நிறை கை தரும் வளத்தோடு வாழுங்கள்!

***** 

கிராமத்துத் திருவிழாவில், மக்கள் கூடிவாழும் ஒருவிழாவில், வண்ண வளையல்களை எண்ணம்போல் அணிந்துகொண்டு சுற்றிவரும் கிராமத்து மின்னலைப் பிடித்து நம்முன் நிறுத்துகிறார் திருமிகு மா. பத்ம பிரியா.

கிராமத்து மின்னல் இவள்
கிராமத்து திருவிழாவாம்
கூடி வழும் ஒருவிழாவாம்
பெரியவர் மகிழ்வுடனே
சிறியவர் மகிழ்வு தான் சிந்தை மயக்குதடி
பல்லாங்குழியாடி பாண்டி விளையாடி
அல்லியிதழ் பறித்தாடி
ஆலவிழுதுகளில் குதித்தாடி
கூட்டாஞ்சோறு கதைபேசி
குதூகலிக்கும் பிள்ளை மனம்
பெண்ணவளின் கிள்ளைமொழி
பேதமையைச் சுட்டுதடி

கோயில் திருவிழாவில்
கோதையவள் ஒய்யாரம்
கோயில் சிலை ஊர்வலமாய்
வீதியெல்லாம் சுற்றிவர
கடை கடையாய் வலம் வரும்
கன்னியவள் விழிகளிலே ஆனந்தம் பரவுமடி
வண்ண வண்ண வளையல்களை
வளைக்கரத்தில் அணிந்து கொண்டு
விருந்தினர் கைப்பிடித்து
விருந்திடுவாள் விந்தை மகள்
பரிமாறும் அழகினிலே
பந்தபாசம் மனம் நாடுமடி
பூலோகம் சுற்றினாலும்
பேரின்பம் கிட்டாது
கண்டுகொண்டேன் கிராமத்தில்
இயற்கையெனும் தாய்மடி.

***** 

வண்ண வளையல்கள் கிறங்கவைக்கும் கவிதைகளை நமக்குப் பரிசாய்ப் பெற்றுத் தந்துள்ளன. கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டும் நன்றியும்! 

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தேர்வாகியிருப்பது அடுத்து…

வண்ண வண்ண வளையல்களை
வகைவகையாய் அடுக்கி வைத்து
பெண்ணவளின் கைப்பிடித்து யாவாரி
அண்ண அண்ண நோகுதென்று
அவள் இழுத்தும் போகுதென்று
இன்னுமின்னும் போடுகிறான் யாவாரி

அறியாப் பெண் அவள் கேட்க அதையே சாக்காய் வைத்து
அடுக்கடுக்காய் போடுகையில் யாவாரி – அட
புரியாமல் போடுறியே போதுமினி யென்று தந்தை
பொக்கட்டைப் பார்த்துரைப்பான் தடுமாறி –

‘காப்புக் காப்புக்காப்பாய் எடுத்து அவள்
கையினிலே மாட்டுகிறாய்
சேப்புக் காலியாகுதடா தம்பி – ஊர்போய்
சேர்ந்திடவும் காசுவேணும் தம்பி
ஆப்பிழுத்த குரங்கானேன்
அவளையிங்கு கூட்டிவந்து
கூப்புகிறேன் கையுனக்குத் தம்பி – சேரும்
கோடிபுண்ணியம் நிறுத்து தம்பி.‘

சிறுவியாபாரிகளுக்குப் பெரிய வருமானம் எப்போதுமில்லை. ஆகவே, திருவிழாக் காலங்களில் தம் கடைகளுக்கு வருவோரிடம் தம் சரக்குகள் அனைத்தையும் விற்றுத் தீர்த்துவிடவேண்டும் எனும் பேரார்வம் அவர்களிடம் இருப்பது இயல்பே. அப்படித்தான் இந்த வியாபாரியும் தன் சேப்பு (pocket) காலியாகும்வரை சிறுமிக்குக் காப்புப் போடுகிறானே என்றஞ்சி, ”வளையல் போட்டது போதுமையா! நான் ஊர்போய்ச் சேரக் காசு வேணுமையா!” என்று கெஞ்சிநிற்கும் தந்தையைத் தன் கவிதையில் நகைச்சுவையாய்ப் படம்பிடித்துக் காட்டியிருக்கும் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவித்துப் பாராட்டுகிறேன்.

 

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

 

காளையும் காளையரும் ஒருவரையொருவர் எதிர்த்துநிற்கும் வேளையில் எடுத்த படம் இதுவென நினைக்கிறேன். புகைப்படம் எடுத்த திரு. யெஸ்ஸெம்கேவுக்கும், இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்த திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றி உரித்தாகின்றது.

பகட்டோடு (காளை) தமிழர்க்குள்ள உறவு தலைமுறைகள் பலகடந்தும் தெவிட்டாது தொடர்ந்துவருவது. உழவுக்குடிகளாய் நம் மக்கள் வாழ்ந்திருந்த காலத்தில் வீட்டுக்கொரு பசுவும் காளையுமேனும் இருந்துவந்தன. அவர்களின் மாடாய் (செல்வம்) இருந்தவை இந்த மாடுகளே!

இன்றோ உழவுத்தொழில் விரைந்து அழிந்துவரும் நிலையில் கால்நடைகளைப் பேணுவோரும் அருகிவிட்டனர். தமிழகத்தின் ஒரோவிடங்களில் ஏறுதழுவும் விளையாட்டில் பயன்படுத்துதற்கென்று சில நாட்டுக் காளையினங்கள் மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கின்றன. இக்காளைகளை நாம் காலத்தே பாதுகாக்கத் தவறினால் நாட்டு மாட்டினமே தமிழ்நாட்டில் இராது. அப்புறம் நாட்டுக் காளைகளை நாம் ஏட்டில்மட்டுமே காணும் அவலநிலை வாய்த்துவிடும்.

இனி, படக்கவிதைப் போட்டிக்கு வருவோம்.

காளையும் காளையரும் இணைந்திருக்கும் இப் புகைப்படத்தைக் காணும் நம் கவிஞர்கள் மண்மணம் கமழும் கவிதைகளை ஏந்திவருவர் என்ற எதிர்பார்ப்போடு அவர்களை வாழ்த்தி வரவேற்கிறேன்.

*****

”வீரவிளையாட்டாம் ஏறுதழுவுதலை விவேகத்தோடு விளையாடுங்கள்; உயிர் விரயத்தைத் தவிருங்கள்!” என்று காளையர்க்கு அறிவுரைகூறுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

காளைகளே…

துள்ளிவரும் காளையைத்
துடுக்கடக்கக்
காத்திருக்கும் காளையர்-
எள்ளளவும் பயமின்றி..

காளையரே,
வீர விளையாட்டு இதில்
விவேகமும் சேர்ந்திருக்கட்டும்..

விளையாடுங்கள் விளையாடுங்கள்
வீரம்காண விளையாடுங்கள்-
விரயம் வராமலே…!

*****

”புகைப்படத்தில் ஒயிலாய் ‘போஸ்’ கொடுக்கும் இந்தக் காளை, சிராவயல் மஞ்சுவிரட்டில் சீறிப்பாய்ந்தது; அரளிப்பாறை இளைஞரை அலறவைத்தது; அலங்காநல்லூர் காளையரைக் கலங்கவைத்தது” என்று காளையின் பெருமையைக் கடைவிரிக்கிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

எங்க ஊர் காளை:

அஞ்சாது அனைவரையும் எதிர்த்து நிற்கும் காளை!
ஆயிரம் பேர் வந்தாலும் அஞ்சாத காளை!
சிராவயல் மஞ்சு விரட்டில் சீறிப் பாய்ந்த காளை!
அரளிப் பாறை மஞ்சு விரட்டில் அஞ்ச வைத்த காளை!
அலங்கா நல்லூர் ஜல்லிக்கட்டில் செயித்து வந்த காளை!
மேல் பாய்ச்சல், கீழ்ப் பாய்ச்சல் பழகி வந்த காளை!
வெற்றி மேல்வெற்றிகளைக் குவித்து வந்த காளை!
காளையரைக் கதிகலங்க வைத்த எங்க ஊர் காளை!
துணிச்சலிலே தமிழருக்கு இணை இந்தக் காளை!
அன்புக்கு மட்டும் அடி பணியும் காளை!
அடக்க நினைப்பவர்க்குக் காலனாகும் காளை!

*****

புழுதிப் பொடியாடி நிற்கும் இந்தக் காளை, அருகிருக்கும் காளையர்க்கு நன்றி நவில்கிறதோ என்று ஐயுறும் திரு. கா. முருகேசன், ”காளையே நீ எமக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டா! எம் வீட்டையும் நாட்டையும் வளப்படுத்தும் உனக்கும் பசுவுக்கும் நாங்களல்லவோ எம் நன்றியறியதலைப் புலப்படுத்தவேண்டும்” என்று நெகிழ்கின்றார்.

காளையும் – மனிதனும்

காளை – காளையர்
எங்கிருந்து வந்தது இந்தப் பெயர் பொருத்தம்!

காளையை அடக்குபவனும்,
கல்லைத் தூக்குபவனும்,
கன்னியின் கழுத்தில் மாலையிடலாம்
எங்கிருந்து வந்தது இந்த எழுத்து ஒற்றுமை!

இது என்ன மரபா? இல்லை வழக்கமா?

உலகிற்கே சொன்னோம் உணவு முறையை
ஏர் பிடித்து!
இன்று ஆள் இல்லை ஏர் பிடித்து உழ,
ஆனால்,
காளைகள் உண்டு!
காகிதத்தில், அழியும் இனம் என்று!

நாட்டுப் பூக்கள் உண்டு!
நாட்டுப் புலிகள் உண்டு ….!
என ஏராளம் உண்டு!
எல்லா இடத்திலும், ஆனால்,
நாட்டுப் காளை இனம் இங்கு மட்டுமே உண்டு,
என்பதனை மறந்தனரோ!

எத்தனைக் கூட்டம் இருந்தாலும்,
வாலிபன் இரத்தம் சொட்டினாலும்,
எந்தப் பக்கம் திரும்புமோ!
என் வீரத்தைச் சோதிக்க, என்றெண்ணினாலும்!
நிற்க இடம் தேடிக் காணுவோம்
உன் நிமிர்ந்த முகத்தையும்,
உன் அழகிய திமிலையும்!

இப்பொழுது தோன்றுகிறது நீ
எங்களுக்கு நன்றி சொல்வது போல்!

என்னையும்,
என் பளுவையும்,விட்டுக் கொடுக்காது,
ஒற்றைக் கோட்டில் நின்ற உங்களுக்கு,
நன்றி சொல்லி நிற்கின்றேன்,
அதே நிமிர்ந்த நடையில்!

இத்தனையும் போட்டிக்காகவா?
இல்லை, நம் கலாசாரத்திற்காக,
நமக்கும், காளைக்கும், கோ-விற்கும்
இடைப்பட்ட பந்தத்திற்காக.

அன்பினால் அஞ்சுகிறோம்
உன் முன்பு
நன்றி வேண்டாம்
வேண்டிக்கொள்கிறோம் உங்களிடம் நாங்கள்!
வீடு செழிக்கும், கோ -வின் கால் பட்டால்!
பூமி செழிக்கும் காளையின் கால் பட்டால்!

மறந்து விடாதீர்கள்!
யாரையும் மறக்கவும் விடாதீர்கள்!
நீங்கள் இந்த பூமியின்…………..!

*****

”கொல்லேற்றைத் தழுவி வெல்லும் காளையையே புல்லுவாள் ஆயமகள்” என்று சொல்லுகிறது இலக்கியம். சிந்துவெளி நாகரிகம் தொடங்கித் தொடர்ந்துவரும் அவ்வீர மரபை அழியாது காப்பதே தமிழர் கடன்” என்று பொருத்தமாய்ப் பொருளுரை பகர்கின்றார் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியா.

ஏறுதழுவ வாருங்கள் இளைஞர்களே!

கால்நடையின் வளத்தை கட்டிக்காத்த தமிழினம்
கண்ணியமாக நிகழ்த்தியது காளைப்போர்
எங்கே சென்றது நம் மானமரபு
பேணமறந்தீரோ?
முல்லைநிலத்தில் ஆயர்களின் வீரத்தை
காளையின் நேரெதிரில் கண்டோமே!
கொல்லேறு தழுவா ஆண்மையை
கனவிலும் தழுவா பெண்மை
திமில் பற்றி திடம் காட்டிய வீரம்
குடரோடு குருதியோடிய நேரம்
குரவைக்கூத்தாடி குதூகலித்த மானம்
கட்டுக்குலைந்து கலைந்து போன மாயம்

மஞ்சுவிரட்டு சல்லிக்கட்டென
மங்கையின் முன் சாகசம் காட்டும் பேரம்
போலியான பாவனையில் பண்பாட்டுச் சோரம்
நாகரிக மாற்றத்தில் மரபணுமாற்றமாக
நாட்டுப்பசு நாட்டுக்காளை நலமொழிந்து….
சிதிலமடைந்த சின்னமதை சிறப்பாக்க
சிந்தனை செய் மனமே!
சிந்துவெளி நாகரிகத்தில் புதையுண்ட மரபு
செப்பம் செய்வதே பண்பாட்டின் நல்வரவு

*****

சிந்தனைவளம் செறிந்த பாக்களை அள்ளித்தந்திருக்கும் கவிஞர் குழாத்துக்கு என் நன்றி!

அடுத்து இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

காளையின் பெருமை..!

காளையரைக் கண்டால் ஜல்லிக் கட்டுக்
……….காளையும் தன்காலை யுதைத்துத் திமிரும்!
பாளைமடல் போன்றதன் கொம்பால் மணற்
……….பாங்கான இடத்தில் முட்டி முறுக்கேற்றும்!
தோளான அதன்திமில் கர்வ மிகுதியாலது
……….தொய்ந்துயரச் சற்றேபக்க வாட்டில் சாயும்!
வேளை வரும்போது வீரத்தை நிரூபிக்க
……….வாடிவாசல் திறக்கும் வரைக் காத்திருக்கும்!

முட்டிச் சாய்ப்பதற்கென்றே வாழப் பழகிடும்
……….மூர்க்கத்தனமாய் வாய்பிளந்து குரலெழுப்பும்!
கட்டான இளைஞர்களைக் கண்டு விட்டால்
……….கட்டுக் கடங்காமல் கூட்டத்துள் சீறிப்பாயும்!
கிட்ட யாரையும் நெருங்கவிடாமல் துரத்தும்
……….கிட்டாத பெருமையெலாமதற்கு வந்து சேரும்!
போட்டியென வந்துவிட்டால் போதும் அது
……….மாட்டு வண்டியாயினும் மகிழ்ந்தே இழுக்கும்!

வாசுதேவனுனை மேய்த்த அருஞ் செயலால்
……….வண்டி யிழுக்கும் உனக்குப் பெருமையுண்டு!
ஈசனும் விரும்பியுனை வாகன மாக்கியதால்
……….பூசைக்குமுன் உனக்குத்தான் முதல் மரியாதை!
பாசமுடனுனை அரவணைத்துப் பழகி விட்டால்
……….பகுத்தறி வென்பதுனக்குத் தானாக வந்துவிடும்!
நேசிக்கும் உழவனுக்கே உயர் நண்பனானதோடு
……….நெஞ்சுரத்துக்கு நீயேயோர் சிறந்த உதாரணம்!

”உழவனின் உயர்நண்பனாய்த் திகழும் காளை, போட்டியென்று வந்துவிட்டால் சிங்கமாய் சீறிப் பாய்ந்து மானுடக் காளைகளை மிரளவைக்கும்; அரளவைக்கும். திமிர்கொண்ட காளையரைத் திமில்கொண்ட காளை தன் கொம்பிலே குத்தித் தூக்கும்; கடுமையாய்ப் பாய்ந்து தாக்கும்” என்று சல்லிக்கட்டுப் போரில் காளை நிகழ்த்தும் வீரசாகசங்களை நம் கண்முன் அழகாய் வி(வ)ரிக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நீரில் ஓடுமீனைக் கவ்வி உண்பதற்குச் செவ்வி பார்த்திருக்கும் கொக்கைத் தன் ஒளிப்படப்பெட்டியில் களிப்போடு பதிவுசெய்து வந்திருப்பவர் திரு. வெங்கட்ராமன். நீரில் ஒயிலாக நின்றிருக்கும் பறவையைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கானப் பாடுபொருளாய்த் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி.

கொக்கொக்க கூம்பும் பருவத்து மற்றதன்
குத்தொக்க சீர்த்த விடத்து (490) என்று காலம் பார்த்திருக்கும் கொக்கின் பொறுமையையும், எண்ணிய காலம் வாய்த்ததும் திண்மையாய்க் காரியமாற்றும் அதன் வீரியத்தையும் விதந்தோதுகின்றது வள்ளுவம்.

படத்தில் காட்சிதரும் கொக்கைவைத்துப் பக்குவமாய்ப் பாடல் சமைக்க அடுத்து வருகின்றார்கள் நம் கவிஞர்கள்!

வருக கவிவலவர்களே! தருக உம் கவியமுதை…யாம் பருக! என்று அவர்களை வாழ்த்தி வரவேற்கிறேன்.

***

முன்பு குளக்கரையில் தண்ணீருக்காகக் காத்திருந்த கொக்கு, தண்ணீர் வந்ததும் கொத்தித் தின்ன மீன்வருமா என்று மீண்டும் காத்திருக்கின்றது! அதன் ஆசை நிறைவேறுமா…இல்லை கானல் நீராய் மாறுமா? என்று கவலையோடு கேட்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வருமா…?

காத்திருக்கிறது கொக்கு,
கானல்நீராம் வாழ்வை எண்ணி..

முன்பு
குளம் வறண்டபோது,
குடிக்கக்கூட நீரின்றி
காத்திருந்தது–
குளத்தில் தண்ணீருக்காக..

தண்ணீர் வந்தது,
குடித்துவிட்டு
நீரில்
நிலையாய் நின்று
காத்திருக்கிறது இப்போது–
மீனுக்காக..

வருமா,
வாழ்க்கையது கானல்நீரா…!

***

”’பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார்’ என்பதைத் தன் செய்கையால் மெய்ப்பிக்கும் அற்புதப் பறவையல்லவா இது!” என்று பூரிக்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம். 

பறவை சொன்ன பாடம்:

நீர் நிலையில் நின்று தவம் செய்யும் பறவை இது!
பொறுத்திருந்தால் நன்மை உண்டென்று உணர்த்தும்பறவை இது!
பதறிய காரியம் சிதறி விடும் என்று நமக்கு
காட்டும் பறவை இது!
பாலின் நிறம் கொண்ட அழகுப் பறவை இது !
உள்ளது போகாது! இல்லது வாராது!
எனும் பாடம் சொல்லும் பறவை இது!
ஆண்டவன் படைத்த அற்புத படைப்பு இது!
பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார்!
கொக்கிடம் இது நான் கற்ற பாடம்!
என் வாழ்க்கையில் கூட வரும்!
அனைத்தும் இனி எனக்கு கை கூட வரும்!

***

”தனக்கு இரைதேடி நீரில் தவமிருக்கும் இந்தக் கொக்கும் ஒருநாள் இன்னொருவனின் தோட்டாவுக்கு இரையாகும். ஒன்றையொன்று அடுதலும் தொலைதலும் புதுவதன்று இவ்வுலகத்து இயற்கையே” என்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி. 

உயிர் உணவு...!

அக்கால முனிவர் அந்தரத்தில் தொங்கியே..
……….அருந்தவம் புரிவார் வாழ்வின் காரணமறிய..
கொக்கொன்று இரை தேடித் தண்ணீரின்மேல்..
……….கொள்வது தன்வயிறை நிரப்பும் தனித்தவமாகும்.!
பக்குவமாய்த் நீரில் தவமிருந்து இரைபிடிக்க..
……….பாம்புபோல் இருக்கும் தன்கழுத்தை நீட்டும்.!
சிக்குமென சிலமணி நேரம் காத்திருக்கும்..
……….சீராகக் கண்ணை இரைமேல் பதித்திருக்கும்.!

பாவப்பட்ட ஜென்மமது பறந்து திரிந்தாலும்..
……….பசியாற ஓரிடத்தில் உட்காரும்.!….அப்போது
ஏவப்பட்ட தோட்டாவுக் கது இரையாகும்.!
……….இதுவுமோர் இயற்கை வகுத்த விதியாகும்.!
தூவப்பட்ட இரை எளிதே கிடைக்குதென்று..
……….தீதுநினையாப் பறவைகள் வலையில் சிக்கும்.!
தேவைப் பட்டால் எவ்வுயிரும் உணவாகும்..
……….தங்கும் மண்ணில் வாழுகின்ற மனிதனுக்கே.!

இரைகவரும் கொக்கின் திறமையை, பொறுமையைத் தம் பாடல்களில் சிறப்பாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

***

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை இனி…

காலமறிந்த கொக்கே
வெண்மையின் உருவே!
வெண்பட்டு வனப்பே!
நீரைத் தாண்டிய நீளமான காலழகே!
காலத்தின் மதிப்பே
கூர்ந்த நோக்கே
சித்திரத்தில் முத்திரை பதிக்கும்
தூரிகையின் துடிப்புடன் துழாவும் அலகே!
அலகுயெனும் தடம்பிடித்து வெற்றித் தடம் பதித்த அழகியே!
குறிக்கோள் கொண்டு குறிவைக்கும் குறிகாரி!
இலக்கினை அடையத் தனித்திருந்து விழித்திருக்கும் வித்தகி!
இடமறிந்து திடமுடன்
இலகுவாய் இரைகவரும் இலட்சியவாதி!
ஒற்றைக் கால் தவத்தில்
ஓடுமீன் பற்றும் பண்பான பறவையே
ஆதலால் காதல் கொண்டே
உன்னைப் பாடியது வான்புகழ் வள்ளுவம்
உலகமறிந்த உன்னுழைப்பை
உறங்கும் உள்ளங்களில் தூவ வேண்டும்!
பறவையின் பவிசு பாரெனப்
பாரெங்கும் பாடவேண்டும்!
மானுட மதிப்பறியா
மயங்கிய மனங்களில்
சிறகசைத்துப் பறவையின் புகழை ஓதவேண்டும்!
ஒய்யாரக் கழுத்தசைத்து
அலகு தூரிகையில்
காலத்தின் மதிப்பெழுது கொக்கே!
கடமை மறந்து களித்திருப்போரைக்
கைவிடட்டும் சோம்பல் சொக்கே!

காலமறிந்து காரியமாற்றினால் ஞாலமும் கைகூடும்; வையகமும் நம் கையகம் வரும் என்பது ஆன்றோரின் அனுபவமொழி.   அதனைத் தக்கபடி உணர்ந்து, ஓடுமீன் ஓட உறுமீன் வருமளவும் வாடியிருந்து, தன் திறத்தால், மதியின் தந்திரத்தால் இலகுவாய் இரை கவரும் கொக்கென்னும் இந்த இலட்சியவாதியைப் பாரே வியந்து பாடவேண்டும்; இப்பறவையின் புகழை ஓதவேண்டும் என்று கொக்கின் செயலைச் சொக்கும் வார்த்தைகளில் செப்பியிருக்கும் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

படம்பார்த்துக் கதைசொல்லும் வகையில் அமைந்த அரியதொரு காட்சியைக் கறுப்புவெள்ளையில் ஒளிஓவியமாய்த் தீட்டியிருக்கும் தொழில்நுட்ப வல்லுநர் திரு. கோகுல்நாத், இதனைப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன் இருவருக்கும் என் இனிய நன்றி!

சிறுமியை இடையில் இடுக்கி இதழ்க்கடையில் புன்னகையை இருத்தி நிற்கும் ஒரு சிறுவன், உடைந்த கிளையின்மீது(ம்) உடையாத நம்பிக்கையோடு ஒயிலாக நிற்கின்ற மற்றொரு சிறுவன், இவர்களுக்குச் சற்றுதொலைவிலே நின்ற திருக்கோலத்திலும் கிடந்த திருக்கோலத்திலும் அருங்காட்சி நல்கும் கால்நடைச் செல்வங்கள் என்று இப்புகைப்படமே நல்லதோர் வாழ்க்கைச் சித்திரமாய் நம் கண்முன் விரிகின்றது!

கவி வடிப்பதில் வித்தகர்களான நம் கவிஞர்கள் ஒரு காவியமே வரையலாம் இப்படத்திற்கு!

இனி கவிஞர்களின் முறை…

*****

உற்றதுணையாய் உடன்பிறந்தோர், சுற்றமாய்க் கால்நடைகள்…இவை சுற்றியிருக்க, வேறு தெய்வங்கள் எதற்கு? ஈடாமோ இதற்கு? என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

உயர்வாய்…

பெற்றோ ரில்லா நிலையினிலும்
பேணி வளர்க்கும் அண்ணன்மார்,
உற்ற துணையாய் உடன்பிறந்தோர்
உலகி லுயர்ந்த பாதுகாப்பு,
சுற்ற மாகக் கால்நடைகள்
சுழலும் வாழ்வும் சிறப்பாக,
மற்ற தெய்வ மெல்லாமே
மண்ணில் செய்த பதுமைகளே…!

*****

மரமேறிக் குதித்தது, மாங்காய்ப் பறித்து, பச்சைக் குதிரையை இச்சையொடு தாண்டியது, பாம்பைக் கண்டு பயந்து பதுங்கியது என்று இனிமையான தன் இளமைக்காலக் கிராம வாழ்க்கையை நகரத்து நரக வாழ்க்கையின் மத்தியிலும் அசைபோட்டு ஆனந்தம் கொள்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

உடலும் உயிரும்

துள்ளித் திரிந்த பிள்ளைப் பருவம்
நினைக்க, நினைக்க உள்ளம் இனிக்கும்!
கள்ளம் இல்லா வெள்ளை உள்ளம்!
கவலை இல்லா அருமைக் காலம்!
தட்டான் பிடிக்க ஓடியதும்
நுங்கு வண்டி ஓட்டியதும்
குட்டையில் மீன் பிடித்ததும்
பச்சைக் குதிரை தாண்டியதும்
மரம் ஏறிக் குதித்ததும்
மாங்காய் பறித்துத் தின்றதும்
தென்னந் தோப்பு நிழலினிலே
தோழருடன் கூடிக் களித்ததும்
ஏற்றம் இறைப்பதை ரசித்ததும்
நெற்பயிர் வாசம் ருசித்ததும்
ஆட்டுக்குட்டியை தழுவி மகிழ்ந்ததும்
கன்றுக்குட்டியுடன் துள்ளிக் குதித்ததும்
பாம்பைக் கண்டு பயந்ததும்
வாய்பாடு பாட்டாய்ச் சொன்னதும்
கணக்குப் பாடம் கண்டு மிரண்டதும்
தமிழில் பாடம் படித்ததும்
இன்பச் சுற்றுலா சென்றதும்
மஞ்சு விரட்டு பார்த்து மனம் மயங்கி நின்றதும்
ஒழுக்கம், இரக்கம், உண்மை சொல்லித் தந்த
ஆசிரியரைத் தெய்வமாய் நினைத்ததும்
கிராமத்து வாழ்க்கை இன்பமடா!
நகரத்து வாழ்க்கை நரகமடா!
நான் அனுபவித்தததைச் சொல்லுகிறேன்!
உங்களை அனுபவிக்கச் சொல்லுகிறேன்!
உயிரெனும் கிராமத்தைக் கொன்று விட்டு
உடலெனும் நகரத்தில் வாழுகின்றோம்!
உயிரற்ற உடலால் என்ன பயன்?
உயிரும் உடலும் சேரட்டும்!
இன்பம் என்றும் நிலைக்கட்டும்!

*****

உயிர்ப்பான இப்படத்திற்குக் கவிதைகள் அதிக அளவில் வாராதது வருத்தமே! எனினும், பங்குபெற்ற கவிஞர்கள் நல்ல சிந்தனைகளைத் தம் கவிதைகளில் நட்டுவைத்திருப்பதில் மகிழ்ச்சியே!

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

ஏழைச் சிறுவனின் ஏக்கம்!

உருளுகின்ற இவ்வுலகில் உழைக்கும் வர்க்கமாய்..
   உழல்பவர்கள் ஏராளம்! அதிலும் உழைக்காமலே..
பொருளீட்டும் மாந்தரும் உண்டாம் இவர்களின்..
   இருட்டு மனத்திலேயாம் வெளிச்சம் தேடுகிறோம்!
மருண்டே வாழ்ந்து மண்ணில் மடிவதுதானெம்..
   மக்களின் தலையில் எழுதியதலை விதிபோலாம்!
அருளுகின்ற இறைவனும் ஏழை எமக்கென்றே..
  ஆரோக்கியமும் பிள்ளைச் செல்வமும் அருளினான்!

ஆனால்…

பள்ளிசெல்லும் எண்ணமே சத்துணவுக் காகத்தான்..
   படிப்பிலே கவனமிலாப் பலசோலி எங்களுக்குண்டு!
வெள்ளி முளைக்குமுன் வேகமாய்ச் செயல்புரிந்தே..
   வதைக்கும் உழைப்பால் படிப்பினில் நாட்டமில்லை!
பிள்ளையாய் இருக்கும்போதே இடுப்பில் இன்னொரு..
   பிள்ளையைச் சுமக்க வேண்டுமா ஏழ்மையென்பதால்!?
கள்ளமிலா மனதோடு கல்விகற்க ஆசைதான் ஆனால்…
   சல்லாபமாய் வாழநினையின் சங்கடமே வருகிறது!
அப்பனும் ஆத்தாளுமில்லை அரவணைத்து வளர்க்க..
   ஆதரவாய் உற்றோர் உறவினருமென எவருமிலை!
தப்பேதும் செய்யாமலே தண்டனை மிகப்பெரிதோ…
   தகும்நூலைப் படித்துயர ஒருபோதும் வழியில்லை!
எப்படி வாழ்வதென எண்ணியே கலங்குகின்றோம்..
   எங்கள் கடமைகளை அனுதினமும் செய்கின்றோம்!
இப்பாரினில் ஏழ்மைக் குழந்தைபடும் துயரம்போல்..
   எவருக்குமே வராதென…..அருள்வாயா இறைவா?

ஏழைகளின் வாழ்க்கை இடும்பைக்கே கொள்கலங் கொல்லோ? வறுமை அவர்கள் வாழ்வைச் சூறையாட, பொறுப்புகள் அவர்கள் இளமைக்கால இனிமையைச் சூறையாட, மிஞ்சியிருப்பது அவநம்பிக்கையும் விரக்தியுமே!

உருண்டோடிடும் பணங்காசெனும் செல்வம் அவர்களிடம் குறைந்திருந்தாலும், தளர்நடையால் மனம்மயக்கும் வளர்பிறைபோலும் மழலைச்செல்வம் அவர்கள் மனையிலே நிறைந்திருக்கும். எனினும், கல்வி எனும் கண்பெற்றுக் கற்றோர் அவைக்கண் ஏறுபோல் பீடுநடைபோட அவர்களின் இன்மை பெருந்தடையாய் இருப்பது புன்மையே!

அவ்வகையில் ஏழைபடும் பாட்டை ஓர் ஏழைச்சிறுவனின் வாய்மொழியாய் உளங்கசியும் வண்ணம் உருக்கமாய்த் தன் பாட்டில் பதிவுசெய்திருக்கும் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் எனும் சிறப்பைப் பெறுகின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டு!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நெடிதோங்கிய மரங்களிடை நின்று நிமிர்ந்துபார்க்கும் உயர்ந்த மனிதன்!!

ஆகா…! மிக அருமையான கோணத்தில் இரசனையோடு இந்தப் புகைப்படத்தை எடுத்திருக்கும் திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணனுக்கும், சிந்தைகவர் இப்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குக் கச்சிதமாய்த் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் உளங்கனிந்த நன்றியும் பாராட்டும் உரித்தாகுக!

வானளவு உயர்ந்துநிற்கும் இம்மரங்கள் இயற்கையன்னை தானளித்த வரங்களல்லவா? வீடு கட்டுவதற்காக அவற்றை அருளின்றி அழித்து அவற்றுக்கு வீடுபேறளிப்பது நமக்கு நாமே அளித்துக்கொள்ளும் சாபம் அல்லவா?

நிவந்தோங்கிய மரங்களையும் அவற்றை உவந்துநோக்கும் மனிதனையும் குறித்துச் சந்தக்கவி சிந்தவருகின்றார்கள் நம் கவிஞர்கள். அவர்களை அன்போடு வாழ்த்தி வரவேற்கின்றேன்!

*****

”உயர்ந்து வளர்ந்த மனிதா! மனத்தை வளர்ப்பாய் இனிதாய்! மற்றவர் உயர நீ உழைப்பாய் நன்றாய்” என்று வெயிற்கேற்ற நிழலும் வீசுந் தென்றல் காற்றும் நல்கும் நன்மரத்தை ஞானோபதேசம் செய்ய வைத்திருக்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.  

ஞான மரம்:

உயர்ந்து நிற்கும் மரங்கள் பாரீர்!
வானளாவ வளர்ந்த அற்புதம் பாரீர்!
மரங்கள் வளர்ந்து, மண்ணுயிர்க்கு பயன் தரும்!
மனிதன் வாழ அழகான வீடு தரும்!
சுடு வெயில், தான் ஏற்று  மற்றவர்க்கு நிழல் தரும்!
உண்ணக் கனி தரும்!
எழுதத் தாள் தரும்!
தீயில் தான் எரிந்து
வெளிச்சம் தான் தரும்!
நச்சுக் காற்றைத் தான் உண்டு
நல்ல காற்றை நமக்குத் தரும்!
மரங்கள் பூமியில் இருந்ததற்கு
நல்ல ஆதாரங்கள் எத்தனை! எத்தனை!
காற்றாய், கனியாய், ஒளியாய்,
நிழலாய், வீடாய், மழையாய்!!!
மரம் சொன்னது, வியந்து நின்ற என்னைப் பார்த்து!
“உயர்ந்து, வளர்ந்த மனிதா!
மனதை வளர்ப்பாய் இனிதாய்!
மற்றவர் உயர, என்றும் உழைப்பாய்”
புத்தனுக்கு ஞானம் வந்தது
போதி மரத்தடியில்!
எனக்கும் தெளிவு வந்தது!
இந்த மரம் சொன்ன வகையில்!!!!
மனித மனங்களும், உயர வேண்டும்!
இந்த மரங்களைப் போல!

*****

இலைவளம் மிகுதல் இயற்கைவளத்தின் அடையாளம்; கலைவளம் மிகுதல் மனிதனின் சிந்தனைச் செம்மையின் அடையாளம். மண்ணில்காணும் கண்ணைக்கவரும் காட்சிகளனைத்தும் அந்த மாதவனின் அற்புதத்தின் அடையாளம் என்று அதிசயிக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

சிந்தனை வளம்..!

மலைவளமுடன் வயல்வெளி காடும்வளம் பெருக..
……….மாதமும்மாரி மழைதவறாது பொழிந்திருத்தல் வேணும்.!
நிலவளம் கொண்டிருப்பின் செடிமரங்கள் செழிப்புடன்..
……….நெடிதாக விண்ணைமுட்ட வானுயர்ந்து வளந்திருக்கும்.!
இலைவளம் மிகுந்தாலது….மண்ணினுள் ஒளிந்திருக்கும்..
……….இயற்கைவளம் என்பதின் அடையாளம் போலாகும்..!
கலைவளம் பெருகவே மாந்தரின் எண்ணமுயெழுத்தும்..
……….கடுமழைபோல் சிந்தனையூற்றாக மனதில் பெருகவேணும்.!
மண்ணெனும் தாயும் வானமெனும் தந்தையுமிணைந்து..
……….மனமுடனீயும் ஈகைப் பெருந்தன்மைதான் இயற்கை.!
மண்ணில்காணும் கண்ணைக் கவரும் காட்சிகளாவும்..
……….மாதவன்படைத்த கணக்கற்ற அற்புதங்களில் ஒன்றாகும்.!
பெண்ணின் இடைபோன்று சிறுத்துயர் வளர்ந்தோங்கிய..
……….பெருமரங்களடந்த பெருவெளி இயற்கை நடுநின்று..
எண்ணில்..? இவையனைத்தும் எழும் சிந்தனையில்..
……….ஏற்றிப் பற்றுமிகின்.?…பாவலர்க்கெளிதிலது பாவாகும்.!

*****

ஏதோ மனிதன் பிறந்துவிட்டான்; அவன் ஏனோ மரம்போல் வளர்ந்துவிட்டான் என்ற ’பனித்திரை’ திரைப்பாடலை அடியொற்றித் தன் பாடலை எழுதியுள்ள திரு. ரா. பார்த்தசாரதி, இப்பாடலில் மரம் தன் பயன்களைத் தானே பட்டியலிட்டு மனிதனுக்கு நல்லறிவு கொளுத்துவதை நயம்பட உரைத்துள்ளார்.

ஏதோ மனிதன் பிறந்துவிட்டான் , மரம்போல் வளர்ந்துவிட்டான்
எதிலும் ஐயம்,எதிலும் அச்சம் எதற்கெடுத்தாலும் வாதாடுகின்றான்
மரத்தின் அருமையினை அவன் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை
இயற்கையில் மரம் அதிகமானால் மழைக்குப் பஞ்சமில்லை
மரங்கள் வளர்ந்து, மணல் அரிப்பைத் தடுக்கின்றதே
மரங்கள் வளர்ந்து மனிதனுக்கு நிழலை தருகின்றதே
மரங்கள் வளர்ந்து மனிதனுக்கு வீடுகட்ட உதவுகின்றதே
மரங்களின் இலைகள் விலங்கிற்கும்,நிலத்திற்கும் பயன்படுகிறதே!
இயற்கை அன்னை தந்தது எல்லாம் மனிதனுக்குச் சொந்தமடா
எனது, உனது என்பது இடையில் மாறும் பந்தமடா
மரங்களை வெட்டி, சுற்றுச் சூழலை பாழ்படுத்துகிறாய்
என்னை வெட்டி, நாட்டையும், வீட்டையும் கெடுக்கின்றாய்!
மனிதனே, நானே உனக்கு எழுதத் தாள் தருகின்றேன்
உண்ணக் கனிகளையும், என்னை எரித்து வெளிச்சம் தருகின்றேன்
நான் அசைந்து தென்றல் போல் இதமான காற்றைத் தருகின்றேன்
என் இலைகள் மருந்தாகவும், எருவாகவும் பயன்படுகின்றதே!
மனிதனே, நின்ற இடத்தில் என்னை அண்ணார்ந்து பார்க்கின்றாய்
என்னை நினைத்தாலே உன் மனதில் தெளிவு காண்பாய்
மனிதனே, வீட்டுக்கு வீடு மரம் வளர்க்க ஆர்வம் கொள்வாயா?
சுற்றுச் சூழலைக் காக்க நானே சிறந்தவன் என எண்ணமாட்டாயா?

*****

மரங்களை அழிப்பதால் மனிதர்கள் தமக்குத்தாமே பேரழிவைத் தேடிக்கொள்வதைக் கவிஞர்கள் பலரும் படிப்போர் மனங்கொளத்தக்க வகையில் இடித்துரைத்துள்ளனர் தம் கவிதைகளில். பாராட்டுக்கள்!

இனி, இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தெரிவுபெற்றிருப்பது நம் பார்வைக்கு…

வாழுகின்ற தேசம் எண்ணி வருந்துகின்றேன்
வாராதா வசந்தம் என்றெண்ணி ஏங்குகிறேன்
ஆளுகின்ற வர்க்கம் கண்டு அஞ்சுகின்றேன்
கால்பரப்பி நின்றிங்கு கதறுகின்றேன்

கனவுகொண்ட கண்களிங்கே இருளக் கண்டேன்
கல்விகூட எமனாக மாறக் கண்டேன்
முகிழ்க்காத அரும்புகளும் உதிரக் கண்டேன்
முகம்திருப்பி மனம் வெதும்பி அரற்றுகிறேன்

ஊழலிங்கு நதியாக ஓடக் கண்டேன்
ஊருணியும் ஆறுகளும் வாடக் கண்டேன்
பயிர்வளர்க்கும் விவசாயி மடியக் கண்டேன்
உயிர் சுமந்த வலியாலே துடிக்கின்றேன்!

காடான நாடிதனை மாற்றி அமைப்போம்
கலாமின் வல்லரசைக் கட்டி முடிப்போம்
உற்ற துயர் அத்தனையும் முடித்து வைப்போம்
உயரட்டும் நாடென்றே ஓங்கி ஒலிப்போம்!

”செந்தமிழ் நாடுதனில் கற்றகல்விகூட எளியோர்க்கு அவர் விரும்பும் படிப்பைப் பெற்றுத்தர உதவவில்லை; சாகுபடி செய்தவனைத் தயவின்றிச் சாகும்படிச் செய்கின்றோம். ஊழலே ஊரெங்கும் ஆறாய்ப் பெருக்கெடுத்து ஓடுவதால் சூழலிலே இனிமையில்லை” என்று தனிமையில் கானிடைநின்று கதறும் ஆடவனைத் தன் கவிதையில் காட்சிப்படுத்தியுள்ள திரு. கொ.வை. அரங்கநாதனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.