அப்துல் வதூத்
கரையெல்லாம்
கடல்!
கடலெல்லாம்
உடல்!
எப்போதும்
ஆர்பரிக்கும் அலைகடல்!
இன்று
உயிர்பறித்த கொலைக்கடல்!
காலில் விழுந்த அலைகள்
காலைச்சுற்றிய பாம்பானதே
காலையில்!
பிணங்களின் மீது அலைகள்
போர்த்தியது வெள்ளைத்துணி!
தலைவர்கள் சமாதி!
மீண்டும்
தண்ணீரில் சமாதி!
ஓ! இறப்பிலும் புதுப்பிப்பு
இவர்களுக்குத்தானா?
“செத்தாலும் மேன்மக்கள் மேன்மக்களே!”
ஏற்றத்தாழ்வு இருக்குமா
இறப்பில்?
மரணம் வந்தால் எல்லோருக்கும்
6 அடி தானே
இவர்களுக்கு மட்டுமேன்
50 அடியில் வந்தது..!?
இயற்கைக்கும் உண்டோ
முரண்பாட்டில் உடன்பாடு!
கடலே!
ஏனிந்த பெருங்கோபம்?
உன்னிடம்
முத்துக்குளித்தற்காகவா
எங்களை
செத்துக்குவித்தாய்
ஆழியே!
உன்னிடம்
சங்கு எடுத்ததற்க்க்காகவா
எங்கள் சங்கருத்தாய்?
உன் மீன்களை தரையில்
குவித்ததற்காகவா
எங்கள் பிணங்களை கரையில்
குவித்தாய்?
பாற்கடலே! நீ
அளிக்க தோன்றியவையன்றி
அழிக்க தோன்றவில்லை!
இனிய இயற்கையே!
மனிதனால் உனக்கு
நிறைய இழப்பு!
உன்னால் மனிதனுக்கு
நிறைய இறப்பு!
அதற்காக வேண்டாம்
இப்படி
சுனாமி ‘ செட்டில்மெண்ட்!’
இதுகேள் மனிதா!
உயிரினங்களிலேயே
நீ ‘பெரும்புள்ளி’ தான்
ஆனால்
இயற்கைக்கு முன்
நீ ‘வெரும்புள்ளியே’
“என் வளங்களை அழிக்காதே!”
இது சுனாமி வழியே
இயற்கை உனக்கு
சாவால் விட்ட சவால்!
(இந்த கொடூரம் நிகழ்ந்த போது திருவல்லிக்கேணி நல்லதம்பி தெருவில் தான் இருந்தேன்.ஆழிப்பேரலையின் நாக்கு இன்னும் 200 மீட்டர் நீண்டிருந்தால் கூட என்னையும் அள்ளிக்கொண்டோடிருக்கும்.பத்தாண்டுகள் கடந்தும் பதைபதைக்க வைத்த அனுபவங்களைத்தான் இங்கே பதிவுசெய்திருக்கிறேன்.)


Leave a Reply