ஜெயா
சின்ன காஞ்சிபுரம்
மதுரையின் அந்தப் பழமையான ஓட்டு வீட்டில், காலை நேரத்துப் பரபரப்பு நிறைந்திருந்தது. தெருவில் ஒலிக்கும் பால் வண்டி மணியின் சத்தமும், காய்கறிக்காரரின் கூவலும் அந்த நாளின் தொடக்கத்தை அறிவித்தன.
அறையின் ஒரு ஓரத்தில், பழைய மர முக்காலியில் அமர்ந்து பித்தளைத் தம்பாளத்தில் கத்தரிக்காய் நறுக்கிக் கொண்டிருந்தார் லட்சுமி பாட்டி. அருவாமனையின் ‘கீச் கீச்’ சத்தமும், நறுக்கிய காய்கள் தண்ணீரில் விழும் ‘சொப் சொப்’ சத்தமும் சீராகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.
திடீரென வாசல் கதவு படாடீரெனத் திறந்தது. முதுகில் கனமான பள்ளிப் பையைத் தொங்கவிட்டபடி, முகம் முழுக்கக் கடுப்புடன் உள்ளே நுழைந்தான் 16 வயது மார்த்தாண்டம் (எ) மார்த்தா. சாக்ஸை உருவி வீசிவிட்டு, ஒரு பெருமூச்சோடு பாட்டியின் அருகில் பொத்தெனத் தரையில் உட்கார்ந்தான்.
“ஹப்பா… இந்த வீட்ல யாருக்குமே என் கஷ்டம் புரியல பாட்டி! உங்க பையன் ஏன் எனக்கு எப்போதுமே ‘ஃபேவரா’வே இருக்க மாட்டேங்குறாரு?” என்று ஆத்திரத்துடன் புலம்பினான்.
பாட்டி அருவாமனையிலிருந்து பார்வையை எடுக்காமல், மெல்லச் சிரித்தபடி, “என்னாச்சுடா மகராசா? காலையிலேயே சூரியன் உதிக்குறதுக்கு முன்னாடி கோபம் உச்சிக்கு போயிருச்சு?” என்றார்.
“பின்ன என்ன பாட்டி? ஸ்கூல்ல இருந்து அடுத்த வாரம் கடலூர், பாண்டிச்சேரின்னு ‘சோஷியல் சர்வீஸ்’ டூர் கூட்டிட்டு போறாங்க. புயல்ல பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உதவி பண்றது, விழிப்புணர்வு முகாம் நடத்துறதுன்னு எவ்வளவு பெரிய விஷயம்! டூர் ஃபீஸ் கட்டணும்னு சொல்லி ஒரு வாரமாச்சு. ‘நாளைக்கு தர்றேன், நாளை மறுநாள் தர்றேன்’னு சொல்லி உங்க அருமைப் பையன் என்னை அலைய விடுறாரு. இன்னைக்கு ஈவினிங் தான் கடைசி நாள். கிளாஸ்ல ரக்ஷன் என்னை எல்லார் முன்னாடியும் கிண்டல் பண்றான். ‘நோ மணி, ஒன்லி டிப்ரஷன்!’ உண்மையிலேயே அப்பா வேஸ்ட் பாட்டி!”
‘வேஸ்ட்’ என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் பாட்டி கையில் இருந்த அருவாமணையை அப்படியே தள்ளிவைத்தார். சேலைத் தலைப்பால் கைகளைத் துடைத்துக்கொண்டு, கண்ணாடியைச் சரிசெய்து மார்த்தாவை நிமிர்ந்து பார்த்தார்.
“ஏய்… வாய மூடுடா! அப்பாவை பத்தி வார்த்தையை அளந்து பேசு. ‘வேஸ்ட்’கீஸ்ட்னு சொன்னே… அப்புறம் எனக்குக் கோபம் வந்துரும். உனக்கு உன் கஷ்டம் பெருசுடா கண்ணா… ஆனா, குடும்பத்தை நடத்துறவனுக்குத்தானே தெரியும் அவனோட கஷ்டம் என்னன்னு? உன் கஷ்டம் உனக்கு, அவன் கஷ்டம் அவனுக்கு! ஒரு குடும்பத் தலைவனா மாசம் பொறந்தா வீட்டு வாடகை, பால் பில்லு, கரண்ட் பில்லு, உன்னோட ஸ்கூல் ஃபீஸ்னு எல்லாத்தையும் தலையில சுமந்துகிட்டு ஓடுறான்ல… அவன் உனக்குத் தர மாட்டேன்னு சொல்லலையேடா… சூழ்நிலை அப்படி இருக்கு.”
மார்த்தா சற்றே அமைதியானான். ஆனால், அவனது அவசரம் இன்னும் தீரவில்லை.
“சரிடா, இப்ப எதுக்கு மூஞ்சியை பூசணிக்காய் மாதிரி வச்சுக்கிட்டு இருக்க? உங்க அப்பா ‘மீனாட்சி டெக்ஸ்டைல்ஸ்’ ஷோரூமுக்கு வேலைக்கு போயிருக்காரு. நீ இப்படியே ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பு… வழியில இருக்குற அந்த ஷோரூமுக்கு போ. அப்பா கிட்ட போய் நிதானமா, ‘ப்பா, இன்னைக்குதான் டூர் ஃபீஸுக்கு கடைசி நாள்’னு நியாபகப்படுத்து. அவர் கண்டிப்பா வழி பண்ணுவாரு,” என்று யோசனை கூறினார் பாட்டி.
மார்த்தா தன் பையைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு, “சரி பாட்டி, நீங்க சொல்றீங்கனு போறேன்!” என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாகக் கிளம்பினான்.
நெரிசல் மிகுந்த மதுரை மேல மாசி வீதியில், ‘கலக் கலக்’ என்ற சத்தத்துடன் மார்த்தாவின் பழைய சைக்கிள் அசைந்து அசைந்து விரைந்தது. மாலை நேரத்து வெயில், வைகை ஆற்றின் ஈரக்காற்றோடு கலந்து மதுரை நகரின் மீது பொன்னிறமாய் படிந்திருந்தது.
மார்த்தாவின் கால்கள் பெடலை வேகமாக மிதித்துக் கொண்டிருந்தாலும், அவனது மனம் முழுவதும் வகுப்பறையிலேயே லயித்திருந்தது.
“ஏய் மார்த்தா! உங்க அப்பன் கடையில சுருட்டுற நாலணா காசை வச்சா கடலூருக்கும் பாண்டிச்சேரிக்கும் டூர் போகப்போற? ஒழுங்கா வீட்ல உக்காந்து பழைய சோத்தை தின்னுட்டு போப்பா!” என்ற ரக்ஷனின் ஏளனச் சிரிப்பு அவனது காதுகளில் மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலித்தது.
“டேய் ரக்ஷன்… உனக்கு இருக்குடா ஆப்பு! என் அப்பா கண்டிப்பா காசு தருவாரு. டூர் போயி போட்டோ எடுத்து உன் மூஞ்சில அடிக்கல… என் பேரு மார்த்தாண்டம் இல்லடா!” என்று மனதுக்குள் சபதம் எடுத்துக்கொண்டான்.
சைக்கிள் ‘மீனாட்சி பட்டு விழுதுகள்’ என்ற பெரிய ஜவுளிக்கடையின் முன் வந்து நின்றது. பலகட்ட கண்ணாடி கதவுகளும், உள்ளே வீசும் ஏசி காற்றும், ‘வாங்க அம்மா… வாங்க ஐயா…’ என்று கூவி அழைக்கும் விற்பனையாளர்களின் சத்தமும் அந்த வீதியைச் சூழ்ந்திருந்தன.
கடையின் பிரம்மாண்டம் அவனைச் சற்று தயங்க வைத்தாலும், ரக்ஷனின் முகம் நினைவுக்கு வர, நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்.
தரைத் தளத்தில் இருந்து தளம் தளமாகத் தேடி, மூன்றாம் தளத்தின் ‘காஞ்சிபுரம் பட்டு’ பிரிவை அடைந்தான். அங்கே அவனது தந்தை வேம்பு (மாணிக்கம்) நின்றுகொண்டிருந்தார். 50 வயதைக் கடந்த அவரது முகம் வேர்வையிலும் சோர்விலும் குழைந்துபோயிருந்தது.
மார்த்தா மெதுவாக அவர் அருகில் சென்று, “அப்பா…” என்று அழைத்தான்.
வேம்பு திடுக்கிட்டுத் திரும்பி, “மார்த்தா! நீ எதுக்குடா இந்த நேரத்துல இங்க வந்த? வீட்ல எதுவும் பிரச்சனையாடா?” என்று பதற்றத்துடன் கேட்டார்.
“இல்லப்பா… நீங்க கடலூர், பாண்டிச்சேரி டூருக்குப் பணம் தரேன்னு சொல்லி ஒரு வாரம் ஆயிடுச்சுப்பா… அதான் உங்களைப் பாத்து பணம் வாங்கிக்கிட்டு போகலாம்னு…” என்று தயங்கியபடியே சொல்லி முடிப்பதற்குள்…
“ஏய் வேம்பு! இங்க என்னடா மேய்ச்சல்? அங்கே நாலாவது கவுண்டர்ல கஸ்டமர் வந்து பத்து நிமிஷம் ஆச்சு! வந்து சேலையை எடுத்துப் பிரிச்சுக் காட்டுடா சோம்பேறி!” என்று இடிமுழக்கமாய் ஒரு குரல் கேட்டது.
அது சூப்பர்வைசர் சுந்தரத்தின் குரல். வேம்பு பதறிப்போய், “இதோ வர்றேன் சார்…” என்று சொல்லிவிட்டு, மகனிடம் “இரண்டு நிமிஷம் நில்லுடா” எனக் கூறிவிட்டு ஓடினார்.
மார்த்தா ஒரு தூணின் மறைவில் நின்று கவனித்தான்.
அங்கே ஒரு பணக்காரக் குடும்பம் அமர்ந்திருந்தது. “ஏப்பா! நல்ல பட்டுப் புடவையா எடுத்துப் போடு. என்ன பிராண்ட் வச்சிருக்கீங்க? எதைக் காட்டுனாலும் பழசா இருக்கு!” என்று அலட்சியமாக வீசியடித்தார் அந்தப் பெண்மணி.
வேம்பு மிகத் தாழ்மையுடன் தன் தளர்ந்த உடலை வளைத்து சேலையைப் பிரித்துக் காட்டினார். “சீ! இந்த கலர் எனக்குப் பிடிக்கல! அஞ்சாவது ஃப்ளோர்ல இருந்து அந்த மெரூன் சேலையைக் கொண்டு வா!” என்று அவர் விரட்ட, வேம்பு படிகளில் ஐந்தாம் தளத்திற்கு ஓடினார். மீண்டும் இறங்கிவந்து காட்ட, “இதுவும் நல்லா இல்லை, மூணாவது ஃப்ளோர்ல இருக்குற பிங்க் சேலையைக் கொண்டு வா!” என்று மீண்டும் அலையவிட்டனர்.
வேம்புவின் நெற்றி வேர்வை சேலையில் விழுந்துவிடக் கூடாது என்று துண்டால் துடைத்தபடியே ஓடினார். முழங்கால் வலி தாங்க முடியாமல் தூணைப் பிடித்து மூச்சு வாங்கியபோது, சூப்பர்வைசர் சுந்தரம் பாய்ந்துவந்து கத்தினார்.
“ஏய் பரதேசி நாயே! உனக்கு வயசான காலத்துல எதுக்குடா இந்த வேலை? ஒழுங்கா ஓடிப்போய் புடவையை எடுத்துட்டு வரத் தெரியாதா? கடைக்கு வர்ற கஸ்டமரை காக்க வச்சுக்கிட்டு என்னடா பண்ற? உனக்கெல்லாம் சம்பளம் ஒரு கேடா? நாயே… கழுதைப் பயலே… ஒழுங்கா ஓடுடா!”
வாடிக்கையாளர்கள் அதை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல் சிரித்தனர். வேம்புவோ, “மன்னிச்சுடுங்க சார்…” என்று தன் சுயமரியாதையை அடகுவைத்துவிட்டு மீண்டும் ஓடினார்.
தூணின் பின்னால் நின்ற மார்த்தாண்டத்தின் இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்தது.
தன் பள்ளிச் சுற்றுலாவுக்காகவும், ரக்ஷனுக்குப் பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்ற சின்னத்தனமான ஆசைக்காகவும் தன் தந்தை தினமும் இப்படிப்பட்ட நரகத்தில் அல்லல்படுகிறாரா?
சுற்றுலா, கடலூர், பாண்டிச்சேரி, ரக்ஷனின் ஏளனச் சிரிப்பு… இவை அனைத்துமே அவனது கண்ணெதிரே அற்பமாக மாறின. தந்தையின் மானத்தையும் வேர்வையையும் விட இந்த உலகில் எதுவுமே பெரிதில்லை என்று அவன் உணர்ந்தான்.
கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தோட, கடையை விட்டு வெளியே ஓடி வந்தான். சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு, “இனிமேல் நான் அப்பாக்கிட்ட ஒரு பைசா கூட கேட்க மாட்டேன்! என் அப்பாவோட இந்த அவமானத்துக்கு நான் காரணமா இருக்க மாட்டேன்!” என்று கதறியபடி வீட்டை நோக்கி மிதித்தான்.
இரவு 9:00 மணி. வீட்டின் முன் சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நுழைந்தான் மார்த்தா. சமையலறையில் காமாட்சி தோசை சுட்டுக்கொண்டிருக்க, லட்சுமி பாட்டி திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தார்.
“என்னடா மார்த்தா… கடையில அப்பாவைப் பாத்தியா? டூருக்குப் பணம் தர்றேன்னு சொன்னாரா?” என்று பாட்டி ஆசையோடு கேட்டார்.
மார்த்தா குரல் தழுதழுக்க, “பாட்டி… இனிமே இந்த டூரைப் பத்தியோ, பணத்தைப் பத்தியோ என்கிட்ட பேசாதீங்க. எனக்கு டூரும் வேணாம், ஒரு மண்ணும் வேணாம்,” என்றான்.
“என்னடா சொல்ற? சாயந்தரம் வரைக்கும் ஒத்தக்காலுல நின்ன?”
“ஆமா பாட்டி… அந்தப் பணத்துக்காக அப்பா படுற கஷ்டத்தையும், கடையில் அவரை நடத்துற விதத்தையும் பாத்த அப்புறம் எனக்கு அந்த டூர் தேவையில்லை. என் சின்னத்தனமான ஆசைக்காக, யாரோ ஒருத்தன் அவரை ‘நாயே பேயே’னு திட்டுறதை என்னால சகிச்சுக்க முடியாது. என் டூருக்காக என் அப்பா தன் சுயமரியாதையை இழக்கக் கூடாது!”
அப்போது வீட்டின் கதவு மெதுவாகத் திறந்தது. உடம்பெல்லாம் வேர்வையோடு மாணிக்கம் உள்ளே நுழைந்தார். மகனைக் கண்டதும் ஒருவிதக் குற்ற உணர்ச்சியுடன், “மார்த்தா… கடையில அந்தச் சூப்பர்வைசர் கத்துனதுல உன்னைக் கவனிக்க முடியலடா. மன்னிச்சுருடா… உனக்கு டூருக்கு உண்டான பணத்தை நாளைக்கு எப்படியாவது வாங்கித் தர்றேன்டா…” என்றார்.
தந்தையின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் மார்த்தாவால் தாங்க முடியவில்லை. ஓடிச்சென்று தந்தையைக் கட்டியணைத்துக்கொண்டான்.
“வேண்டாம்ப்பா! எனக்கு ஒரு ரூபா கூட வேண்டாம்ப்பா! நான் கடையில எல்லாத்தையும் பாத்துட்டேன். அந்த ஆளு உங்களை அசிங்கமா திட்டுனதை என் கண்ணால பாத்தேன். என் டூருக்காக நீங்க யார்கிட்டயும் கையேந்த வேண்டாம்ப்பா!”
மாணிக்கம் திகைத்துப்போய் தன் மகனைப் பார்த்தார்.
மார்த்தா கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு உறுதியான குரலில் சொன்னான்: “அப்பா! நான் நல்லா படிப்பேன். உங்களை இந்த மாதிரி வேலைக்கு அனுப்பாம, ஒரு நல்ல நிலமையில வச்சு காப்பாத்துவேன். அந்த ரக்ஷன் முன்னாடி நான் பணத்தால ஜெயிக்கலைனாலும், என் படிப்பாலயும் சுயமரியாதையாலயும் ஜெயிச்சுக் காட்டுவேன்ப்பா!”
அந்தச் சிறிய ஓட்டு வீட்டிற்குள், வறுமையின் இருளை விட மார்த்தாண்டத்தின் புதிய லட்சிய ஒளி பிரகாசமாக வீசியது.
எழுத்தாளர் குறிப்பு
• எழுத்தாளர் புனைபெயர்: ஜெயா
• இயற்பெயர்: வீரபத்திரன், ஒரு பன்முகத் திறமை கொண்ட கலைஞர். மதுரையை பூர்வீகமாகக் கொண்ட இவர், கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒளிப்பதிவு மற்றும் ஆவணப்படத் தயாரிப்புத் துறையில் தடம் பதித்து வருகிறார். தற்போது காஞ்சிபுரத்தை மையமாகக் கொண்டு பணியாற்றி வரும் வீரபத்திரன், ஒரு தொண்டு நிறுவனத்துடன் இணைந்து ஆவணப்படங்களை உருவாக்கி, சமூகப் பிரச்சனைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வரும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளார். அங்குள்ள கலாச்சாரம், மற்றும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையைத் தன் லென்ஸ் வழியாகக் காட்சிப்படுத்தி வருகிறார்.
கதைச் சுருக்கம்: பதின்ம பருவத்து உணர்ச்சிவேகத்தில் தன் விருப்பமே பெரிதென நினைக்கும் ஒரு சராசரி பள்ளி மாணவன், தந்தையின் உழைப்பையும் அவமானத்தையும் நேரில் காணும்போது அடையும் முதிர்ச்சியையும், சுயமரியாதையை உணரும் தருணத்தையும் மையமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது இச்சிறுகதை.
