Category: சுட்டும் விழிச்சுடர்!

வாழ்க்கை முழுவதும் பணம், பதவி, செல்வாக்கு என்று நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒருவருக்கு ஒரு தருணத்தில் சற்று நின்று மூச்சுவிட நேரம் கிடைத்தபோது அவர் மனதில் மிகப்பெரிய வினா ஒன்று எழுந்தது. என்னதான் நேர்மையாகத் தன் வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருந்தாலும் தம் இறுதிக்காலம் எப்படியிருக்குமோ என்ற அச்சம் எவருக்கும் இருப்பது இயல்புதானே? அப்படித்தான் அவருக்கும் அப்படியொரு ஐயம் எழுந்துவிட்டது. அதாவது வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்தில் உள்ள ஒருவருக்கு எதிலெல்லாம் அதிகம் ஈடுபாடு இருக்கும்? சொத்து, குடும்பம், ஆரோக்கியம் அல்லது சமுதாயம் – இவற்றில் எதன் மீது அதிக நேசம் ஏற்படும் என்ற ஐயம் ஏற்பட்டுவிடுகிறது. யாரிடம் போய் இதைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்வது என்று வெகு நாட்களாக சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அன்று தம் ஊருக்கு ஒரு மகான் வந்திருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டு அவரைச் சென்று சந்திக்கிறார். தன்னுடைய ஐயத்தைத் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள அந்த மகானிடம் சென்று தன்னுடைய வினாவை முன்வைக்கிறார்.

அந்த மகானும் புன்னகையுடன், “உனக்கு குழந்தை இருக்கிறதல்லவா? அந்தக் குழந்தைக்கு என்னென்ன தேவைன்னு சொல் பார்க்கலாம் ” என்று அவரையே திருப்பிக் கேள்வி கேட்டார்.

சற்று யோசித்தவர், வயிற்றுக்கு உணவு, பாதுகாப்பான தாயின் மடி அல்லது தந்தையின் தோள், அன்பு, பாசம், விளையாட்டு போன்றவையைத் தவிர பெரிதாக வேறு ஒன்றுமிருக்காதே என்றார்.

உடனே அந்த மகான், வாழ்க்கை என்ற இந்த வட்டத்தில் முதலும், முடிவும் ஒன்றுதான். வாழ்க்கையின் இறுதிக் கட்டத்திலும் அந்த ஆரம்பக்கட்டத் தேவைகளைத் தவிர வேறு தேவைகள் ஏதுமிருக்காது. உணவு, தண்ணீர், மருந்துகள், வசதி, அன்பானவர்களின் பாசமும் அவர்களின் அருகாமையும் மட்டும்தான் அவர்களின் தேவையாக இருக்கும். ஆடம்பரம், பகட்டு, செல்வம், சொத்துபத்துகள், வங்கி இருப்பு, நகைகள், ஈகோ, ஆசைகள், சமூகம் போன்ற வெறும் மாயையாக இருந்த அனைத்தும் எண்ணங்களிலிருந்து மறைந்துவிடும் என்றார்.

அப்படியானால் பிறந்த குழந்தைக்கும் இறுதிக்கட்டத்தில் இருக்கும் அவருக்கும் எந்த வேறுபாடுமே இல்லையா சாமி’ என்று மீண்டும் கேட்டதற்கு அவர்,

‘புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைக்கும், தனது வாழ்க்கையை நிறைவு செய்யப்போகும் ஒருவருக்கும் உள்ள ஒரே வேறுபாடு என்ன தெரியுமா?

அதுவரை தாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில் தாம் பெற்ற அமைதியும், மன நிறைவும் தரும் ஒரு சில நேசத்துக்குரிய நினைவுகள் மட்டுமே பிறந்த குழந்தைக்கும் இறுதிக்கட்டத்தில் உள்ளவருக்குமான வேறுபாடு’ என்றார்.

அந்த மகான் சொன்னதைக் கேட்டவரின் மனதில் ஏதோ பொறிதட்ட ஊர், உலகம் ஆயிரம் சொல்லலாம், பெற்ற மனம் பித்தானாலும், பிள்ளை மனம் கல்லாகாது. தெளிவுபடுத்திய மகானுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு கிளம்பியவர், தன் வாழ்க்கை வட்டத்தின் அடுத்த கட்டத்தை எண்ணியபடியே நகர்ந்தார்.

பவள சங்கரி

‘மரணம் என்பது காலதேவனின் தண்டனை அல்ல. அது காலதேவனின் பரிசு’ என்பது கீதையில் கண்ணன் வாக்கு . இப்பூவுலகில் மனிதராய்ப் பிறந்த எவரும் ஓர்நாள் தம் உயிரை நீத்துத்தான் ஆகவேண்டும். ஆனால் அது எப்படி, எந்தச் சூழலில் நிகழ்கிறது என்பதைப்பொறுத்தே அதன் தன்மை உள்ளது. தவிர்க்க வேண்டிய சூழலை தவிர்க்க மன ஆற்றலும், புத்திக் கூர்மையும், உள்ளத் தெளிவும், விழிப்புணர்வும் தேவை. இது தேவையான அந்த குறிப்பிட்ட சூழலில் புதிதாக முளைத்தெழுவது அல்ல. இளமை முதலே இரத்தம் ஊறும்போதே நம்முள் ஊறத்தொடங்கும் எண்ணவோட்டம் இது. அதனை மேலும் வலிமையூட்டுவது மட்டுமே நம் பணி. தம்மைத் தாமே வலிமையூட்டிக்கொள்ளும் பக்குவமும், வல்லமையும் எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதில்லை. ஒரு சிலருக்கு மட்டும் இது கிடைத்தற்கரிய வரம். ஆனால் அந்த வரம் பெற்றவர் மட்டுமே வாழ்த்தகுதியானவரா என்றால் நிச்சயம் இல்லை. இந்த இடத்தில்தான் குருமார்கள், ஆசிரியர்கள், ஆன்றோர், சான்றோர், மூத்தோர் போன்றோரின் கடமைகள் இந்த சமுதாயத்தின் முக்கியத் தேவைகளாகிப்போகின்றன. ஆம் நம் சக மனிதர்கள் படும் துயரைக் கண்டு உள்ளம் பொங்கும் மனிதம் நிறைந்த எவரும் அதிலிருந்து அவர்கள் மீண்டுவர தம்மால் இயன்றதைச் செய்யத் துடிப்பதும் நிதர்சனம். தான் ஆடாவிட்டாலும் தன் சதை ஆடும் என்பார்கள். அப்படி ஆடும்போது தம் கண்முன் நடக்கும் அசம்பாவிதங்களைத் தடுத்து நிறுத்த மனம் துடிக்கும்.

தெருவில் நம்மைக் கடக்கும்போதோ, உணவு விடுதியில் சுவையான உணவை சுவைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதோ, அன்புக் குழந்தையை கொஞ்சிக் கொண்டிருக்கும்போதோ, அல்லது இன்பமாக பொழுதைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தாலும், எப்படிப்பட்ட சூழலாக இருப்பினும் திடீரென ஆம்புலன்சு ஊர்தியின் அலறல் ஏதேனும் காதில் விழுந்தால் மனிதம் உள்ள எவருக்கும் அந்தச் சில நொடிகள் தம்மையறியாமல் உடல் செயலிழந்து உள்ளம் மட்டும் விழித்தெழுந்து உணர்வு பொங்க ஏதோவொரு வேதனையில் அவசரமாக உயிருக்குப் போராடியபடி மருத்துவமனை ஓடும் முகந்தெரியாத அந்த உயிருக்காக பிரார்த்தனை செய்வதோ அல்லது மனமார வாழ்த்தவோ செய்யாமல் இருக்கமுடியாது. இதுதான் உண்மையான மனிதம். சக மனிதர்களின் வேதனை தம்மையும் பாதிக்கத்தான் செய்யும். சம்பந்தமில்லாத யாரோ ஒருவருக்கே இந்த எண்ணம் தோன்றும்போது மேற்சொன்ன முக்கியமான சமுதாய அங்கங்களான, குருமார்கள், ஆசிரியர்கள், ஆன்றோர், சான்றோர், மூத்தோர் போன்றோரின் பங்கு எவ்வளவு இன்றியமையாதது என்று சிந்திக்க வேண்டும். அப்படி ஏதும் பொறுப்புணர்வு இவர்களிடம் முழுமையாக இருக்கிறதா என்றால் இல்லை என்றுதான் வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடிகிறது.

தொழில்நுட்பமும், பொருளாதாரமும், பெண் கல்வியும், பொதுவான வாழ்க்கை முறைமைகள் என அனைத்திலும் பெரும் முன்னேற்றம் கண்டிருக்கும் இந்தக் காலகட்டங்களில்தான் அறியாமையைக் கட்டியங்கூறும் இதுபோன்ற அசம்பாவிதங்களும் நம் நாட்டில் அரங்கேறிக்கொண்டிருக்கின்றன.

சென்ற வெள்ளியன்று (25/03/16) சிவகங்கை மாவட்டம் திருப்புவனம் அருகே உள்ள தவத்தாரேந்தல் கிராமத்தில் நடந்த இந்த சம்பவம்தான் நம்மை வெட்கித் தலை குனியச் செய்கிறது. இந்த நவீன காலங்களில் இது போன்ற சம்பவம் நடப்பது நம் கிராமங்கள் இன்னும் இருட்டிலேயே வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதைத்தான் காட்டுகின்றது. விவசாயி புயல் என்ற வெள்ளைகண்டான் (58) என்பவரது மகன் அழகுராஜா. மகள் மீனா 17 வயது நிரம்பிய பிளஸ் 2 படிக்கும் மாணவி. அழகுராஜாவின் மனைவி லட்சுமி என்பவர் நேற்று மாலை வீட்டில் மின்சார மாவு அரைக்கும் இயந்திரத்தில் மாவு அரைத்துக் கொண்டிருந்தபோது திடீரென அவரை மின்சாரம் தாக்கியுள்ளது. அவரது அலறல் சத்தம் கேட்டு வீட்டின் வெளியே அமர்ந்திருந்த வெள்ளைகண்டான் உள்ளே சென்று, மருமகளைக் காப்பாற்ற முயன்றிருக்கிறார். இதில் அவர் மீதும் மின்சாரம் பாய்ந்திருக்கிறது. இதைத்தொடர்ந்து, மீனா, அழகுராஜாவின் மகள் பிரியதர்சினி என்கிற 9 மாத குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே ஓடியவர், தந்தையையும், அண்ணியையும் காப்பாற்ற முயன்றபோது மீனா, குழந்தை பிரியதர்சினி ஆகியோர் மீதும் மின்சாரம் பாய்ந்து, 4 பேரும் சம்பவ இடத்திலேயே உயிரிழந்துவிட்டனர்.

பொதுவாக மின்கசிவு ஏற்படுவது பார்வைக்குத் தெரியாது என்றாலும், மிகப் பழைய மின்சார சாதனங்களை எப்பொழுதாவது ஒரு முறையேனும் மின்கசிவு சோதனை செய்து பார்ப்பது நல்லது என்றாலும் கிராமங்களிலும், சாதாரண குடும்பங்களிலும் இது சாத்தியமாவதில்லை. அதற்கான விழிப்புணர்வு பெரும்பாலும் இல்லவே இல்லை என்றே சொல்ல முடிகிறது. முதலில் மருமகள் கருகிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கும் பெரியவருக்கு பதட்டத்தில் என்ன, ஏது என்று புரியாமல் அவரும் அதே இயந்திரத்தைத் தொட்டோ அல்லது மின்சாரம் தாக்கிய மருமகளைத் தொட்டோ தானும் அதற்குப் பலியாகிவிட்டார். அதாவது மின்சாரம் தாக்கியவரைத் தொட்டால் தன்னையும் அது இழுத்துவிடும் என்ற அடிப்படை உணர்வே இல்லாமல் இருந்திருக்கிறார் அந்தப் பெரியவர். இதைவிடக் கொடுமை பள்ளியிறுதி வகுப்பு பயிலும் ஒரு மாணவிக்கும் துளியும் விழிப்புணர்வு இல்லாமல் ஒரு சிறு குழந்தையையும் துக்கிக்கொண்டுபோய் மின்கசிவிற்கு பலியானதுதான்.

பள்ளிகளில் என்னதான் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள். தற்போதைய கல்வி முறையில் வாழ்க்கைக் கல்வி என்பதே இல்லாததுதான் இதற்கு முக்கிய காரணம். அறிவியலும், கணக்கும், வரலாறும் கற்பிக்கும்போது இடையிடையே வாழ்க்கைக் கல்விக்கும் அதாவது இது போன்ற அடிப்படை அறிவையாவது ஊட்ட வேண்டியது பள்ளி ஆசிரியர்களின் கடமை. குறிப்பாக கிராமப்புற பள்ளிகளில் பணியாற்றும் ஆசிரியர்களுக்கு இன்னும் கூடுதல் பொறுப்பிருக்கிறது. நாங்கள் பள்ளியில் படித்த காலங்களில் வாரம் ஒரு முறை நீதி போதனை வகுப்பு என்று ஒன்று இருக்கும். அதில் பெரும்பாலும் வாழ்க்கைக் கல்விதான் போதிக்கப்படும். இது முற்றிலும் அந்த ஆசிரியரின் ஆர்வத்திலேயே நடக்கும். ஒவ்வொரு கதைகளை உதாரணமாகக் கூறி அதன் மூலம் பல போதனைகள் அளிப்பார்கள். பெண்கள் நலம், பாதுகாப்பு, அடிப்படை ஆரோக்கியம், சுத்தம், சுகாதாரம் என பல விசயங்கள் போதிக்கப்படும். இன்று அப்படி ஒரு வகுப்பு நடப்பதாகவேத் தெரியவில்லை. இது மட்டுமல்லாமல் சாரணர் வகுப்பு, முதலுதவி பயிற்சி, செஞ்சிலுவைச் சங்க பயிற்சி வகுப்பு என்று இப்படி அவ்வப்போது நடக்கும். அதில் இது போன்ற அடிப்படை விசயங்களைக் கற்றுக் கொடுப்பார்கள்.

தெருக்கூத்து, மேடை நாடகம், சர்க்கசு, நகைச்சுவை நிகழ்ச்சிகள் என எது நடந்தாலும் இடையிடையே வேடிக்கையுடன் இது போன்ற சமுதாய விழிப்புணர்வு செய்திகளின் பரிமாற்றமும் நடைபெறும். ஆனால் இன்று மொத்தமாக இதெல்லாம் மறைந்துவிட்டது. பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகள் மட்டுமே முக்கிய இடம் பெறுகின்றன. விளம்பரங்களும், கேளிக்கைகளுமே பெரும் பகுதியை கைப்பற்றுகின்றன.

இருபதாம் நூற்றாண்டுகளின் ஆரம்பங்களில் பெண்களின் கல்லாமையும், அறியாமையும் அதிகமாகி, கற்றவர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைந்த அளவிலேயே இருந்தது. கல்வியறிவற்ற நிலையில் ஒரு பெண் தம் பத்து அல்லது பனிரெண்டு அகவையில் மணமுடிக்கும்போது இயல்பாகவே அவளுக்கு கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் தெளிவு கூட இல்லாமல் இருந்தாள். ஆனால் இந்த 21ம் நூற்றாண்டில் அனைத்துமே முன்னேறியிருக்கிறது என்று ஆய்வுகளும், கணக்கெடுப்புகளும் கூறிக்கொண்டிருந்தாலும் இன்னும் நம் கிராமங்கள் இருட்டில்தான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறதா என்ற ஐயத்தையே உறுதிப்படுத்துகிறது….

பவள சங்கரி

உள்ளத்தில் உண்மையும், மனதில் தெளிவும், விடா முயற்சியும் இருந்தால் எந்த தீய சக்தியும் அணுகாமல் தம் இலட்சியம் நிறைவேற மன உறுதியே துணை நிற்கும் என்று நிரூபித்து உள்ளார் சிங்கால்!

மனதில் உறுதி வேண்டும்!

‘மன உறுதி’ என்பது ஆண், பெண் என இரு சாராருக்கும் பொதுவான விசயம். காரணம் ‘மனம்’ என்பதற்கு மனம் என்பது ஆன்மாவின் தொடர்புடையது என்பதே நம் ஆன்மீகம் நமக்கு உணர்த்தும் நெறி. இந்த மனத்தில் தோன்றும் எண்ணங்கள்தான் ஒருவரின் குணநலன்களையும், அதன் தொடர்பான வாழ்க்கையையும் நிர்ணயிக்கிறது என்று எடுத்துக்கொண்டால் அந்த எண்ணம் தோன்றுவது எப்படி? ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபட்ட எண்ணங்கள் தோன்றுவது எப்படி? ஒருவருக்குள்ளேயே பலவிதமான கோணங்களில் பல்வேறு எண்ணங்கள் தோன்றுவது எங்கனம்? இவையெல்லாம் புரியாத புதிராக இருந்தாலும், இந்த மனதை கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்து தாம் எடுக்கும் காரியங்களை தடையேதும் இன்றி நிறைவேறும் பொருட்டு, அதனை அலைபாய விடாமல், உறுதியுடன் நின்று சாதித்துக் காட்டியவர் பலர். அவர்கள் வரலாற்றுப் பட்டியலில் நீங்கா இடம் பெறக்கூடிய வாய்ப்பும் பெறுகின்றனர். அப்படிப்பட்ட ஒரு சாதனையாளர்தான் சிவில் சர்வீஸ் தேர்வில் அகில இந்திய அளவில் முதல் இடம் பிடித்துள்ள டெல்லியைச் சேர்ந்த மாற்று திறனாளி பெண்ணான இரா சிங்கால். ஐ.ஏ.எஸ், ஐ.பி.எஸ், ஐ.எப்.எஸ் ஆகிய உயர் பதவிகளுக்காக நடத்தப்பட்ட சிவில் சர்வீஸ் தேர்வின் இறுதி முடிவுகள் சமீபத்தில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. நாடெங்கிலும் மொத்தம் 1,236 பேர் பணி ஒதுக்கீட்டுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளனர். இத்தேர்வில் அவர்களில் டெல்லியைச் சேர்ந்த இரா சிங்கால் முதலிடம் பெற்றுள்ளார். இந்த வருடம் சிவில் சர்வீஸ் தேர்வில் முதல் நான்கு இடங்களை பெண்களே பிடித்துள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சென்ற ஆண்டைக்காட்டிலும், நம் தமிழகத்தில் அதிக அளவில் பெண்கள் வெற்றி பெற்றிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. கடந்த, 2012ல், 97 பேர் தேர்ச்சி பெற்ற நிலையில், 2014ல், 118 பேர் தேர்ச்சி பெற்று சாதனை படைத்துள்ளனர்.

இரா சிங்கால் கடந்த 2010ம் ஆண்டு நடைபெற்ற இந்திய வருவாய்துறை பணி தேர்வில் வெற்றி பெற்று தற்போது ஐதராபாத்தில் அதிகாரியாகப் பணியாற்றி வருகிறார். 31 வயதான, இரா சிங்கால் ஏற்கனவே கடந்த 2010ம் ஆண்டு ஐ.ஆர்.எஸ் தேர்வில் வெற்றி பெற்றபோது அவரது ஊனம் அதிகமாக இருப்பதாகக் கூறி பணி இடம் வழங்க மத்திய பணியாளர் நலத்துறை மறுப்புத் தெரிவித்தது. ஆனால் மனம் தளராத சிங்கால் நான்கு ஆண்டுகள் கடுமையாக சட்டத்துடன் போராடி பின் கடந்த டிசம்பர் மாதம்தான் இவருக்கு பணி இடம் ஒதுக்கப்பட்டது. முதுகுத் தண்டுவட நோயால் பாதிக்கப்பட்டு உடல் வளைந்து, உயரம் குறைவாகக் காணப்படும் இவர் அதனால் மனம் தளராமல் ஐ.ஏ.எஸ் தேர்வில் நல்ல ரேங்கில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்கிற தனது கனவை தற்போது நனவாக்கியுள்ளவரை பாராட்ட வார்த்தைகளே இல்லை. தீவிர மன உறுதியே தனது வெற்றிக்கு முக்கியக் காரணம் எனக் கூறும் சிங்கால் சாதிக்கத் துடிக்கும் பெண்களுக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாக இருக்கிறார்.

தன்னுடைய உடற்குறையை பெரிதுபடுத்தாமல், தான் கொண்ட இலட்சியமே பெரிதென சாதித்துக்காட்டியிருக்கிறார் சிங்கால். தன் புறத்தோற்றமோ அல்லது உடற்குறையோ தன்னை எந்த விதத்திலும் பாதிக்கவிடாமல், இதனால் எந்த விதமான தாழ்வு மனப்பான்மையோ அல்லது தம் சக தோழியருடன் ஒப்பீடு செய்து அதனால் தம் மன நிலை பாதிக்கப்பட்டு மன உறுதியை இழந்துவிடாமல், தம் இலட்சியத்திற்கு இந்த ஊனமோ அல்லது மற்ற எதுவும் தன்னை அண்டாது என்ற நம்பிக்கையே அவரை சாதனைப் பெண்மணியாக்கியிருக்கிறது.

இந்தத் தாழ்வு மனப்பான்மையானது, ஆண்,பெண் என்ற இரு சாராரையும் விட்டு வைப்பதில்லை. என்றாலும் பெண்கள் சீக்கிரம் மனச்சிக்கல்களுக்குச் சிறைப்பட்டு விடுகிறார்கள் என்ற பெண்ணிய உடல் கோட்பாட்டை முறியடித்திருக்கிறார் இவர். அன்றாட வாழ்வில் பல விதமான துன்பங்களுக்கு ஆட்படும் ஒரு குறைபாடுடன், இத்தனை பெரிய சாதனை புரிந்தாலும், தற்போதும் ஐஏஎஸ் பணி ஒதுக்கீடு செய்வதிலும் அரசு தயக்கம் காட்டுமோ எனஅவரும் அவருடைய பெற்றோரும் கலக்கம் அடைந்துள்ளனர். ஐ.ஏ.எஸ். பணி என்பது மிகவும் சவாலான ஒரு பணிதான் என்றாலும், அவருடைய மனவலிமையை கருத்தில்கொண்டு, அதற்குரிய வகையில், அவருக்குரிய பணியை வழங்குவதே நியாயமான செயல். நான்கு முறை முயன்று தம் தரத்தை உயர்த்திக்கொண்டு பெரும் பாடுபட்டு இந்நிலையை அடைந்திருக்கும் இவருடைய வல்லமையை நம் நாட்டின் வளர்ச்சிக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்வதே முறையாகும்.

பொதுவாக ஒரு பெண் புறத்தோற்றத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதாலேயே, சின்னச் சின்ன பாதிப்புகளுக்கும் விரைவிலேயே மனம் தளர்ந்து விடுவதோடு, தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்பட்டு தன்னம்பிக்கைக் குறைவுக்கும் ஆரோக்கியக்கேடு என மிகப் பெரிய ஆபத்தாகவும் அமைந்து விடுகிறது. சமுதாயத்துடன் ஒன்றி செயல்படுவதற்கும் இது பெரும் சவாலாகிவிடுகிறது.

நம்பிக்கைதான் வாழ்க்கை. அதற்கு மன உறுதியே வித்து. மனச்சிதைவிற்கு வழிவிடாமல், தம்மால் முயன்றால் முடியாதது எதுவும் இல்லை என்று சாதித்துக் காட்டியிருக்கும் இரா சிங்கால், நம் நாட்டிற்கு தம் தன்னலமற்ற சேவையை வழங்குவார் என்ற நம்பிக்கையும் நம்முள் துளிர்விடுகிறது.

சிங்கால் தாமே கூறியுள்ளபடி, “இதற்குப் பிறகு மக்கள் பெண்களை அதிகமாக மதிப்பார்கள். குறிப்பாக உடல் ஊனமுற்ற பெண்களை மிகவும் மதிப்பார்கள்” என்பது சத்தியமான வாக்கு. தற்போது இந்திய வருவாய் துறையில், அதிகாரியாக பணியாற்றி வரும் தாம் விரும்பியபடி எந்த தடையும் இல்லாமல் ஐ.ஏ.எஸ். பதவி கிடைத்து, நாட்டிற்கு நலம் பல செய்ய வேண்டும் என்று மனமார வாழ்த்துவோம்.

பவள சங்கரி

காதல் செய்வீர்! இளந்தளிரே காதல் செய்வீர்!
காவியுடன் மனக்காவியாய் திரியும்
பாவிகளையும் சூரியாய் சூதும்
வாயூறு கொண்டே கூவித்திரியும்
அனல்கக்கும் பார்வைகள் பதித்துச்செல்லும்
விடம்கக்கும் நாகங்களதன் உயிர்க்கூட்டில்
மலிந்துகிடக்கின்றன மாபாதகமெனினும்
மயிலிறகு மொழிகள் ஆதலினால் காதலினிது!
பட்டாம்பூச்சியாய்த் திரியும் பருவத்தில் முளைக்கும்
பாதையறியா பரவசங்களின் நீட்சிகள்தானது!

பொன்னிற சிறகுகளை விரித்துச் செல்லும்
சிறுபறவையின் படபடக்கும் விழியசைவில்
மலிந்துகிடக்கும் பொன்னுலகக் கனவுகள்
கனவு காணுங்கள் கனவு காணுங்கள்
சொன்னவர் அப்துல்கலாம் காணச்சொன்னதோ
சோர்விலா சூழ்வரங்கள்! வாழ்வியல்வேதங்கள்!
மலிந்த சிறகுகளை உதிர்த்துப் பறந்திடுங்கள்
பாரமனைத்தும் பரிதியைக்கண்ட பனியாகும்பாருங்கள்!
விரியும் சிறகுகளனைத்தும் விண்ணும்
மண்ணுமளக்கும் வாமனப்பாதங்களாக மின்னும்!
நற்தானிய மணிகளனைத்தும் சேமித்து
பொற்றாமரையாள் கமலப்பாதம் சேவித்து
வீழ்ச்சியில்லா வாழ்விற்கு செங்கம்பளமாக்குங்கள்!

காதல் செய்வீர்! இளந்தளிரே காதல் செய்வீர்!
உயரும் உபாயம் நோக்கி சிறகுவிரிப்பீர்!
உச்சங்களை எட்டச் சிந்திப்பீர்!
பட்டங்கள் ஆள வடிவெடுப்பீர்!

பவள சங்கரி

தாய்மையைக் கொண்டாடுவோம்!

தாய்மை என்பது ஒரு பெண்ணிற்கு வரம். ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை பூரணத்துவம் பெறுவதே அவளுடைய தாய்மைக்குப் பிறகுதான். இன்றைய சூழலில் பெண்களுக்கு தாய்மைப் பேறு கிடைப்பதில் பல இடர்பாடுகள் ஏற்படுவதற்கு பல்வேறு காரணங்களும் இருக்கின்றன. குழந்தை உருவானவுடன் அது நல்லபடியாகப் பிறக்க வேண்டுமே என்ற கவலை ஒவ்வொரு பெற்றோருக்கும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. முதல் மூன்று மாதக் காலங்களிலிருந்தே தாயின் எண்ணங்கள் குழந்தைக்கும் செல்கிறது. தாய்மைக் காலத்தில் தாய் மன அழுத்தத்தில் இருந்தால் பிறக்கும் குழந்தைக்கும் அதன் பாதிப்பு இருக்கலாம் என்கிறது ஆய்வுகள். குழந்தை உருவானவுடன் தாய், தந்தை, குழந்தை என அம்மூவருக்குமான தொடர்பு ஏற்படுவதை நம்மால் மனப்பூர்வமாக உணர முடியும்.

சமீபத்திய ஆய்வுகள், மகப்பேறு காலங்களில் பெண்களுக்கு மன அழுத்தம் காரணமாக பாதிப்புகள் ஏற்படுவதாகத் தெரிவிக்கின்றன. ஏழு நாடுகளில், பத்தொன்பது மையங்களில், ஆய்வு செய்ததில் 8,200 க்கும் அதிகமான பெண்கள் மன அழுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். மன அழுத்தத்தினால் பாதிக்கப்படும் பெண்களுக்கு பிரசவ நேரத்தில், முன்சூல் வலிப்பு, கர்ப்பகால நீரிழிவு, உயர் இரத்த அழுத்தம் போன்ற நோய்கள் வரலாம் என்கின்றனர். 10 முதல் 20 சதவிகித தாய்மார்கள், மன அழுத்தம், பதட்டம், இறுமுனை கோளாறு ஆகியவைகள் பிரசவ காலத்திலும்,அதன் பிறகு ஓராண்டிற்கும், பலவிதமான பிரச்சனைகளால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். ஹார்மோன்களின் அளவில் ஏற்படும் சரிவும் இதற்குக் காரணமாகலாம் என்கின்றனர் வல்லுநர்கள். பிறக்கப்போகும் குழந்தையையும் பாதிக்கும் இந்த நோய்க்கான காரணமும் அதன் தீர்வும் குறித்து சிந்திக்க வேண்டிய காலகட்டம் இது.

அபிமன்யு, பிரகலாதன் கதைகள் நாம் அறிந்ததே.

கண்ண பரமாத்மாவின் சகோதரி சுபத்திரையின் கர்பத்தில் உருவான குழந்தை அபிமன்யு. இத்தருணத்தில் தம் சகோதரனிடம், யுத்த தர்மங்கள் குறித்து அறிய விரும்பினாள் சுபத்திரை. அப்போது கண்ணன், போர்க்களத்தில், வீரர்களின் அணிவகுப்பை வகைப்படுத்தி வியூகமாக அமைத்து, எதிரியை வெல்லும் முறைகளைத் தெளிவாக விளக்குகிறார். குறிப்பாக, பத்ம வியூகத்தைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர், அதனை உடைத்து உள்ளே நுழையும் முறையையும் விவரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, இடையில் சிறிது நிறுத்துகிறார். அப்போது, ‘உம்… அப்புறம்?’ என்ற குரல் எங்கிருந்தோ கேட்டது. அது சுபத்திரையின் கர்ப்ப வாசத்திலிருந்த அபிமன்யுவின் ஆர்வக் குரல் என்பது கண்ணனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அதற்கு மேல் அவன் கதையைத் தொடரவில்லை. அதற்கான காரணமும் இருந்தது. தாயின் கர்ப்பத்தில் இருந்தபோதே பத்ம வியூகத்தை உடைத்து உள்ளே புகும் வழிமுறையைப் புரிந்துகொண்டதால், பிற்காலத்தில் தைரியமாகப் போர்க்களம் வந்துவிட்டான் அபிமன்யு. பத்ம வியூகத்தை உடைத்து உள்ளே நுழையும் ரகசியம் மட்டும்தான் அபிமன்யுவுக்குத் தெரியும். அதிலிருந்து வெளியே வரும் உத்தி தெரியாது என்பதால், அவனைப் பாதுகாப்பாக வெளியே மீட்டுக் கொண்டுவருவதற்கு உதவியாக வந்திருந்தான் பீமன். ஆனால், போர்க்களத்தில் சயத்ரதன் செய்த மாய வேலைகளால், உள்ளே நுழைந்துவிட்ட அபிமன்யு, அங்கேயே சிக்கிக்கொண்டான். பீமனின் பக்கபலமும் அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. இப்படிப் போகிறது பாரதப் போரின் 13 ஆம் நாளில், கௌரவர்களின் சேனாதிபதி துரோணர் அமைத்த பத்ம வியூகத்தை உடைத்தெறியும் நோக்கில் வீரதீரப் போர் புரிந்துகொண்டிருந்த அர்ச்சுனனின் மகன் அபிமன்யுவின் கதை….

அதே போன்று இரணியன் என்னும் அசுரனின் மனைவி கருவுற்றிருந்த காலத்தில், முனிவரின் போதனைகளை, பக்திக் கதைகளைக் கேட்டுக் கேட்டு, கருக்குழந்தையான பிரகலாதன், பக்தப் பிரகலாதனாக, திருமாலடியானாக மாறிய கதையும் நாமறிவோம்.

இவற்றையெல்லாம், பகுத்தறிவாளர்கள் பலவாறாக எள்ளி நகையாடினாலும், கர்ப்ப காலத்தில் தாயின் மன நிலையின் தொடர்பாகத்தான் பிறக்கும் குழந்தையின் குணநலன்கள் அமைகிறது என்பது நாம் யதார்த்த வாழ்வில் காணும் நிலை. இன்று குழந்தைகளை அதிகமாக ஆட்டிப்படைக்கும், ஆட்டிசம் போன்ற கொடிய பிரச்சனைகளுக்கான காரணமாக தாயின் மன அழுத்தமாகவும் இருக்கலாம் என்பதைச் சில ஆய்வுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. அந்த வகையில் கருவுற்றிருக்கும் ஒரு பெண் நல்ல அமைதியான சூழலில், நிம்மதியான மன நிலையில் இருக்கும்போது குழந்தை அதேபோன்று எந்தவிதமான குறைபாடுகளும் இல்லாமல் பிறப்பதற்கான வாய்ப்புகளும் அதிகமாகும். ஆனால் கூட்டுக் குடும்பப் பாரம்பரியம் சிதைந்துவிட்ட இன்றைய சூழலில், பணிக்குச் செல்லும் பெண்களுக்கு குழந்தைப் பேறு ஒரு சவாலாகவே இருக்கிறது. இதன் காரணமாகவே பலர் குழந்தை பெற்றுக்கொள்வதை முடிந்த வரை தள்ளிப் போட்டுவிடுகின்றனர். இதனாலேயே பலருக்கு கரு உருவாகுவதில் பல பிரச்சனைகள் வந்துவிடுகிறது. கர்ப்ப காலத்தில் உடல் நலம் பேணுவதில் பெரும் சிரமமும் ஏற்படுகிறது.

முதல் மூன்று மாதங்களில் இருக்கும் தாயின் சிந்தனை குழந்தைக்கும்செல்கிறது. இதனால் ஆரம்பத்தில் இருந்தே அந்தக் குழந்தையின் மீதான அன்பை சிந்தனையில் வெளிப்படுத்துதல் நலம் என்கின்றனர். முதல் மூன்று மாதத்தில் மசக்கையால், வாந்தி, மயக்கம், உணவு ஏற்றுக்கொள்ளாமை போன்றவைகள் பாடாய்ப்படுத்தும்போது, வீட்டில் பெரியவர்கள் உடனிருந்தால், வாய்க்குப் பிடித்த சத்தான உணவை சமைத்துக்கொடுப்பதோடு, ஓய்வெடுக்கவும் வழியமைத்துக்கொடுப்பார்கள். ஆனால் பணிக்குச் செல்லும் பெண்களோ, ஓய்வெடுக்கவும் வழியில்லாமல், சரியான உணவும் உட்கொள்ள இயலாமல் உடலளவிலும், மனதளவிலும் சோர்ந்துவிடுகிறார்கள். இது கருவில் இருக்கும் குழந்தையையும் பாதிக்கிறது. மென்மையான இசையையும், நல்ல சொற்பொழிவுகள் அல்லது கதைகள் போன்றவற்றைக் கேட்பதால் குழந்தைக்கும் அமைதியான மனோநிலை இயல்பாகிவிடுவதோடு, தீய பழக்கங்களுக்கும் அக்குழந்தை ஆட்படுவதில்லை. ஆனால் சதாசர்வமும் ஓய்வில்லாமல் உழைத்துக்கொண்டு, மன அழுத்தத்திற்கும் ஆளாகும் பெண்களால் கருவில் இருக்கும் குழந்தைக்கும் சிரமங்கள் ஏற்படுகின்றன. கர்ப்ப காலத்தில் தான் விரும்பும் சூழலில் இருப்பதோடு, பிடித்த உணவு வகைகளை உண்பது என அனைத்திற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டியதும் அவசியம். ஹார்மோன் மாற்றங்களால் ஏற்படும் படபடப்பை இது போன்ற இதமான சூழல்களால் மட்டுமே சரிசெய்ய முடியும். ஏனைய புற விசயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதை விடுத்து, குழந்தையைப் பற்றிய ஆக்கப்பூர்வமான சிந்தைகளுக்கு நேரம் ஒதுக்க வேண்டியது அவசியம். ஆனால் சதாசர்வ காலமும் பணியைப் பற்றிய சிந்தையிலேயே ஊறிக்கிடக்க வேண்டிய சூழலில் இருக்கும் பெண்களுக்கு வெகு எளிதாகவே சலிப்பு தட்டி விடுகிறது.

கருவில் இருக்கும் குழந்தை ஆணா அல்லது பெண்ணா என்று அறியும் ஆவல் தவிர்க்கபட முடியாதது என்றாலும், அதுவே ஒரு மனப்பாரமாகிவிடாமல் பார்த்துக்கொள்வது நலம். பெற்றோர் பிரசவ நேரத்தில் வந்தால் போதும். குழந்தை பிறந்தவுடன், குழந்தையைப் பராமரிக்கத் தேவையாக இருக்கும் என்று எண்ணுபவர்கள் கர்ப்ப காலத்தில் உதவியின்றி சிரமம் மேற்கொள்கின்றனர். கர்ப்பிணிப் பெண்கள் காலையில் சீக்கிரம் உணவு உண்பதால் இரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரையின் அளவு குறையாமல் இருப்பதால் அடிக்கடி மயக்கம் வருவதும் கட்டுப்படும். அத்தோடு வீட்டில் தயாரிக்கப்படும் பழச்சாறு, முளை கட்டிய பயறுகள் போன்றவற்றை அன்றாடம் எடுத்துக்கொள்வதும் அவசியம். ஆனால் வீட்டில் தயாரிக்க நேரமின்மையால் பலர் இன்று கடையில் தயாரித்த, கெட்டுப்போகாமல் பாதுகாக்கும் பொருட்கள் கலந்த பழச்சாறுகள் மற்றும் துரித உணவு வகைகளை உண்ணும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். இதனால் ஆரோக்கியம் கெட்டுவிடுவதால், மன ரீதியான பிரச்சனைகளுக்கும் வழிவகுத்துவிடுவதோடு மன அழுத்தம் ஏற்படவும் வாய்ப்பாக அமைந்துவிடுகிறது.

நம் இந்தியாவில் கர்ப்பிணிப் பெண்களில் 15 விழுக்காட்டினர் இரத்த அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். கர்ப்பக்காலத்தில் இரத்தச் சோகை ஏற்பட்டால் குறைப்பிரசவம் நிகழவோ, குழந்தை நோய்வாய்ப்படவோ வாய்ப்பாகிவிடும். இரத்த சோகையால் இதயத் துடிப்பில் மாற்றம் மற்றும் எளிதில் சோர்வு, படபடப்பு போன்றவை ஏற்படும். சரியான ஊட்டச்சத்து மிக்க உணவை சாப்பிட்டால் இந்தப் பிரச்சனை சரியாகும்.

ஒரு பெண்ணைத் தன் கர்ப்ப காலத்தில் தாய் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைப்பது நம் பாரம்பரிய வழக்கம். காரணம், அந்த நேரத்தில் அவளுக்கு தாயின் அரவணைப்பு கட்டாயம் தேவைப்படுவதால்தான். ஆனால் இன்றைய சூழலில் பெரும்பாலான பெண்கள் பணி நிமித்தம் தூர தேசங்களுக்கோ அல்லது வேற்று மாநிலங்களுக்கோச் சென்று தங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகும்போது, உடல் ஆரோக்கியம் இரண்டாம்பட்சமாகப் போக வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுவிடுகிறது. இன்று பெரும்பாலானவர்கள் அதிகபட்சமாக இரண்டு அல்லது ஒரு குழந்தைதான் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள். அந்தக் குழந்தை ஆரோக்கியமாகவும், நல்ல சமுதாயத்தை உருவாக்கக்கூடியவராகவும் இருக்க வேண்டியது அவசியம். இதற்கான முழு பொறுப்பும் அக்குழந்தையின் பெற்றோரையேச் சாரும். அந்த வகையில் ஒரு தாய் தன் கர்ப்ப காலத்தில் அக்குழந்தையை நல்ல முறையில் பெற்றெடுப்பதில் மட்டுமே முழு கவனம் செலுத்த வேண்டியது அவசியம். இதற்காக எந்த விதமான ஒரு சில தியாகங்களையும் செய்யத் தயங்க வேண்டியதில்லை. மனமும், உடலும் முழு ஆரோக்கியமாக உள்ள நல்ல தாய்மார்களால் மட்டுமே நல்ல குழந்தைகளை உருவாக்க முடியும். நல்ல சமுதாயம் மலர வேண்டுமென்றால் அதற்கு தாய்மார்களின் பங்கு இன்றியமையாதது என்பதை ஒவ்வொரு தாயும் உணர வேண்டியது அவசியம்! தாய்மையைக் கொண்டாடுவோம்!

திருமணம் என்பது ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் பலவிதமான திருப்பங்களை ஏற்படுத்தக்கூடியது. எத்தனையோ கனவுகள், கற்பனைகள், பருவம் ஏற்படுத்தும் எதிர்பார்ப்புகள் என்று மண நாளை எதிர்நோக்கி காத்திருக்கிறார்கள்

இந்தியப் பெண்கள் பொதுவாகவே தங்கள் பழக்க வழக்கங்கள், வாழ்க்கை முறைகள் போன்ற அனைத்தையும் தங்கள் மதம் சார்ந்தே கடைபிடிக்கிறார்கள். தங்கள் அன்றாட கடமைகள் அனைத்தையும் தங்கள் மதச் சடங்குகளைப் போலவே ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் செய்பவர்கள். சென்ற தலைமுறையின் பெண்கள் கூட, வீட்டில் கணவன், குழந்தைகள், மாமனார், மாமியார் என்று அனைவரின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்துகொண்டு, அமைதியாக பூசை, வழிபாடுகள், துளசிச் செடியை வலம் வருதல், ஓரளவிற்குப் படித்தவர்கள் என்றால் வீட்டுக் கணக்குகள், கணவனுக்குச் சின்ன உதவிகள் செய்வது போன்றவற்றில் மட்டும் பங்கெடுத்துக்கொண்டு மிக அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். பழமைவாதத்தில் பாங்காக குடும்பத்திற்கு அடங்கிய மருமகளாக, குழந்தைகளின் பாசமிகு தாயாக, நல்ல கடவுள் பக்தையாக இப்படி ஒரு கட்டுப்பாடான வாழ்க்கையில் சுகம் கண்டவர்கள். ஆனால் உலகம் முழுவதும் இன்று கால மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டுதான் உள்ளது. சென்ற தலைமுறையில் வாழ்ந்த நம் பெற்றோர் அனுபவித்த ஒரு அமைதியான வாழ்க்கை இன்று உள்ளதா என்பதே கேள்விக்குறியாக உள்ளது. அவர்களிடம் பெரிய சொத்து வசதிகளோ, அதிக செல்வமோ இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இன்றைய இயந்திர வாழ்க்கை அன்று இல்லை. இன்றுபோல் பொருளாதார பற்றாக்குறையும், சிக்கலும் அதனால் மனநிம்மதி கெட்டு, உடல் நலக் குறைவும் ஏற்படும் அவல நிலை அன்று இல்லை. உள்ளதைக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாக வாழக் கற்றிருந்தார்கள் அவர்கள். நாகரீகம் வளர்ந்துவிட்ட இன்றைய நிலையில் உணவு முறைகள், வாழும் முறைகள் என அனைத்திலும் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்கள் விதவிதமான புதிய நோய்களையும் இலவச இணைப்புகளாக்கியுள்ளன. இதில் மிக முக்கியமானது ஆண்களைப் பாதிக்கும் ஆண்மைக் குறைவு. சுரப்பிகளின் குறைபாடு போன்ற பல காரணங்கள் சொல்லப்பட்டாலும், இன்றைய பெரும்பாலான விவாகரத்திற்கான காரணம் ஆண்மைக் குறைவு என்று கூறப்படுகின்றன. சமூகப் பிரச்சனைகளில் மிக முக்கியமான ஒன்றான இந்த மணமுறிவு இன்று குறிப்பிடும் அளவிற்கு கனிசமாக அதிகரித்துள்ளது.

வணிகவியலில் முதுநிலைப் பட்டம் பெற்ற, பாரம்பரியமான குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அழகான இளம் பெண் அவள். இப்படித்தான் பல கனவுகளோடும், கற்பனைகளோடும் கண்ணிற்கு இலட்சணமான, நன்கு படித்து, ஆறு இலக்க சம்பளம் வாங்கும் நல்ல பணியில் உள்ள மணமகன் கிடைத்த பெருமையில் காத்திருக்கிறாள். ஊரே அதிசயிக்கும்படி விமரிசையாக திருமணமும் நடந்து, மற்ற சடங்கு, சம்பிரதாயங்களும் குறைவில்லாமல் முறைப்படி நடந்து, புகுந்த வீடு நோக்கி அடியெடுத்து வைத்த மணமகளுக்கு அடி மேல் அடி விழுந்து அறுபது நாட்களில் மீண்டும் பிறந்த வீட்டிற்கே திரும்பிவிட்டாள். புதுப்பெண்ணின் முகத்தில் இருக்க வேண்டிய பூரிப்பு ஏதும் இல்லாமல் மாறாக, சோகமாக இருக்கும் மகளின் நிலையைக் கண்டு சந்தேகம் கொண்டு துருவித் துருவி ஆராய்ந்ததில், பேரிடியாக கிடைத்த தகவல் மணமகனுக்கு ஆண்மை குறைபாடு என்பதுதான். அடுத்த அதிர்ச்சி இத்தனைப் பெரிய குறைபாடு உள்ளவன் தங்கள் மகன் என்பதை முன்கூட்டியே அறிந்திருந்தும் அதை மறைத்து திருமணம் முடித்துள்ளார்கள். என்ன நடந்தாலும் பெண் வெளியில் சொல்ல மாட்டாள் என்ற குருட்டு தைரியத்தில் இந்த அநியாயத்தைச் செய்துள்ளனர். இதைவிட அநியாயம் இந்த விசயம் பெண் வீட்டாருக்குத் தெரிந்த பின்பும், “அதனாலென்ன, உங்கள் மகள் இனி எங்கள் மகளாக இருந்துவிட்டுப் போகட்டும், விசயம் வெளியில் தெரிந்தால் நம் இரு குடும்பத்திற்கும் அவமானமாகிவிடும்” என்று சொல்லியதுதான். எத்தனை சுயநலமிக்கக் கூட்டம் இது என்பதை நிரூபித்துள்ளது. பின்னாட்களில் குழந்தை இல்லை என்று யாராவது கேட்டால் அப்பெண் மலடி என்று காரணம் சொல்லி தப்பிக்கவும் தயங்கமாட்டார்கள் இவர்கள். இப்படி ஒரு பெண்ணை பலிகெடாவாக்கிவிட்டு எதுவுமே நடவாதது போல வாழ்க்கையை ஓட்டிவிடலாம் என்று அவர்கள் போட்ட திட்டம் நிறைவேறாது போனாலும், இன்று அந்தப் பெண்ணின் நிலையும் மிகவும் பரிதாபமாக உள்ளது.

சோதிடப் பொருத்தம், கல்வித் தகுதி, சொத்து மதிப்பு, வெளித்தோற்றம், குடும்பப் பாரம்பரியம் என்று அனைத்தையும் பார்த்தவர்கள் மணமகனுக்கு மருத்துவ பரிசோதனை செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தும் பார்க்கவில்லை. ‘சமூகத்துக்கு அஞ்சியும், குடும்பத்தில் மூத்தவர்களின் கட்டாயத்தின்பேரிலும், தகுதியின்மை, இயலாமையை மறைத்து திருமணங்கள் நடத்தப்படுகின்றன. ஆண்மைக் குறைபாடு உண்மையான காரணமாக இருந்தாலும் பலர், தங்களுக்கு வசதியாக வேறு காரணங்களைக் கூறி விவாகரத்துக் கோருவதும் அதிகரித்து வருகிறது’ – இதுதான் இன்றைய நிலையாக உள்ளது. திருமணத்திற்கு முன்பு கட்டாயமாக மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற சட்டம் இயற்றப்பட்டால் அது பல திருமண முறிவுகளுக்கான தீர்வாக அமையக்கூடும். பிரச்சனை வந்த பின்பு அது வெளியே தெரிந்தால் குடும்ப மானம் பறிபோய்விடும் என்பதற்காக வாய் மூடி மௌனம் காப்பதால் தவறிழைத்தவர்களை காப்பாற்றுவதோடு, பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் வாழ்க்கையும் கேள்விக்குறியாகிவிடுகிறது.

பெரும்பாலான விவாகரத்து வழக்குகளில் மணமகன்களின் ஆண்மையின்மை ஒரு காரணமாக சொல்லப்படுவதால் திருமணத்திற்கு ஆண்மை பரிசோதனை அவசியம் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கருதுவதாக செய்திகள் வெளியாகின்றன. இந்தியாவில் 40 சதவீதம் ஆண்களுக்கு முழு அளவிலான ஆண்மை குறைவும், 60 சதவீதம் ஆண்களுக்கு ஒரளவிற்கு ஆண்மை குறைவும் (partial impotance) இருப்பதாக இந்திய செக்ஸாலஜி மருத்துவர்கள் கூட்டமைப்பு தெரிவிக்கிறது.

‘திருச்சியைச் சேர்ந்த பொறியியல் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராகப் பணிபுரியும் பெண்ணுக்கும், தேனி மாவட்டம், போடிநாயக்கனூரைச் சேர்ந்த இளைஞருக்கும் இடையேயான மணமுறிவு தொடர்பான வழக்கு ஒன்றை விசாரித்த உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி என்.கிருபாகரன் அவர்கள், அந்த வழக்குத் தொடர்பாக மட்டுமல்லாமல், வழக்குமன்றத்துக்குத் தொடர்ந்து வரும் இதே போன்ற பிரச்சினைகளுக்கும் சேர்த்து பயன்தரத்தக்க கருத்தொன்றைத் தெரிவித்துள்ளார்.’ – கட்டுரையை முழுமையாக வாசிக்க ; திருமணத்திற்கு முன் மருத்துவப் பரிசோதனை?

பவள சங்கரி

சுட்டும் விழிச்சுடர்! (1)

நம் இந்தியாவைப் பொறுத்த வரையில் பெண் குழந்தைகளை பெரும் சுமையாக நினைப்பதாலேயே பெண் குழந்தை என்று தெரிந்தால் அதை கருவிலேயே அழிக்கும் சூழலும் காணப்படுகிறது. கடந்த 20 ஆண்டுகளில், அதாவது 1990 – 2010 இடையே சுமார் ஒரு கோடி பெண் சிசுக்கள் கருவிலேயே கலைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. தமிழ்நாட்டில் 15 மாவட்டங்களில் ஆண் பெண் குழந்தைகள் விகிதம் கவலை தருவதாக உள்ளதென கருக்கலைப்புக்கு எதிரான அமைப்பு CAMPAIGN AGAINST SEX SELECTIVE ABORTION(CASSA) தெரிவிக்கிறது. தமிழ் நாட்டில் மாநில விகிதம் 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு 952 பெண் குழந்தைகள் என்பதாக இருக்கிறது 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு மதுரை, தர்மபுரி,சேலம்,விழுப்புரம், அரியலூர்,பெரம்பலூர்,கிருஷ்ணகிரி மற்றும் கடலூர் மாவட்டங்களில் 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு 952 க்கும் குறைவான பெண் குழந்தைகளே இருப்பதாக தெரிவிக்கிறது. கடலூர் மற்றும் விழுப்புரம் மாவட்டங்களில் 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு 900 க்கும் குறைவான பெண் குழந்தைகளே இருப்பதாகவும் தெரிய வந்துள்ளது. 2001ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி இந்தியாவில் 1000 ஆண்களுக்கு 933 பெண்கள்தான் இருந்திருக்கிறார்கள். இந்த எண்ணிக்கை நகர்புறங்களில் 946 ஆகவும், கிராமப் புறங்களில் சுமார் 900 ஆகவும் தான் இருக்கிறது. அதே நேரத்தில் படித்தவர்கள் அதிகமுள்ள கேரளாவில் ஆயிரம் ஆண்களுக்கு 1058 பெண்கள் இருக்கிறார்கள். ஹரியானா மாநிலத்தில் மிகக் குறைவாக 861 பெண்கள்தான் இருக்கிறார்கள்.

கடந்த 2011ம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி 6 வயதிற்குட்பட்ட பெண் குழந்தைகளின் பாலின விகிதம் சென்னை மாவட்டத்தில் 21 புள்ளிகள் குறைந்து 950 ஆகவும், திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் 8 புள்ளிகள் குறைந்து 946 ஆகவும், காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில் 2 புள்ளிகள் குறைந்து 959 ஆகவும் உள்ளது. இந்த பாலின விகிதம் இயற்கையாக 985 ஆக இருக்க வேண்டும். ஆனால், மிகக் குறைவாக உள்ளதாக தெரிய வந்துள்ளது.

2012ம் ஆண்டு பிறப்பு விகிதம் குறித்து தகவல் ஆணையத்தின் கணக்கெடுப்பின்படி தமிழகத்தில் 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு 952 பெண் குழந்தைகள் உள்ளதாக தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதில், 18 மாவட்டங்களில் மாநில சராசரி அளவை விட குறைவாக இருப்பதும் தெரியவந்துள்ளது. குறிப்பாக 3 மாவட்டங்களில் பெண் குழந்தை பிறப்பு விகிதம் 900க்கும் குறைவாகவே உள்ளது. காஞ்சிபுரத்தில் 914, விழுப்புரத்தில் 889, மற்றும் கடலூரில் 896 ஆகவும் உள்ளது.

கருவில் இருப்பது ஆணா, பெண்ணா என கண்டறிந்து கூறும் முறை, கிராமப்புற பெண்களைக் காட்டிலும், நகர்ப்புற பெண்கள் மத்தியில் அதிகளவில் பிரபலமாகவுள்ளது. இதன் விளைவாக, கடந்த, 50 ஆண்டுகளாக பெண் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை, கிராமப்புறங்களைக் காட்டிலும், நகர்ப்புறங்களில் அதிகளவில் குறைந்து வருகிறது. இதற்குக் காரணம் பெண்களின் பாதுகாப்பற்ற நிலைதான். பாலியல் வன்முறைகள், வரதட்சணை பிரச்சனைகள் போன்றவைகளே. பெண்களுக்கான கல்வி மற்றும் வேலை வாய்ப்புகள் பரவலாக இருந்தும், போராட்டமான வாழ்க்கைச் சூழலே பெண் குழந்தைகளின் பிறப்பையே பெற்றோர் அஞ்சும் அளவிற்குச் சென்று கொண்டிருப்பது வருங்காலத்திற்கு நல்லதல்ல.
ஆனால் எழுத்தறிவில் முன்னிலை வகிக்கும் கேரளா, இதில் முன்னுதாரணமாக விளங்குகிறது. இம்மாநிலத்தில், கடந்த, 50 ஆண்டுகளாகவே பெண் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அரியானா, இமாச்சல பிரதேசம், மிசோராம் போன்ற பல்வேறு மாநிலங்களிலும், தனிநபர் வருமானம் அதிகமுள்ள, “இந்தியாவின் உணவுக் களஞ்சியம்’ என வர்ணிக்கப்படும் பஞ்சாப் மாநிலத்திலும், பெண்கள் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. ஆனால், இந்தியாவில் அளவில் மிகப் பெரியதும், அதிகப்படியான மக்கள் தொகையைக் கொண்டதுமான உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில், பெண்கள் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து குறைந்து வருவது வேதனைக்குரிய விசயம். அதேபோன்று, நம் நாட்டின் தலைநகராகவும், உயர்வகுப்பினர் அதிகமாக வசிக்கும் பகுதியாகவும் விளங்கும் தில்லி மாநிலத்திலும், பெண்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது என்கிறது கணக்கெடுப்புகள். மேலும் நாட்டிலேயே ஆண் – பெண் விகிதம் மிகக் குறைவாக உள்ள மாநிலமாக அரியானா பட்டியலிடப்பட்டுள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

பெண்களைப் பாதிக்கும் பல்வேறு பிரச்சனைகள், குறைந்து வரும் ஆண், பெண் குழந்தைகள் விகிதத்தை அதிகரிக்க வேண்டியதன் அவசியம் ஆகியவைகளைக் கருத்தில்கொண்டு, நம் பாரதப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி அவர்கள் சமீபத்தில் அரியானா மாநிலம் பானிபட் நகரில், ‘பெண் குழந்தையைப் பாதுகாப்போம், பெண் குழந்தைக்கு கல்வி அளிப்போம்’ என்ற திட்டத்தை தொடங்கி வைத்தார். அப்போது பெண் குழந்தைகளின் பாதுகாப்புக்கும், கல்விக்கும் மத்திய அரசு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்பன உள்ளிட்ட பல்வேறு கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி கான்பூரைச் சேர்ந்த பள்ளி மாணவிகள் ஒன்று சேர்ந்து பிரதமர் நரேந்திர மோடி அவர்களுக்கு 100 மீ. நீளமுள்ள கடிதம் ஒன்றை எழுதியுள்ளனர். இந்திய அஞ்சல் துறை சார்பில், “பெண் குழந்தைகளைப் பாதுகாப்போம் பெண் குழந்தைகளுக்குக் கற்பிப்போம்’ என்ற திட்டம் தொடர்பான சிறப்பு அஞ்சல் தலை வெளியிடப்பட்டது. இந்தியாவில் பெண் குழந்தைகளின் நலனைக் காக்க விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் விதமாக ஆண்டு தோறும் ஜனவரி 24ஆம் தேதி, ‘தேசிய பெண் குழந்தைகள் தினம்’ ( National Girl Child day ) கொண்டாடப்படுகிறது. பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டு அமைச்சகத்தை மத்திய அரசு கொண்டிருக்கிறது. குடும்ப வன்முறைக்கு எதிராக பெண்களுக்கு சட்டப் பூர்வமாக பாதுகாப்பும் உள்ளது

இப்படி ஆக்கப்பூர்வமான பல்வேறு திட்டங்கள் போடப்பட்டிருந்தாலும் நடந்துகொண்டிருக்கும் சில நிகழ்வுகளைப் பார்க்கையில், இவை யாவும் செயல்படாமல் ஏட்டளவிலேயே இருக்கிறதோ என்ற எண்ணமே தோன்றுகிறது. எங்கோ ஓரிரு நிகழ்வுகளை வைத்துக்கொண்டு ஒரு முடிவிற்கு வரலாமா என்ற ஐயம் எழலாம். ஆனால் ஒரு பானை சோற்றிற்கு ஒரு சோறு பதம் என்பதோடு, பிரச்சனைகள் மென்மேலும் அதிகரிக்காமல் இருக்கும் விழிப்புணர்வும் வேண்டியது அவசியம். வெளியில் தெரியாமல் எத்தனையோ குழந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். பிரச்சனை அதிகமாகி பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வேளைகளில் மட்டுமே அவை வெடித்து வெளியே சிதறுகின்றன. அந்த வகையில் நாட்டில் பெண் குழந்தைகளுக்கும், பெண்களுக்கும் எதிராக நடந்து கொண்டிருக்கும் வன்முறைகளை முளையிலேயே கிள்ளி எறிய வேண்டுமாயின் அவர்களுக்கு அதற்குரிய விழிப்புணர்வும், தன்னம்பிக்கையும், துணிச்சலும் வேண்டியது அவசியமாகிறது. பெண் குழந்தைகள் 18 வயதுக்கு முன் திருமணம் செய்து கொள்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும். குடும்ப வன்முறைக்கு எதிராக பெண்களுக்கு சட்டப் பூர்வமாக பாதுகாப்பு உள்ளது என்பதை அவர்கள் அறிந்து வைத்துக் கொள்வதோடு அது பற்றிய சரியான புரிதலும் அவசியம்.

அந்த வகையில் நாட்டில் அவ்வப்போது நடந்துகொண்டிருக்கும் பெண் குழந்தைகள் மற்றும் பெண்களுக்கு எதிரான பிரச்சனைகள் குறித்த சிறு அலசலே, ‘சுட்டும் விழிச்சுடர்’ எனும் இப்பகுதி. நாட்டு நலன் மற்றும் பெண்களின் நலனில் அக்கறை கொள்ளும் அனைவரும் இதில் பங்குகொண்டு தங்களுடைய வெளிப்படையான கருத்துகளை முன் வைக்குமாறு அன்புடன் அழைக்கிறோம்.

முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்பட்ட இளமொட்டு!

நாமக்கல் மாவட்டம் புதுசத்திரம் அருகே, காரைக்குறிச்சி புதூர் பகுதியை சேர்ந்த, கணவனை இழந்த, சாந்தி என்பவரின் மகள் அம்பிகா. பதினைந்து வயதான இச்சிறுமி, அப்பகுதியில் உள்ள அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் 10ம் வகுப்பு படித்து வந்தார். சென்ற வெள்ளிக் கிழமை (ஜனவரி 24, 2015) வழக்கம் போல் பள்ளிக்குச் சென்ற அம்பிகா மதிய உணவு இடைவேளையின் போது, தன் வகுப்பு அறையிலேயே, தனது துப்பட்டாவின் மூலம் தூக்கு மாட்டி தற்கொலை செய்து இறந்து விட்டார். காவல் துறை விசாரணையில், கடந்த மாதம் நடைபெற்ற அரையாண்டுத் தேர்வில், அம்பிகா என்ற அந்தச் சிறுமி, குறைந்த மதிப்பெண்கள் பெற்றிருந்ததால் மனவேதனையில் இருந்ததாகவும், மதிப்பெண் குறைந்த விரக்தியில் அவர் தற்கொலை செய்திருக்கலாம் எனவும் கூறப்படுகிறது. இச்சம்பவம் அப்பகுதி மக்களிடம் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

“மாணவியின் மரணத்துக்குச் சொல்லப்படும் காரணம் சரியானதா என்ற ஐயம் ஏற்படுகிறது. இப்படிச் சாதாரண காரணத்திற்காகத் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் அளவிலா நம் பெண்களின் மன முதிர்ச்சி இருக்கிறது?” – இப்படியும் எண்ணம் தோன்றலாம். உண்மையில் நாட்டில் ஆங்காங்கு நடந்துகொண்டிருக்கும் சில நிகழ்வுகள் இதனை உறுதிபடுத்தத்தான் செய்கிறது. பள்ளி, வீடு தவிர வேறு வகையான வெளித்தொடர்போ அல்லது பொழுதுபோக்கோ இருக்க முடியாத, தகப்பனும் இல்லாத, ஏழ்மையின் பிடியில் இருக்கும் ஒரு சிறுமிக்கு இது சாத்தியம் என்றுதான் தோன்றுகிறது. தம் சக மாணவர்களின் முன்னிலையில் ஏற்பட்ட அவமானம் இப்படி ஒரு முடிவைத்தேடும் அளவிற்கு தூண்டியிருக்கலாம்.

இது குறித்து கல்வித்துறை அதிகாரிகள் சிலர் கூறியதாவது: “விரைவில், பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு துவங்க உள்ளதால், மாணவ, மாணவியரை பொதுத்தேர்வுக்கு தயார்படுத்தி வருகிறோம். அந்த வகையில், மாவட்டம் முழுவதும், முதல் திருப்புத் தேர்வு நடந்து வருகிறது. சம்பந்தப்பட்ட பள்ளியில் நடந்த திருப்புத் தேர்வில், இந்த மாணவி பங்கேற்க, தலைமை ஆசிரியர் அறிவழகன், வகுப்பாசிரியர் ராஜ் ஆகியோர் அனுமதிக்கவில்லை. மற்ற மாணவியர் தேர்வெழுதிய நேரத்தில், இந்த மாணவி மட்டும் வகுப்பறையில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டார். முதல் தளத்தில் வகுப்பறை இருந்தாலும், இரண்டாம் தளத்தில் உள்ள அறையில் தான் திருப்புத் தேர்வு நடந்தது. முதல் தள வகுப்பறையில், தனிமையில் இருந்த மாணவி, மனமுடைந்து தற்கொலை செய்து கொண்டார். பொதுத்தேர்வில், 100 சதவீதம் தேர்ச்சி காட்ட வேண்டும் என்பதற்காக, மாணவியை திருப்புத்தேர்வு உள்ளிட்ட தேர்வுகளை எழுத அனுமதிக்கவில்லை. அந்த மாணவியிடம், ‘பொதுத் தேர்வு எழுதினால், நீ பெயிலாகி விடுவாய்; அதனால் எழுத வேண்டாம்’ என ஆசிரியர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். சில ஆசிரியர்களின் அணுகுமுறை சரியில்லாததால், மொத்த கல்வித்துறைக்கும் அவப்பெயர் ஏற்பட்டுள்ளது”.

பெண் குழந்தைகளுக்கு கல்வி அவசியம் என்று நாம் அனைவரும் உணர்ந்து அதற்கேற்றவாறு பல்வேறு திட்டப்பணிகளை நிறைவேற்ற முயற்சிக்கும் இவ்வேளையில் இது போன்ற பின்னடைவுகள் வேதனைக்குரியவை. பல செய்திகள் இது போன்று வந்த வண்ணமே உள்ளன. பத்தாம் வகுப்புத் தேர்வில் 100 சதவீதம் தேர்ச்சி காட்ட வேண்டும் என்பதற்காக மாணவர்களுக்கு அதிக அழுத்தம் கொடுக்கும் தனியார் பள்ளிகளின் வரிசையில் தற்போது அரசு பள்ளியும் இணைந்திருப்பது அதிர்ச்சியான விசயம். ஆசிரியர்களின் அதிகப்படியான கெடுபிடியின் காரணமாக மாணவர்கள் மன அழுத்தத்திற்கு ஆளாகிறார்கள். ‘சில ஆசிரியர்களின் அணுகுமுறை சரியில்லாதலால் மொத்த கல்வித்துறைக்கும் அவப்பெயர் ஏற்பட்டுள்ளது’ என்று பட்டும்படாமல் பதில் சொல்லி தப்பிக்க முடியாது. மேற்கொண்டு மீண்டும் ஒருமுறை இது போன்ற அவலம் நடவாமல் காக்கும் பொருட்டு, குழந்தைகளுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்பட வேண்டும். வளர் இளம் பருவத்தில், இரண்டும் கெட்டான் நிலையில் இருக்கும் மாணவர்களின் மன நிலையை அறிந்தவர்களாக ஆசிரியர்கள் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர்களுக்கு ஆசிரியப் பயிற்சியின்போது மனோதத்துவ முறையிலும் குழந்தைகளிடம் நடந்துகொள்ளும் முறையை பயிற்சியளிக்கப்படுகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் பள்ளியிறுதித் தேர்வு சமயங்களில், இதைப்பற்றியெல்லாம் சிந்திப்பார் இருப்பதில்லை. 100 சதவீத தேர்ச்சி மட்டுமே இலக்கு என்ற வகையில், அதற்குத் தடையாக இருக்கும், படிக்க முடியாத குழந்தைகளுக்கு அதிக கவனம் செலுத்தி கற்கச் செய்வதை விடுத்து அவர்களை தேர்வு எழுத விடாமல் செய்வது எந்த விதத்தில் நியாயமாகும். இதனால் பள்ளி நிர்வாகம் மற்றும் ஆசிரியர்கள் கடமை தவறியவர்களாகிறார்கள் என்பதே சத்தியம். தகப்பன் இல்லாத ஒரு பெண் குழந்தை, வசதி வாய்ப்பு இல்லாத, அரசு பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு பெண் குழந்தையை எந்த அளவிற்கு அழுத்தம் ஏற்படுத்தியிருந்தால் அச்சிறுமி உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளும் அளவிற்குச் சென்றிருப்பார் என்று எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும். கல்வித் துறையும், அரசும் இனிமேலாவது விழித்துக்கொண்டு இப்பிரச்சனைக்கு முழுமையான தீர்வு காண வேண்டும். சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு கடுமையான தண்டனையும் வழங்கி, இது போன்ற எண்ணம் இன்னொரு முறை மற்ற ஆசிரியருக்கு தோன்றாத வகையில் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டியதும் அவசியம்.

இது குறித்த தங்கள் கருத்துகளை பதிவு செய்ய வேண்டுகிறேன் நண்பர்களே. நன்றி.