Category: சிறுகதைகள்

ஜெ. ஜெயகுமார்
சென்னை

கத்தார் நாட்டு தலைநகரான தோஹாவில் ஐம்பது வயது அக்கவுண்டன்ட் அப்துல்லா வழக்கம்போல் அன்று அலுவலகம் நுழைந்தார்.

லட்சக்கணக்கில் சம்பாதிக்க ஆசைப்பட்டு, கேரளாவிலிருந்து புலம் பெயர்ந்து வாழும் மனித வெள்ளத்தின் ஒரு துளியாக, வருடக்கணக்கில் குடும்பம் மறந்து தியாக வாழ்க்கை வாழ்ந்து வரும் அப்துல்லா ஒரே ஒரு நிமிடத்தில் அன்று லட்சக்கணக்கில் கடனாளியாவோம் என்பதை கனவிலும் நினைத்திருக்க மாட்டார்.

குடும்பத்தைப் பார்ப்பதற்கு இரண்டு வருடத்திற்கு ஒரு முறை தரப்படும் ஒரு மாத விடுமுறைக்காக, முதலாளியின் அனுமதி கடைசி நாளில் கிடைத்து, அவசர கதியில் ஏர்போர்ட் வந்து, “டியூட்டி ஃப்ரீ”யில் சாக்லேட், பெர்ஃப்யூம், நெருங்கிய சினேகிதர்களுக்கு ஒரு “ரெட் லேபிள் ஜானி வாக்கர்” வாங்கிக்கொண்டு ஒரு சராசரி மலையாளியாக பட்டணம்திட்டா வந்து குடும்பத்துடன் ஒரு மாத தேனிலவு லௌகீக வாழ்க்கையை வாழ்ந்து, மீண்டும் விட்ட இடத்திலிருந்து அயலக வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கும் அப்பாவி மனிதர் அப்துல்லா.

இன்றிரவு கேரளா செல்ல வேண்டும் என்பதால் காலையிலிருந்தே அரக்கப் பரக்க அலைந்து கொண்டிருந்தார் அப்துல்லா. விடுமுறையில் அவருடைய பணியை செய்யப் போகும் பிஜூவையும் பாங்க்கிற்கு அழைத்து சென்றார்.

அன்று அனைத்து நிறுவனப் பிரிவுகளின் ஊழியர்க்கு சம்பள நாள்.

ரியால் வெள்ளம்.

பாங்க் அருகே பார்க்கிங் கிடைக்காததால் பின்புறத்தெருவில் காரை நிறுத்திவிட்டு பாங்க்கில் மூன்று லட்சம் ரியால்களை (இந்திய மதிப்பில் அறுபது லட்சம் ரூபாய்) கட்டுக் கட்டாகப் பெற்றுக்கொண்டு சூட்கேஸ்சில் நேர்த்தியாக அடுக்கிக் கொண்டு சர்வ ஜாக்கிரதையாக இருவரும் காரின் பின்பக்கக் கதவைத் திறந்து சூட்கேஸ்சை வைத்து கதவை சாத்திவிட்டு திருப்தியுடன் சிகரெட் புகைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

பாங்க்கிலிருந்து வந்த பத்தான் உடையணிந்த ஒருவர் அப்துல்லாவைப் பார்த்து, “ஜீ! பாங்க் மானேஜர் உங்களை அவசரமாகக் கூப்பிடுகிறார்; ஏதோ “செக்”ல பிரச்சனையாம் ” என்று ஹிந்தியில் சொல்லிக்கொண்டே தன் கார் கதவைத் திறந்து உள்ளே அமர்ந்து காரை ஸ்டார்ட் செய்தார்.

“நல்லபடியாக ஊர் செல்லவேண்டும்” என்று நினைத்துக்கொண்டே அப்துல்லா காரைப் பூட்டி விட்டு பிஜுவை அங்கேயே இருக்கச் சொல்லிவிட்டு வங்கிக்கு விரைந்தார்.

சில நிமிடம் கழித்து வங்கியிலிருந்து வந்த மற்றொரு பத்தான் ஆசாமி, பிஜுவைப் பார்த்து ”யாரோ ஒரு மல்பாரி “டை-வாலா” (டை அணிந்த மனிதன்) பாங்க்கில் மயங்கி விழுந்து விட்டார்; போய்ப் பாருங்கள்; ஹார்ட் அட்டாக் போலிருக்கிறது என்று அனுதாபத்துடன் ஹிந்தியில் சொல்லிக்கொண்டே சென்றார்.

அப்துல்லா “டை” அணிபவர் என்பதாலும், அவருக்கு “ஹார்ட்” பிரச்சனை உள்ளது என்பதாலும் பூட்டப்பட்ட காரின் சாவி அப்துல்லாவிடம் உள்ளது என்பதாலும் வேலைக்கு புதிது என்பதாலும் “ஒருக்கால் அவர் மயங்கி விழுந்திருந்தால் அவருக்கு உதவி செய்யலாமே” என்ற பதைபதைப்பாலும் படபடப்புடன் பாங்க் விரைந்தார் பிஜு.

அப்துல்லா பாங்க் மேனேஜருடன் உரையாடிவிட்டு வெளியே வருவதைப் பார்த்துவிட்டு அப்துல்லாவிற்கு ஒன்றுமில்லை என்று அறிந்து நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார் பிஜு.

“நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்?’ என்று அப்துல்லா திடுக்கிட்டு வினவ, வந்த காரணத்தை பிஜு சொல்லிக்கொண்டே இருவரும் வெளியே வந்தனர். “அப்படி யாரும் பாங்க்கில் மயங்கி விழவில்லையே” என்று துணுக்குற்று பதிலுரைத்த அப்துல்லா மனதில் எங்கோ அபாயமணி அடித்தது.

“என்னை பாங்க் மேனேஜர் கூப்பிடவேயில்லை” என்று பிஜூவிடம் சொல்லிக்கொண்டே வந்தவர் அதிர்ந்து உறைந்து நின்றார்.

காரின் கண்ணாடி உடைக்கப்பட்டு மூன்று லட்சம் ரியால் சூட்கேஸ் களவாடப் பட்டிருந்தது.

இந்த ஜன்மத்தில் இனிமேல் குடும்பத்தைப் பார்க்கப் போவதில்லை என்ற மின்னல் அப்துல்லாவை வெட்ட கார் பக்கவாட்டில் சரிந்தார்.

அக்கம்பக்க அனுதாபங்கள், வயிற்றைக் கலக்கும் சைரனுடன் “லாண்ட் க்ரூய்ஸ்சர்” காரில் போலீஸ் வருகை, அவர்களின் அதிகார தோரணை, அரபி மொழி விசாரணை என்று உச்சக்கட்ட யுத்தக்கள களேபரம் அரங்கேறியது அங்கே.

“இருபத்தி ஐந்து வருட அர்ப்பணிப்பு, உழைப்பு, எல்லாம் இரண்டே நிமிடங்களில் மண்ணோடு மண்ணாயிற்றே” என்று அப்துல்லா கூக்குரலிட்டு குமுறியது முதலாளி “ஷேக்”கையே ஒருகணம் நெகிழச் செய்தது.

“கம்பெனி சார்பில் இரண்டு பேர் சென்றும் பணம் பறிபோயிற்றே” என்று மன உளைச்சல் அடைந்த ஷேக் சில கணங்களில் தன்னை மீட்டுக் கொண்டார்.

அப்துல்லாவின் நேர்மையான உழைப்பின் முன்னால் அது பெரிய இழப்பு இல்லை என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும். மேலும் அவருக்கு தன் நாட்டு காவல் துறையின் மீது அபார நம்பிக்கை, எப்படியும் பணத்தை மீட்டு விடுவார்களென்று.

அப்துல்லாவை நோக்கி “ நீ ஊர் சென்று வா! அதற்குள் நம் பணம் கிடைத்து விடும்” என்று ஆறுதல் சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்.

இந்தப் பிறவியில் நாம் இந்தியா திரும்பப் போவதில்லை என்று நினைத்திருந்த அப்துல்லா, ஷேக்கின் பெருந்ததன்மையை நினைத்து கண்ணீர் மல்க நன்றி கூறி ஏர்போர்ட் வந்தடைந்தார்.

தன் அலுவலக மொபைல் ஃபோனை பிஜூவிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு “செக் இன்” செய்ய “புறப்பாடு” உள்ளே நுழைந்தார்.

அவ்வளவு மன உளைச்சலிலும் தான் வழக்கம்போல் செய்யும் ஒரு காரியத்தை செய்து விட்டு விமானம் ஏறினார்.

வீடு சேர்ந்த கணவனிடத்தில் இயல்பான உற்சாகம் மிஸ்ஸிங், மாறாக எதையோ பறி கொடுத்தது போல் இருக்கிறாரே என்பதை அறிந்த மனைவி கேள்விகளால் துளைக்க, மனைவியிடம் மெள்ள விஷயத்தை சொல்ல அது இடியாக இறங்கியது அவள் தலையில்.

கணவனின் தலைக்குள் இருக்கும் சுமையை படுக்கை அறையில் நொடியில் கண்டுபிடித்து விடுவார்கள் பெண்கள். அதுவும் ஒரு வருடமாக தனித்திருந்த, பசித்திருந்த அப்துல்லாவின் ஆக்ரோஷம் கலந்த அபரிமிதமான தாம்பத்திய தாகத்தை வருடா வருடம் அந்த ஒரு மாத தேனிலவு வாழ்க்கையின்போது தணித்துக் கொண்டவள்தானே அவள்.

“இனி தோஹா போக வேண்டாம்; போனால் அவ்வளவுதான், திரும்ப மாட்டீர்கள்; வேலை போனால் போகிறது, மளிகைக் கடை வைத்து பிழைத்துக் கொள்ளலாம்” என்ற மனைவியின் புலம்பலால் அப்துல்லாவின் மனம் அலைக்கழிந்தது.

சில நாட்கள் கழித்து, அப்துல்லாவின் கத்தார் மொபைல் ஃபோனிலிருந்து பிஜூவின் குரல் உற்சாக வெள்ளத்தில் ஒலித்தது.

“சாரே! “டியூட்டி ஃப்ரீ”யில் நீங்கள் வாங்கின லாட்டரி சீட்டிற்கு பத்து லட்சம் ரியால் “ஃபர்ஸ்ட் ப்ரைஸ்” என்றார் பிஜு கும்மாளத்துடன்.

அப்துல்லாவால் நம்பவே முடியவில்லை.

“ஒருக்கால் பொய்யோ,” “தன்னை திரும்பவும் கத்தார் கொண்டு வருவதற்கு ஒரு சதியோ” என்று சந்தேகித்த அப்துல்லாவை, தோஹா நண்பர்கள் தொலைப்பேச்சு, “கல்ஃப் டைம்ஸ்” நாளிதழ் செய்தி. ”டியூட்டி ஃப்ரீ அதாரிட்டி”யின் கடிதம், அனைத்தும் பரிசுச் செய்தியை உறுதி செய்தன.

நாட்கள் பரபரப்புடன் பறந்தன. இந்த இக்கட்டிலிருந்து மீண்டு வரவேண்டும், மீண்டும் கணவர் வீடு திரும்ப வேண்டும் என்று கண் கலங்கிய மனைவியைத் தேற்றிவிட்டு விமானம் ஏறி தோஹா வந்து “டியூட்டி ஃப்ரீ” அலுவலகத்தில் தன் பரிசு சீட்டைக் காண்பித்து அவர்கள் கேட்ட அனைத்து தரவுகளையும் சமர்ப்பித்து பத்து லட்சம் ரியால் பரிசுத் தொகை செக்”கை நடுங்கும் கரங்களில் பெற்றுக் கொண்டார்.

முதல் வேலையாக ஷேக் ஆபீஸ் சென்று சந்தோஷ செய்தியை பகிர்ந்து கொண்டு அவரிடம் “ஷேக்! அல்லாவின் கருணைக்கு அளவில்லை! மீதி இருக்கும் ஏழு லட்சம் ரியால் (ஒரு கோடியே நாற்பது லட்சம் ரூபாய்) எனக்கு போதும்” என்று சொல்லி மூன்று லட்சம் ரியாலுக்கு ஒரு செக்கை எழுதி அவரிடம் கொடுத்தார்.

அப்துல்லாவை ஷேக் பாராட்டிவிட்டு “என் பணம் போனது போனதுதான்! அதை அல்லா எனக்கு எப்படியும் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவார் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது.”

அப்துல்லாவை நோக்கி “இது உன் பணம்! உனக்கு அல்லா அளித்தது; பணத்தை இழந்தபோது எந்த அளவிற்கு நரக வேதனை அனுபவித்திருப்பாய் என்பதெல்லாம், இறைவனுக்குத்தான் தெரியும்;” என்று கூறி மூன்று லட்சம் ரியால் செக்கை அப்துல்லாவிடமே திருப்பிக் கொடுத்தார்.

இப்படிப்பட்ட மனிதரிடம் நாம் வேலை செய்ய எவ்வளவு கொடுத்து வைத்திருக்கவேண்டும் என்று எண்ணிய அப்துல்லாவின் “பணியில் தொடர்கிறேன்” என்ற முடிவு அனைவர்க்கும் ஆச்சரியம் அளித்தது.

நாட்கள் நகர்ந்தன.

திருட்டு வழக்கில் தீவிரம் காட்டிய போலீஸ் முதற்கண், அனைத்து “மனி எக்ஸ்சேஞ்ச்” எனப்படும் அந்நியச் செலாவணி நிறுவனங்களுக்கு தகவல் அனுப்பி கண்காணிக்க ஆணையிட்டனர்.

ஒருவரின் மொபைல் எண், “பதாக்கா” எண் போன்ற அத்தியாவசிய தரவுகள் சிறு பணப்பரிவர்த்தனைக்கும்கூட அவசியம் என்பதாலும், ஒரு மனிதனின் அனைத்து பணப்பரிவர்த்தனையும் கம்ப்யூட்டர் மயமாக்கப்பட்டு விட்டதாலும் ஒற்றர்களின் ஒத்துழைப்பாலும் போலீசின் மதிநுட்பத்தாலும் குற்றவாளிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு பெருமளவு பணம் மீட்கப்பட்டு ஷேக்கிடம் ஒப்படைக்கபட்டது.

அனைத்தும் முடிந்த பின்னரே செய்தி குற்றவாளிகளின் கண்கள் மறைக்கப்பட்ட படங்களுடன் ஊடகங்களில் வெளியாயின.

செய்தி அறிந்த அப்துல்லா, “ஷேக்! மிக்க மகிழ்ச்சி; இப்போதுதான் என் இதயபாரம் இறங்கியது; “நான் வேலையை ராஜினாமா செய்கிறேன்” என்றார்.

அதை எதிர்பார்த்த ஷேக் “உனக்கும் வயதாகிறது! இனிமேலாவது வாழ்க்கையை குடும்பத்துடன் அனுபவி” என்று நன்றிப் பெருக்குடன் விடை கொடுத்தார்.

ஏர்போர்ட்டில் “டியூட்டி ஃப்ரீ”யில் தேவையானதை வாங்கிக்கொண்டு விமானம் ஏறினார்.

இறுதியாக. ஆனால் இந்த முறை அவர் லாட்டரி டிக்கெட் வாங்கவில்லை.

முனைவர் த. ஆதித்தன்
இணைப் பேராசிரியர்
அரிய கையெழுத்துச் சுவடித்துறை
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்
தஞ்சாவூர்-613 010.

சந்திரன் தனது ஆசிரியரின் வீட்டின்முன் சாலையோரத்தில் தனது மிதிவண்டியை நிறுத்தினான்.  நுழைவாயில் கதவின் வழியே எட்டிப்பார்த்தான்.  வீட்டுத் திண்ணையில் முன் அறையைப் பார்த்தபடி தமது வகுப்பு மாணவர்கள் முருகனும், இராமனும் நின்றிருந்தனர்.  சந்திரன் சுற்றுச்சுவர் வாயிலைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்தான்.

“டேய் முருகா, இராமா ரெண்டுபேரும் ஏன் வெளியயே நிக்கிறீங்க…….. உள்ளே போவோம்”? என்றபடி வீட்டினுள் சந்திரன் நுழைந்தான்.  முன் அறையில் இருந்த மேஜையில் பரிசுப் பொருள்களும், சால்வைகளும் நிறைந்திருந்தன.  ஆசிரியர் பணியாற்றிய பள்ளியின் ஆறாம்வகுப்பு மாணவர்கள் அறையில் நிறைந்திருந்தனர்.  அன்று பணி ஓய்வு பெற்றிருந்த அவர்களின் வகுப்பாசிரியர் புண்ணியகோடி நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி மாணவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.  அப்பொழுது உள்ளே நுழைந்த சந்திரன் சுவரில் ஒரு கையை வைத்தபடி நின்றான்.  ஆசிரியர், “சந்திரா விலகி அந்தபக்கமா நில்லுடா     கையைக் கொண்டுபோய் சுவிட்ச் போர்டு மேல வச்சிருக்க…. கரண்ட் புடிச்சுக்கப் போகுது….” என்று அதட்டினார்.  வேகமாகக் கையை எடுத்தபடி சற்று தள்ளி நின்றான்.  ஆசிரியர் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, உன் கூட்டாளிங்க எங்க என்றார்.

சந்திரன் மெதுவாக வாசலைப் பார்த்து,  “உள்ள வரலியா? எல்லோரும் இங்கதான் இருக்கிறோம்” என்றான்.  இராமன் உள்ளே வந்தான்.  அனைவருக்கும் தேநீர் வழங்க தொடங்கினார்  ஆசிரியரின் மனைவி.  அனைவரும் தேநீர் அருந்தி கொண்டிருக்கும்போது சுவர்க்கடிகாரம் ஐந்துமுறை அடித்து ஓய்ந்தது.

“சார்  மணி ஐந்து ஆகிடிச்சு.. நாங்க கிளம்புறோம்.  உங்க ஓய்வுக்காலம் நல்லா இருக்கனும் சார்..”  என்று சந்திரன் சொன்னதை அனைத்து மாணவர்களும் ஆமோதித்ததோடு, அன்று ஓய்வு பெற்றிருந்த ஆசிரியரோடு பள்ளியில் இருந்து வீடுவரை வந்த மாணவர்கள் வீடுதிரும்பத்தொடங்கினார்கள்.  ஒருமாணவன் மனதுக்குள் இருந்து வந்த பிரிவுத்துன்பத்தில் கண்கலங்கி விம்மத் தொடங்கினான்.  பிற மாணவர்கள் கண்களும் கலங்கின.

“ஸ்கூலுக்கு எதுத்தாப்புல தான வீடு இருக்கு.  நினைக்கிற போது நீங்க வந்திடலாமே.  நானும் வருவேன், எல்லோரும் நல்லா படிக்கணும்.   நல்லா வரணும்”    என்றார் ஆசிரியர்.  தொடர்ந்து பேசினால் குரல் உடைந்து நா தழுதழுக்கும் போலிருந்தது.  அடக்கியபடி புன்னகையுடன் நின்றார்.

“வாரோம் சார்” என்றபடி செல்லத்தொடங்கிய மாணவர்களை நோக்கி கைகளை அசைத்து விடைகொடுத்துக் கொண்டிருந்தார் ஆசிரியர்.   மாணவர்கள் அனைவரும் சென்றிவிட்டநிலையில் திண்ணையில் தூணில் சாய்ந்து ஒதுங்கி நின்றுகொண்டிருந்த இராமன் கண்ணில் பட்டான்.

“இராமா என்னடா இங்க நிக்குற….” என்றார் புண்ணியகோடி.

“இல்ல சார் முருகனும் இங்கதான் நின்னுகிட்டு இருந்தான்.  இப்பதான் போனான்”.

“அவன் உள்ள வந்தானா …. கண்ணுல படலயே….”

“இண்ணைக்குக் காலையில முருகன் பாக்கெட்ல இருந்து பான்மசாலா பாக்கெட் விழுந்தத பார்த்திட்டு நீங்க திட்டி தீர்த்ததோட அடிச்சிங்கல சார் … அதுதான் தயங்கி நின்னுட்டான். நீங்க அடிச்சது அவன்மேல உள்ள அக்கறையிலதான்கிறத சொல்லி  அவனைத் தேத்திக்கிட்டு இருந்தேன்.  நீங்க வெளியே வர்த பார்த்ததும் உங்ககிட்ட முகத்தக்காட்டக்கூட தயங்கி ஓடிப்போயிட்டாள்…. இத தெரியப்படுத்ததான் நிக்கிறேன் சார்…” என்றான் இராமன்.

இதனைக் கேட்டதும் ஆசிரியரின் மனம் வலித்தது.  “எனக்குத் தெரியாதா என்ன…. முருகனுக்கு அந்தப் பழக்கம் கிடையாதுன்னு     ஆனா  அந்த பாக்கெட்ட வெளியில தூய்மைப் பணியாளர்கள் குப்பைப்கு வைத்திருந்த நெருப்புல போட சொல்லியும் போடாம நின்னுகிட்டிருந்தானே  அதாண்டா கோபம்”  என்றார் குற்ற உணர்வோடு.

“அந்த பாக்கெட்ட அவன் நிக்கர்பாக்கெட்ல பின்பண்ணி விட்டதோட இன்றைக்கு முழுவதும் அப்படியே இருக்கணும்னு சொன்னதுல ரொம்பவே நொந்துட்டான் சார்….”

“அப்படியே தான் வைத்திருந்தானா”?

“ஆமா சார்.  இப்பதான் ஓடிப்போகும்போது பின்ன கழட்டிட்டு பாக்கெட்டுக்குள்ள வைத்தான்”.

“என்னடா சொல்ற….. ”

“முருகன் ரெம்ப நல்லபையன் சார்.  பத்தாம் வகுப்பு படிக்கிற கோகுல்தான் காலையில் பிரேயர் முடிஞ்சு வரும்போது அவன்கிட்ட இருந்தா மாட்டிகிடுவோம்னு இவன் பாக்கெட்ல போட்டுட்டான்.  பத்தாம் கிளாஸ் டீச்சர் அவங்க பசங்கள செக் பண்றதா சொல்லியிருந்தாகளாம் சார்…. அதனாலதான்…..”

“இந்த பையன் உண்மைய சொல்லியருக்கலாம்ல…”

“பயம் சார். கோகுல் அண்ணா சாயங்காலம் கேட்கும் போது கொடுக்கணும்னு மிரட்டிட்டுவேற போனான் சார்….”

“அட பாவமே….. நாளைக்குக் காலையிலயே முருகன அவன் வீட்ல போயி பார்க்கிறேன்.  அப்பதான் என் மனது ஆறும்.  நீ பத்திரமா போயிட்டு வாடா….” என்று சிரித்தபடி வழியனுப்பினார்.  ஆனால் அவர் மனம் கனத்திருந்தது.  தனது மொத்த பணிக்காலத்தில் எந்த ஒரு மாணவனையும் இப்படி தண்டிக்காதவர், தமது கடைசி பணிநாளில் தவறிழைத்துவிட்டோமே என கண் கலங்கினார்.

••••

மறுநாள் கலையில் மழைபெய்து கொண்டிருந்தது.  மழை நிற்பது போல் தெரியவில்லை. வீட்டுத்திண்ணையில் நின்றபடி எப்பொழுது மாணவன் முருகனைப் பார்க்கலாம் என துடித்துக் கொண்டிருந்த புண்ணியகோடி மனைவியிடம்   “ரெயின் கோட்ட எடுத்திட்டு வா…  பக்கத்து ஊருவர போயிட்டு வந்திடுறேன்”, என்றார்.

வீட்டினுள் இருந்து வெளியே வந்த அவர்  மனைவி,   “இன்னயில இருந்து ஓய்வா இருப்பீங்கணு பார்த்தா….. மழையில எங்கபோறீங்க….  உங்க மழைக்கால பொக்கிசம் ரெயின் கோட்ட பிடிங்க…” என்றபடி கொடுத்தார்.

அதனை மாட்டிக்கொண்டு,  “வந்து விசயத்தைச் சொல்கிறேன்…” என்றபடி இருசக்கர வாகனத்தில் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டார்.

••••

வீட்டு மாடியில் இருந்து கொட்டிய மழை நீருக்கு அடியில் முருகன் மகிழ்ச்சியாகக் குளித்துக்கொண்டு இருந்தான்.  வாசலில் நின்று மகனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவனது தந்தை கதிர்,  “இயற்கை கொடுத்த  ஃபீரீ ஷவர்ல  ஃபிரீயா குளியல்….. செருப்பு இல்ல, துணி இல்ல இயற்கையோட இயற்கையா நீ  ஃபிரீயா ஆட்டம் போடுறத பார்க்கும்போதுதான்  தெரியுது சந்தோசத்திற்கு எதுவுமே தேவையில்லைன்னு…”     என்றார்.

எந்த கவலையுமின்றி ஆட்டம் போட்டவனுக்குத் தந்தையின் கிண்டல் பேச்சைக் கேட்டதும் வெட்கம் மேலிட்டது.  உதடுகளின் ஓரத்தில்  அரும்பிய சிரிப்பை அடக்க முடியன்றான்.  கன்னத்தில் விழுந்த சிறுகுழி அவனின் வெட்கத்தை வெளிப்படுத்தியது.  உடம்பைக் கூச்சத்தால் குலுக்கிக் கொண்டு   “அப்பா ஒரு ஐஞ்சு நிமிசம்பா”  என்றான்.

கதிர் மகனின் மகிழிச்சியான முகத்தைப் பார்த்தார். அதை கெடுக்க மனமில்லாமல்  “சரி சரி சீக்கிரமா”? என்றபடி நிமிர்ந்தார்.  வெளியே தெருமுனையில் முருகனின் ஆசிரியர் வண்டியில் வருவதைக் கண்டதும், வாசலில் உட்புறமாக இருந்த குடையினை எடுத்துக் கொண்டு கீழே இறங்கினார்.  மதில்சுவர் தாண்டி தெருவிற்கு வந்தார்.  ஆசிரியரை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்.

ஆசிரியர்  புண்ணியகோடி முருகனின் வீட்டருகில் வந்துவிட்டார்.  கதிரைக் கண்டதும் தெருவோரத்தில் வண்டியை வைத்துவிட்டு,   “வணக்கம் சார்”   என்றார்.

“வணக்கம் சார்    நேற்று பணி ஓய்வு பெற்றுவிட்டதா கேள்விப்பட்டேன்.  ஓய்வுக்காலம் சந்தோசமா அமையட்டும் சார் .  கொட்டுற மழையில இந்த பக்கமா….. ஏதாவது விசயமா சார்”?

“இல்ல முருகன பார்க்கணும்னுதான் வந்திட்டு இருந்தேன்.   நேற்று என்னோட கடைசி வேலைநாள்ல பார்த்து….. செய்யாத தப்புக்கு முருகனை தண்டிச்சிட்டேன்.  அதான்…”

வெளியே அப்பா யாருடனோ பேசுவதைக் கேட்டான் முருகன்.  அது புண்ணியகோடி சாருடைய குரல்.  வேகமாக நகர்ந்து சுவர் அருகே வந்தான்.  அப்பாவிடம் ஆசிரியர் பான்மசாலா கதையை விளக்கும் சம்பவம் தொடர்ந்தது.

“என்னாச்சு சார்… பெரிய அசம்பாவிதம் நடந்தமாதிரி முகத்த வச்சிருக்கீங்க…”

“நம்ம ஸ்கூல்ல பத்தாம் வகுப்பு படிக்குற ஒருத்தனுக்கு பான்மசாலா பயன்படுத்துற கெட்ட பழக்கம் இருக்கு சார்.  நேற்று கிளாஸ்ல திடீர் செக்கிங் நடக்கபோகுதுனு தெரிந்சதும, தான் மாட்டிக்கிடக்கூடாதுன்னு அவங்கிட்ட இருந்த பான்மசாலா பாக்கெட்ட முருகனோட நிக்கர் பாக்கெட்டுக்குள்ள நைசா சொருகிவெச்சிருக்கான்.  அது தெரியாம முருகன நாலு சாத்து சாத்திட்டேன்…” என்றார் ஆசிரியர் கவலையுடன்.

கதிர் உண்மையான ஆனந்தத்தோடு, “நிஜமாவா சார். எனக்கு நின்றுபோன இதயத்துடிப்பே வந்தது போலிருக்கு”.

“என்ன சொல்றீங்க…”

“நேற்று ஆபீஸ்ல இருந்து லேட்டத்தான் வந்தேன்.  வந்ததும் முருகன பார்க்கலாம்னு போனேன்.  அவன் கும்பகர்ணன் மாதிரி தூங்கிட்டு இருந்தான்.  யூனிஃபாம்  சட்டய கூட கழட்டல.  ஆனா நிக்கர கழற்றி கையில் பிடித்தபடி தூங்கினான்.  ஒழுங்கா படுக்க வைக்கறதுக்காக நிக்கர பிடித்து இழுத்தேன்.  டொப்னு உள்ள இருந்து பான்மசாலா பாக்கெட் விழுந்தது.  எனக்கு என்னென்னமோ தோணுச்சி.  இந்தப்பழக்கம் எப்படி வந்திருக்கும்.  எப்படி திருத்தப்போறோம்னு யோசிச்சி யோசிச்சி இரத்த அழுத்தமே  ஏறிடுச்சி சார்.  அன்பாலதான் திருத்தணும்.  இத பெரிசாக்கிடக்கூடாதுங்குற பயத்துல அவங்க அம்மாகிட்டகூட சொல்லல சார்…. முருகனுக்கும் தெரியாது, இப்பதான் நிம்மதியா இருக்கு சார்.  ரொம்ப நன்றிங்க சார்…”

மழையின் வேகம் அதிகரித்தது.  முருகனின் அப்பா முகமெல்லாம் புன்னகையோடு ஆசிரியரை உள்ளே அழைத்தார்.

“வாங்க சார்… வீட்டுக்குள்ள வாங்க … சூடா ஒரு காஃபி சாப்பிடலாம்.  மழை நின்னுதுக்கப்புறம் போய்க்கலாம்”.

“பரவாயில்ல சார்.  நான் வந்த வேலையைச் சரியா முடிச்சிட்டு கிளம்புறேன்.  முதல்ல உங்க பையன் முருகன பார்க்கணும்”.

“வாங்க சார்…. கொட்டுற மழையில முருகன் குளிச்சிட்டு இருக்கான்…” இதனைக் கேட்டதும் மீண்டும் முருகன் மாடியில் இருந்து விழும் மழைநீரில் பெரும்வெட்கத்தோடு குளியலைத் தொடர்ந்தான்.

கதிரும், ஆசிரியரும் பேசிக்கொண்டே வீட்டின் முற்றத்திற்கு வந்தனர்.  முருகன் ஆசிரியரைப் பார்த்ததும் நாணினான்.  அவரிடம்,

“நீங்க அப்பாகிட்ட பேசுனதைக் கேட்டுக்கிட்டுத்தான் இருந்தேன் சார்…. என்னய புரிஞ்சுகிட்டதே போதும்சார்…” என்றபோது ஆசிரியர் புரிந்து கொண்டாரே என்ற நிம்மதியும், நன்றியும், சிறுவனுக்கே உரிய வெட்கமும் ததும்பி வழிந்தன.

கதிர் முருகனிடம், “இப்பதான் முழுமையா தெரிஞ்சுகிட்டார் சார்…” என்றபடி சிரித்தார்.

“உங்க அப்பா சொன்னது உன் நல்ல மனச மட்டும் இல்ல…. இந்த மழை குளியல்ல உன்னோட மொத்த லட்சணத்தையும் பார்த்ததுதான்”, என்ற ஆசிரியரின் கேலிப் பேச்சைக் கேட்டதும் அவன் இதழ்களில் அரும்பிய சிறுபிள்ளைத்தமான புன்னகை, சூழலை அழகாக மாற்றியது.

மேலிருந்து கொட்டும் மழைநீரின் குளிரும், ஆசிரியரின் கேலிப்பேச்சும் சேர்ந்து முருகனுக்கு உடலெங்கும் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவியது. அவனது சிலிர்ப்பு குளிரால் வந்ததா, தம்மை முழுமையாகத் தெரிந்துகொண்டார்கள் என்ற மகிழ்வால் வந்ததா, அல்லது சட்டென ஏற்பட்ட வெட்கத்தால் வந்ததா என சொல்லமுடியாதபடி குறுநகையோடு நின்றான் முருகன்.

சந்திரன்

அடையாளம் தெரியாத ஏதோ ஒன்று வந்து கொத்துக்கொத்தாய் மக்களை வாரிச்சென்ற வடுகூட இன்னும் மறையவில்லை. அதற்குள் அந்த ஊரிலிருந்த மக்களின் கண்களைக் குறிவைத்து வேகமாகப் பரவியது அந்நோய். கண்ணைக் குறிவைத்துத் தாக்கியதால் அதற்குக் கண்ணோய் என்ற பெயரே நிலைபெற்று விட்டது. வெயில் வேறு நூறு  டிகிரியைத் தாண்டியே வாரக்கணக்கில் தொடர்ந்தது. அதனால் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் விழிபிதுங்கிய மக்களில் ஒரு பகுதியினர் புன்னை மரத்தடியே கதியென்று இருந்தனர்.

அப்படிப் புன்னை மரநிழலில் அடைக்கலம் புகுந்தவர்கள் “சும்மா ஏன் இருக்க வேண்டும்” என்று தீவிர ஆலோசனையில் மூழ்கினர்.

விளைவு: ஆளாளுக்குக் கதைசொல்லிகளாக மாறினர்.

இப்படி ஒரு வழியாகக் கதைசொல்லுவது என்ற முடிவிற்கு அந்த ஊர் மக்கள் வந்தாலும் அங்கு மேலும் ஒரு பிரச்சனை விஸ்வரூபம் எடுத்தது. “எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் கதைசொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டால் யார்தான் கதை கேட்பது?” என்று.

விளைவு: “எல்லோரும் கதைவிடமுடியாது அல்லவா? அதனால் கதை சொல்ல விருப்பம் இருப்பவர்களின் பெயர்களை எழுதிப்போடுவோம். அவற்றில் குழந்தையை விட்டு தெரிவுசெய்து எடுத்து அந்த வரிசைப்படி கதைசொல்ல அனுமதிப்போம்” என முடிவெடுத்தார் அந்த ஊர் நாட்டாண்மை.

அவரது அந்த முடிவு அப்போது எல்லோராலும் ஏற்கப்பட்டாலும் பின்னாளில் “ஏன் அப்படிச் செய்யவேண்டும்? எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் கதை செல்லுவோம். யார் யாருடைய கதை யார் யாருக்குப் பிடிக்கிறதோ அவங்கவங்க அவங்கவங்க கதையைக் கேட்கட்டும்” என்று மெதுவாகச் சொன்னான் ஒரு சிறுவன்.

அவனது வார்த்தைகளுக்கு அப்போது பெரியளவில் மதிப்பில்லாமல் போனது. காரணம் அப்போது அந்த ஊரில் வழக்கமாக நடக்கும் தெருக்கூத்து நடத்துவதற்கான நாள்வேற நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதை எப்படி நடத்துவது என்ற ஆலோசனையில் மக்களின் கவனம் இருந்ததால் அச்சிறுவனின் குரல் அவனுடைய காதிற்கே கேட்கவில்லை என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்களேன்.

“உலக வரலாற்றில் இதுவரை இல்லாத அளவில் கொட்டித் தீர்த்த ஆலங்கட்டி” என்ற தலைப்புச் செய்தியைத் தாங்கி வந்தன அன்றைய நாளேடுகள். வசதியானவன் ஏழை என்ற பாகுபாடின்றி எல்லோரையும் அந்த அடைமழை பாதிக்கத்தான் செய்தது. ஆனால், “இதைவிடப் பெரிய அளவிலான மழையை எல்லாம் நம்ம ஊர் இதற்கு முன்னர் பலமுறை சந்தித்திருக்கிறது. அதனால் இதைக் கண்டு அஞ்சத் தேவையில்லை” என்ற ஒரு குரலும் அந்த ஊரில் ஒருபுறம் கேட்கத்தான் செய்தது. ஆனால் அதை யாரும் சட்டைசெய்யவில்லை.

அரபிக்கடலில் இருந்து மெல்ல எழுந்த சூரியனின் கதிர்கள் பிரகாசிக்கத் தொடங்கின.  அதன் வெப்பத்தில் மழையைப் பற்றிய பேச்சை மறந்து மரநிழல் கிடைக்குமா? என்று மீண்டும் ஏங்கத் தொடங்கினர்.

வெயிலில் இருந்து தப்பிக்கக் குடையுடன் நடக்கவேண்டிய கட்டாயம் கூட ஏற்பட்டது. சாலையோரங்களில் கறுப்புநிற கண்ணாடிகளின் விற்பனை ஜோராக நடந்து கொண்டிருந்தது. இப்படியே போனால் மக்களின் நிலைமை என்னாவது என்ற முணுமுணுப்பு காற்றில் பரவிக்கொண்டிருந்து. என்னைப் போல் எல்லோரும் கண்ணாடி அணிந்துகொள்ளுங்கள் என்றவனின் பின்னால் அந்த ஊர் மக்கள் செல்ல முடிவெடுத்தார்கள். அப்போது அவர்களுக்கு வேறு வழிதெரியாத காரணத்தால் அந்த முடிவெடுக்க அவர்கள் முன்வந்தார்கள். அவர்களுடைய முடிவினால் கொஞ்ச காலத்தில் அந்த ஊரில் பெரிய மாற்றம் வரப்போவதற்கான அறிகுறிகள் தென்படத்தான் செய்தன.

கிழக்கும் மேற்குமாக இருந்த பிரதான சலைகள் மட்டுமன்றி குருக்கும் நெடுக்குமான சிறியசிறிய சாலைகளும் சந்திக்கும் நான்கு ரோட்டில் ஒரு வழியாக தன்னுடைய உறவினர் மூலம் வந்து சேர்ந்தாள் லில்லி. ஒல்லியான அவளுடைய தேகத்தைப் பார்த்த அந்த ஊர் மக்கள் மயங்கிப் போனதில் வியப்பதற்கு இல்லை. மயக்கம் அவர்களின் குருதியில் தோய்ந்த ஒன்றுதானே!.

மழையின் தாக்கத்தில் சொல்ல  வந்ததைச் சொல்லாமல் உங்களுடன் சேர்ந்து நானும்  மறந்து போய்விட்டேன். மன்னிக்கனும்.

கதைசொல்லுதல் பற்றியல்லவா நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்?.

அப்போது புதுப் புதுக்கதைகளை மக்கள் சொல்ல ஆரம்பித்திருந்தனர். கதைசொல்லும் போது பாட்டும் நடனமும்  இருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும் என்ற யோசனையை வெற்றிகரமாக்கினான்  மூக்கன். அதனால் அவன் பின்னால் மக்கள் ஓடத்தொடங்கினர்.

அவன் கதை சொல்ல ஆரம்பிக்கும் போது அடிக்கடி கறுப்புக் கண்ணாடியைக் கழட்டிவிட்டு மூக்கைச் சொறிந்துகொள்ளுவான். அப்படி அவன் அடிக்கடி செய்தால் அவனுடைய அம்மா அவனுக்கு ஆசையாக வைத்த பெயர் அவனுக்கே மறந்து போனது. பாவம் மக்கள் எப்படி நினைவில் வைத்திருப்பார்கள்.

ஆனால் அவனுடைய பெயர் மூக்கன் அன்று. மூப்பன் என்பதை மக்கள் தவறாக மூக்கன் என்று என்று உச்சரிப்பதாக இலக்கண ஆசிரியர்கள் பள்ளி மாணவர்களுக்கு விளக்கிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்த அதிசயமும் ஒரு புறம் நடக்கத்தான் செய்தது.

பட்டனமா பட்டினமா என்ற விவாதம் மக்களிடம் நடந்துகொண்டிருந்த போது லில்லி ஆயிரம் விளக்குகள் வரிசையாக ஓயாமல் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த பகுதியில் சத்தமின்றி குடிபுகுந்திருந்தாள். வாழைத்தண்டு போன்ற அவளுடைய அழகிய இரண்டு கால்களும் ஆக்டோபஸ்ஸின் கரங்கள் போல் கிளைத்தவை என்பதை இரவின் ஒளியில் கண்டுபிடித்தவன்தான் அவளை அங்கு குடியமர்த்தியிருந்தான்.

தனக்கு மட்டும் தெரிந்த இரகசியம் வேறு யாருக்கும் தெரியாது என்றுதான் அவன் நினைத்திருந்தான். இரகசியம் என்று அவன் நினைத்ததைப் பலர் அந்த ஊரில் தெரிந்து வைத்திருந்தனர் என்பது உண்மை. அவனது இறப்பிப்பிற்குப் பின்னர்தான் அந்த விசயம் வெளிப்பட ஆரம்பித்தது என்பது வேறு செய்தி. அதனால் ஆத்திரமடைந்த லில்லி “இரகசியத்தை அறிந்தவர்கள் ஒன்று கொல்லப்படவேண்டும் அல்லது தன்னுடைய காலடியில் கிடக்கவேண்டும்” என்று விரும்பினாள்.

காலவெள்ளத்தில்….  அவளது விருப்பங்கள் ஒவ்வொன்றாக நிறைவேறுவது போல் அவள் அடிக்கடி கனவு கண்டாள்.

அதை நினைத்துப் பார்த்தாள்.

மகிழ்ந்தாள்.

தான் அவ்வாறு மகிழ்ச்சியடையும் போது முகம் எவ்வாறு இருக்கிறது என்று பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டாள்.

விளைவு: அவளது வீட்டில் பெரிய நிலைக் கண்ணாடி ஒன்று புதிதாய் சுவரில்  முளைத்தது.

எப்போதெல்லாம் தன்னுடைய மகிழ்ச்சியைப் பார்க்கவேண்டும் என்று அவளுக்குத் தோன்றுகின்றதோ அப்போதெல்லாம் அவள் அதன்முன் நிற்பாள்.

விளைவு:நாள்தோறும் ஓரிரு முறைகளாவது அவ்வாறு நிற்கவேண்டும் என்ற நோய் அவளைப் பிடித்துக்கொண்டது.

இதற்கிடையில் கதைசொல்லுதலில் புதிய பரிணாமங்கள் பல ஏற்பட்டிருந்தன.

அவற்றில் ஒன்றுதான் வாந்தியெடுத்தல்.

அதுதான் அப்பேதைய நியூ டிரண்ட் .

அதை மக்கள் ரசிக்க ஆரம்பித்தனர். “வாந்தியெடுப்பதில் கில்லாடியானவர்கள் இவர்கள்” என்ற பட்டியலில் தன்னுடைய பெயர் எப்போது வரும் என்று பலர் காத்திருந்தனர். ஒருபுறம் தன்னைப் போல் யாராலும் இப்படி வாந்தியெடுக்க முடியாது. நான்தான் வாந்தியெடுப்பதில் கில்லாடி என்ற பெயரைத் தொடர்ந்து தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தான் மூக்கன். அவனை முந்திச்செல்ல பலர் முயன்றாலும் அவனுக்கு நிகர் அவன்தான் என்ற பேச்சுதான் காற்றில் அடர்த்தியாக எங்கும் பரவியது.

“மூக்கனைவிட நான் நன்றாக வாந்தியெடுப்பேன்” என்று மூக்கனுக்குப் போட்டியாக வாந்தியெடுப்பதில் தொடர்ந்து கில்லியாக இருந்த லட்சியபுருடன் லில்லியின் கனவில் கண்டது போல் பாதியில் பரலோகம் போய்விட்டான்.

இனி தனக்கு நிகராக யாராலும் வாந்தியெடுக்க முடியாது” என்று இருமாப்பிலிருந்த மூக்கனின் ஆணவம் லில்லியிடம் மன்னைக் கவ்வியது.

கொஞ்சநாள் வாந்தியெடுத்தவள் அதன் பிறகு புது வகையான கதை சொல்ல ஆரம்பித்தாள். அவள் தொடங்கிய கதை ஒரு தொடர்கதை. அந்த கதைக்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம் என்று தன்னுடைய மூலையைப் போட்டுப் பிசைந்துகொண்டிருந்தபோது அவளுக்கு டக்கென்று ஒரு யோசனை முளைத்தது.

நீயா நானா.

இதுதான் தலைப்பு என்று பகிரங்கமாக அறிவித்தாள்.

நான் x நாம் நீ x நீங்கள் என்ற பதங்களின் சாரம் நீயா x நானா என்று சுருக்கம் அடைந்தது.

இது ஒரு புதிய இலக்கண விதி. இப்படியும் சொல்லைப் பயன்படுத்தலாம் என்று நம்முன்னோர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள் என்று அதற்குச் சில மேதாவிகள் விளக்கங்கள்கூட அளித்தார்கள். இனி இதுதான் கடைசி இனிமேல் புதிய கதைகளைக் கேட்கக்கூடாது என்று கடுமையான வேண்டுகோள் மக்களிடம் வைக்கப்பட்டது. அந்தக் கதை ஒரு தொடர்கதை. அதனால்தானோ என்னவோ அது தொடர்ந்தது. இன்றும் தொடர்கிறது…

அந்தக் கதை கூறும் போது தனக்கு ஏற்படும் மகிழ்ச்சி எப்படி இருக்கிறது என்று உடனுக்குடன் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்பினாள் கன்னித்தாயாக உருமாறிய லில்லி. அதற்குத் தன்னுடைய அறைக்குச் செல்லவேண்டும். ஒவ்வொரு முறையும் தன்னுடைய மகிழ்ச்சியைப் பார்க்க ஏன் அறைக்குச் செல்லவேண்டும். தன்னுடனே ஒரு கண்ணாடியை ஏன் ஏற்பாடு செய்துகொள்ளக் கூடாது என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.

வழக்கம் போல் நிலைக் கண்ணாடிமுன் நின்றிருந்தபோதுதான் அவளுக்கு அந்த யோசனை தோன்றியது.

அப்போது அவளது முகம் மிகவும் பிரகாசமாகத் தோன்றியது. அதற்குக் காரணம் புடவையில் இருந்தாள். கழுத்து நிறைய அணிகலன்கள் வேறு இருந்தன. புடைவையின் நிறத்திற்கு ஏற்ப அணிகலன்கள் அணிவிக்க பணிப்பெண் ஒருத்தியும் இருந்தாள்.

அதனால் அவள் ஒரு முடிவெடுத்தாள் இனி எப்போதும் தன்னுடனே ஒரு கண்ணாடியை உடன் வைத்துக்கொள்வதென்று. எப்போதெல்லாம் தன்னுடைய மகிழ்ச்சி எப்படி இருக்கிறது என்று பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றுகின்றதோ அப்போதெல்லாம் பார்த்துக் கொள்ளாம் இல்லையா. ஒவ்வொரு முறையும் நிலைக்கண்ணாடி இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்லும் வரை தன்னுடைய ஆசையைத் தள்ளிப்போட வேண்டிய தேவை இருக்காது என்ற சுயநலமும் அதில் அடக்கம்.

விளைவு : நடப்பதற்கும் முடியாத அளவிற்குப் பூதாகரமான தோற்றத்திற்கு மாறினாள். புடைவைகள் பாரமாயின. அணிகலன்களை வீசியெறியவேண்டிய வந்தது. மருத்துவர் சொல்லிவிட்டார் “நீங்க இனி தினமும் காலை இரண்டு இட்லிக்கு மேல் சாப்பிடக் கூடாதென்று”.

படுக்கை அறையிலிருந்த நிலைக்கண்ணாடி நோக்கித் தயங்கியபடி மெல்ல அடிமேல் அடிவைத்து நடந்தாள். கண்ணாடியில் தோன்றிய பூதாகரமான ஓர் உருவம் அவளை மிரட்டியது. அந்த உருவத்திற்குள் லில்லி என்ற பெயருடன் ஒல்லியான அவளுடைய தேகமும் ஒருசேர உருக்குலைந்து போயிருந்தன. அவ்வாறு தெரிவது தன்னுடைய உருவம்தான் என்பதை ஏற்கக் கொஞ்சம் அதிகமான கால அவகாசத்தை  எடுத்துக்கொண்டதாக அவள் உணர ஆரம்பித்தாள். எல்லாம் முடிந்தபிறகு என்ன செய்யமுடியும்.

லில்லி என்ற தன்னுடைய இளைய வயது அடையாளத்தை அறை முழுக்கத்தேடினாள். களைப்புதான் அவளுக்குப் பரிசாக மிஞ்சியது.

அப்படியே படுக்கையில் சரிந்தாள்.

சூரியனைக் கண்டு மலரும் பூ காந்தள் மலரா?  தாமரை மலரா? என்பதுதன் அன்றைய தொலைக்காட்சிகளில் பிரபலமான விவாதப் பொருளாக மாறியிருந்தது. சிலர் “கொண்டையில் தாழம்பூ பாடலில் அந்த பூ இடம்பெறவில்லை” என்றனர். இன்னும் சிலர் “தமிழர் அக இலக்கியமான குறிஞ்சிப்பாட்டில் கூட அந்த பூ குறிப்பிடப்படவில்லை” என்றனர். இந்த விவாதம் முடிந்த கையோடு விளம்பர இடைவேளைக்குப் பின்னர் நடைபெற்ற தசரதனின் பாசமா? கைகேயியின் வேசமா? என்ற விவாதத்தைக் கேட்டவாறே உறங்கினாள்.

“நாளை மழை பெய்யும்” என்று வானிலை அறிக்கையில் கூறப்பட்டதற்கு ஏற்ப வழக்கமாக அந்த ஊரில் வெயில் அதி தீவிரமாகவே இருந்தது. பொம்மைகளால் கட்டப்பட்ட பெரிய மாளிகையின் முன் போடப்பட்ட பெரிய பந்தலில் பலர் மேடையில் ஆடம்பரமாக அமர்ந்திருந்தனர். அந்த விழாவின் போதுதான் முதன் முதலில் லில்லி தாயானது அறிவிக்கப் பட்டது.

“கன்னித்தாயே! என்று பாரதியின் முறுக்கு மீசையைப் போன்ற தன்னுடைய மீசை மண்ணில் முத்தமிட்டவாறு அந்த அறிவிப்பை முழங்கினான் அரங்கன். அச்செய்தியை அறிவிக்கும்போது அவன் பலமுறை வாந்தியெடுத்தான். வாந்தியெடுத்து வாந்தியெடுத்து கன்னித்தாயின் காலடியில் தொப்பென்று விழுந்தான். ஆனால் அந்த நிகழ்விற்குப் பத்தாண்டுகள் கழித்து அவளுக்கு  அடுத்தடுத்து வரிசையாகக் குழந்தைகள் பிறக்க ஆரம்பித்தன.

இனி அவளுக்குக் குழந்தை பிறக்கவே பிறக்காது என்ற கிசுகிசு  மறைந்து கன்னியான அவளுக்கு எப்படி குழந்தைகள் பிறக்கின்றன என்ற வதந்தி காற்றில் பரவ ஆரம்பித்தது.

குழந்தைகள் அம்மா! அம்மா! என்று அழைத்தாலும், அவை எல்லாம் தன்னுடைய பிள்ளைகள் அல்லர். தனக்குப்  புத்திர பாக்கியம் இல்லை என்று அவள் தனிமையில் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள். அத்துடன் தனக்குப் புத்திரபாக்கியமே கிடையாது என்று திடமாகவே நம்ப ஆரம்பித்திருந்தாள். தனக்குக் குழந்தை பேறு இல்லாமல் போனதற்குக் கனவு தான் காரணம் என்றும் சில நேரம் நினைத்து வருந்தினாள்.

“குழந்தை இல்லாதவர்களை மலடி என்று சிறப்பித்து அழைப்பது” அந்த ஊரில் உள்ள ஒரு வழக்கம். அதன்படி லில்லி அழைக்கப்படலாம் என்று சந்தேகப் படக்கூடாதென்று நினைத்த அவரது வீசுவாசிகள் அவளைத் தாயாக்கினர் என்றும் அந்த ஊரின் ஒதுக்குப் புறங்களில் வாழ்ந்த பழங்குடி மக்களால் பேசப்பட்டன. ஆனால் எது எப்படியோ அவள் தாயானாள்.

அதுவும் கன்னித்தாய்.

கன்னித்தாயின் எதிர்வீட்டில் குடியிருந்த மூக்கனின் மூன்று மனைவிகளும் ஏழுபிள்ளைகளும் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டனர். மூக்கனுக்குப் பின் இந்த சண்டை தீவிரம் அடையும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மக்களுக்கு இருந்தது. பேசப் புதுக்கதை வேண்டும் அல்லவா? வெறும் வாயை எவ்வளவு நாளுக்குத் தான் மெல்லுவது. ஆனால் அவர்களது எதிர்பார்ப்பு பலிக்குமா அல்லது வேறு புதிய கதைகள் சொல்ல யாராவது வருவார்களா என்று எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் இல்லை.

தன்னுடைய பூத உடலைச் சுமக்க முடியாமல் கட்டிலின் கால்கள் தள்ளாட்டம் போட்டன. பிரத்தேகமான புதிய கட்டில் பெரிய அளவில் செய்து அதன் மேல் படுக்கவைக்கப்பட்டாள். அவளது காலை இருவர் சமமாகப் பங்குப் போட்டுச் சாப்பிட ஆரம்பித்தனர்.

அவளது கண்கள் அவர்களைப் பார்த்தன. அப்போது அவள் நிலைக்கண்ணாடி முன்நின்றிருந்தாள் பழைய லில்லியாக.

அவளுடைய கன்னித்தாய் பட்டமும் பூதாகாரமான உடலும் ஒரு சேர காணாமல் போயின.  அவள் அதை நம்ப மறுத்தாள். ஏனெனில் அவளது கனவில் அக்காட்சி இல்லை. அவள் அப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சியைக் கற்பனையிலும் கூட பார்க்கவும் இல்லை.

இப்போது அந்த ஊரில் புதுக்கதைகள் பல உலா வருகின்றன.

வானமா x பூமியா? மேடா x  பள்ளமா?  வடக்கா x  தெற்கா? லெப்படா  x ரைட்டா …….. இன்னும் …… இப்படி…. எத்தனையோ??….இடையிடையே கன்னித் தாயான லில்லியும் இடையே வந்துபோனாள்…

முனைவர் நா. தீபா சரவணன்
உதவிப்பேராசிரியர்
குமரகுரு பன்முகக்கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை.

“எவ்வளவு முயற்சி செஞ்சும் இத மட்டும் பண்ணவே முடியல. நாசுவ மாரிமுத்துவ வரச்சொல்லியிருக்கோ. பார்க்கலா அவரு வந்து பூச செஞ்சு ஐஸ் பெட்டில படுக்க வெக்கும் போது அவருகிட்ட சொல்லலா. அவங்களுக்குத் தெரியும் எப்படி பண்ணனும்னு. செவ்வாக்கெழமை நைட்டு எறந்தது காலைலதா ஐஸ் பெட்டி கெடைக்கும்னு சொல்லிட்டாங்க கிட்டத்தட்ட ஒம்பது மணி நேரமாச்சு.  எழவு வீட்டுக்கு வர்ற ஒவ்வொருத்தரும் பொணம் இப்படி கண்ண தொறந்துட்டு இருக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லிக்கிட்டே தான் இருக்காங்க நாங்களும் ஏதேதோ செஞ்சிட்டு தா இருக்கோ. ஆனா முடிய மாட்டேங்குது. நேத்து எறந்ததும் கையை மடக்கிவெச்சு  வெள்ளத்துணி போடவே ரொம்ப சிரமமாதா இருந்துச்சு  கையெ மடக்கவே முடியல’.

மாரிமுத்தண்ணன் காலைல ஆறு மணிக்கெல்லா ஐஸ்பெட்டியோட வந்துட்டாரு. வருண் ஓடிப்போய் பெட்டியை எறக்கினான்.  அந்த அண்ணந்தா எப்போதும் அப்பாவுக்கு முடிவெட்ட வீட்டுக்கு வருவாரு.  அதனால சின்ன வயசிலிருந்தே தெரியும்.

“அண்ணா….. பாருங்க. அப்பா எறந்து இவ்வளவு நேரமாச்சு கண்ணு மட்டும் மூடவே மாட்டேங்குது நாங்களும் என்னெல்லாமோ செஞ்சு பார்த்துட்டோம். வாயும் பாருங்க  பல்ல கடிச்சுட்டு  இருக்காரு.  வாய மூடுறதும் சிரமமா இருக்கு.”

“ சரி தம்பி நான் பாத்துக்குறேன். பூசைக்கு  தேங்காய் பழம் கொடுங்க.  எந்த எடத்தில பெட்டி வெக்கணும்.  வடக்கு தல வெச்சு  படுக்க வைக்கணும். அங்க கரண்ட் பாக்ஸ் இருக்கா ?”

“இருக்குண்ணா”

“ யாரு எறந்தாலும் வடக்குதா தல வெப்பாங்களா இல்ல வயசாகி எறந்ததால இப்படியாண்ணா”

“இல்லப்பா பொணத்த வடக்கு தல வச்சுதா படுக்க வெப்பாங்க. வடக்கு தல வெச்சு  வாழ்ந்தவங்களுமில்ல. தெக்க தல வச்சு தேஞ்சவங்களுமில்லன்னு சொல்லுவாங்க. அதனாலதான் வீட்டுல படுக்கும் போது வடக்கு தல வெச்சுப் படுக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லுவாங்க.”

“ஓ….. அண்ணா இப்படி பொணம் கண்ணத்தொறந்து இருக்கக் கூடாதாமா”

“இருப்பா”

வெள்ளைத் துணியால் போர்த்தப்பட்ட தேகத்தை தலைப்பகுதியை மாரிமுத்துவும், கால் பகுதியை மகன் வருணும் பிடித்துத்தூக்கி ஐஸ் பெட்டியில் படுக்க வைத்தனர். ஒரு லிட்டர் பிளாஸ்டிக் பாட்டிலில் தண்ணீர் நிரப்பிக் கொண்டுவரச் சொல்லி தலையைத் தூக்கி வைத்து விட்டார். ஒரு வெள்ளை வேஷ்டி கேட்டார். ஒரு வேஷ்டியை நான்காகக் கிழித்து ஒருபகுதியைத்  தலையோடு சேர்த்து தாடைக்குக் கீழ் வழியாக இறுக்கமாகக் கட்டினார். பிறகு பொணத்தின் கண்களை மூடியபடி கொஞ்ச நேரம் கைகளால் அழுத்திப் பிடித்தார். தலைப்பகுதியை இழுத்துக்கட்டியதும் வாய் மூடியது.   கண்கள் மீது ஒரு சின்ன ஐஸ் கட்டியை  உடைத்து வைத்தார். ‘இப்போ மூடிரும் பாருப்பா’ என்று பெட்டியின் மூடியை எடுத்தார். ஐஸ் கரைந்ததும்  கண்கள் டப்பென்று  திறந்து கொண்டன, ஐஸ் கட்டியிலிருந்து வடிந்த நீர் கண்ணீர் விடுவது போல இருந்தன.

“நான் எத்தனையோ பொணத்தப் பார்த்திருக்கே உங்க அப்பா யாரையோ ரொம்ப எதிர்பார்த்து காத்துகிட்டு இருந்தாரு போல அதனாலதா கண்கள் மூட மாட்டேங்கிறது. பாக்கலாம் ஐஸ் பெட்டியில வெச்சு கொஞ்ச நேரமானதும் சிலவேள கண்கள் தானா அடைஞ்சுடும். இல்ல அவரு யார ரொம்ப விரும்பி எதிர்பார்த்தாரோ அவங்க வந்துட்டாங்கனா  தானாக மூடிடு. ஒங்க அப்பாவுக்கு வீடு நெறய ஆளு இருக்கிறதுதானே ரொம்பப் புடிக்கும். உங்க அப்பாவும் நானு சின்ன வயசுல இருந்தே சிநேகிதம். அவரு மொதலாளி நானு சாதாரண நாசுவெங்கற மாதிரியெல்லா பழக மாட்டாரு. நா வந்தாலும் மொதல்ல எனக்கு வயிறு நெறைய சாப்பாடு போட்டு தா வேலயத்தொடங்கச் சொல்லுவாரு எந்த நேரத்தில யார் வந்தாலும் வயிறார சோறு போடுவாரு.”

“உங்க அப்பச்சி சொல்லிக்கிட்டே இருப்பாங்க இவனுக்கு ராமகிருஷ்ணன்னு பேரு வச்சது தப்பா போச்சுன்னு. இராமர் குடும்பத்துக்காக பதினாலு வருசம் காட்டுக்குப் போய் கஷ்டப்பட்டது மாதிரி இவனும் குடும்பத்துக்காக கஷ்டப்படுறான். கிருஷ்ணன நம்பி மகாபாரத போர் நடந்த   மாதிரி  இவன நம்பி இவனுக்குக்கீழ ஆறு உடன்பொறந்தவங்கனு என்னெ பாக்கும்போதெல்லா  கரிசனப்படுவாங்க.”

தங்கைங்க நாலு பேரும் அண்ணன் எறந்த சேதி கேட்டு அழுதுகொண்டே  வந்தனர். முந்தைய நாள் தான் கடைசி தங்கை வனிதாவின் இரண்டாவது பையன் கல்யாணம். மூத்த அண்ணன் இல்லாமல் நடந்த முதல் குடும்ப நிகழ்வு. அதற்கும் அவர் கலந்துகொள்ளத்தயாராகவே இருந்தார். உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை படுக்கையை விட்டு எழவே முடியவில்லை புதிய வேஷ்டி எல்லாம் அதற்காக எடுத்து வைத்திருந்தார். திருமணத்திற்கு மொதநாள் மாப்பிள்ளை வீட்டில வீட்டு சாமி கும்பிடும்போது வனிதா கோயம்புத்தூர் வீட்டிலிருந்து வீடியோகால் பண்ணினா.  அனைவரும் அழுது விட்டனர் வீடியோகாலில் அவருடைய தேகத்தைப் பார்த்து. தினமும் சவரம் செய்து முகத்தை பளபளன்னு வைத்திருப்பவர். தாடியும் மீசையும் வளர்ந்து மீசை  வாயை மூடி கிடந்தது.  குழந்தை பெற்ற வயிறு பத்து மாதத்திற்குப் பிறகு எப்படி வெற்றிடமாகக் குழியாக இருக்குமோ அதேபோல வயிறு  குழியாக இருந்தது. விலா எலும்புகளை எண்ணிப் பார்க்கலாம். அப்படி எலும்புக்கூடாக இருந்தார். கம்பீரமாக குடும்பத்திற்கே பெரியமாமாவாக இருந்த ராமகிருஷ்ணன்  இப்போது பார்க்க முடியாத ஒரு சிதைந்த உருவமாக இருந்தார்.

ஏன் பெரிய மாமா  என்று பெயர், தங்கைகளுக்கு ஒரு பிரச்சனை என்றால் மனதில் எண்ணுவதற்குள் அங்கு நிற்பார். அதேபோல தங்கைகளின் பிள்ளைகளுக்கு வயசுக்கு வந்த சீரு செய்வது. கல்யாண சீருசெய்வது. நல்லது கெட்டதுக்கு பொறந்த வீட்டு சீரு செய்வதுனு எதுக்குமே சளைக்க மாட்டார். பாரபட்சம் பார்க்காம எல்லா தங்கைளுக்கும் ஒரே மாதிரி செய்வார்.  அவருக்கு படுத்த படுக்கையிலிருந்த போதும்  கவலை மாமஞ்சீருக்குத் தன்னால கலந்து கொள்ள முடியலயே என்பதுதான். மாமஞ்சீரு நல்லபடியா முடிஞ்சுதானு செய்கை மூலம் கேட்டார்.

“நல்லபடியாக முடிஞ்சுது மாமா. ரிசப்ஷன் முடிஞ்சதும் நானே உங்கள வந்து பாக்கறே மாமா” மாப்பிள்ளை அனிருத் சொன்னார். அவர் உடனே வீடியோவை நிறுத்த சொல்லிட்டாரு. கல்யாண வீட்டில் அந்த சோக அமைதி கலையவே கொஞ்ச நேரம் ஆனது.

நாலு தங்கச்சிக மூணு தம்பிங்க அவங்க  கொழந்தைங்க  என மகள்கள் பன்னிரெண்டு பேர் ஒவ்வொருத்தரு வீட்டிலயும் மாத்தி மாத்தி ஒவ்வொரு விசேஷம் வரும். அந்த காலத்தில சொத்து சுகம் சேர்த்த வழியில்லாம பெருசானா ஒருத்தருக்கு ஒருத்தரு ஒத்தாசயா இருக்குமேனு அப்பச்சியும் தாத்தாவும் யோசிச்சு ஏழு புள்ளகள பெத்துக்கிட்டாங்க. கரு உருவாகாமல் தடுக்க வைத்தியமெல்லா ஏது அந்த காலத்துல. ஏழு பேரும் கடைசி வரை ஒற்றுமையா இருக்கணும்ங்குறதுதா பெரிய அண்ணன் ராமகிருஷ்ணனோட ஆசையும். அம்மா அப்பா காலத்துல இருந்த ஒத்துமையும் பொருளாதாரத்தையும் நாம எதிர்பார்க்க முடியாது என்று ஏழு பேருமே இரண்டு மூன்று பிள்ளைகளுக்கு மேல பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. அப்படியும் மொத்தம் பதினாலு பேர்.

ராமகிருஷ்ணனுக்கு தனது தங்கைகளைப் பார்ப்பது அவ்வளவு புடிக்கும்.  தங்கைகளும் அதே பாசத்தோடு தான் இருப்பார்கள். அண்ணன் வந்து சபையில் நிற்பதே கௌரவமாக நினைப்பவர்கள். திடீரென்று உடல்நிலை சரியில்லாமல் இரண்டு மாதத்தில் படுத்த படுக்கையானது யாராலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. வீட்டு விசேஷங்களுக்கு மட்டும் முக்கியத்துவமல்ல. குடும்பத்தில் யார் எதை சாதித்தாலும் பாராட்டக்கூடியவர். பாராட்டென்றால் வெறுமனே ஃபோன்ல பாராட்டறதோ நேர்ல பாராட்டுறதோ இல்ல. குடும்பமே பெருமைப்படும்படி மாதிரியான பாராட்டு. இரண்டாவது தங்கை கீதாவின் மகள் பி.எச்டி முடித்த போது குடும்ப சகிதமாக பாராட்டு விழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.   அன்றுதான் வனிதா வீட்டு கிரகப்பிரவேசம் அங்கேயே மதிய உணவிற்குப் பிறகு அனைவரும் ஒன்றாகக் கூடி கீதாவின் மகளுக்குப்  பொன்னாடை போர்த்தி கேடயம் கொடுத்து தன் குடும்பத்தில் முதல் டாக்டர் பட்டம் பெற்றவள் என பாராட்டினார். மற்றவர்களும்  அவரவருக்கு முடிந்த அளவிற்குப் பரிசுகள் கொடுத்தனர். குடும்பத்தினரின் வெற்றியைப் பாராட்டுவதற்கான பிள்ளையார் சுழியான நிகழ்வு அதுதான். அன்றிலிருந்து,  குடும்பத்தில் யார் பத்தாம் வகுப்பு பன்னிரெண்டாம்  வகுப்பு முடித்தாலும் அவர்களுக்கு அனைவரும் பணம் திரட்டி  ஏதாவது ஒரு பரிசு பொருள் வாங்கி கொடுப்பது வழக்கமாகியது.  அதுபோக சித்தி பெரியம்மா பிள்ளைகள் வெளிநாட்டிலிருந்து வரும்போது ஒன்றுகூடி gettogether வைத்து அனைவரும் அவரவர் வீட்டில் சமைத்ததை ஒன்றாக ஒரு வீட்டில் அமர்ந்து உண்பர். உறவுகளுக்குள் எந்த விரிசலையும் வளர விடக்கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருப்பார். கடன் வாங்கியாவது முறைச் சீர்களைச் சரியாக செய்ய வேண்டும் என்பது அவரது கொள்கை. அதே போல அனைவரையும் ஒன்றாக வீட்டுக்கு அழைத்து ஒன்றாக சாப்பிட்டு தம்பி தங்கை குடும்பத்தார் நன்றாக அமர்ந்து சாப்பிடும் அழகைப் பார்க்க மிகவும் விரும்புவார். அப்பச்சியும் தாத்தாவும் இறந்து    பன்னிரெண்டு  வருடமாச்சு. ஒவ்வொரு வருடமும் அம்மாவின் இறந்த நாளன்று அனைவரையும் அழைத்து பூசை முடித்து சாப்பாடு போட்டுச் சாப்பிட வைத்து மகிழ்ந்து பிறகுதான் அவர் உண்பார்.  யார் எந்த நேரத்தில் வீட்டுக்கு வந்தாலும் வகை வகையாகச் சமைத்துப் போடுவதில் அவரது மனைவியும் சலிக்கவே மாட்டார். இறப்பதற்கு பத்து நாட்களுக்கு முன்பு கூட கீதா வந்தபோது, அவளுக்குப் பிடிக்குமே என்று இரால் வாங்கி சமைத்துச்  சாப்பிட வைத்து அனுப்பினார். வீட்டுக்கு யார் வந்தாலும் சாப்பிடாமல் போகக்கூடாது என்பது அவருடைய இலட்சியம் அவருடைய இந்த திடீர் மரணத்தை யாராலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை

“எம்மகெ குடும்பப் பொறுப்பத் தோளில சுமக்க ஆரம்பிச்சுட்டா இனி எனக்கு எந்த கவலையும் இல்ல அவனோடக் கடைசி காலம் வரைக்கு அவெ தம்பி தங்கைகளைக் கைவிடமாட்டா. நா… நிம்மதியா கண்ண மூடிடுவே” என்று ராமகிருஷ்ணனோட அம்மா மகனப்பத்தி பெருமையா பேசுவாங்க .

சிறிதுநேரம் கழித்து மாரிமுத்து மீண்டும் பெட்டியைத்  திறந்து கண்களை அடைக்க முயற்சித்தார். மூக்கு வழியாக இரத்தம் வரத் தொடங்கியது. அப்போதும் கண்கள் மூடவே இல்லை. மூன்று தங்கையும் ஒரு தம்பி குடும்பத்தாரும் வந்தனர். மற்றொரு தங்கை வந்து கொண்டிருக்கிறாள். மகள் இன்னும் வரவில்லை. எல்லோர் வாயும்  முணுமுணுத்தது.

‘ஒருவேள மகளப் பார்த்தா கண்கள் அடையுமோ? மகளை எதிர்பார்க்கிறாரோ என்னமோ’.

கார் வந்து நின்றது.  காரிலிருந்து இறங்கியதும் ‘அப்பா…….. அப்பா……. என்று தெருவே கேட்கும்படி சத்தம் போட்டுக்கொண்டு வந்தாள் லட்சனா.  அவள் கதறியழுது ஓய்ந்த பிறகு அவளிடம் கூறினர் கண்களை மூடிவிட. அவளும் அழுது கொண்டே செய்தாள்.  ஒரு நிமிடம் கண்கள் மூடியபடி இருந்தன. மீண்டும் திறந்தன.  ஆனால் அவள் தொட்ட பிறகு வெளியில் நீட்டிக்கொண்டிருந்த இரண்டு பற்கள் நன்றாகத் தெரிந்தன. இது சிரிப்பா ? இந்த சிரிப்பிற்கு என்ன அர்த்தம்?

உற்றார் உறவினர் என அனைவரும் வந்தனர். பொணம் எடுப்பதற்கான நேரம் நெருங்கியது.   நாலு மணிக்கு மயானம் செல்ல வேண்டும்.

“சரி பொணம் எடுக்க நேரமாச்சு. மொறக்காரங்க தண்ணி எடுக்க வாங்க…” ஐந்து பேர் கிளம்பினர் ஈரத்துணியுடன் தண்ணீர் கொண்டுவரப்பட்டது. சுவிட்சை நிறுத்திவிட்டு ஐஸ் பெட்டியின்   மூடியைத் திறந்தார். கண்கள் அடையவே இல்லை. நன்றாக விழித்துக்கொண்டு படுத்திருப்பது போலிருந்தது.  நான்குபேர்  சேர்ந்து பொணத்தைத் தூக்கி வந்து வாசலில் போடப்பட்ட கட்டலில் குளிப்பாட்டுவதற்காகப் படுக்கவைத்தனர்.

“அரப்பு வெக்கறவங்கல்லா வந்து வையுங்க…”

ஒரு சின்ன பானையில் அரப்பும் இன்னொரு பானையில் தேங்காய் எண்ணெயும், ஒரு குண்டாவில் தண்ணியும் தலைமாட்டில் வைக்கப்பட்டன. ஒவ்வொருவராக வந்து இடது கையில் எண்ணெய் தொட்டு அரப்பைத்தொட்டு தலையில் வைத்து விட்டு அங்கேயே பாத்திரத்தில் வைத்திருந்த தண்ணீரில் கையை நனைத்துத் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த துணியில் துடைத்து விட்டுச் சென்றனர்.

“பெரியவரு கையில பணம் வெச்சு வாங்கறவங்கெல்லா வாங்குங்க…..” என்றுகூறிவிட்டு   மாரிமுத்து மேனியில் போர்த்தியிருந்த வெள்ளைத் துணியை அகற்றினார்.

‘சுடுகாட்டுக்கு எடுத்திட்டுப்போகும்போது கண்களை மூடிவிட்டு ஒடனே தூக்கிக்கலாம்னு மாரிமுத்து எண்ணினார். என்னமோ சொல்ல வந்து சொல்ல முடியாம போயிருப்பாரோ கண்கள் திறந்து இருக்கக்கூடாது.’

கையில் பணம் வைத்து வாங்குவதற்காகக் கையை விரித்த போது வலது கை இறுக மூடியிருந்தது. மாரிமுத்து வருணை   அழைத்தார்.

 “இங்க பாருப்பா, அப்பா கையை இறுக்கமா மூடி இருக்காரு கையில் என்னமோ வச்சிருக்காரு.”

விரல்களைப் பலவந்தமாக விரித்தார் ஒரு தினசரி கேலண்டர் பேப்பரை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தார். வருண் அதை எடுத்து மெதுவாக விரித்துப்பார்த்தான்.  கைகள்  ஆடி ஆடி எழுதப்பட்டதுபோல எழுத்துகள் கோணல் மாணலாக இருந்தன. வருண் அக்கேலண்டர் பேப்பரை பெரிய அத்தையிடம் கொடுத்தான். பெரிய அத்தைக்குக் கண்கள் சரியாகத்தெரியாததால் அருகில் நின்றிருந்த இன்னொரு தங்கையும் எட்டிப்பார்த்தாள்.  இருவரும்  சேர்ந்து வாசித்துப் பார்த்தனர்.

“சா….ப்பி…..ட்டு போ…ங்….க”

என்று கிறுக்கப்பட்டிருந்தது.  வாசித்ததும் அனைவரின் அழுகை சத்தமும் அதிகமானது.

ராமகிருஷ்ணனின் கண்கள்  மெதுவாகத் தானாகவே அடைந்தன.

நிர்மலா ராகவன்

அன்று பொது விடுமுறை. நண்பர்கள் இருவரும் வழக்கம்போல், ஒரு சினிமா தியேட்டருக்கு வந்திருந்தனர். அவர்களுக்குப் பிடித்த நடிகர், கவர்ச்சியைக் காட்ட அஞ்சாத நடிகை. வேறென்ன வேண்டும்!

“எப்போ இந்தப் பொண்ணுங்க பிரதம மந்திரி, ஜனாதிபதின்னு ஆக ஆரம்பிச்சாங்களோ, அப்பவே நமக்கு கெட்ட காலம் ஆரம்பிச்சுடுச்சு!”

கலகலப்பாகவே பார்த்துப் பழகிய நண்பன் இப்படி அலுத்துக்கொள்வதைப் பார்த்த வாசுவுக்கு அதிசயமாக இருந்தது. எதுவும் பேசாது, கோபியையே பார்த்தான்.

“எங்கம்மா காலத்திலே `கல்யாணம்’னா, பொண்ணுபாக்கறதில ஆரம்பிக்கும். இல்லியா?”

“இப்போ மட்டும் என்னவாம்? என் தங்கைக்கும் அப்படித்தான் நடந்திச்சு. அவ குட்டைப்பின்னலை மறைக்க நீளமா ஒரு சவுரி வெச்சு.. ஏதேதோ பித்தலாட்டம்! `சாதாரணமா நட. ரொம்ப மெதுவா வேணாம். கால் நொண்டியான்னு பாப்பாங்க’, அப்படி, இப்படின்னு!”

அவன் அங்கலாய்ப்பைக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாது, “எனக்குப் பாத்திருக்கிற பொண்ணு வெளிநாட்டில படிச்சு, அங்கேயே கொஞ்ச காலம் வேலையும் பாத்ததில நம்ப கலாசாரத்துக்கு ஒத்து வரமாட்டேங்குது!” என்று அங்கலாய்த்தான் கோபி.

“மினிஸ்கர்ட்தான் போடுவாங்களா?”

“அதில்லே. `இது என்ன கெட்ட வழக்கம், பொண்ணு பாக்கறதுன்னு? நான் என்ன, சந்தையில் விக்கற மாடா? நான் ஒத்துக்க மாட்டேன். நான் ஆண்பாக்கப்போறேன்’, அப்படின்னு வாய்க்கு வந்தபடி..,” என்று பொரிந்தான். “இவ ஆண்பாக்க நான்தான் மாட்டிக்கிட்டேன். அம்மாவோ, `நம்ப தகுதிக்கு இது பெரிய எடம்டா. நாம்பதான் கொஞ்சம் விட்டுக்குடுத்துப்போகணும்,’ அப்படின்னு எனக்கு வேப்பிலை அடிக்கறாங்க”.

வாசு சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டான். “எப்படியோ, கல்யாணம் ஆனா சரி. நல்லா சம்பாதிக்கிற பொண்ணு. வாழ்க்கை ஈசியா இருக்கும். விட்டுடாதே!”

“இப்போ நான் என்ன செய்யணும்? ஆடத் தெரியுமா, பாடத் தெரியுமான்னு கேட்டா?”

“ஏதாவது மந்திரத்தைச் சொல்லு. `நான் என்ன, மைக்கல் ஜாக்சனா?’ அப்படின்னு நைசா நழுவிடு. பெண்டாட்டியைப்  பறிகுடுத்தவன்மாதிரி, இப்படி சவரம் பண்ணாம போய் நிக்காதே. பளிச்சுனு டிரெஸ் பண்ணிக்கிட்டு, குனிஞ்ச தலை நிமிராம..”.

“ஒன்கிட்டப்போய் பேசறேனே!”

அதற்குள் படம் ஆரம்பிக்கவே, இருவரும் தியேட்டருக்குள் நுழைந்தனர். இருட்டில் எவரெவர் காலையோ மிதிக்க, `குடிகாரனுங்க!’ என்ற வசவு கிடைத்தது.

கோபியின் தாய் ஜானகி அவனை ஏற இறங்கப் பார்த்தாள். பட்டு குர்த்தாவில் ஜொலித்த இவனை எந்தப் பெண்ணுக்குத்தான் பிடிக்காமல் போகும் என்று அவளது எண்ணம் போயிற்று.

வாசலில் கார் நின்ற ஒலி. “வாங்க, வாங்க,” என்று கூவியபடி அவள் ஓட, கோபி எட்டிப்பார்த்தான்.

ஜீன்ஸ் அணிந்த பெண். வயிறு தெரிய ஒரு குட்டைச்சட்டை.

“அம்மா வரலியா?”

“பொண்ணு பாக்கத்தான் அப்படி அக்கா, பெரியம்மா, மாமா, அத்தைன்னு பத்துப்பேர் பையன்கூட வருவாங்க. பாவம், அந்தப் பொண்ணு பயந்தேபோயிடும். ஒங்க மகனும் அப்படி பயந்துடக் கூடாது, பாருங்க! அதான் நான் மட்டும் வந்தேன்”.

தான் ஒதுங்கிக்கொள்வதுதான் மரியாதை என்று முடிவெடுத்த ஜானகி, “கோபி! வடை, கேசரி எல்லாம் எடுத்துட்டு வாப்பா,” என்று அருமையாகக் குரல்கொடுத்தாள்.

உள்ளேயிருந்து வந்தவன், “மேசைமேலதானே இருக்கு. அவங்களே எடுத்துச் சாப்பிடட்டுமே!  கையிலே கொண்டு குடுக்க நான் என்ன, ஹோட்டல் சர்வரா?” என்று இரைந்தான்.

அவன் சொற்களைவிட தோற்றம் தாயை இன்னும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. பளபளப்பான குர்த்தா இருந்த இடத்தில் இப்போது கசங்கிய டி-ஷர்ட்!

“கலிகாலம்! மாடர்ன்ங்கிற பேர்ல எப்படி எப்படியோ நடக்கிறாங்க! நாம்ப ஏதாவது சொல்லப்போனா, `பழங்காலம்’னு கேலி!” என்று முணுமுணுத்தபடி உள்ளே விரைந்தாள்.

“என் பேர் விஜ்லா (VIZLA),” என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டாள் அப்பெண். “நீங்க எப்போ பட்டம் வாங்கினீங்க?” என்று நேரிடையாக விஷயத்துக்கு வந்தாள்.

“அதுவா? அது வந்து..,  நான் நாலாவது படிக்கிறப்போ வாங்கினேன். நீலக்கலர். ஜோரா பறக்கும்”.

அவள் சிரித்தாள். “நகைச்சுவையா பேசறீங்க. எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு”.

“எதைப் பிடிச்சிருக்கு? என்னையா, என் பேச்சையா?”

அவள் முகம் சிவந்தது.

ஹை! இவளுக்கு வெட்கப்படக்கூடத் தெரியுமா? தேவலியே!

“நான் எதுக்கு ஒங்களை ஆண்பாக்க வந்தேன், தெரியுமா?”

“சொன்னாத்தானே தெரியும்?”

“பொண்பாக்க வரப்போ, ஒரு பொண்ணை எப்படியெல்லாம் கஷ்டப்படுத்தறீங்க! `இப்படி நடக்கணும், இப்படி உடுத்தணும்’னு எல்லா சொந்தக்காரப் பொண்ணுங்களும் அவளைப் பாடுபடுத்திடுவாங்க. `ரொம்பப் பேசிடாதே. வாயாடின்னு நினைச்சுக்கப்போறாங்க’ன்னு அவ வாய்க்குவேற பூட்டு. ஆம்பளைங்களுக்கும் எங்க கஷ்டம் புரிய வேணாமா? அதான் இந்த ஐடியா எடுத்தேன்”.

அவளே தொடர்ந்தாள். “நீங்க பரவாயில்ல. ரொம்ப அலட்டிக்காம, நீங்க நீங்களாவே இருந்துட்டீங்க. இந்த டி_ஷர்ட்!” விழிகள் விரிய, அவள் சிரித்தாள்.

அவளிடம் அவனுக்கு ஒன்றுதான் புரியவில்லை. “இது என்ன பேரு, விஜ்லான்னு?”

“கல்யாணப் பத்திரிகையிலே போடுவாங்க. அப்போ பாத்துக்குங்க,” என்றாள் விசாலாட்சி.

நிர்மலா ராகவன்

மதிய இடைவேளை. அலவலக காண்டீனில் சாப்பிட்டுத் தொலைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும்போதே சுயபரிதாபம் பொங்கி  எழுந்தது வேலுவுக்கு.

பின் என்ன, அவனவன் மனைவி அருமையாகச் சமைத்துக்கொடுத்ததை அவளே அருகில் இருப்பதுபோல் அனுபவித்துச் சாப்பிட, இவன் மட்டும் உப்பு அதிகமாக, அரைகுறையாக வெந்ததை அள்ளிப் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும். சமையலறைப்பக்கமே தலைவைத்துப் படுக்காதவனெல்லாம் அயல்நாட்டுக்கு வந்து சமையல் செய்கிறான், பாவி!

வேலுவின் வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக்கொள்ளவே வந்தவன்போல் அருகில் வந்தான் சாமி.

“இன்னும் மாமியார் வீட்டிலதான் இருக்காங்களா?” என்று அக்கறையாக விசாரித்தான்.

அவனை ஒருமுறை சோகமாகப் பார்த்துவிட்டு, தலையைக் குனிந்துகொண்டான் நம் கதாநாயகன். `தெரிந்துகொண்டே கிளறுகிறான் தடியன்!’ என்று மனதிற்குள் வைதான்.

சாமியோ எளிதாக அந்த இடத்தைவிட்டுப் போவதாக இல்லை. “அப்படி என்னதான் சண்டை ஒங்களுக்குள்ளே?” என்று துருவினான்.

ஒரு பெருமூச்சுடன் சொல்ல ஆரம்பித்தான் வேலு. “நம்ப ஆபிசில எல்லாரும் சேர்ந்து மூணு நாள் கெண்டிங் ஹைலாந்துக்கு பிக்னிக் போனோம், இல்லியா? அப்போ..”என்றவன் தொண்டையைக் கனைத்துக்கொண்டு, “எனக்கு குளிர் தாங்கல,” என்று ஏதோ சொல்ல, நண்பன் புரிந்துகொண்டு தலையாட்டினான். “குளிருக்கு அடக்கமா மிஸ் வாங்குடன் ஒண்ணா, ஒரே ரூமில இருந்தியாக்கும்! அதுக்கு எப்பவுமே ஒன்மேல ஒரு கண்ணு!”

“சேச்சே! போரடிக்குதுன்னு அவதான் என் ரூமுக்குள்ள வந்தா. சும்மா பேசிட்டு இருந்தோம். அவ்வளவுதான்!”

கேலிச்சிரிப்புடன், “நம்பறேன்,” என்ற நண்பன் சற்று யோசித்து, “எவன் வத்திவெச்சானோ! இதுக்குத்தான் உள்ளூரில மாமியார் வீடு இல்லாத பொண்ணாப்பாத்து கட்டியிருக்கணும்,” என்று காலங்கடந்து முணுமுணுத்தான்.

“ஆகிற வழியைச் சொல்லுவியா!”

“நீ போய் கூப்பிடேன்!”

“ஒடனே வந்துடுவாளா?”

“லேடீஸ் அவ்வளவு சீக்கிரம் மசியமாட்டாங்க.` நீ இல்லாம வீடு வெறிச்சுனு இருக்கு. சாப்பாடே இறங்க மாட்டேங்குது’ன்னு ஏதாவது வசனம் எடுத்துவிடு”.

“இதெல்லாம் போன தடவையே சொல்லியாச்சு”.

“இப்படிச் சொல்லிப்பாரேன். ‘ஒன்னோட சேர்ந்து வாழ ஆரம்பிச்சப்போதான் நான் முழுமையா ஆனமாதிரி இருக்கு’, இப்படி ஒரு இளிச்சவாயன் சொன்னா எந்த மனைவிக்கும் கண் கலங்கிடும்”.

“நம்பறமாதிரி ஏதாவது ஐடியா குடுப்பா”.

“அட, சொல்றேன், நம்பமாட்டேங்கிறியே! ஒரு படத்தில இப்படித்தான் மனைவியை வழிக்குக் கொண்டுவர்றான் கதாநாயகன்”. அடித்துச்சொன்னான் சாமி.

அறிவுரை பலத்தது. “அதோட, ‘ஸாரி, ஸாரி’ன்னு திரும்பத் திரும்பச் சொல்லணும்.  தலையைக் கலைச்சு விட்டுக்கிட்டு, மூஞ்சியைச் சோகமா வெச்சுக்க. ரெண்டு மூணு நாள் சவரம் வேண்டாம்”.

நண்பன் சொன்னதையெல்லாம் ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டு, மாமியார் வீட்டுக்குப் போனான் வேலு.

“எங்கே வந்தீங்க?”

மனைவியின் கட்டைக்குரலும் மிரட்டலும் புதிதல்ல என்றாலும் சற்று பயம் ஏற்பட்டது. பெரிதாக ஒரு மூச்சை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டான்.  “நீ இல்லாம..,” என்று ஏதோ ஆரம்பித்தான். மற்றதெல்லாம் மறந்துபோயிற்று.

பேச்சு சப்தம் கேட்டு வெளியே வந்த மாமியார், “உள்ளே வா!” என்று மகளை ரகசியக் குரலில் அழைத்துப்போனாள்.

“எத்தனை நாள் இங்கேயே தங்கப்போறே? போய், அவர் காலிலே விழுந்து, `என்னை மன்னிச்சு ஏத்துக்குங்க’ன்னு கெஞ்சலாச் சொல்லு”. இணையத்தில் பலரும் பார்த்ததை மாமியாரும் பார்த்திருந்தாள்.

“யார், யாரை மன்னிக்கிறது? நானா தப்பு பண்ணினேன்?” குரல் கத்தலாக வெளிப்பட்டது. “நானா வீட்டில பெண்டாட்டியை விட்டுட்டு, கண்டவளோட வெளியூரில  ரும் போட்டுத் தங்கினேன்?”

“என்ன இருந்தாலும், நீ  ஒரு பொண்ணு. விட்டுக்குடுக்கறதுதான் வாழ்க்கை”. மாமியார் தத்துவத்தில் இறங்கினாள். “இந்தமாதிரி சமாசாரத்துக்கெல்லாம் அப்பாவை நான் பிரிஞ்சிருந்தா, நீ பிறந்திருக்கவே முடியாது. ஒங்கப்பா ஆடாத ஆட்டமா!”

சற்றுநேரம் அங்கே  மௌனம் நிலவியது. ஒட்டுக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த வேலு மனைவியின் பதில் என்னவாக இருக்கும் என்று காதைத் தீட்டிக்கொண்டான்.

“சரிம்மா. நீ இவ்வளவு சொல்றதால போறேன். ஆனா, செய்யாத தப்புக்காக மன்னிப்பெல்லாம் கேக்கமாட்டேன்”.

தான் ஸாரி சொல்லவேண்டிய அவசியமே இல்லாமல் செய்துவிட்ட மாமியார்மேல் அன்பு சுரந்தது வேலுவுக்கு.

“நீங்களும் எங்ககூட வாங்களேன், அத்தை!” என்றான் உபசாரமாக. மகளைவிட அனுபவம் அதிகம் இருந்ததால் அவளுடைய சமையல் இன்னும் ருசியாக இருக்கும் என்று சப்புக்கொட்டியது அவன் நாக்கு.