Category: பொது

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பாவேந்தர் பாரதிதாசன் தாம் சார்ந்திருந்த திராவிட இயக்கத்தின் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பரின் இராமாயணப் பாத்திரப் படைப்புகளை விமர்சித்தவர்; கம்பர் எதிர்நிலைத் தலைவனாக (Antagonist) உருவகித்த இரணியனைத் தலைவனாக்கிக் காப்பியம் படைத்தவர். எனினும், கம்பரின் கவிநயத்திலும் கற்பனை வளத்திலும் ஈர்ப்பும் ஈடுபாடும் கொண்டவர்.

கம்பரின் கவிநயத்தில் பாரதிதாசனுக்கிருந்த ஈடுபாட்டை அவரின் பாடல்களில் நாம் தெளிவாகவே காணமுடிகின்றது; சான்றுகளாகச் சிலவற்றைக் காண்போம்.

மிதிலையில் இராமன் சிவதனுசை முறித்த பின்னர்ச் சீதையை மணமகளாக அணிசெய்து மண்டபத்துக்கு அழைத்துவருகின்றனர் அரண்மனைப் பெண்டிர். அழகரசி சீதை புத்தாடையும் அணிமணிகளும் புனைந்து பெடையன்னம் என நடை பயின்றுவந்து தன் தந்தை சனகனின் ஆசனத்துக்கு அருகிலிருந்த ஆசனத்தில் அமர்கின்றாள்.

இராமன் அவளைக்கண்டு பரவசமுற்றிருக்கையில், இராமனை மிதிலைக்கு அழைத்துவந்த விசுவாமித்திர முனிவன் சீதையைப் பார்க்கிறான்.

”அடடா…உயர்குல மாதர்க்கெல்லாம் ஆதாரம் இவளே; சிவதனுசை முறித்தால் கிடைக்கக்கூடிய பரிசு, பார்வையிலேயே ஆளைக்கொல்லும் நஞ்சுடைக் கூர்விழிகளுடைய மலர்மங்கையாகிய இந்தச் சீதையே என்பதை மட்டும் பச்சைமாமலை மேனியனாகிய இராமன் அறிந்திருந்தால் இந்தச் சிவதனுசு என்ன…ஏழு மலைகளைக் கொண்டுவந்து வைத்தாலும் பொடிப் பொடியாக்கியிருக்க மாட்டானோ?” என்று எண்ணுகின்றான்.

”…பச்சைமலை யொத்த படிவத்து  அடல்இராமன்
நச்சுடை வடிக்கண்மலர் நங்கை இவளென்றால்
இச்சிலை கிடக்க மலைஏழையும் இறானோ?” (கம்ப. கோலங்காண் படலம்)

இந்த உவமை பாவேந்தர் பாரதிதாசனைப் பெரிதும் கவர்ந்திருக்கின்றது. தக்க சமயத்தில் இதனைப் பயன்படுத்த எண்ணியிருந்தவர், சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல் எனும் தம்முடைய குறுங்காப்பியத்தில் அதன் தலைவன் குப்பன் தன் காதலியின் விருப்பத்தைச் சிரமேற்கொண்டு நிறைவேற்ற முற்படுகையில்,

”கண்ணின் கடைப்பார்வை காதலியர் காட்டிவிட்டால்
மண்ணில் குமரருக்கு மாமலையும் ஓர் கடுகாம்” என்றுரைக்கின்றார்.

’பரிசாய்க் கிடைக்கப் போகின்றவள் சீதையென்றால் இந்தச் சிலையென்ன? பல மலைகளைத் தூளாக்குவான் இராமன்!’ எனும் கம்பரின் கற்பனையே, காதலியரின் கடைக்கண் பார்வை கிடைத்துவிட்டால் குமரர்க்கு மாமலையும் சிறுகடுகு எனும் பாவேந்தரின் பாடலில் புதுக்கோலம் காண்கின்றது.

கம்பராமாயணத்தில் மற்றொரு காட்சி!

வனவாசத்தின்போது பஞ்சவடி எனுமிடத்தில் பர்ணசாலை அமைத்து இராம இலக்குவரும் சீதையும் தங்கியிருந்தனர். இராமன் மாரீச மாயமானைத் துரத்திச் சென்றபின் தொலைவில் அவன் குரலில் ஓர் அலறல் சத்தம் கேட்கிறது; அதனால் அச்சமுற்ற சீதை, அவனுக்கு ஆபத்து என்றுகருதி இலக்குவனை அங்கே வலுக்கட்டாயமாக அனுப்பிவிட்டுப் பர்ணசாலையில் தனித்திருக்கின்றாள். அந்த வேளைக்காகவே காத்திருந்த இராவணன் அவளைப் பர்ணசாலையோடு தூக்கிச் சென்றுவிடுகின்றான்.

இராம இலக்குவர் திரும்பவந்து பார்த்தபோது பர்ணசாலையில் சீதை இல்லை. கவலையோடு அவளைத் தேடிக்கொண்டு வருகின்றனர் இருவரும். இரவு வருகின்றது; அஃது இராமனின் துயரைக் கூட்டுகின்றது. ”இந்தக் கொடிய கங்குல், சானகியின் கண்களை விடவும் நீண்டதோ?” என்று அவளை நினைந்து பெருமூச்செறிகின்றான் இராமன்.

”…தண்நறுங் கருங்குழல் சனகன் மாமகள்
கண்ணினும் நெடியதோ கொடிய கங்குலே?” (கம்ப. அயோமுகிப் படலம்)

வானை நோக்குகிறான்! அங்குள்ள விண்மீன்கள்மீது அவன் பார்வை பதிகின்றது.

“அழகான நிலவுபோல் உதித்த சூரியனின் ஊழித் தீயை ஒத்த வெம்மைமிகு கதிர்களால் சுடப்பட்டுக் கொதிப்பேறிய வானத்தின் உடம்பெல்லாம் தோன்றிய கொப்புளங்களோ இந்த விண்மீன்கள்?” எனும் விசித்திர எண்ணம் எழுகின்றது மனப்புழுக்கத்தில் இருக்கும் அவனுக்கு!

”அப்புடை அலங்குமீன் அலர்ந்ததாம் என
உப்புடை இந்துஎன்று உதித்த ஊழித்தீ
வெப்புடை விரிகதிர் வெதுப்ப மெய்யெலாம்
கொப்புளம் பொடித்ததோ கொதிக்கும் வானமே?” (கம்ப. அயோமுகிப் படலம்)

சூரியனைக் கனல் கக்கும் நிலவாக உருவகிக்கும் கம்பர், அந்தக் கனலால் வானத்தின் உடம்பில் தோன்றிய கொப்புளங்களோ விண்மீன்கள் என்று கேட்பது அவர் கவிச்சக்கரவர்த்தி மட்டுமல்லர்; கற்பனையின் சக்கரவர்த்தியும்கூட எனும் எண்ணத்தை நமக்குத் தோற்றுவிக்கின்றது.

இந்தக் கற்பனையும் பாவேந்தரின் உள்ளத்திரையில் ஓவியமாய்ப் பதிந்துவிட்டது. ஆதலால், ’அழகின் சிரிப்பு’ எனும் தமது கவிதைத் தொகுதியில் ’வான்’ எனும் தலைப்பில் பாட்டாளி வர்க்கத்தினரின் பாடுகளைப் பதிவுசெய்திருக்கும் பாடலில் இதனைத் தக்க வகையில் சேர்த்திருக்கின்றார்.

”மண்மீதில் உழைப்பாரெல்லாம் வறியராம் உரிமைகேட்டால்
புண்மீதில் அம்புபாய்ச்சும் புலையர் செல்வராம் இதைத்தன்
கண்மீதில் பகலி லெல்லாம் கண்டுகண்டு அந்திக்குப்பின்
விண்மீனாய்க் கொப்பளித்த விரிவானம் பாராய் தம்பி! ” 

”மண்மீதில் மாடாய் உழைப்பவரெல்லாம் வறியராகவும் அவர்களை ஏய்த்துப் பிழைப்பவரெல்லாம் வளமை படைத்தவராகவும் வாழும் முறையற்ற நிலைகண்டு பகலெல்லாம் சினத்தீயில் குமுறிக்கொண்டிருந்தது வானம்; அந்தக் குமுறல் அந்திக்குப்பின் அதன் உடலெங்கும் கொப்புளங்களாய் வெடித்தது; அவைதாம் வானில் தெரியும் விண்மீன்கள்!” என்பது இப்பாடலின் கருத்து.

சூரியனின் வெங்கதிர்களின் தாக்கத்தால் வானின் உடலில் தோன்றிய கொப்புளங்கள் விண்மீன்கள் என்று கம்பர் சொல்ல, பாட்டாளி வர்க்கத்தினரின் பாடுகளால் வானம் கொதிப்படைந்து அதனால் அதன் உடலில் தோன்றிய கொப்புளங்களே விண்மீன்கள் என்கிறார் பாவேந்தர்.

கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பரின் கற்பனைகளுக்குத் தம் பாத்திறத்தால் மேலும் மெருகூட்டியிருக்கிறார் பாவேந்தர் பாரதிதாசன் என்பதைத்தானே இப்பாடல்கள் புலப்படுத்துகின்றன?

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. பாரதிதாசன் கவிதைகள் – அருள்சுடர் பதிப்பகம்.

 

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 19 திருநாவுக்கரசர் நாயனார் – பகுதி 2

 

 

மொழியும் இனமும்

நம் மொழி இலக்கியத்துள் முதன்முதலாக மொழிவழித் தேசிய இனம் என்ற புதிய மரபினைத் தோற்றுவித்த பெருமை அப்பரடிகளையேச் சாரும்! ‘தமிழன்’ என்ற சொல்லையும் முதன்முதலில் கூறிய முதல் தமிழரும் அவரே!

ஆரியன் கண்டாய், தமிழன் கண்டாய்’ (6-23-5)

இதன் பொருட்டே திருநாவுக்கரசர் நாயனார் பெருமானை ‘தமிழ் மொழித் தலைவர்’ எனக் குறிப்பிடுகிறார் போலும் சேக்கிழார் பெருமான்.

சண்பைநா டுடைய பிள்ளை தமிழ்மொழித் தலைவ ரோடு

மண்பயில் சீர்த்திச் செல்வமாமறைக் காடு வைகி, என்கிறார்.

அப்பரடிகள் தருமசேனர் எனும் சமணராய் இருந்தபோது அவர்களோடு கூடியிருந்து அவர்தம் சோற்றை உண்ட தன் உடல் மாசுபட்டுள்ளதோ என்று அவருடைய உள் மனது வருந்த, அந்த மாசைப் போக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார். பொதுவாக இத்தகைய மாசு நீங்க வேண்டுமானால் ஒன்று நீரால் அல்லது தீயால் மட்டுமே ஆகும் என்ற எண்ணத்தில் தன் உடலை இந்த இரண்டு முறையிலும் தூய்மை செய்ய விழைந்தார். முதல் முறையாக திருக்கெடில நதியில் நீராடி அப்பாவத்தைப் போக்க முனைந்தார். அடுத்து எஞ்சிய மாசும் பாவமும் தீயால் சுட்டெரிக்க முடிவெடுத்தவர், தூங்கானை மாடத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் சுடர்கொழுந்தீசரைப் பார்த்து வழிபட்டு ஓர் விண்ணப்பமும் வைத்தார்.

 பொன்னார் திருவடிக் கொன்றுண்டு

  விண்ணப்பம் போற்றிசெய்யும்

என்னாவி காப்பதற் கிச்சையுண்

  டேலிருங் கூற்றகல

மின்னாரு மூவிலைச் சூலமென்

  மேற்பொறி மேவுகொண்டல்

துன்னார் கடந்தையுள் தூங்கானை

  மாடச் சுடர்க்கொழுந்தே

இடவம் பொறித்தென்னையேன்று கொள்ளாயிருஞ் சோலை திங்கள்

தடவும் கடந்தையுள் தூங்கானை மடத்தெந்தத்துவனே

அப்பரடிகள் சிவபெருமானிடம், “என் உடம்பில் உயிர் இருக்க வேண்டும் என்பது உமது விருப்பமாயின் எனது தோளில் இடபச் சூலக்குறி பொறிக்க வேண்டும்” என்று விண்ணப்பித்தார். சிவகணம் மூலமாக இடபச் சூலக்குறிகளைப் பொறிக்கச் செய்தார். அப்பரடிகளும் அகம் குளிர்ந்தார். வாகீசப் பெருமான் பெண்ணாகடத்தினின்றும் புறப்பட்டுத் தில்லை சென்று கூத்தப் பெருமானின் ஆனந்தத் திருக்கூத்தினைக் கண்டு களிப்புற்றவர், ‘கருநட்ட கண்டனை’ எனும் திருவிருத்தம், ‘பத்தனாய்ப் பாடமாட்டேன்’ என்னும் திருநேரிசை, ‘அன்னம் பாலிக்கும் தில்லை’ எனும் திருக்குறுந்தொகை, ‘அரியாணை அந்தணர் தம் சிந்தையானை’ எனும் பெயரில் திருத்தாண்டகம் முதலிய பலப்பல பதிகங்கள் பாடி மகிழ்ந்து துதித்தார்.

திருஞானசம்பந்தப் பெருமானின் சைவத்திருப்பணி பற்றி அறிந்த நாவுக்கரசர் அவரைக் காண சீர்காழி எனும் திருத்தலம் நோக்கிச் சென்றபோது சம்பந்தரும் ‘அப்பரே வாருங்கள்’ என்று அன்போடு எதிர்கொண்டழைத்தார். இருவரும் திருமறைக்காடு சென்று வேதத்தால் பூட்டப்பட்ட ஆலய மணிக்கதவை தமிழ் பண்ணிசைப்பாடி திறக்கவும் மீண்டும் மூடவும் செய்தனர். சில நாட்கள் அவருடன் தங்கியிருந்தவர் பின்னர் விடைபெற்று சோழ நாட்டு திருத்தலங்கள் பலவற்றிற்கும் சென்று வழிபட்டு, திருச்சத்திமுற்றம் எனும் திருத்தலம் சென்றடைந்தார்.

கோவாய் முடுகி யடுதிறற்

  கூற்றங் குமைப்பதன்முன்

பூவா ரடிச்சுவ டென்மேற்

  பொறித்துவை போகவிடின்

மூவா முழுப்பழி மூடுங்கண்

  டாய்முழங் குந்தழற்கைத்

தேவா திருச்சத்தி முற்றத்

  துறையுஞ் சிவக்கொழுந்தே.

திருச்சத்திமுற்றத்து சிவக்கொழுந்தீசரிடம் தம்முடைய நீண்ட நாள் பேரவாவை நிறைவேற்றித் தருமாறு வேண்டி நின்றார். ஈசனின் அழகிய பொன் போன்ற திருவடியை தம் தலைமேல் சூட்டியருள வேண்டும் என்ற வேண்டுதலை வைத்தார். எம்பெருமானும் நல்லூருக்கு வா என்று பணித்தார். நல்லூர் சென்று பாதம் பணிந்த அப்பரடிகளைப் பார்த்து, ‘உம்முடைய நினைப்பதனை முடிக்கின்றோம்’ என்றவர் தம் சென்னிமிசை பாதமலர் சூட்டினான் சிவபெருமான். நாவுக்கரசரும் திருத்தொண்டகச் செந்தமிழ்ப் பாமாலை பாடிப் பரவினார். இப்பதிகத்தில் பாடல்தோறும் இறுதி அடியில்,

திருவடி என் தலைமேல் வைத்தார்

நல்லூ ரெம் பெருமானார் நல்லவாறே

என தம்மை ஆட்கொண்ட  நல்லூர் எம்பெருமானின் கருணைத் திறத்தை வியந்துருகிப் போற்றுகின்றார்.

பின்னர் திருப்பழன நாதரை வழிபட எண்ணி திங்களூர் என்ற ஊரின் வழியே சென்றார். அங்கு தமது பெயரால் சோலைகள், குளங்கள், சாலைகள், தண்ணீர்பந்தல் முதலிய அறங்களை அப்பூதியார் என்ற பெருமகனார் செய்து வருவதைக் கண்டு அதிர்ச்சியுற்றார். அப்பூதி அடிகள் நாயனாரைச் சந்தித்து, திருவமுது செய்ய அவரது வீட்டிற்குச் சென்ற போது அரவத்தால் மாண்ட அப்பூதி அடிகளாரின் மூத்த மகனை, ‘ஒன்றுகொலாம்’ எனும் திருப்பதிகம் பாடி உயிர்ப்பித்துப்  பின் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.

திங்களூரை விட்டுப் புறப்பட்ட திருநாவுக்கரசு நாயனார் திருப்புகலூரை அடைந்தபோது அங்கு வந்த திருஞானசம்பந்தமூர்த்தி நாயனாரை மீண்டும் சந்தித்து, இருவரும் திருவீழிமிழலை சென்றடைந்தனர். அப்போது அங்கு நாடு வளம் இன்றி வறட்சியுற்றிருந்தது. மக்கள் உண்ண உணவின்றி துன்பத்துக்கு ஆளாகியிருந்தனர். மக்களின் துன்பம் தீர நாட்டில் பஞ்சம் ஒழிய வேண்டும் என்ற பிரார்த்தனையுடன் கண்ணயர்ந்தனர். பெருமக்கள் இருவரின் கனவிலும் இறையனார் வந்து அருளியதன் பேரில், விண்ணிழி விமானநாதன் ஆலயத்தைச் சென்று வணங்கி காழிப்பிள்ளையார் கிழக்கு வாயில் பலிபீடத்தை அடைந்தார். அங்கு ஒரு பொற்காசு இருப்பதை அறிந்து அதனை வணங்கி எடுத்தார். அப்பரடிகளும் மேற்கு வாயிலில் பலிபீடத்திலிருந்து பொற்காசை எடுக்க இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் இரு மடங்கள் அமைத்து மக்களுக்கு அன்னதானப் பணிபுரிந்தனர்.

அதன் பின்னர் இருவரும் அங்கிருந்து புறப்பட்டு திருமறைக்காடு (தற்போது வேதாரண்யம் என்று வழங்கப்படுகிறது) சென்று வேதங்களால் பலகாலம் அடைக்கப்பட்டிருந்த கதவினைத் திறக்கவும் மூடவும் பாடியருளினர்.

திறக்கப் பாடிய என்னினும் செந்தமிழ்

உறைப்புப் பாடி அடைப்பித்தார் உந்நின்றார்

மறைக்க வல்லேரோ தம்மை திருவாய்மூர்ப்

பிறைக்கொள் செஞ்சடையார் இவர் பித்தரே

திருஞானசம்பந்தமூர்த்தி நாயனார் பாண்டிமாதேவியின் அழைப்பை ஏற்று மதுரையை நோக்கிப் புறப்பட்டவுடன், திருநாவுக்கரசு நாயனார் பெருமான் சோழ நாட்டுத் தலங்களைத் தொடர்ந்து தரிசித்துத் திருத்தொண்டு செய்து வந்தார். சமணர்களால் மறைக்கப்பட்டிருந்த பழையாறை வடதளி ஆலயத்தை மீண்டும் திறந்து தரிசிக்காமல் செல்வதில்லை என்று உண்ணா நோன்பு மேற்கொண்டார். எம்பெருமானும் பழையாறை நகரில் வாழும் மன்னன் கனவில் தோன்றி, உண்ணாமை பூண்டிருக்கும் நாவுக்கரசர் வெளிப்படையாகக் கண்டு வழிபடும் வகையில் ஆவன செய்யுமாறு கூறி மறைந்தார். மன்னனும் நேரில் சென்று அப்பரடிகளின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி அவரோடு சென்று வடதளிநாதனை வணங்கி, புதிய கோபுரம் எழுப்பி பல நிவந்தங்களையளித்தான்.

பின்னர் நாவுக்கரசர் திருச்சிராப்பள்ளி, திருவானைக்கா, திருவெறும்பூர், திருப்பராய்த்துறை முதலிய பல தலங்களை வழிபட்டு பின் திருப்பைஞ்ஞீலியை அடைந்தார். அப்போது அவருக்குப் பசி மேலிட்டபோது, சிவபெருமான் கட்டமுது தந்தருளினார். தல யாத்திரையைத் தொடர்ந்து மேற்கொண்ட திருநாவுக்கரசு நாயனார், திருக்காளத்தியில் காளத்தியப்பரையும், கண்ணப்ப நாயனாரையும் தரிசித்துவிட்டு திருக்கயிலை யாத்திரை மேற்கொண்டார். உடல் தளர்ந்த நிலையிலும் உறுதி தளராத அவரை சிவபெருமான் அங்கு ஓர் தடாகத்தில் மூழ்கப் பணித்துத் திருவையாற்றில் திருக்குளத்தில் எழச் செய்து சிவனார் உமையம்மையோடு திருக்கோயில் காட்சியைத் திருநாவுக்கரசு நாயனாருக்குக் காட்டியருளினார்.

வேற்றாகி விண்ணாகி நின்றாய் போற்றி

        மீளாமே ஆளென்னைக் கொண்டாய் போற்றி

ஊற்றாகி உள்ளே ஒளித்தாய் போற்றி

        ஓவாத சத்தத் தொலியே போற்றி

ஆற்றாகி யங்கே அமர்ந்தாய் போற்றி

        ஆறங்கம் நால்வேத மானாய் போற்றி

காற்றாகி யெங்குங் கலந்தாய் போற்றி

        கயிலை மலையானே போற்றி! போற்றி!

எனும் போற்றித் திருத்தாண்டகம் பாடி திருஐந்தெழுத்தை ஓதி அவ்வாவியில் மூழ்கித் திருவையாற்றில் உள்ள ஒரு தடாகத்தில் தோன்றிக் கரையேறினார். சம்பந்தரிடம் விடைபெற்று பாண்டி நாடு சென்ற நாவுக்கரசர் அங்கு நெடுமாறன், மங்கையர்கரசியார், குலச்சிறையார் ஆகியோரின் விருந்தினராய்த் தங்கி அவர்களோடு தல யாத்திரை மேற்கொண்டு பல தலங்களையும் பணிந்து திருப்புகலூர் வந்து தங்கி புகலூர்ப் பெருமானை வணங்கி, உழவாரப் பணி செய்து மகிழ்ந்தார். அப்போது அவர், நின்ற திருத்தாண்டகம், தனித் திருத்தாண்டகம், மன்னுறைவோர் வாழ்பதிகள், வாழ்த்துத் திருத்தாண்டகம், திருநேரிசை, தனித்திருநேரிசை, ஆருயிர் திருவிருத்தம், தசபுராணத் தடைவு, பாவநாசத் திருப்பதிகம், அறைகூவும் திருப்பதிகம் முதலிய பாமாலைகளைப் பாடியருளினார்.

தமது 81வது வயதில் திருப்புகலூரை அடைந்த திருநாவுக்கரசு நாயனார் அங்கேயே தங்கித் உழவாரப் பணியைச் செய்தார். திருப்புகலூர் இறைவனை பல நாட்கள் தங்கி வணங்கிய அப்பரடிகள் உலக வாழ்வில் வெறுப்புற்று இறைவன் திருவடிப்பேறு எய்த விரும்பினார். திருப்புகலூர் இறைவன் தன்னை திருவடியில் இருத்திக் கொள்வான் என முன்னுணர்வு பெற்று திருப்பதிகங்கள் பாடினார்.

தன்னைச் சரணென்று தாளடைந்

  தேன்றன் அடியடையப்

புன்னைப் பொழிற்புக லூரண்ணல்

  செய்வன கேண்மின்களோ

என்னைப் பிறப்பறுத் தென்வினை

  கட்டறுத் தேழ்நரகத்ஹ்

தென்னைக் கிடக்கலொட் டான்சிவ

  லோகத் திருத்திடுமே

 

எண்ணுகேன் என்சொல்லி எண்ணு கேனோ

        எம்பெருமான் திருவடியே எண்ணி னல்லாற்

கண்ணிலேன் மற்றோர் களைக ணில்லேன்

        கழலடியே கைதொழுது காணி னல்லால்

ஒண்ணுளே ஒன்பது வாசல் வைத்தாய்

        ஒக்க அடைக்கும்போ துணர மாட்டேன்

புண்ணியா உன்னடிக்கே போது கின்றேன்

        பூம்புகலூர் மேவிய புண்ணி யனே.

எனவரும் திருத்தாண்டகத்தில் பாடியருளியபோது புகலூர்ப் புண்ணியன் கருவறையில் சோதி எழுந்தது. அச்சோதியிற் கலந்து நுண்ணறிய சிவானந்த வடிவேயாகி அண்ணல் சேவடிக்கீழ் எய்தி இன்புற்றார். அப்பரடிகள் சிவனடி சேர்ந்த திருநாளே சித்திரை சதயத் திருநாளாகும்.

 

திருநாவுக்கரசர் நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து

இன்று உலக நாடுகள் அனைத்தும் தனிமனிதச் சுதந்திரத்தை நிலைநாட்ட ஐ.நா. சபை என ஓர் அமைப்பை உருவாக்கியுள்ளார்கள். அந்த மாமன்றத்திலேயே அப்பரடிகளின் திருவாக்கு பொறிக்கத்தக்கதாகும்! உலக வரலாற்றில் ஒரு சர்வாதிகார ஆட்சியை எதிர்த்துத் தனி நபராக நின்று போர்ப்பரணி பாடிய முதற்குரல் எழுந்த இடம் நம் தமிழகத்துப் பாடலிபுத்திரமாகும். ஏழாம் நூற்றாண்டில் மக்கள் துணை இன்றி மகாதேவன் துணையோடு தன்னந்தனி மனிதராய் ஒரு மாபெரும் சாம்ராச்சியத்தையே  எதிர்த்துப் போராடியவர் நம் அப்பரடிகள்!

நாமார்க்குங் குடியல்லோம் நமனை யஞ்சோம்

        நரகத்தி லிடர்ப்படோம் நடலை யில்லோம்

ஏமாப்போம் பிணியறியோம் பணிவோ மல்லோம்

        இன்பமே எந்நாளுந் துன்ப மில்லை

தாமார்க்குங் குடியல்லாத் தன்மை யான

        சங்கரனற் சங்கவெண் குழையோர் காதிற்

கோமாற்கே நாமென்றும் மீளா ஆளாய்க்

        கொய்ம்மலர்ச்சே வடியிணையே குறுகி னோமே.

சிவபெருமானைத் தவிர வேறு எவருக்கும் அடி பணிய மாட்டோம் என வீரமுழக்கமிட்டார்.

நெடுநாட்கள் சமணத்திலிருந்த அப்பரடிகள் அங்கு தலைவர்கள் திருமடம் அமைத்து தங்கள் சமயத்தைப் பரப்ப தொண்டர்களைக் கூட்டி, அவர்கட்கு மதப்பயிற்சி அளிப்பதைக் கண்டிருப்பவர், சைவநெறியில் அத்தகைய அமைப்பு ஏதும் இல்லாத நிலை கண்டு வருந்தினார். சைவம் தழைக்கும் வகையில் தொண்டர்களை உருவாக்கத் தாமே திருப்பூந்துருத்தி என்னும் ஊரில் திருமடம் அமைத்தார். அத்திருமடம் வானுயர சேக்கிழார் காலம் வரை சிறப்பான முறையில் ஓங்கி இருந்துள்ளது. சைவசமய வரலாற்றில் சமய நெறி பரப்பத் தோன்றிய முதல் திருமடம் என்பதும் திருநாவுக்கரசு நாயனார் இத்திருமடத்தில் தங்கிப் பல பதிகங்கள் பாடி பொய்யிலியைப் பூந்துருத்தி கண்டேனே எனவும் பரவிப்பாடிப் பணிந்தார். அப்பரடிகளும், சம்பந்தரும் பூந்துருத்தி ஆலயம் சென்று, வணங்கி திருமடத்திலும் பல நாட்கள் தங்கியிருந்தனர்.

அப்பரடிகள் உள்ளத்துறவு நெறியினை உலகுக்கு உணர்த்த விரும்பிய எம்பெருமானார், அடிகள் உழவாரப் பணியாக அவ்வாலயத்தில் உள்ள புல், பூண்டு முதலியவற்றையும், கற்களையும் களைந்து எறிந்தபோது இறையருளால் பொன்னும் நவமணியும் அக்கல்லோடும், புல்லோடும் கலந்து வந்தன.  ஓடும், செம்பொன்னும் ஒன்றாகக் கருதும் அப்பரடிகள் அவற்றையும் அப்புல்லோடும், கல்லோடும் எடுத்துத் தூர வீசி தாம் துறவின் சிகரம் என நிறுவினார்.

அப்பரடிகள் திருத்தொண்டு செய்து வரும்போது ஒரு நாள் அரம்பையரும், தேவமாதரும் கூடி நின்று அவர்தம் திருமேனியில் நறுமலர் பெய்து நடனமாடினர். ஆனால் அடிகளார் சிந்தை மயக்கமின்றித் தம்பெருமான் திருவடியையே சிந்தையில் நிறுத்தி ஒருமனமுடையவராய்த் திகழ்ந்தார்.

நெக்கு நெக்கு நினைப்பவர் நெஞ்சுளே

புக்கு நிற்கும் பொன்னார் சடை புண்ணியன்

பொக்கமிக்கவர் பூவும் நீரும் கொண்டு

நக்கு நிற்பர் அவர்தம்மை நாணியே.

என்று பொய்யாக வேடமிட்டு ஆடம்பரமாக ஆலயத்தில் வழிபாடு செய்யும் போலிகளைக் கண்டு இறைவன் நகைப்பான் என்கிறார்.

ஒன்றே கடவுள் எனும் அப்பரடிகள் பல தெய்வ, சிறு தெய்வ வழிபாட்டினை வெறுத்துப் பேசுகிறார்.

யாரோர் தேவ ரெனப்படு வார்க்கெல்லாம்

மாதே வன்னலால் தேர்மற் றில்லையே

எனக்கூறி ஒருவனே தேவன் என வலியுறுத்தினார்.

 

கோலும் புல்லும் ஒரு கையில் கூர்ச்சமும்

       தோலும் பூண்டு துயரம் உற்று என் பயன்

       நீல மா மயிலாடுதுறையனே

       நூலும் வேண்டுமோ நுண் உணர்ந்தோர்கட்கே

நீல மயில்கள் நடமாடும் சிறப்பு வாய்ந்த மயிலாடுதுறை தலத்தில் உறைபவனும், வேதங்களில் சொல்லப்படும் மெய்ப்பொருளின் வடிவமாகிய சிவபெருமானை உணர்ந்தவர்களுக்கு, வேறு எந்த அறிவு நூல்களும் தேவைப்படாது என்கிறார்.

பண்டைய நாளில் தமிழகம் பேசும் மொழி, மதம், கலை, பண்பாடு, நாகரிகம், கலாச்சாரம் போன்றவற்றால் மாறுபடாமல் இருந்தாலும் நாடாளும் மன்னர்களால் வகுத்த நாட்டெல்லைகளால் சேர, சோழ, பாண்டிய, தொண்டை, கொங்கு எனப் பல்வேறு நாடுகளாக இருந்தது. தமிழ் வேந்தர் படையெடுத்துச் சென்று இமயம் வரை நம் தமிழ்க்கொடியை நாட்டினர். கடல் கடந்த நாடுகளிலும் நம் தமிழ் மொழியும், தமிழர் தம் கொடியும் பறந்தது. இவர்களையெல்லாம் இணைக்கின்ற சக்தி ஒன்று தேவையென்று முதல் அமைச்சராய் இருந்த சேக்கிழார் பெருமான் நினைத்தார். இமயத்தை ஒட்டி வாழ்ந்தாலும், கடல் கடந்து வாழ்ந்தாலும் கன்னித் தமிழ் நாட்டின் எந்தப் பகுதியில் வாழ்ந்தாலும் இவர்களை ஒன்றிணைக்க ஒரு மாபெரும் சக்தியாகச் செய்யவல்லது அமிழ்தினும் இனிய நம் செந்தமிழ் மொழியே என உறுதியாக நம்பினார். நம் செந்தமிழ் மொழிக்கு, அஞ்சாமையும், நெஞ்சுறுதியும் கொண்ட  ஒரு தலைவனை தமிழக மக்களுக்குக் காட்சிப்படுத்தினார் சேக்கிழார். அந்த தமிழ் மொழித் தலைவனே திருநாவுக்கரசர் நாயனார்.

திருநாவுக்கரசு பெருமானை, எம்பெருமான் சூலை நோய் கொடுத்து ஆட்கொண்ட வேளையில் மனிதன் நோய் பற்றி, அதன் கொடுமை பற்றி, தமக்குற்ற சூலை நோய் பற்றி, அதன் கொடுமை பற்றி அவர் பாடியுள்ள பாடல் நமக்கே சூலை நோய் ஏற்பட்டது போன்று துடித்துப்போகச் செய்கிறது.

கூற்றாயின வாறுவி லக்ககிலீர்

  கொடுமைபல செய்தன நானறியேன்

ஏற்றாயடிக் கேஇர வும்பகலும்

  பிரியாது வணங்குவன் எப்பொழுதும்

தோற்றாதென் வயிற்றின் அகம்படியே

  குடரோடு துடக்கி முடக்கியிட

ஆற்றேன் அடியேன்அதி கைக்கெடில

  வீரட்டா னத்துறை அம்மானே.

இப்பாடலில் உள்ள சொற்கள் அனைத்தும் வயிற்று வலி வந்த ஒருவரின் அனுபவ உண்மை என்பது விளங்கும். இத்திருப்பதிகம் ஒரு சத்தியவாக்கு, ஒரு திருமந்திரம் என்பது அனுபவப்பூர்வமான சத்தியம் ஆகும். இன்றும் தீராத வயிற்று வலி உள்ளவர்கள் திருவதிகை சென்று 48 நாட்கள் காலையும், மாலையும் இத்திருப்பதிகம் பாடினால் கொடிய சூலை நோய் நீங்கக் காண்பது அனுபவப்பூர்வமான உண்மை. அப்பரடிகளின் வாக்கு சத்திய வாக்கு என்றும் அவருடைய ஒவ்வொரு சொல்லும் மந்திரச் சொல் என்ற நம்பிக்கையும் பரவலாக உள்ளது.

அப்பரடிகள் 49,000 தேவாரப் பதிகங்களைப் பாடியுள்ளார். இவற்றில் சில பதிகங்கள், தாள அமைப்பினைச் சேர்ந்தவை. தாள அமைப்புடன் பாடப்பட்டவற்றைப் பண்ணாங்கப் பாடல்கள் என்றும், தாள அமைப்பு இல்லாத பாடல்கள் சுத்தாங்கப் பாடல்கள் என்றும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. திருத்தாண்டகம், திருவிருத்தம், திருக்குறுந்தொகை ஆகியவை திருநாவுக்கரசு நாயனார் பாடிய சுத்தாங்கப் பதிகங்கள். அப்பரடிகளின் அனைத்துப் பாடல்களும் தமிழ்ச் சுவையும் பக்திச் சுவையும் தோய்ந்தவை.

 

 

திவாகர்

 

“மிஸ்டர் கல்யாண் எனக்கு நீங்க ஒரு சின்ன ஹெல்ப் பண்ணனும். நீங்க எனக்கு இந்த கேஸ் ஹாண்டில் பண்ற அதிகாரத்தை ஒரு அப்பாயிண்ட்மெண்ட் லெட்டர் மூலமா தரணும். சில பேருகிட்டே விசாரிக்கறச்சே என்னை ‘நீ யாருன்னு’ கேக்கறச்சே ஒரு ப்ரூஃப் தேவைப்படுது. அப்புறம் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல நான் உங்க சார்பா வேலை செய்யறேன்னு ஒரு லெட்டர் எழுதிக் கொடுத்துடுங்க.. அது போதும். மிச்சதை நான் பாத்துக்கறேன்.” சாந்தியிடம் திரும்பினாள்.

 

‘இல்லடி சாந்தி.. இந்த கேஸ் நாம எடுத்தே ஆகணும்.. எடுக்கறேன்.. இவருக்கு நியாயம் செஞ்சு காமிக்கறேன்.. எனக்குக் கூடவே ரவி வேற இருப்பான்.. அதுக்கப்பறம் அமெரிக்கா விஷயம் பார்த்துக்கலாம். என்னோட கிளையண்ட் வேலை முக்கியம்.”

 

“அப்போ நான் சொன்னதை கேக்கப்போறதில்லே” என்று கோம்டியைக் கேட்டுவிட்டு கல்யாணைப் பார்த்தாள். கல்யாண் அவளைப் பார்த்து சின்னதாக சிரித்தான். அவன் தெத்துப் பல் அவளைப் பயமுறுத்தியது.

 

“ஏய் கோம்டி.. என்னைக் கேட்டா நீ இவருக்கு கிளையண்டா இருக்கறதை விட இவரை முதல்ல உன் மெடிகல் க்ளையண்டா மாத்தி அவரோட இந்த ரெண்டு பல்லையும் ஆபரேஷன் பண்ணி எடுத்துடுடி பாக்கலாம். என்ன கல்யாண்.. நீங்க பயப்படறீங்களா.. சார்.. எங்க காலேஜ் ஆஸ்பத்திலேயே பல் ஆபரேஷன் விஷயத்துல இவ கோல்ட் மெடல் வாங்கினவ. பெர்ஃபெக்ட்டா பண்ணுவா.. இன்னொண்ணு சொல்லட்டுமா சார்.. தப்பா நினைச்சுக்க மாட்டீங்களே?”

 

கல்யாண் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லையென்றாலும் சாந்தி கவலைப் படவில்லை. அவளே பதில் சொன்னாள்.

 

“உங்க ரெண்டு பல்லையும் எடுத்துட்டு அங்க ரெண்டு புதுப்பல் கட்டினீங்கன்னா சார்..  சூபரா ஆயிடுவீங்க.. பொண்ணுங்க கூட கிடைப்பாங்க.. அப்பறம் கல்யாணம் கூட சீக்கிரம் ஆயிடும் சார்..”

 

என்று சொல்லிவிட்டு ‘பை, வரேண்டி கோம்டி, என்று பை சொன்னவள் திடீரென அவள் காதருகே ஏதோ சொல்ல கோம்டியும் தலையாட்ட சாந்தி போகிறாள்.

 

கல்யாண் சற்று பயப்படுகிறான்.. “என்னங்க அந்த சாந்தி என்னைப் பத்தி என்ன சொல்றா.. ஏற்கனவே ரவி எனக்கு பயமுறுத்தல் பண்ணியிருக்கான் இவளைப் பத்தி.. அவ பல் கிலினிக் ஆரம்பிச்சா நான் அவளோட ஃபர்ஸ்ட் க்லயண்ட்ன்னு’

 

“அதல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல.. ஏன் மிஸ்டர் கல்யாண் நாம் ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரு ஸெல்ஃபீ எடுத்துக்கலாமா..”

 

ஓ.. தாராளமா..” என்றவன் அவளருகே வந்து உதட்டைத் தன் கையால் மூடிக்கொண்டு போஸ் கொடுக்க, உடனே கோம்டி கிண்டல் செய்தாள்.

 

“ஏன் மிஸ்டர் கல்யாண்.. ஒரு பொண்ணோட நின்னு போஸ் தரச்சே சிரிக்கத் தெரிய வேணாமா? சிரிங்க சார்.. உங்க அழகான அதிர்ஷ்டப் பல்லை நல்லா காமிங்க.. பரவா இல்லே.”

 

அப்படியே சிரித்து போஸ் கொடுத்துவிட்டு அவளிடம் விடை பெறுகிறான். அவன் போனவுடன் தன் ஃபோனில் பதிந்த படத்தை எடிட் செய்து தன் உருவத்தை அதிலிருந்து எடுக்கிறாள். இன்னொரு முறை அந்தப் படத்தைப் பார்த்தாள். தெத்துப்பற்கள் இரண்டும் நன்றாகத் தெரிய போஸ் கொடுத்தது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது.

 

“நம்ம கிளினிக்ல இந்தப் படத்தைப் பெரிசா ஃப்ரேம் பண்ணி நாளைக்கே வெச்சுடலாம். பல் ஆஸ்பத்திரிக்கு பல்லழகன் படம் நல்ல விளம்பரம்தான்.  சாந்தி சொல்லறது கரெக்ட்.”

 

சுந்தர் அலுவலகம்.

 

காலை நேர வேளையில் சென்னை அண்ணாசாலையின் கட்டடம் ஒன்றில் இயங்கும் அலுவலகத்தின் காண்டீன் உள்ளே சுந்தர் காத்திருக்க அவன் எதிரே இருந்த இருக்கையில் கோம்டியும் ரவியும் உட்காருகிறார்கள். சுந்தர் கொஞ்சம் எரிச்சலைக் குரலில் காட்டி அவளிடம் பேசுகிறான்.

 

“எதுக்கு அவ்வளோ அவசரமா என்னைப் பாக்கணும்னு ஃபோன்ல சொன்னீங்க? அங்கிள் சாவுக்கு மூணு நாள் லீவு போட்டதாலே வேலை நிறைய பெண்டிங்க். சீக்கிரம் சொன்னீங்கன்னா நான் வேலையைப் பாக்கப் போயிடுவேன். அஃப்கோர்ஸ்.. கல்யாண் உங்களைப் பத்தி சொன்னான். நீங்கதான் அவனோட சார்பா இந்த கொலை விவகாரத்தை விசாரிக்கிறீங்கன்னு..”

 

“தேங்க்ஸ் சுந்தர்.. நான் கூப்பிட்டவுடனே வந்ததுக்கு. நீங்க எப்படி உறவு அதாவது உங்க மாமாவுக்கு?”

 

“அதாவது எங்கம்மாவுக்குக் கூட பிறந்தவங்க ரெண்டு ஸிஸ்டர்ஸ். அதுல எங்கம்மாதான் கடைசி.  அக்கா அதாவது மூத்த பெரியம்மாவோட பையன் முரளி.. என்னோட ரெண்டாவது பெரியம்மாவோட பையன் கல்யாண்..”

 

“அதாவது கல்யாணுக்கு நீங்க சித்தி பையன். முரளி பெரியம்மா பிள்ளை, ரைட்டா?”

 

ரவி அவளிடம் முணுமுணுக்கிறான். ~ஆஹா.. எவ்வளோ சரியா கண்டுபிடிச்சே.. நேரா விஷயத்தைக் கேளு..

 

அது சரிங்க! உங்க மூணு கஸிங்களுக்குள்ளே நெருக்கம் எப்படி?

 

தலயாட்டினான் சுந்தர்.

 

“நாங்க மூணு பேரும் கிட்டத்தட்ட சினேகிதங்க மாதிரிதான் இருப்போம்.  ஆனா நான் கொஞ்சம் ரிசர்வ்ட் டைப். அப்படியே வளர்ந்துட்டேன். . ஆனா முரளி சின்னப்பலேர்ந்து கல்யாண் வீட்டிலியே இருப்பான். கல்யாண் பெரியப்பாவும் சரி, தாத்தா பாட்டியும் சரி, அவனையும் அன்போடு பார்த்தாங்க. முரளியோட அம்மாவுக்கு தன் தங்கை அதாவது கல்யாணோட அம்மா துர்மரணமும் அவன் அப்பா இறந்ததும் ரொம்ப துக்ககரமா இருந்ததுன்னாலே அவங்களும் முரளியை அடிக்கடி கல்யாண் வீட்டுக்கு அனுப்பி கொஞ்சம் ஆதரவும் ஆறுதலும் தருவாங்க. ஆனா நான் கொஞ்சம் சின்னப் பையன் அப்படிங்கிறதனாலே என்னை அவ்வளவா சம்பந்தப்படுத்தலே. அதுக்காக நான் தூரமால்லாம் விலகிடலே.. அதே சமயத்துல கொஞ்சம் டிடாச்டா இருப்பேன்.”

 

ரவி குறுக்கிட்டான்.

 

“ஓ.. அப்போ நீங்க கந்தசாமி கூட அவ்வளவா பழகமாட்டீங்களா?”

 

“அப்படில்லாம் ஒண்ணுமில்லே.. என்னையும் சமமா ஒரு மகனைப் போலத்தான் கந்தசாமி மாமா பார்த்தார். நானும் அப்பப்ப அவர் வீட்டுக்குப் போயிண்டு இருப்பேன். நிறைய பாசத்தை எங்கிட்டே காமிப்பார்.”

 

கோம்டி கொஞ்சம் விறைப்பாக கேட்டாள்.

“சரி, முரளி அவருக்கு கார் ஓட்டுவாரு.. அவருக்காக ஷேர் மார்க்கெட் பார்த்துக்குவாரு. அவரோட பேங்க் விவகாரமெல்லாம் கூட பார்ப்பாரு, அந்தளவு நெருக்கம் உங்களுக்கு இல்லே.. சரியா?”

 

“நீங்க எந்த ஆங்கிள்ல கேக்கறீங்கன்னு தெரியலே.. ஆனா உண்மை அதுதான். நான் அவன் அளவுக்கு அவரோட நெருக்கம் இல்லை. அதனால மாமாவுக்கு அன்பு என் மேல இல்லைன்னு கிடையாது. அவருக்கு என் மேலயும் அன்பு ஜாஸ்திதான்.”

 

என்று சொன்னவன் தன் கைக்குட்டையை எடுத்துத் தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கிறான்.

 

“நீங்க கடைசியா எப்போ கந்தசாமியைப் பாத்தீங்க? அவரோட என்ன பேசினீங்க?”

 

“போன வாரம்.. அதாவது கொலை செய்யப்பட்டதுக்கு நாலு நாள் முந்திதான் பார்த்தேன். அவரோடு பேசிண்டிருந்தேன்..”

 

“அவர் கூப்பிட்டு போனீங்களா.. இல்ல நீங்களா போனீங்களா?”

 

“அவர்தான் கூப்பிட்டார். டின்னர் சாப்பிடலாம்னார். அதை அப்பப்ப செய்வார். முக்கால்வாசி யார் கூடவாவது சேர்ந்து சாப்பிட அவருக்குப் பிடிக்கும். அவர் கூட அடிக்கடி முரளி சாப்பிடுவான். முரளி இல்லாத சமயம் என்னைக் கூப்பிட்டுக்கொள்வார். ரொம்ப காலமா எடுப்புச் சாப்பாடுதானே.. பங்கு போட்டு சாப்பிடறதிலே அவருக்கு ஒரு மகிழ்ச்சி. ரொம்ப லேட்டாப் போச்சு.. ‘என் காரை எடுத்துண்டு போடா’ன்னார்.. கல்யாண் வரதுக்குள்ளே திருப்பித் தரலாம்னு நினைச்சு நான் அவர் காரை நான் யூஸ் பண்ணிண்டிருந்தேன். இது வழக்கம்தான். அப்பப்ப வந்து அவர் காரை எடுத்துண்டு போகறது வழக்கம்தான்.”

 

“கார் விஷயம் இருக்கட்டும்.. உங்களுக்கு யார் மேலயாவது சந்தேகம் இருக்கா இந்த கொலை வழக்குல..”

 

“நிச்சயமா அப்படி இல்லே. யாரன்னு எப்படின்னு சொல்லமுடியும்? அவருக்கு எதிரிங்களே இல்லன்னுதான் இப்போவரைக்கும் நினைச்சுண்டுருக்கேன்,”

 

“இந்த ஷேர்மார்க்கெட் விஷயம்லாம் எப்பவாவது உங்ககிட்டே கந்தசாமி பேசியிருக்காரா?”

 

“இல்ல மாடம்.. பிசினஸ் விஷயம்லாம் முரளிகிட்டே பேசற மாதிரி எங்கிட்டே பேசமாட்டாரு. அதோட ஷேர்மார்க்கெட்ல அவர் புலி. அவரோட கணிப்பு எல்லாமே சூப்பர்னு முரளி சொல்லியிருக்கான்.  நான் போகட்டா? ஆபிஸ் வேலை நிறைய பாக்கி இருக்கு. தேடுவாங்க.” சுந்தர் சொல்லிவிட்டு எழுந்தான்.

 

ரவி அவளைப் பார்த்தான்.

 

சரி மிஸ்டர் சுந்தர்.. நான் உங்கள்ட்ட மொபைல்ல விஷயம் ஏதாவது தேவைப்பட்டா கேட்பேன்.. உங்களுக்குத் தெரிஞ்சா எங்ககிட்ட ஷேர் பண்ணிக்குங்க..

 

அவள் எழுந்து கிளம்பினாள். அதே சமயம் அவன் மொபைல் கால் வந்ததும் எடுத்து வரும் கால் நம்பரைப் பார்த்து பதில் சொன்னான். “நீங்க எனக்கு ஃபோன் செய்தபோதே கல்யாணுக்கு சொன்னேன். அவன் இப்போ ஃபோன் செய்யறான்.”  அவளெதிரே அவனிடம் பேசினான். “இதோ கிளம்பறாங்க.. எதனாச்சும் சொல்லணுமா.. ஒரு நிமிஷம்.. “ என்றவன் தன் கையிலிருந்த மொபைலை அவளிடம் நீட்டினான். “கல்யாண் லைன்ல இருக்கான் மேடம்.. பேசணுமாம்.”

 

“என்ன கல்யாண்?” என்று கேட்டாள். அவன் அவளை போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு வருமாறும் இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் அவனை அழைத்திருப்பதாகவும் இவளும் அங்கு இருந்தால் நல்லது என்றும் சொன்னான். அவன் பதிலைக் கேட்டுவிட்டு அந்த மொபைலையும் சுந்தரிடம் உடனடியாக கொடுத்துவிட்டுக் கிளம்பினாள். ரவி பைக்கில் பின்னால் ஏறியதும் ரவியிடம் சொன்னாள்.

 

‘ரவி! நீ என்னை இந்தத் தெருக்கோடியிலேயே இறக்கிவிடு. நான் ஆடோவில் ஸ்டேஷனுக்கு போகிறேன். நீ என்ன பண்றேன்னா இப்போ இந்த சுந்தரை ஃபால்லோ பண்ணு.’

 

‘அவன் ஆஃபீஸுக்குள்ள போறான்.. சாயங்காலம் ஆகும் வெளியே வரதுக்கு. அதுவரைக்கும் காத்திருக்கச் சொல்லறியா?’

 

இல்லே.. இவன் நம்மளை ஏமாத்தறான்.. எப்படியும் கொஞ்ச நேரத்துல வெளிய வருவான் பாரு.. அவன் எங்க போறான்னு பாரு. விசாரி..

 

அவள் அந்த சாலை முனையிலேயே இறங்குகிறாள். ரவி தன் பைக்கைத் திருப்புகிறான். கோம்டி அங்கே வரும் ஆட்டோவை நிறுத்துகிறாள்.

 

போலீஸ் ஸ்டேஷன்.

 

உள்ளே இன்ஸ்பெக்டர் அறையில் கல்யாண், கோம்டி இருவரும் அமர்ந்திருக்க இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் ஒரு ஃபைலுடன் வருகிறார். அந்த ஃபைலிலிருந்து ஒரு கசங்கிப்போன பேப்பர் ஒன்றை உருவி அவனிடம் காண்பிக்கிறார்.

 

“இது உங்க பெரியப்பா கையெழுத்துதானே மிஸ்டர் கல்யாண்?. இது உங்க வீட்ல வேலை செய்யற வேலைக்காரி பொன்னம்மா குப்பைத் தொட்டிலேர்ந்து எடுத்து வந்தா.. அவள் காலைல வந்து ரெண்டு மணி நேரம் வேலை செய்வா இல்லையா.. விசாரிக்கறச்சே அவளிடமிருந்து இது ஒண்ணுதான் உபயோகமுள்ளதா கிடைச்சுது. ஆனா குப்பைக் கூடைல போட்டது கூட முதல் நாள்தான் இருக்கணும். கொலை நடந்த அன்னிக்குக் காலைல இவ பெருக்கறச்சே உங்க பெரியப்பா இன்னும் எழுந்திருக்கலேன்னு பொன்னம்மா சொல்லறா. இன்னொண்ணு என்னன்னா முதல் நாள்தான் இவர் இதை எழுதியிருக்கணும். தினம் குப்பைத் தொட்டியை க்ளீன் பண்ற வழக்கம் உண்டாம். இதை அவளை அடுத்த நாள் விசாரிக்கறச்சே கொண்டு வந்து கொடுத்தா.. கசங்கிக் கிடந்தாலும் அது தேவை இருக்குமோ என்னவோன்னு எடுத்து வெச்சிருந்தாளாம். ஆனா இந்த விவரம் எதையோ சொல்லுது.. ”

 

அவர்கள் இருவருமே சேர்ந்து படிக்கிறார்கள்.

 

“ரூ பத்து லட்சம் அனுப்பியிருக்கிறேன்.. இனி இதற்கும் மேலே நமக்குள் ஒன்றுமில்லை – கந்தசாமி.”

 

விலாசம் ஒன்று எழுதப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அது பேனாவால் அடிக்கப்பட்டிருந்தது. ரஞ்சிதா,, கீழ வீதி, சிதம்பரம், அதையும் படித்தான் கல்யாண்.

 

“சார், இது எங்க பெரியப்பா கையெழுத்துதான். கொஞ்சம் சாய்வா எழுத்து எழுதுவது சின்னப்போலேர்ந்து அவருக்குப் பழக்கம். இதை எழுதிட்டு கசக்கி குப்பைக் கூடைல எறிஞ்சிருக்காரா இல்லே வேற யாராவது எறிஞ்சிருப்பாங்களா.. இந்த ரஞ்சிதா யாரு சார்.. நீங்க விசாரிச்சா தெரியுமே.”

 

“விசாரிச்சாச்சு கல்யாண்.. அப்படி யாருமே அந்த விலாசத்துல இல்லேன்னு சிதம்பரம் போலீஸ் சொல்லியிருக்காங்க. இது எதுக்காக இப்படி ஒரு தப்பான விலாசம் கொடுக்கணும்.. அத குப்பைக் கூடைல கசக்கி ஏன் போடணும்?”

 

“ஸார்.. இதை எப்படி விசாரிச்சா இந்த ரஞ்சிதா சிக்குவான்னு தெரியலியே. ஒருவேளை எங்க பெரியப்பா மொபைல்ல ஏதாவது ரஞ்சிதா பேருல இருக்கா? உங்ககிட்டதான் சார் அந்த மொபைல் இருக்கு, துருவிப் பார்த்தா கிடைக்குமே ஸார்.”

 

இன்ஸ்பெக்டர் வெறுப்போடு பேசினார்.

 

“அந்த மொபைல்ல உள்ள காண்டாக்ட்ஸ் எல்லாம் அழிச்சிருக்காங்க.. உங்க பெரியப்பா லேடஸ்ட் மாடல் ஃபோன் வெச்சிருந்தா பரவாயில்லே.. ஆனா பழைய கால நோகியா ஃபோன் வெச்சிருந்தார். ஆனாலும் கைரேகையை செக் பண்ணச் சொல்லியிருக்கேன்.. அத்தோட இந்த ஃபோன்லேர்ந்து ஒரு பத்து நாளைக்கு இன்கம் அவுட்கோய்ங்க் கால்ஸ் கேட்டுருக்கேன்.. நாளைக்கு வரும்.  அந்த நம்பர்ல செக் பண்ணச் சொல்லி ஒரு கான்ஸ்டபிளைப் போட்டுருக்கேன்.  பார்ப்போம்.”

 

“சார் அந்த லிஸ்ட் வந்தா எனக்கும் ஒரு காபி கொடுங்க சார்..” கோம்டி இன்ஸ்பெக்டரைக் கேட்டதும் சரியென தலையாட்டினார். அவளைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

 

“என்ன மேடம் உங்களுக்குத் தகவல் ஏதேனும் கிடைச்சுதா?”

 

“தேடிண்டிருக்கேன். இப்போ கூட இவரோட சித்தி பிள்ளை சுந்தரை அவரோட ஆஃபீஸ்ல பார்த்துட்டு வந்தேன்.”

 

“என்ன சொல்றாரு. அவரு எங்ககிட்டே என்ன சொன்னாரோ.. அதையேதான் உங்ககிட்டயும் சொல்லியிருப்பாரு.”

 

“சுந்தரை நான் கொலை விஷயமா விசாரணை பண்ணலே சார், இன்னும் கேட்டா அவர் கொஞ்சம்தான் டைம் கொடுத்தார். பெரிசா ஒண்ணும் தெரியலே. அவரோட குடும்பத்தோட தான் கொண்ட டிடாச்மென்ட் பத்தி மட்டும் பெரிசா பீத்தினார். இன்னொருவாட்டி பாக்கணும்.. அப்பறம்தான் எதுவும் சொல்லமுடியும்.”

தொடரும்

 

 

கூடா நட்பு

 

இந்த ஆண்டும் வழக்கம் போல பள்ளி ஆண்டு விழாவின் விளையாட்டுப் போட்டியை ஆசிரியர் அறிவித்துக் கொண்டிருந்தார். எல்லாப் போட்டிகளிலும் தவறாது கலந்து கொண்டு முதல் இரண்டு பரிசுகளையும் ஆளுக்கொன்றாக தட்டிச் செல்வதில் இணை பிரியாத் தோழிகளான கண்மணியையும், தமிழ்ச்செல்வியையும்  அடித்துக்கொள்ள வேறு எவரும் இல்லை என்பது அந்தப் பள்ளியில் அனைவருக்கும் தெரியும். இது பல மாணவர்களின் கண்களை உறுத்திக்கொண்டிருந்தது. எப்படியாவது இந்த ஆண்டு இவர்கள் இருவரையும் தோற்று ஓடச் செய்ய வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு அலைந்த அந்த வகுப்பு மாணவர்களில் சிலர் அதற்கான வேலையை தந்திரமாக செய்ய ஆரம்பித்தனர். அதன் முதல் படியாக கண்மணியையும், தமிழ்ச்செல்வியையும் பிரிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார்கள்.

“ஏய் கண்மணி எப்படியும் இந்தப் போட்டியிலும் வழக்கம் போல நீதான் வெற்றி பெறப் போகிறாய்” என்றாள் மணிமொழி.

“அதெல்லாம் இல்லப்பா விளையாட்டுப் போட்டி என்று வந்தால் தமிழ்ச் செல்வியை யாரும் முந்திச் செல்ல முடியாது” என்றாள் கண்மணி.

“அப்படியெல்லாம் இல்லைப்பா. நீதான் இந்த முறை விருது வாங்கப் போகிறாய் என்று நான் பந்தயம் கட்டியுள்ளேன்” என்றாள் மணிமொழி

இதற்கு 4 மாணவிகள் ஒத்து ஊதிக்கொண்டிருந்தார்கள். எப்படியும் கண்மணிக்கு ஆசை காட்டி தமிழ்ச்செல்வியை சண்டைக்கு இழுக்க வைக்க முயற்சி செய்தார்கள். கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையும் என்பது போல கண்மணியை தொடர்ந்து மூளைச் சலவை செய்தவர்கள், இறுதியாக,

“கண்மணி இந்தப் போட்டியில் கட்டாயம் முதல் பரிசு உனக்குத்தான். அதற்கு நாங்கள் பொறுப்பு. நீ மட்டும் நாங்கள் சொன்னபடி கேட்டால் போதும். சுழற்கோப்பை இந்த முறை உனக்குத்தான்” என்றபோது கண்மணிக்கு மெல்ல சபலம் தட்ட ஆரம்பித்தது. இதைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு மணிமொழி குழுவினர் அவளை மெல்ல தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்தனர். எப்படியும் சுழற்கோப்பையை அடைந்தே தீரவேண்டும் என்ற வெறி தலைக்கேற ஆரம்பிக்க புதிய நண்பர்களின் பேச்சை முழுமையாக நம்ப ஆரம்பித்தாள் கண்மணி. மற்ற போட்டியாளர்களைக் காட்டிலும் பல படிகள் அதிகமாகப் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர் இருவரும்.

புதிய நண்பர்கள் கண்மணியிடம் ஒரு பெரிய திட்டத்தை சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர். எப்படியாவது இருவரையும் தோற்கச் செய்ய வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துவிட்டிருந்தனர்.

“கண்மணி ஓட்டப் பந்தயத்தில் நீ வெற்றி பெற வேண்டுமானால் நாங்கள் சொல்வதுபோல் நீ செய்ய வேண்டும்”

“என்ன அது..  இதனால் வேறு பிரச்சனைகள் வராது அல்லவா?”

“அதெல்லாம் ஒன்றும் வராது. எப்படியும் நீங்கள் இருவரும்தான் முன்னிலையில் ஓடி வந்து கொண்டிருப்பீர்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் வந்தவுடன் நாங்கள் சைகை காட்டுவோம். அப்போது மெதுவாக ஒரு கல்லை வழியில் உருட்டி விடுவோம். நீ அந்த நேரம் பார்த்து தமிழ்ச்செல்வியின் காலை இடறச் செய்துவிட்டால் போதும். அவள் கீழே விழுந்து விடுவாள். நீ முன்னால் ஓடிச் சென்று பரிசை தட்டிச் செல்லலாம்” என்றார்கள்.

இதற்கு 4 நண்பர்களும் நான்கு விதமாக கண்மணியை தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். ஆனாலும் கண்மணியின் மனதில் ஏதோ உறுத்திக் கொண்டேதான் இருந்தது. இவர்கள் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டு அன்புத் தோழி தமிழ்ச்செல்வியை இக்கட்டில் மாட்டி விடக்கூடாது என்று மனம் எச்சரிக்கை விடுத்தாலும் புதிய நண்பர்களின் ஆசை வார்த்தைகள் அவளை மதியிழக்கச் செய்தது.

அன்று போட்டி நாள். எப்போதும் உற்சாகமாகக் கிளம்பும் கண்மணி அன்று ஒரு பதட்டத்திலேயே கிளம்பிக் கொண்டிருந்தாள். இதை கவனித்த அவளுடைய அம்மா,

“கண்மணி இன்று ஏன் இப்படி உற்சாகமே இல்லாமல் இருக்கிறாய். இத்தனை முறை காரணம் கேட்டும் சொல்லவும் மறுக்கிறாய். இந்த மனநிலையில் போனால் எப்படி போட்டியில் வெற்றி கிடைக்கும். ஏதாவது பிரச்சனை இருந்தால் என்னிடம் சொல்” என்று கனிவுடன் கேட்டார்கள். அவளும் அவசர அவசரமாக, “அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லையம்மா” என்றபோதே அவள் அம்மா ஏதோ பிரச்சனை இருப்பதை கண்டுபிடித்து விட்டார்கள். எப்படியோ நல்ல வார்த்தை சொல்லி மகளை அனுப்பி வைத்தாலும் அந்தத் தாய்க்கு ஏதோ அசம்பாவிதம் நடக்கப் போகிறது என்று தெரிந்துவிட்டது. அவரும் அதற்குமேல் மகளை தொல்லை கொடுக்கக் கூடாது என்று முடிவு செய்தவர் போட்டி நடக்கும் மைதானத்திற்கு தானும் வந்து சேர்ந்தார்.

போட்டி ஆரம்பித்தது. மூன்றாவது விசிலும் ஊதப்பட்டது. எல்லோரும் பந்தயத்திற்கு தயாராகி விட்டனர். கண்மணியின் மனதில் மட்டும் ஒரு சலனம். தேவையற்ற இந்த மனக்குழப்பம் அவளுடைய வெற்றிப் பாதைக்கு ஒரு தடைக்கல்லாகவும் நின்றது. அவள் அம்மாவிற்கு மட்டும் ஒரு ஐயம் இருந்து கொண்டுதான் இருந்தது. அதற்கேற்றார்போல் சில மாணவிகள் வந்து அவளிடம் இரகசியம் பேசிச் சென்றதையும் கவனித்து விட்டார். போட்டி நடக்கும்போது அந்தப் பிள்ளைகள் ஏதோ செய்யப் போகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்தவர் அதைத் தடுக்க ஆயத்தமாகவும் இருந்தார். குறிப்பிட்ட அந்த இடம் வந்தவுடன் கண்மணியின் அம்மா கவனித்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்த மணிமொழி குழுவினர் மெல்ல பின்வாங்க ஆரம்பித்தனர். கண்மணியும் வேகமாக முன்னேறி வந்து கொண்டிருந்தாலும் அந்த இடத்திற்கு வந்தவுடன் அவளையறியாமல் கால்கள் அச்சத்தில் பின்னிக் கொண்டன. வேகம் குறைய ஆரம்பித்தது. கீழே விழப் போனவளை ஒரு நொடியில் அணைத்து காப்பாற்றி விட்டு முன்னேறிச் சென்ற தமிழ்ச் செல்வியைப் பார்த்து கூனிக்குருகி நின்றாள். தமிழ்ச்செல்வி முதல் இடத்தைப் பிடித்து விட்டாலும் கண்மணிக்கு மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது. கூடா நட்பினால் நல்ல தோழியை இழக்க நேர்ந்த விபத்திலிருந்து தப்பி விட்டதில் பெருமிதம் கொண்டாள். அவள் அம்மாவும் அதைப் புரிந்து கொண்டு அவள் முதுகில் அன்பாக தட்டிக் கொடுத்தார். கூடா நட்பு கேடாய் முடியும் என்பதை புரிந்து கொண்டவள் அதைத் தன் வாழ்க்கைப் பாடமாக எடுத்துக் கொண்டாள்.

முகத்தின் இனிய நகாஅ அகத்தின்னா
வஞ்சரை அஞ்சப் படும்.

நாம் காணும்போது முகத்தால் இனிதாகச் சிரித்து, மனத்தால் எப்போதும் பகைவராய் வாழும் வஞ்சகர்களுக்கு அஞ்சவேண்டும், என்ற வள்ளுவரின் குறள் அவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக அமைந்தது.

 

காட்சி அறிமுகம்

அனைவருக்கும் வணக்கம்.

முகத்தின் இனிய நகாஅ அகத்தின்னா
வஞ்சரை அஞ்சப் படும்.

என்பது கூடா நட்பு அதிகாரத்தின் 824வது குறட்பா.

இதன் பொருள், முகத்தால் இனிமையாகச் சிரித்துப் பழகி அகத்தில் தீமை கொண்டுள்ள வஞ்சகருடன் நட்பு கொள்வதற்கு அஞ்ச வேண்டும்.

ஒரு மனிதனுடைய வெற்றிக்கும், தோல்விக்கும் பெரும்பாலான நேரங்களில் நண்பர்களே காரணமாய் இருக்கிறார்கள். நண்பர்களுடன் பேசும்போது நம்முடைய மனம் நேர்மறை சிந்தனைகளில் அல்லாமல் எதிர்மறை சிந்தனைகளில் வளர்கிறதெனில் அந்த நட்பு தவறானது என்பதைக் கண்டு கொள்ள வேண்டும். கூடா நட்பு கேடாய் தான் முடியும் .
“உன் நண்பனைக் காட்டு, நீ யாரென்று சொல்கிறேன்”, என்பார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக எதற்காகவும் பழகிய நட்புக்கு துரோகம் செய்யக் கூடாது. அதன் வலி தாங்கமுடியாதது என்பதையும் உணரச் செய்யும் காட்சிகளைத்தான் காண இருக்கிறோம். வாருங்கள் நிகழ்ச்சிக்குள் போகலாமா…

காட்சி – 1  பள்ளி வகுப்பறை

ஆசிரியர் : வணக்கம் குழந்தைகளே! ஒரு நல்ல செய்தி. இந்த ஆண்டும் வழக்கம்போல் ஆண்டு விழாவில் விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடக்கப் போகிறது. கண்மணி, தமிழ்ச்செல்வி தவிர வேறு யாரெல்லாம் பெயர் கொடுக்கப் போகிறீர்கள்?

மாணவர்கள் ஒன்றாக டீச்சர் ஏன் அவர்களைத் தவிர என்கிறீர்கள்? என்ற கூச்சல்.

ஆசிரியர்: ஆமாம் அவர்கள் எப்போதும் கலந்து கொள்பவர்கள்தானே. அதான் நானே அவர்களுடைய பெயர்களை எழுதிக்கொண்டேன்..

ஓ …..

ஆசிரியர்: சரி, விரைவில் மற்றவர்களும் பெயர்களைக் கொடுங்கள். இப்போது பாடத்திற்குச் செல்லலாம்.

 

காட்சி – 2

கண்மணி : “தமிழ், எப்படியும் இந்த முறையும் நீதான் சுழற்கோப்பையை தக்க வைத்துக்கொள்ளப் போகிறாய். அப்படித்தானே?”

தமிழ்ச்செல்வி : அதெல்லாம் இல்லைப்பா. எனக்குப் போட்டியாத்தான் எப்பவும் நீ இருகிறாயே? அப்புறம் எப்படி ?

(தமிழ்ச்செல்வி அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றாள்)

மணிமொழி : “ஏய் கண்மணி எப்படியும் இந்தப் போட்டியிலும் வழக்கம் போல நீதான் வெற்றி பெறப் போகிறாய்”

கண்மணி : “அதெல்லாம் இல்லப்பா விளையாட்டுப் போட்டி என்று வந்தால் தமிழ்ச்செல்வியை யாரும் முந்திச் செல்ல முடியாது”

மணிமொழி : “அப்படியெல்லாம் இல்லைப்பா. நீதான் இந்த முறை கோப்பையை வாங்கப் போகிறாய் என்று நான் பந்தயம் கட்டியுள்ளேன்”

மற்ற 3 மணவிகள் : ஆமாம் .. ஆமாம். மணிமொழி சொல்வது சரிதான். நீதான் இந்த முறை கோப்பையை வெல்லப் போகிறாய்.

“கண்மணி இந்தப் போட்டியில் கட்டாயம் முதல் பரிசு உனக்குத்தான். அதற்கு நாங்கள் பொறுப்பு. நீ மட்டும் நாங்கள் சொன்னபடி கேட்டால் போதும். சுழற்கோப்பை இந்த முறை உனக்குத்தான்”

(கண்மணிக்கு மெல்ல சபலம் தட்ட ஆரம்பித்தது. யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறாள். “எப்படியும் சுழற்கோப்பையை அடைந்தே தீரவேண்டும்” என்று தனக்குத்தானே சபதம் மேற்கொள்கிறாள்.

(புதிய நண்பர்களின் பேச்சை முழுமையாக நம்ப ஆரம்பித்தாள் கண்மணி. கண்மணியிடம் ஒரு பெரிய திட்டத்தை சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர். எப்படியாவது இருவரையும் தோற்கச் செய்ய வேண்டும் என்று முடிவெடுத்துவிட்டிருந்தனர்).

“கண்மணி ஓட்டப் பந்தயத்தில் நீ வெற்றி பெற வேண்டுமானால் நாங்கள் சொல்வதுபோல் நீ செய்ய வேண்டும்”

கண்மணி : “என்ன அது..  இதனால் வேறு பிரச்சனைகள் வராது அல்லவா?”

தோழிகள் : “அதெல்லாம் ஒன்றும் வராது. எப்படியும் நீங்கள் இருவரும்தான் முன்னிலையில் ஓடி வந்து கொண்டிருப்பீர்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் வந்தவுடன் நாங்கள் சைகை காட்டுவோம். அப்போது மெதுவாக ஒரு கல்லை வழியில் உருட்டி விடுவோம். நீ அந்த நேரம் பார்த்து தமிழ்ச்செல்வியின் காலை இடறச் செய்துவிட்டால் போதும். அவள் கீழே விழுந்து விடுவாள். நீ முன்னால் ஓடிச் சென்று பரிசை தட்டிச் செல்லலாம்” .

கண்மணி : (மனதிற்குள்)  மனசு என்னமோ உறுத்திக் கொண்டே இருக்கிறதே. இவர்கள் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டு அன்புத் தோழி தமிழ்ச்செல்வியை இக்கட்டில் மாட்டி விட்டுவிடுவோமா? சே..சே.. அப்படியெல்லாம் ஆகாது. பார்த்துக்கலாம் …

 

காட்சி – 3

அன்று போட்டி நாள். எப்போதும் உற்சாகமாகக் கிளம்பும் கண்மணி அன்று ஒரு பதட்டத்திலேயே கிளம்பிக் கொண்டிருந்தாள். இதை கவனித்த அவளுடைய அம்மா,

அம்மா :  “கண்மணி இன்று ஏன் இப்படி உற்சாகமே இல்லாமல் இருக்கிறாய். இத்தனை முறை காரணம் கேட்டும் சொல்லவும் மறுக்கிறாய். இந்த மனநிலையில் போனால் எப்படி போட்டியில் வெற்றி கிடைக்கும். ஏதாவது பிரச்சனை இருந்தால் என்னிடம் சொல்”.

கண்மணி : “அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லையம்மா”

அம்மா மனதிற்குள் .. : ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிறது. என்னமோ அசம்பாவிதம் நடக்கப் போவதாகத் தோன்றுகிறதே. பேசாமல் போட்டி நடக்கும் மைதானத்திற்கு போய்விடலாம்”.

போட்டி ஆரம்பித்தது. மூன்றாவது விசிலும் ஊதப்பட்டது. எல்லோரும் பந்தயத்திற்கு தயாராகி விட்டனர். கண்மணியின் மனதில் மட்டும் ஒரு சலனம். தேவையற்ற இந்த மனக்குழப்பம் அவளுடைய வெற்றிப் பாதைக்கு ஒரு தடைக்கல்லாகவும் நின்றது.

சில மாணவிகள் வந்து கண்மணியிடம் இரகசியம் பேசிச் செல்கிறார்கள்.

அம்மா மனதிற்குள் : “போட்டி நடக்கும்போது அந்தப் பிள்ளைகள் ஏதோ செய்யப் போகிறார்கள். அதைத் தடுக்க வேண்டும்”.

 

குறிப்பிட்ட அந்த இடம் வந்தவுடன் கண்மணியின் அம்மா கவனித்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்த மணிமொழி குழுவினர் மெல்ல பின்வாங்க ஆரம்பித்தனர். கண்மணியும் வேகமாக முன்னேறி வந்து கொண்டிருந்தாலும் அந்த இடத்திற்கு வந்தவுடன் அவளையறியாமல் கால்கள் அச்சத்தில் பின்னிக் கொண்டன. வேகம் குறைய ஆரம்பித்தது. கீழே விழப் போனவளை ஒரு நொடியில் அணைத்து காப்பாற்றி விட்டு முன்னேறிச் சென்ற தமிழ்ச் செல்வியைப் பார்த்து கூனிக்குருகி நின்றாள்.

“தமிழ்ச்செல்வி முதல் இடத்தைப் பிடித்து விட்டாள்” என்ற அறிவிப்பு வருகிறது.

கண்மணிக்கு மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது.

கண்மணி மனதிற்குள் : நல்ல வேளை. கூடா நட்பினால் நல்ல தோழியை இழக்க நேர்ந்த விபத்திலிருந்து தப்பி விட்டோம்”

அம்மாவும் அதைப் புரிந்து கொண்டு அவள் முதுகில் அன்பாக தட்டிக் கொடுத்தார்.

இறுதிக் காட்சி

“நண்பர்களே, கூடா நட்பு கேடாய் முடியும் என்பதை புரிந்து கொண்ட கண்மணி அதைத் தன் வாழ்க்கைப் பாடமாக எடுத்துக் கொண்டாள். நமக்கும் இது ஒரு பாடம்தானே?”

 

படத்திற்கு நன்றி