Author: மேகலா இராமமூர்த்தி

பாவேந்தர் பாடல்களில் கம்பரின் சிந்தனைகள்!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பாவேந்தர் பாரதிதாசன் தாம் சார்ந்திருந்த திராவிட இயக்கத்தின் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பரின் இராமாயணப் பாத்திரப் படைப்புகளை விமர்சித்தவர்; கம்பர் எதிர்நிலைத் தலைவனாக (Antagonist) உருவகித்த இரணியனைத் தலைவனாக்கிக் காப்பியம் படைத்தவர். எனினும், கம்பரின் கவிநயத்திலும் கற்பனை வளத்திலும் ஈர்ப்பும் ஈடுபாடும் கொண்டவர்.

கம்பரின் கவிநயத்தில் பாரதிதாசனுக்கிருந்த ஈடுபாட்டை அவரின் பாடல்களில் நாம் தெளிவாகவே காணமுடிகின்றது; சான்றுகளாகச் சிலவற்றைக் காண்போம்.

மிதிலையில் இராமன் சிவதனுசை முறித்த பின்னர்ச் சீதையை மணமகளாக அணிசெய்து மண்டபத்துக்கு அழைத்துவருகின்றனர் அரண்மனைப் பெண்டிர். அழகரசி சீதை புத்தாடையும் அணிமணிகளும் புனைந்து பெடையன்னம் என நடை பயின்றுவந்து தன் தந்தை சனகனின் ஆசனத்துக்கு அருகிலிருந்த ஆசனத்தில் அமர்கின்றாள்.

இராமன் அவளைக்கண்டு பரவசமுற்றிருக்கையில், இராமனை மிதிலைக்கு அழைத்துவந்த விசுவாமித்திர முனிவன் சீதையைப் பார்க்கிறான்.

”அடடா…உயர்குல மாதர்க்கெல்லாம் ஆதாரம் இவளே; சிவதனுசை முறித்தால் கிடைக்கக்கூடிய பரிசு, பார்வையிலேயே ஆளைக்கொல்லும் நஞ்சுடைக் கூர்விழிகளுடைய மலர்மங்கையாகிய இந்தச் சீதையே என்பதை மட்டும் பச்சைமாமலை மேனியனாகிய இராமன் அறிந்திருந்தால் இந்தச் சிவதனுசு என்ன…ஏழு மலைகளைக் கொண்டுவந்து வைத்தாலும் பொடிப் பொடியாக்கியிருக்க மாட்டானோ?” என்று எண்ணுகின்றான்.

”…பச்சைமலை யொத்த படிவத்து அடல்இராமன்
நச்சுடை வடிக்கண்மலர் நங்கை இவளென்றால்
இச்சிலை கிடக்க மலைஏழையும் இறானோ?” (கம்ப. கோலங்காண் படலம்)

இந்த உவமை பாவேந்தர் பாரதிதாசனைப் பெரிதும் கவர்ந்திருக்கின்றது. தக்க சமயத்தில் இதனைப் பயன்படுத்த எண்ணியிருந்தவர், சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல் எனும் தம்முடைய குறுங்காப்பியத்தில் அதன் தலைவன் குப்பன் தன் காதலியின் விருப்பத்தைச் சிரமேற்கொண்டு நிறைவேற்ற முற்படுகையில்,

”கண்ணின் கடைப்பார்வை காதலியர் காட்டிவிட்டால்
மண்ணில் குமரருக்கு மாமலையும் ஓர் கடுகாம்” என்றுரைக்கின்றார்.

’பரிசாய்க் கிடைக்கப் போகின்றவள் சீதையென்றால் இந்தச் சிலையென்ன? பல மலைகளைத் தூளாக்குவான் இராமன்!’ எனும் கம்பரின் கற்பனையே, காதலியரின் கடைக்கண் பார்வை கிடைத்துவிட்டால் குமரர்க்கு மாமலையும் சிறுகடுகு எனும் பாவேந்தரின் பாடலில் புதுக்கோலம் காண்கின்றது.

கம்பராமாயணத்தில் மற்றொரு காட்சி!

வனவாசத்தின்போது பஞ்சவடி எனுமிடத்தில் பர்ணசாலை அமைத்து இராம இலக்குவரும் சீதையும் தங்கியிருந்தனர். இராமன் மாரீச மாயமானைத் துரத்திச் சென்றபின் தொலைவில் அவன் குரலில் ஓர் அலறல் சத்தம் கேட்கிறது; அதனால் அச்சமுற்ற சீதை, அவனுக்கு ஆபத்து என்றுகருதி இலக்குவனை அங்கே வலுக்கட்டாயமாக அனுப்பிவிட்டுப் பர்ணசாலையில் தனித்திருக்கின்றாள். அந்த வேளைக்காகவே காத்திருந்த இராவணன் அவளைப் பர்ணசாலையோடு தூக்கிச் சென்றுவிடுகின்றான்.

இராம இலக்குவர் திரும்பவந்து பார்த்தபோது பர்ணசாலையில் சீதை இல்லை. கவலையோடு அவளைத் தேடிக்கொண்டு வருகின்றனர் இருவரும். இரவு வருகின்றது; அஃது இராமனின் துயரைக் கூட்டுகின்றது. ”இந்தக் கொடிய கங்குல், சானகியின் கண்களை விடவும் நீண்டதோ?” என்று அவளை நினைந்து பெருமூச்செறிகின்றான் இராமன்.

”…தண்நறுங் கருங்குழல் சனகன் மாமகள்
கண்ணினும் நெடியதோ கொடிய கங்குலே?” (கம்ப. அயோமுகிப் படலம்)

வானை நோக்குகிறான்! அங்குள்ள விண்மீன்கள்மீது அவன் பார்வை பதிகின்றது.

“அழகான நிலவுபோல் உதித்த சூரியனின் ஊழித் தீயை ஒத்த வெம்மைமிகு கதிர்களால் சுடப்பட்டுக் கொதிப்பேறிய வானத்தின் உடம்பெல்லாம் தோன்றிய கொப்புளங்களோ இந்த விண்மீன்கள்?” எனும் விசித்திர எண்ணம் எழுகின்றது மனப்புழுக்கத்தில் இருக்கும் அவனுக்கு!

”அப்புடை அலங்குமீன் அலர்ந்ததாம் என
உப்புடை இந்துஎன்று உதித்த ஊழித்தீ
வெப்புடை விரிகதிர் வெதுப்ப மெய்யெலாம்
கொப்புளம் பொடித்ததோ கொதிக்கும் வானமே?” (கம்ப. அயோமுகிப் படலம்)

சூரியனைக் கனல் கக்கும் நிலவாக உருவகிக்கும் கம்பர், அந்தக் கனலால் வானத்தின் உடம்பில் தோன்றிய கொப்புளங்களோ விண்மீன்கள் என்று கேட்பது அவர் கவிச்சக்கரவர்த்தி மட்டுமல்லர்; கற்பனையின் சக்கரவர்த்தியும்கூட எனும் எண்ணத்தை நமக்குத் தோற்றுவிக்கின்றது.

இந்தக் கற்பனையும் பாவேந்தரின் உள்ளத்திரையில் ஓவியமாய்ப் பதிந்துவிட்டது. ஆதலால், ’அழகின் சிரிப்பு’ எனும் தமது கவிதைத் தொகுதியில் ’வான்’ எனும் தலைப்பில் பாட்டாளி வர்க்கத்தினரின் பாடுகளைப் பதிவுசெய்திருக்கும் பாடலில் இதனைத் தக்க வகையில் சேர்த்திருக்கின்றார்.

”மண்மீதில் உழைப்பாரெல்லாம் வறியராம் உரிமைகேட்டால்
புண்மீதில் அம்புபாய்ச்சும் புலையர் செல்வராம் இதைத்தன்
கண்மீதில் பகலி லெல்லாம் கண்டுகண்டு அந்திக்குப்பின்
விண்மீனாய்க் கொப்பளித்த விரிவானம் பாராய் தம்பி! ”

”மண்மீதில் மாடாய் உழைப்பவரெல்லாம் வறியராகவும் அவர்களை ஏய்த்துப் பிழைப்பவரெல்லாம் வளமை படைத்தவராகவும் வாழும் முறையற்ற நிலைகண்டு பகலெல்லாம் சினத்தீயில் குமுறிக்கொண்டிருந்தது வானம்; அந்தக் குமுறல் அந்திக்குப்பின் அதன் உடலெங்கும் கொப்புளங்களாய் வெடித்தது; அவைதாம் வானில் தெரியும் விண்மீன்கள்!” என்பது இப்பாடலின் கருத்து.

சூரியனின் வெங்கதிர்களின் தாக்கத்தால் வானின் உடலில் தோன்றிய கொப்புளங்கள் விண்மீன்கள் என்று கம்பர் சொல்ல, பாட்டாளி வர்க்கத்தினரின் பாடுகளால் வானம் கொதிப்படைந்து அதனால் அதன் உடலில் தோன்றிய கொப்புளங்களே விண்மீன்கள் என்கிறார் பாவேந்தர்.

கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பரின் கற்பனைகளுக்குத் தம் பாத்திறத்தால் மேலும் மெருகூட்டியிருக்கிறார் பாவேந்தர் பாரதிதாசன் என்பதைத்தானே இப்பாடல்கள் புலப்படுத்துகின்றன?

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. பாரதிதாசன் கவிதைகள் – அருள்சுடர் பதிப்பகம்.

April 20, 2026
அமெரிக்க இதழியல் புரட்சியாளர்!
-மேகலா இராமமூர்த்தி

மத்திய ஐரோப்பிய நாடான ஹங்கேரியிலுள்ள மேக்கோவில் (Makó, Hungary) ஏப்ரல் 10, 1847ஆம் ஆண்டு பூலாப் புலிட்சர், எலிஸ் பெர்கர் (Fülöp Pulitzer, Elize Berger) எனும் யூத இணையருக்கு மகனாய்ப் பிறந்தவர் ஜோசப் புலிட்சர் (Joseph Pulitzer). அவருக்கு 4 உடன்பிறப்புகளும் இருந்ததாகத் தெரிகின்றது; ஜோசப்பின் தந்தையார் கூலவாணிகம் செய்து ஓரளவு வளமையுடன் இருந்தமையால் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல கல்வியை அளித்துவந்தார். ஆனால் ஜோசப் சிறுவனாக இருந்தபோதே அவர் மறைந்தமையால் குடும்பத்தின் பொருளாதாரம் நொடித்துப் போனது.

வாய்ப்புகளின் தேயமாக விளங்கிய அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயர்ந்தால் தம் வாழ்க்கை வளம்பெறும் என்று கருதிய புலிட்சர் அமெரிக்காவுக்குச் செல்லவிரும்பினார்.

ஆனால் எப்படிச் செல்வது? பயணச் செலவுக்கான பணத்தை எப்படிப் பெறுவது?

அக்காலக்கட்டத்தில் (1864) அமெரிக்காவில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த உள்நாட்டுப் போரில் (Civil War) ஈடுபடுவதற்கு ஐரோப்பாவின் பல நாடுகளிலும் வீரர்களைத் தெரிவுசெய்துகொண்டிருந்தது அமெரிக்க இராணுவம். அதனைப் பயன்படுத்தித் தம்மையும் படைவீரராகப் பதிவுசெய்துகொண்டார் புலிட்சர். எனவே அவரது அமெரிக்கப் பயணத்திற்கான செலவை அமெரிக்க இராணுவமே பார்த்துக்கொண்டது.

தம்முடைய 17ஆவது அகவையில் அமெரிக்கா வந்த அவர் ஒன்றியப் படையில் (Union Army) இணைந்தார். ஆபிரகாம் இலிங்கனின் குதிரைப் படையில் (Cavalry) ஓராண்டுக்காலம் பணியாற்றினார். 1865இல் உள்நாட்டுப்போர் முடிவுக்கு வந்தது. அதன்பின்னர் பல்வேறு இடங்களில் சிறுசிறு பணிகள் செய்துவந்த அவர் பின்னர் மிசௌரி மாகாணத்திலுள்ள செயின்ட் லூயிஸுக்கு (St. Louis, Missouri) வந்துசேர்ந்தார். அங்கிருந்த அச்சகங்களில் வேலைசெய்து இதழியலைக் கற்று, செயின்ட் லூயிஸிலிருந்து வெளிவந்த ஜெர்மன்மொழிச் செய்தித்தாளான வெஸ்ட்லிக்கே போஸ்ட்டில் (Westliche Post) அச்சுக்கோப்பவரானார்; பின்னர் இதழாளராகவும் பயிற்சிபெற்றார். இதழியல்சார் பணிகள் அனைத்தையும் தம்மோடு பணியாற்றிய சக ஊழியர்களைப் பார்த்தே கற்றுக்கொண்டார் புலிட்சர்!

1872இல், ‘செயின்ட் லூயிஸ் போஸ்ட்-டிஸ்பாட்ச்’ (St. Louis Post-Dispatch) எனும் நாளிதழின் இணை உரிமையாளரானார் புலிட்சர்; 1878-ஆம் ஆண்டிற்குள் அந்த நாளிதழ் அவரின் முழுக்கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்தது. புலனாய்வு இதழியல், ஊழல் எதிர்ப்புச் செய்திகள், தொழிலாளர்கள், குடியேறிகளுக்கான ஆதரவு ஆகியவற்றைக் கொண்ட புரட்சிகரமான நாளிதழாக அது திகழ்ந்தது. அமெரிக்காவில் புலனாய்வு இதழியல் (investigative journalism) எனும் துறையைப் பிரபலப்படுத்திய பெருமை ஜோசப் புலிட்சரையே சாரும்.

அக்காலத்தில் ’நியூயார்க் வேர்ல்ட்’ (New York World) எனும் நாளிதழைச் சிரமப்பட்டு நடத்திக்கொண்டிருந்த அதன் உரிமையாளர் பிராங்க் மன்சியிடமிருந்து (Frank Munsey) அவ்விதழை 1883இல் வாங்கிய புலிட்சர், வெகுமக்களைக் கவரும் வகையில் அந்நாளிதழில் தொடர்கதைகள், கேலிச்சித்திரங்கள், புலனாய்வுச் செய்திகள், விளக்கப்படங்கள் எனப் பலவற்றை அறிமுகப்படுத்தினார். நியூயார்க் வேர்ல்ட் நாளிதழைப் புதிதாக வாங்கி நடத்தியபோதும் செயின்ட் லூயிஸ் போஸ்ட்-டிஸ்பாட்ச் நாளிதழின் உரிமையாளராகவும் மேலாளராகவும் தொடர்ந்து செயற்பட்டுவந்தார் அவர்.

நியூயார்க் வேர்ல்ட் நாளிதழில் 1886இல் பணிக்குச் சேர்ந்த நெல்லி பிளை (Nellie Bly) எனும் பெண் இதழாளர் துணிச்சலாகச் செயற்பட்டு நியூயார்க்கின் பிளாக்வெல் தீவிலிருந்த மனநலக் காப்பகத்தில் (Blackwell’s Island Insane Asylum, New York City) நடந்த முறைகேடுகளை, தாமே மனநோயாளிபோல் அங்கே தங்கி, அறிந்துவந்து அம்பலப்படுத்திப் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தினார்.

காலவோட்டத்தில் ’நியூயார்க் வேர்ல்ட்’ நாளிதழுக்குக் கடும்போட்டியாக விளங்கத் தொடங்கியது வில்லியம் ராண்டால்ப் ஹர்ஸ்ட் (William Randolph Hearst) என்பவர் நடத்திவந்த ’நியூயார்க் ஜர்னல்’ எனும் மற்றொரு நாளிதழ். தொழில்போட்டியில் வெற்றிபெற வேண்டும் என்று கருதிய புலிட்சர் பெரிய மனிதர்கள், திரைத்துறையினர் உள்ளிட்டோரின் அந்தரங்க வாழ்க்கை குறித்த கிசுகிசுக்களையும் நியூயார்க் வேர்ல்டில் வெளியிட்டு மக்களின் மலின விருப்பங்களுக்குத் தீனிபோட்டார். இதனால் மஞ்சள் பத்திரிகை (yellow journalism) எனும் விமர்சனத்தை எதிர்கொண்டது அந்நாளிதழ். தொழில்போட்டியில் வெல்லவேண்டும் எனும் எண்ணமானது உயர்ந்த சிந்தனை கொண்ட மனிதர்களையும் தரந்தாழ்ந்த செயல்களைச் செய்ய வைக்கும் என்பதற்கு இஃதோர் சான்று!

எனினும் சமூகநலன்சார் கருத்துக்கள், அரசியல்வாதிகளின் ஊழலை அம்பலப்படுத்துதல் போன்றவற்றையும் தொடர்ந்து வெளியிட்டு நாளிதழின் முதன்மை நோக்கத்தைக் கைவிடாது காத்துவந்தார் புலிட்சர். சிறிது காலத்திற்குப்பின் போட்டி வேகம் தணிந்து, சமூக முன்னேற்றம், அறக்கேட்டிற்கு எதிரான கருத்துக்கள், மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளைப் புலனாய்வின் வாயிலாய் வெளிக்கொணர்தல் போன்றவற்றுக்கே முதன்மை தந்தார் புலிட்சர் என்றறிகின்றோம்.

இதழியல், இலக்கியம், நாடகம் போன்ற துறைகளில் சிறந்து விளங்குவோருக்குப் பரிசளிக்கும் நோக்கிலும், இதழியல் பள்ளியை நிறுவும் நோக்கிலும், 1904ஆம் ஆண்டு, தம் சொத்தின் ஒரு பகுதியை நியூயார்க்கிலுள்ள கொலம்பியாப் பல்கலைக்கழகத்திற்கு (Columbia University, New York) ஒதுக்கி உயில் எழுதிவைத்தார் ஜோசப் புலிட்சர்.

இதற்கிடையே பார்வையிழப்பு, நரம்புச் சிதைவு போன்ற பல கடுமையான உடல்நலக் கேடுகளால் அவதியுற்றுவந்த புலிட்சர், 1911ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 29ஆம் நாள் தம்முடைய 64ஆவது அகவையில் உயிர்நீத்தார். 1917ஆம் ஆண்டு புலிட்சர் பரிசுகள் (Pulitzer Prizes) நிறுவப்பட்டுத் தகுதியானோர்க்கு ஒவ்வோராண்டும் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. [1943ஆம் ஆண்டுமுதல் இசைத்துறைச் சாதனையாளர்களுக்கும் இப்பரிசு வழங்கப்படுகின்றது.] 1912ஆம் ஆண்டுமுதல் இதழியல் பள்ளி கொலம்பியாப் பல்கலைக்கழகத்தில் (Columbia University Graduate School of Journalism) செயல்படத் தொடங்கிற்று.

ஹங்கேரியில் பிறந்த ஜோசப் புலிட்சர், கண்டம்விட்டுக் கண்டம்வந்து தம் விடாமுயற்சியாலும் கடின உழைப்பாலும் இதழியல் துறையில் சாதனை படைத்ததோடல்லாமல் அத்துறையிலும் பிற படைப்பாக்கத் துறைகளிலும் சாதனை புரிவோரைப் பாராட்டும் வகையில் பரிசுகளையும் நிறுவியது பெரும் பாராட்டுக்குரியதன்றோ?

புலிட்சர் பரிசின் முன்பக்கம்/பின்பக்கம்

அமெரிக்காவின் மிக உயர்ந்த இலக்கியப் பரிசாகக் கருதப்பெறும் புலிட்சர் பரிசினைப் பெறுவதற்கு நாம் அமெரிக்கராக இருக்கவேண்டும் என்பதில்லை; அமெரிக்காவில் வாழும் பிறநாட்டினரும் இப்பரிசுக்குத் தகுதியானவரே; ஆனால் பரிசுக்காக அனுப்பப்படும் படைப்புகள் அமெரிக்காவில் அச்சிடப்பட்டிருக்க வேண்டும்; ஆங்கிலத்தில் இருக்கவேண்டும்; பிறமொழி நூல்களாக இருப்பினும் ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்தே அனுப்பவேண்டும்.

புலிட்சர் பரிசினை வெல்வோருக்கு 15,000 அமெரிக்க வெள்ளியும் வெண்கலப் பதக்கமும் சான்றிதழும் ($15,000 USD, a certificate and a bronze medallion) வழங்கப்பெறும்!

*****
கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:
1. https://www.britannica.com/biography/Joseph-Pulitzer
2. https://americanaristocracy.com/people/joseph-pulitzer
3. https://en.wikipedia.org/wiki/Joseph_Pulitzer
April 10, 2026
விலங்குப் பண்ணை
-மேகலா இராமமூர்த்தி

சனநாயகப் பொதுவுடைமைவாதி (Democratic Socialist), இங்கிலாந்தின் சுதந்திரத் தொழிலாளர் கட்சியின் உறுப்பினர் (Member of Independent Labour Party), பத்திரிகையாளர், எழுத்தாளர் எனப் பன்முகங்கள் கொண்ட ஜார்ஜ் ஆர்வெல் (George Orwell) எழுதிய ’விலங்குப் பண்ணை’ (Animal Farm) என்னும் புதினம், இரஷ்யச் சர்வாதிகாரத்தை (Soviet Totalitarianism) பற்றியது. 1917ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட இரஷ்யப் புரட்சி, அதனைத் தொடர்ந்துவந்த தொழிலாளர் கட்சியின் (Bolshevik Party) ஆட்சி, குறிப்பாக ஜோசப் ஸ்டாலின் (Joseph Stalin) தலைமையிலான ஆட்சிமுறை ஆகியவை குறித்த உருவகங்களை (allegories) உள்ளடக்கியது இப்புதினம். தாம் சொல்லவிரும்பியதை மனிதக் கதாபாத்திரங்கள் வாயிலாகச் சொல்லாமல் பண்ணை விலங்குகளை உருவகங்களாக்கிச் சுவையாகச் சொல்லியிருக்கின்றார் ஆர்வெல். 1923ஆம் ஆண்டு முதல் இன்றுவரை ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பெற்ற சிறந்த 100 புதினங்களுள் ஒன்றாக டைம் இதழால் (Time Magazine) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறப்புக்குரியது இப்புதினம்.

இனி விலங்குப் பண்ணை புதினத்தைச் சுருக்கமாக அறிந்துகொள்வோம்.

’மேனர்’ பண்ணையிலிருந்த (Manor Farm) விலங்குகளை அவற்றின் உரிமையாளரான திரு. ஜோன்ஸ் (Mr. Jones) மோசமாக நடத்துகின்றார். அதிகமான வேலை, குறைவான உணவு என்று அவை துன்புறுத்தப்படுகின்றன. அவற்றினிடையே வாழ்ந்துவருகின்ற, ’பழைய மேஜர்’ (Old Major) என்றழைக்கப்படும் புத்திசாலியான கிழப் பன்றியார், பண்ணையிலுள்ள விலங்குகள் அனைத்தும் மனித ஒடுக்குமுறையிலிருந்து விடுபட்டுச் சமமாகவும் சுதந்திரமாகவும் வாழும் ஒரு சமூகத்தைப் படைக்கவேண்டும் எனக் கனவு காண்கின்றார். அதனை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான முயற்சிகளில் பண்ணை விலங்குகளை ஈடுபடுத்த வேண்டும் எனும் விருப்பங்கொண்டு அவ்விலங்குகளை அழைத்து,

”தோழர்களே! மனிதன் மட்டுந்தான் எதனையும் உற்பத்தி செய்யாமல் அனைத்தையும் நுகரும் ஒரே படைப்பு. அவனால் பால்தர இயலாது; முட்டையிட முடியாது; காளைகளைப்போல ஏருழ இயலாது; விரைந்தோடி முயல்களைப் பிடிக்க முடியாது; இப்படி எந்தத் திறனும் இல்லாத அவன்தான் எல்லா விலங்குகளுக்கும் முதலாளியாக இருக்கின்றான். உழைப்பும் விளைச்சலும் நம்முடையது; ஆனால் அதன் பயனை ஜோன்ஸும் அவனைச் சார்ந்தோரும் அனுபவிக்கின்றனர். இந்தக் கடின உழைப்பால் நாம் நம் வாழ்க்கையை முழுமையாகக்கூட வாழமுடிவதில்லை. நமக்கு எல்லா மனிதர்களும் எதிரிகள்; எல்லா விலங்குகளும் தோழர்கள்” என்று கூறி அவற்றிடம் எழுச்சியூட்டுகிறார்.

வயது மூப்பின் காரணமாக வீர உரையாற்றிய ஒருசில நாள்களிலேயே பழைய மேஜர் மரித்துவிடுகிறார்; எனினும் அவர் ஊட்டிய சுதந்திர உணர்வு அனைத்து விலங்குகளிடத்திலும் கிளர்ந்தெழுகின்றது.

அப்பண்ணையில் மிகவும் சுறுசுறுப்பும் புத்திசாலித்தனமும் வாய்ந்தவையாகக் கருதப்படும் பன்றிகளான நெப்போலியன் (Nepolean), ஸ்னோபால் (Snowball), ஸ்க்வீலர் (Squealer) ஆகிய மூவரும் சேர்ந்து பழைய மேஜரின் கருத்துக்களை ஒன்றுதிரட்டி ஓர் முழுமையான சிந்தனைத் தொகுப்பாக்கி அதற்கு ”விலங்குவாதம்” (Animalism) என்று பெயர்சூட்டினர்.

பண்ணை முதலாளி ஜோன்ஸ் குடிப்பழக்கம் உள்ளவன். ஓரிரவில் நன்றாகக் குடித்துவிட்டுப் பண்ணைக்கு வந்தவன், விலங்குகளுக்குத் தீனிபோட மறந்து அவற்றைப் பட்டினி போட்டுவிட்டான்; அதனால் சீற்றம்கொண்ட விலங்குகள் பண்ணையில் உணவு வைக்கப்பட்டிருக்கும் கிடங்கிற்குள் நுழைய முற்படுகின்றன; விலங்குகளை விரட்டுவதற்குப் பண்ணையாட்களுடன் ஜோன்ஸ் முனைய, ஏற்கனவே ஓல்டு மேஜரால் சுதந்திர உணர்ச்சிபெற்றிருந்த அவ்விலங்குகள் கிளர்ந்தெழுந்து, ஜோன்ஸையும் அவனது பண்ணையாட்களையும் பண்ணையைவிட்டே விரட்டிவிடுகின்றன.

ஜோன்ஸின் மேனர் பண்ணை இப்போது விலங்குகள் வசமாகிவிட்டது. ஜோன்ஸின் பிள்ளைகள் படித்துவிட்டுக் குப்பையில் தூக்கியெறிந்திருந்த ஆங்கில அரிச்சுவடிப் புத்தகத்தை எடுத்துப் படித்ததனால் ஏற்கனவே ஆங்கில எழுத்துக்களை அறிந்துகொண்டிருந்தனர் நெப்போலியனும் ஸ்னோபாலும்.

பண்ணையைவிட்டு ஜோன்ஸும் அவனது ஆட்களும் விரட்டப்பட்டுவிட்ட சூழலில் இப்போது பண்ணைக்குப் பெயர்மாற்றும் படலம் தொடங்குகின்றது. நெப்போலியன் கருப்பு வெள்ளைநிற வண்ணங்களைப் பானைகளில் எடுத்துக்கொண்டு வர, ஸ்னோபால் ’மேனர் பண்ணை’ எனும் பெயரை அழித்துவிட்டு ’விலங்குப் பண்ணை’ என்று எழுதுகின்றான். அத்தோடு விலங்குப் பண்ணையிலுள்ள விலங்குகள் பின்பற்றவேண்டிய ஏழு கட்டளைகளும் சுவரில் எழுதப்படுகின்றன. அவை:
1. இரு கால்களில் நடக்கும் எதுவாக இருந்தாலும் அது நமக்கு எதிரி.
2. நான்கு கால்களில் நடப்பது அல்லது சிறகுகள் கொண்டது நமக்கு நண்பன்.
3. எந்த விலங்கும் ஆடை அணியக் கூடாது.
4. எந்த விலங்கும் படுக்கையில் தூங்கக் கூடாது.
5. எந்த விலங்கும் மது அருந்தக் கூடாது.
6. எந்த விலங்கும் அடுத்த விலங்கைக் கொல்லக்கூடாது.
7. எல்லா விலங்குகளும் சமமானவை.
விலங்குகள் கடினமாக உழைத்துத் தங்கள் உழைப்பின் பலனைத் தாங்களே அனுபவிக்கின்றன. நெப்போலியனும் ஸ்னோபாலும் தலைமைப் பொறுப்புகளை ஏற்கின்றனர்; ’பாக்சர்’ எனும் குதிரை கண்மூடித்தனமான விசுவாசத்தைத் தலைமைப் பொறுப்பிலிருக்கும் பன்றிகளிடம் காட்டுகின்றான். பண்ணையிலுள்ள ஆடுகள், ”நான்கு கால்களில் நடப்பது நமக்கு நண்பன்; நெப்போலியன் எதையும் சரியாகத்தான் செய்வார்” என்பதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கின்றன. அனைத்து விலங்குகளுக்கும் கல்வி கற்பிக்கப்படுகின்றது. ஆனால் பெரும்பாலான விலங்குகள் கற்பதில் ஆர்வம் காட்டாது எழுத்தறிவற்றவையாகவே இருக்கின்றன.

பண்ணையின் பழைய முதலாளியான ஜோன்ஸும் வேறுசில பண்ணை முதலாளிகளும் சேர்ந்து மேனர் பண்ணையைக் கைப்பற்றுவதற்காக விலங்குகளோடு போரிடுகின்றனர்; மாட்டுக்கொட்டகையருகே நடைபெற்ற அப்போரில் (Battle of the Cowshed) நெப்போலியன், ஸ்னோபால் தலைமையில் போரிட்ட விலங்குகள் வெற்றிபெறுகின்றன. அதனால் நெப்போலியனும் ஸ்னோபாலும் நாயகர்களாகக் கொண்டாடப்படுகின்றனர்.

நெப்போலியன், ஸ்னோபாலிடையே யார் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பது எனும் அதிகாரப்போட்டி உருவாகின்றது. ஸ்னோபால் பண்ணைக்கு அருகில் காற்றாலை (Windmill) கட்டவேண்டுமென ஆலோசனை கூறுகின்றான்; அதன்மூலம் மின்சாரத்தை உற்பத்திசெய்து எந்திரங்களை இயக்குவதன் வாயிலாக விலங்குகளின் உடலுழைப்பைக் குறைக்கலாம் என்பது அவனது அறிவார்ந்த – காலத்துக்கேற்ற திட்டம். ஆனால் ஸ்னோபாலின் அறிவும் திறனும் நெப்போலியனுக்குப் பிடிக்கவில்லை; ஸ்னோபால் உடனிருந்தால் தனக்குப் போட்டியாகவும் – தலைவலியாகவும் இருப்பான் என்றெண்ணித் தான் இரகசியமாக வளர்த்துவந்த நாய்களை ஏவி ஸ்னோபாலைப் பண்ணையைவிட்டுத் துரத்தச் செய்கிறான்; ஸ்னோபால் ஓடி மறைந்துவிடுகின்றான்; அதன்பின்னர் அவன் பண்ணைக்குத் திரும்பவில்லை.

நெப்போலியன் தனிப்பெரும் தலைவனாகின்றான். காற்றாலை கட்டவேண்டும் என்று இப்போது அவன் விலங்குகளுக்கு அறிவுறுத்திக் கட்டச்செய்கிறான். ”இரு கால்களில் நடக்கும் எதுவாக இருந்தாலும் அது நமக்கு எதிரி” எனும் விதியை மீறி நெப்போலியன் மனிதர்களுடன் இணைந்து வணிகம் செய்யத் தொடங்குகின்றான்.

நெப்போலியனும் பிற பன்றிகளும் நல்ல உணவுகளைத் தாம் அதிக அளவில் எடுத்துக்கொள்ள, மற்ற விலங்குகளுக்கு உணவுப் பற்றாக்குறை ஏற்படுகின்றது. நெப்போலியனுக்கு விசுவாசமான நாய்கள் மற்ற விலங்குகளின் கண்ணெதிரிலேயே பல சிறிய விலங்குகளைத் தாக்கிக் கொல்கின்றன.

நெப்போலியனின் வலக்கரமாக விளங்கிவருபவனும், பேச்சில் வல்லவனுமான ஸ்க்வீலர், ’நெப்போலியன் எது செய்தாலும் அது சரியாகவே இருக்கும்’ எனும் பரப்புரையை மற்ற விலங்குகளிடத்தில் தொடர்ந்து செய்துகொண்டே இருக்கின்றான்.

நெப்போலியன் கடவுளைப் போல அனைத்து விலங்குகளாலும் வணங்கப்படும் நிலைக்கு உயர்கின்றான்; பன்றிகள், விலங்குகளுக்கென உருவாக்கப்பட்ட கட்டளைகளை வெளிப்படையாகவே மீறுகின்றன. பண்ணை மீண்டும் மனிதத் தாக்குதல்களை எதிர்கொள்கின்றது; எனினும் விலங்குகள் வெற்றிபெறுகின்றன; நெப்போலியனே தலைமைப் பொறுப்பில் நீடிக்கின்றான்.

நெப்போலியனின் விசுவாசியான ’பாக்சர்’ அதிக வேலைப்பளுவால் கழுத்து முறிந்து கீழேவிழுகின்றான்; அவனை நெப்போலியன் மருத்துவ சிகிச்சைக்கு அனுப்புவதாகச் சொல்லிவிட்டு இறைச்சிக்காக விற்றுவிடுகிறான்; சில நாள்கள் கழித்து பாக்சர் மருத்துவமனையில் அமைதியாக இறந்ததாக நெப்போலியனின் பரப்புரையாளன் ஸ்க்வீலர் விலங்குகளிடம் பொய்யுரைக்கின்றான்.

அதிகாரமற்ற சாதாரண விலங்குகள் அதிக உழைப்பைத் தருமாறு வற்புறுத்தப்படுகின்றன; எனினும், ஜோன்ஸிடம் இருந்ததைவிட இப்போது தம் வாழ்க்கைத்தரம் சிறப்பாக இருப்பதாக ஸ்க்வீலரால் நம்பவைக்கப்படுகின்றன; நெப்போலியனும் அவனுக்குத் துதிபாடும் பன்றிகளும் கொண்டாட்டங்களில் திளைக்கின்றனர். பண்ணைகளில் விளைச்சல் சரியில்லாமல் போனாலோ – களை மண்டினாலோ – வேறு அசம்பாவிதங்கள் நிகழ்ந்தாலோ பண்ணையின் விளைநிலங்களில் யாருக்கும் தெரியாமல் திருட்டுத்தனமாக உலவும் ஸ்னோபாலின் சதிச்செயல்தான் அதற்குக் காரணம் என்று பரப்புரை செய்யப்படுகின்றது.

ஆண்டுகள் ஓடுகின்றன. விலங்குகளின் கருத்துச் சுதந்திரம் முற்றாகப் பறிக்கப்பட்டுவிடுகின்றது. நான்கு கால்களில் நடந்துகொண்டிருந்த பன்றிகள் இரண்டு கால்களில் நடக்கத் தொடங்குகின்றன (அதாவது மனிதர்களைப்போல் மாறிவிட்டன). விலங்குப் பண்ணையின் ஏழு கட்டளைகளும் அழிக்கப்பட்டு, “எல்லா விலங்குகளும் சமமானவை; ஆனால் சில விலங்குகள் மற்றவற்றைவிட அதிகச் சமமானவை” (எல்லா விலங்குகளும் சமமாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் சமம் அல்ல என்பதே இதன் நுட்பமான உட்பொருள்) எனும் புதிய கட்டளை நடைமுறைக்கு வருகின்றது. பிற பண்ணை முதலாளிகளோடு இயல்பாகப் பழகத் தொடங்கும் நெப்போலியன், இறுதியில் விலங்குப் பண்ணையை’மேனர் பண்ணை’யாக மீண்டும் பெயர்மாற்றம் செய்துவிடுகிறான். மனித முதலாளிகளின் நடத்தையே விலங்குகளின் ஆட்சியிலும் பயன்பாட்டுக்கு வந்துவிட்டதன் குறியீடு இது!

இக்கதையில் காணப்படும் பாத்திரங்களும் அவர்கள் உருவகப்படுத்தும் நிஜ மனிதர்களும்:

மேனர் பண்ணை – புரட்சிக்கு முந்தைய இரஷ்யா (Pre-revolutionary Russia)

மேனர் பண்ணை முதலாளி ஜோன்ஸ் – ஜார் நிக்கோலஸ் II (Tsar Nicholas II (Russian monarchy))

பழைய மேஜராக வரும் பன்றி – கார்ல் மார்க்ஸ் + விளாடிமிர் லெனின் (Karl Marx + Vladimir Lenin (ideas of communism))

கிளர்ச்சி – 1917ஆம் ஆண்டு நடந்த இரஷ்யப் புரட்சி (Russian Revolution)

விலங்குப் பண்ணை (Animal Farm) – சோவியத் யூனியன்

விலங்குவாதம் (Animalism) – கம்யூனிசம் (Communism)

ஏழு கட்டளைகள் (Seven Commandments) – கம்யூனிசச் சித்தாந்தம்

நெப்போலியன் – ஜோசப் ஸ்டாலின் (Joseph Stalin)

ஸ்னோபால் – லியான் ட்ராட்ஸ்கி (Leon Trotsky)

மாட்டுக்கொட்டகைப் போர் – பண்ணையின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கும் உரிமைப்போர்

ஸ்க்வீலர் – அரசுக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஊடகங்களின் பரப்புரை (Propaganda/state-controlled media)

ஸ்னோபால் வெளியேற்றப்படுதல் – ட்ராட்ஸ்கி நாடுகடத்தப்படுதல்

பாக்சர் – உழைக்கும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தினர் (Working class)

நாய்கள் – ஸ்டாலின் அரசின் இரகசியக் காவல்துறையினர் (NKVD / KGB)

ஆடுகள் – சுயசிந்தனையற்ற மக்கள்கூட்டம் (Thoughtless humans)

காற்றாலை – தொழில்மயமாதல் (Industrialization)

கட்டளைகளை மாற்றுதல் – வரலாற்று மறுசீரமைப்புவாதம் (Historical Revisionism)

”மாகாளி பராசக்தி உருசிய நாட்
டினிற் கடைக்கண் வைத்தா ளங்கே
ஆகாவென் றெழுந்தது பார் யுகப்புரட்சி
கொடுங்கோலன் அலறி வீழ்ந்தான்” என்று ஜார் மன்னன் வீழ்ந்ததையும் உருசியநாட்டில் தொழிலாளர் புரட்சி வென்றதையும் இந்தியாவிலிருந்தே கொண்டாடினார் மகாகவி பாரதி.

அப்புரட்சியைத் தொடர்ந்து, ”தொழிலாளர்களுக்குச் சமத்துவம், சம உரிமை அளிப்போம்” எனும் முழக்கத்தோடு விளாடிமிர் லெனின் (Vladimir Lenin) தலைமையில் ஆட்சிக்கு வந்தது தொழிலாளர் கட்சி (Bolshevik Party); தொழிலாளர் நலனில் லெனின் அக்கறை காட்டினார்; முதலாளிகளிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட தொழிற்சாலைகள் அரசின் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் வந்தன. ஆனால் அரசு நியமித்த மேலாளர்கள் தொழிலாளர்கள்மீது தங்கள் அதிகாரத்தைச் செலுத்தத் தொடங்கினர். காலப்போக்கில் அதிக வேலைநேரம், எதிர்ப்போர்மீது அடக்குமுறை, தண்டனை போன்றவையும் நடைமுறைக்கு வந்தன. வேலைநிறுத்தம் சட்டவிரோதமானது என்று அறிவிக்கப்பட்டுத் தொழிலாளர்கள் கைதுசெய்யப்பட்டனர். லெனினுக்கு எதிரான கட்சிகள், செயற்பாடுகள், செய்தித்தாள்கள் முடக்கப்பட்டன.

தமக்கடுத்துக் கட்சியின் தலைவராகத் தொடரப்போவது யார் என்பதை லெனின் வெளிப்படையாக அறிவிக்கவில்லை; தொழிலாளர் கட்சியின் பொதுச் செயலாளராக (General Secretary) லெனின் இருந்தபோதே 1922இல் பொறுப்பேற்றவர் ஜோசப் ஸ்டாலின். ’செம்படை’ (Red Army) எனப்படும் தொழிலாளர் கட்சியின் இராணுவப்படையின் தளபதியாகச் செல்வாக்கோடு விளங்கியவர் லியான் ட்ராட்ஸ்கி (Leon Trotsky).

லெனினின் மறைவுக்குப்பின் கட்சிக்குள் தமக்கிருந்த செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி ட்ராட்ஸ்கியின் செல்வாக்கைக் குறைத்ததோடு, ”கடந்த காலத்தில் ட்ராட்ஸ்கி புரட்சிக்கு எதிரானவராக இருந்தார்; அவரைச் சோவியத் யூனியனில் இருக்க அனுமதித்தால் லெனினிசமே வீழ்ச்சியடையும்; நாட்டின் அமைதிக்குக் குந்தகம் ஏற்படும்” என்று தவறான பரப்புரைகளின்மூலம் 1927இல் தொழிலாளர் கட்சியிலிருந்து அவரை நீக்கினார் ஸ்டாலின்; அத்தோடு நில்லாமல் ட்ராட்ஸ்கி அரசாங்கத்திற்குத் துரோகம் செய்கிறார், சோசலிசத்தின் எதிரி என்று கூறி 1929இல் நாடு கடத்தினார். இச்செயல்களைத்தான் நெப்போலியன் ஸ்னோபாலின்மீது பழிகூறி விலங்குப் பண்ணையைவிட்டு வெளியேற்றுவதாக ஆர்வெல் படைத்துள்ளார்.

நாடுகடத்தப்பட்ட பின்பு பல்வேறு நாடுகளுக்கு மாறி மாறிச்சென்று வாழ்ந்துவந்தார் ட்ராட்ஸ்கி; அப்போதும் ஸ்டாலின் குறித்த விமர்சனங்களைத் துணிவோடு முன்வைக்க அவர் தயங்கவில்லை. இதனால் எரிச்சலடைந்த ஸ்டாலின், சோவியத்தின் இரகசியக் காவல்துறையைச் சேர்ந்தவனும் (Soviet secret police – NKVD) இசுப்பானியக் பொதுவுடைமைவாதியுமான ’இரமோன் மெர்கேடர்’ (Ramón Mercader) என்பவனை வைத்து 1940இல் ட்ராட்ஸ்கியைத் தீர்த்துக்கட்டினார்.

ஜார் மன்னனின் கொடுங்கோலாட்சிக்கு எதிராக ஏற்பட்ட இரஷ்யப் புரட்சியின் வெற்றி, சோசலிச ஆதரவாளர்களின் கையில் ஆட்சியைக் கொடுத்தது. ஆனால் அவர்களும் ஆட்சிப் பொறுப்புக்கு வந்தபின்னர், கெடுவாய்ப்பாக, சர்வாதிகாரத்தையே கையிலெடுத்து மக்களை ஒடுக்கினர்; தமக்கு எதிராகச் செயற்பட்டவர்களை அழித்தனர்.

எனவே ஆட்சியதிகாரம் என்பது அடக்குமுறைக்கும் சுரண்டலுக்கும் வன்செயல்களுக்குமே ஆட்சியாளர்களை அழைத்துச்சென்றிருக்கிறதேயொழியச் சமூகச் சமத்துவத்துக்கோ பொதுவுடைமைக்கோ அஃது ஒருபோதும் அழைத்துச்செல்லவில்லை என்பதுதான் உலக வரலாறு நமக்குக் காட்டும் கசப்பான உண்மை!

இதனை எண்ணுகையில் ’மனிதனும் மாமனிதனும்’ (Man and Superman – 1905 Play by George Bernard Shaw) எனும் தம்முடைய நாடகத்தின் பின்னிணைப்பில் பெர்னார்டு ஷா எழுதிய வரிகள் என் நினைவுக்கு வருகின்றன: ”புரட்சிகள் ஒருபோதும் கொடுங்கோன்மையின் சுமையைக் குறைக்கவில்லை; மாறாக அவை அச்சுமையை இன்னொரு தோளுக்கு இடம் மாற்றி மட்டுமே வைத்துள்ளன.” [Revolutions have never lightened the burden of tyranny; they have only shifted it to another shoulder.” (Man and Superman, 1903)].

எத்தகைய தீர்க்க தரிசனம் இது!

*****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:
1. Animal Farm – George Orwell – published by Signet Classics, New York
2. Man and Superman – George Bernard Shaw, Penguin Classics (Penguin Random House)
January 28, 2026
அச்சகத்திலிருந்து ஆட்சிமன்றம்வரை உயர்ந்தவர்!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

எழுத்தாளர், சிந்தனையாளர், அறிவியலாளர், அரசியலறிஞர், சுதந்திர அமெரிக்காவை வடிமைத்த தந்தையருள் ஒருவர் எனப் பன்முகத் திறனாளராக (polymath) திகழ்ந்தவர் பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின் (Benjamin Franklin).

1706ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 17ஆம் நாள் அமெரிக்காவின் மாசச்சூசெட்ஸ் மாகாணத்திலுள்ள பாஸ்டனில் (Boston, Massachusetts), 17 பிள்ளைகள் கொண்ட எளிய குடும்பத்தில் 15ஆவதாகப் பிறந்தவர் பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின். பள்ளிக்கு அனுப்பும் வசதியற்ற குடும்பச்சூழல் காரணமாக அவருக்குக் கிடைத்த முறையான கல்வி என்பது பத்து வயதுவரை மட்டுமே.

பெஞ்சமின் பிராங்க்ளினின் அண்ணன்களுள் ஒருவரான ஜேம்ஸ் பிராங்க்ளின் (James Franklin) அச்சகம் வைத்து ’தி நியூ இங்கிலாந்து கூரண்ட்’ (The New-England Courant) எனும் நாளிதழை வெளியிட்டுவந்தார். அங்கே தமது 12ஆவது வயதில் வேலைக்குச் சேர்ந்து அச்சுக்கோத்தல், பிழைதிருத்தல், பத்திகள், கட்டுரைகள் எழுதுதல் முதலியவற்றைக் கற்றுக்கொண்டார் பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின். அவரைப் பொறுத்தவரை அந்த அச்சகமே அவருக்குத் தொடக்க காலத்தில் கல்வி கற்பித்த பல்கலைக்கழகமாயிருந்தது.

கட்டுரைகள் எழுதக் கற்றுக்கொண்ட பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின், அத்தோடு நிற்கவில்லை. ’சைலன்ஸ் டோகுட்’ (Silence Dogood) எனும் புனைபெயரில் தாமே இரகசியமாகக் கட்டுரைகள் எழுதி அண்ணனின் நாளிதழில் வெளியிட்டுவந்தார். அவரின் கட்டுரைகள் பரவலாக வாசகர்களின் பாராட்டுக்களைப் பெறலாயின. தம்பி புனைபெயரில் ஆக்கங்கள் வெளியிடுவதை ஒருநாள் அறிந்துகொண்டுவிட்டார் அண்ணன் ஜேம்ஸ் பிராங்க்ளின்.

தம்பியைப் பாராட்டி, எழுத ஊக்குவித்தாரா என்றால் இல்லை! ”தம்மிடம் அச்சுக்கோக்கக் கற்றுக்கொண்ட சிறுவன் எழுத்தாளராகிப் பொதுமக்களின் பாராட்டைப் பெறுவதா?” எனும் அழுக்காறு அவருள் பொங்கியெழுந்தது. கட்டுரைகள் எழுதி வெளியிடக்கூடாது என்று பெஞ்சமின் பிராங்க்ளினுக்குத் தடைவிதித்தார். அதனால் வருத்தமுற்ற பெஞ்சமின், தம்முடைய 17ஆவது வயதில் பாஸ்டன் நகரத்தைவிட்டே வெளியேறினார். பதின்ம வயதில் அவரெடுத்த மிகத் துணிச்சலான முடிவு அது என்றே கூறவேண்டும். சுதந்திரமாகத் தாம் விரும்பியதைச் செய்வதற்கு அவருக்கு அப்போது வேறு வழியேதும் இருக்கவில்லை. எனவே தம்மிடமிருந்த சொற்பப் பணத்துடன் பாஸ்டனிலிருந்து வெளியேறி இலண்டனுக்குச் சென்று அங்குக் கிட்டத்தட்ட இரண்டாண்டுக் காலம் தங்கி அச்சகங்களில் பணியாற்றியும், அப்பணிசார்ந்த திறன்களை மேம்படுத்திக்கொண்டும் பென்சில்வேனியா மாகாணத்திலிருந்த பிலடெல்பியாவுக்குத் திரும்பினார்.

அச்சுத்துறையில் தமக்கிருந்த அனுபவம் காரணமாக விரைவிலேயே ஓர் அச்சகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார். முதலாளியிடம் நல்ல பெயர் வாங்குவதே அப்போது அவரின் முதன்மையான நோக்கமாக இருந்தமையால் தம் எழுத்தாற்றலை வெளிப்படுத்த அவர் முனையவில்லை; கடுமையாய் உழைத்தார்; கையில் ஓரளவுக்குக் காசு சேர்ந்தபின் 1728இல் ஓர் அச்சகத்தை விலைக்கு வாங்கினார். விற்பனையில் தடுமாறிக்கொண்டிருந்த ’பென்சில்வேனியா கெஜட்’ (Pennsylvania Gazette) எனும் நாளிதழையும் 1729இல் வாங்கினார். அதில் தாமே பல கட்டுரைகளை, பத்திகளைப் பல்வேறு புனைபெயர்களில் எழுதி வெளியிடவே அந்நாளிதழின் விற்பனை சூடுபிடித்தது.

’ரிச்சர்டு சாண்டர்ஸ்’ (Richard Saunders) எனும் புனைபெயரில் பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின் ஆண்டு வெளியீடாகக் கொண்டுவந்த ’Poor Richard’s Almanack’ எனும் வானியல் குறிப்புகள், பொன்மொழிகள், அறிவுரைகள் அடங்கிய பதிப்பு அக்காலத்தில் மக்களிடம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்று மிக அதிக அளவில் விற்றுத் தீர்ந்தது. இவ்வாறு 26 வெளியீடுகள் (1732–1758) வந்தன. இப்பதிப்புகளால் பெஞ்சமினின் பொருளாதார நிலை உயர்ந்தது. தமக்குக் கிடைத்த வருவாயைப் புதிய அச்சு எந்திரங்கள் வாங்குவது, அறிவியல் ஆய்வுகளுக்கான கருவிகள் வாங்குவது போன்ற பணிகளுக்குச் செலவிட்டார் அவர்.

அறிவியல் ஆய்வுகளில் அவருக்கு ஈடுபாடு ஏற்பட்டது எப்படி?

குழந்தைப் பருவம் முதலே சுற்றுச்சூழலைக் கூர்மையாக அவதானித்தல், இயற்கைத் தத்துவம், மின்சாரம், எந்திரவியல் சார்ந்த நூல்களை ஆர்வத்துடன் கற்றல் போன்றவை பெஞ்சமின் பிராங்க்ளினின் இயல்புகளாக இருந்தன. இவற்றால் அவரின் அறிவியல் ஆய்வு மனநிலை தூண்டப்பட்டாலும் அப்போதைய வாழ்க்கைச் சூழலும், பொருளாதார நெருக்கடிகளும் அவரை அறிவியல் ஆய்வுகளில் ஈடுபட அனுமதிக்கவில்லை. ஆதலால் தேர்ந்த எழுத்தாளராகித் தம் படைப்புகள் நன்கு விற்பனையாகவே அவ்வருமானத்தைக் கொண்டு அறிவியல் ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டார்.

வீட்டை வெப்பமாக்குவதற்கு உதவும் பிராங்க்ளின் அடுப்பு (The Franklin Stove – 1740s), இடிதாங்கி (Lightning Rod-1752), இரட்டைக் குவியக் கண்ணாடி (Bifocal Glasses – 1784) போன்றவை அவரின் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளுள் சில. இவ்வாறு அன்றாட வாழ்வுக்குப் பயன்படும் அரிய கண்டுபிடிப்புகளை உருவாக்கி உலகப் புகழ்பெற்றார் பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின். தம் அறிவுசார் கண்டுபிடிப்புகள் அனைவருக்கும் பயனளிக்கவேண்டும் எனும் உயர்ந்த நோக்கில் அவை எவற்றுக்குமே அவர் காப்புரிமை (patent) பெறவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அமெரிக்கா, இங்கிலாந்தின் காலனி ஆதிக்கத்தின்கீழ் இருந்த காலமது. 1730களில் மெல்ல அரசியலில் அடியெடுத்து வைத்தார் பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின். 1751இல் பென்சில்வேனியா சட்டமன்றத்தின் உறுப்பினராக அவர் தெரிவுசெய்யப்பட்டார். தற்சார்புள்ள காலனிய ஆட்சியை உருவாக்குதல், இங்கிலாந்து அமெரிக்காவை நியாயமான வகையில் நடத்துவதற்கான செயல்களில் ஈடுபடுதல், காலனித்துவ நலன்களைப் பாதுகாத்தல் போன்றவற்றை மேற்கொள்ளும் வகையில், காலனித்துவ முகவராக (a colonial agent) 1757 முதல் 1775 வரை, அவர் இலண்டனில் வசித்தார்.

ஆனால் இங்கிலாந்து தொடர்ந்து அமெரிக்கக் காலனிகள்மீது கடுமையாக வரி விதிப்பது, காலனிகளில் வசித்த மக்களின் குறைகளைப் புறக்கணிப்பது, கடுமையான தண்டனைகளை வழங்குவது போன்ற முறையற்ற அடக்குமுறைகளில் ஈடுபடவே, காலனிகள் தங்கள் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென்றால் அவை இங்கிலாந்திடமிருந்து விடுதலை பெறவேண்டும் எனும் முடிவுக்கு வந்தார் பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின்.

1775இல் இங்கிலாந்துக்கும் இங்கிலாந்தின் செயற்பாடுகளால் அதிருப்தியுற்ற அமெரிக்கக் காலனிகளுக்குமிடையே அமெரிக்கப் புரட்சிப் போர் (American Revolutionary War) தொடங்கியது.

1775இல் பெஞ்சமின் பிராங்க்ளினும் அமெரிக்கா திரும்பிவிட்டார். இங்கிலாந்துக்கு எதிரான சுதந்திரப் பிரகடனத்தை (Declaration of Independence) ஜூன், 1776இல் அமெரிக்கா உருவாக்கத் தொடங்கியது. அந்தப் பிரகடனத்தை உருவாக்க நியமிக்கப்பட்டிருந்த தாமஸ் ஜெபர்சன் (Thomas Jefferson), ஜான் ஆடம்ஸ் (John Adams), ரோஜர் ஷெர்மன் (Roger Sherman), இராபர்ட் லிவிங்ஸ்டன் (Robert R. Livingston) ஆகிய நால்வரோடு இணைந்து பெஞ்சமின் பிராங்க்ளினும் (Benjamin Franklin) பணியாற்றினார். இவர்களை ஐவர் குழு (the Committee of Five) என்பர். சுதந்திரப் பிரகடனத்தின் பெரும்பான்மையான பகுதிகளை தாமஸ் ஜெபர்சன் எழுத, அவற்றில் திருத்தங்கள் செய்வது, தெளிவுக்காகச் சிலவற்றைச் சேர்ப்பது போன்றவற்றை பிராங்க்ளின் மேற்கொண்டார்.

1776, ஜூலை 4இல் அமெரிக்கச் சுதந்திரத்திற்கான பிரகடனம் முறையாக காண்டினெண்டல் காங்கிரசால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின் பிரான்சுக்கான அமெரிக்கத் தூதராக அதே ஆண்டு திசம்பரில் நியமிக்கப்பட்டார். பிரான்சுடன் நல்லுறவைப் பேணி அந்நாட்டிடமிருந்து அமெரிக்கப் புரட்சிப் போருக்கான ஆதரவையும், படையுதவி, பொருளாதார உதவி, போர்த்தளவாடங்கள் முதலியவற்றையும் பெற்றார். பிப்ரவரி 6, 1778இல் அமெரிக்கா பிரான்சுடனான கூட்டணி ஒப்பந்தமும் (The Treaty of Alliance with France) செய்துகொண்டது.

அமெரிக்காவுடன் பிரான்சும் கைகோத்து இங்கிலாந்துக்கு எதிரான போரில் இறங்கியதால் அமெரிக்கா இங்கிலாந்தை வீழ்த்துவது எளிதானது. 1783இல் அமெரிக்காவைச் சுதந்திர நாடாக இங்கிலாந்து ஏற்றுக்கொண்டது.

இவ்வாறு அமெரிக்கா சுதந்திர நாடாவதற்கு பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின் இராஜதந்திரத்தோடு ஆற்றிய பங்களிப்பு மகத்தானது. அதனைத் தொடர்ந்து 1787இல் அமெரிக்காவுக்கான அரசியலமைப்பு (constitution), ஜேம்ஸ் மேடிசனின் (James Madison) முதன்மையான பங்களிப்பில் வடிவமைக்கப்பட்டது. ஜேம்ஸ் மேடிசனை ’அமெரிக்க அரசியலமைப்பின் தந்தை’ என்பர்.

பிராங்க்ளின் உள்ளிட்ட 39 பிரதிநிதிகள் செப்டம்பர் 17, 1787 அன்று அதில் கையெழுத்திட்டுப் புதிய தேசத்தின் அடித்தளத்தை முறையாக நிறுவினர்.

அமெரிக்கா இங்கிலாந்துக்கு எதிரான புரட்சிப்போரில் வெற்றிபெற்றுச் சுதந்திர நாடாவதற்கும், அதன் அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்திற்கும் பெரும் பங்களிப்புச் செய்தமையால் அமெரிக்க உருவாக்கத் தந்தையருள் ஒருவராக (One of the Founding Fathers of America) போற்றப்படுகின்றார் பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின்.

1749இல் அவர் உருவாக்கிய பிலடெல்பியா கலைக்கழகம் (Academy of Philadelphia) என்று பென்சில்வேனியாப் பல்கலைக்கழகமாக (University of Pennsylvania) உயர்ந்து நிற்கின்றது. அமெரிக்காவின் முதல் பொதுநூலகத்தை, சிறுதொகையைச் சந்தாவாகக் கட்டி மக்கள் பயன்பெறும் வகையில், 1731இல் பிலடெல்பியாவில் அவர் நிறுவினார் (America’s first subscription library).

கடின உழைப்பு, விடாமுயற்சி, தடைகளுக்கு அஞ்சாத் துணிவு, தொடர் கற்றலில் ஆர்வம், எழுத்தாற்றல், சமூக முன்னேற்றத்தில் நாட்டம், நாட்டுப்பற்று போன்ற திறன்கள் ஒருவரை எத்தகு மாமனிதராக உயர்த்தும் என்பதற்கு பெஞ்சமின் பிராங்க்ளினின் வாழ்க்கை வரலாறு தெளிவான சான்றாகும்.

*****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

1. britannica.com/biography/Benjamin‑Franklin

2. https://www.bbc.co.uk/history/historic_figures/franklin_benjamin.shtml

3. https://en.wikipedia.org/wiki/Benjamin_Franklin

January 19, 2026
புலனாய்வு இதழியலில் சாதனை படைத்த பெண்மணி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

அமெரிக்காவிலுள்ள பென்சில்வேனியாவில், மைக்கேல் காக்ரன் (Michael Cochran), மேரி ஜேன் கென்னடி காக்ரன் (Mary Jane Kennedy Cochran) ஆகியோருக்கு மகளாக 1864ஆம் ஆண்டு மே 5இல் பிறந்தவர் எலிசபெத் ஜேன் காக்ரன் (Elizabeth Jane Cochran). வளமையானவராக விளங்கிய தந்தையார் மைக்கேல் காக்ரன், 6 வயதுக் குழந்தையாக எலிசபெத் இருந்தபோதே இறந்தமையால் குழந்தைப் பருவத்திலேயே பொருளாதார நெருக்கடிகளைச் சந்திக்க வேண்டிய சூழல் எலிசபெத்துக்கு ஏற்பட்டது.

பள்ளிக் கல்வியில் சிறந்து விளங்கிய எலிசபெத், இண்டியானா பள்ளியில் (Indiana Normal School, now Indiana University of Pennsylvania) ஆசிரியப் பணிக்கான கல்வியைப் பயின்றுவந்தார். குடும்பச் சூழல் அவரைத் தொடர்ந்து பயில அனுமதிக்காததால் தம் கல்வியை முடிக்காமலேயே அவர் வெளியேறவேண்டியதாயிற்று. எனினும் கல்வியிலிருந்த ஆர்வம் காரணமாகத் தாமே பலவற்றைப் படித்துத் தம் பொது அறிவை வளர்த்துக்கொண்டார் எலிசபெத்.

அப்போது பென்சில்வேனியாவிலுள்ள பிட்ஸ்பர்க்கிலிருந்து வெளிவந்த ’Pittsburgh Dispatch’ எனும் நாளிதழில் ”பெண்கள் எதற்கு ஏற்றவர்கள்?” (What Girls Are Good For?) எனும் தலைப்பில் கட்டுரை ஒன்று வெளியாகியிருந்தது. ”பெண்கள் பிள்ளைகளைப் பெற்று வளர்க்கவும், வீட்டுப்பணிகளை ஆற்றவுமே ஏற்றவர்கள்; கல்வி கற்கவும் பணிபுரியவும் பெண்கள் கிளம்புவது அரக்கத்தனமானது” என்று அக்கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது (பெண்ணடிமைத்தனத்தில் நம் நாட்டுக்குச் சற்றும் குறைந்ததில்லை அமெரிக்கா என்றறிக!).

அந்தக் கட்டுரையைப் படித்து வெகுண்ட எலிசபெத், ”பெண்கள் அடுப்பூதுவதற்கும், பிள்ளை பெறுவதற்கும் மட்டுமே ஏற்றவர்கள் எனும் எண்ணம் வன்மையாகக் கண்டிக்கத்தது; அறிவிற் சிறந்தவர்களான பெண்கள் கல்வி கற்கவும் வெளியில் சென்று பணிபுரியவும் ஏற்றவர்கள்; சமூகம் அவர்களைத் திருமண வாழ்வு எனும் பெயரில் வீட்டுக்குள் முடக்காமல் வெளியில் சென்று பணியாற்ற அனுமதிக்கவேண்டும்” என்று காட்டமாக மறுப்புக் கடிதம் எழுதி, ”தனித்திருக்கும் அபலைப்பெண்” (Lonely Orphan Girl) என்று கையொப்பமிட்டு Pittsburgh Dispatch நாளிதழுக்கு அனுப்பினார்.

அவரின் கருத்துக்களால் கவரப்பட்ட அந்நாளிதழின் ஆசிரியர் ஜார்ஜ் மேடன் (George Madden), அக்கடிதத்தைத் தம் நாளிதழில் வெளியிட்டதோடு எலிசபெத்தைத் தம் நாளிதழில் பத்திரிகையாளராகப் பணியாற்றவும் அழைப்பு விடுத்தார். அவ்வழைப்பினை ஏற்று அந்நாளிதழில் பணிக்குச் சேர்ந்தார் எலிசபெத். 19ஆம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவின் புகழ்வாய்ந்த பாடலாசிரியராக விளங்கியவரும், ’அமெரிக்க இசையின் தந்தை’ (Father of American Music) என்று போற்றப்பட்டவருமான ஸ்டீபன் பாஸ்டரின் (Stephen Foster) பாடலொன்றில் இடம்பெற்ற பெண் பெயரான ’நெல்லி பிளை’ (Nellie Bly) என்பதை எலிசபெத்தின் புனைபெயராகச் சூட்டினார் ஜார்ஜ் மேடன். அதுமுதல் ’நெல்லி பிளை’ என்ற பெயரிலே எழுதத் தொடங்கினார் எலிசபெத். இனி நாமும் எலிசபெத்தை ’நெல்லி பிளை’ என்றே அழைப்போம்.

பெண்களின் வாழ்க்கை, அமெரிக்கத் தொழிலாளர்களின் நிலை, அவர்களின் கல்வி குறித்தெல்லாம் Pittsburgh Dispatch நாளிதழில் எழுதினார் நெல்லி பிளை. ஆறு மாதங்களுக்கு மெக்சிகோ சென்று தங்கி அங்குள்ளோரின் வாழ்வியல் குறித்து ’Six Months in Mexico’ எனும் தலைப்பில் நாளிதழில் தொடர் கட்டுரைகள் எழுதினார். மெக்சிகோவிலிருந்து திரும்பி வந்த அவரை Pittsburgh Dispatch நாளிதழின் ”பெண்கள் பக்கம்” பகுதிக்குப் பொறுப்பாசிரியராக்கிய ஜார்ஜ் மேடன், பெண்களின் பேஷன் ஈடுபாடு, மலர்க் கண்காட்சிகள் குறித்தெல்லாம் எழுதுமாறு பணிக்கவே, பத்திரிகையாளர் பணியை ”சீரியஸ் பிசினஸாக”க் கருதிய நெல்லிக்கு இவை பிடிக்கவில்லை. எனவே Pittsburgh Dispatch நாளிதழிலிருந்து விலகினார்.

பிட்ஸ்பர்க் நகரிலிருந்து பத்திரிகைத் துறையின் மையமாக அக்காலத்தில் விளங்கிய நியூ யார்க் நகருக்குக் குடிபெயர்ந்தார் நெல்லி. அப்போது அவருக்கு வயது 23. பத்திரிகையாளர் பணிதேடிப் பல மாதங்கள் அலைந்தார்; எதுவும் கிடைக்கவில்லை. ஜோசப் புலிட்சர் (Joseph Pulitzer) நடத்திவந்த ’தி நியூ யார்க் வேர்ல்ட்’ (The New York World) எனும் நாளிதழ் இயங்கிவந்த அலுவலகத்துக்கு ஒருநாள் சென்று அப்பத்திரிகையின் ஆசிரியர்களைச் சந்தித்த நெல்லி, பத்திரிகைத் துறையில் எத்தகு சவாலான பணியையும் ஏற்றுச் செய்வதற்குத் தாம் தயாராக இருப்பதை அவர்களிடம் தெரிவித்தார். அவரின் துணிவால் கவரப்பட்ட அந்நாளிதழ் ஆசிரியர்கள்,

“மனநலக் காப்பகம் ஒன்றில் நடைபெறுகின்ற முறைகேடுகள் குறித்து அறிந்துவர நீங்கள் அங்கே மனநோயாளிபோலச் செல்ல வேண்டியிருக்கும். உங்களால் மனநோயாளிபோல் நடிக்க இயலுமா?” என்று நெல்லியிடம் கேட்க, சற்றும் தயங்காமல் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார் நெல்லி. உடனே பத்திரிகையாளர் பணி அவருக்கு வழங்கப்பட்டது.

நியூ யார்க்கிலுள்ள பிளாக்வெல் தீவிலிருந்த (Blackwell’s Island; Now the island is renamed Roosevelt Island) பெண்களுக்கான மனநலக் காப்பகத்தின் (Women’s Lunatic Asylum) நிலையை அறிந்துவருவதே நெல்லிக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்த பணி. மனநோயாளியாக அங்கே சென்றால்தான் அக்காப்பகத்தின் உண்மை நிலையை அறிந்துகொள்ள முடியும் என்பதால் அவ்வாறு நடிப்பதற்கு ஆயத்தமான நெல்லி, அதன் முதற்கட்டமாகத் தாம் தங்கியிருந்த குடியிருப்பில் திடீரென்று இரவுநேரத்தில் அலறுவது, சம்பந்தமில்லாமல் பேசுவது என்று தம் ’பைத்தியக்கார’ வேலைகளைத் தொடங்கினார்; அவரது சேட்டைகள் பொறுக்கமுடியாமல் போகவே அவர் தங்கியிருந்த குடியிருப்பின் உரிமையாளர் காவல்துறையில் புகாரளித்தார். காவல்துறையினரும், மருத்துவர்களும் நெல்லியின் நடவடிக்கைகளை அருகிலிருந்து கண்டு அவருக்கு உண்மையாகவே மனநலம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்று சான்றிதழ் அளிக்கவே, பிளாக்வெல் தீவிலிருந்த பெண்களுக்கான மனநலக் காப்பகத்தில் சேர்க்கப்பட்டார் நெல்லி.

அங்கேயும் தன் நடிப்பைத் தொடர்ந்தார் அவர். மனநோயாளிகளாக அங்கே தங்கியிருந்த பெண்கள் கொடூரமாக நடத்தப்படுவதையும், அவர்களுக்குக் கெட்டுப்போன உணவு வழங்கப்படுவதையும், நாற்காலிகளில் கட்டிவைக்கப்பட்டு அப்பெண்கள் அடித்துத் துன்புறுத்தப்படுவதையும், உறைபனியின்மீது மணிக்கணக்கில் சிகிச்சை என்ற பெயரில் அவர்கள் அமர்த்தப்பட்டுச் சித்திரவதை செய்யப்படுவதையும், இன்னபிற கொடுமைகளையும் நேரில் கண்டார் நெல்லி. அதுமட்டுமா? மனநோயாளியாக உள்ளே சென்றதால் தாமும் அக்கொடுமைகளை அனுபவித்தார். அங்கு அவர் கண்டறிந்த மற்றொரு உண்மை, அங்கிருந்த எல்லாப் பெண்களும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லர்; நல்ல அறிவுடன் இருந்த பெண்களும் குடும்பத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டும், வறுமையால் மனநோயாளிகளெனத் தவறாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டும் அந்தக் காப்பகத்தில் அடைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

பத்து நாள்கள் அங்கே தங்கி அக்காப்பகத்தின் முறைகேடுகள் அனைத்தையும் அறிந்துகொண்டார் நெல்லி. பத்தாவது நாள் தி நியூ யார்க் வேர்ல்ட் நாளிதழ் சார்பில் அங்கே வந்த வழக்கறிஞர், நெல்லி குறித்த உண்மைகளைக் காப்பகத்தாரிடம் தெரிவித்து அவரை வெளியில் கொண்டுவந்தார்.

வெளியில் வந்த நெல்லி மனநலக் காப்பகத்தில் தாம் கண்ட அனைத்து உண்மைகளையும் தி நியூ யார்க் வேர்ல்ட் நாளிதழில், ”பைத்தியக்கார விடுதியில் பத்து நாள்கள்” (Ten Days in a Mad-House) எனும் தலைப்பில் கட்டுரைகளாக வெளியிட்டார். அவற்றைப் படித்த நியூ யார்க் மக்கள் கடும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாயினர். பெரும் பரபரப்பை மக்களிடையே ஏற்படுத்திய அக்கட்டுரைகளைத் தொகுத்து நெல்லி நூலாகவும் வெளியிட்டார்.

அவரது கட்டுரைகளைக் கண்ட நியூ யார்க் நகர நிர்வாகம், அந்தக் காப்பகத்தின் செயற்பாடுகள் குறித்து நீதிபதிகளின் விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டது. மனநலக் காப்பகங்களுக்கான பட்ஜெட்டை உயர்த்தி அங்கே முறையான சிகிச்சை, சுகாதாரமான இடவசதி, தரமான உணவு, மனிதநேய அணுகுமுறை ஆகியவற்றை வழங்கும்பொருட்டுச் சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. தம் துணிச்சலான செயற்பாடுகளால் அமெரிக்காவின் நட்சத்திரப் பத்திரிகையாளராக அனைவராலும் கொண்டாடப்பட்டார் நெல்லி பிளை.

சமூக அக்கறையும் புதிய சாதனைகள் படைப்பதில் ஈடுபாடும் கொண்ட நெல்லி பிளை, ஜூல்ஸ் வெர்ன் எனும் புகழ்வாய்ந்த எழுத்தாளரின் ”80 நாள்களில் உலகைச் சுற்றி” (Jules Verne’s Around the World in Eighty Days) எனும் நாவலால் ஈர்க்கப்பட்டு அதனை முறியடிக்கும் வகையில் 72 நாள்களில் உலகைச் சுற்றிவரக் கிளம்பினார். அப்பயணத்தில் இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், எகிப்து, இலங்கை, இந்தியா, சிங்கப்பூர், ஹாங்காங், ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளுக்கு அவர் சென்றார். ”உலகம் சுற்றிய வாலை’யான நெல்லி பிளை, 72 நாள்கள், 6 மணி நேரம், 11 நிமிடங்களில் தம் பயணத்தை நிறைவுசெய்து நியூ யார்க்கிற்குத் திரும்பி உலக சாதனை படைத்தார்.

இப்பயணம் பெண்ணின் சுதந்திர உணர்வு, துணிவு, சாதிக்கும் திறன் ஆகியவற்றின் அடையாளங்களாக அப்போது பார்க்கப்பட்டது; இப்பயணத்தால் உலகப் பிரபலமாகவும் மாறினார் நெல்லி பிளை.

தம்முடைய 31ஆவது வயதில் தம்மைவிட 40 வயதுக்குமேல் மூத்தவரான தொழிலதிபர் இராபர்ட் சீமேனை (Robert Seaman) மணந்த நெல்லி, இராபர்ட்டின் மரணத்திற்குப் பின்பு அவரது நிறுவனத்தையும் (Iron Clad Manufacturing Company) எடுத்து நடத்தித் தொழில்முனைவோராகவும் சாதித்தார். எதிர்பாராத விதமாகச் சில ஆண்டுகளில் அந்நிறுவனம் முடங்கிப்போனதால் மீண்டும் பத்திரிகையாளர் பணிக்குத் திரும்பினார் அவர்.

புலனாய்வு இதழியலின் முன்னோடிப் பெண் பத்திரிகையாளர் (Pioneer woman in Investigative Journalism), சிறந்த ஊடகவியலாளர் (A great journalist), பெண்ணியவாதி, (Feminist), துணிவும் சுதந்திர உணர்வும் கொண்ட பெண் (A woman with courage and a sense of freedom), தொழில்முனைவோர் (Entrepreneur) எனப் பன்முகத் திறனாளராகத் திகழ்ந்த நெல்லி பிளை, 1922ஆம் ஆண்டு தம்முடைய 57ஆவது வயதில் நிமோனியா நோயால் மரித்தார்.

2002ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க அரசு அவரது அஞ்சல்தலையை வெளியிட்டுச் சிறப்பித்தது. அவரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை மையமாகக் கொண்டு பல திரைப்படங்கள், புதினங்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன. பல பள்ளிகள், பூங்காக்கள் அவர் பெயரைத் தாங்கி நிற்கின்றன.

”சரியாகப் பயன்படுத்தப்பெறும் ஆற்றல் எதையும் சாதிக்கும்” என்று திடமாக நம்பி அவ்வாறே செயற்பட்ட நெல்லி பிளை மறைந்து ஒரு நூற்றாண்டுக்குமேல் ஆகிவிட்டது; எனினும், அவருடைய துணிச்சலான செயற்பாடுகளும் சாதனைகளும் இன்றும் நமக்கு வியப்பையும் பிரமிப்பையும் தருவனவாகவே இருக்கின்றன. நெல்லி பிளையின் வாழ்க்கை இன்றைய பெண்களுக்கும் சிறந்த வழிகாட்டியாய்த் திகழ்கின்றது எனில் மிகையில்லை.

*****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

1.https://www.britannica.com/biography/Nellie-Bly?utm_source=chatgpt.com

2.https://www.nationalgeographic.com/history/history-magazine/article/nellie-bly-united-states-first-investigative-journalist-started-asylum?utm_source=chatgpt.com

3.https://www.womenshistory.org/education-resources/biographies/nellie-bly-0?utm_source=chatgpt.com

4.https://en.wikipedia.org/wiki/Nellie_Bly

October 29, 2025
அறிவியலுக்குத் தடையாய் நின்ற மதம்!
-மேகலா இராமமூர்த்தி

மாந்தர்களாகிய நாம் வாழ்ந்துவரும் இந்தப் புவியானது சூரியக் குடும்பத்திலுள்ள (Solar System) எட்டுக் கோள்களுள் ஒன்றாகும். செவ்வாய், புதன், வியாழன், வெள்ளி, சனி, யுரேனஸ், நெப்டியூன் ஆகியவை மற்ற கோள்களாகும். புளூட்டோ எனும் சிறிய கோளும் சூரியக் குடும்ப உறுப்பினராகத்தான் கடந்த காலத்தில் இருந்தது; ஆனால் வானியலாளர்கள் வரையறுத்த கோளுக்கான அளவைவிட அது சிறியதாக இருந்தபடியால் கோள் எனும் தகுதியை இழந்து, 2006ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 24 அன்று, சூரியக் குடும்பத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டுவிட்டது.

இப்போது ’சூரியக் குடும்பம்’ எனும் சொல்லாட்சி அனைவரும் அறிந்த ஒன்றாக இருப்பினும் உலகம் அதனை அத்தனை எளிதில் கண்டடைந்துவிடவில்லை; அதற்குப் பன்னூறாண்டுகள் ஆயின என்பதுதான் வரலாறு காட்டும் உண்மை.

புவி மையக் கோட்பாடு (Geocentrism):

தொடக்க காலத்தில் பேருலகம் (Universe) புவியை மையமாகக் கொண்டது என்றும், ஏனைய கோள்கள் புவியையே சுற்றிவருகின்றன என்றும்தான் எண்ணியிருந்தனர் மக்கள். இந்தக் கருத்துருவுக்கு புவி மையக் கோட்பாடு என்று பெயர்.

பிளேட்டோ (Plato): கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த கிரேக்கத் தத்துவ அறிஞரும் கருத்துமுதல்வாதியுமான பிளேட்டோ விண்மீன்கள், கோள்கள், பருப்பொருள்கள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய பேருலகிற்கு மையமாக இருப்பது புவியே எனும் கருத்தைக் கொண்டிருந்தார்.

அரிஸ்டாட்டில் (Aristotle): பிளேட்டோவின் புகழ்வாய்ந்த மாணவரும் சிந்தனையாளருமான அரிஸ்டாட்டிலும் புவியானது நிலையாக இந்தப் பேருலகின் மையத்தில் அமைந்திருக்க, ஏனைய கோள்கள் வட்ட வடிவில் அதனைச் சுற்றிவருகின்றன என்று வாதிட்டார்.

கிளாடியஸ் தாலமி (Claudius Ptolemy): அரிஸ்டாட்டிலின் கருத்துக்கு வலுசேர்க்கும் வகையிலும் புவி மையக் கோட்பாட்டை ஆழமாக நிறுவும் வகையிலும் எகிப்தைச் சேர்ந்த வானியல் அறிஞரும் கணிதவியலாளருமான கிளாடியஸ் தாலமி, கி.பி.150இல் தம் வானியல் ஆய்வுகள் குறித்த விவரங்களை ’Almagest’ (Meaning: The Great Compilation – பெருந்தொகுப்பு) எனும் பெயரில் நூலாக வெளியிட்டார். அதில் பேருலகின் மையமாகப் புவியே விளங்குகின்றது என்றும் சூரியன், நிலவு, கோள்கள், உடுக்கள் அனைத்தும் புவியையே சுற்றிவருகின்றன என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் ஆகியோரின் தத்துவார்த்த அவதானிப்புகளைப்போல் அல்லாமல் தாம் வடிவமைத்த கணித மாதிரியை (mathematical model) அடிப்படையாகக் கொண்டு தாலமி புவி மையக் கோட்பாட்டை வரையறுத்திருந்தாலும் அவரின் சிந்தனைக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது அவ்விருவரின் சிந்தனையோட்டமே. தொலைநோக்கிகள் கண்டுபிடிக்கப்படாத அக்காலத்தில், புழக்கத்திலிருந்த வானியல் கருவிகளான ஆஸ்ட்ரோலேப் Astrolabe, நோமோன் (Gnomon) போன்றவற்றின் உதவியோடும், வெறும் கண்களால் தாம் இரவு வானில் கண்டறிந்த வான்வெளி உண்மைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டும் தம் கணித மாதிரியைத் தாலமி உருவாக்கினார். கிட்டத்தட்ட ஆயிரத்து நானூறு ஆண்டுகட்குத் தாலமியின் நூலான ’Almagest’ புவி மையக் கோட்பாட்டுக்கு வலுவான ஆதாரமாய்த் திகழ்ந்தது.

தாலமிக்குப் பிறகும் நீண்டகாலத்துக்குப் புவி மையக் கோட்பாடே நிலைபெற்றிருந்தது; அதற்கு முதன்மையான காரணம் மதங்களின் செல்வாக்கே. விவிலியத்தின் ஆதியாகம நூலானது (Book of Genesis), புவியின் படைப்பு கடவுளால் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட செயலென்றும், புவியே அவரது படைப்பின் அசையாத மையப்புள்ளியென்றும் (Psalm 104:5) விவரித்தது. இசுலாமிய சமயத்தின் புனிதநூல் கோட்பாடுகளும் புவியை மையப்படுத்தியதாகவே அமைந்திருந்தன; ஆதலால் இவ்விரு சமயத்தினரும் புவி மையக் கோட்பாட்டை ஆதரித்தனர். எனவே, கி.பி. 15ஆம் நூற்றாண்டுவரை புவி மையக் கோட்பாடே உலகோரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தது.

சூரிய மையக் கோட்பாடு (Heliocentrism):

அரிஸ்டார்கஸ் (Aristarchus of Samos): அரிஸ்டாட்டிலுக்குக் காலத்தால் சற்று முற்பட்டவரும் (310–230 BCE) கிரேக்கத் தீவான சாமோஸில் வாழ்ந்தவருமான வானியலாளரும் கணிதவியல் வல்லுநருமான அரிஸ்டார்கஸ், சூரிய மையக் கோட்பாட்டை முன்மொழிந்தவர் என்பது நமக்கு வியப்பளிக்கக்கூடிய செய்தியே. புவி, தன்னுடைய அச்சில் சுழல்கின்றது என்பதையும் இரவும் பகலும் மாறிமாறித் தோன்றுவதற்கு அதுவே காரணம் என்பதையும் கண்டறிந்துரைத்த அறிஞர் அவர். சூரியனானது புவி, நிலவு ஆகியவற்றைவிட அளவில் பெரியதாகத் தோன்றுவதையும், அவையிரண்டையும்விட அதிகத் தொலைவில் இருப்பதையும் கவனித்த அரிஸ்டார்கஸ், சூரியனே சூரிய மண்டலத்தின் மையமாக இருக்கவேண்டும் எனும் தம் கருத்தைத் தெரிவித்தார். எனினும், அரிஸ்டாட்டில், தாலமி ஆகியோரின் கருத்துக்களுக்குப் பொதுமக்களிடமும், மக்களை வழிநடத்திய மதங்களிடமும் இருந்த செல்வாக்கால் அவரின் கருத்து எடுபடாமல் போனது.

நிக்கோலஸ் கோப்பர்னிகஸ் (Nicolaus Copernicus): அரிஸ்டார்கஸின் கருத்து விதை, அவர் காலத்தில் முளைவிடாமல் போனாலும் கி.பி. 15/16ஆம் நூற்றாண்டுகளில் வாழ்ந்த போலந்து நாட்டைச் சார்ந்த கணிதவியலாளரும் வானியலாளருமான நிக்கோலஸ் கோப்பர்னிகஸ் மூலமாக முளைவிட்டு எழுந்தது. அவரும் அரிஸ்டார்கஸைப் போலவே புவி மையக் கோட்பாட்டை மறுத்துச் சூரிய மையக் கோட்பாட்டையே முன்வைத்தார். 1543ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ’De revolutionibus orbium coelestium’ (’On the Revolutions of the Celestial Spheres’ – வான்கோளங்களின் சுழற்சி) எனும் தம் நூலில், சூரியனே இப்பேருலகின் மையம்; புவி அன்று எனவும், புவியும் பிற கோள்களும் சூரியனைச் சுற்றிவருகின்றன’ எனவும் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். இந்தக் கருத்தை அவர் கணிதவியல் அடிப்படையில் விளக்கிக் கோள்களின் இயக்கங்களுக்குக் குறிப்பாக அவற்றின் பின்னோக்கிய இயக்கங்களுக்கு (retrograde motion) எளிய விளக்கங்களைத் தந்திருந்தார்.

சூரிய மையக் கோட்பாட்டைக் கோர்ப்பனிகஸ் கண்டறிந்தது எப்படி?

தாலமியின் புவி மையக் கோட்பாட்டு வரைபடத்தைக் கண்ட கோப்பர்னிகஸ், அதில் கோள்களின் முன்னோக்கிய பின்னோக்கிய சுழற்சிகளை விவரிக்கச் வட்டத்துக்குள் வட்டமிடும் சிக்கலான முறைகள் கையாளப்பட்டிருந்ததைக் கவனித்தார். செவ்வாய், வியாழன், சனி போன்ற கோள்கள் சில நேரங்களில் பின்னோக்கி நகர்வதை விளக்குவதில் தாலமியின் புவி மைய வரைபட மாதிரி இத்தகு சிக்கலை எதிர்கொள்வதைக் கோப்பர்னிகஸ் உணர்ந்தார்.

கோள்களின் இயக்கம் அவற்றின் வேகம் குறித்த விவரங்களைத் தாலமி, அவருக்கு முற்பட்ட வானியலாளரான ஹிப்பார்கஸ் (Hipparchus) ஆகியோரின் வரைபடங்கள், மாதிரிகள், கணிதவியல் கருத்துக்கள் ஆகியவற்றின் வாயிலாக அறிந்த கோப்பர்னிகஸ், கோள்களின் இயக்கம் குறித்துத் தாம் கண்டறிந்த விவரங்களோடு அவற்றை ஒப்பிட்டுப்பார்த்து, புவியைப்போல் சூரியனுக்கு அருகிலுள்ள கோள்கள், தொலைவிலுள்ள கோள்களைக் காட்டிலும் வேகமாகச் சுழல்வதையும், புவி மெதுவாக இயங்கும் வேறொரு கோளை முந்திச்செல்லும்போது அந்தக் கோள் பின்னோக்கிச் செல்வதுபோன்ற மாயத்தோற்றம் ஏற்படுவதனையும் புரிந்துகொண்டார். [சான்றாக நாம் மகிழுந்தில் வேகமாகச் செல்வதாக வைத்துக்கொள்வோம்; நாம் செல்லும் திசையிலேயே நம்மைவிடக் குறைந்த வேகத்தில் செல்லும் மற்றொரு மகிழுந்தை நாம் கடக்கும்போது முன்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கும் அம்மகிழுந்து பின்னோக்கி நகர்வதுபோல் நமக்குத் தோற்றமளிக்கும்; இதே நிகழ்வுதான் கோள்களின் வேறுபட்ட வேகச் சுழற்சியின்போதும் நிகழ்கின்றது.]

எனவே, புவி உட்பட அனைத்துக் கோள்களும் சூரியனைச்சுற்றி இயங்குவதாகக் கொண்டால், கோள்களின் இயக்கத்தை இயல்பாக – எவ்விதச் சிக்கலுமின்றி விளக்கமுடியும் என்றார் கோப்பர்னிகஸ்.

வானியல் ஆய்வில் தாம் கண்டுணர்ந்த சூரிய மையக் கோட்பாட்டை வெளிப்படுத்தி நூலெழுதியவரான கோப்பர்னிகஸ், திருச்சபை மதகுருமாராக (Clergy) இருந்தவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவரது போலந்து நாட்டுத் திருச்சபையும் கத்தோலிக்கக் கிறித்தவத்தைச் சார்ந்ததுதான்; அதனால், தாம் கண்டறிந்து ஆவணப்படுத்திய உண்மைகளை அவர் தீவிரமாகப் பரப்புரை செய்யவில்லை; அத்தோடு கத்தோலிக்கத் திருச்சபை, இறைவனின் படைப்புக் கோட்பாட்டுக்கு எதிரான சூரிய மையக் கோட்பாட்டையும் அதனை முன்மொழிந்தவர்களையும் முழுவீச்சில் ஆராய்ந்து தண்டிப்பதற்கு முன்பாகவே அவர் இயற்கை எய்திவிட்டார்.

ஜார்ஜ் ஜோச்சிம் ரெட்டிகஸ் (Georg Joachim Rheticus): கோப்பர்னிகஸின் மாணவரான ரெட்டிகஸ் சூரிய மைய மாதிரியை ஆதரித்தவராவார். கோப்பர்னிகஸ் தம்முடைய ‘De revolutionibus orbium coelestium’ நூலை வெளியிடுவதற்குப் பேரூக்கம் தந்தவர் இவர்.

ஜியோர்டானோ புருனோ (Giordano Bruno): வானியலில் மிகுந்த ஆர்வம்கொண்ட மெய்யிலாளரான புருனோ, சூரியனை மையமாகக் கொண்டே புவியும் பிற கோள்களும் இயங்குகின்றன எனும் கோப்பர்னிகஸின் கோட்பாட்டை வழிமொழிந்தார். சூரியன் என்பது உடுக்களுள் ஒன்று, எண்ணிறந்த உடுக்களையும் கோள்களையும் கொண்ட இந்தப் பேருலகம் எல்லையற்றது என்பவை இவரின் கண்டுபிடிப்புகளாகும்.

புருனோ கிறித்த மதத்தைச் சார்ந்தவராக இருந்தபோதிலும் ஏசுநாதரின் தெய்வீகத்தன்மை, திருப்பலியின்போது உரொட்டியும் மதுவும் முறையே ஏசுநாதரின் உடலாகவும் குருதியாகவும் மாறும் என்பன போன்ற கருதுகோள்களையும், நரகம் குறித்த கிறித்தவ மத நம்பிக்கையையும் அறிவுக்குப் பொருந்தாதவை என ஏற்க மறுத்து அவற்றை வினாக்களுக்கு உட்படுத்தினார்.

சூரிய மையக் கோட்பாட்டை ஆதரித்ததற்காகவும் கிறித்தவ மத நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான கருத்துக்களைத் தெரிவித்ததற்காகவும் சிறையிலடைக்கப்பட்டுத் தம் கருத்துக்களைத் திரும்பப் பெறுமாறு கத்தோலிக்கத் திருச்சபையால் சித்திரவதை செய்யப்பட்டார் புருனோ; அப்படியும் அவர் தம்முடைய கருத்துக்களைத் திரும்பப்பெற மறுத்ததால் திருச்சபையின் உத்தரவின்பேரில் பிப்ரவரி 17, 1600இல் கழுமரத்தில் கட்டப்பட்டு உயிரோடு எரித்துக்கொல்லப்பட்டார்.

”அன்பே வடிவான ஏசுகிறிஸ்துவின் போதனைகளைப் பின்பற்றுபவர்கள் நாங்கள்” என்று மார்தட்டிக்கொண்ட கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் செயற்பாடு, அவர்களின் பரப்புரைக்கும் நடைமுறைக்கும் உள்ள இடைவெளி மலைக்கும் மடுவுக்குமானது என்பதைத் தெளிவாய்ப் பறைசாற்றுகின்றதல்லவா?

ஜோஹன்னஸ் கெப்ளர் (Johannes Kepler): ஜெர்மானிய வானியலாளரான இவர், கோப்பர்னிகஸின் சூரிய மையக் கோட்பாட்டை ஆதரித்ததோடு, அக்கோட்பாட்டை விரிவுபடுத்திக் கெப்ளரின் கோளியக்க விதிகளை (Kepler’s Laws of Planetary Motion) உருவாக்கிய சிறப்புக்குரியவராவார். கோள்கள் வட்டவடிவச் சுற்றுப்பாதையில் சூரியனைச் சுற்றிவருகின்றன எனும் கோப்பர்னிக்கஸின் கருத்தை மறுத்து, அவை நீள்வட்டப் பாதையில் சூரியனைச் சுற்றிவருகின்றன எனும் உண்மையைத் தம் கணிதவியல் கணக்கீடுகளின் அடிப்படையில் முதன்முதலில் வெளியிட்டவர் இவரே.

துல்லியமான கணிதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட கெப்ளரின் ஆய்வுப் பணியானது ஊக அடிப்படையிலான முந்தைய மாதிரிகளிலிருந்து வேறுபட்டிருந்தது.

கெப்ளர் ஜெர்மானியராக இருந்ததாலும், கத்தோலிக்கப் பிரிவைச் சாராது லூத்தரனாக (Lutheran – a major branch of Protestant Christianity) இருந்ததாலும் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையினரின் அடக்குமுறைகளிலிருந்தும் கொலைத் தண்டனையிலிருந்தும் தப்பித்தார்; இல்லையேல் அவரையும் கழுவேற்றியிருப்பர் திருச்சபையினர்.

கலிலியோ கலிலி (Galileo Galilei): இத்தாலிய வானியலாளரும் இயற்பியலாளருமான கலிலியோ, தாம் செம்மைப்படுத்திய தொலைநோக்கியின் உதவியோடு வானியல் ஆய்வுகள் மேற்கொண்டு சூரிய மையக் கோட்பாட்டை உறுதிப்படுத்தினார். வியாழனின் நிலவுகளை அவர் கண்டறிந்தார் (இவற்றைக் கலிலியோவின் நிலவுகள் என்றழைத்தார் அவர்); இக்கண்டுபிடிப்பானது வானிலுள்ள கோள்கள் புவியைச் சுற்றிவரவில்லை என்பதற்கான சான்றாக அமைந்தது. அவ்வாறே வெள்ளிக்கோளில், நிலவையொத்த, வளர்நிலை தேய்நிலைகள் இருப்பதனை அவதானித்த அவர், வெள்ளி, சூரியனைச் சுற்றிவந்தால் மட்டுமே இவை சாத்தியம் என்பதனை உணர்ந்தார். பால்வீதியை ஆய்வுசெய்த அவர், அது நெபுலாவால் (nebula – a cloud of gas and dust) ஆனது எனும் முந்தைய கருதுகோள் உண்மையன்று; மாறாக எண்ணற்ற உடுக்களால் ஆனது என்பதனையும் கண்டுபிடித்தார்.

தம் வானியல் கண்டுபிடிப்புகளை வெளிப்படுத்தி அவரெழுதிய நூலான ’Sidereus Nuncius’ (’நட்சத்திரத் தூதர்’) 1610இல் வெளியீடு கண்டது. இந்நூல், வானியல்துறையில் ஒரு புரட்சிகரமான படைப்பு எனில் மிகையில்லை.

திருச்சபையினர் தம் மதவாதச் சிந்தனையை மாற்றிக்கொள்ளாமல் தொடர்ந்து சூரிய மையக் கோட்பாட்டுக்கு எதிரானவர்களாகவே இருப்பதனை அறிந்த கலிலியோ தம்முடைய ’Dialogue Concerning the Two Chief World Systems’ எனும் நூலில் அறிவியலை ஏற்க மறுக்கும் அறிவிலிகள் என்று திருச்சபையினரை மறைமுகமாகச் சித்திரித்தார்.

கலிலியோவின் செயற்பாடுகளால் எரிச்சலடைந்த திருச்சபை, அவர் தம்முடைய கருத்துக்களைத் திரும்பப்பெற வேண்டும் எனும் நெருக்கடியைத் தொடர்ந்து அளித்துவந்தது. அவர் அதனை ஏற்கமறுக்கவே, அவருடைய நூல்களைத் தடைசெய்து 9 ஆண்டுகள் அவரை வீட்டுக்காவலில் வைத்தது. அப்போதும் அவர் தம் அறிவியல் ஆராய்ச்சிகளைத் தொடர்ந்து மேற்கொண்டும், நூல்களை எழுதிக்கொண்டுமே இருந்தார். அக்காலக்கட்டத்தில் அவரெழுதிய நூல்தான், ’Two New Sciences.’ நவீன இயற்பியலுக்கு (modern physics) அடித்தளம் அமைத்துத்தந்த நூலாக அது கருதப்படுகின்றது; அதன் காரணமாக கலிலியோ, ’நவீன அறிவியலின் தந்தை’ (Father of Modern Science) என்றழைக்கப்படுகின்றார்.

தொடர்ந்து வானியல் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ள இயலாதபடி கண்புரை நோய் (Cataracts) கலிலியோவைப் பாதித்து அவரின் பார்வையைப் பறித்தது. எனினும், தம் உதவியாளர்களை வைத்து அவர் தம் எழுத்துப் பணிகளை மேற்கொண்டதாகத் தெரிகின்றது. வீட்டுக் காவலில் இருந்த சூழலிலேயே தம்முடைய 77ஆவது அகவையில் அவர் மரணமடைந்தார்.

சர் ஐசக் நியூட்டன் (Sir Isaac Newton): கெப்ளர், கலிலியோ ஆகியோருக்குப்பின் வந்த அறிவியலாளர்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவர் நியூட்டன். இயற்பியல், கணிதம், வானியல்சார் ஆய்வுகளை அவர் மேற்கொண்டார். இயற்பியலாளராக இயக்க விதிகளையும், ஈர்ப்பு விதியையும் (the laws of motion and gravity) உருவாக்கினார். கணிதவியலாளராக கால்குலஸ் (calculus) எனும் கணிதப் பிரிவை அறிமுகப்படுத்தினார். வானியலாளராக தமக்கு முன்பு புழக்கத்திலிருந்த, கலிலியோ பயன்படுத்திய தொலைநோக்கியைப் புதுப்பித்தார். அந்தத் தொலைநோக்கியின் உதவியோடு அவர் மேற்கொண்ட ஆய்வுகள் சூரிய மையக் கோட்பாட்டுக்கு வலுசேர்ப்பனவாக அமைந்தன.

17ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் கெப்ளரின் கோளியக்க விதிகளும், நியூட்டனின் ஈர்ப்பு விதிகளும் சூரிய மையக் கோட்பாட்டின் உண்மைத்தன்மையை ஐயத்திற்கிடமின்றி நிறுவியபிறகு அக்கோட்பாடு அறிவியலாளர்களால் பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

கத்தோலிக்கத் திருச்சபை 1822ஆம் ஆண்டு கலிலியோவின் புத்தகங்களுக்கு விதித்திருந்த தடையை நீக்கி அவற்றை வெளியிட அனுமதித்தது. எனினும் கலிலியோவை நடத்திய விதத்தில் தன் தவற்றை உணர்ந்து அது மன்னிப்புக் கேட்டதென்னவோ அவர் இறந்து 350 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான். ஆம், கலிலியோ இறந்தது 1642இல்; கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் தலைவரான போப் இரண்டாம் ஜான் பால் (Pope John Paul II) கலிலியோ விசயத்தில் திருச்சபை தவறிழைத்துவிட்டது என்று தம் உரையினிடையே குறிப்பிட்டது 1992இல்.

இன்று சூரிய மையக் கோட்பாடும், அதன் நீட்சியான சூரியக் குடும்பமும் (Solar System) அனைவரும் அறிந்த ஒன்றாகிவிட்டது.

மதவாதச் சிந்தனைகள் அறிவியல் வளர்ச்சிக்குப் பெருந்தடையாக இருந்ததோடல்லாமல் அறிவியலாளர்களின் உயிருக்கே ஊறு விளைவித்தன என்பதனைக் கடந்தகால வரலாறுகள் தெளிவாய் நமக்கு அறியத்தருகின்றன. அறிவியலில் மத நம்பிக்கைகளைக் கலவாமலிருப்பதே அறிவியல்துறையின் வளர்ச்சிக்கும், மாந்தகுலத்தின் அறிவு வளர்ச்சிக்கும் துணைசெய்யும் என்பதே காலம் நமக்குணர்த்தும் பாடம்.

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:
March 19, 2025
தமிழ் நெடுகிலும் ஒலிக்கும் குறளின் குரல்!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திருக்குறள் ஒப்புயர்வற்ற அறநூல்; நிலவுலக மாந்தர்கள் அனைவர்க்கும் பொருந்தக்கூடிய வாழ்வியல் கருத்துக்களை, உயர்ந்த விழுமியங்களைத் தன்னகத்தே தாங்கிநிற்கும் அரிய நூல். அதனால்தான்,

”வள்ளுவன் தன்னை உலகினுக்கே தந்து
வான்புகழ் கொண்ட தமிழ்நாடு” என்று போற்றினார் மகாகவி பாரதியார்.

வள்ளுவர்செய் திருக்குறளை மறுவற நன்குணர்ந்த தமிழ்ப்புலவோர் பலர் தம் நூல்களில் குறட்கருத்துக்களைப் பொன்னேபோல் போற்றியுள்ளமையைக் காணமுடிகின்றது. தமிழிலக்கிய நெடும்பரப்பில் குறட்கருத்துக்கள் ஓங்கி ஒலிப்பதனைச் சில தமிழ்நூல்களைச் சான்றுகாட்டி விளக்குவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

புறநானூறு: சங்க நூலான புறநானூற்றின் 34ஆவது பாடல் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனை ஆலத்தூர் கிழார் பாடியது. அப்பாடலில்,

”…செய்தி கொன்றோர்க்கு உய்தி இல்லென
அறம்பா டிற்றே ஆயிழை கணவ…” (புறம்: 34) எனும் அடிகள் இடம்பெற்றுள்ளன. ஈண்டு ’அறம்’ என்பது திருக்குறளைக் குறிப்பதாகும் என்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்.

இக்கருத்துக்கு வலுசேர்க்கும் வகையில் திருக்குறளில்,
”எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம் உய்வில்லை
செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு.” (குறள்: 110) எனும் குறட்பா அமைந்திருக்கின்றது.

சிலப்பதிகாரம்: இளங்கோவடிகள் இயற்றிய, கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாய்க் கருதப்படும், சிலப்பதிகாரத்தில் திருக்குறள் கருத்துக்கள் பரக்கப் பேசப்பட்டிருக்கின்றன.

’வழக்குரை காதையில்’ தன் கணவன் கோவலன் கொலையுண்டதைப் பற்றித் தன்முன்னே ஆவேசமாய் எடுத்துரைக்கும் கண்ணகியைப் பார்த்துப் பாண்டிய மன்னன்,
“கள்வனைக் கோறல் கடுங்கோ லன்று
வெள்வேற் கொற்றம் காண்” (சிலப்: வழக்குரை காதை: 64-65) என்கிறான்.

இச்செய்தி,
”குடிப்புறங் காத்தோம்பிக் குற்றங் கடிதல்
வடுவன்று வேந்தன் தொழில்.” (குறள்: 549) என்னும் குறட்கருத்தின் பிரதிபலிப்பாகவே இருக்கின்றது.

நாலடியார்: திருக்குறளுக்கு அடுத்தநிலையில் வைத்தெண்ணப்படும் அறநூல் நாலடியார். ’நாலும் இரண்டும் சொல்லுக்குறுதி’ என்பர் சான்றோர். நாலடியாரில் குறட்கருத்துக்கள் நீக்கமற நிறைந்திருக்கின்றன.

திருப்பிக்கொடுக்க இயலாத ஏழைகட்கு ஈவதே கடன்; வாங்கிய கடனைத் திருப்பிக்கொடுக்க இயலுவோர்க்கு ஈதல் அனைவரும் அறியும் வகையில் செய்யும் உதவி (பொலி கடன்) என்கின்றது நாலடியார்.

”ஏற்றகைம் மாற்றாமை என்னானும் தாம்வரையாது
ஆற்றாதார்க்கு ஈவதாம் ஆண்கடன் – ஆற்றின்
மலிகடல் தண்சேர்ப்ப மாறீவார்க்கு ஈதல்
பொலிகடன் என்னும் பெயர்த்து.” (நாலடி – 98)

இதே சிந்தனையை நாம்,
”வறியார்க்கொன் றீவதே ஈகைமற் றெல்லாம்
குறியெதிர்ப்பை நீர துடைத்து.” (குறள்: 221) எனும் குறளிலும் காண்கின்றோம்.

பெருங்கதை: கோசாம்பி நகர வேந்தனாகிய உதயணனைக் கதைத்தலைவனாகக் கொண்டு கொங்குவேளிர் எனும் சமணர் எழுதியது பெருங்கதையாகும். இதற்குக் ’கொங்குவேள் மாக்கதை’ என்ற பெயருமுண்டு. இந்நூலில் குறள்மணிகள் பலவிடங்களில் மின்னுகின்றன; அவற்றுள் ஒன்று:

”நன்றாய் வந்த ஒருபொருள் ஒருவற்கு
நன்றே யாகி நந்தினும் நந்தும்
நன்றாய் வந்த ஒருபொருள் ஒருவற்கு
அன்றாய் மற்றஃது அழுங்கினும் அழுங்கும்
தீதாய் வந்த ஒருபொருள் ஒருவற்குத்
தீதே யாகித் தீயினும் தீயும்
தீதாய் வந்த ஒருபொருள் ஒருவற்கு
ஆசில் பெரும்பொருள் ஆகினும் ஆமெனச்
சேயவர் உரைத்ததைச் செவியிற் கேட்கும்” (பெருங்: 2.1: 57-66) என்கிறது பெருங்கதை.

இந்நயவுரைகள்,

”நல்லவை எல்லாஅம் தீயவாம் தீயவும்
நல்லவாம் செல்வம் செயற்கு.” (குறள்: 375) எனும் குறளுக்கான விளக்கமே அல்லவா?

கம்பராமாயணம்: வடமொழியில் வால்மீகி இயற்றிய இராமாயணத்தை அடியொற்றித் தமிழில் கம்பர் படைத்த காப்பியமிது. ”பிறனில் விழைவோர் கிளையொடும் கெடுப” என்பது இக்காப்பியத்தின் முதன்மையான பாவிகமாகும். மருந்து உருண்டைகளாய் வள்ளுவர் தந்த கருத்துக்களைத் தம் கதையமுதிலே தோய்த்துத் தித்திக்கத் தித்திக்கத் தந்தவர் கம்பர். கம்பனின் காப்பியத்தில் குறள்மணிகள் மிளிர்கின்ற இடங்கள் பலவாகும். சான்றாய் ஒன்று:

பரதன் அரசுரிமை பெறாததால் அவனுடைய அறிவும் ஆற்றலும் பாழாயின எனக் கைகேயியிடம் கண்ணீர் வடிக்கின்ற அவள் பணிப்பெண்ணான கூனி,

”கல்வியும் இளமையும் கணக்கில் ஆற்றலும்
வில்வினை உரிமையும் அழகும் வீரமும்
எல்லையில் குணங்களும் பரதற்கு எய்திய
புல்லிடை உக்கநல் அமுதம் போலுமால்.” (கம்ப: 1557) என்று புலம்புகின்றாள்.

இதில் இடம்பெற்றுள்ள, ’புல்லிடை உக்கநல் அமுதம்’ என்ற உவமை, ’அங்கணத்துள் உக்க அமிழ்தற்றால்’ (குறள்: 720) என்ற வள்ளுவத்தின் மறுவடிவந்தானே?

மகாகவியும் பாவேந்தரும்:

இருபதாம் நூற்றாண்டின் இணையற்ற கவிஞர்களான மகாகவி பாரதியும், பாவேந்தர் பாரதிதாசனும் குறட்கருத்துக்களை உச்சிமேல் வைத்துப் போற்றியுள்ளனர் தம் பாக்களில்.

”தனியொருவனுக் குணவில்லை யெனில்
ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்” என்றார் மகாகவி ஆவேசத்தோடு. இந்த ஆவேசத்தின் ஆணிவேர்,

”இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து
கெடுக உலகியற்றி யான்.” (குறள்: 1062) எனும் வள்ளுவமன்றோ?

வள்ளுவர் படைத்த குறட்தலைவி,

”செல்லாமை உண்டேல் எனக்குரை மற்றுநின்
வல்வரவு வாழ்வார்க் குரை.” (குறள்: 1151) என்று தலைவனிடம் சொல்வதை,

”இருப்பதாய் இருந்தால் என்னிடம் சொல்க – நீ
போவதாய் இருந்தால் என் கட்டைக்குச் சொல்” (பன்மணித்திரள்) என எளிய தமிழில் வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாய்ச் சொல்லிவிடுகிறாள் பாவேந்தர் படைத்த கவிதைத் தலைவி.

வள்ளுவர்காலப் புலவர்கள், அவருக்குப் பின்வந்தவர்கள் என அனைவரிடத்தும் அப்பேரறிஞரின் சிந்தனைகளின் தாக்கமும், அவற்றை மீண்டும் தமிழ்மக்களிடம் வலியுறுத்தவேண்டும் எனும் ஊக்கமும் தென்படுவதனை மேற்கண்ட சான்றுகள் அங்கை நெல்லியென நமக்கு அறியத் தருகின்றன. இத்துணைச் சிறப்பு வாய்ந்த திருக்குறளை நம் தாய்மொழியான தமிழில் பெற்ற நாம் பேறுபெற்றோரே. அமுதென நமக்கு வாய்த்திருக்கும் அருங்குறளைப் போற்றுவோம்; அது செப்பும் உயரிய கருத்துக்களைப் பின்பற்றிப் பண்பில் உயர்ந்த மானுடராய் வாழ்வோம்.

*****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:
1. திருக்குறள் தெளிவுரை – டாக்டர் மு. வரதராசனார், சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்.
2. புறநானூறு மூலமும் ஔவை சு. துரைசாமிப் பிள்ளை உரையும், சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்.
3. சிலப்பதிகாரம் மூலமும் நாவலர் பண்டித ந.மு.வேங்கடசாமி நாட்டாரவர்கள் எழுதிய உரையும், சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்.
4. நாலடியார் மூலமும் மகாதேவ முதலியார் அரும்பொருள் விளக்கமும்.
5. பெருங்கதை மூலமும் பெருமழைப் புலவர் திரு. பொ.வே. சோமசுந்தரனார் விளக்கவுரையும்.
6. கம்பராமாயணம் – கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
7. பாரதியார் கவிதைகள் – வானவில் பிரசுரம்.
8. பாரதிதாசன் கவிதைகள் – அருள்சுடர் பதிப்பகம்.

February 28, 2025
தமிழர் வாழ்வில் சிலம்பு
-மேகலா இராமமூர்த்தி

அன்று தமிழ்மக்களின் வாழ்வில் சிலம்பு சிறந்ததோர் இடத்தைப் பெற்றிருந்தது. சிலம்பின் பெயரைக்கொண்டே ஒரு காப்பியத்தைப் படைத்துத் தமிழர் உள்ளங்களைக் கொள்ளைகொண்டவர் இளங்கோவடிகள்.

சீர்மிகு சிலம்பைப் பெண் குழந்தைகளுக்கு அணிவித்து அழகுபார்த்தவர் தமிழர். அந்நாளில் சிலம்பு பெற்ற இடத்தை இந்நாளில் கொலுசு பெற்றுள்ளது எனலாம். செல்வச் சிறுமியர் பொற்சிலம்பணிந்திருந்த செய்தியினை (முத்துஅரிப் பொன்சிலம்பு ஒலிப்ப – நற்: 110) சங்கப் பாடல்கள் நமக்கு அறியத்தருகின்றன. சிலம்பில் உள்ளிடு பரல்களாக முத்து, மாணிக்கம் போன்றவை அவரவர் விருப்பத்திற்கும் வளமைக்குமேற்பச் சேர்க்கப்பட்டன.

சிலப்பதிகாரத்தில் கண்ணகியின் காற்சிலம்பில் மாணிக்கப்பரல்களும் கோப்பெருந்தேவியின் சிலம்பில் முத்துப்பரல்களும் இருந்தமையை அக்காப்பியம் வாயிலாய் அறிகின்றோம். கண்ணகியின் தந்தையான மாநாய்கன் நாவாய்களோட்டிக் கடல்வாணிகம் செய்தோரின் தலைவனாய்த் திகழ்ந்தமையால் முத்தினும் விலையுயர்ந்த உயர்தர மாணிக்கப் பரல்களாலான சிலம்பினைத் தன் செல்வமகளுக்கு அணிவித்திருந்தான் என்பதும், பாண்டிநாட்டுக் கோப்பெருந்தேவி தன்னாட்டு விளைபொருளும் முத்துக்களில் சிறப்புப்பெற்றதுமான கொற்கை முத்துக்களைப் பரல்களாகக்கொண்ட சிலம்பினை அணிந்திருந்தாள் என்பதும் நாம் ஊகித்தறியக்கூடிய உண்மைகளே.

பெற்றோர் தம் மகளிர்க்கு இளமைப் பருவத்தில் அணிவித்த சிலம்பைக் கன்னிமைச் சிலம்பு என்பர்; திருமணத்தின்போது கொழுநன் அணிவிக்கும் சிலம்புக்குக் கற்புச் சிலம்பென்று பெயர். திருமணத்திற்கு முன்பாகக் கன்னிமைச் சிலம்பைக் கழற்றுவதை ஒரு விழாவாகவே அந்நாளில் நிகழ்த்தியுள்ளனர் தமிழ்மக்கள். அதற்குச் ’சிலம்புகழி நோன்பு’ என்று பெயர். இவ்விழா, திருமணத்திற்கு முன்பு, பெண்ணின் பிறந்தவீட்டில் நிகழ்வதே வழக்கமாயிருந்திருக்கின்றது. ஆதலால், பெண்ணைப் பெற்ற தாய் அதனைத் தன் மனையில் நிகழ்த்துவதையே பெருமையாகயும் – தன் கடமையாகவும் கருதினாள். இச்சிலம்பு கழீஇச் சிறப்பைத் தொல்காப்பியர் கரணம் என்று குறித்தார்.

தலைவி தலைவனோடு, பிறந்தவீட்டார் அறியாமல், உடன்போக்கில் சென்று மணம்புரிந்துகொள்ளும் சூழலில் இந்தச் சிலம்புகழி நோன்பு பெண்ணின் வீட்டில் நிகழாமல் மணமகன் வீட்டில் நிகழ்வதுண்டு. அவ்வாறு நிகழும்போது, அது தலைவியைப் பெற்ற நற்றாயின் உள்ளத்தைப் பெரிதும் வருத்தும்.

”தலைவனை மணமுடிக்கும்போது தன் காலில் அணிந்த சிலம்பினைக் கழற்றுதற்குச் செய்யும் சிலம்புகழி விழாச்சிறப்பை நான் காணாது பிறர்கண்டு மகிழும்வண்ணம் வெயில் காயும் வெம்மைமிகு பாலைவழியில் நடந்துசெல்லும் என் புதல்வியின் மெல்லடிகள் வருந்துகின்றனவோ?” என்று நற்றாயொருத்தி உடன்போக்கில் சென்றுவிட்ட தன் மகள் குறித்துக் கலங்குவதை நற்றிணைப் பாடல் நம் கண்முன் நிறுத்தி நம்மையும் அவள் நிலையெண்ணிக் கலங்கச்செய்கின்றது.

…வெயில்காய் அமையத்து இமைக்கும் அத்தத்து
அதருழந்து அசையின கொல்லோ ததரல்வாய்ச்
சிலம்பு கழீஇய செல்வம்
பிறருணக் கழிந்தஎன் ஆயிழை அடியே. (நற்: 279 – கயமனார்)

சிலம்பு கழித்தலை செல்வமென்று இத்தாய் பேசுவதிலிருந்து அதனைத் தன் மனையில் நிகழ்த்துதலைச் செல்வமாக – பேறாக அவள் கருதினாள் என்பது தெற்றெனப் புலப்படுகிறதன்றோ?

”தோழிமாரும் தாயரும் கண்டுமகிழுமாறு உறையூரை ஒத்த வளமுடைய தன்வீட்டில் சிலம்புகழி நோன்பும், பெரியோர் நிகழ்த்திவைக்கும் திருமணமும் செய்துகொண்டு தலைவனோடு செல்லாது, தமர் அறியாவண்ணம் தலைவனோடு உடன்போக்கில் சென்று அறியாத் தேயத்தில் சிலம்பு கழித்துத் திருமணம் செய்துகொள்ளுதல் கொடிது” என்று கண்ணீர்விடுகின்ற தாயை நமக்கு வேதனையோடு சுட்டிக்காட்டுகின்றது அகநானூறு.

கைவல் யானைக் கடுந்தேர்ச் சோழர்
காவிரிப் படப்பை உறந்தை அன்ன
பொன்னுடை நெடுநகர் புரையோர் அயர
நன்மாண் விழவில் தகரம் மண்ணி
யாம்பல புணர்ப்பச் செல்லாள்…
[…]
முள்ளெயிற்றுத் துவர்வாய்ச்
சிறுவன் கண்ணி சிலம்பு கழீஇ
அறியாத் தேஎத்தள் ஆகுதல் கொடிதே. (அகம்: 385 – குடவாயில் கீரத்தனார்)

”கொடிது கொடிது வறுமை கொடிது” என்றார் பிற்கால ஔவையார்;
”கொடிது கொடிது என் மகள் அறியாத் தேயத்தில் சிலம்பு கழித்தல் கொடிது” என்கிறார் இந்த அன்னையார்.

ஐங்குறுநூற்றுத் தாயொருத்தியின் வருத்தத்தை அடுத்துக் காண்போம்.

தன் மகள் உடன்போக்கில் தலைவன் ஊருக்குச் சென்றுவிட்டாள்; ஆங்கே தன் மகளுக்குச் சிலம்புகழி நோன்புச் சடங்குகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன என்பதனை அவ்வூரிலிருந்து வந்த தமர் (தமக்கு வேண்டியவர்கள்) வாயிலாக அறிந்த தாயொருத்தி, “மக்களே! பொய்கள் பலவற்றை மெய்போலப் பேசி என் மகளை மயக்கி அழைத்துக்கொண்டு சென்றுவிட்ட அந்தக் காளையின் தாயிடம், உங்கள் வீட்டில் சிலம்புகழி சடங்குகள் செய்தாலும் திருமணச் சடங்குகளை எங்கள் வீட்டில் (பெண் வீட்டில்) செய்யுங்கள் என்று நீங்கள் கூறியிருந்தால் அதனால் உங்களுக்கு வரக்கூடிய குற்றமென்ன?” என்று கேட்டு வருந்துவதனை ஐங்குறுநூற்றில் காண்கின்றோம்.

நும்மனைச் சிலம்பு கழீஇ அயரினும்
எம்மனை வதுவை நன்மணங் கழிகெனச்
சொல்லின் எவனோ மற்றே வென்வேல்
மையற விளங்கிய கழலடிப்
பொய்வல் காளையை யீன்ற தாய்க்கே” (ஐங்: 399 – ஓதலாந்தையார்)

சங்க காலத்தில் சிலம்புகழி நோன்பு ஒருநாளும் அதனைத் தொடர்ந்து வதுவை மணமாகிய திருமணம் இன்னொரு நாளுமெனத் திருமணம் இருகூறுகளைக் கொண்டதாக நிகழ்ந்திருப்பதனை இப்பாடல் வாயிலாக நாம் அறிகின்றோம்.

உடன்போக்கில் தலைவனோடு சென்றுவிட்ட தம் மகளின் பிரிவைத் தாங்கமுடியாமலும், அவளுக்குத் தம் மனையில் சிலம்புகழி நோன்பும் திருமணமும் செய்துவைக்க இயலாததாலும் தாய்மார்கள் புலம்புவதனை மேற்கண்ட சங்கப் பாடல்கள் நமக்குத் துல்லியமாய்ப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன.

பண்டைத் தமிழர் வாழ்வில் இடம்பெற்ற எத்தனையோ நிகழ்ச்சிகள், சடங்குகள் காலவோட்டத்தில் மாற்றமடைந்துவிட்டன; சில மறைந்தும்விட்டன; வடவர் வருகையாலும் அவர்தம் மணமுறைகளின் தாக்கத்தாலும் தமிழர் மணத்தில் புதிய சடங்குகள் பல இடம்பெறத் தொடங்கிவிட்டமையும் கண்கூடு.

நம் மக்கள் பெருமிதத்தோடும், செல்வமென்று உயர்வாகவும் கருதி அக்காலத்தில் நிகழ்த்திய சிலம்புகழி நோன்பு இன்று தமிழர் திருமண நிகழ்வில் இல்லாத ஒன்றாகிவிட்டது; எனினும், நம் பண்பாட்டின் ஓர் அங்கமாய்த் திகழ்ந்த அந்நிகழ்வு குறித்து நாம் அறிந்துகொள்வதற்குச் சங்கப் பாடல்கள் இன்றும் துணைநிற்கின்றன என்பது மகிழ்ச்சியளிக்கும் ஒன்றேயல்லவா?

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:
1. நற்றிணை மூலமும் பின்னத்தூர் அ. நாராயணசாமி ஐயர் உரையும்
2. ஐங்குறுநூறு மூலமும் ஔவை. சு. துரைசாமிப்பிள்ளையவர்கள் உரையும்
3. அகநானூறு மூலமும் நாவலர் திரு ந.மு. வேங்கடசாமி நாட்டார், கரந்தைக் கவியரசு ரா. வேங்கடாசலம் பிள்ளை இவர்களால் எழுதப்பெற்ற பதவுரை விளக்கவுரையும்
October 14, 2024
வஞ்சியின் நெஞ்சறிய…
-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவியோடு தினைப்புனம் காக்கப் புறப்பட்டாள் அவள் ஆருயிர்த் தோழி. வழியெல்லாம் பேசிக்கொண்டு கலகலப்பாக வரும் தலைவி சில நாட்களாக அதிகம் பேசுவதில்லை; தோழி பேசியவற்றுக்கு மறுமொழியாகச் சில வார்த்தைகளை உதிர்ப்பதோடு சரி! தவிரவும் எதையோ சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பதை அவள் முகக்குறிப்புக் காட்டுகின்றது. ஏன்… உணவு உண்பதில்கூட நாட்டம் அதிகமில்லை அவளுக்கு. இதன் காரணம் என்னவாக இருக்கும்? துறுதுறுப்பான பெண் திடீரென்று சோர்வாய்த் தெரிவதும், சிந்தனையில் ஆழ்வதும் புதிராக அல்லவா இருக்கின்றது? என்று சிந்திக்கலானாள் தோழி.

அப்போது அவளது எண்ணத் திரையில் வண்ண ஓவியமாய்த் தோன்றினான் அந்த எழில்மிகு இளைஞன். தான் தேடிவந்த யானை அந்தப் பக்கமாக வந்ததா என்று தலைவியும் தோழியும் நின்றிருந்த இடத்தருகே வந்து சில நாட்களுக்கு முன்பு கேட்டான் அவன். தலைவியைக் கண்டதும் அவன் பார்வை அவள்மீதே நிலைக்குத்தி நின்றது; தலைவியும் அவனைக் கண்டு நாணத்தோடு தலைகுனிந்தாள். அதன்பிறகு அவன் அடிக்கடி இந்தத் தினைப்புனத்தருகே தென்படுகின்றான். ஒருவேளை நான் தலைவியோடு தினைப்புனக் காவலுக்கு வாராத சமயங்களில் இவர்களுக்குள் காதல் அரும்பத் தொடங்கிவிட்டதோ? எதுவாக இருந்தாலும் இன்றைக்கு அதைக் கண்டுபிடித்துவிடுகின்றேன் என்று தீர்மானித்தாள். அப்போது தினைப்புனக் காவலுக்காக வழக்கமாகத் தலைவியும் தோழியும் அமரும் மரத்தின் பரணருகே அவர்கள் இருவரும் வந்திருந்தனர்.

பரணில் ஏறி இருவரும் அமர்ந்த சற்றுநேரத்தில் ’கீக்கீ’ என்று கத்திக்கொண்டு கிளிக்கூட்டமொன்று தினைகளைக் கவர்வதற்காகப் பறந்து வந்துகொண்டிருந்தது. தட்டை, குளிர், தழல் ஆகிய கிளி கடியும் கருவிகளை முழக்கிக் கிளிகளை விரட்டினர் இருவரும். வஞ்சியரின் கருவிகள் எழுப்பிய ஒலியால் அஞ்சிப் பறந்தன கிளிகள்.

தலைவி ஏதாவது பேசுவாள் என்று தோழி எதிர்பார்த்தாள்; ஆனால் அவளோ பேசாமடந்தையாய் அமர்ந்திருந்தாள். அவளின் அழகிய முகத்தில் அங்குமிங்கும் பிறழும் நீலமலர்போன்ற கண்களின் வனப்பில் இலயித்த தோழி, ஒரு வேடிக்கை செய்து இவள் உள்ளத்தில் உள்ளதை உதட்டில் வரவழைத்துவிடுகின்றேன் என்று நினைத்துக்கொண்டு தலைவியைப் பார்த்து, ”உன்னிடம் ஒரு விசயத்தைச் சொல்லவேண்டும் என்று சில நாட்களாகவே நினைக்கிறேன்; ஆனால் தயக்கத்தின் காரணமாகத் தவிர்த்துவிடுகின்றேன்” என்றாள் பீடிகையோடு.

”தன்னைப் பற்றி ஏதேனும் சொல்லப்போகிறாளோ” எனும் பதற்றம் தலைவியைத் தொற்றிக்கொண்டது. அதனை மறைத்தவளாய், “என்னிடம் சொல்ல என்ன தயக்கம்? தயங்காமல் உடனே சொல்!” என்றாள் சிறிது தடுமாற்றத்தோடு.

”அதுவந்து…அழகாகத் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியை அணிந்தவனாய்க் கையில் வில்லோடு, வலிமையான விலங்கின் காலடியைத் தேடிக்கொண்டு வருவதுபோல் இப்பக்கமாக இளைய ஆடவன் ஒருவன் வந்துபோகிறான்…” என்று சொல்லி நிறுத்தினாள் தோழி.

கேட்டுக்கொண்டிருந்த தலைவிக்கு உள்ளூற உதறல் எடுத்தது; அதை மறைத்துக்கொண்டு, ”மேலே சொல்!” என்றாள்.

”நான் வரும் வழியில் என்னையே எதிர்நோக்கி நிற்பவன்போல் நிற்கிறான் அவன்; அதை வெளிப்படையாக வாய்விட்டுச் சொல்கிறானா என்றால் இல்லை; அவனுடைய முகக்குறிப்பை வைத்து அவனுக்கு என்னால் ஏற்பட்டிருக்கும் காதல்நோயை அறிந்தேன்; இவ்வாறே பல நாட்களாக ஏதும் சொல்லாமல் வந்துபோகிறான்” என்று சொல்லிவிட்டுத் தலைவியின்மீது பார்வையைச் செலுத்தினாள் தோழி. தலைவி ஏதும் சொல்லாமல் இருந்தாள்.

விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர்ந்தவள், ”ம்ம்ம்…எனக்கும் அவன் நினைவால் பாயில் படுத்தால் உறக்கமில்லை; காதல்நோயால் நெஞ்சில் நிம்மதியில்லை. ஆணாக இருந்துகொண்டு அவனே தன் காதலை உரைக்காதபோது பெண்ணான நான் எப்படிச் சொல்வது? எனினும், எனக்கும் அவன்பால் அன்பு உண்டு என்பதை அவன் அறியாமல்போனால் எங்கே என்னைவிட்டு நீங்கிவிடுவானோ என்ற அச்சம் என்னுள் எழுந்தது; அவன் நினைவால் என் தோளும் மெலிந்தது; இதற்கொரு முடிவுகாண வேண்டும் என்று எண்ணினேன்; அதனால் நாணத்துக்கு விடைகொடுத்துவிட்டுத் துணிச்சலாய் ஒரு காரியம் செய்தேன்” என்றாள் தோழி.

தலைவியின் இதயத்துடிப்பு எகிறியது. அதனை அரும்பாடுபட்டுக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, “என்ன செய்தாய்?” என்று கேட்டாள் மெல்லிய குரலில்.

”அதுவா?” என்று நகைத்த தோழி, ”நம் தினைப்புனத்தருகே கட்டப்பட்டிருக்கின்றதே ஊஞ்சல், அதிலேறி நான் ஆடிக்கொண்டிருந்தேன்; அப்போது அவன் அங்கே வந்தான். ”ஐய! நான் ஆடுவதற்கு வசதியாக இந்த ஊஞ்சலைக் கொஞ்சம் ஆட்டிவிட முடியுமா?” என்று அவனைக் கேட்டேன்; அதற்காகவே காத்திருந்தவன்போல் ”நல்லது, இதோ ஆட்டிவிடுகிறேன்” என்று விரைந்துவந்து ஊஞ்சலை ஆட்டினான். அப்போது கைப்பிடி நழுவி வீழ்வதுபோல் நான் அவன் மெய்மீது மெய்யாகவே விழுந்தேன்!” என்றாள் தலைவியைக் குறும்பாய்ப் பார்த்தபடி.

”ஐயோ…அப்புறம்?” என்றால் தலைவி திகிலோடு!

”அப்புறமென்ன? ஊசலாட்டத்தால் நான் தலைசுற்றி மயங்கி விழுந்துவிட்டதாக நினைத்த அவன், என்னை விரைந்து அள்ளிக்கொண்டான். நானோ உணர்விழந்தவள்போல் நடித்துக்கொண்டு அவன் மார்பின்மீது நெடுநேரம் சாய்ந்திருந்தேன். பின்னே? நான் தன்னுணர்வோடு இருப்பதை அவனறிந்தால் என்னைத் தன் மார்பில் தாங்கிக்கொள்வானா? பண்பாடு மிக்கவனான அவன், பெண்ணே! எழுந்திரு…விரைவாக வீடுசெல்! என்றல்லவா, பிறரறியாமல், என்னை அனுப்பியிருப்பான்!” என்று தன் திறமையைத் தானே வியப்பவள்போல் கூறிவிட்டுத் தலைவியின் முகத்தைக் கூர்ந்து நோக்கினாள்.

தலைவியின் கண்களில் கண்ணீர்முத்துக்கள் திரண்டு வெளியில் விழக் காத்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்ட தோழி அதனைத் தாளாமல், ”அடி கள்ளி! உன் உள்ளத்தை உணரத்தான் இவ்வாறு இட்டுக்கட்டிச் சொன்னேன்; அதனை மெய்யென்று நம்பிவிட்டாயா? என்று கேட்டுவிட்டுக் கலகலவெனச் சிரித்தாள்.

தலைவி அவளைத் திகைப்போடு பார்க்கவே, ”நீயும் அந்த ஆண்தகையும் காதலிப்பது எனக்குத் தெரியாதென்றா நினைக்கிறாய்? அதனை உன்மூலம் அறியவே இந்தத் திருவிளையாடல்!” என்றுகூறிவிட்டுத் தலைவியின் கன்னத்தைச் செல்லமாய்த் தட்டினாள்.

தன் குட்டு வெளிப்பட்டுவிட்டதை அறிந்த தலைவி வெட்கத்தோடு தோழியின் தோளில் சாய்ந்தாள்.

இந்தச் சுவையான நிகழ்வைத் தாங்கியிருக்கும் கலித்தொகைப் பாடலிது.

கயமலர் உண்கண்ணாய் காணாய் ஒருவன்
வயமான் அடித்தேர்வான் போலத் தொடைமாண்ட
கண்ணியன் வில்லன் வரும்என்னை நோக்குபு
முன்னத்திற் காட்டுதல் அல்லது தானுற்ற
நோய்உரைக் கல்லான் பெயரும்மன் பன்னாளும்
பாயல் பெறேஎன் படர்கூர்ந்து அவன்வயின்
சேயேன்மன் யானும் துயருழப்பேன் ஆயிடைக்
கண்ணின்று கூறுதல் ஆற்றான் அவனாயின்
பெண்ணன்று உரைத்தல் நமக்காயின் இன்னதூஉம்
காணான் கழிதலும் உண்டென்று ஒருநாளென்
தோள்நெகிழ் புற்றதுயரால் துணிதந்து ஓர்
நாணின்மை செய்தேன் நறுநுதால் ஏனல்
இனக்கிளி யாம்கடிந்து ஓம்பும் புனத்தயல்
ஊசலூர்ந்து ஆட ஒருஞான்று வந்தானை
ஐய சிறிதென்னை ஊக்கி எனக்கூறத்
தையால் நன்றென்று அவனூக்கக் கைநெகிழ்பு
பொய்யாக வீழ்ந்தேன் அவன்மார்பில் வாயாச்செத்து
ஒய்யென ஆங்கே எடுத்தனன் கொண்டான்மேல்
மெய்யறியா தேன்போல் கிடந்தேன்மன் ஆயிடை
மெய்யறிந்து ஏற்றெழுவேன் ஆயின்மற்று ஒய்யென
ஒண்குழாய் செல்க எனக்கூறி விடும்பண்பின்
அங்கண் உடையன் அவன். (குறிஞ்சிக்கலி – 37: கபிலர்)

இங்கே தலைவியின் களவொழுக்கத்தை (காதல்) அறிந்து அவளுக்கு உதவுவதற்காகவே தோழி பொய் சொல்கின்றாள். எனவே, நல்ல நோக்கத்தோடு சொல்லப்பட்ட இந்தப் பொய்யும் மெய்யின் இடத்தைப் பெறுகின்றது எனலாம்.

”பொய்ம்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த
நன்மை பயக்கும் எனின்” (292) என்பது வள்ளுவமன்றோ?

தலைவியின் நலன்கருதித் தோழி அவளிடமும் தலைவனிடமும் இன்னபிற அகத்திணை மாந்தரிடமும் இவ்வாறு கற்பித்துச் சொல்வதை (fabrication) ’படைத்து மொழிதல்’ என்கின்றது தமிழிலக்கணம்.

[படம், செய்யறிவு மென்பொருளின் துணையோடு நான் உருவாக்கியது.]

*****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:
1. கலித்தொகை மூலமும் நச்சினார்க்கினியர் உரையும்
2. https://vaiyan.blogspot.com/2017/01/37-kalittogai-37.html
3. https://sangamtranslationsbyvaidehi.com/ettuthokai-kalithokai-37-65-kurinji/
4. திருக்குறள் தெளிவுரை – டாக்டர் மு. வரதராசனார்
July 8, 2024
இரண்டறி கள்வி!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பிறரின் உடைமைகளைக் களவுசெய்பவனைத் திருடன், கள்வன், கள்ளன் என்ற சொற்களால் நாம் குறிப்பிடுவது வழக்கம். மனித வாழ்வுக்குப் பயன்படும் வெளிப்புற உடைமைகளை மட்டுமல்லாது மனிதரின் அகத்துடைமையான உள்ளத்தைத் திருடிச் செல்பவனைக் குறிக்கவும் நம் புலவர்கள் ’கள்வன்’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருக்கின்றனர் என்பதை இலக்கியங்கள் நமக்கு அறியத்தருகின்றன.

”பல பொய்களைப் பேசவல்ல இந்தக் கள்வனின் பணிவான மொழிகள் அல்லவா என் பெண்மையை உடைக்கும் படையாக இருக்கின்றன!” என்று தலைவனின் பண்பு குறித்து எண்ணிப் பார்க்கும் தலைவி அவனைக் ‘கள்வன்’ என்று தனக்குள் செல்லமாய் அழைப்பதைத் திருக்குறளில் காண்கின்றோம்.

பன்மாயக் கள்வன் பணிமொழி அன்றோநம்
பெண்மை உடைக்கும் படை. (குறள்: 1258)

வள்ளுவத் தலைவி தலைவனைப் ’பன்மாய கள்வன்’ என்றழைத்ததுபோல், தேவாரத்தில் திருஞானசம்பந்தர், தோடுடைய செவியனாய் வெண்ணிற மதிசூடி, சுடலைப் பொடிபூசிக் காளை வாகனத்தில் கம்பீரமாய்க் காட்சிநல்கும் சிவபெருமானைத் தம் ’உள்ளங்கவர் கள்வன்’ என்றழைக்கின்றார்.

”தோடுடைய செவியன் விடையேறியோர் தூவெண்மதி சூடிக்
காடுடையசுட லைப்பொடிபூசிஎன் உள்ளங்கவர் கள்வன்” (சம்பந்தர் தேவாரம்)

ஆண்பாற்சொல்லான திருடனுக்குத் ’திருடி’ என்பதனையும், கள்வன்/கள்ளன் ஆகிய சொற்களுக்குக் ’கள்ளி’ என்பதனையும் நாம் பெண்பாற் சொற்களாய்ப் பயன்படுத்தி வருகின்றோம்.

”அடிபோடிக் கள்ளி…சப்பாத்திக் கள்ளி” என்று தன் காதலியைப் பார்த்துப் பாடுகின்றான் இருபதாம் நூற்றாண்டுத் திரைக்காதலன் ஒருவன்.

ஆனால், பண்டைத் தமிழிலக்கிய நூல்களில் ’கள்வி’ என்பதே கள்வனுக்கான பெண்பாற் சொல்லாகக் கையாளப்பட்டிருக்கின்றது. ’கள்ளி’ என்பது வறண்ட பாலைநிலத்துச் செடியைக் குறிக்கவே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

சான்றுகள்:

கள்ளி போகிய களரியம் பறந்தலை (புறம்: 225, 237, 245)
கள்ளியம் காட்ட புள்ளியம் பொறிக்கலை (அகம் – 97)

இனி, கள்வி எனும் சொல்லாடல் தமிழிலக்கிய நூல்களில் பயின்றுவந்துள்ள பான்மையைக் காண்போம்.

”கள்வி” என்ற சொல்லைத் தம்முடைய குறுந்தொகைப் பாடலில் பயன்படுத்திச் சுவையான காதல் நிகழ்வொன்றைக் காட்சிப்படுத்துகின்றார் பெரும்புலவர் கபிலர்.

குறிஞ்சிநிலத் தலைவன் அவன்; இரவுநேரத்தில் யாருக்கும் தெரியாமல் தலைவியைச் சந்தித்துச் செல்பவன். தலைவியின் சாமர்த்தியத்தை வியந்து அவன் தனக்குள் எண்ணிப்பார்ப்பதாய் அமைந்த பாடலிது.

இரண்டறி கள்விநம் காத லோளே
முரண்கொள் துப்பிற் செவ்வேல் மலையன்
முள்ளூர்க் கான நாற வந்து
நள்ளென் கங்குல் நம்மோ ரன்னள்
கூந்தல் வேய்ந்த விரவுமலர் உதிர்த்துச்
சாந்துளர் நறுங்கதுப் பெண்ணெய் நீவி
அமரா முகத்த ளாகித்
தமரோ ரன்னள் வைகறை யானே. (குறுந்: 312 – கபிலர்)

”நம் காதலி, இருவேறு விதமான நடத்தையை அறிந்த கள்வி. இருள்செறிந்த இரவில், எப்பகையையும் எதிர்க்கும் வலிமையும் செவ்வேலையுமுடைய மலையமான் திருமுடிக்காரியின் முள்ளூர் மலைக்காட்டின் நறுமணத்தைப்போல் மணம்வீசும்படி வந்து, நம்மோடு மனம் ஒன்றினாள்; விடியற்காலத்திலோ, அவள் கூந்தலில் இரவு நான் சூட்டியிருந்த பலவகையான மலர்களையும் உதிர்த்துவிட்டு மயிர்ச்சாந்து பூசிக் கோதிய மணமுள்ள கூந்தலில் எண்ணெய் தடவி, என்னை அறியாதவள் போன்ற மாறுபட்ட முகத்துடன், தன் உறவினர்களோடு ஒன்றியிருக்கின்றாள்.”

அதுசரி…விடியற்காலையில் தலைவி அவள் வீட்டில் வேறுவிதமான ஒப்பனையோடு இருப்பது தலைவனுக்கு எப்படித் தெரியும்?

இரவில் வருவது போதாதென்று ஒருநாள் விடியற்காலையிலும் விருந்தினன்போல் தலைவி வீட்டுக்குச் சென்றிருக்கின்றான் தலைவன். அப்போது அவள் கூந்தலில் முதல்நாள் இரவு அவன் சூட்டிய மலர்கள் இல்லை; வீட்டிலுள்ளோர்க்குத் தெரியாமல் அவற்றை உதிர்த்துவிட்டு, வாசனைத்தைலம் பூசிக் கூந்தலை வாரிக்கொண்டிருந்த அவள், இவனை யார் என்றே தெரியாதவள்போல் நடந்துகொண்டிருக்கின்றாள். அவள் சாமர்த்தியத்தைக் கண்டு அதிசயித்த தலைவன், ”அடேயப்பா! இவள் எனக்கும் தன் வீட்டார்க்கும் ஏற்றவகையில் நடந்துகொள்ளும் இரண்டறி கள்விதான்!” என்று தனக்குள் எண்ணிக்கொண்டான்.

தலைவி இருவேறு விதமாக – இடத்துக்குத் தக்கபடி நடந்துகொள்ளும் சாமர்த்தியம் உடையவளாக இருந்தாலும், அவளால் நெடுங்காலம் களவொழுக்கத்தை மறைக்கமுடியாது. எனவே, விரைவில் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதுதான் சிறந்தது என்ற எண்ணமும் தலைவனுக்குள் எழுந்தது.

குறுந்தொகையைப் போலவே, நல்லந்துவனார் இயற்றிய பரிபாடலின் 20ஆம் பாடலிலும் ’கள்வி’ என்ற சொல்லைக் காணமுடிகின்றது. இங்கும் இச்சொல் இடம்பெற்றிருக்கும் பின்னணி சுவையானது.

கார்காலம் தொடங்கிற்று. வையையில் புதுப்புனல் பாய்ந்து வந்துகொண்டிருந்தது; பல்வேறு மணமலர்களையும் அள்ளிக்கொண்டுவந்த அந்தப் புதுவெள்ளத்தில் ஆடுவதற்கு மதுரையின் மக்கள்வெள்ளம் ஆர்வத்தோடு புறப்பட்டது. அதிகாலையிலேயே எழுந்து வையைத்துறைக்கு வந்தவர்கள் நீராடி மகிழ்ந்தனர். வையையில் நீராட இடமில்லாதோர் கரையில் நின்றிருந்தனர். அவர்களுள் தலைவன், தலைவி, அவளின் தோழியரும் அடக்கம். கரையில் நின்றிருந்த அத்தோழியர் அங்கே நின்றிருந்த பிற பெண்களின் அணிமணிகளை ஆர்வத்தோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். பெண்களுக்கு எப்போதும் அடுத்தவர்களின் அணிகலன்களை நோட்டம் விடுவதில் அலாதி நாட்டந்தானே?

அங்கே நின்றிருந்த பரத்தையொருத்தி தலைவியின் ஆரத்தையும் வளையையும் அணிந்திருந்ததைக் கண்ட தலைவியின் தோழியர் திடுக்கிட்டனர்; அவள் நம் தலைவனோடு தொடர்புடைய பரத்தையோ எனும் எண்ணத்தோடு அவளைக் கூர்ந்துநோக்கினர்.

தலைவி அருகில் ’நல்ல பிள்ளை’போல் நின்றிருந்த தலைவன், தான் தலைவியின் நகைகளை அவளுக்குத் தெரியாமல் எடுத்துப் பரத்தைக்குத் தந்த விசயம் இப்போது தலைவியின் தோழியருக்குத் தெரிந்துவிட்டதை அறிந்து நாணினான். தலைவியின் தோழியர் தன்னை உற்றுநோக்குவதைக் கண்ட பரத்தை அவ்விடத்தைவிட்டு வேகமாக நகரத் தொடங்கினாள்.

தோழியர் விடுவரா? அவர்களும் பரத்தையைப் பின்தொடர்ந்து போனார்கள்; நடந்து களைத்த அவள் ஒருகட்டத்தில் நடப்பதை நிறுத்திவிட்டு, ”ஏன் என்னைப் பின்தொடர்கிறீர்கள்?” என்று தோழியரைப் பார்த்துச் சினத்தோடு கேட்டாள். தோழியர் பின்னே வந்துகொண்டிருந்த தலைவி, பரத்தையின் வினாவைக் கேட்டுத் திகைத்து நின்றாள். அப்போது தோழியருள் ஒருத்தி, ”விரும்புதற்குரிய காம இன்பத்தை மாயப் பொய்மொழிகளோடு சொல்லி ஆடவரை மயக்கும் விலைமகளே! பெண்மையை அனைவர்க்கும் உரித்தாக்கும் துணைவனற்ற பொதுமகளே! ஐம்புல உணர்ச்சியைப் பெறும் காமுகராகிய பன்றிகள் நுகர்கின்ற தொட்டியே” என்று பரத்தையைப் பலவாறு திட்டினாள்.

…அமர்காமம்
மாயப்பொய் கூட்டி மயக்கும் விலைக்கணிகை
பெண்மைப் பொதுமைப் பிணையிலி ஐம்புலத்தைத்
துற்றுவ துற்றுந் துணையிதழ் வாய்த்தொட்டி!

தோழி தன்னை ஏசுவதைக் கண்ட பரத்தை, தானும் தலைவியைத் தூற்றத் தொடங்கவே, அங்கிருந்த முதுபெண்டிர் தலைவியது கற்பின் சிறப்பைப் பரத்தைக்கு எடுத்துரைத்து அவளை வணங்குவாயாக என்று கூறினர்; அதுகேட்ட பரத்தை, தலைவனின் காதலியருள் ஒருத்தியை இன்னொருத்தி வணங்குவது (தலைவியையும் தன்னையும் ஒத்த தன்மையராகக் கருதிச் சொல்கிறாள்) பெருமை தராது என்று மறுத்துவிட்டாள்.

அப்போது தலைவி பரத்தையைப் பார்த்து, “உன் பெருமையை இங்கே பேசுவதற்குமுன் என் தந்தை எனக்குச் செய்து இட்ட வளையும் ஆரமும் உன்னிடத்துக் களவினால் வரவில்லையென்றால் அவற்றை உனக்குத் தந்தவனைக் காட்டிவிட்டு உன் பெருமையைப் பேசிக்கொள்!” என்றாள்.

எந்தை எனக்கீத்த இடுவளை ஆரப்பூண்
வந்தவழி நின்பால் மாயக் களவன்றேல்
தந்தானைத் தந்தே தருக்கு

உடனே பரத்தை, “மோசிமல்லிகை மாலையணிந்தவளே! உனக்கு அன்பனாகிய தலைவன் என் அன்புக்கும் உரியவன்; என்னிடத்தில் இன்பம் பெறுவதற்கு விலையாக இவ்வளையையும் ஆரத்தையும் அவன் தந்தான்; இவையல்லாமல் உன் காலிலுள்ள சிலம்புகளையும்கூட நாளை கழற்றித் தருவான்; அதனால் அவன்தான் கள்வன்; நான் கள்வியல்லேன்; அவனைத் தொடர்வாயாக!” என்றாள் செருக்கோடு.

மாலை அணிய விலைதந்தான் மாதர்நின்
கால சிலம்பு கழற்றுவான் சால
அதிரலங் கண்ணிநீ அன்பனெற்கு அன்பன்
கதுவாய் அவன்கள்வன் கள்விநா னல்லேன்

பொதுமகளிரிடம் இன்பம் துய்ப்பதற்கு விலையாகக் கட்டிய மனைவியின் நகைகளையே அவளுக்குத் தெரியாமல் களவாடிச் செல்லும் கணவனின் செயலையும், தன் பரத்தமைக்கு நாணாது செருக்கோடு எதிர்வாதம் செய்யும் பெண்ணையும் காட்சிப்படுத்துவதோடல்லாமல் கணவன் எப்படியிருந்தாலும் அவனை ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வதே கற்புடைய பெண்ணுக்கு அழகு என்று முதுமகளிர் தலைவிக்கு அறிவுரை கூறுகின்ற பகுதியும் இப்பாடலில் உண்டு. ஆடவரின் ஒழுக்கக்கேட்டைப் பெரிய குறைபாடாக எண்ணாத அன்றைய சமூகத்தின் உளப்பாங்கு இக்காலப் பெண்டிர்க்கு அதிர்ச்சி தருகின்ற ஒன்றே!

அடுத்து, கலித்தொகையின் முல்லைக்கலிப் பாடலொன்றில் (கலி.108) தலைவன் தன் உள்ளத்தைக் கொள்ளைகொண்ட தலைவியைப் பார்த்து, ”இள மாங்காயை வகிர்ந்ததுபோன்ற கண்ணினால் என் நெஞ்சத்தைக் களமாகக்கொண்டு ஆளும் கள்வியல்லவா நீ?” என்று கேட்கின்றான்.

”இளமாங்காய் போழ்ந்தன்ன கண்ணினால் என்னெஞ்சம்
களமாக்கொண்டு ஆண்டாயோர் கள்வியை அல்லையோ?” (கலி: 108 – நல்லுருத்திரனார்)

இவையல்லாமல்,

நெஞ்சம் கவர்ந்த வஞ்சக் கள்வி (மணிமேகலை – 18/21)
நெஞ்சமும் நிறையும் நீல நெடுங்கணால் கவர்ந்த கள்வி (சீவக சிந்தாமணி – 4/1024)
நன்பொறை நெஞ்சில் இல்லாக் கள்வியை நச்சி…(கம்பராமாயணம்: ஆரண்ய:6/61)
கள்வியோ கைவளை கொள்வது தக்கதே (நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தம்: 1658)

எனப் பிற இலக்கிய நூல்களிலும் ’கள்வி’ எனும் சொல்லைக் காணமுடிகின்றது.

இவற்றின் வாயிலாக, கள்வனுக்குப் பெண்பாலாய் இலக்கியங்கள் நீண்டகாலம் பயன்படுத்தியது கள்வி எனும் சொல்லே என்பதும், காலப்போக்கில் ’கள்வி’ பெற்றிருந்த இடத்தைக் ’கள்ளி’ கவர்ந்துகொண்டு கள்வியைக் காணாமற்போன சொற்களின் பட்டியலில் சேர்த்துவிட்டது என்பதும் தெளிவாய்ப் புலனாகின்றது. கள்ளிக்கு இணையாக மீண்டும் நாம் கள்வியைப் பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டுவருவதன் வாயிலாக அச்சொல்லுக்கு மறுவாழ்வு கொடுக்கலாம்.

*****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:
1. திருக்குறள் தெளிவுரை – டாக்டர் மு. வரதராசனார்.
2. தேவாரம் முதல் திருமுறை – முனைவர் தண்டபாணி தேசிகர் எழுதிய விசேடவுரையும், வித்துவான் திரு. வி.சா. குருசாமி தேசிகர் அவர்கள் எழுதிய பொழிப்புரையும்.
3. குறுந்தொகை மூலமும் பெருமழைப்புலவர் பொ.வே. சோமசுந்தரனார் உரையும்.
4. பரிபாடல் மூலமும் பரிமேலழகர் உரையும்.
5. கலித்தொகை மூலமும் நச்சினார்க்கினியர் உரையும்.
6. சீவக சிந்தாமணி மூலமும் நச்சினார்க்கினியர் உரையும்.
7. மணிமேகலை மூலமும் ந.மு.வேங்கடசாமி நாட்டார் உரையும்.
8. https://www.dravidaveda.org/?cat=697
9. கம்பராமாயணம் – கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.

March 20, 2024
வாயல் முறுவல்!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நமக்குச் சிரிப்பே வரவில்லையென்றாலும்கூடச் சிரித்தாக வேண்டிய சூழல் சில நேரங்களில் ஏற்பட்டுவிடும். நமக்குப் பிடிக்காதவர்களைக் காணும்போது, நம் துன்பத்தைப் பிறரறியாமல் மறைத்துக்கொள்ள முற்படும்போது, நமக்கு வேண்டியவர்கள் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்துசெல்ல விழையும்போது என இந்தப் பொய்ச்சிரிப்பை உதிர்க்கவேண்டிய சூழல்களுக்கு நம் வாழ்வில் பஞ்சமில்லை. இந்தப் பொய்ச்சிரிப்புக்கு – போலிப்புன்னகைக்குத் தமிழிலக்கியம் அழகானதொரு பெயரைச் சூட்டியிருக்கின்றது; அதுதான் ’வாயல் முறுவல்.’

இங்கே ’வாய்’ என்பது நாம் சாப்பிடப் பயன்படுத்தும் உறுப்பை (mouth) குறிக்கவில்லை. ’வாய்’ என்ற சொல்லுக்கு ’உறுப்பு’ என்பதல்லாமல், ’உண்மை’ (truth) என்ற பொருளும் உண்டு. வாய்மை என்ற பெயர்ச்சொல்லே ’வாய்’ என்ற வேர்ச்சொல்லிருந்து தோன்றியதுதான். அதனால்தான் வாயல் (வாய் + அல்) முறுவல் என்பது உண்மையற்ற போலிப்புன்னகை எனும் பொருளைக் குறித்தது.

இனி, வாயல் முறுவல் எனும் சொல் நம் இலக்கியங்களில் கையாளப்பட்டுள்ள இரண்டு சூழல்களைக் காண்போம்.

முதலாவதாக நாம் காணவிருப்பது வாயல் முறுவல் சிந்திய அகநானூற்றுப் பெண்ணொருத்தியை. அவள் ஏன் வாயல் முறுவல் சிந்தினாள்? பிறகு என்ன நடந்தது? என்பவற்றை அறிந்துகொள்வோம், வாருங்கள்!

தலைவன், தலைவி, மழலை மிழற்றும் இளம்புதல்வன் என மூவர் கொண்ட அன்பான குடும்பமது. விருந்தினரைப் பேணுவது, சுற்றத்தினரைப் போற்றுவது, வறியவர்க்கு உதவுவது என்று பயனுள்ள வகையில் தமது பொருள்களைப் செலவழித்துவந்தனர் தலைவனும் தலைவியும். ஒருகட்டத்தில் இனி மீண்டும் பொருள்தேடி வந்தால்தான் மற்றவரைப் பேணமுடியும் என்ற நிலை ஏற்படவே பொருள்தேட வெளியூர்க்குச் செல்ல விழைந்தான் தலைவன். ஆனால், தன்மீது அளவுகடந்த அன்பும் அக்கறையும் கொண்ட தலைவியிடம் அதனைச் சொல்வதற்குத் தயங்கினான். காரணம், அவன் பொருள் தேடுவதற்காக நெடும்பயணம் மேற்கொள்ளவிருந்த வழி, கொடிய பாலைவழி; அவ்வழியில் பதுங்கியிருக்கும் ஆறலை கள்வர், அவ்வழி வருவோர் போவோரையெல்லாம் கொன்று அவர்தம் உடைமைகளைப் பறித்துக்கொள்ளும் இயல்புடையோர்; இதனைத் தலைவி அறிந்திருந்தாள்; அதனால் அந்த ஆபத்தான வழியில் தான் பயணம் மேற்கொள்ள அவள் உடன்படமாட்டாள் என்ற எண்ணந்தான் தலைவனைத் தயங்கவைத்தது.

சில நாட்களாகத் தலைவனின் முகத்தில் கலக்கமும் குழப்பமும் தெரிவதைத் தலைவி கவனித்தாள்; அதுபற்றி அறிய, ”ஏன் ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறீர்கள்? என்னிடம் எதையோ மறைப்பதுபோல் தெரிகிறதே? என்று தலைவனைக் கேட்டாள்; இனியும் தன் உள்ளத்தில் உள்ளதை அவளிடம் மறைப்பது முறையில்லை என்று கருதிய தலைவன், ”கண்ணே! நம் சுற்றத்தையும் நம்மை நாடிவரும் விருந்தையும் நன்முறையில் புரப்பது நம் கடனல்லவா? அதற்குத் தேவையான பொருளைத் தேடச்செல்வது குறித்துச் சிந்திக்கின்றேன்” என்றான்.

அதைக்கேட்ட தலைவி வருத்தமுற்றாள். ”அன்பரே! சுற்றமும் விருந்தும் புரக்கப்பட வேண்டியவையே; அதற்காக என்னைப் பிரிந்து, காய்ந்த ஓமை மரங்களையுடையதும், நெல்லியினது பளிங்குபோன்ற காய்கள், உயர்ந்த பெரிய பாறைகளில் சிறுவர்கள் விளையாடுவதற்குச் சேர்த்து வைத்திருக்கும் வட்டுக்களைப்போல உதிர்ந்து கிடப்பதும், ஞாயிற்றின் கதிர்கள் காயும் பக்க மலைகளில், பகுத்துவைத்தது போலிருக்கும் கூரிய கற்கள் வழிச்செல்வாரின் விரல்நுனியைச் சிதைப்பதுமான காட்டுவழியைக் கடந்துசெல்ல எண்ணுவீராயின் அஃது அறமன்று! நாம் எளிய வாழ்க்கை வாழ்வோம்; நம்மால் இயன்ற அளவிற்குப் பிறர்க்கு உதவுவோம்” என்றாள் அவனிடம்.

”சரி”யென்றான் தலைவன். ஆனால், தன் சுற்றத்தார் வறுமையில் வாடுவதைக் கண்ட அவன் மனம் மீண்டும் நெகிழத்தொடங்கியது. ”மனைவியின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டு வீட்டிலேயே உட்கார்ந்திருந்தால் பிறர் துன்பத்தைக் களையமுடியாது; அவ்வாறிருப்பது என் ஆண்மைக்கு அழகா? வினைதானே ஆடவர்க்கு உயிர்?” என்று சிந்திக்கலானான்.

”பொருளில்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை; உதவி வேண்டிவந்தோர்க்கு உதவும் வாய்ப்பும் இல்லை” என்பதை உணர்ந்த தலைவன் தலைவியிடம், “கண்மணி கலங்காதே! நான் தேவையான பொருளைத் தேடிக்கொண்டு விரைந்து மீண்டுவிடுவேன்; நீ நம் புதல்வனோடு சிறிதுகாலம் பொறுத்திரு!” என்றான். அவன் மனவுறுதி அறிந்த தலைவியும் அதற்குச் ”சரி”யென்று சம்மதித்தாள்.

பயணத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யத் தொடங்கினான் தலைவன். புறப்படும் நாளும் வந்தது. புறப்படுவதற்குமுன் தலைவியிடம் விடைபெறுவதற்காக அவளை அன்போடு அழைத்தான்; அவளோ அவன் அன்பை ஏற்றுக்கொள்ளாதவள்போல் மாறுபட்ட முகத்தோடு, தயங்கித் தயங்கி நிலத்தில் அழுந்த அடிவைத்து மெல்ல நடந்து அவனருகே வந்தாள்; அவன் அழைப்புக்கு மறுமொழி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ”சில நாட்களுக்கு முன்பே நான் பயணப்படப்போவதை இவளிடம் தெரிவித்து அதற்குச் சம்மதமும் பெற்றபின்பு, இன்று ஏன் இவள் இவ்வாறு நடந்துகொள்கின்றாள்?” என்று திகைத்தபடி தலைவன் அவளைப் பார்த்தபோது, தன்னுடைய கூரிய பற்கள் வெளிப்படுமாறு உண்மையில்லாப் புன்னகை (வாயல் முறுவல்) ஒன்றை உதிர்த்தாள் தலைவி. அவள் தன் மனத்தில் கருதியதைத் தலைவன் உணருவதற்கு முன்பே சித்திரப்பாவைபோல் நின்று, முகத்தால் ஒரு குறிப்புக் காட்டினாள். ”என்னைப் பிரிந்து செல்லாதீர்கள்; அஃது அறமன்று” என்று தன்னிடம் அவள் முன்பு சொன்னதையே அவளுடைய முகக்குறிப்பு மீண்டும் உணர்த்துவதாகத் தலைவனுக்குத் தோன்றியது.

(தலைவனருகே நின்றிருந்த) தலைவியின் கண்களில் அப்போது நீர் துளிர்க்கவே, அதனை மறைக்கும் வகையில் சிறிதே தலைகவிழ்ந்தாள்; தன் மார்பில் ஒடுங்கியிருந்த புதல்வனைக் கொஞ்சுவதுபோல் அவன் தலையிலிருந்த செங்கழுநீர் மாலையை மோந்தாள்; மோந்த அளவில் அவள் மூச்சின் வெப்பத்தால் செந்நிறமான அம்மலர் தன்னிறமிழந்தது; அதனைக் கண்டான் தலைவன். ”அடடா! நான் அருகிலிருக்கும்போதே இத்தனை மனத்துயர் அடைந்து அதை மறைக்க முற்படுகின்றாளே, நான் பிரிந்துசென்றால் இவள் என்ன ஆவாள்? பிழைத்திருக்க மாட்டாளே!” என்று சிந்தித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். அதுதான் தன் பயணத்தை நிறுத்துவது எனும் முடிவு.

தலைவியின் கோணத்திலிருந்து இதனைப் பார்க்கும்போது, அவள் ஏற்கனவே தலைவனின் பயணத்திற்கு இசைவு தெரிவித்துவிட்டபடியால் அதனைத் தடுத்து நிறுத்துவது அவள் நோக்கமன்று; எனினும், அவனைப் பிரிந்துவாழும் துயர வாழ்க்கை; அவன் பயணப்படப்போகும் ஆபத்தான பாலைவழி; இப்போது செல்பவன் எப்போது திரும்புவானோ எனும் ஐயம்… இவ்வாறு ஆயிரம் எண்ணங்களும் கவலைகளும் அவள் மனத்தில் சூறாவளியெனச் சுழன்றடித்ததால் தன் உணர்ச்சிகளை மறைக்க அவள் எவ்வளவோ முயன்றும் முடியாமல் அது கண்ணீராகவும் வெப்பப் பெருமூச்சாகவும் வெளிப்பட்டுப் புதல்வனின் தலையிலிருந்த பூவை வாடச்செய்து, அவள் மனநிலையைத் தலைவனுக்குணர்த்தி அவனது பயணத்தையும் தடைப்படுத்திவிட்டது.

தலைவன் தலைவி இல்லத்தில் நடந்த இந்நிகழ்வை, அவர்களின் உளநிலைகள் துல்லியமாய் வெளிப்படும் வகையில் காட்சிப்படுத்தி, தலைவனின் பெருந்தன்மையை எண்ணி நாம் உருகவும், தலைவியின் அவலநிலையை நினைத்து நாம் மறுகவும் வைத்துவிடுகின்றார் அரச புலவரும், பாலைத்திணை பாடுவதில் வல்லவருமான பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ. அவரின் எழுத்தாணி தீட்டிய இனிய அப்பாடலை இனிக் காண்போம்.

அளிநிலை பொறாஅது அமரிய முகத்தள்
விளிநிலை கொள்ளாள் தமியள் மென்மெல
நலமிகு சேவடி நிலம்வடுக் கொளாஅக்
குறுக வந்துதன் கூரெயிறு தோன்ற
வறிதகத் தெழுந்த வாயல் முறுவலள்
கண்ணியது உணரா அளவை ஒண்ணுதல்
வினைதலைப் படுதல் செல்லா நினைவுடன்
முளிந்த ஓமை முதையலங் காட்டுப்
பளிங்கத் தன்ன பல்காய் நெல்லி

மோட்டிரும் பாறை ஈட்டுவட் டேய்ப்ப
உதிர்வன படூஉம் கதிர்தெறு கவாஅன்
மாய்த்தபோல மழுகுநுனை தோற்றிப்
பாத்தி யன்ன குடுமிக் கூர்ங்கல்
விரல்நுதி சிதைக்கும் நிரைநிலை அதர
பரல்முரம் பாகிய பயமில் கானம்
இறப்ப எண்ணுதி ராயின் அறத்தாறு
அன்றென மொழிந்த தொன்றுபடு கிளவி
அன்ன வாக என்னுநள் போல
முன்னம் காட்டி முகத்தின் உரையா
ஓவச் செய்தியின் ஒன்றுநினைந் தொற்றி
பாவை மாய்த்த பனிநீர் நோக்கமொடு
ஆகத் தொடுக்கிய புதல்வன் புன்தலைத்
தூநீர் பயந்த துணையமை பிணையல்
மோயினள் உயிர்த்த காலை மாமலர்
மணியுரு இழந்த அணியழி தோற்றம்
கண்டே கடிந்தனம் செலவே ஒண்தொடி
உழையம் ஆகவும் இனைவோள்
பிழையலள் மாதோ பிரிதும்நாம் எனினே. (அகம்: 5 – பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ)

வாயல் முறுவல் எனும் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள மற்றொரு சூழலை அடுத்துக் காண்போம்.

இங்கேயும் பெண்ணொருத்தி வாயல் முறுவல் சிந்துகின்றாள். எப்போது? தன்னைப் பிரிந்துசென்ற கணவனை எண்ணிக் கலங்கியிருந்த வேளையில் தன்னைக் காணவந்த மாமன் மாமியிடத்து. பின்னர்க் கணவனோடு மீண்டும் இணைந்த சூழலில் அந்நிகழ்வு குறித்து அவளே அவனிடம் விளக்கவும் செய்கின்றாள். அவள் வாய்மொழியை நாமும் அருகிருந்து கேட்போம். அதற்கு முன்பாக அப்பெண் யாரென்பதை நாம் அறியவேண்டாமா? அவள் வேறு யாருமல்லள்! ”கற்புக் கடம்பூண்ட தெய்வம்” என்று கவுந்தியடிகள் எனும் சமணப் பெண்துறவியால் பாராட்டப்பெற்ற கண்ணகியே அப்பெண்.

பொருள்தேடும் பொருட்டுப் புகாரைவிட்டு மதுரைக்குச் சென்றான் கோவலன் கண்ணகியையும் உடனழைத்துக்கொண்டு. அங்கே அவர்கள் மாதரி எனும் இடைக்குல முதுமகள் தந்த மனையில் தங்கினர். நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு தன் கையால் சமைத்து அருமைக் கணவனுக்கு அமுதுபடைத்தாள் பாவை கண்ணகி. அவளின் அடக்கத்தையும் பண்பையும் கண்டு உள்ளம் உருகிய கோவலன், அவளை அருகழைத்துத் தான்செய்த தவறுகளுக்காக அவளிடம் வருந்தி மன்னிப்புக் கேட்டான். அதுவரை அவனைக் கண்டித்து ஏதும் பேசாத கண்ணகி அப்போது முதன்முறையாக அவனுடைய பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டும் வகையில்,

”ஐய! நீர் சான்றோர் போற்றாத ஒழுக்கத்தைப் புரிந்ததனால் அறவோர்க்கு உணவளித்தல், செந்தண்மை பூண்ட அந்தணரை ஓம்புதல், துறவிகளை எதிர்கொண்டழைத்துப் போற்றுதல், பண்டைக் காலந்தொட்டு இல்லறத்தார்க்குரிய கடமையாகச் சொல்லப்பட்ட விருந்தினரைப் பேணுதல் முதலிய செயல்களையெல்லாம் யான் செய்ய இயலாமல் போய்விட்டது. அப்போது, என்னைக் காணத் தங்களுடைய பெருமைக்குரிய அன்னையும், பெரும் புகழுக்குரிய தந்தையும் வந்தனர்; என்னோடு நீங்களில்லாததால் ஏற்பட்ட வெறுப்பு நீங்கியவளாக இருந்த என்னை அன்புமொழிகளால் அவர்கள் பாராட்ட, என் மனத்துன்பமும் மெய்வருத்தமும் புலப்படும் வகையில் நான் செய்த பொய்ந்நகைக்கு (வாயல் முறுவல்) அவர்கள் வருந்தினர்” என்றாள்.

”அறவோர்க்கு அளித்தலும் அந்தணர் ஓம்பலும்
துறவோர்க்கு எதிர்தலும் தொல்லோர் சிறப்பின்
விருந்தெதிர் கோடலும் இழந்த என்னைநும்
பெருமகள் தன்னொடும் பெரும்பெயர்த் தலைத்தாள்
மன்பெருஞ் சிறப்பின் மாநிதிக் கிழவன்
முந்தை நில்லா முனிவிகந் தனனா
அற்புளம் சிறந்தாங்கு அருண்மொழி அளைஇ
எற்பா ராட்ட யானகத்து ஒளித்த
நோயும் துன்பமும் நொடிவது போலுமென்
வாயல் முறுவற்கவர் உள்ளகம் வருந்தப்
போற்றா ஒழுக்கம் புரிந்தீர்…” (சிலப்: கொலைக்களக் காதை – 71-81)

ஈண்டு, அகநானூற்றுத் தலைவி, தலைவனுக்குப் பயணவழியில் நேரிடக்கூடிய துன்பங்களுக்காக முன்கூட்டியே அஞ்சி, அவன் பயணத்தைத் தொடங்க நினைத்து அவளிடம் விடை வேண்டியபோது வாயல் முறுவல் புரிந்தாள்; சிலப்பதிகாரத் தலைவியான கண்ணகியோ, தலைவன் (கோவலன்) தன்னைப் பிரிந்ததால் ஏற்பட்ட மனவருத்தத்தை மாமன் மாமியிடம் மறைத்திடும் பொருட்டு வாயல் முறுவல் புரிந்தாள் என்று அறிகின்றோம்.

பொய்ச்சிரிப்பு, போலிப்புன்னகை எனும் சொற்களைக் காட்டிலும், அதனை எதிர்மறை வாய்பாட்டில் உணர்த்தும், ’வாயல் முறுவல்’ எனும் சொல் நம் தமிழரின் நனிநாகரிகத்தை – நயத்தகு பண்பாட்டைத் தெற்றெனப் புலப்படுத்துகின்றது. இச்சொல்லின் பயன்பாட்டினை நாம் நன்கு புரிந்துகொள்ளும் வகையில் தம் பாட்டில் கையாண்டிருக்கும் பெரும்புலமையோர்க்கு நம் பாராட்டு உரித்தாகட்டும்.

*****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

1.அகநானூறு – நாவலர் திரு. ந.மு. வேங்கடசாமி நாட்டார், கரந்தைக் கவியரசு ரா. வேங்கடாசலம் பிள்ளை இவர்களால் எழுதப்பட்ட பதவுரை விளக்கவுரையுடன் பாகனேரி வெ பெரி பழ மு காசிவிசுவநாதன் செட்டியாரால் வெளியிடப்பட்டது.

2.சிலப்பதிகார மூலமும் பெருமழைப்புலவர் பொ.வே. சோமசுந்தரனார் உரையும்.

March 4, 2024
நல்லையல்லை!
-மேகலா இராமமூர்த்தி

நிலவைப் போற்றிப்பாடாத கவிஞர்கள் இல்லை. இன்பம் தருகின்ற அதன் தண்மையும், உடலை வருத்தாத நல்லொளியும் மக்கள் அனைவரும் விரும்பக்கூடியவை; அதனால் அல்லவோ ”நிலா நிலா ஓடி வா; நில்லாமல் ஓடி வா!” என்றும், ”அமுதைப் பொழியும் நிலவே நீ அருகில் வராததேனோ?” என்றும் அந்த அம்புலியை ஆசையோடு அழைத்தனர் மக்கள்.

அதுமட்டுமா? நிலவுதரும் இன்பத்தை, பயனைத் துய்ப்பதற்கென்றே அந்நாளில் நிலாமுற்றங்களை அமைத்தனர்.

”நிலவுப் பயன்கொள்ளும் நெடுவெண் முற்றத்து” – (நெடுநல்வாடை – 95)

”நிலவுப்பயன் கொள்ளும் நெடுநிலா முற்றத்து” – (சிலப் – அந்திமாலைச் சிறப்புச்செய் காதை – 31) என நிலாமுற்றம் குறித்துப் பேசுகின்றன பண்டைத் தமிழிலக்கிய நூல்கள். நிலாமுற்றத்துக்கு ’வேயாமாடம்’ என்ற பெயருமுண்டு.

இன்பம் தருகின்ற ஒருபொருளே சில நேரங்களில் துன்பம் தருகின்ற ஒன்றாகவும் அமைந்துவிடுவது உண்டு. நிலவு மட்டும் அதற்கு விதிவிலக்கா என்ன? அவ்வகையில் நிலா தொல்லையாக உலாவிய சூழலை விவரித்து அதனைச் சாடுகின்றது இந்தக் குறுந்தொகைப் பாடல்.

இரவுநேரத்தில் தலைவியைச் சந்திக்கும் ஆவலில், கல்லும் முள்ளும் காடும் மேடும் தாண்டித் தலைவியின் வீடுநோக்கி வந்துகொண்டிருந்தான் தலைவன் ஒருவன். இவ்வாறு இரவுநேரத்தில் நிகழும் தலைவன் தலைவி சந்திப்புக்கு ’இரவுக்குறி’ என்று பெயர்சூட்டியது சங்க இலக்கியம்.

அவ்வேளையில் வானில் காட்சியளித்த முழுமதி, சூரியனைத் தோற்கடிக்கும் வகையில் தன் ஒளிக்கதிர்களை வாரியிறைத்து வெளிச்சம் தந்துகொண்டிருந்தது. அதனைத் தலைவியின் வீட்டுவாயிலில் நின்றவண்ணம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் தலைவன் தலைவியின் காதலுக்கு உற்றதுணையாகத் திகழ்ந்த தலைவியின் தோழி.

காதலர் சந்திப்பைப் பிறருக்குக் காட்டிக்கொடுத்து அவர்களுக்கு ஏதம் விளைவிக்கும் வகையில் பளீரென்று வானில் ஒளிவிட்ட நிலாவின்மீது சுளீரென்று கோபம் வந்தது அவளுக்கு. எனவே, நிலவை எரித்துவிடுபவள்போல் சினத்தோடு நோக்கியவள்,

”நெடுநேரம் எறிக்கும் வெண்ணிலவே! கரிய அடிப்பகுதியினையுடைய வேங்கை மரத்தின் மலர்கள் உதிர்ந்துகிடக்கும் பெரிய பாறையானது, வேங்கைப் புலியின் குருளையைப்போல் (குட்டி) தோன்றும் காட்டுவழியில் தலைவியோடு களவுக்காதல் வளர்க்க வரும் தலைவனுக்கு நீ நன்மை தருவாய் அல்லை!” என்றாள் கடுமையாக.

”கருங்கால் வேங்கை வீயுகு துறுகல்
இரும்புலிக் குருளையின் தோன்றுங் காட்டிடை
எல்லி வருநர் களவிற்கு
நல்லை யல்லை நெடுவெண் ணிலவே.”  (குறுந்: 47 – நெடுவெண்ணிலவினார்)

அப்போது தலைவியின் வீட்டை நெருங்கி வந்துகொண்டிருந்த தலைவனின் காதுகளில் தோழி நிலவோடு நடத்திய சூடான உரையாடல் விழவே செய்தது. அவன் காதுகளில் விழவேண்டும் என்பதுதானே அவள் நோக்கமும்!

நிலவு தனக்குரிய இரவுநேரத்தில் மட்டுமே எறிக்கும் இயல்புடையதாயினும், அது விரைவில் மறையவேண்டும் எனும் தோழியின் எண்ணமே அது நெடுநேரம் எறிப்பதாய் ஒரு மாயத்தோற்றத்தை அவளுள் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது. அதனால்தான், ’நெடுவெண்ணிலவே’ என்று அதனை விளித்தாள்.

இரவுநேரத்தில் வானில் தோன்றும் முழுநிலா பகல்போல் ஒளியை விரித்துக் காதலர்க்கு இகலாகும் (பகை) எனும் செய்தியை,

”பகல்உரு உறழ நிலவுக் கான்று விசும்பின்
அகல்வாய் மண்டிலம் நின்று விரியும்மே” (அகம்: 122 – பரணர்) எனும் அகநானூற்றுப் பாடலும் பேசுகின்றது.

பொன்போலும் நிறங்கொண்ட வேங்கை மலர்கள் பாறைகளில் குவிந்துகிடப்பது அப்பாறையை வேங்கைப்புலியின் குருளையைப்போல் உருமாற்றி, அவ்வழி வருவோரை ஆங்கே ஒரு புலி படுத்துக்கிடக்கின்றதோ என்று கிலிகொள்ள வைக்கும் தன்மையுடையது.

ஆதலால், தலைவன் இரவுநேரத்தில் தலைவியைச் சந்திக்க வருதலும் ஆபத்தானதே; தவிர்த்தலுக்குரியதே; எனவே, இவ்வாறு உடலுக்கும் உயிருக்கும் ஊறுவிளைவிக்கும் செயல்களை விடுத்துத் தலைவியை விரைவில் மணந்துகொண்டு நிலாவின் இன்பத்தைத் தலைவன் நிம்மதியாய்த் துய்க்கலாமே என்பதை அவனுக்குணர்த்தும் உள்ளுறை குறிப்பு தோழியின் கூற்றில் ஒளிந்துகிடக்கின்றது.

இப்பாடலைப் பாடிய புலவர்பெருந்தகையின் பெயர் இன்னதென்று தெரியாத காரணத்தால் பாடலில் பயின்றுவரும் சிறந்த தொடரான ’நெடுவெண்ணிலவு’ என்பதை வைத்துப் புலவருக்கு ‘நெடுவெண்ணிலவினார்’ என்று பெயர் சூட்டிவிட்டனர் தமிழ்ச்சான்றோர்!

இதில் இடம்பெற்றிருக்கும் ’நல்லையல்லை’ எனும் சொல்லானது பிற்காலக் கவிஞர்களையும் பெரிதும் ஈர்த்திருக்கின்றது; அதற்கான சான்று, கம்பராமாயணத்தில் காணக் கிடைக்கின்றது.

இராமனுக்கு முடிசூட்டப் போகிறார்கள் எனும் செய்தியை அறிந்த கைகேயியின் பணிப்பெண்ணும் தந்திரத்தில் வல்லவளுமான மந்தரை (கூனி) கடுஞ்சினம் கொள்கின்றாள். எப்படியாவது கைகேயியின் மனத்தை மாற்றி அவள் மகன் பரதனை நாடாளச்செய்யவேண்டும்; இராமனைக் காடேகச் செய்யவேண்டும் எனும் கொடுமனத்தோடு கைகேயியின் அரண்மனைக்குள் விரைவாக நுழைகின்றாள்.

பால்போல் தெளிந்த மனமும், மைந்தன் இராமனிடம் அளவற்ற தாயன்பும் கொண்ட கைகேயியிடம் இந்தச் செய்தியைச் சொல்கிறாள். அதைக் கேட்டதுதான் தாமதம் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்த கேகயன் குலக்கொடி, சுடர்விட்டுப் பிரகாசிக்கும் இரத்தினமாலை ஒன்றை மந்தரைக்குப் பரிசாய்த் தருகின்றாள். சீற்றத்தோடு அம்மாலையை வாங்கிய மந்தரை, தரை குழிவிழும் அளவுக்கு அதனை விட்டெறிந்து தன் ஆத்திரத்தை வெளிப்படுத்திவிட்டுக் கைகேயியிடம் இராமனுக்கு எதிராகத் தன் துர்ப்போதனையைத் தொடங்குகின்றாள்.

ஆரம்பத்தில் அதற்குச் சற்றும் செவிசாய்க்காத கைகேயி கூனியைப் பார்த்து, ”நீ எனக்கு நல்லவளுமில்லை; என் மகன் பரதனுக்கு நல்லவளுமில்லை; அவ்வளவு ஏன்… தருமத்தோடு சிந்தித்துப்பார்த்தால் நீ உனக்கே நல்லவளில்லை; விதியின் வேலையிது! அதனால்தான் உன் மனத்துக்கு இதமென்று படுவதைச் சொல்கிறாய் அறிவற்றவளே!” என்று வெகுள்கிறாள்.

”எனக்கு நல்லையும் அல்லை நீ
     என் மகன் பரதன்
தனக்கு நல்லையும் அல்லை அத்
     தருமமே நோக்கின்
உனக்கு நல்லையும் அல்லை
     வந்து ஊழ்வினை தூண்ட
மனக்கு நல்லன சொல்லினை
     மதி இலா மனத்தோய்.” (கம்ப: மந்தரை சூழ்ச்சிப் படலம் – 1470)

இப்பாடலில் ”நல்லையும் அல்லை” என்ற சொற்கள் மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெற்றிருப்பதைக் காண்கின்றோம். சங்கப் புலவரான நெடுவெண்ணிலவினாரின் ’நல்லயல்லை’ எனும் சொல்லாட்சியையே கம்பர் இங்கே பயன்படுத்தியிருக்கின்றார் என்பது கண்கூடு.

”நல்லையல்லை” என்ற மந்திரச்சொல் கம்பரோடு நின்றதா எனில் இல்லை; 2017ஆம் ஆண்டு வெளியான “காற்று வெளியிடை” எனும் தமிழ்த் திரைப்படத்தில் கவிஞர் வைரமுத்தின் வரிகளில் உருவான ”நல்லை யல்லை நன்னிலவே நீ நல்லை யல்லை” என்ற பாடலிலும் இடம்பிடித்துக் ”காலத்தை வென்றவன் நான்” என்று மார்தட்டி நிற்கின்றது.

*****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:
1. குறுந்தொகை மூலமும் பெருமழைப்புலவர் பொ.வே. சோமசுந்தரனார் உரையும்.
2. அகநானூறு – நாவலர் திரு ந.மு வேங்கடசாமி நாட்டார், கரந்தைக் கவியரசு ரா. வேங்கடாசலம் பிள்ளை இவர்களால் எழுதப்பட்ட பதவுரை விளக்கவுரையுடன் பாகனேரி வெ பெரி பழ மு காசிவிசுவநாதன் செட்டியாரால் வெளியிடப்பட்டது.
3. கம்பராமாயணம் – கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
February 21, 2024
எழினி!
-மேகலா இராமமூர்த்தி

பழந்தமிழ்ச் சொற்கள் பலவற்றின் பயன்பாட்டை நாம் காலப்போக்கில் நிறுத்திவிட்டோம்; அல்லது பயன்படுத்த மறந்துவிட்டோம். அவற்றுள் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றுதான் ’எழினி’ என்ற நற்றமிழ்ச் சொல். இந்நாளில் நாம் ’திரைச்சீலை’ (curtain) என்றழைப்பதை அந்நாளில் ’எழினி’ என்ற பெயரால் அழைத்தன பண்டைத் தமிழ்நூல்கள்.

சிலப்பதிகாரக் காப்பியத் தலைவியருள் ஒருத்தியான மாதவிமடந்தையின் நாட்டிய அரங்கேற்றத்தை விளக்குகின்ற ‘அரங்கேற்று காதை’யில் தூணிலே கட்டப்பட்டிருந்த மூன்றுவிதமான எழினிகளை அவற்றின் அமைப்பின் அடிப்படையில் ஒருமுக எழினி, பொருமுக எழினி, கரந்துவரல் எழினி என்ற பெயர்களால் குறிப்பிடுகின்றார் சிலப்பதிகார ஆசிரியர் இளங்கோவடிகள்.

”ஒருமுக எழினியும் பொருமுக எழினியும்
கரந்துவரல் எழினியும் புரிந்துடன் வகுத்தாங்கு
ஓவிய விதானத்து உரைபெறு நித்திலத்து
மாலைத் தாமம் வளையுடன் நாற்றி
விருந்துபடக் கிடந்த அருந்தொழில் அரங்கத்து…” (சிலப்: அரங்கேற்று. – 109-113)

இடத்தூணிடத்தே தொங்கவிடப்பட்டுக் கயிற்றை உருவியவழி வலத்தூண்வரை சென்று மறைப்பது ஒருமுக எழினியென்றும், வலத்துண்கள் இரண்டின் மருங்கும் தொங்கவிடப்பட்ட இரண்டு திரைகள், உருவியவழி இரண்டு பக்கத்திலிருந்தும் வந்து நடுவில் ஒன்றோடொன்று இணைவது பொருமுக எழினியென்றும், கூத்தர் அவையோர்க்குப் புலப்படாமல் மறைந்துநின்று அமரர்கள் பேசுமாறு பேசுதற்கமைந்த, மேலிருந்து கீழாக இறங்கும் திரைச்சீலை கரந்துவரல் எழினியென்றும் உரையாசிரியர்கள் இவற்றுக்கு விளக்கமளிக்கின்றனர்.

இன்று நாம் காணுகின்ற ஒருபக்கத் திரை, இருபக்கத் திரை, மேலிருந்து கீழாக இறங்கும் திரை ஆகியவை அக்காலத்திலேயே புழக்கத்தில் இருந்திருக்கின்றன என்பது சிலம்பின் வாயிலாக நமக்குப் புலனாகின்றது.

இம்மூவகை எழினிகள் அல்லாமல் எந்திரத்தால் இயங்கும் ’எந்திர எழினி’யும் அன்றிருந்தமையைச் சீவக சிந்தாமணி நமக்கு அறியத் தருகின்றது. சிந்தாமணியின் கதைத் தலைவன் சீவகனுக்கும், காந்தருவதத்தைக்கும் திருமணம் முடிந்தபின்னர் சீவகனைக் கண்டு நாணிநின்ற தத்தையை அவளின் தோழியர் உள்ளேயிருத்திப் பூம்பட்டால் ஆன எழினியால் அவ்விடத்தை மூடினராம்.

”கோதையும் தோடுமின்னக்குண்டலம் திருவில்வீச
மாதரம் பாவைநாணி மழைமினின் ஒசிந்துநிற்பக்
காதலம் தோழிமார்கள் கருங்கயற் கண்ணினாளை
ஏதமொன் றின்றிப்பூம்பட் டெந்திர எழினிவீழ்த்தார்.” (சீவக: காந்தருவ தத்தையார் இலம்பகம் – 740)

எந்திர எழினி என்பதனால் ஏதேனும் கருவிகொண்டு (machine) அத்திரையைத் தத்தையின் தோழியர் இயக்கியிருக்கவேண்டும்.

போருக்குச் சென்ற மன்னனின் பாசறையை இரண்டு அறைகளாகப் பிரிக்கும் நோக்கில் இடையே உறுதியான கயிற்றாலே திரைச்சீலையை வளைத்துக் கட்டி, அவ்விரண்டு அறைகளுள் உள்ளறையாகிய பள்ளியறையில் மன்னனின் காவலுக்குச் சட்டையணிந்த, வாயினால் உரைக்கவியலாமல் செய்கைகளால் உரைக்கும், ஊமை மிலேச்சர் காவலாயிருந்தனர் எனும் செய்தியைச் சங்கநூலான முல்லைப்பாட்டு தெரிவிக்கின்றது.

…………………………….திண்ஞாண்
எழினி வாங்கிய ஈரறைப் பள்ளியுள்
உடம்பின் உரைக்கும் உரையா நாவின்
படம்புகு மிலேச்சர் உழையர் ஆக… (முல்லைப்பாட்டு: 63-65)

துணியால் ஆன திரைச்சீலைகளையே தமிழிலக்கியப் புலவோர் பலரும் தம் பாடல்களில் விரித்துரைக்க, கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பரோ கவினார் இயற்கைக் காட்சியொன்றை நம் கண்முன் நிறுத்திப் புதுமையானதொரு திரைச்சீலையையும் நமக்கு முன்னே அசையவிடுகின்றார். அக்காட்சி இதோ:

”சோலைகளில் மயில்கள் அழகாய்த் தம் தோகையை விரித்து ஆடுகின்றன; அந்த மயிலாட்டம் சுற்றியுள்ள அனைவர்க்கும்/அனைத்திற்கும் தெளிவாய்த் தெரியும் வகையில் தாமரை மலர்கள் விளக்குகளாய் ஒளிவீசி நிற்கின்றன; ஆட்டம் என்றால் அதற்குப் பக்கவாத்தியங்கள் வேண்டாவா? அதனால் வானத்து மேகங்கள் இடியெனும் முழவினை வாசிக்கின்றன; இந்த அதிசயக் காட்சியினை, மகளிரின் கண்ணொத்த, குவளை மலர்கள் வியப்போடு விழித்து நோக்குகின்றன; ஆட்டத்திற்கு மேலும் மெருகூட்ட வண்டுகள் மகர யாழொலிபோல் இனிமையாய்ப் பாடுகின்றன. ஆங்…ஆட்ட அரங்கிற்குத் திரைச்சீலை வேண்டுமல்லவா? அருகிலுள்ள நீர்நிலையின் அலைகளே வெண்ணிறத் திரைச்சீலையாய்த் திகழ்கின்றன. இவ்வழகிய ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டத்தையெல்லாம் மருதமெனும் மங்கை கம்பீரமாய் வீற்றிருந்து இரசிக்கின்றாள்” என்று கற்பனைநயம் சொட்டச் சொட்டக் காட்சிப்படுத்துகின்றார் கம்பர்.
```
தண்டலை மயில்கள் ஆட,
   தாமரை விளக்கம் தாங்க,
கொண்டல்கள் முழவின் ஏங்க,
   குவளைகண் விழித்து நோக்க,
தெண்திரை எழினி காட்டத் 
   தேம்பிழி மகர யாழின்
வண்டுகள் இனிது பாட
   மருதம்வீற் றிருக்கும் மாதோ. (கம்ப. பாலகாண்டம் – 35)
```
நீர்நிலையில் எழும்பும் அலைகளை ’எழினி’ என்று கம்பர் பொருத்தமாய் இயம்பியிருப்பது இரசனைக்குரியது.

இவ்வாறு, எழினி என்ற சொல் திரைச்சீலையைக் குறிக்கும் வகையில் அன்றைய இலக்கிய நூல்களில் பலவிடங்களில் பயின்று வந்திருக்கக் காண்கின்றோம்.

எழினி, அஃறிணையான திரைச்சீலைக்கு மட்டுமே உரித்தான பெயரா என்றால் ”இல்லை” இப்பெயர் எங்களுக்கும் உரியதே என்று நம்முன் வரிசையாக வருகின்றனர் குறுநிலமன்னர்கள் சிலர். அவர்கள் யார் என்று பார்ப்போமா?

’எழினி’ எனும் பெயரில் சங்க நூல்களில் குறிக்கப்படுவோரில் முதன்மையானவன் கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவனாகவும் சிறந்த பொருநனாகவும் அறியப்படும் அதியமான் நெடுமானஞ்சி.

குறுநில மன்னனான குமணனிடம் பரிசில்பெறச் சென்ற பெருஞ்சித்திரனார் எனும் புலவர்பெருந்தகை, ”கடையெழு வள்ளல்களின் மறைவுக்குப்பின் நீயே இரந்தோரின் துயர் தீர்க்கும் வள்ளலாய்த் திகழ்கின்றாய் என்றறிந்து உனைநாடி வந்தேன்” என்று அவனிடம் கூறுமிடத்து, கடையெழுவள்ளல்களின் பெயர்களைப் பட்டியலிட்டுவிட்டுக் குமணனின் வள்ளன்மையைப் புகழ்கின்றார். அவ்விடத்தில் ’எழினி’ என்று அதியமான் குறிக்கப்படுகின்றான்.

…கறங்குவெள் ளருவி கல்லலைத்து ஒழுகும்
பறம்பிற் கோமான் பாரியும் பிறங்குமிசைக்
கொல்லி ஆண்ட வல்வில் ஓரியும்
காரி ஊர்ந்து பேரமர்க் கடந்த
மாரி ஈகை மறப்போர் மலையனும்
ஊராது ஏந்திய குதிரைக் கூர்வேல்
கூவிளங் கண்ணிக் கொடும்பூண் எழினியும்… (புறம்: 158 – பெருஞ்சித்திரனார்)

இப்பாடலுக்கு உரைவரைந்த உரைவேந்தர் ஔவை.சு. துரைசாமிப் பிள்ளை, எழினி என்பது அதியனின் தந்தை பெயர். அப்பெயரோடு சேர்த்து அவன் எழினியதியமான் என்றழைக்கப்பட்டான்; தந்தையின் பெயரைப் பெயரனுக்கு வைக்கும் மரபு பற்றி அவனுடைய மகனுக்கும் எழினி என்ற பெயர் வந்தது என்கின்றார்.

”வெம்போர் நுகம்படக் கடக்கும் பல்வேல் எழினி” (குறுந்: 80) எனக் குறுந்தொகையிலும், ”சில்பரிக் குதிரைப் பல்வேல் எழினி” (அகம்: 105) என அகநானூற்றிலும், பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையோடு பொருது வீழ்ந்த நிலையில், ”பொய்யா எழினி பொருது களம்சேர” (புறம்: 230) எனப் புறநானூற்றிலும் எழினி எனும் பெயரால் அதியமான் குறிக்கப்படுகின்றான்.

அதியமானை அதிகம் பாடிய புலவர் சங்க கால ஔவையார்; அவர், பொகுட்டெழினி என்றும் எழினி என்றும் அழைக்கப்பட்ட அதியனின் மகனையும் பாடியுள்ளார். புறநானூற்றின் 392ஆவது பாடல் அதிலொன்று. அப்பாடலில், வறுமையில் வாடி, கிழிந்த ஆடையோடு, ”மதியேர் வெண்குடை அதியர்கோமான் கொடும்பூ ணெழினி”யின் அரண்மனை முற்றத்தில் வந்துநின்று கிணைப்பறை இசைத்த பொருநன் ஒருவன், தன் வறுமை நீங்கப்பெற்றுப் புத்தாடையும், தேறலும், நல்ல உணவும் பெற்றமையைப் புகழ்ந்துரைக்கின்றார் ஔவையார்.

இவர்கள் இருவரல்லாமல், நெடுஞ்செழியனோடு தலையாலங்கானத்தில் போரிட்டுத் தோற்ற எழுவர் கூட்டணியில் ஒருவனாகப் “பொலம்பூண் எழினி” (பொன்னாலான அணிகளையுடை எழினி) என்றோர் எழினி அகநானூற்றின் 36ஆவது பாடலில் குறிக்கப்படுகின்றான்.

முதுகுன்றம் எனும் ஊரின் தலைவனும், வீரமிகு படையை உடையவனுமாகிய கண்ணன் எழினி என்பவன் அகநானூற்றின் 197ஆவது பாடலில், ”மறம்மிகு தானை கண்ணன் எழினி” என்று பேசப்படுகின்றான். முதுகுன்றம் என ஈண்டுக் குறிக்கப்பட்டிருப்பது இன்று விருத்தாசலம் எனும் வடமொழிப் பெயரோடு விளங்கும் ஊராக இருக்கலாம்.

மற்றோர் எழினி, ”கல்லா எழினி” எனும் அடையோடு அகநானூற்றின் 211ஆவது பாடலில் குறிக்கப்படுகின்றான். சோழமன்னன் ஒருவன் இவனை யானைகளை அகப்படுத்தும் வேட்டைக்கு அழைத்திருக்க, அறிவிலியான இந்த எழினி வரவில்லையாம்; அதனால் கோபமுற்ற அம்மன்னன், தன் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட கழார் (கழாஅர்) எனும் பகுதியை ஆட்சிசெய்த பரதவர்கோமான் மத்தி என்பவனை அழைத்து எழினிக்குப் புத்தி கற்பிக்குமாறு ஏவ, அவ்வாறே மத்தி இந்த எழினியோடு போரிட்டு இவன் பல்லைப் பிடுங்கிவந்து தனக்குச் சொந்தமான வெண்மணி எனும் ஊரின் வாயிலிலுள்ள வன்மையான கதவில் பதித்தான் என்கிறார் மாமூலனார். பகைவனை அவமானப்படுத்தும் வகையில் அவன் பல்லைப் பிடுங்கித் தம் கோட்டையில் பதித்துவைப்பது அந்நாளைய அரசர்களின் (கோர) வழக்கமாக இருந்திருப்பதனை இதன்மூலம் அறிகின்றோம்.

சேரநாட்டிலுள்ள வாட்டாறு எனும் பகுதிக்குத் தலைவனாக இருந்த எழினியாதனை, ”வளநீர் வாட்டாற்று எழினி யாதன்” என்று புறநானூற்றின் 396ஆவது பாடலில் குறிப்பிடும் புலவர் மாங்குடி கிழார், இவன் ஊக்கமில்லாதவர்க்கு ஊக்கமளிப்பவன்; உறவில்லாதவர்க்கு உறவாயிருப்பவன்; தன்னை நாடிவருவோர்க்கு வாரி வழங்குபவன் என்று பாணனின் கூற்றாகப் புகழ்ந்துள்ளார். இந்த எழினியாதன், தலையாலங்கானத்துச் செருவில் பாண்டிய நெடுஞ்செழியனோடு போரிட்டுத் தோற்ற எழினியின் மகன்; தந்தைக்குப் பிறகு ஆட்சிப்பொறுப்பை ஏற்ற இவன், நெடுஞ்செழியனோடு நட்புச் செய்துகொண்டான் என்கிறார் ஔவை. சு. துரைசாமிப் பிள்ளை.

வேலெறிவதில் வல்லவனான செல்லிக் கோமான் ஆதன் எழினியை ”எறிவிடத் துலையாச் செறிசுரை வெள்வேல் ஆதன் எழினி” என்று நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றது அகநானூற்றின் 216ஆவது பாடல். இவன் கோசர்களின் தலைவன் என்று அதில் சுட்டப்பெறுகின்றான்.

இவ்வாறு எழினியெனும் பெயரிலிருந்த ஆட்சியாளர்களையும் சங்கப்பாடல்கள் வாயிலாய் நாம் அறியமுடிகின்றது.

ஆக, எழினி என்பது திரைச்சீலைக்கும், குறுநில மன்னர்கள் சிலர்க்கும் பொதுவான பெயராக அன்றிருந்தமை தெளிவு. நாம் மறந்துபோன எழிலார் பெயரான எழினியைத் திரைச்சீலைக்கு மீண்டும் அணிவிப்போம்; குழந்தைகட்கும் சூட்டி மகிழ்வோம்!

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:
1. புறநானூறு மூலமும் ஔவை சு. துரைசாமிப் பிள்ளையவர்கள் எழுதிய விளக்க உரையும், சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை.
2. அகநானூறு மூலமும் நாவலர், ந.மு. வேங்கடசாமி நாட்டார், கரந்தைக் கவியரசு ரா. வேங்கடாசலம் பிள்ளை ஆகியோர் எழுதிய பதவுரை விளக்கவுரையும்.
3. குறுந்தொகை மூலமும் மகாமகோபாத்தியாய, தாக்ஷிணாத்ய கலாநிதி, டாக்டர் உ.வே. சாமிநாதையரவர்கள் எழுதிய உரையும்.
4. முல்லைப்பாட்டு – பெருமழைப் புலவர் பொ.வே. சோமசுந்தரனார் உரை.
5. சிலப்பதிகாரம் மூலமும் நாவலர் பண்டித ந.மு.வேங்கடசாமி நாட்டாரவர்கள் எழுதிய உரையும்.
6. சீவக சிந்தாமணி மூலமும் புலவர் அரசு, பெருமழைப்புலவர் பொ. வே. சோமசுந்தரனார் ஆகியோர் எழுதிய உரையும்.
7. கம்பராமாயணம் – கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
January 19, 2024
மம்மர் அறுக்கும் மருந்து

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மாந்த வாழ்வு வசதி படைத்ததாய், இவ்வுலக இன்பங்களை நுகரக்கூடியதாய் அமையப் பொருள்வளம் அவசியமான ஒன்று. அதனால்தான் ‘பொருளில்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை’ என்று வள்ளுவப் பேராசானும் அக்கருத்தை ஆமோதித்தார். ஆயினும், பொருள் என்றும் நம்மைவிட்டு நீங்காமலிருக்கும் தன்மைத்தா என்றால் இல்லை என்றே பதிலிறுக்க வேண்டிவரும்.

நிலையாத இயல்புடையவை எவை என ஆராய்ந்த நம் முன்னோர் செல்வம், இளமை, யாக்கை ஆகியவை நிலையாத்தன்மை கொண்டவை என்று தம் பட்டறிவின் வாயிலாய் உணர்ந்து அவற்றை உலகுக்கு உரைத்தனர்.

பொருளின் சிறப்பைப் போற்றிய வள்ளுவரும் அதன் இயல்பை வரையறுத்தபோதில், ’அற்கா இயல்பிற்றுச் செல்வம்’ என்றும், ’கூத்தாட்டு அவைக்குழாத் தற்றே பெருஞ்செல்வம்’ என்றும் உரைத்து அதன் நிலையாத்தன்மையை அழுத்தமாய் அவனிக்கு அறியத்தந்தார்.

செல்வத்தின் இயல்பை வள்ளுவர் கூத்தாட்டு அவையில் சேரும் கூட்டத்துக்கு ஒப்பிட, நாலடியாரோ வண்டியின் சகடக்காலுக்கு ஒப்பிடுகின்றது.

துகள்தீர் பெருஞ்செல்வம் தோன்றியக்கால் தொட்டுப்
பகடு நடந்தகூழ் பல்லாரோ டுண்க
அகடுற யார்மாட்டும் நில்லாது செல்வம்
சகடக்கால் போல வரும். (நாலடி – செல்வம் நிலையாமை – 2)

”மக்களே! குற்றமற்ற செல்வம் உண்டானால், அது தொடங்கி வயலில் ஏறு நடந்ததால் கிடைத்த உணவை அனைவரோடும் பகிர்ந்து உண்க; ஏனெனில், செல்வம் என்றும் ஒருவர்மாட்டு நிலைத்திருப்பதில்லை. அதன் இயல்பு வண்டியின் சக்கரம்போல் மேலும் கீழும் புரள்வது; இன்று ஒருவரிடம் இருக்கும் செல்வமானது நாளை வேறொருவரிடம் சென்றுவிடும்” என்கின்றது.

எளிதில் அழியக்கூடிய பொருட்செல்வத்தின் இயல்புக்கு நேரெதிரான அழியாச்செல்வம் ஒன்றுண்டு; அதுதான் கல்வி.

செல்வத்தின் நிலையாத்தன்மையை விளம்பிய அதே நாலடியார் கல்விகுறித்துப் பேசும்போது, ”இப்பிறவிக்கு நன்மை பயப்பதாய், பிறருக்கு ஈவதால் குறைவுபடாததாய், கற்போர் தம்மை அறிவாலும் புகழாலும் விளங்கச்செய்வதாய், தாம் உள்ளபோது அழியாது விளங்கி, அறியாமை எனும் மயக்கத்தை (மம்மர்) நீக்கும் கல்வியெனும் மருந்தினையொத்த பிறிதொன்றை யாம் எவ்வுலகத்திலும் காணவில்லை என்று உறுதிபடத் தெரிவிக்கின்றது.

இம்மை பயக்குமால் ஈயக் குறைவின்றால்
தம்மை விளக்குமால் தாமுளராக் கேடின்றால்
எம்மை யுலகத்தும் யாங்காணேம் கல்விபோல்
மம்மர் அறுக்கும் மருந்து. (நாலடி: கல்வி – 132)

நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் இலக்கண நூல்களில் காலத்தால் மூத்ததான தொல்காப்பியம், கல்வி குறித்தும் அதன் சிறப்புகள் குறித்தும் நேரடியாகப் பேசாவிடினும், தலைவன் தலைவியைப் பிரிந்துசெல்வதற்கான காரணங்களுள் முதலாவதாக ஓதலைக் குறிக்கின்றது. ஓதல் என்பதனை வேதம் ஓதுதல், கல்வி கற்றல் ஆகிய இரண்டுக்கும் பொதுவான சொல்லாக நாம் கருதலாம்.

ஓதல் பகையே தூதிவை பிரிவே. (தொல்: அகத்திணையியல் – 2)

கல்விக்கான தலைவனின் பிரிவு மூன்றாண்டுகளுக்கு மிகாமல் இருக்கவேண்டும் என்ற வரையறையையும் தொல்காப்பியர் தருவதைக் காண்கையில் நிச்சயம் இது உயர்கல்வியையே குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.

மனிதனுக்குப் பெருமிதம் ஏற்படுவதற்கான நான்கு காரணங்களைப் பட்டியலிடுகின்றார் தொல்காப்பியர். அவை, கல்வி, வீரம், புகழ், கொடை ஆகியவை. இந்நான்கிலும் கல்வியை முதலாவதாக வைத்திருப்பது கல்வியால் கிடைக்கும் பெருமிதம் மற்றவற்றினும் உயர்ந்தது எனும் குறிப்புப் பொருளைத் தருகின்றது.

கல்வி தறுகண் புகழ்மை கொடையெனச்
சொல்லப் பட்ட பெருமிதம் நான்கே. (தொல்: மெய்ப்பாட்டியல் – 253)

வாழ்வியல் அறிஞரான வள்ளுவப் பெருந்தகை, ’கல்வி’ என்றோர் அதிகாரம் வகுத்து அதில், அழியாது நிலைத்திருக்கும் விழுச்செல்வம் கல்வியே என்றும், கற்றோரே முகத்தில் கண்பெற்றோர் என்றும் அழுத்தந்திருத்தமாய்ப் பதிவுசெய்திருப்பது கல்வி குறித்த அவரின் உயரிய பார்வையை உலகுக்கு உணர்த்துகின்றது.

பிற்கால ஔவையார் தம்முடைய கொன்றை வேந்தன் எனும் அறநூலில், கையிலிருக்கும் பொருளைவிட மெய்ப்பொருளாய்ப் போற்றத்தக்கது கல்வியே என்கின்றார்.

”கைப்பொருள் தன்னின் மெய்ப்பொருள் கல்வி.”

அம்மட்டோ? மன்னனைவிடவும் கல்வியாளன் பெருமைக்குரியவன்; மன்னனுக்கு அவனுடைய நாட்டில் மட்டுமே பெருமையும் சிறப்பும்; ஆனால், கல்வியாளனுக்கோ சென்றவிடமெல்லாம் சிறப்பு என்று கற்றோனின் சிறப்பைக் கடலளவு உயர்த்துகின்றார் இம்மாதரசி தம்முடைய மூதுரையில்.

”மன்னனும் மாசறக் கற்றோனும் சீர்தூக்கின்
மன்னனின் கற்றோன் சிறப்புடையன் – மன்னற்குத்
தன்தேச மல்லாற் சிறப்பில்லை கற்றோற்குச்
சென்றஇட மெல்லாம் சிறப்பு.” (மூதுரை – 26)

புலவர்களும் அறிஞர்பெருமக்களும் கல்வியைப் போற்றுவதில் பொருளிருக்கின்றது. ஏனென்றால் அரசர்களிடத்தும் வள்ளல்களிடத்தும் தம் புலமைச் சிறப்பை வெளிப்படுத்தினால் அவர்களுக்கு பொருள் கிடைக்கும்; அழியாப் புகழ் கிடைக்கும். ஆனால், செல்வமும் செல்வாக்கும் பெற்றவர்களாக அக்காலத்தில் விளங்கிய அரசர்களுங்கூடப் பொருட்செல்வத்தைப் போற்றாது கல்வியைப் போற்றியிருப்பதும் கற்கும் முறைகளைச் சாற்றியிருப்பதும் கருதத்தக்கது.

வடவாரியப் படையை வென்றதனால் ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் என்று பெயர்பெற்ற பாண்டிய மன்னனொருவன், கல்வியின் சிறப்பை விரிவாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கும் பாடல் புறநானூற்றில் இடம்பெற்றுள்ளது.

அப்பாடல், ”மாணவன் ஒருவன் தனக்குக் கல்வி கற்பிக்கும் ஆசிரியருக்குத் தேவைப்படும் காலத்தில் உதவியும், மிகுதியான பொருளை குருதட்சணையாகக் கொடுத்தும், வெறுப்பின்றிக் கல்விகற்றல் நல்லது. ஒரே தாயின் வயிற்றில் பிறந்த பிள்ளைகளுள் கல்வியில் சிறந்திருக்கும் பிள்ளைபால் அந்தத் தாய்க்குச் சற்றுக் கூடுதல் அன்பிருக்கும். ஒரே குடியில் பிறந்த பலருள் வயதில் மூத்தவனை வருக என்றழைக்காது அறிவில் பெரியவனையே அரசனும் வருக என்றழைத்துத் தனக்கு உற்றதுணையாக்கிக் கொள்வான். வேறுபட்ட நான்கு குலங்களுள் கீழ்க்குலத்தோன் என்று கருதப்படும் ஒருவன் கல்வியில் மேம்பட்டால் மேற்குலத்தோன் எனப்படும் ஒருவனும் அவனிடம் கல்விகற்கச் செல்வான்” என்கின்றது.

”உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும்
பிற்றைநிலை முனியாது கற்றல் நன்றே
பிறப்போ ரன்ன உடன்வயிற் றுள்ளும்
சிறப்பின் பாலால் தாயும் மனந்திரியும்
ஒருகுடிப் பிறந்த பல்லோ ருள்ளும்
மூத்தோன் வருக என்னாது அவருள்
அறிவுடை யோனாறு அரசும் செல்லும்
வேற்றுமை தெரிந்த நாற்பா லுள்ளும்
கீழ்ப்பால் ஒருவன் கற்பின்
மேற்பால் ஒருவனும் அவன்கண் படுமே.” (புறம்: 183)

நெடுஞ்செழியனின் கருத்துக்களை அப்படியே அடியொற்றி 16/17ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தமிழகத்தை ஆண்ட பாண்டிய மன்னனான அதிவீரராம பாண்டியன் என்பவனும் கல்வியின் சிறப்பை நறுந்தொகை (வெற்றிவேற்கை என்ற பெயருமுண்டு) எனும் தன்னுடைய நூலில் வடித்துத் தந்திருக்கின்றான்.

”கற்கை நன்றே கற்கை நன்றே
பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே
நாற்பால் குலத்தின் மேற்பால் ஒருவன்
கற்றில னாயின் கீழிரு ப்பவனே
எக்குடிப் பிறப்பினும் யாவரே யாயினும்
அக்குடியிற் கற்றோரை மேல்வரு கென்பர்
அறிவுடை ஒருவனை அரசும் விரும்பும்” என்கிறான்.

வள்ளுவம்,

மேற்பிறந்தார் ஆயினும் கல்லாதார் கீழ்ப்பிறந்தும்
கற்றார் அனைத்திலர் பாடு. (குறள்: 409) என்றுரைப்பதும்,

நாலடியார்,

…கடைநிலத்தோர் ஆயினும் கற்றறிந் தோரைத்
தலைநிலத்து வைக்கப் படும். (நாலடி – கல்வி: 133) என்றுரைப்பதும் பாண்டிய மன்னர்கள் இருவரின் கருத்தையும் அரண்செய்வதாய் அமைந்திருக்கின்றன.

இப்பாடல்களின் வாயிலாக நாமறிகின்ற மற்றொரு செய்தி, தொழிலின் அடிப்படையிலான குல வேறுபாடுகள் சங்க காலத்திலேயே தோற்றம் கொண்டுவிட்ட போதினும் அவை மாந்தரின் கற்றலுக்குத் தடையாக இல்லை என்பதே.

இடைக்காலத்தில் தமிழகத்தில் நுழைந்த பிற சமயங்கள் தமிழ்ச்சமூகத்தில் நிகழ்த்திய வாழ்வியல் மாற்றங்களால், அனைவர்க்கும் பொதுவாயிருந்த கல்வியானது ஒருசிலர்க்கு மட்டுமே உரித்தானதாகவும், பெண்கல்வி தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றாகவும் ஆகியிருக்க வேண்டும். அதன்பிறகு ஆண் பெண் இருபாலர்க்குமான கல்வி என்பது ஆங்கிலேயர் காலத்திலேயே இங்கே சாத்தியப்பட்டிருக்கின்றது. அப்போதும்கூடப் பெண்கள் கல்விபெறுவதை நம் சமூகம் ஆதரிக்கவோ வரவேற்கவோ இல்லை என்பது கண்கூடு.

இருபதாம் நூற்றாண்டுக் கவிஞரான மகாகவி பாரதி பெண்கல்விக்கு ஆதரவாக முதலில் உரிமைக் குரலெழுப்பினார்; விடுதலைக் கும்மி கொட்டினார்.

”ஏட்டையும் பெண்கள் தொடுவது தீமையென்
றெண்ணி யிருந்தவர் மாய்ந்துவிட்டார்
வீட்டுக்குள்ளே பெண்ணைப் பூட்டிவைப்போ மென்ற
விந்தை மனிதர் தலைகவிழ்ந்தார்.

பட்டங்கள் ஆள்வதும் சட்டங்கள் செய்வதும்
பாரினிற் பெண்கள் நடத்தவந்தோம்
எட்டு மறிவினில் ஆணுக்கிங் கேபெண்
இளைப்பில்லை காணென்று கும்மியடி”

பாரதியின் சிந்தனைகள்மீது கொண்ட விருப்பத்தால் தம் பெயரைப் பாரதிதாசன் என்று மாற்றிக்கொண்ட புரட்சிக்கவியான கனகசுப்புரத்தினமும்,

”பெண்கட்குக் கல்வி வேண்டும்
குடித்தனம் பேணு தற்கே
பெண்கட்குக் கல்வி வேண்டும்
மக்களைப் பேணுதற்கே
பெண்கட்குக் கல்வி வேண்டும்
உலகினைப் பேணுதற்கே
பெண்கட்குக் கல்வி வேண்டும்
கல்வியைப் பேணுதற்கே

கல்வியில் லாத பெண்கள்
களர்நிலம் அந் நிலத்தில்
புல்விளைந் திடலாம் நல்ல
புதல்வர்கள் விளைதல் இல்லை

…வானூர்தி செலுத்தல் வைய
மாக்கடல் முழுத ளத்தல்
ஆனஎச் செயலும் ஆண்பெண்
அனைவர்க்கும் பொதுவே…”

என்று பெண்கல்வியின் அவசியத்தையும், ஆணும் பெண்ணும் நிகராய் நின்று பணிகள் அனைத்தையும் பால்வேறுபாடின்றிச் செய்யவேண்டியதன் தேவையையும் சுட்டிக்காட்டினார்.

சாதி, மத வேற்றுமையின்றி ஆண், பெண் பேதமின்றி அனைவர்க்கும் கல்வி கிட்டவேண்டும் எனும் விழிப்புணர்வைக் கவிஞர்களும் சீர்திருத்தவாதிகளும் தொடர்ந்து வலியுறுத்திய பின்னரும், சாதி அடிப்படையில் மாணவர்களின் கல்விக்குத் தீ மூட்டும் வழக்கம் இன்றும் நம் சமூகத்தில் தொடர்வது வேதனையின் உச்சம். ஆதிக்க மனோபாவத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட சாதியாரின் கல்வியையும் நல்வாழ்வையும் ஒழித்துக்கட்ட நினைக்கும் புல்லறிவினர்க்குக் கடுமையான தண்டனையைக் காவல்துறையும் நீதிமன்றங்களும் வழங்கவேண்டும் என்பதே சமூக நல்வாழ்வில் அக்கறை கொண்டோரின் விருப்பமும் வேண்டுகோளுமாகும்.

மாந்தர்களே! மம்மர் அறுத்து இம்மை வாழ்வைச் செம்மையாக்கும் கல்வியைப் போற்றுவோம்; வாழ்வில் உயர்வோம்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை
1. திருக்குறள் தெளிவுரை – மு. வரதராசனார், சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்.
2. தொல்காப்பிய மூலமும் இளம்பூரணர் உரையும்.
3. நாலடியார் மூலமும் மகாதேவ முதலியார் அரும்பொருள் விளக்கமும்.
4. புறநானூறு மூலமும் உ.வே.சாமிநாதையர் உரையும்.
5. நறுந்தொகை மூலமும் ந.மு.வேங்கடசாமி நாட்டார் உரையும்.
6. பாரதியார் கவிதைகள் – வானவில் பிரசுரம்.
7. பாரதிதாசன் கவிதைகள் – அருள்சுடர் பதிப்பகம்.

November 6, 2023
சான்றோர் போற்றும் செல்வம்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வாழ்வின் உறுதிப்பொருள்களாகக் கருதப்படுபவை அறம், பொருள், இன்பம், வீடு ஆகியன. வீடு என்பது உலக வாழ்வில் பற்றறுத்தவர்கள் அடையும் நிலைத்த இன்பம் நல்கும் இடமாய்க் கருதப்படுவது. ”அற்றது பற்றெனில் உற்றது வீடு” என்பார் நம்மாழ்வார். ஆனால், உலகப்பற்றை விட்டுவிட இயலாத சாமானிய மக்களுக்கு வீடுபேற்றுக்கான வழியைவிடவும் உலக வாழ்க்கையைச் செம்மையாக நடாத்துதற்கான வழிகாட்டலே தேவையானது. அவர்கள் கவனம் செலுத்தவேண்டியவை அறம், பொருள், இன்பம் எனும் மூன்றுமே. இம்மூன்றிலும் எது சிறந்தது என்று கேட்டால் ஒவ்வொருவரும் அவரவர்க்கு எது சிறந்தது என்று தோன்றுகின்றதோ அதற்கேற்ப விடை பகர்வர்.

வாழ்வினைத் தம் அறிவாலும் அனுபவத்தாலும் நன்கறிந்த அறிஞர் பெருமக்கள் இதுகுறித்து என்ன சொல்கின்றார்கள் என்று பார்ப்போம்.

ஈரடியில் வாழ்க்கையின் நீள அகலங்களை அளந்தவரான வான்புகழ் வள்ளுவர்,

”அறன்ஈனும் இன்பமும் ஈனும் திறனறிந்து
தீதின்றி வந்த பொருள்” (754) என்றும்

”ஒண்பொருள் காழ்ப்ப இயற்றியார்க்கு எண்பொருள்
ஏனை இரண்டும் ஒருங்கு” (760)

என்றும் கூறித் தீதில்லா நல்வழியில் ஈட்டிய பொருளாகிய செல்வத்தைக் கொண்டு ஒருவன் அறத்தைச் செய்யலாம்; இன்பத்தையும் அடையலாம் என்று நமக்குத் தெரிவிக்கின்றார்; மனத்தைத் தெளிவிக்கின்றார். ஆக, நாம் அறத்தைச் செய்வதாக இருந்தாலும் இன்பத்தைத் துய்ப்பதாக இருந்தாலும் இரண்டுக்குமே அடிப்படைத்தேவை பொருளே என்பதனை இக்குறட்பாக்கள் வலியுறுத்துகின்றன.

ஈரடிக் குறட்கருத்தை நாலடியில், சற்று விரிவாய், விளக்கும் நாலடியார் எனும் நன்னூலும், ”குற்றமில்லா இவ்வுலகில் இன்றியமையாத மூன்றாய்த் திகழ்கின்ற அறம் பொருள் இன்பம் என்பவனவற்றுள் நடுவில் நின்றதான பொருளை ஒருவன் அடைவானாகில் அதன் இரு பக்கத்தனவான அறம் இன்பம் இரண்டையும் அவன் அடைவான். அவ்வாறு நடுவணதை எய்தானாகில் கொல்லன் உலையில் இரும்பையிட்டுக் காய்ச்சுவதுபோல் வறுமைத் துன்பத்தில் நலிவான்” என்று வள்ளுவரின் கருத்தையே வழிமொழிந்து பேசுவதனைக் காணலாம்.

வடுவிலா வையத்து மன்னிய மூன்றில்
நடுவணது எய்த இருதலையும் எய்தும்
நடுவணது எய்தாதான் எய்தும் உலைப்பெய்து
அடுவது போலுந் துயர். (நாலடி – 114)

பொருட்செல்வமே அறத்துக்கும் இன்பத்துக்கும் ஆதாரம் என்பதனை வள்ளுவமும் நாலடியும் தெளிவுபடுத்தக் கண்டோம்.

அதன் தொடர்ச்சியாய், ”பொருள் மட்டுந்தான் செல்வம் என்ற பெயருக்கு உரியதா?” என்று வள்ளுவரைக் கேட்டால், ”இல்லை, வேறு செல்வங்களும் உள” என்றுரைத்து ஒரு பட்டியலைத் தருகின்றார். அவை வருமாறு:

1) பணிவென்னும் அடக்கமுடைமை அனைவர்க்குமே நன்மை பயப்பது; அவருள்ளும் செல்வம் படைத்தவர்க்கு மற்றொரு செல்வமாய்த் திகழ்வது என்கிறார் குறளாசான்.

எல்லார்க்கும் நன்றாம் பணிதல் அவருள்ளும்
செல்வர்க்கே செல்வம் தகைத்து. (125)

2) பொருளென்னும் செல்வம் இழிந்தோரிடத்திலும் காணக்கிடைப்பது; [அதனால்தான் பொருளல்லவரையும் பொருளாகச் செய்வது இந்தப் பொருட் செல்வம் என்றார் ஆசான் பிறிதோர் இடத்தில்.] ஆனால், அருட்செல்வம் உயர்ந்தோரிடத்தில் மட்டுமே காணக்கிடைக்கும் உயரிய செல்வமாகும் என்று அதன் மேன்மையை எடுத்தியம்புகின்றார்.

அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள. (241)

3) மனிதர்க்கு அழிவில்லாத சிறந்த செல்வமாய்த் திகழ்வது கல்வியே; மற்றவையெல்லாம் செல்வங்கள் ஆகாவென்பது கல்வி என்னும் அதிகாரத்தில் பொய்யில் புலவர் பதிவுசெய்திருக்கும் மெய்ம்மொழியாகும்.

கேடில் விழுச்செல்வம் கல்வி ஒருவற்கு
மாடல்ல மற்றை யவை. (400)

ஈண்டுச் செல்வம் என்பதற்கு மாற்றுச் சொல்லாக ’மாடு’ என்பது பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் காண்க.

மாடு என்றால் செல்வமா?

ஆம்! மாடுகளே ஒரு காலத்தில் மக்களின் செல்வமாய்த் திகழ்ந்தன. மாந்தர்களின் நாடோடி வாழ்க்கை முடிவுற்று அவர்கள் தமக்கென வாழிடங்களை உருவாக்கிக்கொண்டு வாழக் கற்றுக்கொண்டபின் ஆடு மாடுகளை வீட்டு விலங்குகளாய்ப் பழக்கினர். பசு, எருமை போன்றவற்றின் பாலிலிருந்து கிடைத்த பால்படு பொருட்களை விற்றுப் பொருளீட்டினர். இவர்களையே நாம் முல்லை நிலத்தவர் என்று திணை அடிப்படையில் அடையாளப்படுத்துகின்றோம். இத்திணை மாந்தர்களை ஆயர், ஆய்ச்சியர் என்று தொழிலடிப்படையில் வகைப்பாடு செய்துள்ளது தமிழிலக்கண நூலான தொல்காப்பியம்.

ஒரு குடும்பம் எத்துணை மாடுகளைச் சொந்தமாய் வைத்துள்ளது என்பதன் அடிப்படையில் அவர்களின் செல்வ வளம் தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதை மனத்தில் வைத்தே தம் குறட்பாவிலும் ’மாடு’ என்ற சொல்லைச் செல்வத்துக்கு மாற்றாய்ப் பயன்படுத்தியுள்ளார் ஐயன் வள்ளுவர்.

செல்வத்தைக் குறிக்க ’மாடு’ என்ற சொல்லைத் திருமூலரும் திருமந்திரத்தில் பயன்படுத்தியிருக்கக் காணலாம்.

”தன்னது சாயை தனக்குத வாதுகண்டு
என்னது மாடென் றிருப்பர்கள் ஏழைகள்…” (திரு: செல்வம் நிலையாமை – 214)

”வெயிலால் ஏற்படும் வெப்பத்தைத் தணித்துக்கொள்ளத் தமது நிழல் உதவாமை கண்டும், அறிவிலார், தமது செல்வம் (மாடு) தம் துன்பத்தைப் போக்கிக்கொள்ளுதற்கு உதவும் என்று இறுமாந்திருக்கின்றனர்” என்று மக்களின் அறிவின்மையையும் செல்வப்பற்றையும் இப்பாடலில் ஏளனம் செய்கின்றார் திருமூலர்.

இனி, வள்ளுவர் பட்டியலிடும் பிற செல்வங்களையும் நோக்குவோம்.

4) கல்வி எனும் செல்வத்தைப் பெற விரும்பும் அனைவர்க்கும் அதற்கான வாய்ப்பும் வசதியும் அமைந்துவிடுவதில்லை; அப்படிப்பட்டோர் தம் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ள உதவுவது (செவியால் கேட்டலாகிய) கேள்விச் செல்வம். அதனால் அதுவே செல்வங்களுள் தலையாய செல்வம் என்பது வள்ளுவரின் கருத்து.

செல்வத்துள் செல்வம் செவிச்செல்வம் அச்செல்வம்
செல்வத்துள் எல்லாம் தலை. (411)

கேள்வி என்பது காதால் கேட்டலை (hearing by ear) குறிக்கும் சொல்லாகவே அந்நாளில் பயன்பட்டது; இந்நாளில் அது வாயால் கேட்பதற்கும் (oral questioning) உரிய சொல்லாகப் பொருள்விரிவு கண்டிருக்கின்றது. எனினும், வாயால் கேட்பதைக் ’கேள்வி’ என்று சொல்வதைவிட ’வினா’ என்று சொல்வதே பொருத்தம்.

5) வாழ்வின் வெற்றிக்கு அடிப்படையான செல்வம் ஒன்றுண்டு. அதுதான் தோல்வியிலும் நிலைகுலையாத ஊக்கம். அவ்வூக்கமே ஒருவனுக்கு உண்மையான உடைமையாகும் (சொத்து); பொருட்செல்வமாகிய உடைமை நிலைத்திருக்கும் இயல்புடையது அன்று; (போகூழ் வந்தால்) அது நில்லாது நீங்கிவிடும் தன்மைத்து என்று ஊக்கத்திற்கு உயர்வு தருகின்றார் வள்ளுவர்.

உள்ளம் உடைமை உடைமை பொருளுடைமை
நில்லாது நீங்கி விடும். (592)

மேற்கண்டவை எல்லாம் உலகியல் பற்றுடையோர்க்குத் தேவையான செல்வங்கள். இதனினும் மாறுபட்ட செல்வம் ஒன்றுண்டு. அதுதான் அவாவின்மை எனும் அருஞ்செல்வம். எதன்மீதும் பற்றற்ற பெருஞ்செல்வம். அதற்கு இணையான செல்வம் இங்குமில்லை; வேறெங்குமில்லை என்பது வள்ளுவப் பெருந்தகையின் துணிபு.

வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம் ஈண்டில்லை
யாண்டும் அஃதொப்பது இல். (363)

அருளாளராகவும், சிறந்த அறிஞராகவும் திகழ்ந்த குமரகுருபரர், தம்முடைய சிதம்பர மும்மணிக் கோவையில், ”செல்வம் என்பது சிந்தையின் நிறைவே; அல்கா நல்குரவு அவா எனப்படுமே” என்றுரைக்கின்றார்.

தம் பெயரில் நோபல் பரிசுகளை உருவாக்கிப் பல்துறை அறிஞர்களுக்கும், சமாதான விரும்பிகளுக்கும் அளித்த சுவீடன் நாட்டு அறிவியலாளரும் பெருங்கொடையாளருமான ஆல்பிரட் நோபலும் (Alfred Nobel) இதே கருத்தை, ”Contentment is the only real wealth” என்று மொழிந்திருக்கின்றார்.

ஆனால், இருப்பதே போதுமென்ற நிறைவும் அவாவின்மையும் இல்லறத்தில் உள்ளோனுக்கு எளிதில் சாத்தியப்படாது; அவன் வாழுங்காலம்வரை தன் ஆசைகளையும் தன்னைச் சார்ந்தோரின் ஆசைகளையும் நிறைவேற்ற ஓடிக்கொண்டேதான் இருந்தாகவேண்டும். அதனால் இல்லறம் கடந்து, மனத்துறவு கொண்டுவிட்டவனுக்கே வேண்டாமை எனும் விழுச்செல்வம் கிட்டும்.

சங்க அகநூல்களுள் ஒன்றான நற்றிணையும் செல்வம் என்பதற்கு அழகானதொரு விளக்கத்தைத் தருகின்றது. அதனை அடுத்துக் காண்போம்.

தலைவியோடு இல்லறத்தில் ஈடுபட்டிருந்த தலைவன் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு பரத்தையரை நாடிச் சென்றான்; மீண்டும் மனந்திருந்தித் தலைவியைத் தேடி வருகின்றான். தலைவன்மீது ஊடல் கொண்டிருந்த தலைவி அவனிடம் முகங்கொடுத்துப் பேசவில்லை; அதுகண்ட தலைவன் தோழியிடம் சென்று எப்படியாவது தலைவியை மறுபடியும் தன்னோடு சேர்த்துவைக்க வேண்டும் என்று இரந்து வேண்டுகின்றான். தலைவன் தன்னிடமிருக்கும் செல்வத்தின் செருக்கினால்தானே மனம்போன போக்கில் நடக்கின்றான் என்றெண்ணிய தோழி உண்மையான செல்வமென்பது என்ன என்பதை அந்தச் செல்வனுக்கு உணர்த்த விரும்பியவளாய்,

”நெல்லறுத்து முடித்த அழகிய அகலமான வயலில் மறுபடியும் உழுத ஈரமுடைய சேற்றில் விதைப்பதற்காக விதையோடு சென்ற கடகப் பெட்டியானது, பிடித்துப் போடப்பட்ட மீன்களோடு வருகின்ற புதிய வருவாயினை உடைய ஊரைச் சேர்ந்தவனே! அரசனால் விருதளித்துப் பாராட்டப்படுதலும், விரைந்து செல்லக்கூடிய குதிரையிலும் தேரிலும் யானையிலும் பெருமிதத்தோடு செல்வதும் செல்வம் அல்ல. அவையெல்லாம் ஒருவன் முற்பிறவியில் செய்த நல்வினைகளின் பயனால் கிடைப்பன. [வடமொழியில் இதனைப் ”பதவி பூர்வ புண்யானாம்” என்பர்.] ஆனால், சான்றோர்கள் செல்வம் என்று சிறப்பித்துக் கூறுவது எதைத் தெரியுமா?” என்று கேட்டாள்.

தலைவன் திருதிருவென விழித்தான்.

”சொல்கிறேன் கேள்!” என்றவள், ”தன்னைச் சார்ந்திருப்பவர்களுக்கு ஏற்படக்கூடிய துன்பங்களுக்கு அஞ்சி, அவற்றைப் போக்கி அவர்களைக் கைவிடாமல் இரக்கத்தோடு நடந்துகொள்ளும் பண்பே சான்றோர் போற்றும் செல்வம்” என்றாள்.

தன்னை நம்பிவந்த தலைவியைக் கைவிட்டுச் சென்ற தன் இழிசெயலைத்தான் தோழி இங்ஙனம் குத்திக்காட்டுகின்றாள் என்றுணர்ந்த தலைவன் தன் செயலுக்காக வெட்கித் தலைகுனிந்தான்.

இப்பாடல் நமக்குத் தரும் செய்தி, பதவிகளும் பிற ஆடம்பரங்களும் ஒருவனுக்கு நிலையான செல்வங்கள் அல்ல; தன்னைச் சார்ந்தோர் மனவருத்தம் அடையா வண்ணம் அவர்கள்பால் கருணையோடு நடந்துகொள்வதே சான்றோர் போற்றும் உயரிய செல்வம் என்பது.

இவ்வினிய பொருள்பொதிந்த பாடலை இயற்றியவர் மிளைகிழான் நல்வேட்டனார் எனும் புலவர். இனி, பாடலைக் காண்போம்.

அரிகால் மாறிய அம்கண் அகல்வயல்
மறுகால் உழுத ஈரச் செறுவின்
வித்தொடு சென்ற வட்டி பற்பல
மீனொடு பெயரும் யாணர் ஊர
நெடிய மொழிதலும் கடிய ஊர்தலும்
செல்வம் அன்றுதன் செய்வினைப் பயனே
சான்றோர் செல்வம் என்பது சேர்ந்தோர்
புன்கண் அஞ்சும் பண்பின்
மென்கண் செல்வம் செல்வம் என்பதுவே. (நற்: 210)

செல்வம் குறித்து இதுகாறும் கண்ட விளக்கங்களின் அடிப்படையில் நாம் நம் வாழ்வை கீழ்க்கண்ட வகையில் அமைத்துக் கொள்ளலாம்:

இளம் பருவத்தில் கல்வியெனும் செல்வத்தையும், அதைத் தொடர்ந்து பொருளென்னும் செல்வத்தையும் மனிதர்களாகிய நாம் தேடவேண்டும்; செல்வத்தினால் செருக்கடையாமல் பணிவோடிருப்பது சிறப்பு; முறையான கல்விபெற இயலாதவர்கள் கேள்விச் செல்வத்தால் தம் அறிவை மேம்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். வாழ்வில் துன்பங்கள் தோல்விகள் ஏற்படுங்காலை அவற்றுக்காகச் சோர்ந்துவிடாமல் ஊக்கமெனும் செல்வத்தின் துணையோடு அவற்றை வென்று முன்னேற வேண்டும். எவ்வுயிரையும் தம்முயிர்போல எண்ணியொழுகும் அருளென்னும் செல்வத்தை மனிதர்கள் தொலைக்காது எப்போதும் வைத்திருக்கவேண்டும்.

இளமை கழிந்து முதுமையின் வாயிலுக்கு வந்துவிட்டவர்கள் மெல்லமெல்லப் பற்றுக்களையும் ஆசைகளையும் விட்டொழித்து அவாவின்மை எனும் தன்னேரிலாத செல்வத்தை அடைந்து தம் வாழ்க்கைப் பயணத்தை நன்முறையில் நிறைவுசெய்ய வேண்டும்.

சான்றோர் காட்டிய இப்பாதையில் பயணித்தால் பயணம் சுகமாகும்; வாழ்க்கை இனிதாகும்.

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. திருக்குறள் தெளிவுரை – டாக்டர் மு. வரதராசனார், சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்.

2. நற்றிணை மூலமும் பின்னத்தூர் அ. நாராயண சாமி ஐயர் உரையும், சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்.

September 15, 2023