Category: பொது

சேஷாத்ரி பாஸ்கர்

(எம்ஜியாரின் நூற்று எட்டாம் வருடப் பிறந்த நாள் சிறப்புக் கட்டுரை)

பிம்பங்கள் இயல்பிலே உருவாவது மிக அபூர்வம். எனக்கு தெரிந்து அது மகாத்மாவுக்கும், கர்ம வீரருக்கும் நிகழ்ந்தது. பிம்பங்களை உருவாக்குவதில் பெரிதும் முயன்று அதில் பெரும் வெற்றி கண்டவர் எனக்கு தெரிந்து இந்தியாவில் ஒருவர் தான். அது எம் ஜி ராமச்சந்தர் தான். முதன் முதலில் நடிக்க வந்த போது அவருக்கு பொருளாதாரம் மட்டுமே பிரச்சனை. புகழ் அடைய வேண்டும், பெயர் எடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எல்லாம் சிறிது கூட இல்லை. ஆனால் வாழ்க்கைப் போராட்டம் அவரை வெறி கொள்ளச் செய்தது. ஒரு உத்வேகம் வந்தது, அவர் நிராகரிக்கப்பட்ட போது தான். இந்த ஒதுக்குதல் கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகளுக்கு மேலாகத் தொடர்ந்தது. கிடைத்த துணைப் பாத்திரங்களில் பெரிதாகச் சோபிக்க முடியவில்லை.

ஒரே ஒரு காட்சியில் நடித்தால் என்ன பெயர் சம்பாதிக்க முடியும்? அவருக்கு முக்கியமாகப் பின்னாளில் கை கொடுத்தது அவரின் கட்டுடலும் அழகிய முகமும் தான் .போராட்டம் தொடர ஒரு கட்டத்தில் மெதுவாகச் சோபிக்க ஆரம்பித்தார். அவர் கண்டியைச் சேர்ந்தவர் தான். ஆயினும் அவருடைய தமிழ் உச்சரிப்பு மிகச் சிறப்பு. கணேசன், ராஜேந்திரன் அளவுக்கு ஈடு செய்யக் கூடியவர். நாடோடி மன்னன் வசனம் ஒன்றே சாட்சி.

அவர் மனோகரியிடம் பேசும் கட்டம் இன்றும் ரசிக்கப்படுகிறது. அவரின் திட்டமிடல் இங்கு தான் தொடங்குகிறது. மனோகரியாக நடித்த ராஜம் சொல்வார்.

” நான் மட்டும் இல்லை அண்ணா, இந்த நாடே உங்களைத் தான் நம்பி இருக்கிறது (வசனம் கண்ணதாசன் மற்றும் ரவீந்தர்). அவருக்குப் புகலிடம், அண்ணாதுரையால் கிடைத்தது. நண்பராய் இருந்த கருணாநிதி அவருக்கு எதிரி ஆனார். காரணம் அவரின் அபரித வளர்ச்சி.

ஒரு பக்கம் கணேசனிடம் திரை உலகப் போட்டி. இன்னொரு பக்கம் அரசியலில் கருணாநிதியிடம் போட்டி. இரண்டையும் ஜெயித்தார். பிம்பம் உருவாகி, பிம்பம் பெரிதானது. அதனைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அவர் மிகவும் பிரயத்தனம் செய்தார். இது அசாதாரணம். எல்லோரும் நினைப்பது போல அவருக்கு அரசியல் ஆசை இல்லாமல் இல்லை. அவர் பெரியாய் இடத்திற்கு வருவதற்குப் போட்ட கணக்கு தான் எழுபத்து இரண்டாம் ஆண்டு வெடித்தது. அது இயல்பில்லை. அதன் பின்னால் பெரிய திட்டம் இருந்தது. எம் ஜி யார் நினைத்தபடி அவர் கட்சியில் இருந்து விலக்கப்பட்டார். அவர் எதிர்பார்த்ததும் அதனைத் தான். அதிமுக தோன்றியது. அந்தப் பெரும்புயலில் திமுக சாய்ந்தது. அந்த அலை, தமிழகத்தைச் சுமார் பதினைந்து ஆண்டுகள் ஆண்டது.

இதற்கு முன் அண்ணா எழுதிய சிவாஜி கண்ட இந்து ராஜ்யம் நாடகத்தில் நடிக்க இருந்தார . அண்ணாதுரையின் தொண்ணூறு பக்க வசனத்தை அவரால் குறுகிய காலத்தில் மனனம் செய்ய முடியவில்லை. பேரறிஞரின் தமிழ் அப்படி. நாடகத்தை விட்டு அவர் விலக, அந்த இடத்தில் அமர்ந்தவர் விழுப்புரம் சின்னையா பிள்ளை கணேசன். பின்னாளில் அவர் தான் நடிகர் திலகம். பட்டம் கொடுத்தவர் பெரியார். எம்ஜியார் நடித்து இருந்தால் அவர் நடிகர் திலகமாக மாறியிருப்பார். காலம் போடும் கோலம் என்பார்களே, அது இது தான் போலும்.

எம்ஜியாரைப் போல பிம்பம் உருவாக்கியவர்கள் வேறு எங்கும் இல்லை. அவரின் வறுமை, போராட்டம், தந்தையற்ற சூழல் எனப் பல காரணிகள் இருந்தாலும் அவரின் வெற்றிக்குக் காரணம், அவருடைய நல்ல குணவான் தன்மை. அவரிடம் குறைகள் இருக்கலாம். அது கடந்து போகக் கூடியவை. ஒரு சின்ன இல்லத்தில் எல்லோரின் அன்புக்குப் பாத்திரமாவதே பெரிய கஷ்டம் எனும் போது கோடிக்கணக்கான மக்கள் அவரைக் கொண்டாடுவது என்பது என்பது என்ன லேசுப்பட்ட காரியமா? எம்ஜியார் அதனை லாகவமாகச் செய்தார்.

அவரின் ஈகைக் குணம், வசீகர முகம், நல்ல விஷயங்களைக் கொண்டாடும் மக்கள் எனத் தமிழ்நாடு இருந்ததனால் தான் அது சாத்தியம் ஆயிற்று. அவர் நிஜத்திலும் மன்னாதி மன்னன் தான். அவர் ஒரு சரித்திரம் என்ற விளிப்பு, எம் ஜி யார் முன்பு ஒரு சாதாரண பிரயோகம். அவரே அவரை ஜெயித்துவிட்டார். நல்ல உள்ளங்களைக் கொண்டாடுவதில் தமிழ் மக்களுக்கு ஈடு இணை இல்லை. அவர் உதாரண புருஷர்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

உலகின் மகத்தான இலக்கியப் படைப்பாளிகளுள் ஒருவராய் இன்றளவும் போற்றப்படுபவர் இரஷ்யாவின் மாக்சிம் கார்க்கி (Maxim Gorky). அவர் படைப்பாளி மட்டுமல்லர்; தம் காலத்தின் சமூக அரசியல் அவலங்களுக்கு எதிராகக் கலகக் குரலெழுப்பியவராகவும் இரஷ்யப் புரட்சியில் குறிப்பிடத்தக்க பங்காற்றிய போராளியாகவும் விளங்கியவர்.

கார்க்கியின் இளமைப் பருவமும் செய்த பணிகளும்

இரஷ்யாவின் நிஸ்னி நவ்கரோட் (Nizhny Novgorod) என்ற ஊரில் மார்ச்சு 28, 1868இல் பிறந்தவர் அலெக்சி மாக்சிமோவிச் பெஷ்கோவ் (Alexei Maximovich Peshkov) எனும் இயற்பெயர் கொண்ட மாக்சிம் கார்க்கி.  தம்முடைய ஐந்தாவது வயதில் தந்தையை இழந்தார் கார்க்கி; அதன்பின்னர் அவருடைய தாய் மறுமணம் செய்துகொண்டார். அதனால் தாயின் அரவணைப்பும் அவருக்குக் கிட்டவில்லை. எனவே, அருகிலிருந்த கிராமத்தில் வசித்துவந்த தம்முடைய தாய்வழிப் பாட்டி தாத்தா வீட்டில் வளரவேண்டிய சூழல் குழந்தைப் பருவத்திலேயே அவருக்கு வாய்த்தது. அங்கும் வறுமையான வாழ்க்கைச் சூழலே நிலவியதால் முறையான பள்ளிக்கல்வி என்பது கார்க்கிக்கு ஒருசில ஆண்டுகளே கிடைத்தது.

சிறுவனாய் இருந்த காலந்தொட்டே உழைத்துப் பிழைக்க வேண்டியவரானார் கார்க்கி. உணவு விடுதிகளில் பாத்திரங்கள் கழுவுவது, இரயில்நிலையத்திலிருந்து வருவோரின் பெட்டி படுக்கைகளைச் சுமப்பது, செருப்புக்கடையில் செருப்புத் தைப்பவருக்கு உதவுவது, ஆலையில் தொழிலாளியாய்ப் பணிபுரிவது, அடுமனையில் உரொட்டி சுடுவோருக்கு உதவுவது எனப் பல்வேறு சிறுவேலைகளைச் செய்துவந்தார் கார்க்கி.

அவரின் பாலைவன வாழ்வில் சோலையாய் அமைந்தவர் அவரின் பாட்டியார் அகுலினா கஷிரினா (Akulina Kashirina).  சிறந்த கதைசொல்லியாகவும், நாட்டுப்புறப் பாடகியாகவும் விளங்கிய அப்பாட்டியாரால் கார்க்கிக்கும் அத்திறன்கள் கைவரப்பெற்றன. பின்னாளில் கார்க்கி ஒரு சிறந்த எழுத்தாளராக உருவாக இவை அவருக்குப் பேருதவி புரிந்தன என்பதனைக் கார்க்கியின் தன்வரலாற்று நூலின் வாயிலாக நாமறிகின்றோம்.

வோல்கா ஆற்றில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த பயணக் கப்பலில் (Volga Riverboat) வாலுவராக (சமையற்காரர்) பணியாற்றிவந்த மிகைல் அகிமோவிச் (Michaël Akimovich) என்பவருக்கு உதவியாளராய்த் தம்முடைய பதினைந்தாவது வயதில் பணியில் சேர்ந்தார் கார்க்கி. அந்த அறிவார்ந்த வாலுவர் தம்முடைய சிறிய அறையில் ஓர் நூலகமே வைத்திருந்தார்; அங்கிருந்த இலக்கிய நூல்களை அவர் கார்க்கிக்கும் படிப்பதற்குத் தந்து இலக்கியம் படிக்கும் ஆர்வத்தை இளமையிலேயே கார்க்கியிடம் வளர்த்திருக்கின்றார். தம்முடைய இடைவிடா வாசிப்புப் பழக்கத்திற்கும் இலக்கியப் பயிற்சிக்கும் படைப்பாக்கத் திறனுக்கும் அவ் வாலுவரின் வழிகாட்டுதலும் அவரளித்த நூல்களும் பெருந்துணையாயின என்று தம்முடைய ’My Childhood’ எனும் ’தன்வரலாற்றுப் புனைவில்’ நெகிழ்ச்சியோடு குறிப்பிடுகின்றார் மாக்சிம் கார்க்கி.

கார்க்கியின் படைப்புகள்

இயல்பிலேயே இயற்கையை இரசிக்கும் குணமும் கற்பனை வளமும் மிகுந்தவரான கார்க்கிக்குத் தம் பாட்டியாரிடமிருந்து கதைசொல்லும் திறனும், வாலுவரின் உதவியால் இலக்கிய வாசிப்பனுபவமும் கிட்டவே, கார்க்கி எனும் எளிய இளைஞன் ஓர் மகத்தான படைப்பாளியாய் உருவெடுத்தான்.

மாக்சிம் கார்க்கியின் முதல் கவிதை அவரின் 19ஆவது வயதில் இரஷ்ய இதழொன்றில் வெளிவந்திருக்கின்றது. 1892இல் அவரது முதல் சிறுகதையான ’மகர் சுத்ரா’ (Makar Chudra) வெளிவந்தது. அக்காலகட்டத்தில் அலெக்சி மாக்சிமோவிச் பெஷ்கோவ் எனும் தம் பெயரை மாற்றி, ’மாக்சிம் கார்க்கி’ என்பதனைப் புனைபெயராகக் கார்க்கி வைத்துக்கொண்டார். கார்க்கி என்பதற்கு இரஷ்ய மொழியில் ’கசப்பு’ என்று பொருள். குழவிப் பருவந்தொட்டுத் தாம் வாழ்வில் சந்தித்த அவலங்கள்  கசந்ததனால் அப்பெயரைச் சூட்டிக்கொண்டார் என்று தெரியவருகின்றது.

கார்க்கி, தாம் எழுதிய புகழ்வாய்ந்த சிறுகதைகளைத் தொகுத்து, ‘படங்களும் கதைகளும்’ (Sketches and stories) எனும் பெயரில் 1898இல் வெளியிட்டார். அவற்றில் சில கதைகள் அவரது சொந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் வேறுசில கதைகள் இரஷ்யாவின் பலவிடங்களுக்கும் அவர் பயணித்தபோது சந்தித்த மக்களின் வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் கருப்பொருளாய்க் கொண்டவை.

கார்க்கியின் எழுத்துக்கள் அவற்றின் இலக்கிய மொழிநடைக்காகவும் மக்களின் மனவுணர்வுகளைத் துல்லியமாய்க் காட்சிப்படுத்தும் சிறப்புக்காகவும் இரஷ்ய இலக்கிய பண்பாட்டுத் தளங்களில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

கார்க்கியின் முதல் புதினமான ’பாமா கோர்தயேவ்’ (Foma Gordeyev) 1899இல் வெளியாயிற்று. மிகவும் வறிய சூழலில் வளர்ந்த பாமா எனும் இளைஞன் பின்னாளில் புரட்சிகரமான அரசியலில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டதைப் பேசுபொருளாய்க் கொண்டது இப்புதினம். சமூகநீதி, உழைக்கும் மக்கள் சந்திக்கும் இன்னல்கள் ஆகியவற்றை அடிப்படையாய்க் கொண்டு எழுதப்பட்ட இது, இரஷ்ய மக்களின் வரவேற்பைப் பெற்று, தம்மை ஓர் இலக்கிய ஆளுமையாய்க் கார்க்கி நாட்டில் நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வழிவகை செய்தது.

மாக்சிம் கார்க்கிக்குப் புகழ்சேர்த்த படைப்புக்களாகப் பல இருந்தாலும் அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கவை: கீழ்த்தட்டு மக்கள் (The Lower Depths) எனும் நாடகம்; தாய் (Mother) எனும் புதினம்; என் குழந்தைப் பருவம் (My Childhood),  இவ்வுலகில் (In the world), என் பல்கலைக்கழகங்கள் (My universities) என மூன்று பகுதிகளாக (trilogy) அவரெழுதிய தன்வரலாற்றுப் புனைவு நூல்கள் ஆகியவை. அவற்றின் உள்ளடக்கம் குறித்துச் சுருக்கமாய்க் காண்போம்.

கீழ்த்தட்டு மக்கள்

இந் நாடகம் கார்க்கியால் எழுதப்பட்டு 1902ஆம் ஆண்டு அரங்கேறியது. வீடு வாசலற்ற ஏழைமக்கள் தங்குவதற்காக, 19ஆம் நூற்றாண்டில் இரஷ்யாவில், கட்டப்பட்டிருந்த விடுதியொன்றில் குடியிருப்போரின் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை விவரிக்கின்றது இந்நாடகம். வறுமை, குடிப்பழக்கம், வாழ்வின்மீதான அவநம்பிக்கை ஆகியவற்றைக் கொண்டிருந்த கீழ்த்தட்டு மக்களையும் அவர்களை அலட்சியப்படுத்திப் புறக்கணிக்கும் மேல்தட்டினரையும் இந்நாடகம் துல்லியமாய்க் காட்சிப்படுத்தியது. இரஷ்ய இலக்கியத்தின் தரமான படைப்பாகக் கருதப்படுகின்ற இந்நாடகத்தைத் தழுவிப் பல திரைப்படங்களும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களும் உருவாக்கப்பட்டன.

தாய்

மாக்சிம் கார்க்கியின் உலகப் புகழ்பெற்ற புதினம் ’தாய்.’ இது, 1906ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணான பெலகேயா நீலவ்னாவையும் (Pelageya Nilovna) அவள் மகன் பாவெலையும் (Pavel) சுற்றிப் பின்னப்பட்டது இப்புதினம்.

கணவனை இழந்த கைம்பெண்ணான நீலவ்னா, தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற அரும்பாடு படுகின்றாள். ஆலையில் வேலை செய்துவந்த அவள் கணவன் மிகையில் விலாசவ் (Michael Vlasov) மிதமிஞ்சிய குடிப்பழக்கத்தால் குடல்வெந்து இறந்துவிட, தன் மகன் பாவெலை நற்குணமுடையவனாய் வளர்க்க நினைக்கின்றாள் நீலவ்னா. போராட்ட வாழ்க்கையை அவள் வாழ்ந்துவந்த போதிலும் அன்பானவளாகவும், அக்கம்பக்கத்தவர் மதிக்கும் வகையில் நேர்மையும் கடின உழைப்பும் கொண்ட பெண்மணியாகவும் வாழ்ந்து வருகின்றாள்.

உழைக்கும் தொழிலாள வர்க்கத்தினர் படும்பாட்டையும் அவர்தம் இன்னல்களையும் கண்டு நெஞ்சுநொந்த அவளுடைய மகன் பாவெல், அரசாங்கத்துக்கெதிரான புரட்சி அரசியலில் இறங்குகின்றான். ஒடுக்கப்பட்ட தொழிலாளிகளின் நல்வாழ்வுக்குப் பாடுபடும் பொதுவுடைமைப் போராளிகளின் இயக்கத்தில் இணைகின்றான். தன்னுடைய அர்ப்பணிப்பு உணர்வால் ஒரு கட்டத்தில் அப்புரட்சி இயக்கத்தின் தலைவனாகவும் உயர்கின்றான்.

தொடக்கத்தில் தன் மகன் பாவெலின் நோக்கத்தையும் செயற்பாட்டையும் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தடுமாறும் அந்தத் தாய், அவனுக்கு இரஷ்யாவை ஆண்டுகொண்டிருந்த ஜார் மன்னனால் ஏதேனும் தீங்கு நேருமோவென்று அஞ்சுகின்றாள். பின்பு, மகனின் சித்தாந்தத்தையும் அவன் சார்ந்திருக்கும் இயக்கத்தின் உயர்ந்த நோக்கத்தையும் புரிந்துகொண்டு தானும் அப்புரட்சி இயக்கத்தில் இணைகின்றாள்.

19ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இரஷ்யாவின் உழைக்கும் வர்க்கத்தினரின் வறுமை, அவர்களுக்கெதிரான அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறை, அந்த அடக்குமுறைகளாலும் சர்வாதிகாரத்தாலும் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் சமதர்மச் சமுதாயத்தை மலரச்செய்ய மேற்கொண்ட போராட்டங்கள் ஆகியவற்றை இப்புதினம் மிகையின்றி எதார்த்தமாகப் பதிவுசெய்திருக்கின்றது.

படைப்பாளிகள் பலரும் கவனிக்கத் தவறும் அல்லது குறிப்பிட மறந்துவிடும் உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பெண்களின் துணிவையும் இடுக்கண் கண்டு அழியாத மனவுறுதியையும் இப்புதினத்தில் கார்க்கி பதிவுசெய்துள்ளமை பாராட்டுக்குரியது.

புதினத்தின் இறுதியில் அரசாங்கத்துக்கெதிரான தன்னுடைய புரட்சிச் செயற்பாடுகளுக்காகப் பாவெலுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டு நிறைவேற்றப்படுகின்றது. மகனின் மரணம் அந்தத் தாயை நொறுக்கினாலும் அதற்காகச் சோர்ந்துவிடாமல் அப்புரட்சி இயக்கத்திலிருந்தபடியே சமூக நீதிக்காகத் தொடர்ந்து போராடுகின்றாள் அவள்.

பாவெலும் அவனைப் போன்ற புரட்சியாளர் பலரும் செய்த தியாகத்தின் பயனாய் வருங்கால இரஷ்யாவில் சமூகநீதி மலரும்; உழைக்கும் ஏழைமக்களுக்கு நற்பொழுது புலரும் எனும் நம்பிக்கையை விதைத்து நிறைவுறுகின்றது இப்புதினம்.

தமிழ் உட்பட உலகின் பல்வேறு மொழிகளில் இப்புதினம் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ் மொழிபெயர்ப்புக்களில் திரு. தொ.மு.சி. இரகுநாதன் அவர்களுடையது குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று.

தன்வரலாற்றுப் புனைவு நூல்கள்

1. என் குழந்தைப் பருவம்: 1913இல் வெளிவந்த இந்நூலில் தம்முடைய தாய், பாட்டி, மாற்றாந் தகப்பன் ஆகியோருடனான தமது உறவு, வறுமை மிகுந்த இளமை வாழ்க்கை, அக்கம்பக்கத்துச் சிறார்களுடனான நட்பு, பள்ளிநாட்கள், புரட்சி இயக்கத்துடனான தம் தொடக்க காலத்தொடர்பு ஆகியவை குறித்த நினைவுகளைப் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் கார்க்கி.

2. இவ்வுலகில்: 1915இல் வெளியான இந்நூல் கார்க்கியின் பதின்மப் பருவம், அவர் செய்த சிறுசிறு வேலைகள், சந்தித்த மனிதர்கள், இரஷ்யாவின் பல பகுதிகளில் அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை, புரட்சி இயக்கத்துடனான அவரின் நீடித்த தொடர்பு, சமூகத்தில் தமக்கென ஓர் இடத்தைப் பெறுவதற்கான அவருடைய போராட்டம் ஆகியவற்றை ஆவணப்படுத்தியிருக்கின்றது.

3. என் பல்கலைக்கழகங்கள்: கார்க்கியின் தன்வரலாற்றுப் புனைவு நூல்கள் வரிசையில் இறுதி நூலான இது 1925இல் வெளிவந்தது. இதில் தாம் ஓர் எழுத்தாளராகச் சமூகத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டமை, பிற எழுத்தாளர்களுடனான நட்பு, உலகின் பல நாடுகளுக்கும் பயணித்தமை, இலக்கியம், பொதுவுடைமை குறித்த தம் விமர்சனப் பார்வை, ஓர் எழுத்தாளனின் சமூகக் கடமை, தாம் இரஷ்யாவிலிருந்து வெளியேறி இத்தாலியில் குடியேறியமை எனப் பல்வேறு விசயங்களைப் பேசுகின்றார் கார்க்கி.

கார்க்கியின் தன்வரலாற்று நூல்கள் இரஷ்ய மாணவர்களுக்கு இலக்கிய வகுப்புகளில் இன்றும் கற்பிக்கப்படுவது இவற்றின் தனிச்சிறப்பையும் இலக்கியத் தரத்தையும் புலப்படுத்துகின்றன.

கார்க்கியின் அரசியல் வாழ்வும் சந்தித்த சிக்கல்களும்

இலக்கிய ஆளுமையாக மட்டுமின்றித் தொடக்க காலம் முதலே ஜார் மன்னராட்சிக்கு எதிரான புரட்சியில் இரஷ்ய சமூக சனநாயகத் தொழிற்கட்சியின் (The Bolshevik Party) சார்பில் ஈடுபட்ட போராளியாகவும் விளங்கினார் மாக்சிம் கார்க்கி. 1917இல் போல்ஷெவிக்ஸ், விளாடிமிர் லெனின் (Vladimir Lenin) தலைமையில் மன்னராட்சிக்கு எதிராக நடாத்திய புரட்சியிலும் பங்கேற்றார் அவர். அவ் ஆண்டின் அக்டோபர் புரட்சிக்குப் பின் ஜார் மன்னராட்சி வீழ்ந்துபட்டது.

மகாகவி பாரதிகூட இப்புரட்சியின் வெற்றியைக் கொண்டாடி,

”மாகாளி பராசக்தி உருசியநாட்
   டினிற் கடைக்கண் வைத்தாள் அங்கே
ஆகாவென் றெழுந்ததுபார் யுகப்புரட்சி
   கொடுங்காலன் அலறி வீழ்ந்தான்” என்று பாடியிருப்பதை நாம் நினைவுகூரலாம்.

அதன்பின்னர் லெனின் தலைமையில் போல்ஷெவிக்குகளின் ஆட்சி இரஷ்யாவில் ஏற்பட்டது. தொடக்கத்தில் கார்க்கிக்கும் லெனின் அரசாங்கத்துக்குமிடையிலான உறவு சுமுகமாகவே இருந்தது. எனினும், படைப்பாளிக்குரிய படைப்புச் சுதந்திரத்தோடு கார்க்கி எழுதியவை லெனின் அரசாங்கத்தால் தணிக்கை செய்யவும் தடைசெய்யவும் பட்டதனால் 1921வாக்கில் லெனினுக்கும் கார்க்கிக்கும் இடையிலான உறவில் விரிசல் ஏற்படத் தொடங்கியது. கார்க்கி தம்முடைய போக்கை மாற்றிக்கொள்ளாததால் வீட்டுக்காவலில் வைக்கப்பட்டார்; அவரின் செயற்பாடுகள் முடக்கப்பட்டன. அதனைத் தொடர்ந்து இரஷ்யாவைவிட்டு வெளியேறி இத்தாலியில் குடியேறினார் கார்க்கி. 1932இல், அப்போது இரஷ்யாவின் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்த, ஜோசப் ஸ்டாலினின் அழைப்பின் பேரில் இரஷ்யாவுக்குத் திரும்பினார் அவர். அதனைத் தொடர்ந்து இரஷ்ய எழுத்தாளர்கள் சங்கத்தின் தலைவராக மாக்சிம் கார்க்கி நியமிக்கப்பட்டார்; அவர் பிறந்த இடமான நிஸ்னி நவ்கரோட், ’கார்க்கி’ எனப் பெயர்மாற்றம் பெற்றது.

ஆனால், ஸ்டாலினுக்கும் கார்க்கிக்குமான உறவும் நன்முறையில் தொடரவில்லை. ஸ்டாலினின் எதேச்சாதிகாரப் போக்கையும் அவருக்கெதிரான கருத்துக்களை வெளியிடுவோரை முகாம்களில் (Gulag camps) அடைத்துச் சித்திரவதை செய்யும் அவரின் முறையற்ற நடவடிக்கைகளையும் தம் எழுத்துக்களில் கார்க்கி கடுமையாக விமர்சித்தார். எனவே, மீண்டும் அவரின் எழுத்துக்கள் தணிக்கைக்கும் தடைக்கும் உள்ளாயின.

கார்க்கியின் மரணம்

1936ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் நிமோனியா காரணமாக மருத்துவ சிகிச்சையில் கார்க்கி இருப்பதாக அறிவிக்கப்பட்ட நிலையில் ஜூன் 18ஆம் நாள் அவரின் மரணம் நிகழ்ந்திருக்கின்றது. அம் மரணம் ஐயத்திற்குரிய ஒன்றாகவும் ஸ்டாலினுக்கும் அவருக்கும் கருத்துவேறுபாடுகள் அதிகரித்துவிட்ட நிலையில் ஸ்டாலினின் உத்தரவின் பேரில் நிகழ்த்தப்பட்ட ஒன்றாக அஃது இருக்கலாம் என்றும் ஊகங்கள் நிலவுகின்றன. இன்றுவரை விடைகாண முடியாத மர்மமாகவே அது நீடிக்கின்றது.

அவர் மரணத்தையறிந்து, இரஷ்ய மக்களும் கார்க்கியின் உலகளாவிய வாசகர்களும் படைப்புலக நண்பர்களும் பெருந்துயருற்றனர். அவரின் சவ ஊர்வலத்தில் பெருந்திரளான மக்கள் கலந்துகொண்டனர்; அவரின் இலக்கிய, சமூக, அரசியல் பங்களிப்புகள் குறித்த விவாத அரங்குகள் பலவிடங்களிலும் நடத்தப்பட்டன.

சோசலிச எதார்த்தவாதத்தின் பிதாமகராகக் கருதப்படும் (Father of socialist realism) மாக்சிம் கார்க்கியின் சிந்தனைப்போக்கும், எழுத்துக்களின் தாக்கமும் உலகம் முழுதுமுள்ள எழுத்தாளர்கள் பலரிடமும் காணப்படுகின்றன. சமூகநீதிக்கும் பொதுவுடைமைக்கும் பாடுபட்டவராகவும், தொழிலாளர்களின் நண்பராகவும், காலத்தால் அழியாத அமர இலக்கியங்கள் பல படைத்த எழுத்தாளராகவும் உலக மக்களால் என்றும் நினைவுகூர்ந்து போற்றப்படுவார் மாக்சிம் கார்க்கி.

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Maxim_Gorky.
2. https://www.rbth.com/arts/2014/07/15/the_final_days_of_russian_writers_maxim_gorky_36685
3. https://theculturetrip.com/europe/russia/articles/maxim-gorky-at-150-12-things-you-need-to-know-about-the-russian-writer/
4. https://www.hindutamil.in/news/blogs/37091-10.html
5. https://digital.janeaddams.ramapo.edu/items/show/4942
6. https://www.britannica.com/biography/Maxim-Gorky

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. பாலகிருஷ்ணன், இ.ஆ.ப. (ஓய்வு), அவர்கள் ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருக்கும் அற்புதமான ஆய்வுநூல், ’Journey of a civilization – Indus to Vaigai.’ ரோஜா முத்தையா ஆய்வு நூலகத்தின் வெளியீடு இது.

உலகின் பழமையான நாகரிகங்களுள் ஒன்றான சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் நகர்வு குறித்த தம் பார்வையை இந்நூலில் மிகச் சிறப்பாகவும் விரிவாகவும் ஆவணப்படுத்தியிருக்கின்றார்  திரு. பாலகிருஷ்ணன் அவர்கள். முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவர் மேற்கொண்ட தொடராய்வுகளின் விளைச்சலைத் தாங்கிநிற்கும் கருத்துக் கருவூலம் இந்நூல் எனில் மிகையில்லை.

இந்நூலில் 17 பகுதிகள் (chapters) இடம்பெற்றுள்ளன. அவை குறித்து இக்கட்டுரையில் சிறியதோர் அறிமுகத்தைத் தமிழில் தந்திருக்கின்றேன்.

1. மனிதப் பயணத்தின் தொடக்கம்: 

இப்பகுதியில் மாந்தர்களின் தொடக்க கால வாழிடம், அவர்களது நகர்வுகளின் பாதை, நாடோடிகளாகவும் காட்டுவிலங்காண்டிகளாகவும் வாழ்ந்த தொடக்க கால மாந்தக்கூட்டம் கருவிகளை உருவாக்கி வேளாண்மை, கால்நடை வளர்ப்பு ஆகியவற்றில் தேர்ந்து உற்பத்தியைப் பெருக்கி நிலைத்த வாழிடங்களில் வதியும் நாகரிகச் சமூகமாக வளர்ச்சி கண்டமை, மாந்தர்களின் மரபணு ஆராய்ச்சிகளில் கிடைக்கப்பெறும் உண்மைகள், அவை சிந்துவெளி நாகரிகத்தோடு பொருந்திவரும் தன்மை போன்றவை  ஆராயப்பட்டிருக்கின்றன.

2.  வெண்கலக் கால நாகரிகங்கள் – உலகின் பழமையான நாகரிகங்கள்:

வெண்கலக் காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த உலகின் பழமையான நாகரிகங்களான சுமேரிய நாகரிகம், எலமைட் நாகரிகம், எகிப்திய நாகரிகம், சிந்துவெளி நாகரிகம் ஆகியவை பற்றி இப்பகுதி பேசுகின்றது. குறிப்பாக, சிந்துவெளி நாகரிகம் கண்டறியப்பட்ட விதம், அதன் அடிப்படைகள், அம்மக்களின் வாழ்வியல், நம்பிக்கைகள் போன்றவற்றை இங்கே நமக்கு அறியத்தருகின்றார் ஆசிரியர்.

 3. சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் தொடக்கம், முடிவு குறித்து நீடிக்கும் புதிர்கள்:

இப்பகுதியில் சிந்துவெளி நாகரிகம் இந்தியத் துணைக்கண்டத்திலேயே தோன்றிய ஒன்றா? வேறு பகுதிகளிலிருந்து இடம்பெயர்ந்து இந்தியாவை வந்தடைந்ததா? என்பது குறித்தும், சிந்துவெளி எழுத்துக்கள் திராவிடச் சார்புடையனவா? இந்தோ-ஆரியச் சார்புடையனவா? என்பது குறித்தும் பல்வேறு ஆய்வாளர்கள் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் கருத்துக்களும், இந்நாகரிகத்தின் அழிவு பற்றிய ஆய்வாளர்களின் கருதுகோள்களும் தொகுத்தளிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

 4. சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் திராவிடச் சார்பை வெளிப்படுத்தும்  கோட்பாடுகள்:

சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் திராவிடச் சார்பை வெளிப்படுத்தும் கோட்பாடுகளையும் அவற்றை வெளிப்படுத்தியிருக்கும் அறிஞர் பெருமக்களான இராபர்ட் கால்டுவெல், கமில் சுவெலபில், சுனிதிகுமார் சாட்டர்ஜி, ஹென்றி ஹீராஸ் பாதிரியார், அஸ்கோ பார்ப்போலா, ஐராவதம் மகாதேவன் போன்றோரின் விளக்கங்களையும் இப்பகுதியில் நாம் அறிந்துகொள்கின்றோம். அத்தோடு, பார்ப்போலா, மகாதேவன் ஆகியோர் சிந்துவெளி அகழாய்வில் கிடைத்த சின்னங்கள் முத்திரைகள் எழுத்துக்கள் குறித்துத் தெரிவித்திருக்கும் கருத்துக்களும் ஈண்டுக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

5. இடப்பெயர்களின் இடப்பெயர்வு:

மனிதர்கள் தாங்கள் இடம்பெயர்ந்தபோதெல்லாம் தாங்கள் வாழ்ந்த இடங்களின் பெயர்களையும் தம்முடனேயே பெயர்த்துச் சென்றிருக்கின்றனர். இங்கிலாந்திலிருந்து அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயர்ந்தோர் இங்கிலாந்தின் இடப்பெயர்களான பர்மிங்ஹாம் (Birmingham), இலண்டன் (London), ஷெப்பீல்டு (Sheffield) போன்றவற்றையும், தமிழகத்திலுள்ள திருநெல்வேலியிலிருந்து இலங்கை, யாழ்ப்பாணத்திற்குச் சென்றோர் திருநெல்வேலி என்ற பெயரையும் அங்குச் சூட்டியிருப்பதைப் சுட்டிக்காட்டும் ஆசிரியர், ஈதொத்த சான்றுகள் பலவற்றை எடுத்துக்காட்டி இக்கூற்றை உறுதிப்படுத்துகின்றார்.

6. பழந்தமிழ்நாடும் சங்க இலக்கியமும் – மறைந்த சிந்துவெளியின் தொடர்ச்சி தமிழிலக்கியத்தில் வெளிப்படும் காட்சி:

மறைந்த சிந்துவெளிப் பண்பாட்டின் தொடர்ச்சியைச் சங்க இலக்கியங்கள் தாங்கி நிற்பதனைச் சங்கப் பாடல்கள் வாயிலாக விரிவாகவும் தக்க சான்றுகளோடும் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றது இப்பகுதி. சங்க இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கு இப்பகுதி நல்விருந்தாக அமைவதோடல்லாமல், வரலாற்றுப் பின்னணியோடு தொடர்புடைய அதன் இன்னொரு முகத்தையும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகின்றது எனலாம்.

7. திராவிடச் சார்புக்குச் சான்றாய்த் திகழும் சிந்துவெளி இடப்பெயர்கள்:

கொற்கை, வஞ்சி, தொண்டி, கள்ளூர் போன்ற சங்க இலக்கிய இடப்பெயர்களும், நள்ளி, பாரி, பேகன், அதியன், அஞ்சி உள்ளிட்ட வேளிர்களின் பெயர்களும், மூவேந்தர்களின் பெயர்களும் சிந்துவெளிப் பகுதிகளில் (இன்றைய ஆப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான், வடமேற்கு இந்தியா) காணப்படுவதை நிலப்பட (map) ஆதாரங்களோடும், புள்ளிவிவரங்களோடும் இப்பகுதியில் தந்து நம்மை வியப்பிலாழ்த்துகின்றார் நூலாசிரியர் ஆர். பாலகிருஷ்ணன்.

8: திராவிட வடிவமைப்பில் (திராவிட மாடல்!) மேற்கில் உயர்ந்தும் கிழக்கில் தாழ்ந்தும் விளங்கும் சிந்துவெளி நகரங்கள்:

ஹரப்பா, மொகஞ்சதாரோ, காலிபங்கன், லோத்தல் உள்ளிட்ட சிந்துவெளி நாகரிகப் பகுதிகளில் நிலத்தின் மேற்குப்பகுதி உயர்ந்தும் அவ்வுயர்ந்த பகுதியில் கோட்டைகளும், நிலத்தின் கிழக்குப்பகுதி தாழ்ந்தும், அப்பகுதியில் பொதுமக்கள் பயன்படுத்தும் நீர்த்தேக்கத் தொட்டிகள், பண்டசாலை போன்றவையும் அமைந்திருந்தமையை அப்பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழாய்வுகள் புலப்படுத்தின. இவைபோலவே தமிழ்நாட்டிலும் மேற்குப்பகுதி உயர்ந்தும் கிழக்குப்பகுதி தாழ்ந்தும் இருப்பதோடு மேல், கீழ் என்ற சொற்கள் உயர்வு/சிறப்பு, தாழ்வு/இழிவு எனும் பொருளைக் குறிக்கும் வகையிலும் புழக்கத்திலிருப்பதை இலக்கியச் சான்றுகளோடும் நிலவியல் சான்றுகளோடும் இப்பகுதியில் நாம் அறிந்துகொள்கின்றோம்.

9. சிந்துவெளி மக்களின் சிந்தை கவர்ந்த நிறம் திராவிடச் சிவப்பு:

சுட்ட செங்கல், செம்பு, சுட்ட மண்ணாலான (Terracotta) சிவப்புநிற வளையல், சிவப்புநிறக் கலைப்பொருட்கள், சிவப்புநிறப் பானை என்று சிந்துவெளி அகழாய்வில் வெளிப்பட்ட பெரும்பான்மையான பொருட்கள் சிவப்பு வண்ணத்திலேயே கிடைத்திருப்பது சிவப்பு வண்ணத்தின்மீது சிந்துவெளி மக்களுக்கிருந்த ஈடுபாட்டைப் புலப்படுத்துகின்றது. சங்க இலக்கியத்திலும் சிவப்பு, செம்மை எனச் சிவப்போடு தொடர்புடைய சொற்களும் பெயர்களும் மிகுதி.  சிவப்பு நிறமுடைய சேயோனே மலைமக்களின் தெய்வம். செம்மை என்பது நிறத்தை மட்டுமல்லாது செங்கோல், செம்மொழி, செந்தமிழ், செம்புலம் என்று நேர்மையை/சிறப்பைக் குறிக்கும் சொல்லாகவும் தமிழ்நாட்டில் இன்றும் பயன்பாட்டில் உள்ளது. இவ்வாறு சிந்துவெளி மக்கள் போற்றிய சிவப்பு, திராவிட/தமிழ்ப் பண்பாட்டிலும் நிறைந்திருப்பதை இப்பகுதி ஒப்புமையோடு விளக்குகின்றது.

இந்தப் பகுதியின் உட்பிரிவுகளில் ஒன்றாக அமைந்திருக்கும் ”பானைத் தடம்” என்ற பிரிவானது, சிவப்பு, கருப்பு & சிவப்பு வண்ணத்தினாலான பானைகள் சிந்துவெளி அகழாய்வில் கிடைத்ததுபோலவே இராஜஸ்தான்,  குஜராத், மகாராட்டிரா போன்ற இடங்களிலும் தமிழ்நாட்டிலும் அகழாய்வில் கிடைத்திருப்பதையும், பானைகள் செய்யும் குயவனைக் ”கலஞ்செய் கோ”, ”வேட்கோ” என்று அரசனுக்கு நிகரான மரியாதையோடும், அறிவில் சிறந்தவனே எனும் பொருளில் ”முதுவாய்க் குயவ” என்றும் விளித்து எழுதப்பட்டிருக்கும் சங்கப் பாடல்களையும் எடுத்துக்காட்டிச் சிந்துவெளியில் தன் பயணத்தைத் தொடங்கிய பானையின் தடம் தமிழ்நாட்டில் நிறைவுறுவதைச் சுவைபடத் தெரிவிக்கின்றது; காலப்போக்கில் குயவர்கள் தம் சிறப்பினையிழந்து சாதியடுக்கில் கீழாக்கப்பட்ட அவலத்தையும் இப்பகுதி பேசத் தவறவில்லை.

10. திராவிட குஜராத் – வேளிர்களின் நடைபாதை:

நன்கு வளர்ச்சியுற்ற ஹரப்பா நாகரிகப் பகுதிகளாகக் கருதப்படுபவை குஜராத்திலுள்ள லோத்தல் (Lothal), டோலாவீரா (Dholavira), பெய்ட்டு துவாரகா (Beyt Dwarka) உள்ளிட்டவை. துவாரகையைத் ’துவரை’ என்று குறிப்பிடுகின்றன சங்க இலக்கியங்கள். புறநானூற்றில் இடம்பெற்றுள்ள 201ஆவது பாடலில் வேளிர்களை அகத்திய முனிவர் துவரையிலிருந்து தமிழகத்துக்கு அழைத்துவந்த செய்தியைப் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் சங்கப் பெரும்புலவரான கபிலர்.

இடைச்சங்கத்தைத் தலைமையேற்று நடத்தியவன் ’துவரைக் கோமான்’ என்கின்றது இறையனார் அகப்பொருளுரை. அந்தத் துவரைக்கோமான் துவரையிலிருந்து இடம்பெயர்ந்த வேளிர்களுள் ஒருவனாக இருக்க வேண்டும்.

சிந்துவெளி மக்களின் வணிகச் செயல்பாடுகளில் முக்கியமான ஒன்றாகத் திகழ்ந்தது சங்குகளை அறுத்து வளையல்கள் செய்வது. குஜராத்தில் லோத்தல் (Lothal), கோலா டோரா (Gola Dhora) போன்ற இடங்களில் நடந்த அகழாய்வுகளில் சங்குவளையல்கள் செய்யும் தொழிற்சாலைகள் அடையாளம் காணப்பட்டன. தமிழகத்திலுள்ள கொடுமணல், பொருந்தல் ஆகியவற்றில் நடந்த அகழாய்வுகளிலும் சங்குவளையல்கள் செய்யும் தொழிற்சாலைகள் கிடைத்திருக்கின்றன. அமைப்பிலும் இவ்வளையல்கள் ஒன்றுபோல் இருக்கின்றன. இன்றும் குஜராத், இராஜஸ்தான் பகுதிகளில் வாழும் மகளிர் சங்கு வளையல்களை அணிகின்றனர். தமிழகப் பெண்கள்தாம் அவ்வழக்கத்தை விட்டுவிட்டனர்.

ஒட்டகம், அத்திரி எனப்படும் கோவேறு கழுதை, சிங்கம் போன்ற, குஜராத்தில் வாழ்கின்ற, விலங்குகளைப் பற்றிய செய்திகள் சங்க நூல்களில் பலவிடங்களில் இடம்பெற்றிருப்பது அந்நிலப்பகுதிகளைத் தமிழ்மக்கள் அறிந்திருப்பதையே புலப்படுத்துகின்றது. சங்க நூல்களில் இடம்பெற்றுள்ள பெயர்களான ஓரி, போர், பாழி முதலியவை குஜராத்தில் இன்றும் இடப்பெயர்களாக இருப்பது தமிழ்மக்கள் ஒருகாலத்தில் வாழ்ந்த பகுதியாகவே குஜராத் இருந்திருக்கவேண்டும் என்பதற்கான சான்றுகளாகத் திகழ்கின்றன.

இவ்வாறு குஜராத், ’திராவிட குஜராத்’தாக விளங்குவதை இலக்கியம், அகழாய்வு, இடப்பெயர் போன்ற பல்வகைச் சான்றுகளோடு இப்பகுதி நமக்குத் தெரிவிக்கின்றது.

11. திராவிட மகாராட்டிரா – பொன்படு கொண்கான நன்னன்:

கொண்கானம் கிழானான நன்னன் குறித்த செய்திகளை இருபது சங்கப் பாடல்களில் நாம் காண்கின்றோம். அவன் ஆண்ட பகுதியை ஏழில்குன்றம் என்றும்  ’பொன்படு கொண்கானம்’  என்றும் குறிப்பிடுகின்றன சங்க நூல்கள். கொண்கானம் என்பது இந்தியாவின் மேற்குக் கடற்கரையில் அமைந்துள்ள கோவா, மகாராட்டிரா ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய பகுதிகளைக் குறிக்கும். மகாராட்டிராவில் சப்தசிருங்கி (ஏழில்குன்றம் எனப்பொருள்), பறம்பி (பறம்பு என்பதன் திரிபு), அரே (அரையம் என்பதன் திரிபு) போன்ற பெயர்களில் ஊர்கள் இருக்கின்றன. ஏழில்குன்றத்துக் கொற்றவை என்று சங்கப் பாடல்கள் சுட்டும் தெய்வம் இன்று செங்கிருதக் கலப்பால் சப்தசிருங்கி துர்க்கையாகப் பெயர்மாற்றம் பெற்றுள்ளாள்.

இன்றைய மகாராட்டிரா, ஆந்திரா, தெலங்கானாவின் சில பகுதிகளை கி.மு.1 முதல் கி.பி.2 வரை ஆண்ட சாதவாகனர்களை ’நூற்றுவர் கன்னர்’ என்ற பெயரில் குறிப்பிடுகின்றது சிலப்பதிகாரம். இவர்கள், சேரன் செங்குட்டுவனின் நண்பர்களாக இருந்ததையும் இந்நூல் தெரிவிக்கின்றது. ஹைதராபாத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்ட சாதவாகனர் நாணயத்தின் ஒரு பக்கத்தில் பிராகிருதமும் மறுபக்கத்தில் தமிழ் எழுத்துக்களும் பொறிக்கப்பட்டிருப்பது சாதவாகனர்களின் ஆட்சிப்பகுதியில் தமிழும் முதன்மை மொழிகளுள் ஒன்றாக இருந்ததைப் புலப்படுத்துகின்றது. நன்னன், சாதவாகனர் எனும் இரு மன்னர்களும் மகாராட்டிராவின் வெவ்வேறு பகுதிகளை ஆண்டிருக்கின்றனர் என்பதை நாம் மேற்கண்ட தரவுகள் மூலம் அறிகின்றோம்.

12. கொங்கு மக்களிடமும் நகராத்தாரிடமும் காணப்படும் சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் எச்சம் – ஒரு வரலாற்று ஆய்வு:

கொங்குப் பகுதியான, திருப்பூர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த, காங்கேயத்திலுள்ள காளைகள் சிந்துவெளி முத்திரைகளில் காணப்படும் காளைகளை ஒத்தவையாகப் பெருந் திமிலோடு (big hump) இருப்பவை. ஈரோடு கொடுமணலில் நிகழ்த்தப்பட்ட அகழாய்வுகளில் சூதுபவள மணிகள் (Cornelian Beads), லேபிஸ் லசூலி எனப்படும் நீலவண்ணக் கற்கள் (Lapis lazuli), நீலமாணிக்கம், படிகம் போன்றவை கிடைத்துள்ளன. இவற்றில் சூதுபவளமும், லேபிஸ் லசூலிக் கற்களும் குஜராத் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் பகுதிகளிலிருந்துதான் இறக்குமதி செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். இவையெல்லாம் சிந்துவெளிப் பகுதிகளோடு கொங்கு மக்களுக்கிருந்த தொடர்பைத் தெரிவிப்பனவாய் அமைந்துள்ளன.

நகரத்தார் என்றழைக்கப்படும் நாட்டுக்கோட்டைச் செட்டியார்கள் வணிக வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள். காரைக்குடிப் பகுதியில் வசித்துவரும் இவர்களின் முன்னோர் நாக நாட்டிலுள்ள கண்டியம் எனும் பகுதியிலிருந்து தமிழகத்தின் காஞ்சிக்கு வந்ததாகவும் அங்கிருந்து காவிரிப்பூம்பட்டினத்திற்குக் குடிபெயர்ந்ததாகவும் அங்கு ஆட்சிசெய்த அரசன் செய்த கொடுமைகள் பொறுக்கமுடியாமல் அவர்களில் சிலர் தற்கொலை செய்துகொள்ள, அவ்வேளையில் பாண்டிய அரசன் அவர்களுக்கு அடைக்கலம் தர முன்வரவே, பாண்டி நாட்டிலுள்ள இளையாத்தங்குடி மற்றும் அதைச்சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் அம்மக்கள் குடியேறியதாகவும் அவர்களின் வரலாறு குறித்த தொன்மங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

நகரத்தார் ஊர்ப்பெயர்களோடு தொடர்புடைய நூற்றுக்கணக்கான பெயர்கள் இப்போதும் பாகிஸ்தான் ஆப்கானிஸ்தான் போன்ற இடங்களில் இருக்கின்றன. இவைபோன்ற அருமையான ஆய்வுச்செய்திகள் பல இப்பகுதியில் இடம்பெற்றுள்ளன.

13. சிலம்பின் பயணமும் தாய்த்தெய்வ வழிபாடும் – சிந்து முதல் வைகை வரை:

சிலம்பு என்பது தமிழ்ச் சமூகம் நன்கறிந்த ஓர் அணிகலன். பத்தினித் தெய்வமாகக் கருதப்படும் கண்ணகியின் சிலம்பின் பயணமே சிலப்பதிகாரக் காப்பியமாக மலர்ந்தது. கண்ணகி, அம்மனாகத் தமிழ்நாட்டிலும் கேரளாவிலும் வணங்கப்படுகின்றாள். ஒலித்தல் எனும் பொருளை அடிப்படையாகக் கொண்ட சொல் சிலம்பு. சிந்துவெளிப் பகுதியான மொகஞ்சதாரோவைச் சேர்ந்த பெண்கள் சிலம்புகளை அணிந்திருந்தனர் என்று அறிக்கை அளித்திருக்கின்றார் சிந்துவெளி நாகரிகத்தை வெளிப்படுத்தியவரான சர் ஜான் மார்ஷல். ஹரப்பா நாகரிகத்திலும் சிலம்பின் பயன்பாடு இருந்தது தெரியவருகின்றது.

தாய்த்தெய்வ வழிபாடு: தாய்த்தெய்வ வழிபாடு சிந்துவெளி மக்களிடம் இருந்திருக்கின்றது. அத்தி மரத்தில் நின்றகோலத்திலிருக்கும் பெண் தெய்வத்தையும், அவள் முன்பாகத் தலையை வெட்டிப் பலியிட வணக்கத்தோடு அமர்ந்திருக்கும் மனிதனையும் கொண்ட சிந்துவெளி முத்திரை இதனை உறுதிப்படுத்துகின்றது.

பத்தினித் தெய்வமான கண்ணகியைப் போலவே தன் முலையை அரிந்துகொண்ட வீரப்பெண்ணை, ’பகுச்சரா மாதா’ எனும் தாய்த்தெய்வமாக வணங்குகின்றனர் குஜராத்தியர். 

குஜராத்தியர் வழிபடும் மற்றொரு தாய்த்தெய்வம் குஜராத்தின் கிர் காட்டுப்பகுதியில் அமைந்துள்ள கங்கையம்மன். மகாராட்டிராவிலும் இந்தக் கங்கையம்மனுக்குக் கோயில்கள் உண்டு. கங்கையம்மன் சிலம்பணிந்தவளாக இக்கோயில்களில் காட்சிதருகின்றாள்.

தாய்த்தெய்வங்களும் சிலம்பும் சிந்துவெளி தொடங்கி குஜராத், மகாராட்டிரா தமிழ்நாடு என்று பயணித்திருப்பது இவற்றுக்கிடையேயுள்ள தொடர்பைக் காட்டுகின்றது.

14. புனிதமரமாய்க் கருதப்படும் வன்னியின் வேர்கள்:

வன்னி மரமானது இராஜஸ்தான், பஞ்சாப், குஜராத், ஒடிஷா, ஆந்திரா, தமிழ்நாடு ஆகிய ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் வெவ்வேறு பெயர்களில் காணக் கிடைக்கின்ற மரமாகும். தமிழ்ப் பேரகராதி வன்னியை வன்னியர் எனும் இனத்தாரோடு தொடர்புபடுத்துகின்றது.

வன்னிமரம் தமிழ்நாட்டில் பல சமூகத்தாராலும் புனித மரமாய் வணங்கப்படுவதோடு பல கோயில்களில் தல விருட்சமாகவும் விளங்கி வருகின்றது. மகாபாரதக் கதையில் பாண்டவர்கள் தம் அஞ்ஞாத வாசத்தின்போது ஆயுதங்களை ஓர் வன்னி மரத்தின்கீழ் மறைத்துவைத்திருந்து அஞ்ஞாதவாசத்தின் முடிவில் அவற்றை எடுத்துக்கொண்டார்கள்; அதுவரை அம்மரம் அவர்களின் ஆயுதங்களைப் பத்திரமாகப் பாதுகாத்தது என்ற செய்தி சொல்லப்படுகின்றது.

இராஜஸ்தானில் ராணா எனப்படும் அரச வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் சில முக்கியச் சடங்குகள் செய்வதற்கு முன்பாக வன்னிமரத்தைத் தொழும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருக்கின்றனர். கர்நாடகத்தைச் சேர்ந்த உடையார் எனும் அரச வம்சத்தாரும் வன்னியைப் புனிதமாகக் கருதுகின்றனர். தமிழ்நாட்டில் குலாலர்கள் என்றழைக்கப்படும் குயவர்கள் வன்னிமரத்தை வழிபடுபவர்களே.

இந்துமதப் புராணங்களிலும் வன்னிமரம் பெண் தெய்வங்களோடு தொடர்புபடுத்திப் பேசப்படுகின்றது.

சுடுமண்ணாலான வன்னிமரம், வன்னிமரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பெண் உருவம் போன்ற முத்திரைகள் சிந்துவெளி அகழாய்வில் கிடைத்துள்ளன. இவை, வன்னிமரமானது சிந்துவெளி மக்கள் தொடங்கித் தமிழ்மக்கள் வரை பெரும்பாலோரால் புனித மரமாகக் கருதப்பட்டமைக்குச் சான்றாகின்றன.

15. விளையாட்டோடு இணைந்த வாழ்க்கைமுறை:

தமிழர் திருநாளோடு இரண்டறக் கலந்தது சல்லிக்கட்டு விளையாட்டு (bull vaulting). மதுரை மாவட்டத்தைச் சார்ந்த அலங்காநல்லூர், பாலமேடு, அவனியாபுரம் போன்ற ஊர்களில் நடைபெறும் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுக்களை தமிழ்மக்கள் பெரும் ஆர்வத்தோடு கண்டுகளிப்பது வழக்கம். இவ்விளையாட்டின் தொடக்கத்தை நாம் தேடிச்சென்றால் அது சிந்துவெளி நாகரிகத்தில் சென்று அதுமுடியும். சிந்துவெளி அகழாய்வில் ஜீபு (Zebu bull) எனும் பெருந் திமில் கொண்ட காளையின் முத்திரைகளும், ஏறுதழுவும் விளையாட்டில் காளையால் பந்தாடப்படும் வீரர்களைக் கொண்ட முத்திரைகளும் கிடைத்துள்ளன.

சங்க இலக்கிய நூலான கலித்தொகையில் ஏறுதழுவுதல் குறித்த விரிவான செய்திகள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.

ஆரியர்களின் ரிக் வேதத்தில் இந்த ஜீபு காளை குறித்த எந்தச் செய்தியும் இடம்பெறவில்லை என்பது இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது.

பாகிஸ்தானில் காளைகளுக்கான ஓட்டப் பந்தயம் இன்றும் நடைபெற்று வருகின்றது. இசுலாமபாத்திலிருந்து 80 கிமீ தொலைவில் அமைந்துள்ள பிண்டு சுல்தானி (Pind Sultani) என்ற இடம் இப்பந்தயத்திற்குப் பெயர்பெற்றது. தென்கேரளாவில் நன்கு உழுதவயல்களில் இரண்டு காளைகளை, அவற்றை ஓட்டுபவர்கள், மரப்பலகையால் இணைத்து ஓடச்செய்யும் விளையாட்டு (bull surfing game) ஒவ்வோராண்டும், அறுவடைக் காலத்துக்குப்பின் நடைபெறுகின்றது.

16. உருளும் பகடைகள் – பண்டைய மக்களின் பொழுதுபோக்கு:

சிந்துவெளி அகழாய்வில் கிடைத்த சுடுமண்ணாலான விளையாட்டுப் பொம்மைகள், விலங்குகளின் உருவங்கள், மண்ணால் செய்யப்பட்ட சிறிய வண்டிகள் ஆகியவை விளையாட்டிலும் – பொழுதுபோக்குகளிலும் அம்மக்களுக்கிருந்த ஆர்வத்தைக் காட்டுகின்றன. ”கிடைத்துள்ள விலங்கு உருவங்களில் குதிரைகள், போருக்கான தேர்கள் முதலியவை காணப்படாமை இம்மக்கள் போரின்மீது ஆர்வம்கொண்ட மக்களல்லர் என்பதைப் புலப்படுத்துகின்றது” என்கிறார் சிந்துவெளிப் பகுதியில் அகழ்வாராய்ச்சி மேற்கொண்ட திரு. எர்னஸ்ட் மக்கே (Ernest  J. H. Mackay) எனும் தொல்லியல் ஆய்வாளர். 

சுடுமண்ணாலான ஆறு பக்கங்கள் கொண்ட கனச்சதுர வடிவிலான பகடைகள் சிந்துவெளி அகழாய்வில் கண்டெடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. உலகிலேயே முதன்முதலில் அறுபக்கக் கனச்சதுரப் பகடைகளைப் பயன்படுத்தியவர்கள் சிந்துவெளி மக்களே என்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள்.

வேதப் பண்பாட்டுக் காலத்தையும் சிந்துவெளியையும் ஒப்பிட்டு ஆய்ந்து தம் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தியிருக்கும் தொல்லியல் ஆய்வாளரான திரு. டி.என். ராய் (T.N. Ray)., வேத காலத்து மக்கள் பயன்படுத்திய பகடைகள் குறித்து அறிய அவர்களின் இலக்கியங்களில் போதிய தரவுகள் கிடைக்கவில்லை; எனினும், அவர்கள் சூதாட்டங்களுக்கு நான்கு பகடைக்காய்களைப் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும் எனத் தோன்றுகின்றது என்கிறார்.

17. ஆதிச்சநல்லூர் மற்றும் கீழடி – தமிழரின் தொப்புள்கொடி உறவு

ஆதிச்சநல்லூர்: தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையில் அமைந்திருக்கும் ஆதிச்சநல்லூரில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழாய்வுகளில், கருப்பு & சிவப்பு மற்றும் கருப்புநிற முதுமக்கள் தாழிகள், எலும்புகளின் எச்சங்களோடு, அதிக அளவில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றோடு, இரும்பு மற்றும் செம்பிலான பொருட்களும், செங்கல் சூளைகளும், மணிகளில் அணிகள் செய்யும் கொல்லரின் குடியிருப்பும் அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளன.

கீழடி: சிவகங்கை மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள கீழடியில் நிகழ்த்தப்பட்ட அகழாய்வுகளில் எழுத்துப் பொறிப்புகளோடு கூடிய பானையோடுகள் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளன. இப்பானையோடுகளின் கழுத்துப்பகுதியின்கீழ் தமிழி (தமிழ் பிராமி) எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. குவிரன் ஆத[ன்], ஆதன் போன்ற ஆட்பெயர்களும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. சங்க காலச் சமூகம் கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டளவிலேயே எழுத்தறிவு பெற்ற சமூகம் என்பதை இந்த ஆய்வுகள் நமக்குத் தெள்ளிதின் புலப்படுத்துகின்றன.

அகழாய்வுகளில் கண்டறியப்பட்ட கட்டுமானச் சுவர்கள், செங்கற்கள், கூரை ஓடுகள், உறைகிணற்றின் பூச்சு ஆகியவற்றின் மாதிரிகள் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டதில் இவற்றில் சிலிக்கா மண், சுண்ணாம்பு, இரும்பு, அலுமினியம், மக்னீசியம் போன்ற கனிமங்கள் காணக் கிடைக்கின்றன. இக்கட்டுமானங்கள் இத்தனை காலம் அழியாமல் வலுவோடு இருப்பதற்குத் தரமான இக்கட்டுமானப் பொருட்களே காரணம் என்பது தெரியவருகின்றது.

இவ்வாறு ஆர்வத்தைத் தூண்டும் வகையில் சுவையான தலைப்புகளில் அரிய கருத்துக்களைத் தாங்கிநிற்கும் இந்நூல், தொல்லியலாய்வு (archaeology), இலக்கியம் (literature), பெயராய்வு (onomastics), மொழியியலாய்வு (linguistics), பழைய நிகழ்வுகள் குறித்த நினைவுத் தொகுப்புகள் (corpus of collective memories) ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலான ஆதாரங்களோடு நமக்கு அறியத்தருவது, இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் வடமேற்குப் பகுதியில் தோன்றி மறைந்த சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் தொடர்ச்சியை நாம் இந்தியாவின் தென்கோடிப் பகுதியான தமிழ்நாட்டில் காணமுடிகின்றது என்பதே.

நூலாசிரியர் திரு. ஆர். பாலகிருஷ்ணனின் வரிகளில் சொல்வதானால் ”சிந்துவெளி விட்ட இடமும் சங்க இலக்கியம் தொட்ட இடமும் ஒன்றே!”

இந்நூல் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டிருப்பதால் இதனை வாசித்துப் புரிந்துகொள்வது தமிழ்மக்களுக்குக் கடினமாய் இருக்கலாம் எனக் கருதி இதனை, “ஒரு பண்பாட்டின் பயணம் – சிந்து முதல் வைகை வரை” என்ற தலைப்பில் தமிழில் மொழியாக்கம் செய்திருக்கின்றார் நூலாசிரியர் ஆர். பாலகிருஷ்ணன். விரைவில் இந்நூல் விற்பனைக்கு வரவிருக்கின்றது. அதுகுறித்த விவரங்களை இக்கட்டுரையிலுள்ள தமிழ் நூலட்டையில் காண்க!

தமிழ்மக்கள் அனைவரும் படித்துப் பயனுற வேண்டிய – பெருமிதப்படவேண்டிய ஆய்வு நூலிது!

*****

-மேகலா இராமமூர்த்தி

முன்னுரை:

புவிக்கு வரமாய்க் கிடைத்த தாவரங்களுள் ஒன்று வாழை. ”என்ன…வாழை தாவரமா? அது மரமன்றோ!” எனும் வியப்பு பலருக்கும் எழலாம். வாழையின் தோற்றம் பார்ப்பதற்கு மரம்போலக் காட்சியளித்தாலும் அஃது மரமன்று; நெடிது வளரும் தாவரமே!

மரமெனில் அதன் தண்டுப்பகுதி தடித்து உறுதியாய் இருக்கவேண்டும்; ஆனால் வாழையில் அப்படியில்லை; வெளியில் தண்டுபோல் நம் பார்வைக்குத் தெரிவது வாழையின் போலித்தண்டே (Pseudostem) ஆகும்; அதன் உண்மைத்தண்டு பூமிக்கடியில் காணப்படும்; அதனை வேர்க்கிழங்கு என்பர். வாழையில் இலையடி உறைகள் ஒன்றைச் சுற்றி ஒன்று உருவாகின்றன; வாழை வளர்கின்றபோது முதிர்ந்த இலை உறைகள், வளர்கின்ற இளம் இலைகளால் அதனுள்ளே தள்ளப்படுவதால் வழவழப்பான – வாளிப்பான பொய்த்தண்டு உருவாகின்றது.

மூலிகை வகையைச் சேர்ந்த பூக்கும் தாவரம் (herbaceous flowering plant) என்றுதான் வாழையை அறிவியல் அடையாளப்படுத்துகின்றது. வாழையின் தாவரவியல் பெயர் மூசா அகுமினாடா (Musa acuminata) என்பதாகும். தென்கிழக்காசிய நாடுகளான மலேசியா, இந்தோசீனா ஆகியவற்றைத் தாயகமாகக் கொண்டது வாழை.

வாழைக்குக் கதலி என்ற பெயருமுண்டு!

”உறுதியான கருங்காலிக் கட்டையைப் பிளக்கக்கூடிய கோடரி, வலுவற்ற கதலித்தண்டை (வாழைத்தண்டு) வெட்டும்போது சறுக்கும்” என்கிறார் பிற்கால ஔவையார் தம் தனிப்பாடலொன்றில். ஈண்டு வாழையைக் குறிக்கக் கதலி என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.

கருங்காலிக் கட்டைக்கு நாணாக் கோடாலி
இருங்கதலித் தண்டுக்கு நாணும்… (ஔவையார் தனிப்பாடல்)

வாழையின் பயன்கள்:

வாழையைப் பொறுத்தவரை அதில் மக்களுக்குப் பயன்படாத பகுதியே இல்லை எனலாம். அவை ஒவ்வொன்றின் பயன்பாடு குறித்தும் சிறிது ஆராய்வோம்.

வாழையிலை:

வாழையிலையை உண்கலமாக/பரிகலமாக (plate) பயன்படுத்தும் மரபு தமிழரிடையே நெடுங்காலமாய் இருந்துவருகின்றது என்பதற்கு இலக்கியச் சான்றுகள் உள.

”மான்தடி புழுக்கப்பட்ட புலால் நாற்றம் வீசும் பானையிலே புதிதாய் விளைந்த, பெரிய தோகையை உடைய, சிறுதினையை இட்டு அதிலே காட்டுப்பசுவின் பாலைப் பெய்து, சந்தன விறகால் அவித்து உருவாக்கப்பட்ட பொங்கற் சோற்றை வாழையின் அகன்ற இலையிலே படைத்து, கூதளமும் மலைமல்லிகையும் கவினோடு காட்சிதருகின்ற முன்றிலில் பலரோடு பகுத்துண்பவன் குதிரைமலைத் தலைவனாகிய பிட்டங்கொற்றன்” என்று அவனுடைய விருந்தோம்பலைப் புகழ்கின்றார் கருவூர்க் கதப்பிள்ளை சாத்தனார் எனும் புலவர்.

… பரூஉக்குரற் சிறுதினை
முந்துவிளை யாணர் நாள்புதிது உண்மார்
மரையான் கறந்த நுரைகொள் தீம்பால்
மான்தடி புழுக்கிய புலவுநாறு குழிசி
வான்கேழ் இரும்புடை கழாஅது ஏற்றிச்
சாந்த விறகின் உவித்த புன்கம்
கூதளங் கவினிய குளவி முன்றில்
செழுங்கோள் வாழை அகல்இலைப் பகுக்கும்
ஊராக் குதிரைக் கிழவ! (புறம்: 168)

சிலப்பதிகாரக் காப்பியத்தில் மதுரைக்குக் கோவலனோடு சென்ற கண்ணகி ஆங்கே மாதரி என்ற இடைக்குல முதுமகள் அளித்த காய்கனிகளைக் கொண்டு கோவலனுக்கு அடிசில் ஆக்கினாள். அவ்வுணவைக் குமரி வாழையிலையில் படைத்து அவனை உண்பித்தாள் என்கின்றார் இளங்கோ.

குமரி வாழையின் குருத்தகம் விரித்தீங்கு
அமுதம் உண்க அடிகள் ஈங்கென…(சிலம்பு: கொலைக்களக்காதை – 42-43)

குலையீனாத வாழையைக் குமரி வாழை என்பர்.

வாழைப்பூ:

உலகில் எல்லாப் பூக்களும் மேல்நோக்கிப் பூக்கும்; வாழைப்பூ மட்டுமே கீழ்நோக்கிப் பூக்கும். வாழைப்பூவானது மூலரத்தம், பிரமேகம், வெள்ளைப்படுதல், பித்தம், கோழை (கபம்), வயிற்றுக் கடுப்பு, கொல்லும் நோயான காசம், ஆழியனல் எனும் கைகால் எரிச்சல் ஆகியவற்றை நீக்கி உடலை அழியாமல் நன்முறையில் வைத்திருக்கும் என்கின்றது ’அகத்தியர் குணவாகடம்’ எனும் நோய்கள் அவற்றுக்கான சிகிச்சைகள் ஆகியவற்றை விளக்கும் மருத்துவ நூல்.

வாழைப்பூ மூலரத்தம் மாபிரமி வெட்டைபித்தம்
கோழைவயிற் றுக்கடுப்பு கொல்காசம் – ஆழியனல்
என்னஎரி கைகால் எரிவுந் தொலைத்துடலில்
மன்னவளர்க் குந்தாது வை. (அகத்தியர் குணவாகடம்)

வாழைப்பூவை நன்கு ஆய்ந்துவிட்டு அதன் உட்புறமுள்ள மென்மையான பகுதியைப் பயன்படுத்த வேண்டும். இப்பூவை வைத்துச் சூப்பு, பொரியல், வடை எனப் பலவும் செய்யலாம்.

இலக்கியங்களில் வாழைப்பூவானது மகளிரின் கூம்புபோன்ற கூந்தல் முடிப்புக்கு உவமையாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

வாழை யீன்ற வையேந்து கொழுமுகை
மெல்லியல் மகளிர் ஓதி யன்ன… (நற்:225)

’ஓதி’ என்பது பெண்களின் கூந்தலையும் ’ஓரி’ என்பது ஆண்களின் தலைமயிரையும் குறிக்கும் சொற்களாகப் பண்டைக்காலத்தில் வழக்கிலிருந்தன.

வாழைத்தண்டு:

வாழைத்தண்டு சாற்றுக்குச் சிறுநீரைப் பெருக்கும் பண்பு உண்டு. இச்சாற்றை நீர்ச்சுருக்கு, எரிச்சல் போன்றவை தீர அருந்திவரலாம். தேவையற்ற உடல்பருமனைக் குறைக்க வாழைத்தண்டு சாறு பயன்படும். சிறுநீரகக் கற்களைக் கரைக்கவும், சிறுநீரகப் பாதையில் ஏற்படும் தொற்றை நீக்கவும், நீரிழிவைக் கட்டுப்பாட்டில் வைக்கவும் வாழைத்தண்டு சாறு உதவும்.

வாழைக்காய்:

வாழைக்காயில் மாவுச்சத்து, நார்ச்சத்து, வைட்டமின் ஏ, சி, பி6, மக்னீசியம், பொட்டாசியம், பாஸ்பரஸ், கால்சியம் போன்ற உடலுக்குத் தேவையான சத்துக்கள் பலவும் உள்ளன.

மலச்சிக்கல், வயிற்றுப்புண் போன்றவற்றை நீக்கும் குணம் வாழைக்காய்க்கு உண்டு. பொட்டாசியம் இருப்பதால் இதய நலத்துக்கு நல்லது. பெருங்குடல் மற்றும் சீரண உறுப்புக்களில் தங்கும் கழிவுகளையும் நச்சுக்களையும் வாழைக்காய் வெளியேற்றுகின்றது. எனவே, வயிற்றில் புற்றுநோய் ஏற்படாமல் இருக்க வாழைக்காய் உதவிபுரியும். இதில் உயிர்வளியேற்ற எதிர்ப்பொருள் (Antioxidants) அதிகமிருப்பதால் உடலின் நோயெதிர்ப்பாற்றலைக் கூட்டவும், முதுமையைத் தள்ளிப்போடவும் பயன்படும்.

கருவிலிருக்கும் குழந்தையின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான சத்துக்கள் அனைத்தும் வாழைக்காயில் இருப்பதால் கருவுற்றிருக்கும் பெண்கள் இதனை உணவில் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.  வாழைக்காயின் குறையாகச் சுட்டப்படுவது அது வாயுத் தொல்லையை ஏற்படுத்தும் என்பது. வாழைக்காயைச் சமைக்கும்போது பெருங்காயம், இஞ்சி, மிளகு, சீரகம் போன்றவற்றைச் சேர்ப்பதன் வாயிலாக இக்குறையைத் தவிர்க்கலாம்.

வாழைப்பழம்:

வாழைக்காயில் இருக்கின்ற அனைத்துச் சத்துக்களும் வாழைப்பழத்திலும் உள்ளன. கூடுதலான நன்மை யாதெனின் வாழைக்காயைச் சமைத்துத்தான் சாப்பிட முடியும்; பச்சையாய்ச் சாப்பிட முடியாது. ஆனால், வாழைப்பழத்தை அப்படியே சாப்பிடலாம். உண்ட உணவைச் செரிக்கச் செய்யும் நற்பணியையும் வாழைப்பழம் பார்த்துக்கொள்ளும்.

வாழைப்பழத்தை வைத்துப் பல்வேறு விதமான உணவு வகைகள் இந்நாளில் செய்யப்படுகின்றன. ஓட்ஸ் தானியத்தோடு (oatmeal) வாழைப்பழத் துண்டுகளைச் சேர்த்துச் சாப்பிடும் வழக்கம் மேனாட்டார்க்கு உண்டு. மென்மையாக்கிய வாழைப்பழ பானம் (Banana Smoothie) செய்து சாப்பிடுவது இப்போதைய நயப்புப் போக்கு (fashion). அடுமனைகளில் உரொட்டி தயாரிப்பிலும் இப்பழத்தின் பங்களிப்பைக் காணலாம்.

வாழைப்பழத்தில் செவ்வாழை, மொந்தன், பேயன், கற்பூரம், பூவன், மலை வாழைப்பழம், இரசுத்தாளி, ஏலரிசி, நேந்திரம்பழம், பச்சை வாழைப்பழம், மட்டி வாழைப்பழம் எனப் பலவகைகள் உள்ளன. ஒவ்வொன்றும் தனிச்சுவையோடு மக்களைக் கவர்பவை.

வாழைப்பழங்கள் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்லாது குரங்குகளுக்கும் பிடித்தமானவை. ”பெரிய மலையிடத்து உண்டாகிய வாழையின் கொழுத்த அழகிய கனியை மந்தி (பெண் குரங்கு) கவரும்” என்கிற செய்தியை நற்றிணை பதிவு செய்கின்றது.

…பெருங்கல் வாழைக்
கொழுமுதல் ஆய்கனி மந்தி கவரும்… (நற்: 251)

வாழைநார்:

வாழைநார் சணல்போலப் பயன்படுத்தப்படுகின்றது. வாழைநாரிலிருந்து சாக்குப் பைகள், அலங்காரப் பைகள், மிதியடிகள், தரைவிரிப்புகள் எனப் பல்வேறு பொருள்கள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. பூத்தொடுக்க இன்றும் அதிக அளவில் பயன்படுத்தப்படுவது வாழைநாரே. தரத்தில் சிறந்த காகிதம் தயாரிக்கவும் வாழைநார் பயன்படுத்தப்படுகின்றது. இக்காலத்தில் வாழைநாரில் சேலைகள்கூடத் தயாரிக்கின்றனர் என்பது வியப்பளிக்கும் செய்தியாகும்.

வாழைத் தார் என்பது சரியா?

வாழைக்காயின்/பழத்தின் குலையைத் ’தார்’ என்றழைக்கும் வழக்கம் நம்மிடம் இருக்கின்றது. அது சரியா என்றுகேட்டால் இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ஏனெனில் தார் என்பது பூமாலை, பூங்கொத்து, தார்க்குச்சு, கொடிப்படை போன்றவற்றைக் குறிக்கும் சொல்லாகும்.

வாழை, கமுகு (பாக்கு) ஆகியவற்றின் குலையைக் குறிக்க நாம் ’தாறு’ என்ற சொல்லையே பயன்படுத்தவேண்டும். தறுதல் என்றால் கூட்டாகச் சேர்ந்திருத்தல் என்று பொருள். வாழை, கமுகு போன்றவற்றின் காய்கள் கூட்டாக இணைந்திருத்தலால் வாழைத் தாறு, கமுகந் தாறு எனப் பெயர்பெற்றன.

தாறு நாறுவ வாழைகள் தாழையின்
சோறு நாறுவ தூம்புகள் மாங்கனி
நாறு நாறுவ நாறு வளர்க்குறும்
சேறு நாறுவ செங்கழுநீர் அரோ. (கம்ப: 4643)

என்ற கம்பநாடனின் பாடல் இதற்குச் சான்றாய் அமைதல் காண்க.

வாழையடி வாழை:

வாழையானது அதன் நிழலிலேயே கன்றுகளை ஈனக்கூடியது; அதனால்தான் ’வாழையடி வாழை’ எனும் மரபுத்தொடர் ஏற்பட்டது. தம் பரம்பரையும் வாழைபோல் தழைக்க வேண்டும் எனும் கருத்திலேயே திருமணங்கள் மற்றும் பிற மங்கல நிகழ்வுகளில் பூவும் குலையுமாக உள்ள வாழைமரத்தைக் கட்டும் வழக்கம் நம் மக்களிடையே ஏற்பட்டது.

இராமலிங்க வள்ளலாரும் இத்தொடரைத் தம் திருவருட்பாவில் பயன்படுத்துகின்றார். தம்மைப் பற்றி இறைவனிடம் குறிப்பிடும்போது,

வாழையடி வாழையென வந்ததிருக் கூட்ட
          மரபினில்யான் ஒருவனன்றோ வகையறியேன் இந்த
 ஏழைபடும் பாடுனக்குத் திருவுளச்சம் மதமோ
          இதுதகுமோ இதுமுறையோ இதுதருமந் தானோ… (திருவருட்பா – 3803)  என்கிறார்.

”பெருமானே! வாழையடி வாழைபோல உன்னுடைய அடியார்களின் திருக்கூட்டத் தொகுதியுள் யானும் ஒருவன் ஆவேனன்றோ? அவர் வகையுள் யான் எவ்வகையைச் சேர்ந்தவனோ அறிகிலேன்; ஏழையாகிய நான் படும் துன்பம் உன்னுடைய அருள்நிறைந்த திருவுள்ளத்திற்கு இசைந்தது தானோ? இது உனக்குத் தக்கதோ? முறையோ? இதனை நீ பார்த்துக்கொண்டிருப்பது தருமமோ?” என்று கேட்கிறார்.

கனியீந்த வாழை மடியவும், அதன் அடியில் கிளைத்துத் தோன்றுகின்ற வாழை வளர்ந்து கனி நல்குவதும், அதன்பின் அதனடியில் கன்று தோன்றி முன்னையது போலக் கனி தருவதும் இயல்பாகும். அதுபோல, அடியார்களும் வழிவழியாகத் தோன்றுவது மரபு. அவ்வடியார்களைப் போல யானும் தோன்றியுள்ளேன் என்பதனைக் குறிக்க “வாழையடி வாழை என வந்த திருக்கூட்ட மரபினில் யான் ஒருவன் அன்றோ” என உரைக்கின்றார் வள்ளலார்.

ஞானமும் வாழைக்கனியும்:

திருமூலர் தம் நூலான திருமந்திரத்தில் இடம்பெற்றுள்ள ஒன்பதாம் தந்திரத்தில், மறைபொருளுடைய (சூனிய சம்பாடணை) பாடல்களைப் படைத்திருக்கின்றார். அவற்றுள் ஒன்றில்,

வழுதலை வித்திடப் பாகல் முளைத்தது
புழுதியைத் தோண்டினேன் பூசணி பூத்தது
தொழுதுகொண் டோடினார் தோட்டக் குடிகள்
முழுதும் பழுத்தது வாழைக் கனியே. (திருமந்திரம்: 2829) என்கிறார்.

இறையருளால் வழுதலங் கத்தரிக்காயை விதைத்தேன். அஃதாவது அகத்தவமாகிய யோகப்பயிற்சியினை மேற்கொண்டேன். அவ்வித்தின் விளைவாக வைராக்கியம் வளர்ந்தது. பற்றறுக்கும் இவ் வைராக்கியத்தைப் பாகல் என்று ஓதினர். தத்துவங்களாகிய மெய்யினை ஆராயத் தொடங்கினேன். ஈண்டுப் புழுதியைத் தோண்டினேன் என்பது தத்துவ ஆராய்ச்சி செய்தேன் என்பதாம். இவ் வாராய்வின் பயனாகப் பூசணியாகிய சிவம் பூத்தது. தோட்டக் குடிகளாகிய ஐவரும் (ஐம்புலன்கள்) அதனைக் கண்டு தொழுதுகொண்டோடினர். திருவடிப் பேறாகிய வாழைக்கனி முழுதும் பழுத்துப் பயன்நல்கியது (ஆன்ம லாபம்) என்பது இப்பாடலுக்கு வழங்கப்படும் நுட்பமான உரையாகும்.

ஆக, ஆன்மாவுக்குக் கிடைக்கும் நற்பலனைக் குறிக்க ஈண்டு வாழைக்கனி குறியீடாய்ப் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் காண்கின்றோம்.

முடிவுரை:

தன் உச்சிமுதல் அடிவரை பயன் நல்கக்கூடிய அற்புதத் தாவரம் வாழை என்பதைச் சான்றுகளோடு கண்டோம். வாழைக்கனியானது முக்கனிகளுள் ஒன்று எனும் சிறப்பினைப் பெற்றது; அத்தோடு ஏழைகளும் வாங்கும் மலிவு விலையில் அது கிடைப்பதால் ’ஏழைகளின் கனி’ எனும் பெருமைக்குரியதாயும் திகழ்கின்றது. உலகிலேயே இந்தியாதான் அதிக அளவில் வாழையை உற்பத்தி செய்கின்றது என்பது நாம் பெருமைகொள்ளத்தக்க செய்தியாகும்.

மருத்துவப் பயன்கள் மிகுந்ததாகவும் உடல்நலத்திற்கு உகந்த சத்துக்கள் செறிந்ததாகவும் திகழும் மூலிகைத் தாவரமான வாழையை நாம் தக்கமுறையில் நம் உணவில் பயன்படுத்தினால் நோயின்றி வாழலாம்.

*****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

https://agritech.tnau.ac.in/ta/expert_system/banana/botany.html

https://www.healthline.com/health/food-nutrition/plantain-nutrition-benefits

https://en.wikipedia.org/wiki/Banana

https://www.bbc.com/tamil/india-55007425