Tag: மீனாட்சி பாலகணேஷ்

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

‘சிவனுக்கு உகந்தது சிவராத்திரி; அவன் தேவிக்கு உகந்தது நவராத்திரி,’ என சீர்காழி கோவிந்தராஜனின் இனிய குரலில் ஒரு அழகான பாடலைக் கேட்டதுண்டு. சிவராத்திரி என்பதற்கு வெவ்வேறு விளக்கங்கள் தரப்படுகின்றன. அவற்றுள் ஒன்று: சிவராத்திரி அன்று சிவபிரான் ‘தாண்டவம்,’ என்ற ஆனந்தமயமான பிரபஞ்ச நடனத்தை ஆடியதாகக் கூறப்படுவது. இன்னொரு விளக்கம்: சிவனும் சக்தியும் இணைந்த நாளே- அவர்கள் திருமணம் நடந்த நாளே சிவராத்திரி என்பது. இது சிவபெருமானுக்கு மிகவும் உகந்த நாளாகும் என்பது ஆன்றோர் கூறும் அருமையான உயர்ந்த விளக்கம்.

சிவபிரானுடைய தாண்டவம் என்பது யாது?

எப்பொருளின் இயக்கத்திற்கும் அடிநிலையாய் இருப்பவன் இறைவன் ஒருவனே. இறைவனது அசைவு தாண்டவம், கூத்து அல்லது விளையாட்டு எனப்படும். இது இரண்டு இடங்களில் சிறப்பாக நிகழ்வதாகக் கூறப்படுகிறது- ஒன்று, உயிர்களின் அறிவு; மற்றொன்று, தில்லைச் சிற்றம்பலம்.

தில்லை மூதூர் ஆடிய திருவடி

பல்லுயி ரெல்லாம் பயின்றன னாகி’ என மாணிக்கவாசகர் இவ்விரு இடங்களையும் திருவாசகத்தில் குறிப்பிடுகிறார்.
உயிர்களின் அறிவில் பொருந்தி நின்று இடைவிடாது தனது இருப்பிடத்தை அவன் உணர்த்தி வருகிறான். இது அவனை, அவன் திருநட்டத்தை, நாம் அறிவால் உணர்ந்து அவனே அவ்வறிவு எனவும் உணர்ந்து கொள்வது. ஒரு நாமம், ஓர் உருவம் ஒன்றும் இல்லாத இறைவன், நாம் கண்டு உய்யுமாறு தில்லைப்பதியில் ஓர் உருவம் கொண்டு, ஆடவல்லான் எனும் திருநாமமும் கொண்டு ஐந்தொழிலும் புரிந்து நடனமிடுகிறான். நமக்கு பிறப்பு, முத்தி எனும் இரு நிலைகளையும் மாற்றி மாற்றித் தந்த வண்ணம் ஆடுகிறான். இதனைச் சேக்கிழார்,

‘ஆயும் நுண்பொரு ளாகியும் வெளியே
அம்பலத் துள்நின்று ஆடுவார்,’ எனப் போற்றுவார்.

ஆதிசங்கரர் இந்தத் தத்துவத்தினை மிகச் சுவைபட ‘அழகின் அலைகள்,’ எனப்படும் ‘சௌந்தர்ய லஹரி’யில் விவரிக்கிறார். மூலாதாரத்தில் அம்மையும் ஐயனும் ஆடும் ஆனந்த நடனத் தைப் பற்றிக் கூறுகிறார். “மூலாதார சக்கரத்தில், லாஸ்யம் என்கிற நடனம் செய்வதில் விருப்பம் உள்ளவளும் ‘ஸமயா’ எனப் பெயர் கொண்டவளுமான உன்னுடன் சேர்ந்து நவரசங்களும் ததும்பும் சிறந்த தாண்டவம் ஆடுகின்ற ஆனந்த பைரவரை தியானம் செய்கிறேன். பிரளய காலத்தில் உலகம் அழிந்து படும்; அதனைத் திரும்பப் படைக்கக் கருணை கொண்டு நீங்கள் இருவரும் இணைந்து இவ்வுலகிற்கே தாய் தந்தையாகி அதனைப் படைத்துக் காக்கின்றீர்கள்,” என்கிறார். ஆகவே ஐயனும் அம்மையும் இணைந்து நடனம் செய்தபடி ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கவே உலகம் உற்பத்தியாகின்றது என அற்புதமானதொரு விளக்கத்தைத் தருகிறார் சங்கரர்.

இந்த நட்டத்தைப் (நடனத்தை) பற்றித் திருமூலரும்,

‘எங்கும் திருமேனி எங்கும் சிவசத்தி
எங்கும் சிதம்பரம் எங்கும் திருநட்டம்
எங்கும் சிவமாய் இருத்தலால் எங்கெங்கும்
தங்கும் சிவனருள் தன்விளை யாட்டதே!‘ என்கிறார்.

திருநட்டமாவது முன்பே கூறியது போல அறிவு எனும் ஆகாயத்தில் ஐயன் ஆடுவதாகும். சிவம் அகண்டமாய் வியாபித்துள்ளது போல அதன் சத்தியும் அகண்டமாய் உள்ளதாம். சிவபெருமானுக்குத் திருமேனி சிவசத்தியே ஆவாள். அவனுடைய அருளாற்றல் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளது என்கிறார்.

சிவபிரான் ஆடுவதற்குக் கொள்ளும் உருவம் ‘சிவாயநம, என்னும் ஐந்து திருவெழுத்துக்களே. அன்பர்கள் நாடும் திருவடி ‘ந’காரம் ஆக இருக்கும்; திருவயிறு ‘ம’காரம் ஆகும்; திருத்தோள்கள் ‘சி’காரம் ஆகும்; வேதங்களையும் ஆகமங்களையும் அருளிய திருமுகம் ‘வா’ஆகும்; திருமுடி ‘ய’ ஆகும்.

ஆடும் படிகேள்நல் அம்பலத்தான் ஐயனே
நாடும் திருவடியிலே நகரம்- கூடும்
மகரம் உதரம் வளர்தோள் சிகரம்
பகரும்முகம் வாமுடியப் பார். (உண்மை விளக்கம்)

இந்த நடனம் பக்குவமடையாத உயிர்களுக்கு ஊன நடனமாகவும், பக்குவமடைந்த உயிர்களுக்கு ஞான நடனமாகவும், அனைத்துயிர்களும் உய்ய ஆனந்த நடனமாகவும் பரிணமிக்கிறதாம். எவ்வாறு?

ஐயன் தனது நடனத்தின் மூலமாக நிகழ்த்தும் (படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் எனும்) ஐந்தொழில்களும் ‘ஊன நடனம்’ எனக் கூறப்படும். இத்தொழில்களால் உயிர்களுக்கு உலக நுகர்ச்சியும் சிற்றறிவும் உண்டாகி, அவை உலக வாழ்வில் மயங்கி நிற்கின்றன. ஆதலால் இது ‘ஊன நடனம்’ எனப்பட்டது.

துடி எனும் உடுக்கையால் ஒலி ஏற்படுத்தி, படைத்தல் தொழிலை நிகழ்த்துகிறான் இறைவன். அமைத்த திருக்கரத்தால் (அபயக் கரத்தால்) காத்தல் தொழிலைச் செய்கிறான். நெருப்பைக் கையில் ஏந்தி அழித்தல் தொழிலைப் புரிகிறான். முயலகன் மீது ஊன்றியிருக்கும் திருப்பாதம் திரோதம் என்னும் மறைத்தல் தொழிலைக் குறிக்கும். தூக்கிய திருவடி முத்தி அளித்து அருளும் தொழிலையும் குறிக்கும்.

‘தோற்றம் துடியதனில் தோயும் திதி அமைப்பில்
சாற்றியிடும் அங்கியிலே சங்காரம்- ஊற்றமா
ஊன்று மலர்ப்பதத்தில் உற்ற திரோதம் முத்தி
நான்ற மலர்ப்பதத்தே நாடு,’ என்பது ஊன நடனத்தைக் குறித்த உண்மை விளக்கப் பாடல்.

ஞான நடனமாவது, உயிர்களுக்கு முத்தி எனும் நிலையினைத் தருவதற்காக ஈசன் ஆடும் நடனம்.
துடி: எனும் உடுக்கையை அசைத்து, பக்குவம் எய்திய உயிர்களின் உணர்விலிருந்து மாயையை உதறி விலக்குகிறான்;
நெருப்பை எந்திய அவனது கரம்: அடியார்களின் வல்வினையைச் சுட்டெரிக்கும்;
ஊன்றிய திருவடி: ஆணவ மலத்தை அடக்கி (சாய அமுக்கி) வைக்கும்;
தூக்கிய திருவடி: பிறப்பு இறப்புகளில் சுழன்று உழலும் உயிர்களை அருளால்
(நேயத்தால்) எடுத்துச் சுமக்கும்.

அமைந்த கரம்: ஞானத்தை அளித்து பேரின்பக் கடலில் ஆழ்த்தும்.

‘மாயை தனைஉதறி வல்வினையைச் சுட்டுமலம்
சாய அமுக்கி அருள் தான் எடுத்து- நேயத்தால்
ஆனந்த வாரிதியில் ஆன்மாவைத் தான் அழுத்தல்
தான் எந்தை யார்பரதம் தான்.’ (உண்மை விளக்கம்)

பக்குவமடைந்த ஆன்மாக்களுக்கு இவ்வுலகில் பேரானந்தத்தை இடையறாது தருகின்ற நடனம் சிவனுடைய ஆனந்தக் கூத்தாகும்.

இதனைத் திருமூலர் பல மந்திரங்களில் விளக்குகிறார்.
‘ஆனந்தம் ஆடரங்கம் ஆனந்தம் பாடல்கள்
ஆனந்தம் பல்லியம் ஆனந்தம் வாச்சியம்
ஆனந்தம் ஆக அகில சராசரம்
ஆனந்தம் ஆனந்தக் கூத்து உகந்தானுக்கே,’ என்பது ஒரு மந்திரம்.

ஈசன் உயிர்கள் எல்லாம் பேரின்பம் எய்தும் பொருட்டே ஆனந்தக் கூத்தினை நிகழ்த்தியருளுகிறான். தனது திருக்கூத்தின் மூலமாக ஐந்தொழில்களைப் புரிகிறான். அதனால் இறைவனின் இத்திருவருட் செயல்களும் , அவன் ஆடும் போது பாடப்படும் திருமுறைப் பாடல்களும், இசைக்கப்படும் பலவிதமான இசைக்கருவிகளும், வாத்தியங்களும் இன்பமானவை என அறியப்படுகின்றன. உலகிலுள்ள அசையும், அசையாப் பொருட்கள் அனைத்தும் அவனது ஆனந்தக் கூத்தினால் இன்புறுகின்றன.

இந்த ஆனந்தக் கூத்தின் போது எல்லாமே ஆடுகிறது.

‘வேதங்கள் ஆட மிகு ஆகமம் ஆடக்
கீதங்கள் ஆடக் கிளர் அண்டம் ஏழ் ஆடப்
பூதங்கள் ஆடப் புவனம் முழுது ஆட
நாதம் கொண்டு ஆடினான் ஞானானந்தக் கூத்தே.’

இந்த மந்திரத்தில் நால் வேதங்களும் ஆடின என்கிறார். அது வேதத்தில் கண்டுள்ளபடி உலகத்தோர் ஒழுகி உய்யத் துணை நின்று அருள் செய்து ஈசன் ஆடியதை விவரிக்கும். அவற்றின் விளைவான ஆகமங்களும் (ஆடின) உலகத்தோர்க்கு வழி காட்டுமாறு ஆடினான் என்பதாம். அடுத்து கீதங்கள் எனப்படும் பண் சிறந்த இசை நூல்கள் சிறக்குமாறு ஆடினான் என்கிறார். ஏழு அண்டங்களும், பஞ்ச பூதங்களும் அசைய (ஆட; இங்கு, தத்தம் இயக்கங்களைச் செய்து ஒழுக எனப் பொருள் கொள்ள வேண்டும்), நாத தத்துவத்தை இடனாகக் கொண்டு ஆனந்தக் கூத்தை ஐயன் நிகழ்த்துகிறான் என்பார்.

‘ஆதி பரன்ஆட அங்கைக் கனலாட
ஓதுஞ் சடையாட உன்மத்த முற்றாடப்
பாதி மதியாடப் பாரண்ட மீதாட
நாதமோ டாடினான் நாதாந்த நட்டமே.’

சிவபிரான் இவ்வாறு நடனமாடிய போது அவன் கையில் ஏந்திய கனல் ஆடிற்று;

எல்லோரும் போற்றிப் பரவும் சடையும் ஆடிற்று; அதில் சூடிய ஊமத்த மலரும் ஆடிற்று! கீற்றுப் பிறைமதி ஆடிற்று; அண்ட சராசரங்களும் இயைந்து ஆடின. சைவர்கள் உயர்வாகப் போற்றும் முப்பத்து ஆறாம் மெய்யாகிய நாதத்தின் கண் திருவருள் நிரம்ப நாதாந்த நட்டத்தை ஆடுகிறான் ஈசன்.

சிவப்பரம்பொருளின் இந்த அற்புத நடனத்தில் சத்தியின் பங்கு மிகப்பெரிதானது.

‘இடங்கொண்ட சத்தியும் எந்தை பிரானும்
நடங்கொண்டு நின்றமை நானும் அறிந்தேன்
படங்கொடு நின்றஇப் பல்லுயிர்க் கெல்லாம்
அடங்கலுந் தாமாய்நின் றாடுகின் றாரே.’

சிவனுடைய இடப்பாகம் கொண்டவள் சத்தி. அவளைப் பிரியாது சிவபெருமான் அவளுடன் திருநடம் புரிகின்றான். அதை ஞான ஆன்மாக்கள் உணர்ந்து கொள்வர். திரை போல நின்று மறைக்கும் ஆணவ மலத்தைக் கொண்டுள்ள உயிரினங்கள் அனைத்தும் அதனை நீங்கி உய்யுமாறு சிவபிரான் அடங்கலும் தாமாக நின்று ஆடியருளுகின்றான்.

இதனால் எல்லாம் எவ்வாறு சிவபெருமானுக்கு சிவராத்திரி உகந்ததாயிற்று என அறிந்து கொள்ளலாம்.

தத்துவங்களையும், ஆகமங்களையும் கற்றுணர்ந்தோரும், அவர்கள் மூலம் கேட்டு உணர்வோருமே இக்கருத்துக்களையும், சிவப்பரம்பொருள் உயிர்கள் மாட்டுக் கொண்ட அன்பால் நிகழ்த்தும் கூத்தின் தன்மையையும் உணர்ந்து இன்புற முடியும். 17-ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த தமிழ் மூவருள் ஒருவரான முத்துத் தாண்டவர், எளிய இனிய சொற்களைக் கொண்டு தமிழில் ஆடவல்லான் மேல் பல பாடல்களை, இத்தகைய அரிய பெரிய கருத்துக்களைப் பொதிந்து, இயற்றினார். ‘ஆடினதெப்படியோ,’ எனும் கல்யாணி ராகப் பாடலில் ‘ஐயனே, இத்தகைய அரிய திருநடனத்தை நீ எவ்வாறு ஆடினையோ?’ என வியந்து துதித்துப் பாடுகிறார். தத்துவங்களையும், ஆகமங்களையும் கற்றுணராத எளிய மக்களும் இவற்றைக் கேட்டு, பாடி மகிழும் தரத்தில் அமைந்த பாடல் இதுவாகும்.

ஆடினதெப்படியோ திருநடனம் ஆடினதெப்படியோ
தேடிய மெய்ப்பொருளே வளமேவுஞ்
சிதம்பரத் தேயொரு சேவடி தூக்கிநின்(றாடின)

என ஆடியதை வியந்தவர், “மன்றுள் (அம்பலத்தில்) ஆடுவதற்கு ஒரு உருவம் இருக்க வேண்டும். அது, ஆணாகவோ, பெண்ணாகவோ, ஏதாவது ஒரு வடிவு கொண்டோ இருக்க வேண்டும். நீ ஒன்றாக உள்ள ஆண் உருவம் கொண்டவன் அல்ல; அம்மையும் அப்பனுமான இரண்டு வடிவமும் அல்ல; ஒன்றில் இரண்டான மாதொரு பாக வடிவும் அல்ல.

ஒன்றல்ல இரண்டல்ல ஒன்றிரண்டு மல்ல
நன்றல்ல தீதல்ல நாதவிந்து மல்ல
அன்றல்ல இன்றல்ல ஆதியந்த முமல்ல
மன்றுள் மரகத வல்லிகொண் டாடநின் (றாடின)

“கண்ணால் எவரும் காணக் கூடிய உருவம் கொண்டவன் அல்ல. காண இயலாத அருவமானவனும் அல்ல. உன் வடிவின் நீள அகலங்களை அறியக் கிடைக்காது. வாள் நுதல் பச்சை மடந்தை ஆகிய மரகதவல்லி சிவகாமி கொண்டாட நின்று ஆடுகின்றனையே ஐயா!

ஆணல்ல பெண்ணல்ல அன்றி அலியுமல்ல
காணும் உருவம் அல்ல காணா அருவமல்ல
சேண் அல்ல வேயொரு தேவர்க்குள் ளேதேவே
வாணுதற் பச்சை மடந்தைகொண் டாடநின் (றாடின)

“பூதங்களாகவும், உள்ளும் புறமுமாயும் உள்ளவன் நீயல்ல! வேதங்கள் விளக்கிக் கூறும் பொருளும் நீ அல்லவே! ஆதவன் கிழக்கே உதித்து மறைவது போலத் தளர்ச்சி உடையவன் அல்ல. (இங்கு ஆதவனை உவமித்தது, உலகத்தோர் அவனை உயர்வும் திண்மையும் பெருமையும் உடையவனாகக் கருதுவதால் தான்!) மாது உமையாள் உன்னைக் கொண்டாடுகின்றனளே அப்பா!” என முத்தான வரிகளில் பரம் பொருளைக் கொண்டாடுகிறார் முத்துத் தாண்டவர்.

பூதங்கள் அல்ல புறம்பல்ல உள்ளல்ல
வேதங்க ளாலே விளங்கும் பொருளல்ல
ஆதவன் போலே அசையும் வடிவல்ல
மாதுமை யாள்பச்சை வல்லிகொண் டாடநின் (றாடின)

சைவ சித்தாந்தப் பேரறிவாளர், பேராசிரியர் திரு. கோ. ந. முத்துக்குமாரசுவாமி ஐயாஅவர்கள் சிவப்பரம்பொருளின் தன்மையைப் பின் வருமாறு அருமையாக விளக்குகிறார்:

‘சிவப்பரம்பொருளுக்கு இரு நிலைகள் கூறப்படும். ஒன்று- சொரூபநிலை. மற்றொன்று- தடத்தம். (ஸ்வரூபம், தடஸ்தம்) சொரூபநிலை உண்மை என்றும் கூறப்படும். தடத்தம் உயிர்களுக்கு அருளும் பொருட்டுப் பெருமான் எடுக்கும் வடிவம். அது நிஷ்களம், நிஷ்கள சகளம், சகளம் என மூவகைப்படும். நிஷ்களம் அருவம் என்றும் நிஷ்கள சகளம் அருவுருவம் என்றும் சகளம் உருவம் என்றும் கூறப்படும். சகளம் மாகேசுவர வடிவம். சிவனின் மாகேசுவர வடிவம் தட்சிணாமூர்த்தி, பிட்சாடணர், சந்திரசேகரர் முதலிய 25 என்றும் கூறப்படும் சதாசிவ மூர்த்தி, நிஷ்கள சகளம். அது இலிங்க வடிவினதாகும்.
‘இலிங்கத்திற்கு ஐந்து முகமும் ஐந்து நிறமும் கூறப்படும். ஈசானமுகம்- உச்சி பளிங்கு நிறமுள்ள பாலர் முகம். தத்புருஷமுகம்- கிழக்கு. பொன்னிறமான அரசர் முகம். தெற்கு- அகோரம்- தாடியுடன் கூடிய கரிய முதியவரின் முகம். வாமதேவம்- வடக்கு. குங்குமம் போன்று சிவந்த மாதர் முகம். சத்யோஜாதம்- மேற்கு. வெள்ளை நிறமுள்ள இளைஞர் முகம். சதாசிவத்தின் ஐந்து முகங்களுள் சத்தியோஜாத முகத்தால் படைப்பும்; வாமதேவமுகத்தால் அளிப்பும்; அகோரமுகத்தால் துடைப்பும்; தத்புருஷ முகத்தால் மறைப்பும்; ஈசான முகத்தால் அருளும் நடைபெறும் என ஆகமங்கள் கூறும்.

‘இறைவன் கொள்கின்ற மூர்த்தங்களில் அட்ட மூர்த்தி வடிவங்களும் ஒருவகை. அவையாவன பஞ்சபூதங்கள் ஐந்தும் சூரியன் சந்திரன் ஆன்மா (புருடன்) எனும் மூன்றுமாக எட்டு. இறைவன் பஞ்ச பூதங்களையும் தனக்கு உடைமையாகக் கொண்டுள்ளதால் அவற்றின் நிறங்களும் அவனுக்கு உரியன என்பர்,’ என்கிறார் பேராசிரியர் ஐயா.

இந்தப் பாடலின் அடுத்த சரணத்தில் கூறப்பட்ட பஞ்சபூதம், பஞ்சவர்ணம், அஞ்சுமுகம், ஆறாதாரம் எல்லாம் இறைவன் ஆன்மாக்களுக்கு அருளும் பொருட்டு எடுத்துக்கொண்ட சகள வடிவங்களே. தடத்தமே; உண்மை வடிவம் அல்ல. அவனுடைய சொரூபநிலை அருவமுமல்ல, அருவுருவமுமல்ல; உருவமுமல்ல. இந்த மூன்றும் தடத்த வடிவங்களே. இந்த தடத்த வடிவங்கள் எல்லாம் அவனது சொரூப நிலை அல்லது உண்மை அல்ல என்று கூறுவது இப்பாடலின் கருத்தாகும்.

பஞ்ச வர்ணமுமல்ல பஞ்ச பூதமுமல்ல
நெஞ்சில் நினைவுமல்ல நினைவிற் கனவுமல்ல
அஞ்சு முகமுமல்ல ஆறாதா ரமுமல்ல
வஞ்சி மரகத வல்லி கொண்டாடநின் (றாடின)

‘இதுவுமல்ல, அதுவுமல்ல; எதுவுமல்ல; எல்லாம் நீயே’ எனப் பொருள் கொள்ள வேண்டும்.
அடுத்து சமீப காலத்தில் இயற்றப் பட்டு, பாடப்பெறும் ஒரு பாடல்; இதில் பராசத்தியின் நடனம் போற்றப்படுகிறது. இதனை இயற்றியவர் பாபநாசம் சிவன் ஆவார். (சிலர் சுத்தானந்த பாரதியார் எனவும் கூறுகின்றனர்!) இதில் ஆனந்த நடனத்தைப் பராசக்தி ஆடியருளியதாகக் கூறப்படுகிறது. சிறிது உற்று நோக்கின், ‘ன்’ ‘ள்’ எனும் ஒரே ஒரு எழுத்து வேற்றுமையால் ஐயனையும் அன்னையையும் ஒன்றுபடுத்திக் காணலாம்!! இத்தகைய பொருத்தம் தன்னிச்சையாக அமைந்ததா அல்லது கவிஞர் வேண்டுமென்றே அமைத்ததா என அறிய இயலவில்லை! பொருட் செறிவும், இசையழகும் மிகுந்து காம்போதி ராகத்தில் பாடப்படும் இந்தப் பாடல் தனி அழகு வாய்ந்தது. தேடுவோருக்குத் தத்துவப் பொருளையும் தன்னுள் அடக்கியது. சிறிது ஆழ்ந்து நோக்கலாமா?

ஆனந்த நடனம் ஆடினாள்- சச்சி
தானந்த நடனம் ஆடினாள்

வானும் புவியும் வணங்கி மகிழ்ந்திட
ஞானவெளியினில் வீணை ஓம் ஓம் என (ஆனந்த)

பஞ்சபூதங்கள் முழங்க- குணங்கள்
பாய்ந்து தாளம் வழங்க
அஞ்சு தொழிலும் துலங்க- காலம்
அதிரப் புவிகள் குலுங்க
தஞ்சம் தஞ்சம் என்றுள் அன்பர் முறையிடத்
தம்தாம் தம்தாம் தாகிட தகதீம் என (ஆனந்த)

வானும் புவியும் வணங்கி மகிழ, ஞான வெளியினில் எழும் வீணையின் இன்னிசையும் அவளுடைய ஆனந்த நடனம் தான்;

நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் எனும் பஞ்சபூதங்களின் இயக்கமும் இந்த ஆனந்த நடனம் தான்; அவை முழங்குகின்றன; குணங்கள் என்பன பிரகிருதி மாயையுடன் சம்பந்தப்பட்ட சத்துவ ரஜஸ தாமச குணங்கள். இவைதான் ஐம்பூதங்களின் தோற்றத்திற்கும் இயல்புக்கும் காரணம் ஆகும். இந்தப் பிரபஞ்ச ஆட்டமெல்லாம் முக்குணங்களால் நடப்பது தான். இதைத்தான் குணங்கள் தாளம் வழங்குகின்றன எனப் பாடல் உரைக்கின்றது. தனது ஆட்டத்தின் மூலம் அஞ்சு தொழில்களான, படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்பனவற்றையும் செய்கிறாள் பராசக்தி! இவளுடைய ஆனந்த நடனத்தில் பிரபஞ்சச் சுழற்சியாகக் காலம் அதிர்கின்றது; அண்ட சராசரமும் இதனால் (புவிகள்) குலுங்குகின்றது. மாயையில் உழலும் மானுட உயிர்களும் மற்றும் பிரபஞ்ச உயிர்களும், ‘நீயே தஞ்சம்,’ என, ஊட்டுவிப்பானும் உறங்குவிப்பானும் ஆட்டுவிப்பானும் அடங்குவிப்பானுமான அம்மையப்பனிடம் சரணமடைகின்றனர். இவையெல்லாம் நடத்திக் கொண்டு, ‘தம் தாம்,’ ‘தம் தாம்’ எனச் சீரான ஒரு அற்புத லயத்துடன் சிவசத்தியின் ஆனந்த நடனம் தொடர்ந்து நடை பெற்றுக் கொண்டே இருக்கிறது……………………..

ஆங்கிகம் புவனம் யஸ்ய வாசிகம் சர்வ வாங்மயம்
ஆஹார்யம் சந்த்ரதாராதி தம் நம ஸாத்விகம் சிவம்.

அவனது நடனமெல்லாம் உலகின் இயக்கம்
அவனது வாக்கெல்லாம் உலகத்தின் மொழி
அவனது அணிகளெல்லாம் சந்திரனும் தாரகைகளுமே
அவனை, நம் சிவனை, நாயகனை, நாளும் வணங்குவோம்.
*****************************************************

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

கலம்பகங்கள் மட்டுமே அம்மானைப் பாடல்களை உறுப்பாகக் கொண்டவை அல்ல. மற்ற சிற்றிலக்கியங்களான உலா நூல்கள், பிள்ளைத்தமிழ் போன்றனவும் அம்மானை பற்றிய பாடல்களையும் விளக்கங்களையும் அருமையாகச் சித்தரிக்கின்றன.

பெருமானான இரத்தினகிரீசர் உலா வருகின்றார். உலா வரும் அவரைக் கண்டு பேதை, பெதும்பை, மங்கை, மடந்தை, அரிவை, தெரிவை, பேரிளம்பெண் எனும் ஏழுபருவத்து மகளிரும் காதல் வயப்படுகின்றனர். இவர்களில் மங்கைப் பருவத்துப் பெண்ணொருத்தி, தனது தோழியருடன்  பலவிதமான மகளிர் புடைசூழ அம்மானை விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருக்கிறாள். பொழுது போவதே தெரியவில்லை. விறுவிறுப்பான வினாக்களும் இருபொருள் புதைந்த விடைகளுமாகக் களிப்புடன் இவர்கள் அம்மானையாடுகின்றனர். மற்ற பருவத்துப் பெண்கள் சூழ்ந்து நின்று இவர்கள் விளையாட்டைப் பார்த்த வண்ணம் உள்ளனர்!

அழகு மிகுந்த மதுரைச் சொக்கலிங்கரான அந்தப் பெருமானைப் பற்றிப் பாடிய வண்ணம் அம்மானை ஆடுகின்றனராம். சிவனின் பலப்பல திருவிளையாடல்களைக் கூறி ஆடுகிறாள் இவள். தக்க யாகத்தில் தலையை இழந்த தனது மாமனாரான தக்கனுக்கு ஆட்டுத்தலை ஒன்றைக் கூட்டிக் கொடுத்தவனாகிய சிவபிரான் என்னும் ‘அம்மானை’ப் பாடி அம்மானை என்னும் விளையாட்டைப் பயில்கிறாள் இவள்.

‘வந்தபல மாதர் வளைய நடுவிருந்தே

அந்த மிகுமதுரை அம்மானைச்- சொந்தமதாம்

கூட்டுத் தலையாய்க் கொடுத்ததலை ஈதெனவே

ஆட்டுத்தலை படைத்த அம்மானை‘

(புலவர் அம்மானை எனும் சொல்லைக் கொண்டே சொற்சிலம்பம் செய்வது படிக்கவும் செவிக்கும் இன்பமாக உள்ளது)

மற்றொருத்தி கடலில் வலைவீசி மீன்பிடிக்க சிவபிரான் மீனவனாக வந்த திருவிளையாடலைக் கூறி அம்மானை ஆடுகிறாளம். எப்போதும் ஒரு மலையையே இருப்பிடமாகக் கொண்ட அவனைப் பாடியபடி இவர்கள் விளையாடுகின்றனர்!

அலைக்கே வலைவீசும் அம்மானை நாளும்

மலைக்கே துறையாம் அம்மானை

பாச்சில் என்னும் சிறந்த ஊரில் திருவாசிரமத்தில் நிறைந்த பெரியோருக்கும் பெரியானாகிய சிவபெருமான் உறைந்துள்ளான். அவ்வூரில் கமலன் எனும் ஒரு வைசிய குலத்தானின் மகளைச் சிவபெருமான் திருமணம் செய்து கொண்டாராம்; அந்த நிகழ்ச்சியைக் கூறி,  -அவருக்குப் பெண்மானைக் கொடுத்த செட்டி எனும் ஒரு மாமனையும் கொண்ட பெருமானாகிய அம்மானைப் பாடி இவள் அம்மானை ஆடுகின்றாள்.

நிலைப்பாய்

அட்டிபுரி பாச்சி லாச்சிரமத் தேபுணரக்

கொட்டமிகு மானைக் கொடுத்தருளும்- செட்டியெனும்

அம்மானையும் படைத்த அம்மானைப் பாடியிவள்

அம்மானை யாடும் அளவிலே..‘

சேறைக் கவிராச பிள்ளை இந்த  வாட்போக்கி உலா எனும் இரத்தினகிரி உலாவினை இயற்றியுள்ளர். அம்மானை என்ற சொல்லைத் திரும்பத் திரும்ப அடுத்தடுத்த வரிகளில் கையாண்டு புலவர் நயமுடன் கவித்திறனைக் காட்டியுள்ள அழகு படிப்பவர் மனதையும் கருத்தையும் அம்மானையாட வைக்கும்!

இவ்வாறெல்லாம் அம்மனையாடும் பெண், வாட்போக்கி நாதனான இரத்தினகிரீசன் வரும் தேரானது தனது அருகாமையில்  வர, ஆடலை நிறுத்தி விட்டுப் பூக்களைச் சொரிந்து அவனை வணங்குகிறாள் என்கிறார்.

பாடலை முழுமையாகக் காணலாமா?

‘வந்தபல மாதர் வளைய நடுவிருந்தே

அந்த மிகுமதுரை அம்மானைச்- சொந்தமதாம்

கூட்டுத் தலையாய்க் கொடுத்ததலை ஈதெனவே

ஆட்டுத்தலை படைத்த அம்மானை- வீட்டி

அலைக்கே வலைவீசும் அம்மானை நாளும்

மலைக்கே துறையாம் அம்மானை- நிலைப்பாய்

அட்டிபுரி பாச்சி லாச்சிரமத் தேபுணரக்

கொட்டமிகு மானைக் கொடுத்தருளும்- செட்டியெனும்

அம்மானையும் படைத்த அம்மானைப் பாடியிவள்

அம்மானை யாடும் அளவிலே- பெம்மான்‘ 

இவர்கள் ஆடினதும் மூவர் அம்மானையாகவே இருந்திருக்கலாம். அந்தப் பாடல்களக இவை இங்கு தரப்படவில்லை. ஆனால் அம்மானை ஆடிய விதம், எவ்வாறெல்லாம் ஈசனைப் பாடி அம்மானை ஆடினார்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

மற்ற உலா நூல்களிலும் அம்மானை பற்றிய செய்திகள் இருந்திருக்க வேண்டும். இது புத்திக்கூர்மை படைத்த பெண்கள் ஆடிவந்த ஒரு சுவாரசியமான விளையாட்டு என்று எண்ண இடமிருக்கிறது.

இலக்கிய நயமிக்க அம்மானை!

பழங்காலந் தொட்டு வாய்மொழி இலக்கியமாகவே இருந்த இந்தப் பழமையான அம்மானை விளையாட்டை கி. பி. 2ம் நூற்றாண்டில் முதன்முதலாக எழுத்தில்-சிலப்பதிகாரத்தில் பதிவு செய்தவர் இளங்கோவடிகள் என்கிறது தமிழ் விக்கிபீடியா. சிலப்பதிகாரத்தில் வாழ்த்துக் காதையில் இளங்கோவடிகள் ‘அம்மானை வரி’ என நான்கு பாடல்களைப் பாடியுள்ளார். இவை சோழ வம்சாவளி வழிவந்த மன்னர்களின் பெருமையை விளக்கிக் கூறி, அத்தகையதொரு சோழ மன்னனை அடைய விழையும் பெண்களின்  விருப்பமாகப் பாடப்படுகின்றன.

இவற்றை இங்கு விளக்குவதன் காரணம், எவ்வாறு ஒரு மிகத் தொன்மையான தமிழ் மகளிர் விளையாட்டு, இலக்கியத்தின் மூலமாக பழம் தமிழர் வரலாற்றுச் செய்திகளையும், புராணங்களின் சிறப்பையும், அவற்றின் கவிதை நயத்தையும் படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றது எனப் புரிந்து கொண்டு ரசிப்பதற்காகத்தான்!

இவையும் மூவர் அம்மானை வகையைச் சேர்ந்தவை : மூன்று பெண்கள் கூடிப் புராணங்கள் புகழும் சோழ மன்னர்களின் பெருமையைப் பாடி வாழ்த்துகின்றனர்.

முதல் பெண்: “மிக்க நீரைக் கொண்ட கடலால் சூழப்பட்ட இவ்வுலகினை ஆட்சி செய்து  விண்ணவர் கோனாகிய இந்திரனின் உயர்ந்த அரணைக் காத்தவன் யார் சொல்? அம்மானை!”

வீங்குநீர் வேலி உலகாண்டு விண்ணவர்கோன்

ஓங்கரணம் காத்த உரவோன்யார் அம்மானை!

இரண்டாமவள்: “இந்திரனின் உயர்ந்த மதிலினைக் காத்த வலியோன், விண்ணில் அசைந்து கொண்டிருந்த மூன்று ஊர்களையும் அழித்த சோழ மன்னன் காணடி, அம்மானை!”

ஓங்கரணம் காத்த உரவோன் உயர்விசும்பில்

தூங்கு எயில் மூன்றெறிந்த சோழன்காண் அம்மானை!

மூன்றாமவள் முத்தாய்ப்பாகக் கூறுகிறாள்: “அவ்வாறாயின், நாம் அந்தச் சோழனின் புகார் நகரத்தின் பெருமையைப் பாடுவோம் அம்மானை!”

சோழன் புகார்நகரம் பாடேலோ ரம்மானை! (வாழ்த்துக்காதை- வஞ்சிக் காண்டம்-16)

(இப்பாடல் தூங்கெயில் எறிந்த தொடிதோட் செம்பியனைப் பற்றியது)

திரும்பவும் இன்னொரு பாடலைப் பாடுகிறார்கள்:

முதலாமவள்: “ஒரு புறாவுக்காக விண்ணுலகம் எல்லாம் புகழுமாறு தனது குறையற்ற உடலின் தசையை அரிந்து கொடுத்த சோழ அரசன் யாரடி அம்மா?”

புறவு நிறைபுக்குப் பொன்னுலகம் ஏத்தக்

குறைவில் உடம்பு அரிந்த கொற்றவன்யார் அம்மானை!

இரண்டாமள் விடை பகருகிறாள்: “அவ்வாறு தசையினை அரிந்து கொடுத்தவன் யாரெனின், பசுவின் முறையீடு கேட்டுத் தன் மகனையே தேர்க்காலில் பலி கொடுத்த சோழ மன்னனின் வம்சத்தில் முன்னதாக வந்தவன் தானே அம்மானை!”

குறைவில் உடம்பரிந்த கொற்றவன் முன்வந்த

கறவை முறைசெய்த காவலன்காண் அம்மானை!

மூன்றாமவள் இவ்வாறு முடிக்கிறாள்: ஆகவே அத்தகைய மாமன்னனின் பூம்புகாரை நாம் பாடுவோம் அம்மானை!”

காவலன் பூம்புகார் பாடேலோ ரம்மானை! (வாழ்த்துக்காதை- வஞ்சிக் காண்டம்-17)

இவ்வாறு இவர்கள் தூங்கெயில் எறிந்த தொடிதோட் செம்பியனையும், மனுநீதிச் சோழனையும், சிபிச் சக்கரவர்த்தியையும், கரிகால் சோழனையும்,  வடவரை மேல் வேங்கைக் கொடியினைப் பொறித்த  சோழ மன்னனையும் பாடி, இவ்வாறெல்லாம் மங்கையர் அம்மானையைக் கையிலெடுத்துப் பாடுவதும் ஆடுவதும், அந்த ஆத்திமாலை சூடிய வேந்தனைத் தழுவிக் கூடிக் கொள்ளத்தான் எனக் கூறி மகிழ்கின்றனர்.

இது தமிழ் மன்னர் புகழ் கூறும் அம்மானை!

அம்மானை ஆடுவதை விடவும் அதற்கியைய இறைவன் பெருமையைப் பாடுவதை விரும்புகின்றனர் மாணிக்கவாசகர் காலத்துப் பெண்டிர்! தத்துவப் பொருள் செறிந்த இப்பாடல்கள், இறையனுபவத்தை உணர்ந்து விளக்கிக் களிக்கும் தொண்டர் கூற்றாக அமைகின்றன. இருபது இனிமையான பாடல்கள் உள்ளன- மூவர் அம்மானை எனக் கருத இயலவில்லை; மூன்றுக்கும் மேற்பட்ட பெண்கள் விளையாட இடமுண்டு எனப் பாடல்களைப் பயின்றாலே புரிந்து விடும். அம்மானை விளையாடும் பெண்களில் ஒவ்வொருத்தியும், ‘இவ்வாறு எனக்கு ஈசன் அருள் புரிந்தான்,’ எனக் கூறி அம்மானையை வீசி ஆடுகின்றாளாம். பக்தி ரசம் கசிந்துருகும் அமுதப்பாடல்கள். ஓரிரண்டைக் காணலாமே!

அம்மானையாடும்போது காய்களை மேலே வீசி எறிந்து, ஒரு கையால் விரைந்து பிடித்து ஆட வேண்டும்; அப்பொழுது கையில் அணிந்துள்ள அழகிய வளையல்கள் கல கல என ஒலி செய்கின்றனவாம்; பெண்களின் கண்களும் அம்மானை போகும் போக்கில் சென்று நோக்க வேண்டும் அல்லவோ? அப்போது தலையை உயர்த்துவதும் தாழ்த்துவதுமாய் இருப்பதால் காதில் அணிந்துள்ள மகரக் குழைகள் தாமும் சேர்ந்தாடுகின்றனவாம். இத்தனை வேகத்தில் தலை அசைவதால் மையை ஒத்த கருங்குழல் அவிழ்ந்து தோளிலும் கழுத்திலும் புரளுகின்றதாம்; கூந்தலில் சூடிய மலர்களில் இருந்து தேன் வழிந்து ஓடுகின்றது; அதனை உண்ண வரும் வண்டுகள் ரீங்காரமிட்டு ஒலிக்கின்றன.

‘கையார் வளைசிலம்பக் காதார் குழையாட

மையார் குழல்புரளத் தேன்பாய வண்டொலிப்ப‘

இவ்வாறெல்லாம் ஆகும்படி தன்னை மறந்து இவள் யாரைப் பாடி ஆடுகிறாள்? எதனில் ஆழ்ந்து தன் நிலை மறந்தாள்?

சிவந்த நிறத்து அண்ணல் அவன்- செய்யான்! வெண்மையான திருநீறு அணிந்தவன்; எல்லாத் தேவர்களும் அவனை வந்து கைகுவித்து (சேர்த்து) வணங்க, அவன் மட்டும் கைகளைக் குவிக்காமல் விரித்து, அபய வரத முத்திரை காட்டி அவர்களை அரவணைக்கிறான். ஆகவே சேர்ந்தறியாக் கையான்! எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவன்; அன்பர்கட்கு மெய்ப்பொருளாயிருப்பவன்; அவன்பால் அன்பு கொள்ளாதவர்களுக்கு இருந்தும் இல்லாதவனாக இருக்கும் அறிவுப் பொருளை அவள் பாடுகிறாள்; மெய்மறக்கிறாள். ஆடுகிறாள்; தன் நிலையையும் மறந்தாள். அவன் தாளில் தலைப்பட்டாள்!

‘செய்யானை வெண்ணீ றணிந்தானைச் சேர்ந்தறியாக்

கையானை எங்கும் செறிந்தானை அன்பர்க்கு

மெய்யானை அல்லாதார்க்கு அல்லாத வேதியனை‘

அவன் யார்? எங்கு உள்ளான்? அவன் திரு ஐயாறு எனும் தலத்தில் எழுந்தருளி உள்ள பெருமான்; நாம் அவனைப் பாடி அம்மானை ஆடுதும்; அவனைப் பாடி ஆடுவோம் காணாய் பெண்ணே!

‘ஐயாறு அமர்ந்தானைப் பாடுதுங்காண் அம்மானாய்!’ (திரு அம்மானை-13)

இறைவனிடத்தில் உள்ளம் சென்று விட்டதால் தன் நிலை, சுற்றுப்புறம் எல்லாம் மறந்து விடும் நிலையை அம்மானை ஆடும் பெண்ணின் கூற்றின் மூலம் நயம்பட உரைக்கிறார் மணிவாசகப் பெருந்தகை! அம்மானை ஆடும் பெண்ணாகவே தன்னைக் கருதிக் கொண்டு மேலும் கூறுவார்:

“கொன்றை மலர் சூடியவன் எம்பிரான்; ஆகவே நானும் பொலிகின்ற கொன்றை மாலையைச் சூடுவேன். அன்பு மேலிட்டு அவனுடைய திரண்ட தோள்களைத் தழுவுவேன்; அவனுடன் கூடுவேன்; கூடி மயங்குவேன்; சிறிது ஊடவும் செய்வேன். சிவந்த வாய் கண்டு கனிந்து உருகுவேன்; மனம் உருகி அவனைத் தேடுவேன். சிவபிரானது திருவடியையே சிந்திப்பேன். அவன் அருள் பெறவில்லையே என வாடுவேன்; அருள் கிடைத்ததும் மனம் மகிழ்வேன். அனலாகிய நெருப்பைக் கையில் ஏந்தி ஆடுகின்ற பெருமானின் செவ்விய திருவடிகளையே பாடி அம்மானை ஆடுவோம்,” என்கிறாள்.

சூடுவேன் பூங்கொன்றை சூடிச் சிவன் திரள்தோள்

கூடுவேன் கூடி முயங்கி மயங்கி நின்று

ஊடுவேன் செவ்வாய்க்கு உருகுவேன் உள் உருகித்

தேடுவேன் தேடிச் சிவன் கழலே சிந்திப்பேன்

வாடுவேன் பேர்த்தும் மலர்வேன் அனல் ஏந்தி

ஆடுவான் சேவடியே பாடுதும்காண் அம்மானாய். (திரு அம்மானை-17)

அடியார்களை இறைவன் பால் இட்டுச் செல்ல இதைவிட வேறு ஒரு இனிய வழியும் உண்டோ? தன்னையே மறந்து இறைவனுடன் ஒன்றி விட்ட நிலையன்றோ இது?

நம்மை இறைவனோடு இணைக்கும் அம்மானை!

பிள்ளைத்தமிழ் என்ற பிரபந்தத்தில், பெண்பால் பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களில், பெண்குழந்தை அம்மானை விளையாடும் பருவம் எட்டாவது பருவமாக பாடப் பட்டுள்ளது. பிள்ளைத்தமிழ் பத்துப் பருவங்களைக் கொண்டது. (பிள்ளைத்தமிழ் பற்றிய விளக்கங்களுக்கு திரு. நாஞ்சில் நாடன் அவர்களின் ‘சிற்றிலக்கியங்கள்’ எனும்  நூலைக் காணவும்). இவற்றில் ஐந்தாறு வயது நிரம்பிய பெண்மகவு (பெரும்பாலும் பெண் தெய்வங்கள்) அம்மானை விளையாடும் அழகும் நேர்த்தியும், பெருமையும், பொருள் நயத்துடன் கூறப்படுகின்றது.

குமரகுருபரர் பாடியுள்ள மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழிலிருந்து ஒரு பாடலைக் காணலாம். மீனாட்சியம்மை அம்மானையாடுவது எவ்வாறு உள்ளது எனப் பத்து பாடல்களில் விதம் விதமாக வருணிக்கிறார். அவற்றுள் ஒன்று:

சிறந்த மரகதத்தாலும்,  நீலக் கற்களாலும் பருத்த ஒளி நிறைந்த முத்துக்களாலும் இழைக்கப்பட்ட அம்மனைகளை முறையே எடுத்து மீனாட்சி என்னும் குழந்தை வானில் வீசுகிறாள். குழந்தையால் அம்மானை விளையாட முடியுமா? தெய்வக் குழந்தையால் கட்டாயம் முடியும். ஆனால் இங்கு ஒரு மங்கையல்லவோ அம்மானை ஆடுகிறாள்? அவள் கண்ணுதல் பெருமானாகிய சிவபெருமானிடம் கொண்டுள்ள காதலால் அவருக்கு அம்மானைக் காய்கள் மூலமாகத் தூது விடுகிறாளாம்! அட! இப்படியும் ஒரு தூது முறை உண்டா என எண்ணுபவர்களுக்கு விளக்குகிறார்- மீனாட்சி தன் கையில் வைத்து வளர்க்கும் பச்சைக் கிளியைப் போலுள்ளதாம் மரகத நிறத்து அம்மானை; கருநீலக் குயில் போலுள்ளதாம் நீலமணி அம்மானை! ஒளி சிந்தும் பருத்த முத்தாலான அம்மானை இளமையான வெள்ளோதிமம்- வெண்மையான அன்னப்பறவை- போலுள்ளதாம்! என்ன அழகான கற்பனை! இவற்றையும் அம்மானைக் காய்கள் ஒரு ஒழுங்கில் மேலே வீசப் படுவதைப் போன்று முறையாக ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தனது காதலைத் தலைவனிடத்தில் கூறிவர அனுப்புகிறாளாம் மீனாட்சியம்மை!

ஒள்ளொளி மரகதமும் முழு நீலமும்

ஒண்தரளத் திரளும்

ஒழுகொளி பொங்க இழைத்திடும் அம்மனை

ஓருமூன்று அடைவில் ஒடாக்

கள்ளவிழ் கோதை விசும்புற வீசுவ

கண்ணுதல் பால்செல நின்

கையில் வளர்த்த பசுங்கிளி யும்வளர்

காமர் கருங்குயிலும்

பிள்ளை வெளோதிமமும் முறைமுறையால்

பெருகிய காதலைமேல்

பேசவிடுப்ப கடுப்ப அணைத்தொரு

பெடையொடு அரசஅனம்

அள்ளல் வயல்துயில் மதுரைத் துரைமகள்

ஆடுக அம்மனையே

அழகு தழைந்தகல் யாண சவுந்தரி

ஆடுக அம்மனையே. ( அம்மானைப் பருவம்-10)

இவ்வாறு தூது விடும் இவள் யார்? மதுரைத் துரைமகள் ஆன மீனாட்சி- ‘அரச அன்னம் தன் பெடையொடு வயலில் உறங்கும் மதுரைக்கு அரசியே! நீ அம்மானை ஆடி அருளுக,’ என்கிறார். அற்புதமான கற்பனை விருந்து.

தெய்வத் தமிழ் அம்மானை!

இவ்வாறு காலகட்டத்தில் விதம் விதமாக வளர்ச்சி பெற்று வந்துள்ளன அம்மானை விளையாட்டும் அதனைச் சார்ந்த இலக்கியங்களும்!

எனது சிறுமிப் பருவத்தில் கூட தோழியர்களுடன் வழுவழுப்பான கூழாங்கற்களைக் கொண்டு- அவை ஐந்து, ஏழு, ஒன்பது என்ற எண்ணிக்கையில் அமையும்- மேலே வீசியெறிந்து பிடித்து விளையாடி இருக்கிறேன். ஆனால் இந்த கருத்துச் செறிந்த பாடல்களைப் பாடவில்லை. முந்தைய தலைமுறையினரான பாட்டிமார், அன்னையர் எவரும் சொல்லித் தரவில்லை. இவை நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பே வழக்கிலிருந்து அழிந்தொழிந்து விட்டனவோ எனத் தோன்றுகிறது. மிக்க வருத்தமாயுள்ளது. எவரேனும் இந்த அருமையான விளையாட்டைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்துள்ளனரா எனத் தேட வேண்டும்.

தெரிந்தால் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுகிறேன்.

பின்குறிப்பு: பிற்காலத்தில் கள்ளழகர் அம்மானை, ராமப்பய்யன் அம்மானை, சிவகங்கை அம்மானை என்ற சில நூல்கள் பிறந்தன. இவற்றில் அம்மானை விளையாட்டைப் பற்றிய செய்திகள் காணப்படவில்லை. ஒரு வீரத் தலைவனின் புகழ் நீண்டதொரு நாட்டுப்புறப் பாடல் நயத்தில் இசைக்கப் பட்டது. இவை முற்றிலும் Ballads  எனப்படும் நாட்டுப் பாடல் வகையைச் சேர்ந்தவையாகக் காணப்படுகின்றன. இவை ஒரு காலத்தவரின் வரலாற்றை அறிந்து கொள்ள உதவுகின்றன.

 நன்றி: சொல்வனம் மின்னிதழ்

மீனாக்ஷி பாலகணேஷ்

மூன்று பெண்கள் அமர்ந்து கொண்டு கற்களால் செய்யப்பட்ட ஒருவிதமான காயை வீசிப் பிடித்து அம்மானை விளையாடுகிறார்கள். இது விளையாட்டாகவே இருப்பினும், ஆடுவதற்கும் அதன் வேகத்திற்கும் பொருத்தமாகப் பாடல்களையும் இப்பெண்கள் அழகுறப் புனைந்து பாடுகிறார்கள். யார் சாமர்த்தியமாகக் கேள்வி கேட்பது, யார் சமயோசிதமாக விடை கூறுவது, யார் விடையில் இரு பொருள் பொதிந்து கூறுவது என்பதில் இவர்களுக்குள் போட்டி!!

முதலில் ஒருத்தி, “திருமாலாலும் அறிய இயலாத இறைவனாம் அண்ணாமலையாருக்கு அழகாக அமைந்த வில்லும் போர்வையும் அங்கமும் (உடலும்) முறையே மேருமலையும், யானைத் தோலும், மாதின் உடலில் பாதியும் ஆகும், அம்மானை,” என்று கூறி அம்மானையை மேலே வீசுகிறாள்.

‘நாராயணன் அறியா நாதர் அருணேசருக்கு
வார் ஆர் சிலை கலை மெய் மாது அங்கம் அம்மானை’

(வார் ஆர் சிலை= அழகான வில்; கலை= உடை, போர்வை; மெய்= உடல்; மாது அங்கம்= மாதின் உடல்; பார்வதியின் பாதி உடல்).

அடுத்த பெண் இதற்கான மறுமொழியைத் தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும்!! அவளும் சளைக்காமல் உடனே, “அழகான வில்லும் யானைத்தோல் போர்வையும் உடல் மாதின் அங்கமும் ஆனாலும், அடியே! ஆராய்ந்து பார்த்தால் அவர் எடுப்பது பிச்சை அல்லவோ, அம்மானை,” என்று ஏளனமாகக் கேட்டபடி அம்மானையை வீசுகிறாள்.

‘வாரார் சிலை கலை மெய் மாது அங்கம் ஆம் ஆயின்
ஆராயும் கால் எடுப்பது ஐயம் அன்றோ அம்மானை!’

(ஐயம்= பிச்சை)
மூன்றாமவளோ வெகு சாமர்த்தியக்காரி. இருவர் கூற்றுகளுக்கும் பொருந்தும் வகையில், “அன்னம் கண்டறியாத அவர் பிச்சை எடுப்பதற்கு ஐயப்பாடும் உள்ளதோ? அம்மானை!” என இடக்காக விடையிறுக்கிறாள். இப்போது மற்றவர்கள் தான் இவளுடைய கூற்றுக்குத் தமக்குப் புரிந்தவாறு பொருள் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்!!

‘அன்னம் அறியார் எடுப்பது ஐயமோ அம்மானை!’

(அன்னம் அறியார்= உணவைக் காணாதவர் என்ற பொருள்; ஆனால் உட்பொருள் அன்னப் பறவை வடிவான பிரம்மனும் காண இயலாத ஐயன் என்பதாம்! ஐயமோ= பிச்சையோ; ஆனால் இங்கு ஐயப்பாடு அல்லது சந்தேகம் என்ற பொருளில் வந்தது!)

திருமால், பிரமன் ஆகிய இருவரும் பன்றி, அன்னப் பறவை ஆகிய உருவெடுத்துத் தேடியும் அடிமுடி காணவொண்ணாத ஒளிப்பிழம்பாக அண்ணாமலையார் நின்ற வரலாறு அழகுபட சாமர்த்தியமாக இங்கு இப்பெண்களால் அம்மானை விளையாட்டின் போது உரைக்கப் படுகின்றது.

உட்கருத்து: (வராக உருவெடுத்த) திருமாலும் காண இயலாத அண்ணாமலையாருக்கு மேருமலையே வில்; யானையுரி உடை; பார்வதியான மாதின் உடலில் ஒரு பாதி அங்கம் ஆகும்; இரண்டாமவள் இப்பொருள் புரியாதவள் போல, வெளிப்படையான பொருளை மட்டும் கொண்டு, “இதுவெல்லாம் இருப்பின், அவர் ஏன் பிச்சை எடுக்கிறார்?” எனக் கேட்கிறாள். உடனே மூன்றாமவள் சமயோசிதமாக, இருபொருள் பட, “அன்னத்தையே (சோற்றையே) கண்டறியாதவர் பிச்சை எடுப்பதில் வியப்பு என்ன?” என்பாள். சிறிது ஆழ்ந்து பார்த்தால், “அன்னப் பறவை வடிவு கொண்ட பிரமனாலும் காண முடியாதவர் அல்லவோ? இதில் ஐயமும் உளதோ?” என்ற பொருள் தோன்றும்!
முழுப் பாடலைப் பார்க்கலாம்:

‘நாராய ணனறியா நாதரரு ணேசருக்கு
வாரார் சிலைகலைமெய் மாதங்கம் அம்மானை!
வாரார் சிலைகலைமெய் மாதங்கம் ஆமாயின்
ஆராயுங் காலெடுப்ப தையமன்றோ அம்மானை!
அன்னம்அறி யார்எடுப்ப தையமோ அம்மானை?’

இந்த வினாக்களும் அவற்றிற்குண்டான விடைகளும் அம்மானையை வீசும் சில நொடிகளில் நிகழ வேண்டும். சமயோசிதமும், உள்ளறிவும், புத்திக் கூர்மையும் கொண்டு புராணங்களில் நல்ல தேர்ச்சியும் உள்ள பெண்களால் தான் இவ்வாறு இருபொருள் படப் பாட முடியும். அல்லது அவர்கள் பாடியபடி அம்மானை ஆடுவதாகப் புலவர்கள் பாடலெழுதி உள்ளனர்.

அம்மானைக்காகப் பாடலா? பாடலுக்காக அம்மானையா? எதுவானால் என்ன? ஒரு விறுவிறுப்பான விளையாட்டு; துறு துறுவென மூளைக்கு வேலை! தமிழுக்கு அழகான இலக்கியம்!!

மூன்று பெண்கள் அமர்ந்து பாடி, மூன்று அம்மானைகளைக் கொண்டு ஆடுவதால் இந்த விளையாட்டு ‘மூவர் அம்மானை’ எனவும் பெயர் பெற்றது. மூன்று பெண்கள் ஏதேனும் ஒரு செய்தியை அல்லது இறைவன் கதையை அல்லது அவன் புகழைப் பாடி வினா- விடையாக அம்மானைக் காய்களை வீசி விளையாடும் விளையாட்டே அம்மானை ஆகும்.

மூன்று பெண்களில் முதலாமவள் ஒரு பாட்டுடைத் தலைவனை மனதில் கொண்டு பொதுவான ஒரு செய்தியைக் கூறிக் காயைப் பிடித்து வீசி ‘அம்மானை’ என்பாள்; இரண்டாவது பெண் அந்தச் செய்தியுடன் பொருந்திய ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுக் காயை வீசி ‘அம்மானை’ என்பாள்; மூன்றாமவள் அதற்கு இரு பொருள் படும்படியான ஒரு சாமர்த்தியமான விடையைக் கூறிக் கொண்டே அம்மானையை வீசிப் பிடித்து ‘அம்மானை’ என்பாள். இதுவே அம்மானை விளையாடும் முறையாகும். காலம் செல்லச் செல்ல சில வேறுபாடுகளும் கொண்டு அம்மானை விளையாட்டு காணப்படுகிறது.

அவற்றைப் பின்னால் காண்போம்.
*************************************************************

ஆதி காலம் தொட்டு, நாகரிகம் வளர்ந்து, மனிதர்கள் வாழ்க்கையை ஒழுங்கான ஒரு நெறியாகக் கடைபிடித்து வாழத் துவங்கிய காலத்திலிருந்து, உயர்ந்த சிந்தனைகளும், அதன் தொடர்பான சீரிய எண்ணங்களும் தோன்றி வளர்ந்து வந்தன. தமிழ் நாட்டில் ஒரு காலகட்டத்தில் சைவ, வைணவ சமயங்கள் வேகம் பெற்று வளர்ந்து உயர்ந்த உன்னத நிலையை அடைந்தபோது மாந்தர்களின் வாழ்வில் பிறப்பு, இறப்பு, ஆடல், பாடல், விளையாடல், கல்வி, கேள்வி என்ற எல்லா நிகழ்வுகளிலும் இறைவனின் புகழ் ஒரு அங்கமாகவே இசைக்கப் பட்டது. அங்கதமாக, விடுகதையாக, புராணங்களாக, பக்தி இலக்கியங்களாக இவை தழைந்து தனிச் சிறப்புப் பெற்றன. முக்கியமாக மகளிர் தம்முடைய தினசரி நடவடிக்கைகளான நீராடல், பொழுது போக்காக பலவிதமான விளையாட்டுகளை விளையாடுதல் ஆகிய எல்லாவற்றிலும் இறைவன் தொடர்பான பாடல்களைப் பலவிதமாகப் பாடி மகிழ்ந்தனர்.

இவற்றுள் பாவை நோன்பு, அம்மானை, மேலும் பெண்களின் விளையாட்டுகள் தொடர்பான நயம் மிகுந்த வாய்மொழி இலக்கியங்கள் என்னும் பாடல்கள் பின்பு சமய இலக்கியங்களிலும் இடம் பெற்றன. அவற்றுள் ஒன்று தான் அம்மானை எனப்படுவது.

அழகான, பொருள் நிறைந்த, இத்தகைய மூவர் அம்மானைப் பாடல்கள், பெரும்பாலும் கலம்பகம் என்னும் நூல்களின் ஒரு அங்கமாக விளங்குகின்றன. கலம்பகம் என்பதற்குக் கதம்பம் என்று பொருள் என்பார் தமிழ்ப் பேரறிஞர் உ. வே. சாமிநாத ஐயர். பலவகைப் பாக்களால் இயற்றப் பெறுவதும் பலவகைப் பொருள்களைக் கொண்டதுமான ஒருவகைச் சிற்றிலக்கியமே கலம்பகம் எனப்படும். கலம்பகம் என்னும் சொல்லில் கலம் என்பது பன்னிரண்டையும் பகம் என்பது அதில் பாதியான ஆறினையும் குறிக்கும். ஆகவே பதினெட்டு உறுப்புகள் அமையப் பாடப் படுவது கலம்பகம் எனப்படும். அம்மானை என்பதும் இதில் ஒரு உறுப்பாக இடம் பெறும். முதன்முதலில் தமிழில் பாடப் பெற்றது நந்திக் கலம்பகம் ஆகும். இதன் இலக்கணத்திற்குள் புகாமல், இந்தக் கலம்பகங்களில் உள்ள அம்மானைப் பாடல்களை, அவற்றின் நயத்தை மட்டும் காண்போமே.

மேற்கூறிய மூவர் அம்மானைப் பாடல்கள் பெரும்பாலும் கலம்பகத்தின் உறுப்பாகவே காணப்படுகின்றன. விறுவிறுப்பான விளையாட்டுக்கேற்ற வினா-விடைக் கவிதைகள் இவை. இவை தவிரத் தனியாக மூவர் அம்மானை என இலக்கியங்கள் இருந்தனவா எனத் தெரியவில்லை. முதலில் மேலே நாம் பார்த்தது சைவ எல்லப்ப நாவலர் அருளிய திரு அருணைக் கலம்பகத்தில் பெண்கள் அம்மானை ஆடும் காட்சி.

***************************************************************************

அடுத்து, குமர குருபரரின் மதுரைக் கலம்பகத்திலுள்ள அம்மானைப் பாடல்;
அதே விதமாக மூன்று பெண்கள் அம்மானை ஆடிக் கொண்டு, புதிர் போடுவது போன்ற வினாக்களையும் விடைகளையும் கூறுகின்றனர்.

முதல் பெண் கூறுகிறாள்: “பிரமன், திருமால் ஆகிய இருவருக்கும் தன் அடிமுடிகள் காண்பதற்கு அரியதானவரும், மதுரையின் ஈசனும் ஆகிய சிவபெருமான், தன் வெற்றியைக் காட்டும் மொழிகளைப் பேசி, ஒரு சித்தனின் உடம்பில் உறுப்புகளைத் தனித் தனியாக வெட்டி வென்று விட்டார்,” என்கிறாள்.

‘இருவருக்கும் காண்பரிய ஈசர் மதுரேசனார்
விருதுகட்டி அங்கம்வெட்டி வென்றனர் காண் அம்மானை’

(விருது கட்டி- வெற்றிக்குரிய சின்னங்களை அணிந்து கொண்டு; சித்தன் என்பவன் தனக்கு ஆயுதக் கலை பயிற்றுவித்த ஆசிரியரிடம் பொறாமை கொண்டு, தானும் சிலருக்குக் கற்பித்து வந்தான்; இதனால் ஆசிரியரின் வருவாய் குறைந்தது; ஆதனால் சிவபெருமான், சித்தனின் ஆசிரியர் வடிவு கொண்டு சென்று அவனைப் போருக்கு அழைத்து, அங்கத்தை வெட்டிக் கொன்றார் என்பது புராணக் கதை)

இரண்டாமவள் கூற்று: “அவ்வாறு வெற்றி மொழி பேசி சித்தனின் உடலைத் துணித்து வென்றார் என்றால், அருமையான அவருடைய ஒரு உடம்பு இரண்டு கூறாக ஆவது ஏன்?” எனக் கேள்வி கேட்டு அம்மானையை வீசுகிறாள்.

‘விருதுகட்டி அங்கம்வெட்டி வென்றனரேயாம் ஆகில்
அருமை உடம்பு ஒன்று இருகூறு ஆவது ஏன் அம்மானை’

(உட்பொருள்: இருகூறாக ஆவது என்பது ஈசனின் பாதியும் அன்னையின் பாதியும் என்பனவாகும்)
மூன்றாமவள் பகரும் விடை: “அவருக்கு உடம்பு இரண்டு கூறாக ஆயினும், தழும்பு (காயம்) ஏதும் இல்லை!” என உரைப்பாள்.

‘ஆனாலும் காயமிலை ஐயரவர்க் கம்மானை.’

(ஆனாலும் அவருக்கு எனத் தனியாகத் திருமேனி இல்லையே என்பது உட்பொருள். காயம்- உடம்பு; புண் அல்லது தழும்பு)
முழுப்பாடல் இதோ:

‘இருவருக்கும் காண்பரிய ஈசர்மது ரேசனார்
விருதுகட்டி அங்கம்வெட்டி வென்றனர்காண் அம்மானை
விருதுகட்டி அங்கம்வெட்டி வென்றனரே யாமாகில்
அருமையுடம் பொன்றிருகூ றாவதேன் அம்மானை
ஆனாலும் காயமிலை ஐயரவர்க் கம்மானை.’

அம்மாடி! வாயாடிகள் தான் இந்தப் பெண்கள். ஒருத்தருக் கொருத்தர் சளைக்காமல் வினாக்களும் விடைகளும் எழுந்த வண்ணம் இருக்கின்றனவே!

****************************************************************

அடுத்து பூண்டி அரங்கநாத முதலியார் தமது கச்சிக் கலம்பகத்தில் பாடியுள்ள ஒரு அம்மானைப் பாடல்:
முதற்பெண்: “குறையாத வளங்களையுடைய காஞ்சியம்பதியில் வாழ்ந்தருளும் ஏகாம்பரனார் பகைவரது முப்புரத்தை எரித்து அழித்த தீயவர் பாரடி, அம்மானை,” என ஒரு செய்தியைக் கூறி ஆட்டத்தைத் துவங்குகிறாள்.

‘வற்றா வளக்காஞ்சி வாழ்ந்தருள் ஏகம்பரனார்
செற்றார் புரமெரித்த தீயர்காண் அம்மானை’

(வற்றா- குறைவில்லாத; செற்றார்= பகைவர்; தீயர்= கொடியவர்)
இரண்டாமவள்: “பகைவரின் முப்புரம் அழித்த கொடியவராக இருப்பினும் வேத நூல்களைக் கற்ற அந்தணர்கள் அவரை அழகிய குளிர்ந்த கருணையை உடையவராகக் கூறுவது ஏன், அம்மானை?” என இடக்காகக் கேள்வியைக் கேட்கிறாள்.

‘செற்றார் புரமெரித்த தீயரே யாமாயின்
கற்றார்கள் அந்தணராக் கழறுவதேன் அம்மானை’

(அந்தணர்- பிராமணர்; அம்+ தண் + அர்- அழகிய குளிர்ச்சியை உடையவர்; கழறுவது- கூறுவது)
இதற்கு ‘நறுக்’கென மூன்றாமவள் தரும் நயமான விடை: “அவ்வாறு கூறுதல், ஆறுதொழில் சேர்ந்த காரணத்தால் அம்மானை,” என்பதாம்!

‘கழறல் அறுதொழில்சேர் காரணத்தால் அம்மானை.’

(அறுதொழில்= அழிக்கும் தொழில்; அழித்து யாவரையும் ஒழித்தல்; சிவன் சம்ஹாரக் கடவுள் என ஒரு பொருள்; இன்னொன்று, அந்தணரின் ஆறு தொழில்களான ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல் என்பனவாகும்).
பாடல் இதோ முழுமையாக:

‘வற்றா வளக்காஞ்சி வாழ்ந்தருளே கம்பரனார்
செற்றார் புரமெரித்த தீயர்காண் அம்மானை
செற்றார் புரமெரித்த தீயரே யாமாயின்
கற்றார்கள் அந்தணராக் கழறுவதேன் அம்மானை
கழறல் அறுதொழில்சேர் காரணத்தால் அம்மானை.’

நாமும் ஒப்போது இந்த அம்மானை விளையாட்டில் ஆழ்ந்து விட்டோமல்லவா?

**************************************************************

அடுத்ததாக இவர்கள் பாடுவது, காசிக் கலம்பகத்தில் குமர குருபரர் பாடிவைத்துள்ள அம்மானைப் பாடல்:
முதல் பெண் பாடியபடி ஆடுகிறாள்: “பிறைமதியின் கீற்றை அணிந்திருக்கும் காசி விஸ்வேசர் கரும்புவில்லைக் கொண்ட மன்மதனைத் தன் நெற்றிக் கண் நெருப்பால் எரித்தனர் கண்டாயோ, அம்மானை!”

கலைமதியின் கீற்று அணிந்த காசிஅகி லேசர்
சிலைம தனைக் கண்அழலால் செற்றனர்காண் அம்மானை
(சிலைமதனை= வில்லேந்திய மன்மதனை)

இதற்கு இரண்டாமவள், ” வில்லேந்திய மன்மதனை நெற்றிக் கண்ணால் எரித்தார் என்றால், மலைமகளான உமையவளுக்குத் தன் உடலில் ஒரு பாகத்தை எதற்காகக் கொடுத்தார்”‘ என வினா எழுப்பி அம்மானையை வீசுகிறாள். அதாவது, தம்மைக் காதலில் விழச் செய்ய மதனன் அம்பு விடுத்ததனால் சினம் கொண்டு அவனை நெற்றிக் கண்ணால் எரித்தவர் பின் உமாதேவிக்கு தனது உடலில் ஒரு பகுதியை எதற்காகக் கொடுத்தாராம்? எனக் கேட்கிறாள்.

சிலைமதனைக் கண்அழலால் செற்றனரே ஆமாகின்
மலைமகட்குப் பாகம் வழங்குவதேன் அம்மானை

அதற்கு மூன்றாமவள் சளைக்காமல் கூறும் சமயோசிதமான விடை: “அடியே! இறைவர் காதல் மயக்கம் கொண்டு விட்டதனால் தமது உடம்பில் பாதியை மலைமகளுக்குத் தர மாட்டாரோ?” என்பது.

வழங்காரோ அப்பாலும் மாலானால் அம்மானை
பாடலை முழுமையாகக் காண்போமா?

கலைமதியின் கீற்று அணிந்த காசிஅகி லேசர்
சிலைம தனைக் கண்அழலால் செற்றனர்காண் அம்மானை
சிலைமதனைக் கண்அழலால் செற்றனரே ஆமாகின்
மலைமகட்குப் பாகம் வழங்குவதேன் அம்மானை
வழங்காரோ அப்பாலும் மாலானால் அம்மானை

**********************************************************

இப்பெண்கள் சிவபிரானைப் பற்றி மட்டுமல்ல; திருமாலின் கதைகளையும் பாடிக் களிக்கின்றனர்; பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார் இயற்றிய திருவரங்கக் கலம்பகத்தில் இருந்து ஒரு அம்மானைப் பாடல்:

முதல் பெண்: “வண்டுகள் விரும்பிச் சேரும் சோலைகளையுடைய திரு அரங்கர் எல்லாப் பொருளும் ஆனவர் ஆவார்; ஆயினும் ஆண், பெண், அலி அல்லாதவராவார். தெரியுமா? அம்மானை!” என ஆரம்பிக்கிறாள்.

‘தேனமருஞ் சோலைத் திருவரங்கர் எப்பொருளும்
ஆனவர்தாம்; ஆண், பெண், அலி அலர்காண், அம்மானை!’

இரண்டாமவள்: “எல்லாப் பொருள்களும் ஆகிய அவர் ஆண், பெண், அலி அல்லாதவரானால் சீதையை மனைவியாகக் கொள்வாரோ? அம்மானை!” என நையாண்டி செய்கின்றாள்.

‘ஆனவர்தாம் ஆண், பெண், அலி அலரே ஆமாகில்
சானகியைக் கொள்வாரோ தாரமாய்? அம்மானை!’

மூன்றாமவள்: “அவ்வாறு அவர் சீதையை மனைவியாகக் கொண்டதும் ஒரு சாபத்தால் (வில்லின் பொருட்டால்) தான் அம்மானை!” என முத்தாய்ப்பு வைக்கிறாள்.

‘தாரமாய்க் கொண்டதும் ஓர் சாபத்தால், அம்மானை!’

விரிவாக விளக்கத் தேவையிராது எனக் கருதுகிறேன். இப்பொழுது இந்த அம்மானை விளையாட்டின் வினா-விடை முறைமைகள் புரிந்திருக்கும் அல்லவா?
முழுப் பாடல் இவ்வாறு:

‘தேனமருஞ் சோலைத் திருவரங்கர் எப்பொருளும்
ஆனவர்தாம்; ஆண், பெண், அலி அலர்காண், அம்மானை!
ஆனவர்தாம் ஆண், பெண், அலி அலரே ஆமாகில்
சானகியைக் கொள்வாரோ தாரமாய்? அம்மானை!
தாரமாய்க் கொண்டதும் ஓர் சாபத்தால், அம்மானை!’

(தொடரும்)
________________________

_