Tag: நந்திதா

 அன்புள்ள மணிமொழிக்கு….

நந்திதா

பார் புகழும் பாண்டிய நாட்டின் அரசி மணிமொழி தேவியாரின் பொற்பாதங்களைத் தொழுது,தங்கள் திருவளர் செல்வன் பொன்மாறன் எழுதியதை என் மெய்காப்பாளன் மார்த்தாண்டத்திடம் கொடுத்து தங்களிடம் சேர்ப்பிக்குமாறு கட்டளை இட்டுள்ளேன்.

திருமுகத்தின் மேல் பொறிக்கப்பட்ட”மீன் இலச்சினையையும், என் கணையாழியின் சின்னத்தையும் கண்டு தங்கள் திரு குமாரன் நலமுடன் இருக்கிறான் என்பதை அறிந்து, தங்கள் திருமுகம் ஆதவனைக் கண்ட தாமரை மலர் போல் மடல் விரிவதை என் மனக் கண்ணால் காண முடிகிறது.

தங்களின் உத்தரவு பெற்று நானும் மார்த்தாண்டனும் மாறு வேடத்தில் நள்ளிரவில் நகர் வலம் வர புறப்பட்டோம். நாட்டு மக்களின் நலனையும், பிற நாட்டு ஒற்றர்கள் ஊடுவுறுவதை அறியவும் வேட்கை கொள்வது நல்ல அரசனின் அழகு அன்றோ. அவ்விதம் செல்ல நம் நாட்டு மக்கள் நலமுடனும், மகிழ்வுடனும் இருப்பதை அறிந்தோம் நாங்கள் இருவரும். எல்லாம் அந்த ஆலவாயான் அருளே.

நகரத்தைச் சுற்றிவிட்டு திரும்பும் வேளை அந் நள்ளிரவில் ஓரு கரிய உருவம் பதுங்கி ஓட நாங்கள் ஐயத்துடன் உருவத்தின் பின் செல்ல செல்ல நாங்கள் ஊர் எல்லையைத் தாண்டி விட்டதை சிறிது நேரம் சென்ற பின்னர்தான் உணர்ந்தோம். இந்த உருவம் பல வினாக்களை எழுப்பவே அரண்மனை திரும்பும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டோம். பாண்டிய வம்சத்தில் வந்த நான் எப்படி என் கடமையிலிருந்து தவறுவது?

முன்னால் சென்ற உருவம், நகர எல்லையைக் கடந்து, வயல்களையும் கடந்து சென்றது. முடிவில் நாங்கள் வெகுதூரம் வந்து விட்டதை உண்ர்ந்தோம். அப் பாதை மிக கடினமாகி சிறு கற்களும், பாறைகளும் எங்கள் காலைப் பதம் பார்த்தன. கரிய உருவம் மேலே ஏறுவது தெரிய இடுப்பில் சொறுகிய வாளைத் தொட்ட வண்ணம் அதே பாதையில் முன்னேறினோம். நாங்கள் செல்லும் பாதை தற்பொழுது மலைப் பாதை என அந்த இருட்டில் உணர்ந்தோம். உருவத்திற்கு இப் பாதை பழக்கம் போலும். அதனால் ஏறி எங்கோ இருட்டில் மறைந்து விட்டது. இனி எங்கே செல்வது என்னும் வேளையில் தோளில் ஏதோ உராயவே, வாளை உருவி வெட்ட, அது ஆலபம் விழுது என உண்ர்ந்தோம். ஏதோ மிருகத்தின் உறுமல் கேட்க, சிந்தனை செய்யாது ஆல விழுதைப் பற்றிக் கொண்டு மேலே ஏறி பத்திரமாக ஒரு கிளையில் இளைப்பாறினோம். மார்த்தாண்டன் கூறினான், “இளவரசே தாங்கள் கொஞ்சம் இளைப்பாருங்கள். நான் காவல் புரிகிறேன். இந்த இருட்டில் எங்கு செல்வது? என்றான். அவனது யோசனை சரி எனப் படவே நான் இளைப்பாறினேன். நான்கு புறத்திலும் மலைக் கன்னியை கரிய போர்வை மூட அவளோ நன்றாக உற்ங்கிக் கொண்டு இருந்தாள். அவள் உறங்க வண்டுகள் பண் இசைத்துக் கொண்டிருக்க, மின் மினிப் பூச்சிகள் நடன மாடிக் கொண்டிருந்தன. நேரம் மெதுவாக நகர்ந்து இருளின் கரிய போர்வையை ஆதவன் தன் பொன் கிரணங்களால் நீக்க மலைக் கன்னி தன் இமைகளைத் திறந்தாள். ஆதவனின் கிரணங்கள் நெடுந்துயர்ந்த மரத்தின் இலைகளின் ஊடே வந்து மரகதப் பட்டில் வட்ட வட்ட சரிகை வேலை செய்து நெய்த கம்பளம் போல் காட்சி அளித்தது. மலைக் கன்னி தன் அழகைக் பூரணமாக காட்டவில்லை. அவ்வளவு அடர்ந்த காடு.

எனினும், விடியலுக்காகக் காத்திருந்த புள்ளினங்களின் ஓசை மனதிற்கு இனிமையை சேர்த்தது. அங்கு குயில், கிளிகள், மரங்க்கொத்தி,வலியான், ஆனைச் சாத்தான், பல வர்ணத்தில் வண்டுகள், தேனீக்கள், இவைகளின் பாட்டுக்குத் தாளம் போடுவது போல், அருகில் ஓடும் ஓடையின் சல சலப்பு. இவைகளைக் கண்டு மெய் மறந்து விட்டோம். அப்பொழுது தான் தெரிந்தது அது குறிஞ்சி நிலம் என.குறிஞ்சியின் மாண்பினை அப்படியே வண்ணக் கலவையில் தீட்டியத்து போல் இருந்தது அக் காட்சி. அதுவும் நம் பாண்டிய நாட்டின் மிக அருகிலேயே உள்ளதை நாம் அறியவில்லை என தெரிந்ததும் வருத்தமாக இருந்தது. நம் பார்வை இங்கு படவே இல்லையா அல்லது இங்குள்ள மக்கள் நம் நாட்டு மக்களுடன் கலக்கவில்லையா?

ஒருவேளை நாம் யவன தேசத்தாருடன் வாணிபம் செய்து, குதிரை இறக்குமதி செய்வதிலும், இங்கிருந்து முத்து, பவளம், பட்டு, சங்கு, பருத்தி,மிளகு இவைகளை ஏற்றுமதி செய்வதிலும், தமிழ் சங்கம் அமைத்து, தமிழ் வளர்ப்பதிலும் மட்டும் கவனம் செலுத்தி இருந்தோமா. அல்லது எதிரிகளின் தாக்குதலை எதிர் கொள்ள படையைப் பலப் ப்டுத்துவதில் இருந்து விட்டோமா தெரியவில்லை. இந்தப் ப்ராந்தியம் நம் எல்லைக்கு அருகில் இருக்க இம் மக்களைப் புறக்கணித்து விட்டோமா. அதனால் இங்கு உள்ளவர் நம் ஊருக்குள் வந்து இருந்தாரோ. பல எண்ணங்கள் தோன்றியது. எப்படியும் ஊர் திரும்பாமல், இப் பிரதேசத்தை அறிவது என முடிவெடுத்தேன். அதற்கு கால தாமதம் ஆகி தாங்கள் கவலை கொள்வீர்கள் என எண்ணி மார்த்தாண்டனை திருமுக த்தோடு அனுப்பி உள்ளேன்.

மேலும் மடலைத் தொடர்கிறேன்… நாங்கள் மெதுவாக மரத்திலிருந்து இறங்கி பாறைகளைக் கடந்து மேலே சென்றோம்.வழியில் ஓடிய ஓடையில் முகம், உடலைச் சுத்தம் செய்து மேலே செல்ல பல குரல்கள் விசித்திர மொழியில் பேசும் ஓசைக் கேட்டது. வழியில் பல வித தாவரங்கள், மூலிகைச் செடிகள், கொடிகள், சந்தனம், அகில், மீங்கில், கடம்பு,, கருங்காலி, பலா, திமிசு, வேங்கை, தேக்கு,மருதம், கனமில்லா பலகை செய்ய உதவும் மரங்கள் வானை முட்டும் உயரத்தில் வளர்ந்து இக் காட்டுக்கு அழகு சேர்க்கிறது தாயே. அட்துடன், மரங்களில் தாவிச் செல்லும் கவிகள், கீழே கரடிகள், மான், யானை, காட்டு எருமை, உடும்பு காட்டு ஆடுகள் மேய்து கொண்டிருந்தன.

ஆர்வத்தால் மேலே சென்றோம். அங்கு பல குடிசைகள், ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர்கள் சிறுமிகள் காணப் பட்டனர். அவ்வேளையில் ஒருவன் எங்களைக் கண்டு, ஈட்டி போல் ஒன்றை ஏந்தி ஓடிவந்தான். நானும் மார்த்தாண்டனும் எங்களிடம் ஆயுதம் ஏதும் இல்லை என இரு கரங்களைத் தூக்கி நின்றோம். அக் கணம், அக் குடிகளின் தலைவன் போலும் வெளியில் வந்து ஈட்டிக் காரனை நிறுத்தினான். பிறகுதான் தெரிந்தது அது ஈட்டி இல்லை, ஈட்டி போன்ற ஆயுதத்தை மூங்கிலில் செய்த்துள்ளனர் என. அத் தலைவனை அங்கு கூடியிருந்த அனைவரும் வணங்கினர். எங்களை அருகில் அழைக்க நாங்களும் சென்று வணங்கி நின்றோம். அன்னையே, அவர்கள் பேசும் மொழி நம்முடைய தமிழ் போன்று இல்லை. நாங்கள் தலைவனை வணங்க நாங்கள் அமர ஒரு இருக்கையைப் போட்டு அமரச் சொல்ல நாங்களும் அமர்ந்தோம். தலைவன் தன் கைகளைத் தட்ட ஒரு பெண் ஒரு மரத்தட்டில், பால், தினை, தேன்,கிழங்கு, உப்பு கொண்டு வைக்க எங்களுக்கு சைகைக் காட்டினான் தலைவன். உப்பு வேண்டுமா அல்லது தேன் வேண்டுமா. முதலில் புரியாமல், யோசித்து செயல் பட்டேன். பாலில் தேன் சேர்ப்பது வழ்க்கம், உப்பு சேர்ப்பதில்லையே.. என பாலில் தேன் சேர்த்தேன். தலைவன் முகத்திலும், மற்றவர் முகத்திலும் புன்னகையைக் கண்டேன். அவனை வணங்கிவிட்டு, பாலை அவனுக்கு கொடுக்க அவனும் பாலை எடுத்துக் கொண்டான். தன் இரு கைகளை கூப்பி ஆகாயத்தையும், மலையைச் சுற்றியும் வணங்கினான். அப் பொழுது உணர்ந்தே. நம்மைப் போல் தெய்வங்களை சிலா வடிவத்தில் ஆராதிப்பதில்லை என. மனித சக்தியை விட இயற்கைக்கு சக்தி அதிகம். எனவே இயற்கையை வணங்குகிறார்கள். அவன் தேனுடன் உப்பு வைத்தது பற்றி யோசிக்க, எனக்கு ஒன்று புரிந்தது. அம் மக்களை நண்பர்களாக எண்ணுவர்கள் பாலும் தேனும் கலந்து சாப்பிட வேண்டும், இல்லை எதிரியாக நினைத்தால் உப்பைக் கலப்பார்கள் என்று.

நம் தமிழர்பண்பாடு எல்லாரையும் அரவணைப்பது, அன்பு செலுத்துவது அன்றோ. நான் கொடுத்த பாலைக் குடித்து விட்டு, என்னை ஆரத் தழுவிக் கொண்டான். அன்று அங்கு என்னை தங்கச் சொல்லவே, நானும் சம்மத்தித்தேன். உங்களுக்கு இச் செய்தியை கொடுக்காவிடில் நீங்கள் துயரம் அடைவீர்கள் என மடலை அனுப்பி உள்ளேன். நான் நாளை காலை வரும் வேளை தாங்கள் பாலும் தேனுமே தந்து இத் தலைவனை வரவேற்பீர்களாக.

இங்கு உள்ள மக்கள் கல்வி அறிவு இல்லாதவர்கள். நம்மைப் போல் ஆடைகள் உடுத்துவதில்லை. நல்ல ப்லசாலிகள். இங்குள்ள மூலிகைகளைப் பற்றி நன்றாக அறிந்து வைத்துள்ளார்கள். நாகப் பாம்பின் விஷத்தை முறிக்கும் மூலிகை இங்கு உள்ளது. நாங்கள் பால் அருந்தும் போது ஒரு கீரீயும் பாம்பும் சண்டை போட்டு, பாம்ப் இறந்து விட்டது. கீரீயின் உடலை பல முறை பாம்பு தீண்டி இருக்க அது அருகில் இருந்த ஒரு செடியில் புரண்டு புரண்டு எழுந்து மறு கணம் ஓடி விட்டது. இதைதவிர இவர்களின் வீடுகளில் பல வண்ண ஓவியங்களைக் கண்டு அந்த வர்ணத்திலேதான் இம் மடலை எழுதியுள்ளேன்.

இம் மக்களை நாம் அன்புடன் அரவணைத்து நல் வாழ்வை அமத்துக் கொடுத்தா நம் நாட்டு எல்லையும் விரியும். இவர்களும் எல்லையைக் காப்பாற்றுவார்கள். யுத்தம் புரிந்து பல ஆயிரம் மக்களைப் பலியாக்கி அந்த சவங்களின் மேல் சாம்ராஜ்ஜியம் எழுப்புவதை நான் விரும்பவில்லை அன்பு செலுத்தி, ஏழை எளியவர்களுக்கு, கல்வி, கலாச்சாரம் புகட்டுவோம்..

அகநானூறூ தொகுப்பித்த உக்கிர பெருவழுதி குறிஞ்சி விருதம் பாடுவதில் வல்லவர். அவர் வழி வந்தவன் நான். புறநானூறூம் பெருமையாக கூறும் வரிகள் முன்னூர்த்தே தன் புறம்பு நன்னாடு என்று…. இதை பறை சாற்றும் வழியில் நாம் இக் குறிஞ்சி வாழ் மக்களை நம் பாண்டிய நாட்டுடன் இணைப்போம்

நாளை இம் மலை நாட்டுத் தலைவனுடன் வருகை புரிகிறேன்.

இங்கனம்

தங்கள் பொற்பாதங்களைத் தொழும் பொன் மாறன்

(அனுப்புனர்….நந்திதா)

நந்திதா

அன்பு மிக்க மணிமொழிக்கு,

உன் அன்பு தோழி கயல்விழி எழுதும் அன்பு மடல்.  உன் கடிதத்திற்கு உடனே பதில் எழுத இயலவில்லை. நாட்கள் பல ஆனாலும் நினைவில் தினம் ஒரு கடிதம் எழுதிக்கொண்டே இருந்தேன். ஊரிலிருந்து என் அத்தை குடும்பம் வந்திருந்தது. நேரம் போனதே தெரியவில்லை. நேற்றுதான் அவர்கள் தங்கள் ஊருக்கு புறப்பட்டுச் சென்றனர். இங்கு நான், என் கணவர் குழந்தைகள் அனைவரும் நலமாக இருக்கிறோம். இது போல் அங்கும் யாவரும் நலமென நினைக்கிறேன்.

விஞ்னானத்தின் வளர்ச்சியில் நமக்கு எத்தனையோ சாதனங்கள் கிடைத்து உள்ளது. அதில் ஒன்று தொலை பேசி, கை பேசி, இணைய தளம். இவற்றின் மூலம நாம் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் எங்கிருந்தும் தொடர்பு கொள்ளலாம். முக்கியமான செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ளலாமே அன்றி கடிதம் போல் விரிவாகவும் நிதானமாகவும் செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள இயலுவதில்லை. கைபேசியில் தொடர்ந்து பேசினால் நமது மூளைக்குச் செல்லும் திசுக்கள் செயல் இழந்து பல வித மான நோய்கள் வ்ருவதாக இப்பொழுது கண்டு பிடிக்கப் பட்டு உள்ளது.

எது எப்படியோ நானும் நீயும் இந்த 21-வது நூற்றாண்டில் மாதத்திற்கு ஒரு முறையாவது கடிதம் எழுதி எண்ணங்களை பகிர்ந்து கொள்கிறோம். பகலில் நேரம் இல்லை என்றால் இரவில் தலையணையில் தலை புதைத்தபின் உன் சொல் வளம், கற்பனை வளத்தில் நீ வடிக்கும் வரிகளைப் படித்தபின் நான் நானாக இருக்க மாட்டேன். நாள் முழுவதும் வேலை செய்த அலுப்பு பஞ்சு போல் பறந்து தேவதை வந்து தாலாட்டுவது போல் இருக்க ஒரு இனிய துயிலுக்கு இட்டுச் செல்லும் உன் கடிதம். எனக்கு உன்னைப் போல் இனிய நடையில் கடிதம் வடிக்கத்தெரியாது எனினும் ரசிக்கத் தெரியும்.

அவ்வப்போது எனக்கு வரும் பிரச்சனைகளை உன்னிடம் பகிரும் பொழுது நீ எனக்குத் தரும் நல் யோசனைகள் எனக்கு மருந்தாக அமைகிறது. வள்ளுவரின் வாக்குப் போல் “உடுக்கை இழந்தவன் கை போல் இடுக்கண் களைவதையே இலட்சியமாக கொண்டு இருக்கிறாய். இப்படிப் பட்ட தோழி கிடைத்தமைக்கு நான் அந்த இறைவனுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்.  என்னைப் போல் நீ குடும்ப தலைவி மட்டும் இன்றி அலுவலகத்தில் ஒரு அதிகாரியாகவும் இருக்கிறாய். எப்படி இரண்டு துறையிலும் நீ சிறந்து விளங்குகிறாய் என்னும் கேள்வி என்னுள் எழும். திறமை இருக்கிறது, அதை சரியாக பயன்படுத்தி செயல்படுகிறாய், இதனால் வெற்றி உன்னைத் தேடி வருகிறது. நீ அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் பொழுது தொலை பேசியின் மூலம் தொந்தரவு செய்வது சரியில்லை என்ற காரணத்தினால் கடிதம் எழுதுகிறேன். என் கடிதத்திற்கு உடனே பதில் எழுத முடியாவிட்டாலும் நேரம் கிடைக்கும் பொழுது, நான் கேட்ட அத்தனை கேள்விகளுக்கும் சரியாக தீர்வு கொடுத்து விடுகிறாய். இதனாலேயே நான் கடிதம் எழுத விரும்புகிறேன். தொலை பேசியில் நான் பேச ஆரம்பித்தால் வேறு எவரும் உன்னையோ என்னையோ தொடர்பு கொள்ள முடிவதில்லை. அப்படி ஒரு தரம் பேசினோம் உனக்கு ஞாபகம் இருக்குமென நினைக்கிறேன். அப்பொழுது என் கணவர் என்ன சொன்னார் தெரியுமா; பி.எஸ்.என்.எல் நம் இருவரால் மட்டும்தான் ஓடுகிறதாம்…  நாம் இருவரும் அரசியல் முதல் அவியல் வரை அலுசுகிறோம். அதற்கு கடிதம் தான் சரி. இல்லையா.

சரி இப்பொழுது எனது விஷயங்களுக்கு வருகிறேன். குழந்தைகளுக்கு தேர்வு நேரம் நெருங்கிக் கொண்டு இருக்கிறது. இப்பொழுது முதலே எனக்கு பரபரப்பு, மன அழுத்தம் வருகிறது. குழந்தைகளைப் பார்க்கும் பொழுது மனம் மிகவும் வேதனை அடைகிறது. காரணம் உனக்கும் தெரிந்து இருக்கும். படிக்க வேண்டிய புத்தகங்களின் சுமையினால் முதுகில் கூன் விழுகிறது. என் மகன் ராகுல் பள்ளிக்கு காலையில் பள்ளி தொடங்க 1.1/2 மணி நேரம் முன்னால் தயாராகி விடவேண்டும். ஏன் என்றால் எங்கள் வீட்டைத்தாண்டிதான் மற்ற பிள்ளைகளின் வீடு உள்ளது. வேன் காரர் வீடு என் வீட்டுப் பக்கம் உள்ளதால் வண்டி எடுத்ததும் முதலில் ராகுல் தான் ஏறுவான். மாலையில் வீடு திரும்பும் போது எல்லா பிள்ளைகளும் வீட்டுக்குப் போய்விட்டபின்னர் தான் இவன் வீட்டுக்குள் நுழைவான். அதன் பிறகு மறுபடியும் டியூஷன் என்று போய்விடுகிறான். ஒரு விளையாட்டு இல்லை. நாம் படித்த காலத்தில் இவ்வளவு பாடங்களின் சுமைகள் இல்லை. அன்று பள்ளிப் படிப்பை விளையாட்டாக படித்தோம். அதே நேரம் விளையாடி மகிழ்ந்தோம். காலையில் பள்ளிக்குப் போகும் பொழுது தெருவில் போட்ட கோலங்களை ரசித்த படி, சுத்தமான காற்றை சுவாசித்துக்கொண்டு, வழியில் பால்காரன், மாடு, அவனது கன்று எப்படி ஓடுகிறது என்று பார்த்தபடி சென்றோம். இன்றைய நிலை…சிறு குழந்தைகள் தூக்க முடியாத புத்தக மூட்டையுடன் ஏதோ சர்க்கஸ் கம்பெனி வண்டியில் அடைத்துச் செல்லும் பிராணிகளைப் போல் பள்ளி வேன் கூட்டிச் செல்கிறது. இது என் பிள்ளைகளுக்கு மட்டும் நடக்கும் பிரச்சனை இல்லை. இன்றைய கால கட்டத்தில் நகரத்தில் நடக்கும் சர்வ சாதாரண நிகழ்ச்சியாகி விட்டது.

காலையில் தூக்கம் போதாமல், சரியாக சாப்பிடாமல், பெட்ரோல் புகையில் சுவாசித்து, புத்தகத்தின் தூக்கு தூக்கிகளாக செல்கிறது இவர்களின் மழலை வயது. கொஞ்சம் வயதாகி பள்ளி சென்றால் நல்ல பள்ளியில் இடம் கிடைப்பதில்லை. எங்கும் பணம் தான் பேசுகிறது. நாம் உயர் நிலைப் பள்ளியில் கூட இவ்வளவு பள்ளிக்கட்டணம் செலுத்தியதில்லை.

அடுத்த பிரச்சனை… குழந்தைகளின் உண்வு. முக்கியமாக உன் யோசனைகள் எனக்கு தேவை. என் குழந்தை சரியாக சாப்பிடுவதில்லை. காலையில் மென்று சாப்பிட நேரம் இல்லை. மதிய உணவைக் கட்டிக் கொடுத்தால் பாதியை அப்படியே திருப்பிக் கொண்டு வருகிறான். நாம் அந்த நாளில் பழைய சாதம், தயிர், ஊறுகாய் வைத்து சாப்பிட்டோம். இப்பொழுது குழந்தைகளுக்கு பழைய சாதம் என்றால் என்ன என்பதே தெரியாது. தொலைக்காட்சி, செய்திதாள், பத்திரிகையில் வரும் விளம்பரங்களைக் கண்டு அதில் வரும் பொருள்களைத்தான் கேட்கிறார்கள். காலை எழந்தவுடன் நாம் எந்த பற்பசை உபயோகிக்க வேண்டும்,  காலை உணவு, பானம் எதை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்ற விளம்பரம் செய்கிறார்கள். அதைப் பார்த்து குழந்தைகள் அதையே கேட்கிறார்கள். நம் அவசரத்திற்கு ஒரு நாள் செய்து கொடுக்க அதுவே பழக்கமாகி விடுகிறது அவர்கள். நம்மைபோல் கீரை, சிறுதானியம், பனை வெல்லம், நமது பாரம்பரிய சிற்றுண்டியை விரும்புவதில்லை.மேலும் அவைகள் கிராமம் போல் நகரங்களில் கிடைப்பதும் மில்லை. மைதா, சக்கரை, வனஸ்பதி மூன்றும் உடலுக்கு மிக கெடுதி என்று என் பாட்டி சொன்னது எல்லாம் எங்கோ தொலைந்து விட்டது. நம் வயதுக்காரர்கள் இருக்கும் ஆரோக்கியம் இக் குழந்தைகளுக்கு இருக்குமா என்பது சந்தேகமே. குழந்தைகள் விரும்பி சாப்பிடுவது பிட்சா, நூடுல்ஸ், சைனீஸ் உப்பு போட்ட உணவு, குளிர் பானகம். இதெல்லாம் வயிற்றில் எரிச்சலுடன் வாயுவை கொடுத்து மறுநாள் நான் டாக்டரிடம் போக வேண்டும். எனக்கு மிக அச்சமாக இருக்கிறது இவன் எதிர் காலத்தை எண்ணி. மேனாட்டு உணவு முறை, உடைகள் பழக்க வழக்கங்களுக்கு அடிமையாகி நாம் நமது பண்பாடு, கலாச்சாரத்தின் வேரையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தோண்டி எறிகிறோமோ என்று தோன்றுகிறது. நீ என்ன நினைக்கிறாய். மேலும் வீட்டிற்கு கிராமத்திலிருந்து உறவினர் வந்தால் பிடிப்பதில்லை ராகுலுக்கு. வந்தால் பேசுவது இல்லை. விடுமுறை நாளில் எப்பொழுது பார்த்தாலும் வீடியோ கேம், மியூசிக் என்று காதில் வயரை சொருகிக் கொண்டு விடுகிறான். நாம் அக்காலத்தில் யாராவது வீட்டிற்கு வந்தால் அவர்களின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு பேசுவதும், அவர்களிடம் கதை கேட்பதும் எப்படி மகிழ்ந்திருப்போம். இன்றும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. என் அத்தை நம் ஊருக்கு வந்தால், பக்கத்து தெருவிலிருந்து நீ உடனே எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து விடுவாய். முற்றத்தில் என் அத்தை நமக்கு கதை சொல்லிக் கொண்டே சாதத்தை பிசைந்து கையில் போடுவாள். முதலில் சாதம் வேண்டாம் என்போம். பிறகு அத்தை “வாங்க கதை சொல்கிறேன்” என்றதும் வட்டமாக உட்கார்ந்து கதை கேட்டுக் கொண்டே அவ்வளவு சாதம் சாப்பிடுவோம். நமக்கே தெரியாது. இப்பொழுது குழநதைகள் தொலைக் காட்சியின் பெட்டியில் கார்டூன் பார்க்கவே விரும்புகிறார்களே தவிர யார் வருகிறார்கள் என்ன கேட்கிறார்கள் என்றே அக்கறை காட்டுவதில்லை. வர வர உறவு என்ற சங்கிலி கூட அறுந்து விடும் என அச்சமாக இருக்கிறது. என் கணவர் தன் அலுவலக வேலையிலேயே மூழ்கி இருப்பதால் இந்த விஷயங்கள் மிகவும் துச்சமாக அவருக்குப் படுகிறது.

நீ கூட நினைக்கலாம் நான் என் பையனைப் பற்றி மிகவும் குறை சொல்கிறேன் என்று. ஒருநாள் ராகுலுடன் கடைக்குப் போயிருந்தேன் கடையில் இருந்த மிக விலை உயர்ந்த விளையாட்டுச் சாமான் கேட்டான். நான் வேறு ஒன்றை வாங்கிக் கொடுத்தேன். அவன் அதை வாங்கிக் கொள்ளவே இல்லை. அவன் நண்பர்கள் இதைப் போலவே வைத்துள்ளார்களாம்.. அது கூட ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டே விளையாடும் மின்விளையாட்டுப் பொருளே.  அவன் வயதில் நாம் இருக்கும் பொழுது ஆண் பிள்ளைகள் கிட்டிப் புள், பம்பரம், ஓடி பிடித்து விளையாடுதல். கபடி என்று எப்படி விளையாடுவார்கள். பெண்கள் நாமும் சொப்பு, சொக்கட்டான், பல்லாங்குழி, ஆடு புலி கும்மி, கோலாட்டம், நடனம் என்று ஆடுவோம். இப்படி ஆயிரம் ரூபாய் என்று விளையாட்டுச் சாமான் வாங்கியதே இல்லை.

தூங்கும் நேரத்தில் பாட்டி, தாத்தா கதை கேட்போம். அவர்கள் புராண இதிகாச கதைகள் சொன்னார்கள். அதில் உள்ள நீதிகள் அந்த பிஞ்சு வயதில் ஆழமாக நமக்குப் பதிந்தது. ஆனால் இப்பொழுதோ நிறைய காமிக் புத்தகங்கள் படிக்கிறார்கள் அதில் ஒரு நீதியும் இல்லை. அந்நாளில் பெற்றோர் எதை வாங்கிக் கொடுக்கிறார்களோ அதை வாங்கி திருப்தி அடைந்தோம் இப்பொழுது, குழந்தைகளை கடைக்கு அழைத்துக் கொண்டு போய் எல்லார் முன்னிலையில் அவர்கள் என்ன கேட்கிறார்களோ அதையே வாங்கி கொடுக்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம். அவர்களுக்கு நமது பர்ஸ்ஸின் நிலைமை எப்படித் தெரியும்.

ராகுல் இங்கிலீஷ் மீடியத்தில் படிக்கிறான். நாம் படிக்கும் பொழுது திருக்குறள், நாலடியார், ஆத்திச் சூடி, கொன்றை வேந்தன் எனப் படித்து வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய அறவுரையை நன்றாக மனத்தில் பதிய வைத்துக் கொண்டோம். தமிழில் படித்ததால் இப்பொக்கிஷங்களால் நம் வாழ்கை சிறப்பாக அமைத்துக் கொண்டோம். இதனால் நமது இருவரின் திருமண வாழ்வில் வரும் பொருளாதாரம், குடும்ப பிரச்சனையால் பாதிக்கப் படுவதில்லை. என் அம்மா சொல்வாள். விரலுக்கு தகுந்தபடி வீக்கம் இருக்க வேண்டும் என்று. ஆனால் தற்பொழுது உள்ள சமூகத்தைக் கண்டால் பயமாக உள்ளது. எங்கு பார்த்தாலும் ஒரு போட்டா போட்டி, எல்லாருக்கும் எல்லாம் உடனடியாக கிடைக்க வேண்டும். காத்திருக்க ஒருவருக்கும் பொறுமையில்லை. பிறர் பொருளை பெருமையுடன் பார்க்க தவறி, பொறாமையுடன் பார்க்கின்றனர். இந்தப் போட்டியால் இன்னும் பணம் வேண்டும் என்று உழைக்க, அது உடலைப் பாதித்து மன அழுத்தம், ரத்த அழுத்தம் வருகிறது. இப்பொழுதே என் கணவர் கூறுகிறார்… பையனை டாக்டருக்குப் படிக்க வைக்க வேண்டுமாம். நான் கூறினேன்… முதலில் குழந்தை உடல் ஆரோக்கியத்துடனும், உள்ளத்தில் அன்புடனும் வளரட்டும் என… என் பதில் அவருக்கு திருப்தி அளிக்கவில்லை. எனக்கு பாஸிட்டிவாக நினைக்கவே தெரியவில்லை என்றார். வீண் வாக்கு வாதம் வரும் என ஒரு புன்னகையுடன் உரையாடலை முடித்துக் கொண்டேன்.. நாளுக்கு நாள் விலைவாசியின் உயர்வு, நம்மைப் போன்ற நடுத்தர குடும்பத்தினர் என்ன கனவு காண முடியும். நமக்கே புரியாமல் இருக்கும் பொழுது குழந்தைகளுக்கு எப்படி புரிய வைப்பது நமது பொருளாதாரத்தைப் பற்றி.  எல்லாரும் என்னைப் போல் சிந்திக்கிறார்களா, அல்லது என் கணவர் சொல்வது போல் என்னிடம் தான் பாஸிடிவ் எண்ணங்கள் உதயம் ஆவது இல்லையா..

இம்முறை கடிதம் கொஞ்சம் நீண்டு விட்டது. மெதுவாகப் படி. எனக்கு என்ன வென்றால் நாம் ஒரு வகையில் நல்ல சூழ்நிலையில் மாசற்ற சுற்றுப்புறச் சூழலில், பெற்றோர், ஆசிரியர் அரவணைப்பில், அவசர இயந்திர வாழ்க்கை இல்லாமல் வாழ்ந்து விட்டோம். இன்று குடிக்கும் தண்ணீரிலிருந்து காற்றுவரை காசு கொடுத்து செயற்கைப் பொருளை வாங்கி வாழும் இக் கால கட்டத்திற்கு கட்டாயமாக தள்ளப்பட்டு உள்ள நம்மைப் போன்ற தாய்மார்கள் எப்படி குழந்தைகளை வளர்ப்பது. என்ன சொல்லி வளர்ப்பது. முளைத்து மூன்று இலை விட வில்லை, மூன்றாம் வகுப்பில் படிக்கும் என் பிள்ளை சொல்கிறான். ” அம்மா நான் ரொம்ப டென்ஷனாக இருக்கிறேன்” என்றும், “எனக்கு டயம் இல்லை” என்றும், “எல்லாமே போர் அடிக்கிறது” என்றும் சொல்வதைக் கேட்கும் பொழுது ஒரு பக்கம் சிரிப்பும் மறு பக்கம் பயமாகவும் இருக்கிறது.

மனதில் இத்தனை நாளாக உறுத்திக் கொண்டு இருந்தது. அம்மா, அப்பா கிராமத்தில் இருப்பதால் அவர்களுக்குப் புரியாது. நம் குழந்தைகள் போல் நாம் வளரவில்லை. இப்படிப்பட்ட நிலையை அவர்கள் எதிர் கொள்ளவுமில்லை. எனவேதான் உன்னிடம் மனம் திறந்து கொட்டிவிட்டேன். மேலும் நீயும் இதே சமூகத்தில் இதே பிரச்சனைகளுடன் எதிர் நீச்சல் போடுகிறாய்.  குழந்தைகளுக்கு எப்படி புரிய வைத்து வளர்ப்பது என்பதை எனக்கு எழுது. உன் பதிலை ஆவலுடன் எதிர் பார்க்கும்

உன் அருமைத் தோழி

கயல்