Tag: முனைவர் சு.செல்வகுமாரன்

–முனைவர் சு. செல்வகுமாரன்

ரமேஷ் பிரேதனின் ஐந்தவித்தான் புதினம், சமூகத்தில் ஒரு மனிதனை காலப்போக்கில் இயல்பாக பற்றிக் கொள்ளும் மனநோயினையும் அதன் வளர்ச்சி, வளர்சிதை மாற்றத்தினை புனைவின் வழியாகப் பேச முயல்கின்றது. ஐந்தவித்தான் உளவியல் மற்றும் தத்துவார்த்தக் கருத்துக்களை முதன்மைப்படுத்தி தனது உரையாடலை நிகழ்த்துகின்றது. புனைவின் கதையாடலை ரமேஷ் தொடர்புடைய, தொடர்பறுந்த நிலையில் நகர்த்திச் செல்வதும், யதார்த்த, மிகையார்த்தங்களைக் கடந்த பின்நவீனத்துவ, பின்காலனியக் கூறுகளையும், மாய ஜாலங்களையும் நிகழ்த்துகின்ற குறுக்கு வெட்டுத் தன்மையுடையதாக விளங்கச் செய்வதும் கதையை  ஒரு புதிய தளத்துக்கு கொண்டு சேர்ப்பதாக அமைகின்றது.

புதினம் முற்றிலும் மனவியல் சார்ந்ததாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டாலும், உறவுகள் குறித்த இழப்புகள், ஏக்கங்கள், காதல், காமம், கடவுள், மதம், மொழி, சாதி, வர்க்கம், வரலாறு, கதை தொன்மம், பெரியாரியம், மார்க்சியம், ஈழம், அறிவியல், புதுவை குறித்த வரலாறு, வரலாற்றை மீட்பது எனப் புனைவுக்குள் புனைவாக ஏராளமான விஷயங்களை மிக நுட்பமாகத் தருக்கத்தின் மூலம் முன்வைத்துச் செல்வதும் குறிப்பிடத்தக்க ஓர் அம்சமாகும்.

மழை என்பது ஒரு சொல் அன்று அது மழைதான் என்ற அழுத்தமான ஒரு காட்சிப்படுத்தலோடு புதினத்திற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார் ரமேஷ் பிரேதன். நாவிதர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாதவன் என்ற முதன்மைப் பாத்திரம் மூலமாக எளிமை, ஏமாளித்தனம், உறவுக்காக அலைந்து திரியும் ஒரு தந்தையைப் பற்றியான பதிவுகளோடு, உயர்சாதித் திமிர், ரிக்சாக்காரனோடு தவறான தொடர்பு, யாரையும் கொலை செய்யும் துணிச்சல், சர்க்கஸ் கூடாரத்தில் பீயள்ளினாலும் சிங்கத்தின் பீயைத்தானே அள்ளுகிறேன் எனப் பெருமிதம் கொள்ளல் என்பதோடு இந்தச் சமூகத்தோடு பெரிதும் முரண்படுகின்ற ஒருதாய் பாத்திரத்தோடும் கதை முன் நகர்த்தப்படுகின்றது. இன்னும் கதைசொல்லி சந்திக்கும் சக பயணிகளான தாமரை, தேவகி, கொன்றை, பூமிதா, ழகரி என்னும் சகப் பாத்திரங்களோடு புதினம் இயக்கப்படுகிறது.

புதிய அம்சங்களை நிரம்பக் கொண்டிருக்கும் இந்தப் புதினத்தை ரமேஷ் பிரேதன் ஓர் ஆய்வேடு போல முக்கியமான இரு பகுதிகளாகப் பிரித்தளித்துள்ளார். இது புதினத்தைத் திசைமாறாமல் பயணிக்கவும் வாசிக்கவும் செய்யும் இரயில் தண்டவாளங்களாகவே எனக்குப்படுகிறது. முதற்பகுதி மனநோயின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் எனும் தலைப்பை மையப்படுத்துகின்றது. இரண்டாம் பகுதி மனநோயின் வளர்சிதை மாற்றத்தை மையப்படுத்தியும் விவாதிக்கின்ற ஒரு புனைவாக விளங்குகின்றது. ஐந்தவித்தான் புதினம் பொதுவான ஒரு ஜனரஞ்சகமான வாசகத்தளத்தைத் தாண்டிய தீவிர வாசகனை நோக்கிய பின் நவீனத்துவ, உளவியல் எழுத்து வகையைச் சார்ந்த ஒரு புதின வகை என்பதை நாம் உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும். அப்படியெனில் நாம் புதினத்துக்குள் ஓர் அறிவார்ந்த வாசகனாக அல்லது மனநோய் பிடித்த ஒரு வாசகனாக பாத்திரங்களின் மொழி, கருத்தியலோடு யதார்த்தம், மிகையதார்த்தம் கடந்த மாய உலகைத் தரிசிக்கவும், பயணிக்கவும், தருக்கம் செய்யவும், புரிந்து கொள்ளவும் எளிதில் முடியும்.

காமம் – பாலியல் – மனங்களின் தொடர்பினை முன்னிலைப்படுத்தி, பின்காலனியத்தின் குரலாய் வரலாற்றை மீட்டெடுத்தல் என்பதாகக்  கதைசொல்லும் புதினம் ஐந்தவித்தான். மாதவனின் தாய் தான் பருவமடைந்து வீட்டிலிருக்கும் காலத்தில் ஒருவனோடு புணர்ந்து கருத்தரித்து விடுகிறாள். உயர் சாதிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாதவனின் தாய் தன்னை அதிலிருந்து காத்துக்கொள்ள நாவிதர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாதவனின் தந்தையை விரும்புவதாகப் பாவனை செய்து அவரை கணவனாக்கிக் கொள்கிறாள். இதனால் சாதிய ரீதியில் ஏற்படுகிற குழப்பங்களும் மரணமும் ஒருபுறம். இன்னொரு நிலையில் மாதவனின் தந்தை அவளுக்குப் போதாமையாய் மாற அவள் சமூக யதார்த்தத்துக்கு மாறாக மாற்று, எதிர்கலாசாரத்தை விரும்புகின்ற ஒரு பெண்ணாக ஒரு ரிக்சாக்காரனோடு தொடர்பு வைத்துக் கொள்கிறாள். இதனால் மாதவனின் தந்தைக்கும் தாய்க்குமான இடைவெளி விரிசலடைகிறது.

இதனை யதார்த்த மனநிலையில் வளரும் மகன்  மாதவனால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை. ஒரு பள்ளி விடுமுறை நாளில் ரிக்சாக்காரனை கொலை செய்வது பற்றியே எண்ணிக் கொண்டிருப்பதாக புனைவு எழுதிச்செல்கிறது. எதிர்ப்பையோ, தனது நலனையோ, அறிவுறுத்தலையோ கண்டுகொள்ளாத மாதவனின் தாயின் சுதந்திரமான பாலியல் வேட்கை அல்லது மாற்றுக் கலாசார வாழ்வை யோசிக்கும் அவளின் மனதை ஒரு சம்பவம் பெரிதாக கலைத்துப்போடுகிறது. தனது பைத்தியக்கார மகளை தான் இல்லாத நேரத்தில் வீட்டிற்கு வந்த ரிக்சாக்காரன் அவளின் எதிர்ப்பையும் மீறிப் புணர்ந்து விட அதனை ஏற்றுக் கொள்ள இயலாமையிலேயே தனது அக்காள் இறந்து விட்டாள் என்ற மாதவனின் கூற்றில் ஒரு கணம் அதிர்ந்து போய் விடுகிறாள். “அடிவயிற்றில் ஓங்கி உதைத்ததைப் போல மாதவா எனக் கத்தினாள்” (ப-20) பின்னர்ப் பொறுமையாக ரிக்சாக்காரனை சந்தித்துப் பேச்சுக் கொடுத்து அவனை ஓர் இரவில் வீட்டிற்கு பிராந்தியுடன் வரவைத்து ஊற்றிக் கொடுத்து மகிழ்விக்கிறாள். போதையின் உச்சத்தில் ரிக்சாக்காரன் குடைசாயும் நேரத்தில் விரிக்கப்பட்ட சாக்குத்துணிக்கு கீழே மடிக்கப்பட்டுக் கிடந்த சவரக்கத்தியை எடுத்து ஒரே வீச்சில் அவனது ஆண் உறுப்பை வெட்டி வீழ்த்தி விடுகிறாள். இது புதினத்தின் போக்கில் மிகப் பெரிய கேள்வியை எழுப்புகின்ற இடமாக அமைகின்றது.

மாதவன் அறுபட்ட ஆணுறுப்பை செத்த எலியைப் போல தூக்கி பாலித்தீன் கவரில் போட்டு தூக்கித் திரிவது, ஓரிரு நாள் கழித்து அதனை தோட்டத்தில் புதைத்து விடுவது, ரிக்சாக்காரன் சிலநாள் கழித்து பிணமாக குளத்தில் மிதப்பது எனத் தொடரும் நிகழ்வுகள் முடிவுக்கு வருவதற்குள்ளாகவே மாதவனின் அம்மா மீண்டும் சில நாட்களில் அப்பாவுடன் முடிவெட்டுகிற கடையில் வேலை செய்கிற ஓர் இளம் வயதுக்காரனோடு சென்று விடுகிறாள். இது நமக்குப் புதிராகவே இருக்கும். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் ஒரு சர்க்கஸ் கூடாரத்தில் வேலை செய்வதான தகவல். பின்னர் ஒரு தளர்ந்த நிலையில் அப்பாவின் அழைப்பினை ஏற்று இரவில் சிறிதுகாலம் வீட்டில் வந்து படுக்கை கொள்கிறாள்.

இறுதியாக ஒருநாள் யாரிடமும் சொல்லாமல் வீட்டைவிட்டு இறங்கி இரவு நேரத்தில் வெளியில் கடற்கரைக்குச் சென்று கடலில் விழுந்து இறந்து போக முயற்சிப்பதும் செல்லும் வழியில் இருவர் மது அருந்திவிட்டு அவளை பாலியல் சுரண்டலில் ஈடுபட முயற்சிப்பதும் விருப்பமில்லாத அவள் அவர்களில் ஒருவனை இடுப்பில் செருகியிருந்த மடக்குக்கத்தியை வீசி கொன்றுவிட்டு கடலில் விழுந்து செத்துவிடுவதாக புனைவு பதிவு செய்கிறது. இங்கு மாதவனின் அம்மா பாலியல் விஷயத்தில் மிகு ஈர்ப்புக் கொண்டிருந்தாலும் பல முரண்களைக் கொண்டிருப்பதும் முதன்மை பெறுகின்றது. இதனை ஒருவரின் மனநோயின் தன்மையாகப் பார்க்கமுடிகிறது. புனைவின் இப்போக்கு  பின்காலனியம் என்ற கோட்பாட்டு எழுத்தை தாண்டிய ஒரு மனவியல் புதினமாகவே பார்க்க இடமளிக்கிறது.

புதினத்தில் எவ்வளவோ விஷயங்கள் விவாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் அதன் இன்னொரு பரப்பு ஒருவருக்கொருவர் உயிராய்க் காதலித்துக் கொண்டிருந்த மாதவன் தேவகி வாழ்வில் ஒரு கட்டத்தில் தேவகி மாதவனிடமிருந்து விலகி வீட்டிலுள்ளோர் அறிவுறுத்தலின்படிக் கொன்றையைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறாள்.  நாட்களின் நகர்வில் அவர்களுக்குக் குழந்தையின்மை நிலை ஏற்பட  தேவகி கல்லூரியில் தன்னுடன் பணியாற்றும் சக தோழிகளிடம் தான் மாதவனை ஏமாற்றிய பாவம் என்பதான ஓர் இரங்கற்பா கருத்தைத் தெரிவிக்கின்ற செய்தி மாதவனை எட்டுகிறது.

மாதவனோ படித்தவர்களிடம் கூடக் காதலுக்குச் சாதியும் வர்க்கமும் தடையாய் உள்ளதைத் தன் சிற்றப்பாவிடம் விளக்கித் தனக்குத் திருமணமே வேண்டாம் என்ற ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தான். மாதவனின் அதிர்ஷ்டம் அவன் வீடுகட்டக் குழிதோண்ட தனது அக்காள் ஒரு மழைநாளில் இறந்த இடத்தில் இருந்து ஒரு சிறிய தாழி  கிடைக்க அதில் தொப்புள்கொடியில்லாத அழகிய ஒரு  பெண் குழந்தை கிடைக்கிறது. குழந்தைக்கு அவள் பூமிதா என பெயரிட்டு வளர்த்து வருகிறான். “ஏவாளுக்குப் பிறகு பூமியில் தோன்றிய தொப்புள் இல்லாத இரண்டாவது பெண் தன் மகள் பூமிதா என மாதவன் பெருமைப்பட்டுக் கொள்கிறான்.

இதற்கு இடையில் தனக்குக் குழந்தை இல்லை எனப் புலம்பிய தேவகிக்கு மாதவன் தன்னால் இயன்ற உதவியைச் செய்வதாக உறுதியளிக்கிறான். தேவகி தன் அகம் மகிழ்ந்து தன் கணவனிடம் சொல்ல அவன் மாதவனை அணுகி இது குறித்துப் பேசியிருக்கிறான். தன் மகள் பிறந்த கதையை நம்பும்படி தேவகியின் கணவனிடம் மாதவன் கேட்டுக் கொண்டான். தேவகிக்கு ஒரு நல்வழி காட்டினான். தினமும் ஒரு திருக்குறளை மனப்பாடம் செய்து வந்தால் ஆயிரத்து முந்நூற்றி முப்பதாம் நாள் ஒரு குழந்தை பிறக்கும் என நம்பிக்கை அளிக்கிறான். மாதவன் காட்டிய திசையில் பயணித்த தேவகிக்குக் குழந்தை ஒன்று சித்திக்கிறது. கொன்றை மாதவனை கையெடுத்து வணங்கினான். பிறந்த குழந்தைக்கு மாதவனின் மகள் பூமிகா ழகரி எனப் பெயர் சூட்டினாள்.

ஒரு கட்டத்தில் பூமிதா வளர்ந்து பருவமடைகிறாள். அவளுக்கு ஒரு தாய் தேவைப்படுகிறாள். மகளுக்கு ஒரு தாயின் சேவை தேவை என்பதை உணர்ந்து தவித்த மாதவனுக்கு தேவகி உதவிக்கு வர பின்நாளில் அடிக்கடி தேவகி இங்கு வந்து போவதும் இங்கே தங்கிவிடுவதுமாய் ஒரு கட்டத்தில் தேவகி கொன்றையைப் போல ஓர் ஆண்மகன் தனக்கு வாழ்க்கைத் துணையாக அமைந்தது மாதவன் பெற்ற வரம் என பேசிக் கொள்ளும் படியாகவும் அமைகிறது. இது மன ரீதியாக வேறுபட்ட அர்த்தப்பாடுகளை தருவது கவனத்திற்குரியது. சில நேரங்களில் பூமிதாவே தன் தந்தையை விட்டு விலகி தனக்கான பாதையில் செல்லும் போது தேவகி ஏன் மாதவனைச் சுமந்து கொண்டு திரிகிறாள் என்ற கேள்வி கொன்றையை குடையும்.  இந்நாட்களில், தன் இயல்பை விட்டு விலகி மது அருந்துவான். அந்தச் சமயங்களில் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் இடையே எழும் செம்புகையானது வீடெல்லாம் நிறைந்து ழகரிக்கு மூச்சுத் திணறலை உண்டாக்கும் என்பதாகவும் கதை பதிவு செய்கிறது.

இன்னோரிடத்தில் மாதவன் தேவகி பல நேரங்களில் நான் உன்னை ஒரு புனைவு உயிரியோ என சந்தேகிக்கிறேன். நீ இல்லாத நேரங்களில் இந்த வீட்டில் நான் மட்டும் இருக்கும் போது என்னுடன் உண்மையாகவே நீ வாழ்ந்து வருகிறாயா? அல்லது இதுவும் எனது கற்பனையா என்ற கேள்வி எழுகிறது என்பதான மாதவனின் கேள்விகளும், மேலும் பாலியல் புணர்ச்சி, ஆண் பெண்  உறவு, உடலுறவு எனும் மையத்தைச் சுற்றியே கதை நகர்வதும் இவை தொடர்பான வரையறைகளும், மீறல்களும் பாத்திரங்களில் ஒருவருக்கொருவர் ஏற்படும் ஐயங்களும், உடன்பாடுகளும், ஆசைகளும் ஒரு நேர்கோட்டு வரிசையினதாக இல்லாமல் குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றங்களாய் அமைவது மனநோயின் உருவாக்கம், வளர்ச்சி மற்றும் சிதைவாகப் பார்க்க முடிகிறது.

மேலும் ஒருமுறை கதைசொல்லி ழகரி கிடைத்தது தொடர்பாகத் தேவகியிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறபோது இருபதாம் நூற்றாண்டில் தனக்கு ஒரு மகள் கிடைத்ததாகவும் அவள் பிரான்சிலிருந்து புதுச்சேரிக்கு தனது இருபத்தியோராம் அகவையில் தன்னைத் தேடி வந்தாள் என்றும் அவள் தனக்கு பிறந்த மகள் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். அவளின் முகச்சாயல் பற்றி சொல்லுகின்றபோது எனக்கு பெண் வேடமிட்டது போல ஒரு பிரான்கோ – தமிழ்ப் பெண் அவள் என்கிறார். வெள்ளைத் தோலுமில்லாமல் கறுப்புத் தோலுமில்லாமல் தேன் நிறத்தில் இருந்தாள் என்கிறார். இப்பெண்ணின் பெயராக பூமிகா மாதவன் எனக்குறிப்பிடுவது கதையின் மைய ஓட்டத்தில் பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. புனைவில் ஓர் இனக்கலப்பை அடையாளப்படுத்துகின்றார். மேலும் இந்நிகழ்வின் மூலமாகப் பாலினக்கவர்ச்சி புணர்ச்சி என்பவை சாதி, வர்க்க, நிற, இன வேறுபாடுகளைக் கடந்தவை என்பதும் இங்கு முன்வைக்கப்படுகிறது.

புனைவில் இடம்பெற்றுள்ள சபீன்துய்ஷாம்ப் மெர்ஸ்ஸியோ துய்ஷாம்ப் பொந்திஷேரியில் (பாண்டிச்சேரி) ஐந்தாண்டுகள் தந்தையாக இருந்தவர். அப்போது இவர்களுக்கு சமையல் வேலை பார்த்த கதை சொல்லியோடு சபீன் துய்ஷாம்ப் விரும்பிப் புணர்ந்ததில் பிறந்த பெண்ணே – இந்த பிரான்கோ தமிழ்ப் பெண். ஐந்தாண்டு பதவியை முடித்து பிரெஞ்சு தேசத்துக்கு புறப்பட்டுச் சென்றபோது மெர்ஸ்ஸியோ கப்பலில் வைத்துப் பலமுறை சபீனை புணர்கிறான். குழந்தை பிறக்கும் தருணத்தில் தான் தந்தையாகப் போகும் சந்தோஷத்தில் இருந்த மெர்ஸ்ஸியோவுக்கு குழந்தை வெள்ளைக்கு மாற்றாக பிறக்க தலையிடி ஏற்படுகிறது. மருத்துவமனையிலேயே இருவரையும் கொலைசெய்ய முயற்சிக்கிறான் மெர்ஸ்ஸியோ. சபீன் பாரீசிலிருந்து மர்ஸெய் வழியாக கதூலூப் தீவுக்குத் தப்பிச் செல்கிறாள். மர்ஸெயில் உள்ள துறைமுகத் தொழிலாளி ஒருவன் சபீனுக்கு உதவி செய்கிறான். பூமிகாவை துறைமுகத் தொழிலாளியிடம் அடைக்கலப்படுத்தி விட்டுச் செல்கிறாள்.

எட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் மர்ஸெய் திரும்பிய சபீன் தன் மகளுடன் இணைகிறாள். அந்தத் தொழிலாளியை மறுமணம் செய்து கொள்கிறாள். பின்னர் தன் மகள் பூமிதாவை கதைசொல்லி்யென அவளின் தந்தையர் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைப்பதும் அவளின் மூலம் கதைசொல்லி இந்த கதைகளைத் தெரிந்து கொண்டு வரலாற்று வெளியில் திக்கற்று அலைந்து கொண்டிருந்த எனது வாழ்க்கைக்குப் புதிய அர்த்தம் கிடைப்பதாக மகிழ்வதும் உணர்வுகள், மனங்கள் சார்ந்த பல யதார்த்தங்களை நமக்கு வெளிச்சப்படுத்துவதாக அமைகிறது. இங்கு மாதவனின் தாயின் முரண்பட்ட செயல்பாடுகள். சபீன் கதைசொல்லியோடு புணர்தல் – துறைமுகத் தொழிலாளியோடு உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்ளுதல், மாதவன் –  தேவகி – சபீன் உறவுகள், வளர்ந்த பிறகு மாதவனிடம் இருந்து விலகி இருக்க விரும்பும் பூமிகாவின் செயல் என எல்லாமே ஒருவித மனநோயின் வெளிப்பாடே என்பதை பிராய்டு உள்ளிட்ட உளவியலாளர்களின் கருத்துப்படி புதினத்தில் உறுதிப்படுத்துகிறார் ரமேஷ்.

 மேலும் புனைவில் முடிதிருத்தும் நாவிதர்களின் தொழில் அல்லது சேவை குறித்துப் பேசுகின்ற போது முடிதிருத்தி முகம் மழித்து குளிர்நீரைப் பீய்ச்சித் துடைத்து பவுடர் பூசி, கைவிரல்களுக்கு நெட்டி முறித்து, அக்குள் முடிநீக்கி எனப் பதிவு செய்யுமிடத்தில் யாரோ ஒருவனின் தாயோ தாரமோ கூட இப்படித் தொட்டு துடைத்திருக்க மாட்டார்கள் என்று குறிப்பிடுவது நம்மை ஒருகணம் மறுவாசிப்புக்கு உட்படுத்துகின்ற இடமாக உள்ளது. இங்கு இத்தகையதான ஒரு சமூகத்துக்கு நாம் கொடுக்கின்ற மரியாதை என்ன என்பதே முக்கியம்.

மாதவனைப் பார்த்து அவனது தந்தை குறிப்பிடுகிறபோது நீ ஒரு நாவிதன் நாய்க்குக் கூட குரைப்பதற்கு நாக்கு இருக்கிறது. உனது நாக்கு பிறக்கும் போதே அறுக்கப்பட்டு விட்டது. நாவற்றவன் தான் நாவிதன் என்பதோடு கல்வி உன்னை விடுதலை செய்யும் என்று குறிப்பிடுவதன் மூலம் ஒடுக்குதல் மற்றும் விடுதலையின் வரலாறும் உணர்த்தப்படுகிறது. இன்னோர் இடத்தில் வறுமையை மாதவனின் தாய் மூலம் பதிவு செய்கிறபோது அரசு மருத்துவமனைக்குச் சென்று மாதம்தோறும் ரத்தத்தை பணத்திற்கு விற்று அந்த காசில் சமைத்து சாப்பிடுபவள்.  ரிக்சாக்காரனுக்கு   மட்டும் உடம்பையும் விற்பவள் என்பதான பதிவு விளிம்பு நிலை சார்ந்த ஒரு யதார்த்தப்பதிவாக விளங்குவதும் கவனிக்கத்தக்கதாகின்றது.

மாதவன் தன் அக்காவின் இறப்புக்கு பிறகு அவனது வகுப்பு ஆசிரியர், வகுப்புத் தோழி உள்ளிட்ட பலரிடம் அக்காவின் சாயலைத் தேடுவதென்பதும் தெளிவான மனநோயின் பிரதிபலிப்பாக புனையப்பட்ட வார்த்தைகளாகின்றன. அக்கா செத்த நாளைப் பற்றி பேசுகின்றபோது திதியன்று அவளுடைய அறைக்குள் எப்படியோ எங்கிருந்தோ மூத்திரவாடை கமழத் தொடங்கி விடுகிறது. பெருங்காயமிட்ட மாங்காய் கத்தரிக்காய் முருங்கைக்காய் சேர்ந்த சாம்பாருக்கு இளம் மூத்திரத்தின் மணம் வந்து விடும் என்பதும், மாதவன் அக்காவின் இறப்பின் போது அவளின் சாம்பலிலிருந்து வேகாத ஒரு எலும்புத்துண்டை எடுத்து வைத்துக் கொள்வதும், பின்னர் பூமிதாவுக்கு முதல் பல் விழுந்தபோது அதை எடுத்து பத்திரப்படுத்துவதும், அது போலவே மாதவனின் அக்காள் தாயின் இறப்பினை மையப்படுத்தி மழை, கடலை கொலைக்கான ஒரு காரணியாகப் பார்ப்பதும் மனநோயின் வளர்நிலையாகவே பார்க்க முடிகிறது.

பழைய நினைவுகளைப் பகிரும்போதும் அத்தோடு ஒப்பிட்டுச் சமகால நிகழ்வுகளை பேசுகின்றபோதும் வெட்டுக்கிளி, தும்பி, தொட்டால் சுருங்கி, பெடிக்காய், பாம்பு, பேய்கள் முற்றாக அழிந்து விட்டன என்பதான பதிவும் ஆனால் இன்று போலீஸ் என்ற புதிய பேய்களின் நடமாட்டம் அதிகரித்துள்ளது எனும் கூற்றும் சில காவல்துறையினரின் மக்கள் விரோதச் செயல் சார்ந்த விமர்சனமாக அமைகிறது.

மேலும் புனைவில் ஓர் அப்பா ஓர் அம்மாவின் இறப்புக் குறித்த பதிவு அவர்கள் சாகும் முதிர் தறுவாயில் உயிர் போவதற்கு முன்பாகவே அப்பாவை தீயிலிட்டேன் என்பதும், அம்மாவை தூக்கிப் புதைத்துவிட்டேன் என்பதும் முன்னூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன். நானூறு  ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன் என்பது போன்ற பல வினோத சித்தரிப்புகளும், புனைவில் இடம்பெற்றுள்ளன. ஆக யதார்த்தம், விளிம்புநிலை, பின்நவீனத்துவம், பின் காலனியம், மாய உலகங்களை எழுப்புதல், புனிதங்களைக் கட்டுடைத்தல், மாற்றுக் கலாச்சாரத்தை முன்நிறுத்துதல் குடும்ப அமைப்பு என பன்மைத்துவமான விஷயங்களை அருமையான மொழிவளத்தோடு ரமேஷ் பிரேதன் இப்புனைவின் கதைகளின் வழியே நமக்குள் கடத்த முயன்றுள்ளார் என்பதே உண்மை.

*****

கட்டுரையாளர் – தமிழ் உதவிப் பேராசியர்
அரசு கலைக்கல்லூரி
பரமக்குடி – 623701

-முனைவர் சு. செல்வகுமாரன்

கவிதைமொழியின் சொற்பயன்பாடு பற்றிக் குறிப்பிடும் க. பூரணச்சந்திரன் “நடைமுறை ரீதியான எழுத்தாளன் சொற்களை பயன்படுத்தும்போது ஒரு வார்த்தைக்கு ஒரு அர்த்தம் மட்டுமே தரமுயலுவான். ஆனால் கவிஞனோ எத்தனை அர்த்தங்களை ஒரு சொல் தருகிறதோ அத்தனையையும் பயன்படுத்த முயற்சி செய்வான்.

    கவிதை மொழியைப்பற்றிய ஒரு தவறான கருத்து என்னவென்றால், கவிஞர் மிக அழகான, ஒலிநயத்துடன் கூடிய சிறப்பான சொற்களைப் பயன்படுத்துவார் என்பதுதான். உண்மையில் கவிஞர்கள் தேடுவது மிக அர்த்தப்பாங்கான – அர்த்தச்செறிவான சொற்களைத்தான். சொற்கள் சந்தர்ப்பத்திற்கேற்றவாறு பொருள் தருகின்றன. மொழியில் பல தளங்களும் விதங்களும் இருக்கின்றன. கவிஞன் எதை வேண்டுமானாலும் தேர்ந்தெடுக்கலாம். அவன் தேர்ந்தெடுக்கும் சொல் மிக உன்னதமானதாக – எளிமையானதாக அழகுத்தன்மை உள்ளதாக – அற்றதாக, ரொமான்ண்டிசத் தன்மை வாய்ந்தாக – யதார்த்தத்தன்மை கூடியதாக, பழங்காலச் சொல்லாக – புதிய சொல்லாக, கலைச்சொல்லாக – சாதாரணமாகப் புழங்குவதாக, ஓரிரு அசை கொண்டதாக – பல அசைகள் கொண்டதாக, எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.

ஒரு தளத்தில் இயங்கும் கவிதைக்கு வேறுஒரு தளத்திலிருந்து கூடச் சொற்கள் ஆளப்படலாம். இதைச் சிறப்பாகச் செய்தால் ஒரு வியப்பதிர்ச்சி உருவாக்கும். கவிதையின் ஆழத்தைக் கூட்டும். கவிஞனின் தொழிலே சொற்களை மேலும் மேலும் தேடிச் செல்வதும் கண்டுபிடிப்பதும்தான். அச்சொற்களின் இரகசியத் தொடர்புகள் புலப்படும் சமயத்தில் கவிதையின் ஆழமும் கனமும் கூடுகின்றன. வெடித்துச் சிதறும் ஒரு வெடிகுண்டின் அழுத்தத்தைப் போல அதில் அழுத்தம் கூடுகிறது.” 14 என்று குறிப்பிடுவது கவிதைமொழியின் இயக்கம் குறித்துப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

முல்லைக்கலிப் பாடல் (3) ஏறுதழுவுதல் பற்றியதான தோழியின் கூற்றாக அமைகின்றது. இப்பாடலில் ஏறுதழுவுதல் தொடர்பான நிகழ்வினைக் காணாதவரும் கண்டுகொள்கின்ற விதமாய் புலவர் காட்சிப்படுத்தும் விதம் படைப்பாக்க மொழிசார்ந்த ஆளுமையை வெளிப்படுத்தும் விதமாய் உள்ளது.

     “அவர் மிடை கொள
      மணிவரை மருங்கின் அருவி போல
      அணிவரம்பு அறுத்த வெண்காற் காரியும், ….” 15
     “ஓவா வேகமோடு உருத்துத் தன்மேல் சென்ற
      சேஎச் செவி முதற்கொண்டு, பெயர்ந்து ஒற்றும்….” 16

ஆயமகளிர் தங்களுக்குரிய பரண்களில் வந்தமர்கின்றனர். அப்போது தொழுவினுள் பசுக்களைப் புகச்செய்கின்றனர். அந்தப் பசுக்கள் பல்வேறு விதமாக அழகுபடவும், வன்மம் மிக்கதாகவும் விளங்குகின்றன. அவற்றினை காட்சிப்படுத்தும் புலவன் மலையினின்று வீழும் அருவி போல அழகின் எல்லை மீறிய வெள்ளிய கால்களை உடைய கரிய எருதுகளையும், விண்மீன்கள் பூத்து விளங்கும் அந்திவான் போல வெள்ளிய புள்ளிகள் கொண்ட வெள்ளை எருதுகளையும், இறைவனின் தலையில் சூடியுள்ள பிறை போல வளைந்த கொம்புகளை உடைய சிவந்த எருதுகளையும் பொருந்துகின்ற மாறுபாட்டினை உடைய வலிய பிற ஏறுகள் பலவற்றையும் தொழுவினுள் புகவிட்டனர் என்பதாக பதிவு செய்கின்றார். இன்னொரு இடத்தில் காயாம் பூக்கண்ணி சூடி ஏறுதழுவுகின்ற பொதுவன் ஒருவன் இடையறாத வேகத்துடன் கோபம் கொண்டு தன்னை நோக்கி வந்த சிவந்த நிறமுடைய ஒரு எருதினை அதன் செவியடியிற் பற்றிக் கொண்டு அதன் வலியை அடக்கிய அழகைத் தலைவிக்கு தோழி மூலம் காட்சிப்படுத்துகின்றார்.

      இதற்கு நல்லுருத்திரனார் ஒரு தொன்மத்தை ஒப்புமை செய்கின்றார். பகைவிடுத்த பிடரி மயிர் கொண்ட குதிரையை வாயைப் பிளந்து, கொன்ற சமயத்தில் மாயனும் இத்தகையனோ? என்று என் நெஞ்சம் அச்சம் கொண்டதாக தோழிக் கூறுவதாக அமைகின்றது. பாடல் ஆயர் வாழ்வியல் தொடர்பான பல விவரங்களை பதிவுசெய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. சுருங்கச் சொன்னால் அவையே முல்லைக்கலிப்பாடலின் அடிக்கருத்தியலாகவும் விளங்குகின்றது. ஆக முல்லைக்கலியைப் பொறுத்தமட்டில் கருத்தியலை அழகியல் உறுப்புக்களைக் கொண்டு காட்சிப்படுத்துகின்றவிதமுமே கவிதையினை வளமையுடையதாகவும், செழுமையுடையதாகவும் இனங்காணச் செய்கின்றது. அத்தோடு கவிதையில் இயல்பாய் அமைந்து விடுகின்ற உணர்ச்சியும், கட்டமைப்பும் கூட முல்லைக்கலிப் பாடலின் வளமைக்கு காரணமாக அமைகின்றன.

    முல்லைக்கலிப் பாடல் (4) தோழி, தலைவி கூற்றாக அமைந்துள்ள உரையாடல்களாகவே அமைந்துள்ளன. அவர்களின் உரையாடல்கள் வெவ்வேறான காட்சிப்படுத்தல்களை நிகழ்த்துகின்றன. பாடலின் முதல்பகுதி ஏறுதழுவுலுக்காக தொழுவத்தில் விடப்பட்ட வெவ்வேறு எருதுகளின் வலிமை குறித்தனவாகவும், வலிமையும் கொலைத்தன்மை மிக்கதுமான எருதுகளை அடக்கிவிடும் ஆயன் எத்தகைய சிறப்பு மிக்க ஆயர்குலத் தலைவியை அடையலாம் என்பதனையும் விவரணைவதாக அமைகின்றன.

   “அவ்வழி, முள்எயிற்று ஏர் இவளைப் பெறும், இது ஓர்
    வெள்ஏற்று எருத்து அடக்குவான்.
ஒள்ளிழை வாருறு கூந்தல் துயில்பெறும், ….”  17   

அதாவது, எருதுகள் நிறைந்திருக்கும் இந்தத் தொழுவத்தினிடத்தே நிற்கின்ற ஒப்பிடுதற்கு அரிதான பலம் பொருந்திய வெள்ளை ஏற்றின் கழுத்திலே கிடந்து அடக்குபவன் முள்எயிற்று அழகியான இவளைப் பெறுவான் என்பதும்,  கூரிய கொம்புகளை உடைய கார் என்று சொல்லக் கூடிய எருதின் சினத்தை அஞ்சாது தழுவி அடக்குபவன் ஒளிமிக்க அணிகலன்களையுடைய தலைவியின் நீண்ட கூந்தலிலே துயிலுகின்ற பாக்கியத்தைப் பெறுவான் என்பதும்,  குரால் நிறம் உடையக் கண்களைக் கொண்ட கொலைத்தொழில் மிக்க ஏற்றை அடக்குபவன் வெருவுதலையுடைய பிணை மானைப் போல பார்க்கும் வலிபடர்ந்த கண்களை உடைய இந்த நல்லவளைப் பெறுவான் என்பதும், மிகுதியான வலிமையுடைய சிவந்த எருதின்  சினத்தை அஞ்சாமல் அடக்கி ஆள்பவன், வரிபொருந்திய காதணியினையும், மூங்கில் போன்ற தோள்களையும் உடைய தலைவியுடன் துயிலுறுதலைப் பெறுவான் என்றும் ஆயர்கள் முறைப்படி அறிவித்தல் செய்து பல விண்மீன்கள்  சூழ்ந்த அழகிய சந்திரனைப் போலப் பல பெண்கள் சூழ்ந்திருந்த அந்தப் பரணிடத்தே தலைவியையும் அழகு நிரம்பியவளாக கொண்டு சேர்த்தனர் என்பதாகக் காட்சிப்படுத்தி நம் மனக்கண்ணில் நிறுத்தப்படுவதன் மூலம் தலைவியின் சிறப்பு  உணர்த்தப்படுகிறது.

 இங்கு ஆயர்குலப் பெண்கள் ஏறுதழுவல் மூலமாகத் திருமணம் செய்து கொடுக்கப்பட்ட நிலையினை விவரிக்கும் டாக்டார் மு.வ “ஏறுதழுவுதல் என்ற ஒரு வழக்கம் முல்லை நிலத்துக்கு உரியது. அது மற்ற சங்க நூல்களில் இல்லாமல் கலித்தொகையில் மட்டும் காணப்படுகிறது. அப்பகுதியில், ஆயர்களின் வீரமும் அஞ்சாமையும் விளக்கமாக எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன. ஆயர் குடும்பத்தில் பிறந்த ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்வதனால், அவளுக்கு உரிய கணவன் வீரம் மிக்கவனாக இருத்தல் வேண்டும். இன்ன காளையைத் தழுவி அடக்கவல்ல வீரனே அவளை மணப்பதற்கு உரியவன் என்று பலரும் அறியத் தெரிவிப்பது வழக்கம். அவ்வாறே வேறு குடும்பத்துப் பெண்களுக்கும் திருமண ஏற்பாடாக ஏறுகள் குறிக்கப்படும். இந்த ஏறுகளைத் தழுவி அடக்குவதற்கு வீரர்கள் காத்திருப்பார்கள். இதற்கு ஒரு நாள் குறிக்கப்படும் அன்று அஞ்சாமல் களத்தில் புகுந்து ஏறுகளை எதிர்த்து, அவற்றின் கொம்புகளால் குத்துண்டும் புண்பட்டும் வெற்றி பெறும் வீரர்களை அந்தந்தப் பெண்கள் மணந்து கொள்வார்கள். இவ்வாறு நிகழ்வதே ஏறுதழுவுதல் என்பது. இன்ன ஏற்றை அடக்கித் தழுவும் வீரனுக்கே உரியவள் இப்பெண் என்று பலமுறை சொல்லிப் பலர் அறியச் செய்யும் வழக்கம் இருந்திருக்கிறது.” 18  எனக் குறிப்பிடுவது முதன்மையானதாகும்.

மேலும் முல்லைக்கலிப் பாடல் (14) தலைவியை தலைவன் உரிய காலத்தில் வரைந்து கொள்ளாத நிலையில், தலைவியை அயலானுக்கு மணம்செய்து கொடுக்க வீட்டில் முயல்கின்றனர். அந்தத் தருணத்தில் தலைவி தோழியின் வாயிலாகத் தலைவனைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு வரைவு கடாவுகின்றாள். அப்பாடலின் இறுதிப் பகுதியாக இடம்பெற்றுள்ள

     “தருமணல் தாழப் பெய்து, இல் பூவல் ஊட்டி,
எருமைப் பெடையோடு, எமர் ஈங்கு அயரும்…” 19

என்னும்  வரிகள் ஆயமகளிரின் திருமணம் தொடர்பான நிகழ்வு அல்லது சடங்கில் பெண் எருமையின் கொம்பினை வைத்தல் என்பது இனவரைவியல் நோக்கில் ஆராயப்பட வேண்டிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக உள்ளது. அதனைப் போலவே ஆயர்குலப் பெண்களின் கற்பொழுக்கமும் வலியுறுத்தப்படுவது உணர்த்தப்படுகின்றது. இது குறித்து தம் கருத்தினை பதிவு செய்யும் ராஜ்கெவுதமன்,

     “(114) தலைவி கூற்றாக உள்ள பாடலாகும். ஆயர்குடிப் பிறந்த பெண் ஒருவனோடு மட்டுமே மணவாழ்க்கை உண்டு என்பதில் கௌரவம் கொள்ளுகிறாள்.

தலைவி தருமணல் தாழப்பெய்து வீட்டைச் செம்மண்ணால் பூசி பெண் எருமையின் கொம்போடு எமர் (வீட்டார்) இங்கு அயரும் பெரும்மணம் எல்லாம் தனித்து ஒழிய – (முன்னர்) வரிமணல் முன்துறையில் சிற்றில் புனைந்து ஆடிய ஆயத்தாரிலிருந்து நான் தனிநீங்கி அவனோடு புணர்ந்த ஒருமணம்தான் அறிவேன். இந்த உலகமே பெறினும் அருநெறி ஆயர்மகளிருக்கு இருமணம் கூடுதல் இயல்பு இல்லை. (என்று பிறர் வரைவு கேட்டுவந்த போது தலைவி கூறுகிறாள்.)

     ஆணுக்கு வீரம் மாதிரி, பெண்ணுக்குக் களவு மணம் புரிந்த ஒருவனே கணவன் என்ற மதிப்பீடு ஆகியுள்ளதை இங்கே காண இயலும். தொல்காப்பியம் கற்பு பற்றி வரையறுத்த நெறி இந்தியத் துணைகண்டம் முழுமைக்கும் உரிய நெறியாக இருந்தது.” 20

     முல்லைக்கலிப் பாடல்கள் நிறைந்த வர்ணிப்புகளைக்  கொண்டுள்ளன. அவை முல்லைநில மக்களின் வாழ்வில் முக்கியத்துவம் பெற்ற ஏறுதழுவுதல், குரவையாடுதல்,  ஆயர்குலப் பெண்களின் கற்புநெறி உள்ளிட்ட செய்திகளைத் தமிழ்ப் பண்பாட்டு முறையியலோடு வெளிப்படுத்துவது ஆகியன இதன் நோக்கமாகவும் கருத்தியலாகவும் அமைகின்றன. இங்கு பாடுபொருள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. அப்படியாயின் கவிதையின் வளத்திற்கு வெறுமனே அணிசார்ந்த அமைப்புகளும், மொழியும் மட்டுமே காரணியாக இருக்க முடியாது. மாறாக இலக்கியத்தின் அடிநாதமாக விளங்கக்கூடிய பாடுபொருளும் அதன்  வளமைக்கும் செழுமைக்கும் காரணியாக அமைவதை நாம் புரிந்து கொள்ளமுடிகிறது. ஆக கவிதையின் வளமை என்பது ஒரு பெருங்கடல் போன்று விரிந்தும் நீண்டும் செல்லத்தக்கது.

சான்றெண் விளக்கம்

1. வீ.அரசு – சங்க நூல்களின் காலம், ப – 7
2. சுந்தரபாண்டியன் . க – தமிழில் பொருளிலக்கண வளர்ச்சி, ப-24
3. நடராசன். இரா – செம்மொழிகள், ப – 8
4. டாக்டர், மு.வ, மொழி வரலாறு, ப – 330, முதல் பதிப்பு – 1952
5. ஜானதன் கல்லர் தமிழில் ஆர். சிவக்குமார் – இலக்கியக் கோட்பாடு, ப -112
6. தனிநாயகம் அடிகளாரின் படைப்புகள், ப – 341
7. தொல், அகத்திணை, பா – 5
8. தொல் – அகத்திணை – 1
9. ராஜ்கெவுதமன்- கலித்தொகை பரிபாடல் ஒரு விளிம்பு நிலை நோக்கு, ப-112
10. முல்லைக்கலி, பா 1:1-3
11. மேலது, பா – 1: 18-20
12. மேலது, பா – 1: 24-26
13. மேலது, பா – 101: 30 – 32
14. க. பூரணச்சந்திரன், கவிதையியல், ப – 73
15. முல்லைக்கலி, 3: 11-13
16. மேலது, 3: 50-51
17. மேலது, 4: 20 -28
18. மு.வ, முல்லைத்திணை, பக் – 13, 14
19. முல்லைக்கலி, பா-14:12-13
20. ராஜ்கௌதமன்- கலித்தொகை பரிபாடல் ஒரு விளிம்புநிலை நோக்கு, பக் – 121, 122

-முனைவர் சு. செல்வகுமாரன்                                  

முன்னுரை

எட்டுத்தொகை நூல்களில் சிறப்புக்குரிய ஒன்றாக விளங்குவது கலித்தொகை.  கலித்தொகையின் மொத்தப்பாடல்கள்-150 ஆகும். இவற்றுள் முல்லைக் கலிப்பாடல்கள்-17 (சோழன்நல்லுருத்திரன்), மருதக்கலிப்பாடல்கள்-35 (மருதன் இளநாகன்), குறிஞ்சிக்கலிப்பாடல்கள்- 29 (கபிலர்), பாலைக்கலிப் பாடல்கள் – 35 (சேரமான் பெருங்கடுங்கோ), நெய்தற்கலிப்பாடல்கள் – 33 (நல்லந்துவன்) என்பதோடு நெய்தற்கலிப் பாடிய நல்லந்துவனாரே ஒரு கடவுள்வாழ்த்துப் பாடலையும் பாடி இதனைத் தொகுப்பித்துள்ளதாக அறியமுடிகிறது. இக்கட்டுரையானது, கலித்தொகையில் முல்லைக்கலிப் பாடல்கள் முல்லைநில மக்களான ஆயர் வாழ்வினை கருத்தியல் மற்றும் காட்சிப்படுத்தல் ரீதியாக எடுத்துரைப்பதன் மூலம் எப்படி அப்பாடல்களை புலவர் கவிதைவளம் மிக்க பாடல்களாக உருவெடுக்கச் செய்துள்ளார் என்பதை ஆராய்கின்றது.

காலம்

ஒரு இலக்கியத்தை வாசிப்பதற்கும், புரிந்துகொள்வதற்கும் அது உருவாக்கப்பட்ட காலமும் சூழலும் மிகவும் அடிப்படையானது. அந்த வகையில் சங்க இலக்கிய உருவாக்கத்தின் காலம் குறித்த பார்வை நமக்குத் தேவையாய் உள்ளது. சங்க இலக்கியத்தின் காலம் குறித்து ஆய்வுசெய்த பேராசிரியர் ச. வையாபுரிபிள்ளை, கலித்தொகை, பரிபாடல், திருமுருகாற்றுப்படை ஆகிய மூன்று நூலினையும்  காலத்தால் பிற்பட்டதாக இருக்கலாம் என்று கருதுகின்றார். பேராசிரியர் கமில் சுவலபில் அவர்களும் கலித்தொகை, பரிபாடல், திருமுருகாற்றுப்படை ஆகிய மூன்று நூலினையும்  பழமையான சங்கப் பிரதிகளிலிருந்து நீக்கிவைக்க வேண்டும் என்கிறார். கருத்துநிலை, பாடலின் சொல் மற்றும் தொடர் அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இப்பிரதிகள் பிற பிரதிகளிலிருந்து வேறுபடுவதாக அவர் கருதுகின்றார் என்பதாக வீ.அரசு அவர்கள் தன் கட்டுரையில் எடுத்தாளுகின்றார். மேலும் இவை குறித்துத் தனது கருத்தினை முன்வைக்கும் வீ. அரசு சங்கப் பிரதிகளின் மேல்எல்லை கி.மு. 550 எனில் கீழ் எல்லை கி.பி 400 என்று கொள்ளலாம். ஆனால் கலித்தொகை, பரிபாடல், திருமுருகாற்றுப்படை ஆகியவற்றின் மேல்எல்லை கி.பி 5ஆம் நூற்றாண்டு எனில் கீழ்எல்லை கி.பி 9ஆம் நூற்றாண்டு வரை அமையலாம் என்பதாக தனது யூகத்தை முன்வைக்கின்றார். சங்க இலக்கியத்தில் இடம்பெறும் வெறியாட்டு, பலி, நடுகல் உள்ளிட்ட சடங்குகளின் அம்சங்களைக் கொண்டே அவர் இந்த முடிவுக்கு வருகின்றார். மேலும் சங்க இலக்கியத்தை எட்டுதொகை, பத்துப்பாட்டு என்ற நிலையில் வகைமைப்படுத்தும் அமைப்பு முறையினையே கட்டுடைப்பு செய்கின்ற பேராசிரியர் வீ. அரசு அவர்கள் அதனை,

“தொகுதி ஒன்று – நற்றிணை, குறுந்தொகை, அகநானூறு, புறநானூறு, ஐங்குறுநூறு, பதிற்றுப்பத்து

தொகுதி இரண்டு – பொருநராற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, குறிஞ்சிப்பாட்டு, மலைபடுகடாம், பட்டினப்பாலை, முல்லைப்பாட்டு, நெடுநல்வாடை, மதுரைக்காஞ்சி, சிறுபாணாற்றுப்படை

தொகுதி மூன்று – கலித்தொகை.

தொகுதி நான்கு – பரிபாடல், திருமுருகாற்றுப்படை” ¹

என்ற நிலைகளில் வரிசைப்படுத்துகின்றார். இதற்கு அவர் வைக்கும் சான்றுகளில் ஒன்றினை இங்குக் குறிப்பிடுவது அவரது கருத்தினை நாம் ஏற்புடையதாக்கிக்கொள்ள பெரிதும் உதவியாய் அமைந்திடும். வெறியாடல் சடங்கானது முதல் தொகுதியில் 36 இடங்களிலும், இரண்டாம் தொகுதியில் 3 இடங்களிலும், நான்காம் தொகுதியில் ஓர் இடத்திலும் இடம்பெற்றுள்ளதாகக் குறிப்பிடுகிறார். மூன்றாம் தொகுதியில் அதாவது கலித்தொகையில் இடம்பெறவில்லை என்பதாகவும் பதிவுசெய்கின்றார். இத்தன்மை கலித்தொகையின் காலம் பிற்காலமே என்பதனை ஓரளவு உறுதிசெய்து கொள்ள ஏதுவாகின்றது.

திணை

சங்க இலக்கியம் குறித்த ஆய்வுகளில் திணையும் அதன் உள்ளீடான முதல், கரு, உரிப்பொருட்கள் குறித்த இலக்கண நூற்களின் பாகுபாடும், அவைகளின் கருத்தியல் நிலையும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. அவற்றினைக் கருத்தில் கொள்ளாது, அல்லது உரிய காரணங்களின்றி முற்றிலும் மறுத்துச் சங்க இலக்கியம் தொடர்பான ஆய்வினைச் செய்ய இயலாது. நாம் எடுத்துக் கொண்டுள்ள கலித்தொகைப் பிரதியானது அன்பின் ஐந்திணையான முல்லை என்ற பாகுபாட்டில் இடம் பெறுவதாகிறது. இதற்குரிய முதற்பொருள் அதாவது நிலம் காடும் காடு சார்ந்த இடமாகவும், பெரும்பொழுது கார்காலமாகவும், சிறுபொழுது மாலை நேரமாகவும் சுட்டப்படுகிறது. கருப்பொருட்களான நீர் – காட்டாறு, மரம் – கொன்றை, குருந்தா, புதல், பூ – முல்லை, பிட, தளா, பறவை – காட்டுக்கோழி, விலங்கு –  மான், முயல், உணவு – வரகு, முதிரை, தொழில் – நிரை மேய்த்தல், பறை – ஏறுகோட்பறை, யாழ் (பண்) – சாதாரி, தெய்வம் – மாயோன் (திருமால்), தோன்றல் – ஆயன், ஆய்ச்சி, ஊர் – பாடி, சேரி என்பதாகவும், உரிப்பொருளாக – இருத்தலும் இருத்தல் நிமித்தத்தினையும் முல்லை திணைக்குரியனவாகத் தொல்காப்பியம் சுட்டுகின்றது. பிற இலக்கணநூல்கள் இவற்றோடு சிலவற்றை இணைத்தும் விரித்தும் கூறுவதனையும் காணலாம்.

“கைக்கிளை, மற்றும் பெருந்திணைகள் தொல்காப்பியம், இலக்கண விளக்கம், முத்துவீரீயம், தொன்னூல் விளக்கம், சுவாமிநாதம் போன்ற இலக்கண நூல்களில் அகமாகவும், புறப்பொருள் வெண்பாமாலையுள் புறமாகவும், வீரசோழியத்துள் அகப்புறமாகவும் இடம்பெறுகின்றன.

     நம்பியகப்பொருள் மற்றும் மாறன் அகப்பொருள் ஆகிய இரு நூல்களிலும் கைக்கிளையும், பெருந்திணையும் அகத்திணையியலில் அகமாகவும், ஒழிபியலில் அகப்புறமாகவும் சுட்டப்படுகின்றன. களவியற், காரிகை கைக்கிளையை அகப்புறம் எனக் கூறுகின்றது.”² என்பார்.

செம்மொழித் தகுதி – இலக்கிய வளம்

ஒரு மொழி செம்மொழித் தகுதியாக்கம் பெற்றிட அம்மொழியின் தொன்மையோடு அதன் இலக்கிய வளமும் முக்கியப் பங்களிப்பு செய்கின்றது. அந்த வகையில் தமிழ் செம்மொழித் தகுதிபெற்றிட சங்க இலக்கியங்கள் முதன்மைக் காரணியாய் விளங்கின என்றால் மிகையல்ல. அவ் இலக்கியங்களுக்கு அத்தகைய சிறப்பு என்ன என ஆராய்கின்றபோது அறிஞர்கள் ஓர் இலக்கியம் செழுமை அல்லது முழுமை பெற்றிட அதற்குத் தேவையான சில பொதுமைக் கூறுகளை அவ்இலக்கியம் கொண்டிருக்க வேண்டும் என வரையறை செய்கின்றனர். இதனைப் பாவணர் அவர்கள் ‘தொன்மை, முதன்மை, என்மை, ஒன்மை, இளமை, வளமை, தாய்மை, தூய்மை, செம்மை, மும்மை, இனிமை, தனிமை, பெருமை, திருமை, இயன்மை, வியன்மை’ எனப் பதினாறு நிலைகளில் வகைமைப்படுத்திப் பார்க்கின்றார். மணவை முஸ்தபாவின் கருத்தினைத் தனது கட்டுரையில் எடுத்தாளும் பேரா. மு. பழனியப்பன் அவர்கள் அவற்றை தொன்மை, தனித்தன்மை, பொதுமைப்பண்பு, நடுவுநிலைமை, தாய்மைப் பண்பு, பண்பாட்டுக் கலை அறிவு – பட்டறிவு வெளிப்பாடு, பிறமொழித்தாக்கமில்லாத் தன்மை, இலக்கிய வளம், உயர்சிந்தனை, கலை இலக்கியத்தன்மை, மொழிக் கோட்பாடு’ என வரையறை செய்கின்றார்.

உலகில் உயர் தனிச் செம்மொழித் தகுதிபெற்ற அரபி, சீனம், பிரெஞ்சு, ஸ்பானிஸ், சமஸ்கிருதம், ஜெர்மன், லத்தீன், பாரசீகம், ஹீப்ரு, கிரேக்கம் ஆகிய பத்து மொழிகளின் இலக்கிய வளங்களோடு தமிழின் தொன்மை இலக்கியங்களை ஒப்பிட்டு அணுகிய இரா. நடராசன் அவர்கள் தமிழ் மொழியைப்பற்றிக் குறிப்பிடுகிறபோது “தமிழ் உயர்தனிச் செம்மொழி மட்டுமல்ல. அது தொன்மை மொழிகளின் முடிசூடா ராணி. செம்மொழிகளிலேயே அதுதனித்த பல சிறப்புகள் கொண்டது. மற்ற எல்லா செம்மொழிகளுக்கும் முன்னதாக இலக்கண நூல்களைக் கண்டது தமிழ்.

விஞ்ஞானம், தத்துவம், இலக்கியம், கணிதம் என அனைத்துத் துறையும் செழித்த ஒரேமொழி” ³ என்று அதன் சிறப்பை எடுத்துரைக்கின்றார்.

செம்மொழி பற்றிப்பேசும் டாக்டர். மு.வ தனது மொழிவரலாற்று நூலில் ஓரிடத்தில் 1952லேயே “இன்று உலகச் செம்மொழிகளுள் ஒன்றாக மட்டும் கருதப்படும் தமிழ்மொழி, உலகப் பெருமொழிகளுள் ஒன்றாகக் கருதப்படும் நிலையையும் பெற்றிருக்கும்” ⁴ என்று குறிப்பிட்டிருப்பது அவர்களின் மொழி குறித்த ஆழ்ந்த பார்வையினையும், தமிழ்மொழியின் தன்னிகரற்ற சிறப்பினையும் உணர்த்திநிற்கின்றன. இன்னும், தமிழைச் செம்மொழியாக்குவதில் ஆரம்பம் முதலே குரல்கொடுத்த வி.கே. சூரிய நாராயண சாஸ்திரி, பூரணலிங்கம் பிள்ளை ஆகியோரின் கருத்தும், பார்வையும் கூட இங்கு முதன்மைக்குரிய ஒன்றாக எண்ணிப்பார்க்க வேண்டியதாகின்றது.

கட்டுரையின் மையமான இலக்கியவளம் என்பது இங்குக் கவிதைக்குரிய வளமாகவே இனங்காணப்படுகின்றது. கவிதையின்  உறுப்புகள் பற்றிக் குறிப்பிடும் திறனாய்வாளர்கள் கருத்து, கற்பனை, உணர்ச்சி, வடிவம் என்று நான்கினை மிகவும் அவசியமாக கருதுகின்றனர். அப்படியாயின் இவைகள் இல்லாது ஒரு கவிதை முழுமை பெற்றதாகவே வளம் மிக்கதாகவே அமைய இயலாது என்பது நினைவிற் கொள்ளத்தக்கது. எனவே இலக்கிய வளம் என்பதனை இலக்கியத்தின் உட்கூறுகளில் ஒன்றாக மட்டுமே நம்மால் பொருத்திப்பார்க்க முடியாது. கவிதை உருவாக்கத்தின் மையமாய்த் திகழும் புனைவு மொழியும், அந்த மொழியை உருவாக்குகின்ற, கட்டமைக்கின்ற, மொழியின் கூறுகளை அடுக்கிச் சொல்லுகின்ற, ஒரு படைப்பை முழுமைப்படுத்துகின்ற அல்லது படைப்பை நீட்டிச் செல்லுகின்ற ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் ஒரு படைப்பாளியின் சிந்தனைவளம், கற்பனைவளம், கருத்தியல் வளம், அழகியல் வளம் என்பன நிறைந்து கிடக்கின்றன. அவை இன்றிப் படைப்பு செழுமையான படைப்பாக, வளம் மிக்க படைப்பாக வெளிப்பட முடியாது என்பது இங்கு நினைவில் கொள்ளத்தக்கது.

கவிதையின் வளமையை நாம் தனிமைப்படுத்திப்பார்ப்பது கடினம். சுருங்கச் சொன்னால் கவிதை மொழியின் இயங்கியலாய் அதன் உள்ளீடாய் செயல்படுகின்ற கற்பனை, கருத்தியல், சிந்தனை, அழகியல் கூறுகள் படைப்பாளியின் அனுபவத் திரட்சியிலிருந்து வெளிப்படுகின்ற போதே ஒரு படைப்பானது உருவாக்கம் பெறுகின்றது. இத்தருணத்திலேயே படைப்பாளியிடமிருந்து உவமைகளும், உருவகங்களும், தொன்மங்களும், குறியீடுகளும், படிமக் காட்சிப்படுத்தல்களும், கதைசொல்லல் நிகழ்வுகளும் அவனால் உருவாக்கப்படுகின்ற படைப்பிற்குள் ஊடுருவிச் செல்கின்றன. ஒரு வகையில் சொல்வதானால் இந்த ஊடுருவலையும் படைப்பையும், படைப்பாளியையும் நம்மால் பிரித்தறிவது மிகவும் இயலாதது என்பதே சரியாக இருக்கும். அதுபோலவே ஒரு கவிதையை அதன் கட்டமைப்பு, கருத்தியல், அழகியல், நோக்கம், மொழி, ஒலி அமைப்பு ஆகிய ஏதேனும் ஓர் அளவுகோலை வைத்து வளம்மிக்க படைப்பு என்றோ, வளம்குன்றிய படைப்பு என்றோ வரையறுத்துவிடவும் முடியாது.

படைப்பு குறித்து விவாதிக்கும் ஜானதன் கல்லர் “இலக்கியத்தின் வள ஆதாரங்கள் மற்றும் உற்பத்தி நுணுக்கங்களைப் பற்றிய விவரணை என்ற விதத்தில் இலக்கியவியல் என்பது சொல்லணி வகைகளின் (Rhetorical figures) விவரணையாகக் குறுக்கப்படத்தக்கதல்ல. ஆனால் இலக்கியமொழி சார்ந்த எல்லா வகையான செயல்பாடுகளுக்குமான வளஆதாரங்களையும் ஆய்வு செய்யும் விரிவுபடுத்தப்பட்ட அணியிலக்கணத்தின் ஒருபகுதியில் பார்க்கப்பட முடியும்”⁵ என்னும் கருத்து ஏற்புடையதாகின்றது. மேலும் “இலக்கியம் வளர்ந்தெழுவதற்கு நிலைக்களனாக உதவும் பொருட்கள், மக்களும் இயற்கையுமே. இவ்விரு பகுதிகளையும் பிரித்து, இயற்கையை விடுத்து மக்களைப் பற்றியும் அல்லது மக்களை விடுத்து இயற்கையைப் பற்றியும் புலவர் பாடுவாரேல், அவ்விலக்கியம் குறைவுள்ள இலக்கியமாகவே விளங்கும். (There are two great subjects of poetry, the natural world and human nature. It is a terrible business for poetry when it is wholly employed on men or wholly employed on nature – Stop – ford Brooke) தமிழ்ப் புலவரோ, தம் புலமைத் திறனைக் காட்டுவதற்கு, முதற் பொருளாக மக்களையும், துணைப்பொருளாக இயற்கையையும் எடுத்துக் கொண்டனர். இயற்கையை தமிழ்ப்புலவர் கையாண்ட முறையில், வேறு எம்மொழிப் புலவரும் கையாண்டிலர்.” ⁶ என்னும் தனிநாயக அடிகளாரின் கருத்தும் இங்கு ஒப்புநோக்கத்தக்கதாகும்.

கலித்தொகையின் சிறப்பு – கவிதை வளம்

கலித்தொகையின் அமைப்புமுறை பற்றிக் குறிப்பிடும் பழம் பாடல் ஒன்று ‘கற்றறிந்தார் ஏத்தும் கலி’ எனப் பதிவுசெய்திருப்பதன் மூலம் கலித்தொகையினைப் பிற நூல்களிலிருந்து தனித்த சிறப்புடையதாக அடையாளப்படுத்திக் காட்டுகின்றது. அதுமட்டுமல்லாது எட்டுத்தொகை நூல்களில் யாப்பு அமைப்பினால் பெயர்பெற்ற இரண்டு நூல்களில் ஒன்றாகவும் கலித்தொகை விளங்குகின்றது. தொல்காப்பியர் அகப்பொருளில் அமைந்த பாடல்களைப் பாடுவதற்குரிய இரண்டு யாப்புகளில் ஒன்றாக கலியாப்பினை அடையாளம் காட்டுகின்றார். “கலியே பரிபாட்டு ஆயிருபாவினும் உரியதாகும் என்மனார் புலவர்” ⁷ கலித்தொகை ஏறுதழுவுதல் என்ற புறம்சார்ந்த வீரத்தை மையப்படுத்திப் பேசியிருந்தாலும் அதற்கு அடிப்படையாக அகம் விளங்குவதும் கலித்தொகையின் சிறப்புகளில் ஒன்றாக இனங்காணத்தக்கது. கலியாப்பு பலவாறாய் விளங்குகின்றது. அவற்றுள் ஒத்தாழிசை எனும் யாப்பு வகையில் பாடப்பெற்றவை கலித்தொகைப் பாடல்கள்.

சங்க அகப்பாடல்களில் கைக்கிளையில் அமைந்த பாடல்கள் கலித்தொகையில் மட்டுமே இடம்பெற்றுள்ளன.(கலி- 56,57,58,100) அவ்வாறே பெருந்திணைப்பாடல்களும் கலித்தொகையில் மட்டுமே இடம்பெற்றுள்ளன. (கலி-138-147) தொல்காப்பிய அகத்திணையியல் அகத்திணைகள் ஏழு எனச்சுட்டும்; “கைக்கிளை முதலாப் பெருந்திணை இறுவாய் முற்படக்கிளந்த எழுதிணை என்ப” ⁸ இவ்விலக்கணத்துக்குரிய இலக்கியம் கலித்தொகை ஒன்றே ஆகும். மேலும் பிற முல்லைப் பாடல்களில் இடம்பெற்றிராத ஏறு தழுவுதலைக் காட்சிப்படுத்தலும் கலித்தொகையின் முல்லைக்கலிக்குரிய சிறப்பாகக் கொள்ளத்தக்கன. முல்லைக்கலிப் பாடல்கள் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதுபோலப் பிற இலக்கியங்களுக்கு இல்லாத பல தனித்த சிறப்புகளை உடையன. இதனைப் பாடுபொருள் – கருத்தியல் அடிப்படையில் வகைமைப்படுத்திடும் பேராசிரியர் ராஜ்கௌதமன் “ஆயர்கள் ஏறுதழுவுதலும், குரவை அயர்தலும் (பா – 101,102,103,104,105,106), ஏறு தழுவியவழி களவு, களவு வெளிப்பாடு மற்றும் அறத்தொடு நிற்றலும் (107,111,114,115), கைக்கிளை-பெருந்திணை சார்ந்த அகப்புறத்தலைவன் தலைவியரான ஆயமகனும் ஆயத்தியும் பற்றிய இயல்பில்லா காமியமும் (108,110,112,113,116,117) என்பதாக மூன்று நிலைகளில் பிரித்து நோக்குகின்றார்” ⁹

முல்லைக்கலியைப் பொறுத்தமட்டில் அதில் இடம்பெறும் பாத்திரங்கள் (Character) ஆயர்குடியைச் சேர்ந்தவர்களாக உள்ளனர். இவர்களில் எருமைகளை வளர்ப்பவர்கள் கோட்டினத்தார், பசுவை வளர்ப்பவர்கள் கோவினத்தார், ஆடுகளை வளர்ப்பவர்கள் ஆட்டினத்தார் என்றும் சுட்டப்படுவதை அறியமுடிகிறது. முல்லைக்கலிப் பாடல் 101இல் ஆயர்கள் ஏறுதழுவுவதைத் தலைவிக்கு வெவ்வேறு நிலைகளில்  தோழி காட்சிப்படுத்துகின்றாள். இப் பாடலின் முற்பகுதி முல்லைநில மக்களின் நிலம்குறித்த ஒரு புறச்சூழலை நம் கண்முன் கொண்டு நிறுத்துகின்றது.

   “தளிபெறு தண்புலத்துத் தலைப்பெயற்கு அரும்பு ஈன்று,
முளி முதல் பொதுளிய, முட்புறப் பிடவமும்
குளி பட்டான் நிலையே போல் தடவுபு துடுப்பு ஈன்று…” ¹⁰

கார்காலத்தின் தொடக்கத்தில் பெய்த முதல்மழையில் நிலம் குளிர்ச்சியடைந்து செடிகளிடத்தே நிரம்ப அரும்புகள் தோன்றியுள்ளன. பிடவமலர்ச் செடியானது காற்றில் அசைந்தாடுகின்றது. அதனை கள்ளுண்டான் நிலைபோல அசைந்தாடுவதாகவும், அதன் மொட்டானது வளைந்த துடுப்பு போன்றது என்றும் புலவர் காட்சிப்படுத்துகின்றார். இந்த படிமச் சித்தரிப்பு சார்ந்த காட்சிப்படுத்தல் கவிதையை இங்கு வளமையுடையதாக்குகின்றது. இவற்றின் அழகியல்தனம் வாசகனைக் குறிப்பிட்ட படைப்பை விரும்பி வாசிக்க ஆர்வப்படுத்துகின்றது. அத்தோடு வாசகனின் மனத்தில் தான் கண்டுணர்ந்த அனுபவப் பொருள்களின் மூலம் எளிதில் பதிவுபெற்றுவிடவும் இந்த அணிவகைச் செயல்பாடுகள் காரணியாக அமைகின்றன. இதனைக் கவிதை வளமையின் ஒரு நிலையாக நாம் கண்டுணர முடிகின்றது.

தொடர்ந்து முல்லைக்கலிப்பாடலானது ஏறுதழுவுதலை எடுத்துரைக்கின்ற போது ஏறுதழுவுதலின் கடுமைசார்ந்த நிகழ்வுகள், புராணக்கூறுகளின் மூலம் காட்சிப்படுத்தப்படுவதும் முதன்மையான பதிவுகளாக விளங்குகின்றன.

     “அம்சீர் அசைஇயல் கூந்தற் கை நீட்டியான்
      நெஞ்சம் பிளந்து இட்டு நேரா நடுவண், தன்
      வஞ்சினம் வாய்த்தானும் போன்ம்.” ¹¹
    “படர் அணி அந்தி, பசுங் கட் கடவுள்
      இடரிய ஏற்று, எருமை நெஞ்சு இடத்து இட்டு
      குடர் கூளிக்கு ஆர்த்துவான் போன்ம்” ¹²
    “ஆர்இருள் என்னான் அருங் கங்குல் வந்து, தன்
      தாளின் கடந்து அட்டு, தந்தையைக் கொன்றானைத்
      தோளின் திருகுவான் போன்ம்;” ¹³         

அதாவது, முல்லை நிலத்து மலர்களைத் தொடுத்து கண்ணியாகச் சூடியிருந்த ஆயர் இளைஞர்கள், தாம் விரும்பிய பெண்களை அடைதல் பொருட்டும், தமது வீரத்தை வெளிப்படுத்துகின்ற விதத்திலும் தொழுவினுள் நுழைந்து இறைவனின் குந்தாலிப் படைபோன்று கூர்மையுடையதாய் சீவப்பட்ட கொம்புகளை உடைய ஏறுகளை அஞ்சாது தழுவுகின்றனர். அவ்வாறு ஏறுதழுவுகின்ற இளைஞர்களை எருதுகள் தம் கூரிய கொம்புகளால் குத்தி அவர்களின் குடலைச் சரியச் செய்கின்றன. அத்தோற்றமானது, அழகிய திரௌபதியின் கூந்தலிலே கை நீட்டிய துச்சாதனின் நெஞ்சைப் பிளந்து, பகைவர் நடுவே தன் வஞ்சினத்தை நிறைவேற்றிய வீமனைப் போன்றிருந்தது என்றும், ஊழி முடிவிலே, பசிய நிறத்தைத்தன் பாகத்தே உடையக் கடவுள், உயிரினங்களை அழிக்கும் எருமைக்கடா மீது ஏறிவரும் கூற்றுவனுடைய நெஞ்சைப்பிளந்து, குடரைக் காளிக்கு இட்டு அதன் வயிற்றை நிரப்புவது போன்றிருந்தது என்றும், கரிய இருள் என்றும் கருதானாய், நடுஇரவிலே வந்து, தன் தந்தையைக் கொன்றவனைத் தன் ஆற்றலின் வலிமையினால் தலையைத் திருகிய அசுவத்தாமனைப் போன்றிருந்தது என்றும் தோழியின் வாயிலாக புலவர் தலைவிக்கு காட்சிப்படுத்துகின்றார்.

     இங்கு பலம் பொருந்திய எருதுகளையும், பசுக்களையும் அடக்கி ஆளத்தெரிந்த வலிதிறன் மிக்க இளைஞன் ஒருவனையேத் தான் திருமணம் செய்து கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணங்கொண்டவளாய் விளங்கிடும் தலைவியின் எண்ணம் பிரதிபலிக்கப் படுகின்றது. மட்டுமல்லாது கடுமை நிறைந்த அந்த ஏறுதழுவல் காட்சியினைக் கண்ட தலைவியானவள் தான் விரும்பிய தலைவன், தன்னுடன் களவு மேற்கொண்டிருந்த தலைவன் ஒரு வேளை தனக்கு கிடைக்காமல் போய் விடுவானோ என்று கலக்கமுறுகின்றாள். அப்போது அங்கே நிகழக்கூடிய நல்ல பல நிமித்தங்களை எடுத்துக் கூறி தோழி தலைவியினை ஆற்றுப்படுத்துகின்ற விதம் முல்லைநிலத்துக்கே உரிய ஆற்றி இருத்தல் என்னும் கற்பு ஒழுக்கத்தை நினைவுபடுத்தும் விதமாய் உள்ளன.

     இங்கு மேற்காணும் பகுதிகளில் செம்மொழியின் கூறுகளாகக் கருதப்படும் தொன்மை, பண்பாட்டுக்கலை அறிவு – பட்டறிவின் வெளிப்பாடு, தனித்தன்மை, பொதுமைப் பண்பு போன்ற பல கூறுகளும் இடம்பெற்றிருப்பதை நாம் கண்டுணர முடிகிறது. இவை கவிதையின் தனித்த கூறுகளாக விளங்குபவை என்றாலும், அவை கவிதையைப் பொதுமை நிலையில் வளமைப்படுத்துகின்ற பன்முகப்பட்ட அடிப்படைக் கூறுகளாக விளங்குவன என்பதும் கவனத்திற்குரியது. இவை படைப்பாளியின் காலம், இடம், அனுபவம் என்பதோடு படைப்பு குறித்த புரிதலைப் பொறுத்து சற்றே மாறுபடுவதை நாம் காணலாம்.

[தொடரும்]

-முனைவர் சு.செல்வகுமாரன்

இலங்கை  மலையக மக்களின் வரலாறு நீண்ட நெடிய துயர வரலாற்றைக் கொண்டது. அம் மக்களின் வரலாற்றை ஐந்து நிலைகளில் வகைப்படுத்துவார் மலையக வரலாற்று ஆய்வாளர் சாரல் நாடன். அவை பிரிட்டீஸ் ஆட்சிக்குட்பட்ட காலம் (1820 -1919), உள்ளூர் ஆட்சிக்காகப் பரிசோதனை மேற்பட்டகாலம் (1921 -1947), சோல்பரி அரசியல் திட்ட காலம் (1948 -1977), சிறிமாவோ அரசியல் திட்ட காலம் மற்றும் ஜயவர்த்தனா அரசியல் திட்டகாலமாக (1978 -1986), காலத்தையும் 1986 க்கு பிறகு பிரேமதாசாவின் அரசியல் காலமாகவும் வகைமைப்படுத்துவார். இவ்வகைப்பாடானது அம்மக்களின் பிரச்சனைகளை அக்கால அரசியல் சூழலோடு பொருத்திப் பார்த்து புரிந்துகொள்ள உதவியாய் அமைகிறது.

மேற்சுட்டிய வகைப்பாட்டில் பிரிட்டீஸ் ஆட்சிக்குட்பட்ட முதற்காலக் கட்டப்பகுதி என்பது இம்மக்களின் இருண்ட காலம் என்றே கருதத்தக்கது. இக்கால கட்டத்தில்தான் தமிழகப் பகுதிகளிலிருந்து வறுமையில் வாழ்ந்த ஏராளமான தமிழ் மக்கள், பிரிட்டீஸ் அதிகாரிகளின் ஆலோசனைப்படி ஒப்பந்தக் கூலிகளாக காபி, தேயிலை தோட்டங்களில் வேலை செய்வதற்குக் கடல்வழியே கப்பலிலும், படகுகளின் மூலமாகவும் ஏற்றிச் செல்லப்பட்டு மலையகத்தில் கொண்டு சேர்க்கப்பட்டனர். எந்தவித அரசியல், சமூகப் பொருளியல், முன்னேற்றத்திற்குள்ளாகவும் உட்படுத்தப்படாத இம்மக்கள் எவ்விதப் பாதுகாப்பும் இல்லாமல் அடிமைகளாகவே வாழ்ந்து மடிந்து போயினர் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

ஆக ஈழத்தமிழர்கள், வரலாற்றில் மிகப்பெரிய கொடுமையை அனுபவித்தவர்களில் மலையகத் தமிழர்களும் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். இவர்களின் வாழ்வியல் வலியினை மலையகக் கவிதைகள் நிரம்பப் பதிவு செய்துள்ளன. குறிப்பாக சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் கவிதைகளும் தமிழோவியனின் கவிதைகளும் மட்டுமின்றி சமீபகாலத்தில் வெளிவந்த இசைபிழியப்பட்ட வீணை (2007) தொகுப்பின் மூலமாகவும் இதனை நாம் கண்டடைய முடிகிறது.

“வியர்வை வடித்து
கூலியாய் உழைத்து
வெறுமையுள் நலிந்து
வீழ்வது எல்லாம்
துயரக் கதையினும்
துன்பக்கதை – அதைத்
தொனிக்குதே பேரிகைத் (தப்பொலி)
துடி ஒலிக் குமுறல்”         (http.//inioru.com)

என்று மலையக மக்கள் உழைத்தும் எவ்விதப் பயனுமின்றி வறுமையில் உழலும் அவலத்தை சி. வேலுப்பிள்ளை இந்தக் கவிதையில் குறிப்பிடுகிறார். இது ஒருவிதத்தில் பாமர மக்களின் வாழ்வியல் அவலத்தைத் தமிழகத்தின் பட்டி தொட்டிகளில் எல்லாம் சென்றடையும் வண்ணம் கவிதை வடித்த பண்பாட்டுப் போராளி தோழர் ஜீவானந்தத்தின் அடர்த்தி மிகு மொழியினை  நினைவுபடுத்துவதாய் உள்ளது.

மலையக மக்களின் வாழ்வியலைப் பேசுவதில் தமிழோவியனின் கவிதைகளும் மிக முக்கியப் பங்களிப்பு செய்கின்றன. தமிழோவியனின் கவிதைகள் மலையக மக்களின் பன்முகப்பட்ட துயரினை, குறிப்பாக அவர்கள் ஒடுக்குதலுக்கு உள்ளாக்கப்படுவதை நுட்பமாக புலப்படுத்தக்கூடியன. ஆண்டாண்டு காலம் தம் வாழ்வைப் பணயம் வைத்துப் பெரும் முதலாளிகளுக்கும், இலங்கை அரசுக்கும் வருமானத்தை ஈட்டிக் கொடுத்த அம்மக்களில் பலருக்கு வாக்களிக்கின்ற உரிமை மறுக்கப்பட்ட அரசியல் துரோகத்தைப் பேசும் ஒரு கவிதை,

‘இன்று மிங்கே குடியுரிமை
வாக்குரிமை இழந்து நிற்கின்றோம்
நன்றி கெட்டோர் நாடற்றவர்
என்று கெடுத்ததால்
குன்றுகளில் உழைப்பவராய்த்
தின்று பிழைத்தோம்”          http://www.thinnai.com

என்று அவர்களின் மனவெளிப்பாட்டை பிரதிபலிக்கின்றது.

மலையக மக்களின் வாழ்வில் தேயிலை பறிப்பது பெண்களின் தொடர் பணியாகின்றது. மிக குறைந்த கூலிக்கு அதிக எடை பறித்தாக வேண்டிய அவலம் அவர்களை நெருடுகிறது. சிறு குழந்தைகளை வைத்திருப்பவர்களுக்கு இன்னும் அதிக நெருக்கடி. குழந்தைகளுக்கான எவ்விதப் பாதுகாப்போ, ஊட்டச்சத்து உணவோ அங்கு கிடையாது. எனினும் குழந்தைகளைக் காப்பாற்றியாக வேண்டும். அவர்களின் பசியாற்றியாக வேண்டும் எனும் நிலையில் அதிகாலையிலே நடந்தே மலையேறிச் சென்று இலைகளைப் பறித்து கையும், காலும் அசதியுறும் நிலையினை,

“பச்சிளங் குழந்தைகள் பிள்ளைகள்
பாதுகாக்கு மகத்தில் நிறுத்தி
உச்சிமலை முகடுகளில் கொழுந்தை
உடல் வியர்க்கப் பறித்து – நிறுத்தே
ஓட்டமும் நடையுமாய்ப் பிள்ளைகள்
உறங்கும் காப்பகம் வந்தே
ஊட்டுவார் பாலை அரைவயிறாய்
ஓடுவார் மீண்டும் மலைக்கே”    http://www.thinnai.com

என்று பதிவு செய்கிறது. இசை பிழியப்பட்ட வீணை தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள பல கவிதைகள் இம்மக்களின் உணர்வுகளை திறம்பட பேசியுள்ளன. பல கவிதைகள் மிகச்சாதாரண வெகுஜன மொழியிலேயே அமைந்திருப்பதைப் பார்க்கலாம். இசைபிழியப்பட்ட வீணை கவிதை தொகுப்பிற்கு முன்னுரை எழுதும் தினகரன்.  “எது கவிதை எனும் கேள்விக்கு ஒவ்வொரு கோட்பாடும் வேறுவேறு விலக்கணங்களைக் கூறமுடியும். எனினும் மலையகத்துக்கும் பொருத்தமான கவிதை வடிவங்கள் எவை என்றால் இங்குள்ள கவிதை வடிவங்களையும் முன்மொழிய முடியும். தமது இலக்கு வாசகர்களை எளிதில் சென்றடையும் நோக்கில் படைக்கப்பட்டுள்ள இக்கவிதைகள் எவ்வித கவிதாமேதாவிலாச விமர்சனங்களையும் பொருட்படுத்தாது பயணிக்கின்றன” (இசைபிழியப்பட்ட வீணை, ப – 3)

என்கிறார். இதனை ஒரு சரியான மதிப்பீடாகவே பார்க்கமுடிகின்றது. இத்தொகுப்பு மலையகமக்களின் உணர்வுகளைக் கவிதைரீதியில் அணுகி உணர்ந்து கொள்வதற்கு மிகவும் பயனுடையதாகிறது.

சந்திரலேகாவின் “கற்கள் – கவண்கள் – தாவீது… ஈழப்போரின் ஊடாகவும் ஈழத்தில் மலையக மக்களை இரண்டாந்தரப் பிரஜையாகப் பார்க்கப்படுவதை, நடத்தப்படுவதை பதிவுசெய்கின்றது. தன்னை வஞ்சிக்கும் முதலாளித்துவத்துக்கும், தம்மை அந்நியனாகப் பிரகடனப்படுத்தும் சிங்கள அரசு, மற்றும் இன்னபிற மக்களுக்குமாகத் தமது எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பதில் தீவிரம் காட்டுகின்றது.

“மூச்சு முட்ட முட்ட
உழைப்பை உறிஞ்சி விட்டு
நான் இந்த பூமிக்கு
அந்நியமானவன் என
அக்கிரம போர்க் கோஷமிட நீ
பூமியின் அவதார மில்லையே…..?
பிறந்தவன் மட்டும் தான்”      (இசைபிழியப்பட்ட வீணை, ப – 10)

என எதிர்தரப்பை கேள்விக்குள்ளாக்கும் கவிதை தொடர்ந்து தாவீதுக்கு கவணும் கற்களும்தான் வீர கவசம் குறிஞ்சியின் தாவீதுகளுக்கும் என்று பதிவு செய்யும் தொன்மம் சார்ந்த குறியீடு முதன்மை பெறுகின்றது. கவிதையில் எழுப்பப்படும் கேள்விகளும், முன்வைக்கப்படுகின்ற கருத்தியலும், மலையக மக்களின் போர்க்குணம் மிக்க எழுச்சியை உணர்த்துபவையாக உள்ளன. எல்லா இனமும் மனிதகுலத்தை மகிமைப்பவையே என்று குறிப்பிடும் கவிஞர் எனது நிலம், எனது மொழி, எனது இனம், எனது குருதியாவும் மாசுபடுகிறதெனில் மரணம் என்னால் விரும்பப்படுவது என்கிறார். மேலும், தோழர் கற்களைப் பொறுக்கு, கவண்களை உற்பத்தி செய், கவச வாகனங்களை, கண்ணீர்ப் புகையைக் கற்களால் வீழ்த்து என்பதாக உத்தரவு பிறப்பிப்பது போராட்டத்தின் தேவையையும் அதுவே விடுதலைக்கான வழி என்பதையும் வலியுறுத்துகின்றது.

இஸ்மாலிகாவின் “நலம் பிறக்க வேண்டும்” மலையக மக்கள் வாழ்வில் பெரும் துயரினை அனுபவிக்கும் பெண்களின் வாழ்வினையும், அம்மக்களின் வறுமையினையும் பறைசாற்றுகின்றது. மலையகத்தில் ஊதுகின்ற சங்கு மங்கையவள் வாழ்வில் பெரும் பங்கு. இலைத்தளிரைக் கொய்ய வந்து இங்கு இன்னல்படும் வாழ்வு வேறு எங்கு? தலைவாரிப் பொட்டிடவா நேரம்?; தலை முழுகி ஆகிறதிரு வாரம். முலையசைய முதுகில் பெரும் பாரம். முந்நாளில் செய்ததிந்தப் பாவம் என்பதாய் தொடரும் கவிதை,

“தலையெழுத்து கொழுந்தெடுக்க வேணும்
தவறாது மலைக்குச் செல்ல வேணும்
குலை நடுங்க குளிரில் வாடவேணும்
கூடைநிறையக் கொழுந்தெடுக்க வேணும்
இருள் விலக எழுந்து செல்லும் வேளை
இளங்குழந்தை அழுது சுற்றும் காலை
அருள் புரிய யாருமில்லா ஏழை
எதிர்காலம் என்பதோர் பாலை”   (இசைபிழியப்பட்ட வீணை, ப – 17)

என்று துயரங்களைத் தாண்டி வாழ்வில் தடம்பதிக்க விரும்பும் அம்மக்களின் அவாவினை புலப்படுத்துகின்றது.

‘காலமெல்லாம் கஷ்டத்தை அனுபவித்து ஜென்மதேசம் போகவேண்டு மென்றாலும் கூலியாள் சட்டம் குறுக்கே நிற்கிறது. சட்டத்தை அனுசரித்துப் போகிறதாயிருப்பினும் தகராறுகள் பலக் குறுக்கிடுகின்றன. கொஞ்சம் சுபாவத்தைக் காட்ட ஆரம்பித்தால் அடியும் குத்துந்தான் ஆதாயமாகிவிடும். அடிக்கும் குத்துக்கும் தப்பித்துக் கொள்ள முயன்றால் காவல் தண்டனைக்குட்பட வைத்துவிடுவார்கள்.

இலங்கைத் தீவின் செல்வ வளத்துக்கு மூலமாயிருந்து கொண்டிருக்கும் மலைத்தொடர்களுக்குச் செல்வோம். அங்கே தேயிலைப் பயிர்களை விருத்தி செய்து முறையே முதலாளிக்கும், நாட்டுக்கும், அரசாங்கத்துக்கும் செல்வத்தை வழங்கக்கூடியவர்கள் என்ன நிலையிலிருந்து வருகின்றார்கள் என்பதனைக் கவனிப்போமாயின் கண்களில் நீர் பெருகாமற்போகாது. அவர்கள் தேசத்தை விட்டுப் புறப்பட எண்ணிய தினம் முதல் தென்னிலங்கையிலிருந்து திரும்பிப் போகின்றவரை அவர்கள் அநேக கஷ்டங்களைச் சமாளித்துக் கொண்டு போக வேண்டியவர்களாய் இருக்கின்றார்கள். அங்கே சேகரித்துக் கொடுக்கும் தரகரின் கபட நாடகமோ வாய்விட்டுச் சொல்ல முடியாது. கங்காணியரின் தயாளச்சிந்தனையோ அளவிட வேண்டியதில்லை. கண்டக்டர்களின் அதிகாரமோ கணக்கிட வேண்டியதில்லை. சின்னதுரையின் சீரழிவோ செப்பவேண்டியதில்லை. பெரிய துரையின் கம்பீரமோ பேச வேண்டியதில்லை.” (மலையகத் தமிழர் வரலாறு, ஜீலை – 2011, பக் – 193,194.) என்கிறார் சாரல் நாடன்.

புனிதகலாவின் “சிறகுவிரி” தொன்மத்தின் மூலமாகப் பெண்ணியம் பேச விழைகின்றது. ஊழல் செய்தவனை உச்சியில் சுமந்து பெண்மையை ஈனப்படுத்திய நளாயினிப் பெண்ணாய் நீ நலமிழக்க வேண்டாம், கண்மூடிக் கணவன் பின்செல்லும் காவியச் சீதையாகவும் செயல்பட வேண்டாம். உன் சிறகுகளை நீயே சிதைத்துக் கொண்டு மரபுக் கூட்டுக்குள் அடைபட்ட காலம் மலையேறிப் போச்சு வெளியில் வா எனக் குரலை உயர்த்திப் பிடிக்கின்றது. மட்டுமின்றி அது என்ன உன் சிறகுகளில் புராணப் பிசுபிசுப்பு அறிவுச் சுடரொளியில் அதனை உலர்த்திக்கொள் என்பதுமான வரிகள் பெண் சார்ந்த மிகப்பெரிய மீட்டெடுப்பு முயற்சியாக அமைகின்றன.

“மலைகளேறி
மழையில் நனைந்து, விறைத்து
கொழுந்து சுமந்து, இறக்கிக்
களைப்போடு  வீடு வருகின்றேன்
வழமை போலவே
வழமைக்கு மாறாக
என்றாவது
ஒரு கோப்பை தேனீர் தந்து
அதிர்ச்சியின்பத்தால்
சிலிர்ப்பூட்ட
உன்னிடம் ஏனில்லை
என்னைப் பற்றிய சிறு எண்ணம்?”  (இசைபிழியபட்ட வீணை, ப – 24)

என்னும் கலைச்செல்வியின் கவிதை, பெண்ணிய ரீதியில் ஆணைக்கேள்வி கேட்கின்ற மிக முக்கியமான ஒரு கவிதையாகின்றது. மேலும் பரமேஸ்வரியின் தொழிலாளிப் பெண்ணின் சோககீதம், மலையகப் பெண்ணின் வரலாற்றை, துயரத்தை விவரிக்கின்றன. இரவு பசி மீதமிருக்கக் காலை பசியையும் சுமந்து கொண்டு தூரத்தே உயர்ந்து நிற்கும் பச்சை மலையை எட்டிப் பிடிக்கும் இளவயது தாய்க்குத் தேயிலையைக் கொஞ்சும் அளவிற்கு மழலையைக் கொஞ்ச நேரமில்லை. மாலை ஆகிடக் கூடையை முதுகிலும், குடும்ப பாரத்தை மனத்திலும் சுமந்திட வீடு வரும் அவளுக்கு பகல் முழுவதும் பட்டினியாய் வாடிய குழந்தையும், சாராயமே வாழ்க்கையாகி விட்ட கணவனுமே அங்கமாகிவிட்டனார். கூடையைச் சுமந்தே கூன் விழுந்ததால் முப்பது வயதிலே ஐம்பது வயதுத் தோற்றம். எனினும் அப்பெண்கள் முகமலர உலவுகின்றனர். ஏன் தெரியுமா பொறுப்பற்ற கணவனுக்குக் கள்ளும், தன் குழந்தைக்குக் கல்வியும் தன்னால் கிடைக்கப் பெறுகிறதென்ற மகிழ்ச்சியே என்பதாய் அக்கவிதை மலையகப் பெண்ணின் வாழ்வை யதார்த்தமாய் நகர்த்தி செல்கின்றது.

“இசைபிழியப்பட்ட வீணை” தொகுப்பில் பன்முகப்பட்ட கவிதைகள் இடம் பெற்றுள்ளன. எனினும் பெரும்பாலான கவிதைகள் அறிவுத்துறை சார்ந்தோ, கோட்பாடுகள் சார்ந்தோ எழுதப்பட்டவை அல்ல. முற்றிலும் மனித யதார்த்த வாழ்வின் ஊடாக எழும் பதிவுகளும் கேள்விகளுமாகவே உள்ளன. பொதுவாக பெண்ணெழுத்தில் மனைவி கணவனையும், அக்காள் தம்பியையும், பிள்ளை தந்தையையும் ஆணாதிக்க கேள்வியால் அதிரச் செய்யும் நிலையில் இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள “அப்பா” கவிதை அப்பாவை அப்பாவாகவே பார்ப்பதென்பதும், ஒரு பொறுப்புமிக்க ஆணுக்கான அங்கிகாரத்தை வழங்குவதும் முக்கியமானதாகிறது.

“தாய் என்னைக் கருவில் சுமக்க
நீங்கள் என்னைத்
தோள்மீது சுமக்க
தோழனாக்கினீர்கள்
நீங்கள் என் தந்தையானதற்கு
நான்
பெருமை பட்டுக் கொள்கின்றேன்
எந்நாளும்”         (இசைபிழியபட்ட வீணை, ப – 42)

என்பதாகத் தொடரும் கவிதை ஒரு தந்தையின் மன தைரியத்தை, சிக்கலான காலகட்டங்களில் முடிவுகளை எடுப்பதில் தந்தையிடம் இருந்த உறுதிப்பாடு, குழந்தையின் பாதுகாவலனாய், வாழ்க்கையைச் சொல்லிக் கொடுப்பதில் ஆசானாய் விளங்கியமையை அடையாளப்படுத்துகிறது.

மலையகத் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளிகளுக்குத் தோட்டத்தை, தொழிலை மேற்பார்வை செய்யும் கங்காணிமார்களால் பாலியல் தொல்லை ஏற்படுவது அதிகம். இவை குறித்த துயரினை மலேசியத் தோட்டப்புற பாடல் ஒன்று

“கங்காணி
வேகமுடன் ஓடிவந்து
தாவணியைத் தொட்டாண்டி – கைக்குத்
தங்க காப்புத் தரேன்னு சொல்லி
கையப் புடிச்சி இழுத்தாண்டி” (புலம்பெயர்ந்த தமிழர் வரலாறும் வாழ்வியலும், ப – 68)

என்பதாகப் பதிவு செய்திருப்பதை முரசு நெடுமாறன் தனது கட்டுரை ஒன்றில் எடுத்தாள்வதைப் பார்க்கமுடிகிறது.

“வேலை நிறுத்தம்
காலை முதல் மாலை வரை
மணிக்கணக்கில் போராடிப்
பயனேதும் இல்லை
மாத முடிவில்
வருமானம் இன்றி
வறுமையில் குன்றி
துயரால் வாடும்
பிறவிகளாய் நாம்
என்று தான் ஒழியும்
அதிகாரிகளின் குரூர நோக்கம்
அன்று தான் தீரும் எம்
மக்களின் ஓலம்”   (இசைபிழியபட்ட வீணை, ப – 67)

எனும் மலையகப் பெண் கவிஞர் சரஸ்வதியின் “ஏழைகளின் ஓலம்” கவிதை அதிகாரிகளின் தவறான அணுகுமுறைகளால் ஏற்படும் போராட்டங்களும், அப்போராட்டத்தினால் பாதிக்கப்படும் மக்களின் நிலையினையும் புலப்படுத்துகின்றது. மேலும் சந்தாப் பணம் வாங்க மட்டும் சங்கங்கள், வாக்கு வாங்க மட்டும் கட்சிகள் என்னும் இரா. வனிதாவின் கூற்றும், முதலாளிமார் கைகள் செழிக்கின்றன. முதலானவர் வயிறுகள் வரள்கின்றன என்னும் வே. சசிகலாவின் கவிதை வரிகளும் மலையக மக்களின் வலி நிறைந்த வாழ்வினைப் பன்முகப்பட்ட யதார்த்தங்களோடும், விமர்சனங்களோடும் முன்வைப்பதைக் காணமுடிகின்றது. எனினும் இத்தகைய நெருக்கடியான மலையக மக்களின் வாழ்வியல் குறித்த பதிவினை ஈழத்தில் பெயர்பெற்ற நிலையில் கவிதை எழுதிக் கொண்டிருக்கக் கூடிய வ.ஜ.ச. ஜெயபாலன், சேரன், தீபச்செல்வன் போன்றோர் குறிப்பிடும் படியாகக் கவிதைகளில் பதிவு செய்யவில்லையோ என்பதும் ஐயமாகவே உள்ளது. ஆக ஈழத்து மலையக மக்களின் வாழ்வு என்பது இன்று கேட்பாரற்ற நிலையில் கொழுந்தெடுப்பதை மட்டுமே தலைவிதியாகக் கொண்டு பிறந்திருப்பதை மலையகக் கவிதைகள் உறுதிசெய்வதாய் உள்ளன.

****************

தமிழ் உதவிப்பேராசிரியர், அண்ணாமலைப் பல்கல்கலைக்கழகம்
தற்போது பணியிட மாற்றம் காரணமாக அரசு கலைக்கல்லூரி,
பரமக்குடியில் பணியாற்றுகின்றேன்.