Blog

க. பாலசுப்பிரமணியன்

போதுமென்ற மனமே…

“போதும் என்ற மனமே புன்செய்யும் மருந்து” என்பது பழமொழி. ஒரு மனிதனுக்கு எந்தத்  தேவையையும் தனக்கு வேண்டிய அளவு மட்டும் பெற்றுக் கொண்டு, பின் “இது போதும், இதற்கு மேல் எனக்குத் தேவையில்லை” என்ற மனம் வருமானால் அவனுக்கு வாழ்க்கையில் எந்தப் பிரச்சனையும் வருவதில்லை. ஆனால் தேவைகளுக்கு மேலும் வேண்டி நிற்பானேயாயில் அவன் தேவைகள் என்றும் பூர்த்தி அடைவதில்லை. இன்னும் வேண்டும் இன்னும் வேண்டும் என்றும், இதுவும் வேண்டும், அதுவும் வேண்டும் என்றும் மனம் சஞ்சலத்தில் உழன்று வேதனைக்கு வித்திடுகின்றது.

வாழ்க்கையில்  ஒரு நல்ல செல்வ  நிலையில் இருப்பவனும். இல்லாத பாட்டுப் பாடி துயருறுகின்றான். ஒரு மன நோயாளியைப் போல் வாழ்கையை வாழுகின்றான்.

இந்த ஆசையினால் ஏற்படும் துன்பத்திலிருந்து நம்மைக் கத்தட்டுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்தும் வள்ளுவரோ கூறுகின்றார்:

ஆரா இயற்கை அவாநீப்பின் அந்நிலையே

பேரா இயற்கை தரும்

ஒரு முறை அரசனைப் பார்க்க நினைத்த  ஒரு சாது அரசனைச் சந்தித்தால்  தனக்கு வேண்டிய பொருள் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் . அரண்மனையை நோக்கிச் செல்லுகின்றார். அங்கே அந்த அரசர் பிரார்த்தனையில் அமர்ந்திருக்கின்றார். அந்தப் பிரார்த்தனையின்போது அவர் இறைவனிடம் தனக்கு மேலும் செல்வங்களை வாரி வழங்குமாறு வேண்டுகின்றார்.

இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த சாது மௌனமாகத் திரும்பி விடுகின்றார். பிரார்த்தனையை முடித்த அரசர் அந்த சாதுவைப்  பார்த்து “என்ன வேண்டும்? ஏன் திரும்பிச் செல்லுகிறீர்கள்?” என்று கேட்கின்றார்.

அந்த சாது  அரசனைப் பார்த்துச் சொல்கின்றார். “நான் ஏழை. உங்களிடம் உதவி கேட்டுச் செல்லலாம் என்று வந்தேன். ஆனால் இங்கு என்னை விட ஒரு பெரிய  ஏழையைக் கண்டேன். ஆகவே  நீங்கள் யாரிடம் உதவி கேட்கிறீர்களோ நானும் அதே இறைவனிடமே உதவி கேட்டுக்கொள்கிறேன்”  என்று பதிலளிக்கிறார்.

ஆகவே நம்மில் பலரும் நம்மிடம் தேவைக்கு அதிகமான பொருள்கள் இருந்தாலும் ஒரு பிச்சைக்கராரைப் போல் வாழ்கின்றோம். இந்த நிலையை திருமூலர் மிக அழகாக விளக்குகின்றார்

புடவை கிழிந்தது போயிற்று வாழ்க்கை

அடையப்பட்டார்களும் அன்பிலரானர்.

கொடையில்லை கோளில்லை கொண்டாட்டமில்லை

நடையில்லை நாட்டில் இயங்குகின்றார்களே.

எல்லாம் இருந்தும் தனக்கும் எதுவுமில்லையென நினைத்து வாழ்பவர்கள் ஒரு நடைப்பிணத்திற்கு சமமானவர்கள் என்று அறிவுறுத்துகின்றார்  ஆகவே, போதுமென்ற மனமே ஒருவனுக்குச் செல்வச்சிறப்பைக் கொடுக்கின்றது. இதைவிட ஒரு அழகான அறிவுரையை நாம் வேறே எங்கு கேட்க முடியும்?

இதே கருத்தை தன் உள்ளத்தில் நிறுத்தி நிலையற்ற வாழ்விற்க்காக ஏங்கும் மக்களைப் பார்த்த பட்டினத்தாரோ வருந்துகின்றார்

நீர்க்குழி வாழ்வைநம்பி நிச்சயமென் றேஎண்ணிப்

பாக்களவா மன்னம் பசித்தோர்க் களியாமல்

போர்க்களெம தூதன் பிடித்திழுக்கு மப்போது

ஆர்ப்படுவா ரென்றே யறிந்திலையே நெஞ்சமே.

எவ்வாறு வேண்டாமையை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்? அதனால் பயன்தான் என்ன?  அதனால் நமக்கு அமைதியும் இன்பமும் கிடைக்குமா? இத்தனை கேள்விகளுக்கும் விடையாக அமைகிறது வள்ளுவரின் இந்தக் குறள் :

வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம் ஈண்டில்லை

யாண்டும் அஃதொப்பது இல்.

(தொடரும்)

க. பாலசுப்பிரமணியன்

ஒலிஅதிர்வுகளும் கற்றலும்

கேள்வி அறிவைப் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் உலகின் பல நாடுகளில் செய்யப்பட்டு வருகின்றன. இதிலிருந்து வரும் பல குறிப்புகள் கற்றலைப் பற்றிய நமது முந்திய கருத்துக்களை மாற்றியும் அவைகளில் பலவற்றுக்கு உயிரூட்டியும் வருகின்றன. உதாரணமாக, பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக ஆசிரியர்களிடமிருந்தும் குருக்களிடமிருந்தும் கேள்வி அறிவின் மூலமாகவே  (oral communications) கற்றல் நடைபெற்று வந்ததது. இதில் கேட்கும் கருத்துக்கள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டு அவை மூளையில் நினைவாற்றலாக மாறி வாழ்க்கை முழுவதும் தங்கள் பரிமாணங்களை உயிர்ப்பித்துக்கொண்டிருந்தன. கேள்வி  அறிவால் பெறப்படும் அறிவுத்துகள்கள் சில நேரங்களில் சொற்ப காலத்தில் வலுவிழந்து போய்க்கொண்டிருந்தன (volatile memory). சில புதுப்பிக்கப்பட்டு குறுகிய காலகட்டத்திற்கு  தாக்கங்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்தன (short-term memory). மற்றும் சில நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்து நிரந்தர நினைவாக (Long-term memory)அமைந்து விடுகின்றன. இதைப் பற்றிய ஆரய்ச்சிகள் கேட்டலுக்கும் -நினைவாற்றலுக்கும் உள்ள தொடர்பினைப் பற்றிய சில உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவந்தன.

இதன்படி உணர்ச்சித் தாக்கங்கள் உள்ள உந்துதல்கள் (Emotionally Competent Stimuli) மூளையின் நினைவாற்றல்களில் ஆழமாக வேரூன்றி இருப்பதாகவும் கற்பவர்களின் நினைவுகள் (memory), அறிவுப் பரிமாணங்கள்(cognitive parameters), செயல்கள் (Skills and actions) மற்றும் பதில்கள் (responses) ஆகியவை இந்த உணர்ச்சித் தாக்கமுள்ள ஒலி உந்துதல்களால் சிறப்புறுவதாகவும் சொல்லப்படுகின்றன. ஆகவே ஒரு ஆசிரியர் ஒரு பாடத்தையோ அல்லது ஒரு கருத்தையோ அல்லது ஒரு விளக்கத்தையோ உணர்ச்சி பூர்வமாக சொல்லிக்கொடுக்கும்பொழுது அவை கற்பவர்கள் நினைவில் ஆழமாகப் பதிவது மட்டுமின்றி அவர்கள் கருத்துக்களிலும் கருத்துக்களின் மேலாண்மையிலும் பெரிய தாக்கத்தை (Behavioural modifications) ஏற்படுத்தி மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதற்கான செயலாக அமைகின்றது. இதை ஆசிரியர்கள் கருத்தில் கொண்டு தங்கள் வகுப்பறைச் செயல்முறைகளை மாற்றியமைத்தால் அதன் விளைவுகள் பயனுள்ளதாகவும் வெற்றிகரமாகவும் அமையும் என்பதில் சற்றும் ஐயமில்லை,

பல நேரங்களில் ஆசிரியர்கள் கவிதைகள், பாடல்கள், நாடகங்கள் ஆகியவற்றை நடத்தும் பொழுது அதிலுள்ள பாத்திரமாகவே மாறுவதை நாம் பார்த்திருக்கின்றோம். ஆங்கிலக் கவிஞர் wordsworth அவர்களின் Daffodils என்ற மலரைப் பற்றிய கவிதையை எங்கள் ஆசிரியர்  நடத்திய பொழுது அந்த மலரைப் போலவே ஆடியதையும், தமிழ் பேராசிரியர் கம்ப ராமாயணத்தில் குகனைப் பற்றிய படலத்தில் குகனாகவே மாறியதையும் நினைவில் கொள்ள முடிகின்றது.

இதனால்தான் வகுப்பறை என்பது ஒரு நாடக மேடை என்ற கருத்தும் நிலவுகின்றது. இங்கே ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் கருத்துப் பரிமாற்றத்தில் நடிகர்களாகவும், பாடலாசிரியர்களாகவும், பாடகர்களாகவும் உருவாகின்றனர் என்ற கருத்து பல மேலைநாடுகளில் இன்னும் கருதப்படுகின்றது.

அது மட்டுமல்ல, கேள்வி அறிவு ,ஆசிரியர்கள் மட்டுமின்றி மாணவர்களிடையே ஏற்படுகின்ற கருத்துக் பரிமாற்றங்களாலும் (Interactive peer learning ) வலுப்படுகின்றது. ஆகவே வகுப்பறைகளிலும் அதன் வெளியிலும் நடத்தப்படும் பாடங்கள் கருத்துக்களின் பரிமாற்றங்களை வலுப்படுத்தும் வண்ணம் சூழ்நிலைகள் உருவாக்கப்படவும் மேம்படுத்தப்படவும் வேண்டும். கற்றலில் இந்த சமநிலை கருத்துப் பரிமாற்றமாகளால் ஏற்படும் நன்மைகளை பற்றி வெகுவாக கூறப்பட்டுள்ளது.

இந்த ஒலிவடிவங்கள் எவ்வாறு நமக்குத் தேவையான கருத்தையோ பொருளையோ தருகின்றன என்பது பற்றிய மூளை நரம்பியல் ஆராய்ச்சிகள் கருத்துத் தெரிவிக்கின்றன. பொதுவாக ஒலி அலைகள் காதுகளின் செவிப்பறைகளைத் தாக்கும் பொழுது அவை நுண்ணதிர்வுகளாக மட்டும் இருக்கின்றன. காதுகளுக்கு அதன் மொழி, பொருள்  மற்றும் மற்ற கருத்து வண்ணங்கள் தெரிவதில்லை.

ஒலி அதிர்வுகள் தரும் சுருதி, குரல், வளம், ஏற்ற தாழ்வுகள் போன்றவை காதிலிருந்து நரம்புகள் வழியாக மூளையின் பல பாகங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு அங்கு அவை பரிசீலிக்கப் பட்டு, மூளை நினைவுகளில் உள்ள பழைய அறிவுத்துகள்களோடு ஒப்பிடப்பட்டு நமக்கு புலப்படுகின்றது. அப்பொழுது அந்த ஒலி எந்த மொழியைச் சார்ந்தது, எப்படி ஒலிக்கின்றது, அதன் உட்பொருள் என்ன, எந்த நோக்கத்தில் சொல்லப்படுகின்றது, எப்படிப்பட்ட உணர்வுகளோடு அது இணைந்து வருகின்றது என்ற பல கருத்துக்களை மூளை நமக்குத் தருகின்றது. இந்த கருத்துக்கள், உணர்வுகள் ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் தனிப்பட்டவை. ஆகவே எந்த இரு நபர்கள் கேட்கும் வார்த்தைகளுக்கான ஒரே பொருளை ஒரே மாதிரி ஒரே தன்மையில் பெறுவது என்பது  ஒரு விந்தையான செயல். இந்த நிகழ்வுகள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனிப்பட்டதாக இருப்பதால் ஒரே நிகழ்வை இரு மாணவர்கள் வெவ்வேறு விதமாக பொருள் கொள்ள வாய்ப்புக்கள் உண்டு. இது கற்றலில் சமநிலையை ஏற்படுத்துவதற்குத் தடங்கலாக இருக்கவும் வாய்ப்புக்கள் உண்டு. ஆகவேதான் ஆசிரியர்கள் ஒரே கருத்தை பல விதமாக எடுத்துச் சொல்லும் பொழுது அதன் விரிவாக்கங்கள் புரிதலுக்கும் அறிதலுக்கும் இடையே உள்ள தூரங்களை குறைக்க உதவும்.

மூளை நரம்பியல் மற்றும் கற்பியல் பற்றிய வல்லுநர்கள் பொதுவாக “அர்த்தங்கள் கொள்வதை ” (Meaning Making) மூளையின் ஒரு மிகப்பெரிய சாதனையாகக் கருதுகின்றனர். இந்தச் செயலுக்கு மூளையின் பல பகுதிகள் பல விதங்களில் ஒருங்கிணைந்து ஒத்துழைத்துச் செயல்படுகின்றன. இந்தச் செயலில் மூலையில் உள்ள “கண்ணாடி நியூரோன்களின் ” (mirror neurons) பங்குகள் பற்றியும் ஆரய்ச்சிகள் நடந்து வருகின்றன.

இதைத்தவிர, சொல்லப்படும் வார்த்தைகள் எவ்வாறு மூளையில் தாக்கம் ஏற்படுத்தி செயல்களை பாதிக்கின்றன, செயல்களை ஊக்கப்படுத்துகின்றன, செயல்களில் மாற்றங்கள் கொண்டுவருவதற்கு உதவியாக இருக்கின்ற்ன என்பது பற்றிய ஆராய்ச்சி “நரம்பியல் மொழி நிரலாக்கங்கள் ” *(Neuro -Linguistic Programing) என்ற தலைப்பின் கீழ் உலகத்தின் பல நாடுகளில் செய்யப்பட்டு பயிற்சியளிக்கப் பட்டு வருகின்றது.

ஆகவே கற்றலில் கேட்டல் என்பது ஒரு தலையாய செயல். இதுபோன்று படித்தல் என்ற செயல் எவ்வாறு கற்றலுக்கு உதவுகின்றது என்பதைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.

(தொடரும்)

நிர்மலா ராகவன்

என்னைப்போல் உண்டா!

இரண்டே வயதான குழந்தை அவள். எந்த ஒரு புதிய உடையையோ, சட்டையையோ அணிந்தபின், ஓடிப்போய் கண்ணாடிமுன் நின்று அழகு பார்த்துக்கொள்வாள்.

இன்னொரு குழந்தை, ஒரு முறை தலைமயிரை வெட்டிக்கொண்டு வந்ததும், `அழகா இருக்கியே!’ என்று எல்லாரும் பாராட்ட, தினசரி தானே வெட்டிக்கொள்ள ஆரம்பித்தாள்! வீட்டிலிருந்த கத்தரிக்கோல்கள் எல்லாவற்றையும் ஒளித்துவைக்க நேர்ந்தது!

பண்டைக்காலத்தில் கிரேக்க நாட்டில் வாழ்ந்த நார்சீஸஸ் (Narcissus) என்பவன் நீரில் தெரிந்த தனது பிம்பத்தைக் கண்டு சொக்கிப்போய், நகராது அதையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தானாம். நாளடைவில், ஒரு மலராகி விட்டானாம்! இது காதில் பூசுற்றும் வேலையோ, என்னவோ, ஒரு பூவிற்கு இன்றளவும் அவன் பெயர்தான்.

சிறுகுழந்தை, `உலகமே தன்னைச்சுற்றித்தான் இயங்குகிறது!’ என்பதுபோல் நடந்துகொள்வது இயற்கை. வளர்ந்த பின்னரும் அப்படியே இருப்பவர்களுக்கு நார்சீஸிஸம் (Narcissism) என்ற தன்மை இருப்பதாகப் பெயர். இது அளவுக்கு மீறினால், ஒருவித மனநோயாகிறது.

`நான் தவறே செய்யமாட்டேன்!’ என்று கடவுளைப்போல் தன்னை நினைக்கும் ஒருவன், `நான் செய்வதெல்லாம் சரிதான்!’ என்று அலட்டிக்கொண்டு, அவன் சொல்லிலோ, செயலிலோ குற்றம் கண்டுபிடிப்பவர்களை எதிரியாகப் பாவித்து நடத்துவது நார்சீஸிஸம்.

அளவுக்கு அதிகமான சுயநலம், தன் திறமைகளையும் அழகையும் தானே மெச்சி, `என்னைப்போல் உண்டா!’ என்ற பெருமிதம் கொள்வது, பிறரது பாராட்டுக்காக ஏங்குவது போன்ற குணங்கள் நார்சீஸிஸத்தால் பாதிக்கப் பட்டவர்களுக்கு ஏற்பட்டுவிடும்.

எதற்குப் பிறர் மெச்சுவதுபோல், பிறரைப்போல் இருக்க வேண்டும்? நாம் நாமாகவே இருந்தால் நிறையச் சாதிக்கலாமே!

இது புரிந்து, `என்னால் முடியும்!’ என்று தன் திறமையின் எல்லையை உணர்ந்து, நம்பிக்கையுடன் ஒரு காரியத்தைச் செவ்வனே செய்து முடிப்பது தன்னம்பிக்கை.

தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொள்ளும் வழிகள்: நம்மை பயப்பட வைக்கும் (நல்ல) காரியம் ஒன்றைச் செய்து முடிக்க வேண்டும்.

நம் குறைகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளுதல் சிறப்பு. நாம் நம்மையே தாழ்வாக நினைக்கும்போதுதான் பொறாமை பிறக்கிறது.

நார்சீஸிஸம் ஏன் வருகிறது?

தமக்கு என்ன வதை நேர்ந்தாலும், அதைப் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்ளத் தெரியாது சிறுவர்களுக்கு. ஆனால், அதை மறக்க முடியாது, அல்லது ஏதாவது சிகிச்சையால் அதை ஏற்கும் திறனையும் பெறாது, பெரியவர்களான பின்னரும் அதன் பாதிப்புடன் இருப்பார்கள் ஒரு சிலர்.

அப்படிப்பட்ட ஒருவரின் கதையைப் பார்ப்போமா?

சீராகச் செயல்படாத குடும்பம் அது. மிகுந்த கோபக்காரரான தந்தை மனைவியுடன் அவள் பெற்ற குழந்தைகளையும் உடல் வதைக்கு ஆளாக்கினார். பணத்தட்டுப்பாடு வேறு. சகோதர சகோதரிகளுக்குள் மட்டும் எப்படி ஒற்றுமை ஏற்படும்? இல்லை, கல்வியில்தான் மனம் போகும்? குடும்பத்தில் எல்லாருக்கும் சொல்ல முடியாத அவமானம் மற்றும் தாழ்மை உணர்ச்சி.

சிறு பிராயத்துத் தேவைகள் மாறாமலே வளர்ந்த அந்த ஒருவன் தன் தேவைக்காகத்தான் பிறர் இருக்கிறார்கள் என்பதுபோல் பிறரை நடத்தினான். தான் சொல்வதைக் கேட்காவிட்டால் அளவுகடந்த ஆத்திரம் எழும். தன் குறைபாடுகளை ஏற்கத் துணியாது, பிறரது குற்றங்களையே கவனிப்பான். `நான் ஏதோ விதத்தில் தாழ்ந்தவன்!’ என்று உள்ளுணர்வு உறுத்திக்கொண்டே இருக்க, தெரிந்தவர், தெரியாதவரை எல்லாம் மட்டம் தட்டி, அதனால் தான் ஓரளவு உயர்ந்துவிட்டதாக மனப்பால் குடித்தான்.

முன்பின் தெரியாதவர்களுடன் அலட்டலாகச் சிரித்துப் பேசி, பலரது நட்பைப் பெற்றுவிட்டோம் என்று பெருமிதம் கொள்பவர்கள் இவனைப் போன்றவர்கள். ஆனால், தம் குடும்பத்தாருடன் இணக்கமாக நடக்க மட்டும் தெரியாது. பிறருக்கு உரிய அன்பையும் மரியாதையையும் அளிக்கத் தவறிவிடுவதால், காலப்போக்கில் பிறரது மரியாதையை இழந்துவிடுகிறார்கள்.

இதெல்லாம் பயத்தால் ஏற்படுவது என்கிறார்கள் உளவியல் நிபுணர்கள்.

என்ன பயம்?

பிறர் நம் தோற்றம், செயல்களை எப்படி எடுத்துக்கொள்வார்களோ என்ற பயம் இத்தகையவர்களிடம் நிலைத்திருக்கும். ஆகையால், பிறர் பாராட்டுவார்கள் என்று உறுதியாக நம்புவதைத்தான் வெளிக்காட்டுவார்கள். இதற்காகவே பிறருக்காக நிறைய நேரத்தைச் செலவிடுவார்கள். இப்படிப்பட்ட குணங்களைக் கொண்டவர்களுக்கு ஆரம்பத்தில் நிறைய நண்பர்கள் வாய்ப்பதில் ஆச்சரியமில்லை.

இக்குணம் கொண்ட ஒருவன் கையாளும் பொதுவான சில முறைகள்

தான் செய்த தவறுக்குப் பிறரைக் காரணம் காட்டுவான்.

எந்த ஒரு சிறு விஷயத்திற்கும் அநாவசியமான பொய்.

உதாரணம்: நண்பர்களுடன் திரைப்படம் பார்க்கச் சென்றுவிட்டு, நுழைவுச்சீட்டு கிடைக்காது திரும்பியதும், `உன்னை விட்டுப்போக மனமில்லை. அதனால் திரும்பிவிட்டேன்!’ என்று கூசாமல் மனைவியிடம் கூறி, அவளுடைய நல்லெண்ணத்தைப் பெற முயற்சிப்பது.

மிரட்டல். (`யாருமே நான் சொல்வதைக் கேட்பதில்லை. நான் இருந்து என்ன பயன்? தற்கொலை செய்துகொள்ளப்போகிறேன்!’)

கொடுமைப்படுத்துதல்.

`உன் மனசில யாரோ இருக்கான்!’ என்று, சந்தர்ப்பம் கிடைத்தபோதெல்லாம், மனைவியைச் சாடுவது. மனைவியை உடல் மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான வதைக்கு உட்படுத்திவிட்டு, `தப்பு செய்தது நீதானே? நான் உன்னை இப்படி நடத்துவது சரிதானே?’ என்று குற்ற உணர்ச்சியை அவளுக்கே திருப்புவது.

பிறர் சொல்லில், செயலில் ஓயாது குற்றம் கண்டுபிடிப்பது.

பொய்யான வாக்குறுதிகள். (`உன்னைத் தங்கத்தாலேயே இழைக்கப்போகிறேன்!’ `நாம் வெளிநாடுகளுக்குச் சுற்றுலா போகலாமா?’)

மேற்கண்ட எதுவும் பலிக்காவிட்டால், முகத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு, மௌனமாக நாட்களைக் கடத்தல். இது கெஞ்சலில் முடியும்.

இப்படிப்பட்டவர்களை எப்படித்தான் சமாளிப்பது?

`நான் ரொம்ப கஷ்டங்களை அனுபவித்துவிட்டேன்!’ என்று பரிதாபகரமாக ஒரு இளைஞன் கூறும்போது எந்தப் பெண்ணின் மனமும் உருகிவிடாதா! ஆனாலும், திருமணத்துக்குமுன் ஒருவன் இக்குணங்களை வெளிப்படுத்தினால், அவனைவிட்டு விலகுவதுதான் புத்திசாலித்தனம்.

திருமணமானதும் சில பெண்கள், `உணர்ச்சிபூர்வமான வதை’ என்று விவாகரத்து கோருகிறார்கள்.

பொறுத்துப்போகவேண்டிய கட்டாயம் இருப்பவர்கள், தான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை, கணவருக்குத்தான் மனநிலை சரியில்லை என்று புரிந்து, அவர் வாயிலிருந்து வெளிப்படும் கடும் சொற்களுக்கு மதிப்பளிக்காது, தன் சுயமரியாதையைக் காப்பாற்றிக்கொண்டால், ஓரளவு அமைதி பெறலாம்.

நார்சீஸிஸம் பெரும்பாலும் ஆண்களுக்குத்தான் இருக்கிறதாம். குற்றவாளி: அவர்களுடைய ஹார்மோன்.

தகுதி இல்லாவிட்டாலும் எத்துறையிலாவது பிரபலமாக விழைபவர்கள், நடிப்புத்துறையில் ஈடுபடும் ஆசை இருப்பவர்கள் அல்லது ஈடுபட்டிருப்பவர்களில் பலரும் நார்சீஸஸத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களாம். (நடிகைகள் சிலர் தொலைகாட்சியில் பேட்டி அளிக்கும்போது தம் நீண்ட (போலி) முடியை மார்பில் விட்டுக்கொண்டு, அடிக்கடி அதைத் தடவுவது இதனால் இருக்குமோ?)

தொடருவோம்