Blog

பாஸ்கர்

முடியவில்லை இப்போதும் தனிமையின் தருணங்கள்
ஊஞ்சலை அசைத்துவிட்டு இரைச்சலில் திளைக்கிறேன்
ரேடியோவை அலறவிட்டு அமைதியை விரட்டுகிறேன்
சுவர்ப்படங்களில் பேசியபடி பகல் பொழுதைக் கழிக்கிறேன்
தபால்காரன் தலையைக் காண கால்கடுக்க நிற்கிறேன்
பெருமரத்தின் நிழலில் எனை நினைத்தே இணைகிறேன்
யாருமற்ற பகலும் இங்கே இருளில்லாத இரவு தான்
தூக்கமற்றுப் போனதெல்லாம் துக்கமில்லை இங்கெனக்கு
தூங்காமல் போனதும் சோகமில்லை எப்போதும்
அடுத்து என்ன என்பதிலும் பெரிதான ஏக்கமில்லை
பகிர்தலில்லை நகர்தலில்லை கணத்தோடு ஈடில்லை
பழியாய் நான் பதுங்கி நிற்கிறேன் குழி ஏதுமில்லாமல்
முடிவின் ஆரம்பமே முத்தமிட வருவதெப்போ?

பாஸ்கர்

நாற்பது வருடங்கள் கழித்துப் பள்ளியில் கூட்டம்
வந்தோர் எல்லோரும், கூடப் படித்தவர்கள்
எவர் பெயரும் நினைவில்லை முகமும் புரியவில்லை
முட்டியிட்ட கால்களும் பிரம்படியும் இன்றும் வலித்தன
வகுப்பறை ஈரப்பதம் இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது
பெரிய வாத்திகளின் புகைப்படம் சற்று மிரள வைக்கிறது
மணியடிக்கும் கண்ணையா முகம் மனத்தில் நிற்கிறது
வேல்முருகன் ஐஸ் ஆயா என் தாயார் போலிருப்பாள்
எவ்வளவோ குட்டு பட்டும் புத்தி மட்டும் உசரவில்லை
வந்தோர் யாவரும் குழுக்குழுவாய் பிரிந்தனர், பேசினர்
அன்று போலவே இன்றும் தனியாய் நின்று இருந்தேன்
போட்டோ என்ற போது ஓரத்தில் நிற்க வைத்தார்கள்
ஒருத்தர் மட்டும் முதுகில் தட்டி, சாப்பாட்டு ராமா என்றார்
சிரித்துவிட்டுப் பெயர் கேட்க யாரையோ கட்டிப் பிடித்தார்
யாரோ பழம் கொடுத்தார், எவரோ பூ கொடுத்தார்
வாத்திகள் மலர்ந்தனர், மாணவர்களாக மாறினர்
வாசனைகள் மாறின – கார்கள் திரும்பப் பறந்தன
கட்டடத்தைப் பார்த்தவாறு கால்கள் இயங்கின
பேருந்தில் அமர்ந்த பெரியவரிடம் சொன்னேன்
“நல்லா படிச்சிருக்கலாம் இல்ல”