Blog

— கவிஞர் வைரமுத்து.

இரண்டே ஆண்டுகள் பள்ளிப்படிப்பு. இருபத்தொன்பது ஆண்டுகளே வாழ்வு. ஆறு ஆண்டுகளே கலையுலக ஆட்சி. ஐம்பத்தேழு மட்டுமே படங்கள். எல்லாம் தொகுத்துப் பார்த்தாலும் இருநூற்று அறுபத்திரண்டே பாடல்கள். ஒரு பாட்டுக்கு சராசரியாய் ஐந்நூறு ரூபாய் என்று கொண்டாலும் இந்திய ரூபாயில் சற்றொப்ப ஒரு லட்சத்து முப்பதாயிரம்தான் அவன் ஈட்டிய ஊதியம்.

ஆனால் திரைவெளியில் அவன் பிடித்த இடம் இன்னொருவரால் எட்டப்பட முடியாதது; பாட்டுப் பயணத்தில் அவன் பதித்த தடம் காலப்புழுதியால் அழிக்கப்படாதது.

1930 இல் ஒரு வேளாளன் வீட்டில் விவசாய வெளிகளில் அவன் பெற்றெடுக்கப் படுகிறான். பட்டுக்கோட்டைக்குப் பக்கத்தில் அரசாங்க ஆவணங்களில் கூட எழுத்துப் பிழையில்லாமல் எழுதமுடியாத ‘செங்கப்படுத்தான்காடு’ அவன் பிறப்பூர் ஆகிறது. அவன் ‘குவா குவா’ சொல்லிவிழுந்த அடுத்த ஆண்டில்தான் தமிழ் சினிமா பேசவே தொடங்குகிறது.

அவன் திரைப்பாட்டு எழுதவந்த 24 ஆண்டுகளுக்குள் புராணம் – இதிகாசம் – சரித்திரம் – சுதந்திரப் போராட்டம் என்ற கலையின் கச்சாப் பொருள்களையெல்லாம் செலவழித்துத் தீர்த்துவிட்டு சமூக எதார்த்தம் என்ற தளத்தில் வந்து நிலைகொள்கிறது திரைப்படத்தேர்.

1954 இல் அந்தப் பாமரப் பாவலன் பாட்டெழுத வந்து விட்டான். அதுவரைக்கும் கேட்காத தொனியில் உழைக்கும் மக்களின் முரட்டு மொழியில் திடீரென்று வந்து மிரட்டுகிறது அவன் பாட்டு.

அன்று ஆட்சி செலுத்திக் கொண்டிருந்த உடுமலை நாராயணகவியும் தஞ்சை ராமையாதாசும் தங்கள் உணவுமேஜையில் பட்டுக்கோட்டையைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் அளவுக்குச் சில மாதங்களிலேயே அவன் பரபரவென்று பரவுகிறான்.

கேட்ட சொற்கள்; கேளாத பொருள். சந்தம் பழையது; சக்தி புதியது. பல்லவி எழுதமட்டும் தாமதம் செய்கிறான். பிறகு கோடைமழையாய்க் கொட்டிவிடுகிறான். படிக்காத பயலுக்கு எப்படி வந்தது இந்தப் பாட்டு வெறி? திரையுலகம் திகைக்கிறது

வேளாண்வெளிகள் தந்த பட்டறிவு – பாவேந்தர் தந்த மொழியறிவு – கம்யூனிசம் கற்பித்த கருத்தறிவு – இந்த மூன்றையும் உள்வாங்கி எரிந்த அவனது உயிர்ச்சுடர்.

நானறிந்தவரை இந்த நான்கு பொருள்களே பட்டுக்கோட்டையின் முதலும் மூலமும்.

பாட்டெழுத வருவதற்கு முன்பு அவன் பார்த்த தொழில்கள் பதினேழு என்கிறார் ஜீவா.

விவசாயி – மாடுமேய்ப்பவன் – மாட்டுவியாபாரி – மாம்பழ வியாபாரி – இட்லி வியாபாரி – முறுக்கு வியாபாரி – தேங்காய் வியாபாரி – கீற்று வியாபாரி – மீன் நண்டு பிடிக்கும் தொழிலாளி – உப்பளத் தொழிலாளி – எந்திர ஓட்டுநர் – தண்ணி வண்டிக்காரன் – அரசியல்வாதி – பாடகன் – நடிகன் – நடனக்காரன் – கவிஞன்.

வாழ்வியல் கூறுகளையும் வர்க்க அடுக்குகளையும் அவன் பார்த்த 17 தொழில்களும் பாடம் புகட்டியிருக்கக்கூடும்.

பாவேந்தர் என்ற வேடந்தாங்கலில் இந்தப் பட்டுக்கோட்டை என்ற பாட்டுப் பறவையும் பாடிப்பாடிப் பழகியிருக்கக் கூடும்.

“ஏ ஆம்பளப்பயல்களா! இங்க பாருங்க ஒரு பொண்ணு என்ன போடு போட்டுருக்கான்னு” பாவேந்தர் ஒரு கவிதைத் தாளெடுத்துத் தன் மாணவர்களுக்கு நீட்டுகிறார். படித்தவர்கள் வியக்கிறார்கள். இயற்றியவர் பெயர் ‘அகல்யா’ என்றிருக்கிறது. அங்கிருந்த கல்யாண சுந்தரம் தனக்குள் சிரித்துக் கொள்கிறான். அருணாசலம் பிள்ளை மகன் கல்யாணசுந்தரம்தான் தன் பெயரை ‘அகல்யா’ என்று பெண்படுத்தியிருக்கிறான். முளைவிடும் போதே பாவேந்தரால் பாராட்டப் பெற்றதில் விண்ணோக்கி வளரவேண்டும் என்ற வெறி விளைந்திருக்கக் கூடும்.

அவன் வளர வளர தஞ்சை மாவட்டம் பொதுவுடைமைப் போர்க்களமாய் வளர்கிறது. நிலப்பிரபுத்துவத்தால் கெட்டிப்பட்ட சமூகம் கிளர்ச்சிகளால் உடைக்கப்படுகிறது. சீனிவாசராவ் தலைமையிலான விவசாயிகள் சங்கம் விஸ்வரூபமெடுக்கிறது. அடக்குமுறைக்கு ஆளாக்கப்பட்ட கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் விதைகளைப்போல் தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள்.

வடபாதிமங்கலங்களும் குன்னியூர்களும், மூலங்குடிகளும், ராவ் பகதூர்களும் மிரட்சியடையும் அளவுக்குப் புரட்சி வெடிக்கிறது.

உழைக்கும் மக்களிடம் வேர்வையாகவும் ரத்தமாகவும் வடிந்த அந்தப் புரட்சி, ஒருவனிடம் மட்டும் தமிழாக ஒழுகுகிறது.

பாரதிதாசன் சொல்லித்தந்த ‘பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்’ என்ற குறளை-

“யாருமேல கீறினாலும்
ரத்தம் ஒண்ணுதானே
ஆகமொத்தம் பிறந்ததெல்லம்
பத்தாம் மாதம்தானே”

– என்று எழுதிக் காட்டியவன்.

கம்யூனிசம் சொல்லிக்கொடுத்த வர்க்கப் போராட்டத்தை

“வசதி படைத்தவன்
தரமாட்டான்
வயிறு பசித்தவன்
விடமாட்டான்”

– என்று செந்தமிழ் செய்கிறான்.

அவன் கலைபெற்றது தமிழால்; நிலைபெற்றது கம்யூனிசத்தால்.

சேற்றிலே பிறந்தவனைச் செந்தாமரையாக்கிய கம்யூனிச சமூகமே உனக்கு என் சிவப்பு வணக்கம்.

சுயமரியாதை மேடைகளில் பாடல்கள் பாடி “நல்லதைச் சொன்னால் நாத்திகனா?” என்று தன் முதல்வரியை எழுதிய சிறுவனை ஒரு சித்தாந்தக் கவிஞனாக்கியது பொதுவுடைமை இயக்கம் என்பதை வரலாற்றில் யாரும் மறைக்கமுடியாது.

ஒரு விசித்திரமான சரித்திரம் இருக்கிறது பட்டுக்கோட்டையின் பேனா பொதுவுடைமை எழுதியது; ஆனால் திராவிடத்தையே அது வளர்த்தது.

1950 களில் கலையுலகம் கட்டியெழுப்பிய பழைய பீடங்களை அசைத்ததிலும் சற்றே அகற்றியதிலும் அறிஞர் அண்ணா, கலைஞர் (மு.கருணாநிதி) என்ற இரண்டு ஆளுமைகளுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு என்ற கருத்தை மாற்றாரும் மறுக்க மாட்டார்கள்.

பகுத்தறிவு – சுயமரியாதை என்ற உள்ளடக்கங்கள் தமிழ்த் திரையைத் திசைமாற்றிப் போட்டன. ‘வேலைக்காரியும்’, ‘பராசக்தியும்’ திராவிட இயக்கத்தின் செல்லுலாயிட் சின்னங்களாயின. கலை இலக்கியத்தின் வழியே மக்கள் ஊடகத்தில் பயணித்தால்தான் ஓர் இயக்கம் கடைசி மனிதனை விரைந்து தொடமுடியும் என்பதை திராவிட இயக்கம் மெய்ப்பித்தது.

பொதுவுடைமை இயக்கம் கலையில் செய்துகாட்டத் தவறியதை மொழியில் செய்து காட்டியவன் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம்.

அதே காலகட்டத்தில் திராவிட இயக்கத்தின் பிம்பமாகத் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்ட எம்.ஜி.ஆர், இந்தப் பொதுவுடைமைக் கவிஞனின் பாடல்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளத் தயங்கவேயில்லை.

‘மக்கள் திலகம்’ என்ற முத்திரையைக் கட்டிக் காக்க மக்கள் கவிஞனின் வரிகள் அவருக்குத் தேவைப்பட்டன.

பௌத்தமதத்தின் பெருங்கூறுகளையெல்லாம் தனக்குள் சுவீகரித்துக் கொண்டு விரைந்து கிளைபரப்பிய இந்து மதத்தைப்போல, பொதுவுடைமைக் கவிஞனின் வரிகளையும் வாங்கிச் செழித்து வளர்ந்தது திராவிடம்.

“தூங்காதே தம்பி தூங்காதே – திருடாதே பாப்பா திருடாதே – சின்னப் பயலே சின்னப் பயலே சேதிகேளடா – குறுக்குவழியில் வாழ்வு தேடிடும் குருட்டு உலகமடா – பொறக்கும்போது பொறந்த குணம் போகப் போகமாறுது” போன்ற பாடல்கள் எம்.ஜி.ஆரின் சல்லிவேர்கள் பரவுவதற்கான பாதையைப் பதப்படுத்தின.

பட்டுக்கோட்டையின் உயிரெல்லாம் தமிழும், உள்ளமெல்லாம் கம்யூனிசமும் நிறைந்திருந்தன என்பதற்குச் சாகாத அவன் பாடல்களே சாட்சி.

களத்துமேட்டுப் பாடல்களில் மட்டுமல்ல – காதல் பாடல்களிலும் கூட அவனது பொதுவுடைமை ஆசை பூக்காமற் போனதில்லை.

தங்கப் பதுமையில் –
“முகத்தில் முகம் பார்க்கலாம் – விரல்
நகத்தில் பவளத்தின் நிறம் பார்க்கலாம்”
– என்ற பாடலில் நுட்பத்திலும் நுட்பமான ஒரு கருப்பொருள் வைக்கிறான்.

ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான சுகம் என்பது சுயசுகத்தோடு முடிந்து போவதல்ல. தாம்பத்யம் என்பது பெண்ணுடல் கொண்டு தன்னுடல் நிரப்புவதல்ல. அதுபோல் ஆணுடல்கொண்டு பெண்ணுடல் நிரப்புவதுமல்ல. ஆண் தன்னை உருக்கிப் பெண்ணை நிரப்புவதும் – பெண் ஒரு ஆணை நிரப்பத் தன்னைப் பெருக்குவதும் தாம்பத்யத்தின் இருபாற் தத்துவம். கொடுத்துப் பெறுதல் அல்லது பெற்றுக் கொடுத்தல். இழந்து கொண்டே அடைதல்; அல்லது அடைந்துகொண்டே இழத்தல் என்பதே தாம்பத்யத்தின் தத்துவம். எதிர் உயிரைப் பெருமை செய்வதுதான் இணைவிழைச்சின் இன்பம்.

பட்டுக்கோட்டை எழுதுகிறான்:

“ இகத்தில் இருக்கும் சுகம் எத்தனை ஆனாலும்
இருவர்க்கும் பொதுவாக்கலாம் – அன்பே அதன்
எண்ணிக்கை விரிவாக்கலாம்”

– நான் கேட்டுக் கேட்டுக் கிறுகிறுத்துப் போன வரிகளுள் இதுவும் ஒன்று.

தங்கத்தின் மூலக்கூறு பிரித்தால் கடைசிவரைக்கும் தங்கம்தான். பட்டுக்கோட்டையின் பாட்டுக்கூறு பிரித்தால் அவன் காதல்வரைக்கும் கம்யூனிஸ்ட்தான்.

பட்டுக்கோட்டை பாட்டெழுதிக் கொண்டிருந்த அதே கால அலைவரிசையில் இந்தியத் திரைப்பாட்டு வடக்கிலும் தெற்கிலும் எந்த மொழியில் இயங்கியது என்பது கருதத் தக்கது. அறுபதாண்டுகள் பின்னோக்கிப் பார்த்தால் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரத்தின் தனித்தன்மை புலப்படும்.

“உடைந்துபோன
கனவுகள் சொல்கின்றன
என் கண்கள் கண்டெடுத்ததை
இதயம் தொலைத்ததென்று ”

இது 1950 இல் கறுப்புவெள்ளை யுகத்தில் ‘மதுமதி’யில் ஷைலேந்தர் இந்தியில் எழுதியது.

“எல்லோரும் சொல்கிறார்கள்
உன் இதயம் கல் என்று

நாடு சொல்கிறது
உன் மனது காடென்று

காட்டில் தேடிப் பார்த்தபோது தெரிந்தது
நீலக்குயிலின் கூடொன்று”

– இது 1952 இல் மலையாளத்தில் கவி பாஸ்கரன் நீலக் குயிலுக்கு எழுதியது.

பிறமொழியின் சமகால சகாக்களெல்லாம் படைப்புமொழி தொட்டுப் பாட்டெழுதினார்கள். நம் உள்ளூர்க்கவிஞனோ –

“ காவேரி ஓரத்திலே
கால்பதுங்கும் ஈரத்திலே
காலையில நான் நடப்பேன்
கலப்பை கொண்டுக்கிட்டு
கட்டழகி நீ வருவ
வெதையக் கொண்டுக்கிட்டு”

– என்று உழைப்பு மொழி தொட்டுப் பாட்டெழுதினான்.

அதனால்தான் பட்டுக்கோட்டை பாடல்கள் என்ற சுவரொட்டி பார்த்துத் தமிழர்கள் கீற்றுக் கொட்டகையை மொய்த்திருக்கிறார்கள்.

அவன் பாடல்களில் பெரிய அலங்காரமில்லை. மேக மந்தைகள் நட்சத்திரங்களை மேயும் கற்பனைகளில்லை. தமிழ்மரபுக்குரிய கட்டமைவு அமைந்தது; கருத்தமைதி இருந்தது.

இருபெருங்கூறுகளில் பட்டுக்கோட்டை பெரிதும் கவனம் செலுத்தியதாய்க் கருதுகிறேன். ஒன்று – முறியாத மோனை. இரண்டு – காதுக்குள் இனிக்கும் கடைஇயைபு.

“மனிதனாக வாழ்ந்திட வேணும்
மனதில் வையடா

வளர்ந்து வரும் உலகத்துக்கே நீ
வலது கையடா

தனியுடைமைக் கொடுமைகள் தீரத்
தொண்டு செய்யடா

தானாய் எல்லாம் மாறும் என்பது
பழைய பொய்யடா”

இதில் ‘மனிதனாக’ என்பதற்குத் தனியுடைமை என்று எதுகையுமிட்டு, முறியாத மோனைகளையும் அமைத்த பாவலன், “வையடா – கையடா – செய்யடா – பொய்யடா –” என்று கடைஇயைபுகளையும் கச்சிதப்படுத்தியிருப்பதுதான் கட்டமைதி. திரைப்பாட்டு எழுதுகிறவனுக்கு இது அவ்வளவு எளிதல்ல. ஒரு திரைப்பாடலாசிரியனுக்கு மூன்று எஜமானர்கள். இயக்குநர் – இசையமைப்பாளர் – தயாரிப்பாளர் என்று மூன்று சக்திகளைத் திருப்திப்படுத்தி, சில நேரங்களில் நான்காவது எஜமானராகிய நடிகரையும் தாண்டி வர வேண்டும். இந்தப் பாடலில் கூட “தனியுடைமைக் கொடுமைகள் தீரப் புரட்சி செய்யடா” என்றுதான் பட்டுக்கோட்டை எழுதியிருந்தாராம். ‘புரட்சி’ என்ற வார்த்தை பலருக்கு மிரட்சியைக் கொடுத்திருக்கிறது. அந்த ஒரு சொல்லை மட்டும் மாற்றுங்கள் என்று வற்புறுத்தப்பட்டிருக்கிறார். பிறகுதான் ‘புரட்சி’ என்ற அசைவச் சொல் அகற்றப்பட்டு ‘தொண்டு’ என்ற சைவச்சொல் பெய்யப்பட்டிருக்கிறது. நான்கு எஜமானர்களைக் கடந்தாக வேண்டிய பாடலாசிரியன் தணிக்கைக்குழு என்ற சர்வாதிகாரியையும் தாண்டி வரவேண்டியவனாயிருக்கிறான்.

‘சிவப்பு மல்லி’யில் “எரிமலை எப்படிப் பொறுக்கும்” என்ற பாட்டில் ‘ரத்தச் சாட்டை எடுத்தால் உனது யுத்தக் கனவு பலிக்கும்’ என்று எழுதியிருந்தேன். வன்முறை தெறிக்கிறது என்று தணிக்கைக் குழு தடுத்தது. “சிங்கக் கூட்டம் நிமிர்ந்தால் கையை நெரிக்கும் விலங்கு தெறிக்கும்” என்று மாற்றிக் கொடுத்தேன். வன்முறை குறைந்துவிட்டது என்று தணிக்கைக் குழு தணிந்தது. பழைய வரியைவிட வீரியம் கூடி விட்டது என்று தயாரிப்புத் தரப்பு மகிழ்ந்தது.

மார்க்சியப் படைப்பாளிகளில் சிலர் மரபு வழி வந்த தமிழ் அழகியலைத் தவிர்க்கப் பார்க்கிறார்கள். காற்றில் கூட ஈரப்பதம் இருக்கிறது. சிலர் கவிதைகளில் இல்லாமல் போகிறது. ரத்த ஓட்டம் சுண்டிப் போன சொற்களால் அவர்கள் வாழ்க்கையை வரையப் பார்க்கிறார்கள். உண்மையான மார்க்சியம் என்பது வறண்ட வாழ்க்கையில் ஈரம் சேர்ப்பது. ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்திற்கான பேதமற்ற பேரின்பமே மார்க்சிய அழகியல். மரபுகளை உள் வாங்கிய தமிழ் அழகியல் பட்டுக்கோட்டையின் பாடல்களில் படிந்துகிடப்பது பாவேந்தர் தந்த பயிற்சியால் கூட இருக்கலாம்.

“ என்னருமைக் காதலிக்கு வெண்ணிலாவே – நீ
இளையவளா மூத்தவளா?”

– என்று பட்டுக்கோட்டை கேட்கும் கேள்வியில் மதியைத் தனது மைத்துனியாக்கி விடும் சாமர்த்தியம் தொனிக்கிறது.

விஞ்ஞானம் பிரகடனப்படுத்திவிட்டது நிலா ஒரு பாலைவனம் என்று. அங்கே பிராணவாயு இல்லையென்று கோள் ஈர்ப்பும் குறைவென்று. மற்றும் தண்ணீர் இருந்ததற்கான தடயமும் இல்லையென்று . விண்வெளிப் புழுதிகளின் குப்பைக்கூடை அதுவென்று. அதிலுள்ள மடுக்களும் மடிப்புகளுமே கறையாகத் தோற்றம் தரும் காட்சி என்று . ஆனால் இவற்றையெல்லாம் புறம் ஒதுக்கி பூமியில் ஒழுகும் நிலாப் பாலையே கவிபாடிக் களிக்கிறது கலை.

விஞ்ஞானத்திற்கும் கலைக்கும் உள்ள வேறுபாடு அதுதான். ஒன்றை ஒன்றாகப் பார்ப்பது விஞ்ஞானம். ஒன்றை மற்றொன்றாகப் பார்ப்பது கலை. நிலாக்கோளில் கறைபோல் காட்சிப்படும் தோற்றத்தை –

“கன்னத்தில் காயமென்ன
வெண்ணிலாவே – உன்
காதலன்தான் கிள்ளியதோ
வெண்ணிலாவே”

– என்று பாடும் பட்டுக்கோட்டை தற்குறிப்பேற்ற அணியால் ஈராயிரம் ஆண்டின் தமிழ் அழகியல் மரபைத் தொடரும் கவிஞனாகவே தோன்றுகிறான்.

பாடலில் ஆங்கிலச் சொற்களைக் கலந்திருக்கிறார். பெண்களை ஒரு பாடலில் வஞ்சகிகள் என்று வர்ணித்திருக்கிறார். ‘திருடராய்ப் பார்த்துத் திருந்தாவிட்டால் திருட்டையும் ஒழிக்கமுடியாது’ என்று மார்க்சியத்திற்கு எதிர்வரிசையில் நின்று பேசியிருக்கிறார் என்றெல்லாம் விமர்சனக் கணைகள் பட்டுக்கோட்டை மீது வீசப்படுவது உண்டு. அந்தச் சில்லறை விமர்சனங்களை நாம் சிரச்சேதம் செய்துவிடலாம். உலகத்தின் எந்தப் படைப்பாளியின் படைப்புகளிலும் கொஞ்சம் கலைக்கழிவு உண்டு. அதைவைத்து அம்பு தொடுப்பது விமர்சனங்களின் பொய்விடைப்பு என்றே கருதப்படும்.

“பாடுவது கவியா? இல்லை பாரிவள்ளல் மகனா?” என்று கண்ணதாசன் பாடியபோது பாரிவள்ளலுக்கு மகனில்லை என்பது கூடக் கண்ணதாசனுக்குத் தெரியவில்லையே என்று ஒரு கூட்டம் முணுமுணுத்தது. கவிதையை நுகரும் நாசி இவர்களுக்குக் கடுகளவும் இல்லையே என்றுதான் கலையறிந்த கூட்டம் கவலைப்பட்டது.

ஒரு பாடல் அல்லது ஒரு படைப்பின் வீரியம் கவிஞன் இறந்த பிறகும் அது எத்தனை காலம் இறவாமல் இறக்கிறது என்பதுதான். பட்டுக்கோட்டையின் பல பாடல்களுக்கு மரணமில்லை. அவை நிகழ்காலத்தின் நீரோட்டத்தில் வாழ்கின்றன.

“பொதுப்பணியில் செலவழிக்க
நினைக்கும்போது பொருளில்லே
பொருளும் புகழும் சேர்ந்தபின்னே
பொதுப் பணியில் நினைவில்லே

போதுமான பொருளும் வந்து
பொதுப்பணியில் நினைவும் வந்தால்
போட்ட திட்டம் நிறைவேறக்
கூட்டாளிகள் சரியில்லே”

1959 இல் எழுதப்பட்ட இந்தப்பாட்டு ஐம்பத்தேழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் நிகழ்காலங்களின் அரசியலுக்கு நெருக்கமாக இருப்பது தற்செயலானதல்ல.

இருபத்தொன்பது வயதில் இறந்துபோனவனின் உடல் கிடத்தப்பட்டிருக்கிறது. அவன் எழுதிய கடைசிப் பாடலுக்குரிய பணத்தைக் கையோடு கொண்டுவருகிறார் நடிகை பண்டரிபாய். பணத்தை வைத்துவிட்டு அழுதவர் அவன் எழுதிய கடைசிப் பாடலைப் படித்துப் பார்க்கிறார்.

“தானா எவனும் கெடமாட்டான்
தடுக்கிவிடாம விழமாட்டான்
போனா எவனும் வரமாட்டான் – இதப்
புரிஞ்சுக்கிட்டவன் அழமாட்டான்”

புரிந்த பிறகும் அழுகை வருகிறது.

தான் வாழவிருந்த ஆயுளையும் தன் பாட்டுக்கு ஊட்டிவிட்டுப் போய்விட்டான் பட்டுக்கோட்டை. தமிழ்ச் சமூகம் அவனை நாளும் நன்றியோடு நினைக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு தமிழனும் தன் பாரம்பரியத்தின் பிரதியானால்தான் கலை இலக்கியத்தின் தொடர்ச்சியைக் காப்பாற்ற முடியும்.

2030 இல் அவனது நூற்றாண்டு வருகிறது. அந்த விழாவை நாடு தழுவியெடுப்பேன் நானிருந்தால். இல்லையேல் தமிழ்ச் சமூகத்தை முன்னிலைப்படுத்தி என் பிள்ளைகள் எடுப்பார்கள். இந்தக் கட்டுரையை அதற்கான உயில் என்றும் எழுதுகிறேன்.

(பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரத்தின் 87ஆம் பிறந்தநாளை ஒட்டி எழுதப்பட்டது)

— சி. ஜெயபாரதன்.

சி. ஜெயபாரதன் B.E.(Hons) P.Eng (Nuclear), கனடா

 

‘கால தேவன் எல்லாவற்றையும் நகைப்புக் கிடமாக்குகிறான்! ஆனால் பிரமிட் கூம்பகங்கள் கால தேவனை நகைப்புக் குள்ளாக்குகின்றன.’

அரபிய முதுமொழி

‘சூழ்ந்துள்ள மேக மந்தைகள் தொடுவானிலிருந்து எழுந்து, நமக்கு முன்பு பிரம்மாண்டமான பிரமிட் கூரிய கோணங்களுடன் நிற்பதைக் காண்கிறோம். அதற்குப் பிறகு மாயத்திரை ஒன்று நம் முன்பு விழுகிறது. பிரமிடின் வலப்புறமும், இடப்புறமும் சில சமயங்களில் எருமை மாடுகள் புல் மேய்ந்து கொண்டுள்ளன. சில சமயம் கொக்கு அல்லது பெலிகன் பறவைகள் பறந்து செல்கின்றன. பாதி உடை அணிந்த வேளாண்மைக் காரர் தமது அன்றாடப் பணியில் முனைந்துள்ளனர். ‘

ஜியார்க் ஈபர்ஸ், தொல்பொருள் ஆய்வாளி [Georhe Ebers, Archaeologists]

‘ஓவியக் கலையை ஒருவர் வெறுத்தால் அவர் வேதாந்தத்தையோ அல்லது இயற்கை வனப்பையோ நேசிக்க மாட்டார். கண்கள் காணும் இயற்கையின் எல்லா வேலைப்பாடுகளையும் ஓவியம் பிரதிபலிக்கிறது. அத்தகைய ஓவியக் கலையை நீ வெறுப்பாயானால் இயற்கையின் விளைவானக் கடல், நிலம், பயிரினம், புல்லினம், பூவினம், விலங்கினம் அனைத்தின் கண்டுபிடிப்பையும், மனிதரின் ஆர்வத்தையும் மெய்யாக ஒதுக்குவதாய் அர்த்தம். ‘

ஓவியக்கலை மேதை: லியனார்டோ டவின்ஸி

முன்னுரை: தனித்துவ முறையில் நுணுக்கமாக ஓரிடத்தில் மனிதர் கட்டிய பிரம்மாண்டமான எகிப்தின் காஸா பிரமிட் ஒன்றுதான் உலகிலே மாபெரும் அற்புதக் கணிதச் சாதனையாக கருதப்படுகிறது! கிறித்துவ யுகக் கடிகார முள் சுற்றி நாட்களைக் கணக்கிடுவதற்கு 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, நாகரீகச் சின்னமான பிரமிட்கள் தோன்றி விட்டன! கோடிக் கணக்கான எகிப்தியப் பொறியாளர், கட்டடப் பணியாளர், கல் சிற்பிகள், கல்தச்சர், மரத்தச்சர், ஊழியர், அடிமைகள், கடவுளாகக் கருதப்படும் அவரது மன்னருக்காகப் பிரமிட் ஆக்கப் பணிகளில் கலந்து கொண்டார் என்று அறியப் படுகின்றது. சியாப்ஸ் பிரமிட் [Pyramid of Cheops] கட்டுவதற்கு ஃபாரோ பரம்பரையின் கூஃபூ வேந்தன் [Pharaoh King Khufu] 7 மில்லியன் நபர்களை வேலை செய்ய வைத்துக் கொண்டதாயும், அதைக் கட்ட 30 ஆண்டுகள் ஆயின வென்றும் எகிப்தியத் தகவல் ஒன்று கூறுகிறது! வலிமையும், செல்வமும் படைத்த கூஃபூ மன்னன் அத்தனை பேருக்கும், பிரமிட் கட்டும் போது உணவு, உடை, வீடு, கூலி அனைத்தும் கொடுத்துப் பேணியதாக அறியப் படுகிறது!

 

பிரமிக்கத் தக்க பிரமிட் கோபுரங்களையும், சிற்பக் கோயில்களையும், அரசர் புதைப்பு மாளிகைகளையும் கட்டி முடிக்க எகிப்தியர் நுணுக்கமான கணித ஞானமும், விஞ்ஞான அறிவும், பொறியியற் திறமையும் கொண்டிருந்ததாகத் தெரிகிறது. அத்தகைய முற்போக்குக் கட்டங்களைப் பண்டைக் கால எகிப்தியர் முதலில் எப்படித் திட்டமிட்டார், பிறகு எப்படிக் கட்டினார் என்று கூடத் தற்போது நம்மால் தெளிவாக ஊகிக்க முடிய வில்லை! நமக்குப் புரிவதும் சிரமமாக உள்ளது! கால வெள்ளத்தில் அடித்துப் போனவை சில! கள்ளர் கூட்டம் புகுந்து திருடிச் சென்ற ஓவியச் சிற்ப, ஆபரணக் களஞ்சியங்கள் கணக்கில் அடங்கா! பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் ஃபாரோ மன்னரின் உடல்களை எவ்விதம் பாதுகாப்பாக எகிப்தியர் அடைத்து வைத்தார் என்பது ஒரு புதிர்! ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளாக ஓவியங்களில் அழிந்து போகாத, வண்ணத் திரவங்களை, எங்ஙனம் தயாரித்தார் என்பது அடுத்த புதிர்! எகிப்தியர் வரை கணிதம் (Geometry), இரசாயனம் (Chemistry), மருத்துவம் (Medicine), உடல்பகுப்பு (Anatomy), இசை (Music) ஆகியவற்றை நன்கு அறிந்து பயன்படுத்தி வந்திருந்தார்கள்.

எகிப்தியரின் நுணுக்கமான பொறியியல் திறமை

4000 ஆண்டுகளுக்கும் முன்னே வட்டத்தின் நிலை எண்ணான ‘பை ‘ [Constant Pi=3.14 (22/7)] என்பதைப் பற்றி எகிப்தியர் விளக்கமாக அறிந்திருந்தார் என்று ஜெர்மென் மேதை கார்ல்-ஹெச் [Karl-H] [தகவல்:21] என்பவர் கூறுகிறார். பிரம்மாண்டமான பிரமிட்களை ஆராய்ந்த ‘வரலாற்றுப் பிதா ‘ எனப்படும் கிரேக்க மேதை ஹெரொடோடஸ் [Herodotus (கி.மு. 484-425)] எழுதிய சரித்திரப் பதிவுகளில், பிரமிட் சாய்வு தளம் ஒன்றின் பரப்பளவு, பிரமிட் உயரத்தின் இரட்டைப் பெருக்கம் [Surface Area of Each Face of the Pyramid = Square of its Height (Height x Height)]. இந்த வரைகணிதப் பரப்பளவை [Geometrical Area] எகிப்த் ஆலயக் குருமார் கிரேக்க ஞானி ஹெரொடோடஸிடம் அறிவித்ததாகத் தெரிகிறது! அந்த முறையில் கணித்தால், கற்கோபுரமான பிரமிட்களின் பிரமிக்கத்த அளவுகள் 99.9% துல்லிமத்தில்தான் அமைந்திருக்கும்! ஆனால் எகிப்தியக் கணிதப் பொறியாளர் 100% துல்லிமத்தைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டு, திட்ட மிட்டதாக அறியப் படுகிறது!

பிரமிட்களின் பரிமாணம் அகத்திலும் சரி, புறத்திலும் சரி அந்த அளவுகள், கல்லறைகளின் நேரமைப்புகள் [Orientations of Stone Compartments], பல்வேறு கோணங்கள் [Various Angles] ஆகியவைத் துல்லியமாய் நிறுவப்பட்டுத் தொடர்ந்து ‘பூரணத்துவ நியதி ‘ [Perfection] கடைப்பிடிக்கப் பட்டது! கற்பாறைகள் 70 டன் உச்ச எடையில் உடைக்கப் பட்டுப் பத்திலொரு பங்கு மில்லி மீடர் துல்லிமத்துக்குத் [1/10 of a millimeter Accuracy] தேய்த்து உராயப் பட்டன! கிஸா பீடத்தில் [Giza Plateau] மாபெரும் பரிமாணத்தில் உள்ள பிரமிடின் தனிச் சிறப்பு: மன்னன் ‘புதைப்பரண் ‘ [Burial Chamber] மூன்றில் ஓரளவு உயரத்தில் பிரமிட் உள்ளே துல்லியமாக அமைக்கப் பட்டிருக்கிறது! மேலும் புதையரண்களை அடையும் ‘வாயுப்பாதைகள் ‘ [Airshafts] எனப்படும் குடைவு வழிகளும் மிகத் துல்லிய பரிமாணத்தில் நிறுவப் பட்டுள்ளன! தற்காலத்தில் லேஸர் ஒளிக்கருவி போன்று நமது பொறி நுணுக்க முறைகள் மிக மிகத் துல்லியதாயினும், கற்கட்டடக் கலையில் எகிப்தியர் கையாண்ட நிபுணத்தை, நம்மால் மீண்டும் செய்து காட்ட முடியாது!

கட்டடச் சிற்பக் கலையின் முப்பெரும் பிரிவுகள்

எகிப்தியர் பிரமிட் நிறுவவும், ஆலயங்கள் கட்டவும், சின்னங்கள் அமைக்கவும் பெரும் கற்பாறைகளைத் துல்லியமாகக் குன்றுகளில் வெட்டிப் புரட்டி இழுத்து வரத் திறமையான, வல்லமையான ‘யந்திரவியல் நியதி முறைகளைக் ‘ [Principles of Mechanics] கையாண்டதாக அறியப்படுகிறது! கற்கலைப் பொறியியல் [Stone Technology], கட்டமைப்புப் பொறியியல் [Structural Engineering] போன்ற துறைகளில் வல்லவராய் இருந்திருக்கிறார்கள். கண்ணாடிக் குவளைகள் ஆக்கவும், அவற்றில் நிரந்தர ஓவிய உருவங்கள் வரையவும் தெரிந்திருந்தனர். முப்பெரும் காலப் பிரிவுகளில் எகிப்தியர் முடித்தக் கட்டடப் படைப்பு வேலைகளைப் பகுக்கலாம். முதலாவது கட்டடத் துறைக்காலம்: பூர்வீகப் பேராட்சிப் படைப்புகள் (கி.மு: 5000-3000). இரண்டாவது கட்டடத் துறைக்காலம்: இடைக்காலப் பேராட்சிப் படைப்புகள் (கி.மு: 3000-1700). மூன்றாவது கட்டடத் துறைக்காலம்: புதிய பேராட்சிப் படைப்புகள் (கி.மு: 1700-350)

பூர்வீகப் பேராட்சிப் படைப்புகள்: இந்தக் காலத்தில்தான் ஃபாரோ மன்னர்களால் பிரமிடுகள் கட்டப்பட்டன. இடைக்காலப் பேராட்சிப் படைப்புகள்: இந்தக் காலங்களில்தான் குன்றுகளைக் குடைந்து புதைப்பரண்கள் உண்டாக்கப் பட்டன. புதிய பேராட்சிப் படைப்புகள்: அப்போதுதான் கார்னாக், லுக்ஸர், எட்ஃபெள [Karnak, Luxor, Edfou] போன்ற கற்கோயில்கள் கட்டப் பட்டன. பிரமிட்கள் சிறந்த வரலாற்றைக் கூறினாலும், மூன்றாவது பிரிவில் கட்டிய ஆலயங்களும், ஆலயச் சிற்பங்களும் எல்லாவற்றையும் விட உன்னத பொலிவுச் சின்னங்களாகக் கருதப் படுகின்றன.

கட்டடச் சிற்பக் கலைகளின் தனித்துவப் பண்புகள்

எகிப்திய நாகரீகச் சின்னங்கள் ஐம்பெரும் பண்புகளில் காணப் பட்டன. முதலாவது தனித்துவப் பண்பு: சின்னங்களின் வடிவும், பளுவும். மனித உயரம், எடையை விடப் பல மடங்கு மிகையான வடிவம், நிறை கொண்டவை அவை! கற்பாறை சில சமயங்களில் 25 அடி நீளத்தையும் மிஞ்சிய பரிமாணம்! எடையில் கூடியது 70 டன் பளுவான ஒற்றைக் கற்பாறை. அவை குன்றுகளில் குடைந்து வெட்டப் பட்டுக் கடத்திக் கொண்டு வரப்பட வேண்டும். இரண்டாவது தனித்துவப் பண்பு: குறிப்பிட்ட முறையில் ஒயிலாகச் செதுக்கப் பட்ட தூண்கள், சிற்பக் கீறல் ஓவிய வேலைப்பாடுகள் கொண்டவை. மூன்றாவது தனித்துவப் பண்பு: அவரது சிற்ப ஓவிய வடிவங்கள் பல பன்னிறக் கலைத்துவ நளினம் பெற்றிருந்தன. பிரமிட், ஆலயங்களில் உள்ள கட்டடச் சுவர்கள், பெரும்பான்மையான தூண்கள் அனைத்திலும் ஒப்பனைகள், ஓவியங்கள், சின்னங்கள், வேலைப்பாடுகள் வரலாறுகளாய் பொறிக்கப் பட்டுள்ளன.

அனைத்துச் சின்னங்களும், சிற்ப ஓவியங்களும் எகிப்தை ஆண்ட பூர்வீக வேந்தர்களின் வரலாறுகளாய் உள்ளன. அவற்றில் எகிப்தியர் பயன்படுத்திய வண்ணக் கலவைகள் ஆயிரக் கணக்கான் ஆண்டுகளாய் கால வெள்ளம் அழிக்காதபடி யிருப்பது ஓர் தனித்துவப் பண்பாகும். நான்காவது தனித்துவப் பண்பு: கோயில் மேற்தளம், புதைப்பரண்களின் மேற்தளம், வாசல், பலகணி ஆகியவை அமைக்கப் பளுதாங்க உதவும் பாறை மேற்தட்டு போன்றவை மட்டநிலை உத்தரங்களைப் பயன்படுத்தின. நிறுவப்படும் அனைத்துக் கட்டடமும், திட்டமிடும் ‘கட்டமைப்பு ‘ [Structure] முறைகள், நேரமைப்புகள், சீரமைப்புகள் [Orientations & Alignments] ஆகிய சீரியச் செவ்வமைப்பு முறைகளைச் சார்ந்துள்ளன. ஐந்தாவது தனித்துவப் பண்பு: பிரமிட் கூம்பகத்தின் பக்கங்கள் சாய்ந்தவை! எத்தனை பெரிய பூகம்பம் நேர்ந்தாலும், உட்புறமுள்ள புதைப்பரணுக்கு எவ்விதப் பாதிப்பும் விளையாது! ஆலயச் சுவர்கள் சரிந்த வடிவத்தில் உள்ளதால், அவற்றுக்கும் நிலைத்துவம் [Stability] மிகுதியாக இருக்கிறது!

பிரமிட்கள் இரண்டு விதத் தனித்து ஏழில் பண்புகளில் உலகச் சிறப்புற்றவை. ஒன்று: எளிமை வடிவம் [Simplicity]; மற்றொன்று: சீர்ச் செம்மை உடமை [Symmetry]. அதாவது எப்புறம் நோக்கினும் சீரான கோணம், சீரான சரிவு, சீரான பரப்பு, சீரான பக்கம், சீரான மட்டம், சீரான அமைப்பு ஆகியவற்றைப் பெற்றுள்ள ஓர் அற்புதக் காட்சி. பிறகு அவற்றுள் இருந்த ஒற்றுமை: பிரமிக்கத் தக்க தோற்றம்! ஈரடிப்பில்லாத வரட்சியான பாலைவனக் கால நிலையில் எகிப்த் நாடு இருப்பதால், பிரமிடுக்குள் புதைத்து வைத்த மன்னர்களின் சடலங்கள், உடைகள், நகைகள், மரச் சாதனங்கள் போன்றவை கறை படாமல், கசங்கிப் போகாமல் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பாதுகாப்பாய் இருந்தன.

ஒரு நாட்டு மக்களின் தனித்துவ நுட்பக் கலைத்துவத் திறமைகள் அவரது ஓவியம், சிற்பம், கட்டடம், காவியம், கானம், நாட்டியம் ஆகியவற்றின் மூலமாக வெளிப்படுகின்றன. அவற்றின் ஆக்க முறைகளை நோக்கினால் அவை அனைத்தையும் ‘படைக்கும் நியதி ‘ [Law of Composition] ஒன்றே ஒன்றுதான். இசைக் கீதத்தைப் படைத்தால் என்ன ? திரைத் துகிலில் ஓவியத்தைத் தூரிகையால் தீட்டினால் என்ன ? காவிய நூலை ஒருவன் ஆக்கினால் என்ன ? கற்பாறையில் சிற்பம் ஒன்றைச் சிற்பி செதுக்கினால் என்ன ? பூமித் தளத்தைச் சீர்ப்படுத்தி ஓர் மாளிகையைக் கட்டடக் கலைஞன் கட்டினால் என்ன ? நர்த்தகி தாளத்திற்கு ஏற்றபடி நாட்டியம் ஆடினால் என்ன ? பிரமிடை எகிப்தியர் திட்டமிட்டு நிறுவினால் என்ன ? எல்லாப் படைப்புகளுமே ஒரே ஓர் ஒழுக்க நெறியைத்தான், அதாவது ஒரே ஒரு படைப்பு நியதியைத்தான் பின்பற்றுகிறது. ஓவியம் சிறியது, ஒருவர் படைப்பது! ஆனால் பிரமிட் பிரம்மாண்டமானது! பல்லாயிரம் பேர் கூடிப் பணிபுரிந்து படைப்பது!

(தொடரும்)

தகவல்:

1. Guide to Places of the World Egypt By: Reader ‘s Digest (1987)

2. Atlas of the World History By: Harper Collins (1998)

3. The Ancient World, Quest for the Past (1984)

4. How in The World By: Reader ‘s Digest (1990)

5. Age of the Pyramids, Egypt ‘s Old Kingdom By: National Geographic (January 1995)

6. Finding A Pharaoh ‘s Funeral Bark & Riddle of the Pyramid Boats By: National Geographic (April 1988)

7. The History of Art for Young People By: H.W. Janson.

8. Ancient Egypt, Who Built the Pyramids, How old Are the Pyramids, PBS & WGBH Web Site (1997)

9. The Sphinx of Egypt – The Great Sphinx [www.nmia.com/~sphinx/egyptian_sphinx.html] (May 23, 2002)

10 Ramesses II Temple & Nafertari Temple at Abu Simbel Egypt [Several Web Sites]

11 The New American Desk Encyclopedia, Abu Simbel (1989)

12 Britannica Concise Encyclopedia, Abu Simbel Temples (2003)

13 Egyptian Art & Paintings [Several Websites]

14 Egypt: Art & Architecture [Several Websites]

15 Egyptian Art [ http://www.artchive.com/artchive/E/egyptian.html%5D From ‘The Story of Art ‘ By: Ernest Hans Gombrich.

16 History of Western Art, Nature in Egyptian Art By: Lynn Salerno University of North Carolina [http://home.sprynet.com/~bdsalern/egyptart.htm]

17 Egyptian Dancers [From Websites].

18 The Art of the Amarna Period By: Magaera Lorenz.

19 Egyptian Architecture: Pyramids, Tombs, Temples, Statues & Monuments. [Articles: 1992, 1996]

20 Egyptian Architecture, Pyramids & Temples [www.oldandsold.com/articles10/fameous_buildings-1.shtml]

21 The Geometry & Mathematics of the Great Pyramid By: Karl-H [Homann ‘s Manuscript (1996)]

22. http://news.psu.edu/story/141300/2008/03/24/research/probing-question-how-were-egyptian-pyramids-built

23. https://en.wikipedia.org/wiki/Egyptian_pyramids [March 1, 2016]

24. https://en.wikipedia.org/wiki/Egyptian_pyramid_construction_techniques [April 4, 2016]

*****************************

S. Jayabarathan [jayabarathans@gmail.com] (April 11, 2016) [R-1]