Category: சிறுகதைகள்

—கலைமகள் ஹிதாயா.

“வாழ்கையில் துன்பம் வருவது இயற்கை அதை நான் மறுக்க வில்லை. ஆனால் தொடர்ந்து துன்பம் தான் வாழ்க்கையாகி விட்டாள்…வாழ்வதில் என்னடி அர்த்தம்….?”

“பரீனா, வாழ்க்கை பூராகவும் நீ துன்பத்தைத் தான் அனுவிக்க வேண்டுமென்று இறைவன் தலையில் எழுதியிருந்தால், அதை நானோ, நீயோ தடுத்து நிறுத்த முடியுமா என்ன? “ஓடும் நதி வழியே ஒருத்தி மட்டும் விதி வழியே” என்று கவிஞர் கண்ணதாசன் எழுத எண்ணினாராம். ஆமாம், விதி வழி என்ற ஒரு வழி இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதனை ‘இறைவழி’ என்று அழைத்தாலும் பிழை இல்லை என்றே எண்ணுகிறேன். எனவே, எந்த நேரத்தில் எது வந்தாலும் மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வது தாண்டி வாழ்க்கை. ஆகவே நாம் தான் நாம் மனத்தைப் பண்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.”

அப்போ, காலமெல்லாம் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டு அவரோடு வாழ்வதற்காகவே என்னை அவரையே திருமணம் செய்யும் படி சொல்கிறாய்”…? பரீனா பரிதாபமாகக் கேட்டாள்.

“என் உடலில் என் உயிர் உள்ளவரை என்னிதயத்திலிருந்து எந்தச் சக்தியாலும் உன்னைப் பிரிக்கவே முடியாது….உன்னைத் தவிர வேறு ஓர் ஆடவனின் நிழல் கூட என்னில்படுவதை ஒரு போதுமே விரும்பமாட்டேன் என்று, அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை பல்கலைக்கழக கேட்போர் ஹோல் மண்டபத்தில் வைத்து நஜீமிடம் சொன்னவற்றை இன்று கனவாக நினைத்து மறந்து போய் பேசுகின்றாய் என்று நினைக்கின்றேன். அன்று இதயத்திலே பாசம் படரும் போது சத்திய வாக்கை பனித் துளியாக தூவினாயே … நட்பு மலர் காதலாக செழித்து இல்லற வாழ்வில் நறுமணம் நல்லறமாக வீசவேண்டுமென்று எதிர் பார்த்தாயே … ஆனால் அது இன்று உனக்கெங்கே ஞாபகத்துக்குவரப் போகுது எல்லாமே காற்றோடு காற்றாக பறந்துவிட்ட தூசியாகிவிட்டதே” இர்பானா கிண்டலாகப் பேசினாள்.

“இர்பானா, என் என் நிலைமையை உணராமல் ஏண்டி இப்படியெல்லாம் பேசுகின்றாய். “

“நீ தான் பரீனா உன் நிலைமையை உணராமல் மூடத்தனமாக நிதானமிழந்து பேசுகிறாயா? பரீனா, கொஞ்சம் சிந்தித்துப்பார். நஜீம் வசதியாக இருந்த போது அவருக்கு காதலியாக இருந்து விட்டு இப்போ நீ ஓர் டாக்டராக மாறிவிட்டாய் என்பதற்காக அவரை விட்டு விலகி வாழ்கிறாயே மரம் விட்டு மரம் தாவும் குரங்குக்கும் உனக்கும் என்னடி வித்தியாசம்.”

இர்பானா சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் பரீனாவின் உள்ளத்தை கரையான் அரிப்பது போல அரித்தது. பல்கலைக் கழக படிப்பை முடிந்தவுடன் திருமணம் செய்து கொள்ளத் துடியாத் துடித்தவர்களை பெற்றோர் பிரித்து வைத்தார்கள். பரீனா பெற்றோரின் கட்டுப் பாட்டுக்குளிருந்து மட்டக்களப்பு ஆதார வைத்தியசாலையில் டாக்டராக பணி புரிந்து கொண்டிருந்தாள். நஜீம் எதிர்புகளுக்கிடையில் பெற்றோரின் கட்டுப்பாடுகளை உடைத்தெறிந்து விட்டு தனிமையில் வாழத் தொடங்கினான்.

நஜீம் கல்முனை உவெஸ்லி உயர்தரப் பாடசாலையில் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தான். பரீனா நஜீம் இருவருக்கிடையில் கடிதத் தொடர்புகளுமின்றி ஒருவர் நினைவில் ஒருவர் வாழத் தொடங்கினார்கள். இன்பமே நிறைந்திருந்த அந்த இளஞ்ஜோடிகளின் இதயத்தில் திடீரென்று ஒரு நாள் துன்பம் தடவிப் பார்த்தது. நஜீம் பரீனாவின் தற்காலிகப் பிரிவு தாங்கமுடியாமல் அல்சரா புகைப்பதில் பெரிதும் ஈடுபாடு கொண்டான். இதன் விளைவு வயிற்றில் புண்களை உருவாக்கியது. திரும்பத் திரும்ப புகைத்ததால் அல்சராக் கூடி கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டான். இதனால் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நஜீமை அவனது பெற்றோர் உடனடியாக மட்டக்களப்பு ஆதார வைத்தியசாலையில் சிகிச்சை பெறுவதற்காக அனுமதித்தார்கள்.

பரிசோதனை செய்வதற்காக வார்ட் நோக்கி வந்த பரீனா நஜீமின் நிலைமையை அறிந்து மனவேதனைப்பட்டாள். பனித் துளிகளைப் போல் கண்ணீரை தூவினாள். நண்பி என்ற முறையில், இர்பானாவிற்கு தன்னால் இயன்ற உதவிகளையெல்லாம் செய்து வந்தாள் பரீனா. தன்னோடு ஓர் தாதியாகவும் சேர்த்துக் கொண்டாள். நஜீம் மீது உயிரையே வைத்திருந்த பரீனா, அவரது கீழ்த்தரமான இந்தச் செயலை நினைத்து நினைத்து இரவு நேரங்களில் தலையனையை ஈர மாக்குவதுடன் சுடுமணலில் துடிக்கும் புழுவைப் போல் துடித்தாள்.

உடல் உணர்ச்சிகளை கட்டுப்படுத்த முடியாத நஜீம் அவள் காதைப் பிடித்து கட்டிலுக்கு அழைக்கும் போதெல்லாம் அவனது மூளைக்கு அதிகம் வேலை கொடுக்கக்கூடதென்பதற்காக விலகிப் போவாள். சில நேரங்களில் தன்னையும் மறந்து நஜீம் மீது கோபமடைவாள். நாளமையில் அவனது உடல் நிலை பரீனாவிற்கு தாங்க முடியாத துயரத்தையும், சிந்தனைகளையும் ஏற்படுத்தியது. தன் வாழ்க்கை சோகமான வரலாறாகிவிட்டதாக நினைத்தாள். கடைசியில் நஜீம் நினைவை விட்டு விலகி தனிமையில் வாழ முடிவெடுத்தாள்.

“இர்பானா நீ என்ன சொன்னாலும் சரிடி; நான் எடுத்த இந்த இறுதி முடிவை நான் ஒரு போதும் மாற்றிக்கவே மாட்டேன்டி”.

“பரீனா …..இப்பத்தாண்டி தெரியுது ….உன் நஜீமை விட்டு விட்டு எதுக்காக நீ ஓர் இறுதி முடிவு எடுத்துள்ளாய் என்பது. எப்படியாவது நஜீம் மூளைக்கு அதிகமான வேலை கொடுக்காமல் அவரை பழைய நிலைக்கு மாற்ற வேண்டுமென்ற என்ற எண்ணம் உனக்கு இருக்கு. தானும் மாற வேண்டுமென்ற எண்ணம் அவருக்கும் உண்டு. இவர் இனி பிழைத்து மனிதராக மாட்டாரோ என்று நீ நினைத்து இப்படி ஓர் முடிவை எடுத்துக் கொண்டாயோ? “

“அப்படியொரு எண்ணம் என் மனதில் இருந்திருந்தால் எப்பவோ நான் அவரைவிட்டு விலகி என் பெற்றோர் பேசி பிடிவாதமாக கட்டிக் கொள்ளும்படி கூறும் சொந்த மச்சானை திருமணம் செய்திருப்பேன். இத்தனை வருடகாலமாக இவருக்காக நான் இப்படி வாழ்ந்திருக்கவே மாட்டேன்”.

பரீனா சொல்லி முடித்து தலை நிமிர,  தாதி ஒருவர் வந்து அழைத்தாள். பரீனா எழுந்து சென்று நஜீமை பார்க்கச் சென்றாள்.

நஜீம், “பரீனா, என்னை மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் என் வருத்தம் நல்லாச் சுகமாகி விட்டது. வீட்டுக்குச் செல்ல ஆசைப்படுகின்றேன். என் டிக்கட்டை வைத்தியசாலையிலிருந்து கட் பண்ணி விடுங்கள்”.

சற்று நேர மௌனத்திற்குப் பின் பரீனா சொன்னாள் “நஜீம் வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்த நீங்கள் சந்தோசமாக வாழ்ந்திருக்கலாமே? நான் உங்களுக்கு என்ன துரோகமா செய்தேன். இப்பே நீங்களாகவே நோயை தேடிக் கொண்டீர்களே”

திடீரென்று பரீனா … பரீனா … என அழைக்கும் அழைப்பை கேட்டுத் திரும்பினாள்….அழைத்தவள் இர்பானா .

” என்னடி வந்திட்டியா?”

“ஆமாடி “

“எப்படி நஜீம் வருத்தமெல்லாம்?” இர்பானா கேட்டாள்.

“கொஞ்சம் பரவாயில்லை இர்பானா “

“பரீனா நஜீம் பாவம்டி, உன் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல்தாண்டி அவர் இந்த நிலைக்கேத் தள்ளப்பட்டார். நீதாண்டி அவருக்கு நோய் ஏற்படக் காரணமாக அமைந்தவள்”

இர்பானாவை முறைத்துப் பார்த்தாள் பரீனா, அவள் கண்கள் மட்டுமல்ல உள்ளமும் கண்ணீர் வடித்தது.

“இதோ கேள் பரீனா….நஜீம் என் உடன்பிறந்த தம்பியடி. என் பெற்றோருக்கு இவன் மட்டுந்தாண்டி ஆண் செல்வம். என் தாய் இவனை கண்ணை இமை காப்பது போல் காத்து வந்தாள். என் தாய் காலமாக தந்தை இன்னும் ஓர் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொண்டவர், இவனையும் கூடவே கூட்டிச் சென்று இந்த நிலைமைக்கு படிக்கவைத்தார். நான் என் சிறிய தாயிடம் இணைந்து கொண்டேன். அதனால் எங்கள் இருவரது பாசங்களும் பிரிவில் வாடியது என் தம்பியின் தரத்திற்கும், என் ஏழ்மையின் நிலைக்கும் இடைவெளிகள் பல…. அதனால்தாண்டி பரீனா என் தம்பியிடம் நான் யார் என்பதை காட்டிக் கொள்ளவில்லை. உன் மனதை விட மேலாக என் மனம் வேதனைத்தீயில் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது.”

“இர்பானா…..அப்போ நீ என் மைனியாடி….? ஏண்டி இத்தனை வருடமும் என்னிடம் மறைத்தாய்….” இறுக கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு இர்பானாவின் தலையை தடவிக் கொண்டே அழுதாள்.

“இர்பானா என் வாழ்க்கையில் தான் துன்பமும்,வேதனையும் நிறைஞ்சிருக்கின்னு நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன். அது உன்னுடைய வாழ்க்கையிலேயும் நிறைஞ்சிருக்கு என்பதை இப்போ நான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். இன்னும் சொல்லப் போனால், துன்பத்தின் மத்தியில் தான் இன்பமே உண்டு என்பதையும் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்……இனிமேல் என்னவரை….ஆமாம், உன் ஆசைத் தம்பி நஜீமை விட்டுப் பிரிந்து ஒரு நிமிடம் கூட விலகி வாழவே மாட்டேன்னம்மா உறுதி”

கன்னத்தில் கொட்டிக் கொண்டிருந்த கண்ணீர் துளிகளை துடைத்துக்கொண்டே பரீனா இர்பானாவை அழைத்துக் கொண்டு நஜீமை பார்க்கச் சென்றாள். இர்பானா நஜீமை கட்டியணைத்துக்கொண்டு ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தாள் நஜீம் ஒன்றும் புரியாது விழித்தான்.

பரீனா விடயத்தை விபரமாகச் சொன்னாள். இருவர் கண்களிலும் கண்ணீர் வழிடிந்தோடின. அது ஆனந்தக் கண்ணீர்தான்.

இர்பானா நஜீமிடம், ” தம்பி, பரீனா ஓர் பெயர் பெற்ற தரமான டாக்டர். இறைவன் துணையால் அவள் உன் நோயை சுகப்படுத்துவாள். முதலில் நீ என்னில்லம் போக வா……இரவைக்கே உங்கள் இருவரையும் நான் மனப்பூர்வமாக இணைத்து வைக்கின்றேன்”, என்று அன்போடு அழைத்தாள். பக்கத்து வீதியில் அமைந்திருந்த ஹோட்டலில் இருந்து வானலை ஊடாக….,
நல்வாழ்த்து நான் சொல்வேன்………
நல்லபடி வாழ்கவென்று….
கல்யாணக் கோயிலிலே
கணவன் ஓர் தெய்வம்மா……
எனும் பாடல் தவழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

— எல். கார்த்திக்.

பார்த்துப் பல வருடங்கள் ஆகி இருந்தாலும் அவள் கண்கள் இன்னும் மாறவில்லை என்றே அவனுக்குத் தோன்றியது. இன்னுமும் அதே கூர்மையான பார்வை. பாரதி பாடியது போன்ற ஒளிப் படைத்தக் கண் அவளுடையது என்றே ராஜா கருதினான்.

மெல்ல அவன் நினைவுகள் கல்லூரி முதல் வருடத்திற்குச் சென்றது. முதல் முதலாய் அவளைப் பார்த்தது அன்று அவள் அணிந்திருந்த சிகப்பு தாவணி இன்னும் அவன் கண்களை விட்டு அகலவில்லை. தூர இருந்து பார்த்ததோடு சரி பேசவெல்லாம் முயலவில்லை. கல்லூரியின் கட்டுப்பாடு அவனை பயமுறுத்தியது.

சில சமயம் பத்தாவதில் கூடப் படித்த அவனது ஒருதலைக் காதல் நாயகி உமாவின் முட்டைக் கண்களை சுமதியின் சிறிய கண்களோடு ஒப்பிட்டிருக்கிறான். ஒருதலைக் காதல் என்றால் உமாவிற்கும் தெரியாத காதல் என்று அர்த்தம் கொள்ள வேண்டும். இப்பொழுது கல்லூரிக்கு வந்தவுடன் மனம் குரங்காய் தாவத் துடித்தது.

சுமதி பேரழகி என்று சொல்ல இயலாது என்றாலும் அவள் வகுப்பில் இருந்தவர்களில் அவள் பேரழகி என்றே சொல்ல வேண்டும். கூர்மையான பார்வை வீசும் கண்கள், அந்தக் கண்களில் பூசிய அஞ்சனம் , கண்ணியமான உடை அதை அணியும் விதம், பேசும் பொழுது காதில் ஆடும் ஜிமுக்கி, எப்பொழுதும் எதிராளியை நேரடியாய் கண்ணில் பார்த்து பேசும் தைரியம் இதெல்லாம் அவனைக் கவர்ந்தது. அனைவற்றிற்கும் மேல், வகுப்பில் இருந்த ஆண்களில் இவனைத் தவிர அவள் வேறு யாரிடமும் பேசாதது அவனுக்குத் தைரியம் அளித்தாலும் பயமும் கூடவே இருந்தது. உன்னிடம் நட்பாய் பழகினேன் இப்படி செய்து விட்டாயே இப்படி கேட்டுவிட்டாயே என சொன்னால் என்ன செய்வது என மனதிற்குள் போட்டுத் தன் காதலை புதைத்து விட்டான். மாதங்கள் செல்ல, அவர்கள் பழக்கம் அதிகரித்தது. வீட்டிற்கு போன் செய்யும் அளவிற்கு பழக்கம் அதிகரிக்க அவர்கள் நட்பு வட்டங்களில் வதந்தி புகையத் துவங்கியது.

சுமதியும் அதை மறுக்க, ராஜா மறுக்கத் துவங்கினான். மெலிதாய் விழுந்த விரிசல் பெரிதாக , பார்வை மட்டுமே என்றாகியது. இரண்டாமாண்டில் துவங்கிய விரிசல் இறுதி வரை நீண்டது.

இன்றும் கல்லூரி இறுதி நாள் அவன் நினைவில் பசுமையாய் இருந்தது. இன்று அவளிடம் கேட்டுவிடலாம் என்றெண்ணினான். மற்றவர் அனைவரும் சென்றுவிட அவளைத் தடுத்தான். வெளியே செல்ல எத்தனித்தவள் டெஸ்கில் சாய்ந்து நிற்க, அவளெதிரே ராஜா. அவனை விட உயரம் குறைவால் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்துக் கொண்டே நின்றாள்.

“ எனக்கு இன்னிக்குத் தெரிஞ்சாகனும் “

“என்ன ?”

“ உண்மையை சொல்லு. அது உண்மைதானே ?”

“ இன்னிக்கு கேட்டு தெரிஞ்சிகிட்டு என்னாகப் போகுது ? இனிமே தெரிஞ்சு எந்த உபயோகமும் இல்லை “.

மின்னலாய் சொன்னவள் அவனைத் தள்ளிவிட்டு வெளியேறினாள். அன்றுப் பார்த்தவளை ஆறு வருடம் கழித்து நேற்றுதான் சந்தித்தான். இடையில் இவனுக்குக் கல்யாணம் ஆகி, முதல் பிரசவத்திற்கு இப்பொழுது மனைவி ஊருக்கு சென்றிருந்தாள். நண்பர்கள் மூலம் இவன் விலாசம் பெற்று திருமணத்திற்கு அழைக்க வந்து சென்றாள் .

இன்று வரை அவனுடைய கேள்விக்கு விடை கிடைக்கவில்லை.

 

— கே.எஸ்.சுதாகர்.

(50 வார்த்தைகளுக்குள் ஒரு குறுங்கதை)

 

அனேகமாக கொட்டாஞ்சேனை பஸ் ஸ்ராண்டில், ஏதாவது நொண்டிச் சாட்டுகள் சொல்லிக் காசு கேட்டபடி நிற்பான் அவன்.

காசு கிடைத்ததும் குடிப்பதற்காகச் சென்று விடுவான்.

அன்றும் அப்படித்தான்.

மருதானைக்குப் போக பஸ்சுக்குக் காசு வேண்டும் என்றான்.

தரலாம், இதிலே நின்று கொள் என்றேன். என் கைகளைப் பார்த்தபடி நின்றான்.

மருதானை பஸ் வந்தது. பஸ்சினுள் ஏறிக் கொள், நடத்துனரிடம் காசைக் குடுக்கின்கறேன் என்றேன்.

மெதுவாக நழுவி விலகினான்.

 

 

— கே.எஸ்.சுதாகர்.

(50 வார்த்தைகளுக்குள் ஒரு குறுங்கதை)

 

 

பொங்கல் அன்று தவம் கோயிலுக்குப் போனபோது, மனைவியின் கைப்பையை சிறிது நேரம் வைத்திருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது.

அது அவரது தோள்ப்பட்டையில் இருந்து ஊஞ்சலாட்டம் ஆடியது.

அந்தக் காட்சியை பல இளம் பெண்கள் பார்த்து விட்டார்கள்.

“எங்களுக்கும் அவரைப் போல மாப்பிள்ளை வேணும்” என்று தமது பெற்றோரிடம் அன்புக் கட்டளை இட்டார்கள் அவர்கள்.

 

 

 

 

 

–ரா. பார்த்தசாரதி.

(50 வார்த்தைகளுக்குள் ஒரு குறுங்கதை)

 

சுமதியும், சுரேஷும் ஒரே தெருவில் வசிப்பவர்கள். இருவரும் வெவ்வேறு கல்லூரி. அவர்களின் சந்திப்பே பஸ்சில்தான்.

தினம் இருவரும் இமெயில் மூலமே தொடர்பு கொண்டு அவர்களுடைய சந்தேகங்களைத் தீர்த்துக்கொள்வர். நாளடைவில் இமெயில் நட்பு காதலில் முடிந்தது.

சுரேஷ் படிப்பை முடித்து அயல்நாட்டு வங்கியில் பணியில் சேர்ந்தான். சுமதியின் சம்மதம் பெற அன்புடன் அவன் அனுப்பிய வார்த்தைகள்.

Ennodu-Mattum Anbudan Iniya Life-ல் இணைவாயா !

–கே.எஸ்.சுதாகர்.

(50 வார்த்தைகளுக்குள் ஒரு குறுங்கதை)

 

மைத்துனருக்குக் கலியாணம். ரொறன்ரோ விமான நிலையத்திற்கு என்னை அழைக்க வந்திருந்தார். தனது லம்போகினி வாகனத்தைப் புகழ்ந்தபடியே வந்தார். வீட்டை அண்மித்ததும் ஹோட்டலிற்கு முன்னால் காரை நிற்பாட்டினார்.

உணவை வாங்கி, காரில் ஏறியபோது ஸ்ராட் செய்ய மறுத்தது.

“லம்போகினியும் பழுதாகுமா?”

முழுசிப் பார்த்தான்.

இரவு பதினொன்று. காரை அங்கேயே நிறுத்திவிட்டு, ஹோட்டலின் உரிமையாளரான மைத்துனரின் நண்பருடன் வீடு வந்தோம்.

மறுநாள் காரை எடுக்கச் சென்றபோது, நான்குபக்கமும் செங்கல் அடுக்கப்பட்டு ரயர்கள் கழற்றப்பட்டிருந்தன.

 

 

 

படம் உதவி: http://www.wptv.com/news/region-c-palm-beach-county/palm-beach/thieves-stole-tires-and-a-car-from-palm-beach-driveways

–கே.எஸ்.சுதாகர்.

(50 வார்த்தைகளுக்குள் ஒரு குறுங்கதை)

 

நான் சமீபத்து அகதி. நண்பன் 16 வருட அதிதி, பொறியியலாளன், (கொழுத்த) மனைவி சீதனம்.

ஒருநாள் சந்தித்துக் கொண்டோம்.

வாடகை வீட்டிலா இருக்கிறாய்? காசு தருகின்றேன். வீட்டை வாங்கு. கொஞ்ச வட்டிதான்.

வீடு வாங்கினேன். காலம் மாறியது. வட்டி ஏறியது. வேலை நின்றது.

மகனுக்கு வருத்தம், காசைத் தா மனமறியப் பொய் சொன்னான்.

அற விலைக்கு வீட்டை விற்று தன் பணத்தை எடுத்தான்.

மீண்டும் வாடகை வீட்டில் நான்.

 

 

 

படம் உதவி: http://rabble.ca/multimedia/2013/06/world-refugee-day-2013

 

 

 

— சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.
(50 வார்த்தைகளுக்குள் ஒரு குறுங்கதை)

 

‘’இது ரொம்ப தப்பு ஆறுமுகம், உன்னை நம்பிய மக்களை மோசம் பண்ணுவது நம்பிக்கைத் துரோகம், வேண்டாம்ப்பா‘’ என்றான் விஷால்.

மக்கள் கொண்டுவந்து கொட்டிய பணத்தை எல்லாம் சுருட்டிக் கொண்டு வெளிநாட்டிற்கு ஓடிவிடும் நோக்கத்தோடு ஃபைனான்சியர் ஆறுமுகம் ஃப்ளைட்டில் பறந்தார் குடும்பத்தோடு. தவறு என்று தடுத்த நண்பனையும் சட்டை செய்யவில்லை.

அடுத்த நாள் பேப்பரில் செய்தி:
சென்னையிலிருந்து கிளம்பிய மலேசிய விமானத்தைக் காணவில்லை, அதிலிருந்த முன்னூறு பேர் என்ன ஆனார்களென்றே தெரியவில்லை.

 
 
 
 
 

படம் உதவி: http://www.malaysiaairlines.com/my/en.html

— தேமொழி.
(50 வார்த்தைகளுக்குள் ஒரு குறுங்கதை)

 

மலர் கவலையுடன் வாசலுக்கும் உள்ளுக்குமாக அலைந்தாள். மது வழக்கமாக வீடு வரும் நேரம் கடந்து இருட்டவும் துவங்கி விட்டது.

ஒருவழியாக வாசல் கதவைத் திறந்தவன் சோர்வுடன், “வண்டியும் பிரேக் டவுன், செல்ஃபோனிலும் சார்ஜ் இல்லை,” என்றான்.

அவனைக் கண்டதும் நிம்மதி அடைந்திருந்தவளுக்கு உடனே கோபம் வந்தது. “அதென்ன பொறுப்பில்லாத்தனம், எங்கேயும் ஃபோனே இல்லையா, அடுத்தவங்க கவலைப் படுவாங்களேன்னு கொஞ்சமாவது கருத்து இருந்தாத்தானே?” என்று சீறினாள். இயல்புநிலைக்குத் திரும்பிவிட்டாள் அவள்.

 

 

 

 

 

படம் உதவி: http://www.scooppick.com/things-most-common-in-indian-wives/

— ரா. பார்த்தசாரதி.

(50 வார்த்தைகளுக்குள் ஒரு குறுங்கதை)

 

திருமணம் முடிந்து ஒரு வருடம் நெருங்கிற்று. சுரேஷுக்கு அவசரம்.

அன்று இரவு சுமதியிடம், “இன்னிக்காவது காட்டுவாயா, இல்லையா?”

“என்னஅவசரம்? பொறு சுரேஷ் ”

“ஏமாற்றாதே சுமதி என்றான்” அருகில் சென்று ஒரு முத்தம்.

“இன்னிக்கு இது போதும், நாளை காட்றேன்”

மறுநாள் …..

இரவு சுமதி கதவை மூடினாள். மிக நெருக்கமாக அமர்ந்தாள், திறந்து காட்டினாள் அவர்களின் திருமண புகைப்படங்களை.

அன்று அவர்களின் திருமணநாள்..

 

 

 

 

 

 

படம் உதவி: http://imgarcade.com/1/south-indian-wedding-photo-album-design/

— தேமொழி.

(50 வார்த்தைகளுக்குள் ஒரு குறுங்கதை)

கொட்டும் மழையில் கட்டிடத்தை விட்டு வெளியேறியவன் மனம் வெறுத்திருந்தான். இப்போழுதே உயிர் போனால் எவ்வளவு பிரச்சனை தீரும் என மனம் ஏங்கினான்.

“காத்திரு, உடனே அங்கு வந்துவிடுகிறோம்” என்று தொலைபேசிய நண்பர்கள்…. இல்லை…. அவனறியாமல் கஞ்சாக் கடத்தலில் அவனை மாட்டிவிட்டிருக்கும் துரோகிகள் சொன்னதைப் பொருட்படுத்தாமல் நடந்தான். கைப்பையிலோ கோடிக்கணக்கான குற்றப்பணம் கனத்தது. தப்பிக்க என்ன வழி?

பெரும் சப்தம் கேட்டுத் திரும்பியபொழுது இடியிறங்கி அவன் வெளியேறிய கட்டிடம் தரை மட்டமாகியிருந்தது.

 

படம் உதவி: http://www.stuff.co.nz/the-press/news/christchurch-earthquake-2011/4867859/Death-Zone

— மீ.விசுவநாதன்.

சத்யவாகீஸ்வரன் என்ற சத்யாவுக்கு முப்பத்திரெண்டு வயது இந்த மாதம் முப்பதாம் தேதியன்றே முடிந்து விட்டது. அவன் கணக்கில் புலி. அதனால் அவன் விரும்பி “பீகாம்” சேர்ந்து, குடும்பச் சூழ்நிலையால் அதற்குமேல் தொடர்ந்து படிக்க விரும்பாமல் வேலையைத் தேடிக்கொண்டான். சென்னையில் “பாரீஸ் கார்னரில்” ஒரு சிறிய கம்பெனியில் ரூபாய் பத்தாயிரத்திற்கு வேலை அமைந்து தனது திறமையாலும், நேர்மையாலும் தன்னுடைய இருபத்தி எட்டாம் வயதில் ரூபாய் இருபதா யிரமாக அது உயரக் கடினமாக உழைத்தவன். இப்போது அது நாற்பதா யிரமாக உயர்ந்து விட்டது. அவனுக்குத் திருமணமாகி இரண்டரை வயதில் ஒரு பெண் குழந்தை இருக்கிறாள். கோமதி அவனுடைய மனைவி. நன்றாகப் பாடுவாள். கோமதி, கல்லூரிக்குச் சேர்ந்த மூன்று மாதத்தில் சத்யாவின் அம்மா பார்வையில் ஒரு அழகான பெண்ணாகத் தெரிந்ததால், பெரியோர்களால் உடனேயே நிச்சயம் செய்யப் பட்டு நடந்தது கல்யாணம். அதனால் கோமதி கல்லூரிப் படிப்புக்கு “டாட்டா” சொல்லிவிட்டாள். இப்போதைக்குக் குழந்தையைக் கவனிப்பதே அவளுக்கு முக்கியமாகவும், மனதுக்கு இன்பமாகவும் இருக்கிறது. மாமனார் காலமாகி இரண்டு வருடம் ஆகப்போகின்றது. மாமியார் மிகவும் தன்மையானவராகவும், அனுசரணையாகவும் இருப்பது கோமதிக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

சத்யாவுக்கு சின்ன வயதிலேயே உபநயனம் நடந்து விட்டது. சத்யா நன்கு மனதை நிறுத்தி மந்திரங்களும் சொல்லுவான். அவனுக்கு அவனுடைய அப்பாவே அந்த மந்திரங்களுக்குரிய அர்த்தங்களையும் சொல்லிக் கொடுத்ததால், அவனுக்கு வேதத்திலும், வேதவாழ்கை முறையிலும் சிறுவயது முதலே ஈர்ப்பு ஏர்ப்பட்டிருந்தது.

அவனுடைய அப்பா, அவனுக்குச் சின்ன வயதில் அவர்களது வீட்டின் வாசலில் வரும் கருப்பு நிறத்தில் வெள்ளைப் புள்ளி போட்ட, அகன்ற நெற்றியும், வழவழக் கொம்பும், அழகிய பெரிய கண்களையும் கொண்ட ஒரு பசுமாட்டிற்கும், அதன் வெள்ளை நிறக் கன்றுக் குட்டிக்கும் பழங்களும், கழுநீரும் தரச்சொல்லி,”வாயில்லா ஜீவன்….கோந்தே…இதோட ஒடம்பு பூராவும் தேவதைகள் நிறைஞ்சு இருக்கா…மெதுவாத் தொட்டு ஒன்னோட கண்ணுல ஒத்திக்கோ…” என்று சத்யாவின் இரண்டு கைவிரல்களையும் அந்தப் பசுவின் மீது வைத்து அந்த விரல்களைக் கொண்டே அவனது இரு விழிகளையும் மெல்லத் தடவி விட்டதை சத்யா இப்போதும் நினைத்துக் கொள்வதுண்டு. “பசு தேவதை. நமக்காகப் பால்தரும் அம்மா” என்றெல்லாம் சத்யாவின் அப்பா சொல்லிச் சொல்லியே வளர்த்ததால் அவனுக்குப் பசுவைப் பிடிக்கும். அதனால் அம்மாவையும் மிகவும் பிடிக்கும்.

ஒருநாள் அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டிற்கு வந்து கை கால்களைக் கழுவிவிட்டு, நடு அறையில் உள்ள ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்த சத்யாவிடம்,” இன்னிக்கி மத்தியானம் டோக்கியோ கம்பெனி வெங்கடராமன் மாமா போன் பண்ணினார்…உங்ககிட்ட ஏதோ அவசரமா பேசணுமாம்..இந்த நம்பர்ல பேசச் சொன்னார்…” என்று சத்யாவின் மனைவி தன்னுடைய வலதுகையில் உள்ள ஒரு காகிதத்தைக் கணவனிடம் நீட்டினாள். அதை வாங்கிப் பார்த்துத் தன்னுடைய “T” ஷர்ட் பைக்குள் வைத்துக் கொண்டு, தன்னுடைய செல்ல மகளைத் தூக்கி மடியில் வைதுக்கொஞ்சினான்.

அவனுடைய அம்மா,” சத்யா …நான் பக்கத்துல காலனிக்குள்ள இருக்கற பசுபதிநாதர் கோவிலுக்குப் போயிட்டுவரேன்”..என்று தனது பேத்தியைத் தூக்கி இடுப்பில் வைத்தபடி வாசலை நோக்கி நடந்தாள்.

சத்யா தனது கைபேசியின் மூலமாக அந்த “டோக்கியோ வெங்கடராமன்” மாமாவைத் தொடர்பு கொண்டான்.

“மாமா..நமஸ்காரம்..நான் சத்யா”..

“சத்யா..நன்னா இருக்கியா..”

“இருக்கேன் மாமா..நீங்க கூப்டதாகச் சொன்னா”

“ஒனக்கு எங்க கம்பெனில நல்ல வேலை தரணும்னு நெனைச்சேன்…நாங்க புதுசா ஒரு “கோடவுன்”, ராணிப்பேட்டைல தொறக்கபோறோம்…அதுக்கு உன்னத்தான் பொறுப்பாப் போடலாம்னு எனக்குத் தோணித்து…அது சீப் மேனேஜர் போஸ்ட் …..ஒன்னோட வேலையும், நேர்மையும் என்னக்குத் தெரியும்….அதான் ஒன்னக் கேக்கலாம்னு….ஆமாம், இப்ப நீ எவ்வளவு வாங்கரே…”

“மாசம் நாப்பதாயிரம் மாமா… இன்சென்டிவ் தனியா உண்டு”

“மாசம் அறுபதாயிரம் தரோம்…இன்சென்டிவ், குழந்தைக்கு படிப்புச் செலவு…தங்கறதுக்குத் தனி வீடு எல்லாம் உண்டு..கவலைப் படவேண்டாம்…”

“மாமா எனக்கு ஒரு நாள் தாங்கோ, நான் என்னோட ஆத்துலயும் கலந்து பேசிச் சொல்லறேன்..என்னோட ஆபீசுக்கும் சொல்லணும்…ஒரு மாசம் டைம் அவாளுக்குக் குடுக்கணும்…யோசிச்சுச் சொல்லறேன்”…

” நீ ஒண்ணும் கவலைப்பட வேண்டாம்..ஒரு மாசச் சம்பளத்த நாங்க தரோம் … இன்னும் ஒரு பத்து நாள்ல..நீ எங்க கம்பெனில மேனேஜர் “

“சரி ….மாமா..”

சத்யா தன்னுடைய மனைவி, அம்மாவிடம் விவரமாகப் பேசினான். அவர்களும் சம்பளம் அதிகம் என்றதால் சரி, பார்த்துக் கொள் என்றனர்.

சத்யா தன்னுடைய பெண் குழந்தையை அள்ளி முத்தமிட்டான். அது சிரித்துச் சிரித்து அவனது கன்னத்தைத் தன்னுடைய நாக்கால் நக்கியது. சத்யாவுக்கு “பசுவை அதன் கன்றுக் குட்டி தனது நாக்கால் நக்கிக் கொடுப்பது” நினைவில் வந்து சென்றது.

டோக்கியோ வெங்கடராமன் மாமாவிடம் சத்யா பேசினான். வியாபாரம் படிந்தது.

இராணிப்பேட்டையில் மிகவும் விசாலமான கோடவுன். அதன் பக்கத்திலேயே குளிர்சாதனம் கொண்ட மிக நேர்த்தியான அலுவலகம். டோக்கியோ வெங்கடராமனும், திருநெல்வேலி கோபாலஅய்யங்காரும், திருச்சூர் ராவூத்தனும் இந்த நிறுவனத்தின் பங்குதாரர்கள். ஏகப்பட்ட பணம். இந்தியாவிலும், வெளிநாடுகளிலும் நிறையக் கிளைகள் உண்டு.

“சத்யா..சாஸ்த்ரிகள் வந்தாச்சா…கோபூஜைக்குப் பசுவும், கன்னுகுட்டியும் வந்தாச்சா…..” டோக்கியோ வெங்கடராமன் பரபரத்தார். சாஸ்த்திரிகள் வந்து “கோபூஜை” முடித்தவுடன் தீபாராதனை செய்தார்.

டோக்கியோ வேங்கடராமனும், திருநெல்வேலி கோபாலஅய்யங்காரும், திருச்சூர் ராவூத்தனும் பசுவுக்கும், கன்னுக் குட்டிக்கும் பழங்கள் கொடுத்து அதைக் கும்பிட்டனர். அங்கு இருந்த கூலியாட்கள் இதை வேடிக்கை பார்த்தபடி இருந்தனர்.

“கோடவுனுக்குள் மங்கள வாத்தியம் முழங்க பசுவும், கன்னுகுட்டியும் நுழைத்தன, பசு, சாணியும் மூத்திரமுமாகச் சாய்ந்து சாய்ந்து நடந்தது. அதன் கொம்பில் சுற்றியிருந்த பூமாலை கீழே விழுந்து சிதறியது.”

சாஸ்திரிகள் தட்சிணையைப் பெற்றுக்கொண்டு புறப்பட்டார்.

“மாமா..இது என்ன இவ்வளவு பெரிய கோடவுன்ல… .ஒண்ணுமே இல்லை…வெறுமென இருக்கு ” சத்யா ஆச்சர்யத்துடன் டோக்கியோ மாமாவிடம் கேடக்க, “இப்ப ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல பாரு…கோடவுனே ரொம்பிடும்” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே, கோடவுன் வாசலில் மூன்று பெரிய லாரிகள் வந்து நின்றன.

சத்யா அவைகளை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு,” மாமா இதெல்லாம் “…என்று டோக்கியோ வெங்கடராமனிடம் கேட்ட பொழுது,” இந்த அறநூறு பசுக்களும், இன்னிக்கி ராத்திரிக்குக் கோழிக்கோடு கசாப்புக்கடைக்குப் போயிடும்…வாரம் இரண்டு முறை மூணு லாரிகள்ள ஆயிரத்து இருநூறு பசுக்கள் வரும் .. வரவு செலவெல்லாம் உனக்கு வந்துடும்….நீயும் ஒன்னோடு வேலைக்கு உள்ள ஆட்களும் இந்த குளிர்சாதன அறையில் இருந்து வேலை பார்க்கலாம்..

ஒனக்கு வீடு இங்க பக்கத்துலேயே நல்ல வசதியோடு இருக்கு..ஆல் தி பெஸ்ட்” என்று சத்யாவின் கையை டோக்கியோ குலுக்கிய பொழுது, சத்யாவின் நெஞ்சம் பட படத்தது.

கோடவுனில் பசுக்களின் “அம்மா” என்ற ஓலம் காதில் விழுந்து அவனின் உடம்பு முழுக்கப் பற்றி எரிவது போல இருந்தது. ” வாயில்லா ஜீவன்….கோந்தே…இதோட ஒடம்பு பூராவும் தேவதைகள் நிறைஞ்சு இருக்கா…மெதுவாத் தொட்டு ஒன்னோடு கண்ணுல ஒத்திக்கோ…” என்று சத்யாவின் அப்பா அவன் சிறுவயதில் சொன்னது இப்போதும் காதில் ஒலித்தது,.

“மாமா .. எனக்கு இந்த வேலை வேண்டாம்..நான் வரேன் ” என்று திரும்பும் பொழுது, “பொழைக்கத் தெரியாத புள்ள” என்று டோக்கியோ வெங்கடராமன், திருச்சூர் ராவூத்தனிடம் கூறிய வார்த்தைகளுக்கு, அந்தக் கோடவுனில் கத்திக் கொண்டிருக்கக் கூடிய பசுக்களின் ஒட்டு மொத்த “அம்மா” என்ற கதறலையும் மீறி சத்யாவின் காதுகளுக்குள் நுழையக் கூடிய சக்தி இருக்கவில்லை.

——————-௦௦௦௦௦௦௦……………………….

படம் உதவி: http://www.taringa.net/posts/deportes/16757345/Vaca-sagrada-hindu-predijo-al-futuro-Campeon.html