Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

”நாளை எங்குச் சந்திக்கலாம்?” என்று ஒவ்வொருநாளும் விடைபெறுமுன் தலைவியையும் அவளுயிரன்ன தோழியையும் தவறாது கேட்பது தலைவனின் வழக்கம். அவ்வாறே அன்றும் வினவினான்.

அதற்குத் தோழி பதிலுரைக்கலானாள்…

”அன்ப! எம் ஊருக்கு அணித்தே பொய்கையொன்று உண்டு; அதனருகே ஓடுகின்றது ஒரு காட்டாறு; அக்காட்டாற்றுக்கு அருகே அமைந்துள்ளது அழகிய பூம்பொழிலொன்று. இரைதேரும் குருகுகளன்றி அப்பகுதி நாடி வேறாரும் வாரார். எம் கூந்தலை அலசுதற்கு வேண்டிய எருமண்ணைக் (களிமண்/ வண்டல்மண்) கொணர்வதற்காகத் தலைவியும் நானும் ஆண்டு வருவோம். நீவிர் அங்குவந்தால் தலைவியைச் சந்தித்து அளவளாவலாம்” என்று காதலரின் நாளைய சந்திப்புக்கு ஏற்றதோர் இடத்தைச் சொன்னாள்.

பெண்கள் எண்ணெய்க் குளியலின்போது தம் கூந்தலில் தேய்த்துள்ள எண்ணெயின் பிசுக்கைப் போக்குதற்கு அற்றை நாளில் களிமண்ணை (இன்று சிகைக்காய் அல்லது ஷாம்பு பயன்படுத்துவதுபோல்) பயன்படுத்தியுள்ளமை இதன்மூலம் அறியக் கிடைக்கின்றது. இற்றை நாளிலும் இவ்வழக்கம் சில கிராமப்புறப் பெண்களிடம் இருத்தல் கூடும். இஃது ஆய்தற்குரியது.

ஊர்க்கும்  அணித்தே  பொய்கை  பொய்கைக்குச்
சேய்த்தும்  அன்றே  சிறுகான்  யாறே
இரைதேர்  வெண்குரு  கல்ல  தியாவதும்
துன்னல்போ கின்றாற்  பொழிலே  யாமெம்
கூழைக்  கெருமண்  கொணர்கஞ்  சேறும்
ஆண்டும்  வருகுவள்  பெரும்பே  தையே.  (குறுந்: 113 – மா(தி)தீரத்தன்)

தோழியின் விருப்பப்படியே மறுநாள் பகற்போதில் எழிலார் பொழிலின்கண் தலைவனும் தலைவியும் சந்தித்தனர். தலைவியின் நெடுங்கூந்தலின் நறுமணம் தலைவனைச் சுண்டியிழுத்தது. ”மலரினும் நறியவோ உன் கூந்தல்…சொல் அரிவையே!” என்று கேட்டான்.

“யானறியேன் அன்பரே! மலர்கள்தோறும் தேனைத் தேடியுண்ணும் தும்பியொன்று இதோ… நம்மருகே சிறகுவிரித்துப் பறக்கிறது பாருங்கள்! அதனிடம் உங்கள் ஐயத்தைக் கேளுங்கள்!” என்றாள் தலைவி வேடிக்கையாக.

”அப்படியா…இதோ கேட்டுவிடுகின்றேன்” என்று நகைத்த தலைவன், தும்பி ஒன்றைத் தன் கையில் ஏந்தி, “பூந்தாதைத் தேர்ந்துண்ணும் எழிற் சிறகமைந்த தும்பியே! நீ என் நிலத்தைச் சேர்ந்த வண்டாகையால் எனக்கு விருப்பமானதை உரைக்கவேண்டும் என எண்ணாது, உண்மையை உரை! என்னொடு கெழுமிய நட்புடை இவ்வரிவை கூந்தல் மணத்தினும் மிக்க மணமுடை மலர்கள் இந்நானிலத்தில் உண்டோ நவில்!” என்று கேட்டான். தும்பியொடு தலைவன் நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கும் உரையாடல் கண்ட தலைவி நகையாடி அதனை இரசித்தாள்.

கொங்குதேர்  வாழ்க்கை  அஞ்சிறைத்  தும்பி
காமம்  செப்பாது  கண்டது  மொழிமோ
பயிலியது  கெழீஇய  நட்பின்   மயிலியல்
செறியெயிற்  றரிவை  கூந்தலின்
நறியவும்  உளவோ  நீயறியும்  பூவே.   (குறுந்: 2 – இறையனார்)

இப்பாடலைத் தருமி எனும் பிரமசாரிக்குப் பாண்டிய மன்னனிடம் பொற்கிழி பெற்றுத்தருவதற்காக ’ஆலவாய் இறையனார்’ பாடியதாய்த் ’தமிழ் நாவலர் சரிதை’ எனும் நூல் புகல்கின்றது. இதே கருத்தையே திருவிளையாடற்புராணம், கடம்பவன புராணம் போன்ற பின்னாளைய சைவசமயப் புராண நூல்களும் வழிமொழிகின்றன.

தலைவன், ’தலைவியின் நலம் பாராட்டல்’ என்ற அடிப்படையிலேயே இப்பாடல் குறுந்தொகையில் அமைந்துள்ளது. கடவுட் கதைகள் ஏதும் இதனோடு இணைத்துச் சொல்லப்படவில்லை என்பதை அறிக. எனவே, இறையனார் எனும் பெயரிய மானுடப் புலவர் ஒருவர் இயற்றிய பாடலை, ’இறையனார்’ எனும் பெயர்கண்டு இஃது இறைவனே பாடியது என்று மக்கள் எண்ணியதன் விளைவாய் இத்தகு புராணக் கதைகள் பின்னர்த் தோற்றம் பெற்றிருத்தல் கூடும் என்று நினையவேண்டியுள்ளது.

இப்பாடலில் தும்பியொடு தலைவன் நிகழ்த்திய நயமான உரையாடல் பிற்றைநாளைய புலவோர் உள்ளத்தையும் வெகுவாய்க் கவர்ந்திருக்க வேண்டும். ஆதலால்தான் இப்பாடலை அடியொற்றி வேறுசில பாடல்களும் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன என எண்ணுகிறேன். அதில் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று நம்மாழ்வாரின் பின்வரும் திருவிருத்தப் பாசுரம்.

வண்டுகளோ வம்மின் நீர்ப்பூ நிலப்பூ மரத்திலொண்பூ
உண்டுகளித்துழல் வீர்க்கொன் றுரைக்கியம் ஏனமொன்றாய்
மண்துக ளாடிவை குந்தமன் னாள்குழல் வாய்விரைபோல்
விண்டுகள் வாரும் மலருள வோநுல் வியலிடத்தே. (திவ். பிரபந்தம் – திருவிருத்தம் – 55)

தலைவனையும் தலைவியையும் பொழிலிடத்து விட்டுவந்தோமே…அவர்களை இப்போது கவனிப்போம்!

தன் செயல்கண்டு நகையாடிய தலைவியின் சிரிப்பில் தலைவனும் இணைய, காதலரின் சிரிப்பொலி கேட்டுச் சோலை மரங்களிலிருந்த பறவைகளும் ஆரவார ஒலியெழுப்பி அவர்கள் மகிழ்ச்சியில் தாமும் பங்குகொண்டன.

அப்போது பதற்றமாய்ப் பொழிலுக்குள் நுழைந்தாள் தோழி. அதுகண்ட தலைவி, ”என்னவாயிற்று… ஏனிந்தப் பதற்றம்?” என்றாள் மிரட்சியோடு.

”அதை ஏன் கேட்கிறாய்? சோதனையாய் இன்றுபார்த்து நம் அண்டைவீட்டுப் பெண்கள் பலரும் இந்தப் பொய்கைக் கரைக்கு எருமண் எடுக்க வந்துவிட்டனர். கரையோரம் நின்றிருந்த எனைப் பார்த்து,

“நீ ஏன் இங்கே தனியே நிற்கிறாய்? உன் ஆருயிர்த்தோழியான தலைவி எங்கே?” என்று கேள்விக் கணைகளால் என்னைத் துளைத்தெடுத்துவிட்டனர். அவர்கள் நம்புகின்ற வகையில் விடைசொல்லித் தப்பிவருவதற்குள் எனக்குப் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது” என்று பெருமூச்செறிந்தாள் தோழி.

தலைவி அவளைக் கவலையோடு பார்த்திருக்க, தொடர்ந்த தோழி, “இனியும் இந்தப் பொழில் உங்கள் சந்திப்புக்கு உகந்ததன்று. இவ்விடம்  மட்டுமன்று…இப்பகுதியிலுள்ள எவ்விடமுமே பகற்குறிக்கு உகந்ததன்று. ஆம், பகற்பொழுதில் திகிரிக்குப் போட்டியாய்த் திரிந்துகொண்டிருக்கும் நம்மூர் மக்களின் கழுகுக் கண்களிலிருந்து காதலர் நீங்கள் தப்பவே முடியாது” என்று கூறிநிறுத்தினாள்.

தலைவி விக்கித்து நின்றாள்.

”அப்படியானால் இதற்கு என்னதான் தீர்வு? என் உடம்பொடு உயிரிடையன்ன தலைவியைக் காணாது நான் இருப்பது எவ்வாறு?” என்றான் தலைவன் வேதனை மீதூர.

தோழி சற்று யோசித்துவிட்டு, ”இதற்கு ஒரு வழியிருக்கின்றது என்று கூறவும், தலைவனும் தலைவியும் ஏககாலத்தில் ”என்ன வழி?” என்றனர் பரபரப்போடு.

”பகலில்தானே நீங்கள் சந்திக்க இயலாது; இரவில் சந்திக்கலாமே! என்றாள்.

தலைவியின் நிலவு முகத்தை மறைத்திருந்த கவலை மேகம் மெல்ல விலக, அவள் பவளச் செவ்வாயிலிருந்த முத்துப் பல்வரிசை பளீரிட்டது.

“அப்படியானால் நானும் தலைவியும் நாளைமுதல் இரவில் சந்திக்கப் போகிறோமா? என்றான் தலைவன் உற்சாகமாக.

”ஆம்” – தோழி.

”எங்கே?” – தலைவன்.

“நண்ப! தாழை பொருந்திய வளைந்த கழியானது இழுமென ஒலிக்கும் பெருங்கடலை வேலியாகவுடைய எம் சிறிய நல்லூரிலே, பொன்னணி புனைந்து கொடுஞ்சியொடு பொலியும் உம் நெடுந்தேரை (மலையொத்த) உயர்ந்த மணல்மேட்டிலே நிறுத்திவிட்டு, அதனருகே சற்றே இளைப்பாறி, தழையுடை அணிந்த இவ்வேந்திழையின் தனிமைத் துயர்தீர இவளோடு இனிதாய்த் தங்குவீர்” என்று இரவுக்குறிக்கான (இரவுநேரச் சந்திப்பு) இடத்தை உரைத்து அவனுக்கு விடைகொடுத்தாள் தோழி.

இழையணிந்  தியல்வருங்  கொடுஞ்சி  நெடுந்தேர்
வரைமருள்  நெடுமணல்  தவிர்த்துநின்  றசைஇத்
தங்கினி  ராயின்  தவறோ  தகைய
தழைதாழ் அல்குல்  இவள்புலம்  பகலத்
தாழை தைஇய  தயங்குதிரைக்  கொடுங்கழி
இழுமென  ஒலிக்கும்  ஆங்கண்
பெருநீர்  வேலியெஞ்  சிறுநல்  லூரே.  (குறுந்: 345 – அண்டர்மகன் குறுவழுதியார்)

விண்ணோடும் முகிலோடும் வெண்ணிலவு விளையாடும் நல்லிரவு நேரத்தில் பெண்ணிலவைச் சந்திப்பது தனக்கு இனியதோர் அனுபவமாக இருக்கும் என்றெண்ணி உவந்தபடி, தேரைத் தன் ஊர்நோக்கித் திருப்பினான் தலைவன்!

[தொடரும்]

-மேகலா இராமமூர்த்தி 

”ஆ…! தலைவியுடனேயே இணைபிரியாத் துணையாய் நிற்கும் தோழியை மறந்தேனே! அவளை  இரந்துநின்றால் மனமிரங்காமலா போய்விடுவாள்?” என்ற எண்ணம் தலைவனின்  மனத்தில்  தோன்றவும் புதிய நம்பிக்கையொன்று அவனுள் தளிர்விட்டது. 

தலைவியைச் சந்திக்க அடுத்தநாள் மீண்டும் அருவிச்சாரலுக்கு ஆசையோடு சென்றான் தலைவன். அவ்வமயம் தலைவியும் தோழியும் காட்டாற்றில் புணையோட்டி (தெப்பம்) விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். காட்டாற்றின் கரையோரம் வளர்ந்திருந்த வேங்கைமர ஓரமாய் மறைந்துநின்றபடி அக்காட்சியைக் கண்டுகளித்துக்கொண்டிருந்த தலைவன்,

”என்ன இது விந்தை! தளிர்புரை மேனியும் குளிர்விழிகளும் கொண்ட மெல்லியளாகிய தலைவி, தோழி புணையின் தலைப்பகுதியைப் பிடித்தால் தானும் தலைப்பகுதியைப் பிடிக்கின்றாள்; தோழி கடைப்பகுதியைப் பிடித்தால் தானும் கடைப்பகுதியைப் பிடிக்கின்றாள். தோழி புணையைவிட்டுப் புனலோடு போனால் இவளும் அவளோடு சென்றுவிடுவாள் போலிருக்கிறதே!” என வியந்தான்.

தலைப்புணைக்  கொளினே  தலைப்புணைக்  கொள்ளும்
கடைப்புணைக்  கொளினே  கடைப்புணைக்  கொள்ளும்
புணைகை  விட்டுப்  புனலோ  டொழுகின்
ஆண்டும்  வருகுவள்  போலு  மாண்ட
மாரிப்  பித்திகத்து  நீர்வார்  கொழுமுகைச்
செவ்வெரி  நுறழும்  கொழுங்கடை  மழைக்கண்
துளிதலைத்  தலைஇய  தளிரன்  னோளே.  (குறுந்: 222.  சிறைக்குடி ஆந்தையார்) 

”இருதலையும் ஓருயிரும் கொண்ட பறவையைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன். ஆனால், ஈருடலும் ஓருயிருங் கொண்டோராய் இவர்கள் இருவரும் திகழக் காண்கிறேன். என் உள்ளங்கவர் தலைவியின் காதலைப் பெற இத்தோழியே உற்றதொரு பற்றுக்கோடு எனத் தெரிந்து தெளிந்தேன்” என்று தன்னுள் கூறிக்கொண்டான்.

மறுநாள் தோழியை மட்டும் தனியே சந்திக்கும் வாய்ப்புக்காகக் காத்திருந்தான் தலைவன். தலைவியின்றி தோழிமட்டும் தனித்துவந்த வேளையொன்றில் தான் கையுறையாக (அன்பளிப்பு) கொண்டுவந்த செங்காந்தள் மலர்க்கொத்தை  (clusters of Malabar glory lilies) அவளிடம் நீட்டினான். முன்னமே சிலமுறை தலைவனைக் கண்டவளும், கண்டபோதே (தலைவிமீது காதலுற்ற) அவன் மனத்தை அறிந்துகொண்டவளுமான தோழி, தலைவன் தந்த மலர்க்கொத்தைப் பார்த்துக் ’களுக்’கென்று சிரித்துவிட்டு,

”என்ன ஐயா! கொல்லன் தெருவிலேயே ஊசி விற்கிறீர்கள்!” என்று கேட்கவும், அவள் வார்த்தையின் உட்பொருள் உணராத் தலைவன், “என்ன சொல்கிறாய் பெண்ணே! சற்று விளங்கும்படியாகத்தான் சொல்லேன்?” என்றான்.

”ஐய! போர்க்களம் குருதியால் செங்களமாகும்படி அவுணர்களைக் களமாடி அழித்த செங்கோல் அம்பையும், செங்கோட்டு யானையையும் உடைய கழலும் தொடியணிந்த செவ்வேள் முருகனின் இக்குன்றம் செங்காந்தள் பூங்கொத்துக்களால் நிறைந்துள்ளதைத் தாங்கள் காணவில்லையோ” என்று குறும்பாய்க் கேட்டுவிட்டு அவன் கையுறையை மறுத்து அவ்விடம் விட்ட கன்றாள்.

செங்களம் படக்கொன்று அவுணர்த் தேய்த்த
செங்கோ லம்பின் செங்கோட்டி யானைக்
கழல்தொடிச் சேஎய் குன்றம்
குருதிப் பூவின் குலைக்காந் தட்டே.  (குறுந்: 1 – தீப்புத்தேளார்/திப்புத்தோளார்)

”அடடா! இங்கே நோக்குமிடமெல்லாம் நீக்கமறப் பூத்துக்கிடக்கும் செங்காந்தள் மலர்களை ஏதோ கிடைத்தற்கரிய பொருளைப்போல் நான் கையுறையாய்க் கொணர்ந்தது மெய்யாகவே மடமைதான். அதனை இந்தப்பெண் எத்தனை நாசூக்காகச் சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டாள்! இவள் பலே கெட்டிக்காரிதான் என்பதில் ஐயமில்லை” என்று எண்ணிக்கொண்டான் தலைவன்.

அதன்பின்னர், தலைவியும் தோழியும் வாழும் சிறுகுடியினரின் சேரிக்கு அவன் தினந்தோறும் வருவானாயினன். இவ்வாறு அவன் நாள்தவறாது தலைவியைக் காண வருவதும், அவள் அன்பு கிடைக்காது வறிதே மீள்வதும் தோழியின் மனத்தில் இரக்கத்தைச் சுரக்கச்செய்தது. தலைவியை எப்படியாவது அவனோடு சேர்த்துவைக்கவேண்டும் எனும் எண்ணம் அவளுள் எழுந்தது.

ஒருநாள் சமயம்பார்த்துத் தலைவியிடம் தோழி மென்மையாக, ”அருமைத் தோழி! நம் சேரிக்கு நிதமும் வந்து நம்மிடம் இன்மொழி கூறுகின்றானே ஓர் இளவல்…அவன், தான் வந்தநோக்கம் நிறைவேறாததால் நொந்த மனத்தோடும் ஒளிகுன்றிய முகத்தோடும் நிற்கக் காண்கிறேன்; துன்பத்தைப் புலப்படுத்தும் அவன் பைதல்நோக்கைச் சற்றேனும் நீ மாற்ற நினையாயோ? இனிய கடுங்கள்ளையுடைய ’அகுதை’யின் (மதுரையில் வாழ்ந்த ஒரு வள்ளல்) பின்னே வெள்ளியகோலோடு நிற்கின்ற அகவன்மகளிர் (குறிசொல்லும் கட்டுவிச்சியர்), அவன் தரும் மடப்பிடிப் பரிசிலைப் பெறுதலையே தம் நோக்கமாகக் கொண்டு நிற்பதைப்போல் நீண்டநேரம் இங்கேயே நிற்கும் தலைவனும் நம்மிடம் வேறெதையோ எதிர்பார்க்கின்றான்” என்று அவன் உளக்குறிப்பைத் தலைவிக்கு உணர்த்தினாள்.

சேரி  சேர  மெல்ல  வந்துவந்து
அரிது  வாய்விட் டினிய  கூறி
வைகல்  தோறும்  நிறம்பெயர்ந்  துறையுமவன்
பைதல்  நோக்கம்  நினையாய்  தோழி
இன்கடுங்  கள்ளின்  அகுதை  பின்றை
வெண்கடைச்  சிறுகோ  லகவன்  மகளிர்
மடப்பிடிப்  பரிசில்  மானப்
பிறிதொன்று  குறித்ததவ ன்  நெடும்புற  நிலையே. (குறுந்: 298 – பரணர்)

[ஈதொப்ப, தலைவனுக்காகத் தோழி பரிந்துபேசும் பாடலொன்று கலித்தொகையிலும் காணக்கிடைக்கின்றது.

கயமல  ருண்கண்ணாய்  காணா  யொருவன்
வயமான்  அடித்தேர்வான்  போலத்  தொடைமாண்ட
கண்ணியன்  வில்லன்  வருமென்னை  நோக்குபு
முன்னத்திற்  காட்டுதல்  அல்லது  தானுற்ற
நோயுரைக்  கல்லான்  பெயருமற்  பன்னாளும்” (கலி: 37: 1-5)]

தலைவனின் மனத்தை உணர்த்திய தோழியைத் தன் பார்வையால் எதிர்கொண்ட தலைவி தணிந்த குரலில், ”நான்மட்டும் அவன் உள்ளம் உணரவில்லை என்றா நினைக்கிறாய்? அவன் எண்ணத்தை நான் ஏற்றுக்கொண்டால் அதனால் எனக்கு என்ன துன்பம் வருமோ என்று அஞ்சுகின்றது என் நெஞ்சம்; அதனால்தான் அவனிடமிருந்து விலகியே நிற்கிறேன் கொஞ்சம்” என்றாள் வேதனையோடு.

”பெண்ணே! அவனைப் பார்த்தால் உள்ளன்போடு உன்னைக் காதலிப்பவனாகவே தோன்றுகிறது. அவன் காதலை நீ ஏற்றுக்கொள்வதில் தவறொன்றுமில்லை” என்று தலைவிக்குத் துணிவூட்டினாள் தோழி. சிந்தித்துப்பார்த்த தலைவியும் தலைவனின் காதலை உளப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டாள். அவர்கள் நெஞ்சங்கலந்த நேயராயினர்.

ஈண்டு, தோழி குறித்துச் சில வார்த்தைகள் சொல்ல விழைகின்றேன்…

அகத்திணை இலக்கியத்தில் தலைவியின் இன்னோர் உயிராய்த் திகழ்கின்ற தோழி, அவளின் இன்ப துன்பங்களில் நேரிடையாகப் பங்குகொள்பவள். தலைவியின் காதலைச் சேர்த்துவைப்பதற்கு அவள்படும் பாடுகளும் செய்யும் சூழ்ச்சிகளும் நம்மைத் திகைக்கவைப்பன.

இந்தத் தோழி யார்? தலைவியின் அயல்வீட்டாளா? அல்லது புதிதாக வந்து நட்புசெய்து கொண்டவளா? என்று கேட்டால் ’இல்லை’ என்றே கூறவேண்டும். இவள் தலைவியை நற்றாயினும் (தலைவியைப் பெற்ற தாய்) கண்ணுங் கருத்துமாய்ப் பேணிவளர்க்கும் செவிலித் தாயின் மகளாவாள்.

”தோழி தானே செவிலி மகளே” (தொல்: பொருள்: கள: 123) என்பது தொல்காப்பியம். எனவே தோழி பெரும்பாலும் தலைவியின் வீட்டில் அவளுடனேயே வளரும் அல்லது அவளுடன் அதிகநேரம் உறையும் வாய்ப்பைப் பெற்றவளாயிருப்பாள்.

இதற்கு மறுதலையாகத் தலைவனின் தோழனாக வரும் பாங்கனோ தலைவனின் காதலைக் கண்டித்து இடித்துரைப்பானே யல்லால் தோழிபோல் துணைநிற்கும் பாங்கினன் அல்லன் என்பதும் இங்கே சுட்டுதற்குரியது.

மீண்டும் குறுந்தொகைக்குத் திரும்புவோம்…

நெஞ்சங்கலந்த தலைவன் தலைவியரின் நட்பு நாள்செல்லச் செல்ல நிலத்தினும் பெரிதாய், வானினும் உயர்ந்ததாய் வளர்ந்தோங்கியது.

தலைவியை நாள்தோறும் தலைவன் சந்திக்க ஏற்ற இடத்தையும் பொழுதையும் முடிவுசெய்யும் பொறுப்பைத் தோழியே மேற்கொண்டாள். இதற்குக் ’குறியிடம்’ என்று பெயர்.

ஒருநாள் காதலர்கள் சந்திக்குமிடத்தில் மறுநாள் அவர்கள் சந்திப்பு நிகழ்வதைத் தோழி விரும்புவதில்லை. காரணம்… இந்தக் களவுக்காதலை யாரேனும் உளவுபார்த்து ஊரார்க்கும், தலைவியின் பெற்றோர்க்கும் சொல்லிவிட்டால் அன்பே தகளியாய், ஆர்வமே நெய்யாய், இன்புருகு சிந்தை இடுதிரியாய் இட்டுத் தலைவனும் தலைவியும் ஏற்றிய காதற் சுடர்விளக்கு அணைந்துவிடுமே எனும் அச்சந்தான்!

[தொடரும்]

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மானுட சமூகத்தையும் மாந்தக் கூட்டத்தையும் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக உயிர்ப்போடு வைத்திருப்பது முன்னைப் பழமைக்கும் பழமையாய்ப் பின்னைப் புதுமைக்கும் புதுமையாய்த் திகழும் காதல்!

கண்ணின் கடைப்பார்வை காதலியர் காட்டிவிட்டால்
மண்ணில் குமரருக்கு மாமலையும் ஓர் கடுகாகும் விந்தை நம் சிந்தை தொடுவது.

இதோ…எடுத்ததை முடிக்கும் திறனும் உரனுங்கொண்ட கட்டழகுக் காளையொருவன், கானவேட்டையில் கலைமானொன்றைத் துரத்தி வரக் காண்கிறோம்.  அம்மானோ ஆண்தகைக்கு அகப்படாது நாலுகால் பாய்ச்சலில் சென்றுவிட, அதனைத் தேடிக்கொண்டு மலையருவிப் பக்கம் வந்தவன், வரும் வழியில் அழகிய தமிழ்மகளொருத்தி தன் தோழியோடு செயலை (அசோகு) மரத்தடியில் நின்றிருக்கக் கண்டான்; தான் கலைமானைத் துரத்திவந்த செயலை மறந்து, மரத்தடியில் நின்றிருந்த பெண்மானை இமையா நாட்டத்தொடு நோக்கினான். தனைநோக்கிய பெம்மானை அப்பெண்மானும் நோக்கினாள்.

தன் வீரத்தையும் உரத்தையும் அப் பாவையின் பார்வை உருவிப்போனதை உணர்ந்தான் அந்தக் காளை. வேட்டத்தில் இப்போது அவனுக்கு நாட்டமில்லை. தன் கண்ணெதிரே தோன்றுவது அணங்கா? ஆய்மயிலா? எனச் சிந்திக்கத் தொடங்கினான். தன் ஐயத்தைப் போக்கிக்கொள்ள அருகே சென்று அப்பெண்களிடம் பேச்சுக்கொடுத்துப் பார்த்தான். அவர்களோ பெண்களுக்கே உரிய நாணையே பூணாகக் கொண்டவர்களாதலால், அந்நிய ஆடவனோடு உரையாடத் தயங்கித் தரைபார்த்து நின்றிருந்தனர். மிகுந்த ஏமாற்றத்தோடு தன்னூர் திரும்பினான் அவன்!

வேட்டையாடச் சென்ற தலைவன் விலங்கு எதனையும் வீழ்த்திக் கொணராது வறிதே திரும்பியது கண்ட அவன் தோழன், “வேட்டைக்குச் சென்றாய்…வெறுங்கையோடு மீண்டுவருகின்றாயே! விலங்கு ஏதும் வசப்படவில்லையா?” என்று வினவினான்.

”விலங்கைத் தேடிச்சென்ற என்னை விலங்கிட்டுவிட்டாள் வஞ்சியொருத்தி. அதனால் கான்விலங்கை வேட்டையாட நான் மறந்தேன்” என்ற தலைவன் தொடர்ந்து,

”மலையிலிருந்து வீழும் தூவெள்ளருவி பாறை வெடிப்புகளில் ஒலிக்கும் பன்மலர்ச் சாரலிலுள்ள சிறுகுடிவாழ் குறவன் ஒருவனுடைய குறுமகளின் நீரையொத்த மென்சாயல், தீபோன்ற என் உரத்தையும் அவித்துவிட்டது நண்பா!” என்றான் ஏக்கத்தோடு.

மால்வரை  இழிதருந்  தூவெள்  அருவி
கல்முகைத்  ததும்பும்  பன்மலர்ச்  சாரல்
சிறுகுடிக்  குறவன்  பெருந்தோட்  குறுமகள்
நீரோ  ரன்ன  சாயல்
தீயோ  ரன்னவென்  உரனவித்  தன்றே.  (குறுந்: 95 – கபிலர்)

[ ”போர்க்களத்துக்கு வாராதவர்கூடப் பிறருக்கு நேர்ந்ததைக் கேட்டு அஞ்சும் என் வலிமை, வனிதை ஒருத்தியின் ஒளிமிகு நுதலுக்குத் தோற்றுப்போனதே” என்று வள்ளுவர் படைத்த காதலனும் தன்னையே எள்ளி நகையாடுவதை இதனோடு நாம் பொருத்திக் காணலாம்.

ஒண்ணுதற் கோஒ உடைந்ததே ஞாட்பினுள்
நண்ணாரும் உட்குமென் பீடு.   (குறள்: 1088) ]

தலைவனின் விசித்திர மொழிகளைக் கேட்ட தோழன்,

நண்ப! ”வலியும் உரனும் மிக்க உன் பேராண்மை மெல்லிய பெண்ணொருத்தியிடம் தோற்றுப்போனது என்று நீ சொல்வதை என்னால் நம்பமுடியவில்லையே” என்று வியந்தான்.

”ஏன் நம்ப மறுக்கிறாய்? சிறிய வெள்ளிய பாம்புக்குட்டியொன்று வலிமிகு காட்டுயானையையே வருத்தும் இயல்புடையது என்று நீ அறியாயோ? அதுபோல், அழகிய வளையணிந்த அவ்விளைய மகளும் என்னை வருத்துகின்றாள்” என்றுகூறிப் பெருமூச்செறிந்தான்.

சிறுவெள்  ளரவின்  அவ்வரிக்  குருளை
கான  யானை  அணங்கி  யாஅங்கு
இளையள்  முளைவாள்  எயிற்றள்
வளையுடைக்  கையள்எம்  அணங்கி  யோளே. (குறுந்: 119 – சத்திநாத(க)னார்

[பொதுவாக யானைக்கும் புலிக்குமிடையேயான பகையையும் போரையுமே இலக்கியங்கள் நமக்குப் பெரிதும் சுட்டியிருக்கின்றன.

பரியது கூர்ங்கோட்ட தாயினும் யானை
வெரூஉம் புலிதாக் குறின் (குறள்: 599) என்று வள்ளுவமும் புலியைக்கண்டு அஞ்சும் யானையை நமக்கு அடையாளப்படுத்துகின்றது. ஆனால், புலியொத்த வலியற்ற ஒரு சிறு பாம்புக்குட்டிகூடக் காட்டுயானையை வருத்தும் எனும் புதிய செய்தியைச் சத்திநாதனாரின் குறுந்தொகைப் பாடல் நமக்கு அறியத்தருகின்றது.]

தலைவனின் சொற்கேட்டுக் கடகடவென  நகைத்த தோழன்,

”பெருந்தோளுடைய அருமைத் தலைவ! காதலென்பது வருத்தமும் நோயும் அன்று!  பழங்கொல்லையில் தழைத்த முற்றாத இளம்புல்லைக் கடித்துண்ண முடியாத கிழட்டுப் பசு ஒன்று அதனைத் தன்  நாவால் தடவி இன்புறுவதுபோல், காமமும் அதனை நினைப்பதால் இன்பந்தரும் ஒரு மனநிலையேயன்றி வேறில்லை. விரும்பினோரை அது விடாது; வெறுத்தோரை அது தொடாது. ஆதலால் காமவுணர்வைக் கொன்றுவிடு; உன் ஆற்றலால் அதனை வென்றுவிடு!” என்று இடித்துரைத்தான்.

காமம் காமம் என்ப காமம்
அணங்கும் பிணியும் அன்றே நினைப்பின்
முதைச்சுவற் கலித்த முற்றா இளம்புல்
மூதா தைவந் தாங்கு
விருந்தே காமம் பெருந்தோ ளோயே.  (குறுந்: 204 – மிளைப்பெருங்கந்தனார்)

தோழனின் மொழிகள் தலைவனின் செவிகளுக்கு எட்டியாய்க் கசந்தன; தன் காதல் கைகூட அவன் ஏதேனும் யோசனை சொல்வான் என்று ஆவலோடு எதிர்பார்த்தவனுக்குக் காதலையே விட்டுவிடு என்று அவன் சொன்ன யோசனை எரிச்சலூட்டியது.

இனி இவனிடம் இதுகுறித்துப் பேசிப் பயனில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்த தலைவன், வேறு யாரை அணுகினால்  தன் காதல் வெல்ல வழிபிறக்கும் எனச் சிந்தித்த வேளையில்,  பளிச்சென்று அவன் மூளையில் மின்னல் ஒன்று வெட்டியது! யோசனை ஒன்று கிட்டியது!

[தொடரும்]

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு. தனித்து வாழ்வதினும் பிறரோடு இணைந்தும் இயைந்தும் வாழ்வதிலேயே அவன் வெற்றி அடங்கியிருக்கின்றது. சமூக அறம் இருவகைப்பட்டது. ஒன்று இல்லறம்; மற்றது துறவறம். ஆசைகளையும் தேவைகளையும் துறந்து பற்றற்ற நிலையில் வாழும் துறவென்னும் அறம் எல்லார்க்கும் எளிதில் வாய்ப்பதன்று; ஆனால் ஆணும் பெண்ணும் கணவனும் மனைவியாய் இணைந்து வாழும் இல்லறம் சாமானியர் பின்பற்றுதற்கு எளிது; அதனால் பலராலும் விரும்பப்படுவது.

இறந்தோர், தெய்வம், விருந்தினர், சுற்றத்தார் இவர்களோடு தம்மையும் பேணும் பணி இல்லறத்தார்க்கு உரியதாய் வகுக்கப்பட்டுள்ளதால் பற்றற்று வாழும் துறவறத்தினும் அனைவர்மீதும் பற்றுக்கொண்டு வாழும் இல்லறமே சிறந்தது என்பது வள்ளுவப் பெரியாரின் துணிபு.

தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல் தானென்றாங்கு
ஐம்புலத்தாறு ஓம்பல் தலை. (குறள்: 43)

ஆன்றோர் போற்றும் இந்த இனிய இல்லறத்தைத் தொடங்கிவைப்பது ஒத்த தலைவனுக்கும் தலைவிக்குமிடையே நிகழும் மணவினையே ஆகும். அத் திருமணம் தலைவனும் தலைவியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துப்பழகியபின் நிகழும் காதல் மணமாகவும் இருக்கலாம்; பெற்றோர் கூட்டுவிக்கின்ற கடிமணமாகவும் இருக்கலாம்.

இவ்விரு மணங்களில் குமுகத்தில் மிகுதி எது என்று ஆராய்ந்தால் தமர் என்று சொல்லப்படும் பெற்றோரும் உற்றாரும் கூட்டுவிக்கும் மணங்களே மிகுதி என்று சொல்லலாம். எனினும், நாடக வழக்கிலும், பாடல்சான்ற புலனெறி வழக்கிலும் படிப்போர்க்குச் சுவைகூட்டுதற்பொருட்டு காதல் மணங்களே ’அன்பின் ஐந்திணை’ எனும் பெயரில் நம் புலவர் பெருமக்களால் விதந்தோதப்பட்டுள்ளன.

தலைவனும் தலைவியும் ஒருவரையொருவர் சந்தித்து, மனங்கலந்து பின் அவர்கள் மணவுறவில் கலப்பதையே கவிஞர்தம் கவியுள்ளம் உள்ளியது என்பதற்கு நம் சங்கப் புலவர்கள் வடித்துத் தந்துள்ள அகத்திணைப் பாடல்களே அங்கை நெல்லியாய்ச் சான்றுபகர்கின்றன. சங்கப் புலவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 473 என்று பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது. அதில் அகம் பாடிய புலவர்களின் எண்ணிக்கை மட்டுமே 373. அகத்திணைப் பாடல்கள்பால் தம் அகத்தினை நற்றமிழ்ப் புலவர்கள் நனிசெலுத்தினர் என்பது இதன்வாயிலாய்த் தெற்றெனப் புலப்படுகின்றது!

”உலகின் பிறநாட்டாரெல்லாம் காதலை வெறும் ஆண்பெண் உறவு என்றே (மலினமாய்) நினைத்திருந்த வேளையில், அதனையும் தாண்டிய உள்ளத்து உணர்வு அது என்பதைத் தமிழர்தாம் அடையாளம் கண்டிருக்கின்றனர். அஃது ஒருவித மனநிலை என்பதே அவர்கள் துணிபு.” என்று கூறும் தமிழறிஞர் அ.ச.ஞானசம்பந்தன்,

”புறத்தை ஒரு மரம் என்று கொண்டால் அகமாகிய இல்லற வாழ்வே அதன் வேர்கள். வேர்கள் வெளியில் தெரியாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் அவையின்றி மரமேயில்லை. அதுபோல் குடும்பம் நன்றாக அமைந்தால்தான் சமூகம் நன்றாய் அமையும்” என்று அகத்தின் பெருமையைச் சகத்துக்கு அறைகின்றார்.

மானுடக் காதலையே பெரிதுவக்கும் நம் சங்கத்தமிழ் நூல்கள் பாடல்களின் அடியெல்லையின் அடிப்படையில் அவற்றை எட்டுத்தொகையாகவும் பத்துப் பாட்டாகவும் பகுத்தன.

”நற்றிணை நல்ல குறுந்தொகை ஐங்குறுநூறு
ஒத்த பதிற்றுப்பத்து ஓங்குபரிபாடல் கற்றறிந்தார்
ஏத்தும் கலியொடு அகம்புறமென்று
இத்திறத்த எட்டுத் தொகை” என்பது எட்டுத்தொகைக்கான பட்டியல்.

இதில் நற்றிணை, குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, கலித்தொகை, அகநானூறு, என அகத்தை மட்டுமே பாடிய நூல்கள் ஐந்து. புறநானூறும் பதிற்றுப்பத்தும் புறச்செய்திகளைப் பேசுவன. பரிபாடல் அகமும் புறமும் விரவியது.

எட்டுத்தொகை நூல்களுள் உரையாசிரியர்களால் அதிகம் எடுத்தாளப்பட்டுள்ள பெருமைக்குரிய நூல் குறுந்தொகையே. நான்கடி சிற்றெல்லையும் எட்டடி பேரெல்லையும் கொண்ட குறுந்தொகை 205 புலவர் பெருமக்களால் பாடப்பெற்ற சிறப்புக்குரியது. இந்நூல், காதலையும் அதுசார்ந்த வாழ்க்கை நிகழ்வுகளையும் மையப்படுத்திய நூலாயினும், மக்கள் வாழ்வோடு இரண்டறக் கலந்திருந்த இயற்கை குறித்த செய்திகளுக்கும் இதில் பஞ்சமில்லை.

நிவந்தோங்கிய மலைகள், அதிலிருந்து வீழும் வெண்துகில் நிகர்த்த அருவிகள், மரங்களில் தூங்கும் தேனிறால்கள், பாய்ந்துசெல்லும் காட்டாறுகள், பிளிறிச்செல்லும் பெருங்களிறுகள், வேட்டையாடும் வேங்கைகள், மருண்டு நோக்கும் மான்கூட்டங்கள், மனமயக்கும் மஞ்ஞைகள், கருங்கண் தாக்கலைகள், காமர் மந்திகள், அவற்றின் கல்லா வன்பறழ்கள், சித்தம் மயக்கும் புத்தம்புது மலர்கள், தினைக்கதிர் தின்னவரும் கிளிகள், கிழங்குகளை அகழ்ந்தெடுக்கும் காட்டுப் பன்றிகள் எனக் குறுந்தொகை நம் கண்முன் விரிக்கும் காட்சிகள் கவினார் உலகுக்கு நம்மைக் கைப்பிடித்து அழைத்துச் செல்வன.

இயற்கை வளத்தையும் தாவர சங்கமத்தையும் இழந்து நாம் வறிஞராய் இன்று நிற்கும் பேரவலம் குறுந்தொகையைப் படிப்போர் உள்ளத்தில் பொங்கியெழுவது தவிர்க்கவியலாதது. எனினும், இப்பாடல்கள் வழியேனும் அவற்றை மீட்டும் நினைவுகூர்வது சற்றே ஆறுதலளிப்பதாகும்.

பழந்தமிழரின் காதல் வாழ்வையும், விழுமியங்களையும், இயற்கையோடு அவர்கட்கிருந்த அகலாப் பெரும்பிணைப்பையும், இன்னபிற செய்திகளையும் நறுந்தேனாய் இனிக்கும் குறுந்தொகைவழிச் சுவைப்போம் சிறிது; புறப்படுங்கள்!

[தொடரும்]

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சுடர்மிகு அறிவோடு திகழ்ந்த ஓர் ஏழைக்குழந்தை தன் மருத்துவக் கனவு மெய்ப்படவில்லை என்று மாண்டுபோனது மிகுந்த மனவேதனை அளிக்கின்றது. ’நீட்’ தேர்வு எமனாக மாறி அந்த உன்னத உயிரைக் காவு வாங்கிவிட்டது. உச்சநீதிமன்றம்வரை சென்றாலுங்கூட நிதிபடைத்தவர்களுக்குத்தான் நீதி கிடைக்கும் போலிருக்கிறது!

’நீட்’ தேர்வை எதிர்கொண்டு வெற்றிபெறும் நிலையில் நம் தமிழக மாணவர்கள் யாரும் இப்போது இல்லை என்பதே உண்மை. நம் கல்வித்தரத்தை உயர்த்தி மாணவர்களை ’நீட்’ போன்ற தகுதித் தேர்வுகளுக்கு ஏற்றவர்களாக மாற்றும்வரைத் தமிழகத்துக்கு ’நீட்’ தேர்விலிருந்து விலக்களிப்பதே இதற்கான தற்காலிகத் தீர்வு!

இது ஒருபுறமிருக்கட்டும்!

தனக்கு நீதி கிடைக்கவில்லை என்பதையும் தாண்டி, ”மருத்துவப் படிப்பில் இடம் கிடைக்காவிட்டால் பரவாயில்லை; அதனையொத்த செவிலியர் படிப்பு, பிசியோதெரபி, பார்மசி என்று எத்தனையோ மருத்துவம்சார் படிப்புகள் (allied health science courses) இருக்கின்றன…கலங்காதே!” என்று எடுத்துச்சொல்லி அனிதாவின் தோள்தொட்டுத் தைரியம் கூறவும், ஆற்றுப்படுத்தவும் யாரும் அருகில் இல்லாததுதான் அந்தக் குழந்தையைத் தற்கொலைவரை செல்லத் தூண்டியிருக்குமோ என்று ஐயுறுகின்றேன்.  

தோற்பதைவிட நாம் தோற்றுத் துவண்டுநிற்கும் நேரத்தில் நம்மைத் தேற்ற யாருமில்லாததுதான் பெருங்கொடுமை! 

துயர்மிகுந்த இவ்வேளையில் மாணவர்களுக்குச் சில சொல்ல விழைகிறேன்…

பன்னிரண்டாம் வகுப்பு மாணவர்கள் எப்போதுமே மேற்படிப்பு குறித்து ஒரே இலக்கை (one goal) வைத்துக்கொள்வது பல நேரங்களில் பலன்தருவதில்லை. Plan A, Plan B, and Plan C என்று மேற்படிப்பு குறித்த மூன்று திட்டங்களை அவர்கள் கைவசம் வைத்திருப்பது நல்லது. அப்போதுதான் ஒன்று கிடைக்காவிட்டால் மற்றொன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். இந்தத் திட்டமிடல் தேவையற்ற மன உளைச்சலையும், விரக்தியையும், அதனால் விளையும் தவறான முடிவுகளையும் தவிர்க்க உதவும்.

’மாணவர்களின் எதிர்காலம் அவர்களின் பொறுப்பே’ என்று கருதி ஒதுங்கியிராமல் கல்வி நிலையங்களும், சமூக ஆர்வலர்களுங்கூடக் கற்றறிந்த ஆலோசகர்களைக்கொண்டு பள்ளி மாணவர்களின் (குறிப்பாகக் கிராமப்புற மாணவர்களின்),  எதிர்காலத் திட்டமிடலுக்குத் தங்களாலான வகையில் ’கவுன்சிலிங்’ செய்து உதவலாம்.

எப்படிப் பார்த்தாலும் இவ்வகை மரணங்கள் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவையே!

மாணவச் செல்வங்களே! பள்ளியில்பெறும் புள்ளிகளோடு (marks) முடிந்துவிடுவதில்லை உங்கள் வாழ்க்கை. பள்ளிக்கல்வியில் தோற்ற எத்தனையோ மனிதர்கள் வாழ்க்கையில் பெருவெற்றி பெற்றிருக்கின்றார்கள்; தலைவர்களாகி நாட்டுக்கே வழிகாட்டியிருக்கிறார்கள்.

எனவே, தயவுசெய்து தற்காலிகத் தோல்விகளுக்காகத் தற்கொலையை நாடாதீர்கள்! That’s not at all a solution for your problem! 

“இடும்பைக்கு இடும்பை படுப்பர் இடும்பைக்கு
இடும்பை படாஅ தவர்” என்றாரே நம் பேராசான்! அதனை மறக்கலாமா?

கல்வித்தேடல் குறித்த உங்கள் பார்வையைக் கூர்மையாக்குங்கள்…வெற்றிக்கான வழி புலப்படும்!