Tag: கவிஜி

— கவிஜி.

ஊட்டி.

ஊட்டியில் இருந்து 35 கிலோ மீட்டரில் ஒரு காட்டு பங்களா.

நான், என் அக்கா, தங்கை, தம்பி, மாமா பையன், என் நண்பன் கிரி, அவனின் தங்கை மாயா, மாயாவின் தோழிகள் என்று ஒரு பட்டாளமே பிக்னிக் போயிருந்தோம். ஊட்டிக்குள் நுழையும் நிமிடங்களை மனம் செல்ஃபி எடுத்துக் கொண்டே வந்தது. எடுத்துக் கொண்ட செல்ஃபி நினைவுகளை அசை போட்ட நொடிகளோடு சேர்த்து முகநூலில் ஏற்றிக் கொண்டே இருந்தோம்.

அன்று இரவு அந்தக் காட்டு பங்களாவில் நாங்கள் ஆளுக்கொரு கதைகள் கொண்ட புது புத்தகமாய் விரிந்து கிடந்தோம். இரவின் பனியும், பனியின் குளிரும் ஊட்டியை விரிந்து கிடந்த வெளியில் ஒரு மிதக்கும் காட்டின் சதுரமாய் நாங்கள் தங்கியிருந்த பங்களா நகர்வது போல நின்றிருந்தது. நாங்கள் எல்லாரும் சுற்றி அமர்ந்து கொண்டு ஆளுக்கொரு கதை சொல்லிக் கொண்டும் அந்தக் கதையை ஒருவர் பாதியில் விட அதை அடுத்தவர் தொடர்ந்து அவரும் ஒரு கட்டத்தில் நிறுத்த, அதற்கடுத்தவர் அதிலிருந்து தொடர. என்று இரவின் நீட்சிகள் மணி 11 தாண்டியும் சில்லிட்டுக் கொண்டிருந்தன கதைகளாய்.

டக் … டக் … டக் … டக் … டக் … டக் …

நாங்கள் ஒரு சேர திரும்பிக் கதவைப் பார்த்தோம்.

காட்டுக்குள் நாங்கள் நுழையும் போதே இந்தப் பங்களாவின் உரிமையாளர் ‘எக்காரணத்தைக் கொண்டும் இரவில் கதவை திறந்திட வேண்டாம்’ என்று கூறியது அனைவருக்குமே ஒரு கணம் கருப்பு வெள்ளையில் நினைவின் கவனத்துக்கு வந்து போனது. கதவு தட்டப் படும் சத்தம் மிக மெல்லியதாகத்தான் கேட்டது. இப்போதுதான் ஒன்றைக் கவனித்தோம். உள்ளே ரெஸ்ட் ரூம் போய்விட்டு மாமா பையன் பிரபு வந்து கொண்டிருந்தான் எனக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. ஒருவேளை இவன்தான் உள்ளே போவது போலப் போய் இந்தப் பக்கம் வந்து கதவை தட்டி விட்டு வந்திருக்கிறானோ. என்று அவனைக் கூர்ந்து கவனித்தேன் அவன் எதையும் கண்டு கொள்ளாமல் கதையைக் கவனிப்பதில் கவனமாய் இருந்தான்.

இப்போது மீண்டும் அதே சத்தம், அதே அளவோடு வந்தது.

அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்தோம், இம் முறையும் உள்ளே இருந்து வெளியே வந்த பிரபுவை நாங்கள் ஒருசேரப் பார்த்து மெல்லச் சிரித்தோம்.

“டேய் என்ன இப்படிப் போய், அப்படி வந்து கதவை தட்டிட்டுத் தட்டிட்டு வந்துட்டா எங்களுக்குத் தெரியாதா. மொக்கையா இருக்குடா” என்று கலாய்த்தோம்.

அவன் சீரியசான முகத்தைக் கொண்டு. “ஹே… நான் தண்ணி குடிக்க உள்ள போனேன்ப்பா நான் தனியா வெளிய போவேனா” என்றான்.

மனதுக்குள் ஒரு வகை திக் தட்டிக் கொண்டே இருப்பதை அனைவருமே மறைக்க முயன்றோம். எனக்குக் கொஞ்சம் வியர்க்கவே ஆரம்பித்து விட்டது.

சற்று நேரத்தில் மீண்டும் அதே டக் … டக்… டக் … சத்தம். அது கதவை தட்டும் சத்தம் தானா என்று சந்தேகிக்கும் அளவுக்குத்தான் சத்தத்தின் வேகம் இருந்ததால் ஒருவேளை பிரமையாகக் கூட இருக்கும் என்று பேசிக் கொண்டோம்.

“இல்ல விஜி. யாரோ கதவைத் தட்றாங்க, நல்லாவே கேக்குது,” என்றாள் என் அக்கா.

“ஆமா எனக்கும்தான் கேட்டுச்சு,” என்று கூறிய தங்கையின் பின்னால் அப்போதுதான் வந்து அமர்ந்தான் மீண்டும் பிரபு.

“டேய் பிரபு விளையாடாதா நீதான் கதவை தட்டிட்டுத் தட்டிட்டு வர்ற. நல்லாவே தெரியுது இது விளையாடற டைமா? பயமா இருக்குடா வேண்டாம்,”என்றபடியே “ஆமா, நீ இப்போ எங்க போன?” என்று எல்லாரும் மொத்தமாகக் கேட்டோம். எங்கள் சத்தத்தில் கொஞ்சம் பயம் கலந்த தடுமாற்றம் இருந்தது. ஒருவேளைத் தட்டுவது பிரபுவாக இல்லாமல் இருந்தால் என்ற கேள்விக்குள் மாட்டிக் கொண்ட பார்வையை ஒருவருக்கொருவர் மறைத்துக் கொண்டோம்.

அவன் மெல்ல சிரித்துக் கொண்டே “சத்தியமா நான் வெளிய போகல. நான் சிப்ஸ் எடுக்கத்தான் உள்ள போனேன்” என்றான் கையில் சிப்ஸ் பாக்கெட் இருந்தது. கொறித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அனைவரின் மனதுக்குள்ளும் கதவே நிறைந்திருந்தாலும். கண்டுகொள்ளாதது போல. கதையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தோம்.

பிரபு வாயைக் கை கொண்டு அடக்கியபடியே ஒவ்வொரு முறை தட்டுவது போலவே கதவைத் தட்டினான். தட்டியபடியே தலையை பின்னோக்கி இழுத்துக் கொண்டு ஒளிந்து கொண்டான். கையை மீறும் சிரிப்பை இன்னும் அழுத்தி அடக்கினான். உள்ளே கதவு தட்டப் பட்ட சத்தம் கேட்டதுமே நான் எழுந்தேன். என்னை இரு என்பது போல எல்லாரும் தடுத்தார்கள். பாருங்க பிரபுவக் காணோம் அவன்தான் இந்த வேலைய பன்றான். இப்போ பிடிச்சிடலாம் என்று மெல்லமாக கூறியபடியே நான் கதவு பக்கம் சென்றேன். என் பின்னால் அனைவரும் கூட்டமாக நின்றார்கள். அனைவர் முகத்திலும் இனம் புரியாத வியர்வைத் துளிகள்.

மீண்டும் தட்டும் சத்தம் கேட்க காத்திருந்தோம்.

வெளியே பிரபுவும், என்னடா, எல்லாரும் அமைதியாக இருக்கிறார்கள் போல, என்றபடியே மீண்டும் தட்ட முனைந்தான்.

மிகப் பெரிய மௌனம் இடையே கதவாய் நின்று கொண்டிருப்பதை இருபக்கமும் உணர்ந்தார்கள்.

தட்டலாமா, வேண்டாமா, மீண்டும் உள்ளே போய் விட்டு வந்து தட்டலாமா, என்று யோசித்த பிரபு,சரி ஒரு முறைத் தட்டி விட்டு ஓடி விடலாம் என்றே நினைத்தான்.

அடுத்த கணம் …

“டக் டக் டக்” கதவைத் தட்டினான் பிரபு.

“இருடி மாட்ன” என்றபடியே சட்டென்று கதவைத் திறந்தேன்.

வெளியே புகை போல ஒன்று நின்று கொண்டிருந்ததை நாங்கள் கத்திக் கொண்டே கண்டோம்.

வெளியே இருந்த பிரபுவுக்கு வீட்டுக்குள் புகை போல நிறையப் பேர் நின்றிருந்தது தெரிந்ததாம். மயங்கிச் சரிந்தான்.

ஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்…..

—கவிஜி.

என்னால் அடங்கி இருக்க முடியவில்லை. கையில் கிடைத்த சாவி என்னைத் திறந்து கொண்டே இருந்தது. நானும் என்வீட்டுக் கதவு பூட்டுக்கு பொருத்திப் பார்த்தேன். திறக்க முடியவில்லை. பின், வீட்டுக்குள் இருந்த உள் அறைக்கான பூட்டில்பொருத்திப் பார்த்தேன். ம்ஹும், சரியாக மாட்டிக் கொள்ள வில்லை.

“அப்படி என்றால் இந்தச் சாவி யாருடையது? எதற்கு என் கையில் கிடைத்திருக்கிறது! என்னால் தூங்க முடியவில்லை.இரவுகளின் கும்மாளம் நிறமற்றுக் கிடந்த கருவிழிக்குள் கருமை அடித்தது போலவே நினைத்துக் கொண்ட நான்மெல்லவெளியே கிளம்பினேன். சாவி இருக்கிறதென்றால் கண்டிப்பாக பூட்டும் இருக்கும். இல்லாமல் போவது போல ஒரு பிரமைஇப்போது இருந்தாலும் இல்லாமல் போகாது. பூட்டு மாயப் பூட்டுகளுக்கு கூட மாயச் சாவிகள் உண்டு என்பதில் திண்ணமாய்ஒரு முறை சாவியை எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டேன். மாயங்களின் சாவியோ என்று மனம் மயங்கியது. ஒருவேளை இதில்திறக்கும் பூட்டுக்குப் பின் ஒரு பூதம் கூட இருக்கலாம் தேய்க்க தேய்க்கத் தங்க மழையாகக் கொட்டலாம். பணம் புரளும்ஆற்றைக் கூட நான் திறக்க போகும் பூட்டு தரலாம் என்று கற்பனையின் திறவுகோலைத் திறந்து கொண்டே நடந்தேன்.

அடுத்த வீதியில் ஒரு கதவு பூட்டப் பட்டிருக்க. மெல்ல அருகில் சென்றேன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டே நின்றேன்.நிலா மட்டுமே சாட்சி. அதைக் கூட பூட்டிதான் வைத்திருக்கிறார்கள் போல என்பது போல ஒரு புன்னகையோடு அருகில்சென்று திறக்கத் தொடங்கினேன்.

கரக். சடக் என்று சத்தம் வந்ததே தவிர பூட்டுத் திறந்தபாடில்லை. எனக்கு நெற்றியில் கோடாய் வியர்வை சூடாய் வழிந்தது.வேகமாய் எழுந்து கொண்டேன். “இந்தப் பூட்டுக்கு பின் வெறும் வீடுதான்”என்று மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டே மீண்டும்நடக்கத் தொடங்கினேன். அடுத்த வீதியில் ஒரு கதவு வெறுமனே சாத்தி இருந்தது.

ஆர்வம் உந்தித் தள்ள. மெல்ல கதவைத் தொட்டேன் அது தானாக திறந்து கொண்டது ஒரு பேய் வீட்டுக் கதவு போல.

‘திக்‘- என்று உணர்ந்து சுதாரித்துக் கொண்ட நான் மெல்ல உள்ளே எட்டிப் பார்த்தேன். அது வராண்டாவாக நீண்டு கிடக்கமெல்ல, தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு உள்ளே உள் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினேன். இடது பக்கம், வலது பக்கம்என்று அறைகள் பூட்டிக் கிடந்தன எல்லாக் கதவுகளிலும் வித விதமான பூட்டுக்கள் தொங்க… எனக்கு மனம் வலுத்தது

“சரிதான், காரணம் இல்லாமல் இந்தச் சாவி நம் கையில் எப்படி இருக்கும்? இவற்றில் ஒரு பூட்டுக்கு இந்தச் சாவி சொந்தம்திறந்த பின் கண்டிப்பாக அதியசம் ஏதோ நடக்கப் போகிறது”- என்று என் மூளை யோசிக்க யோசிக்க கை வேலை செய்தது.

இது நான்காவது பூட்டு. ம்ஹும்… திறக்க வில்லை அடுத்து… அடுத்து… அடுத்து … என்று என் உடல் தெப்பலாக நனைந்துவிட்டது. பயம் இருந்தும் பரவசம் மேலோங்கிக் கொண்டே போக, இதோ… இதோ… இந்தப் பூட்டு திறக்கப் போகிறது. அதோ…அதோ… அந்தப் பூட்டு திறக்கப் போகிறது என்று மனம் ஊசலாடிக் கொண்டே இருந்ததில், தவிப்பும் பயமும் மாறி மாறிமனதை நிறைத்தன.

சோர்வு மட்டுமே மிச்சம் வெளியே வந்தேன். மனம் ஒரு முறை திரும்ப சொன்னது. மெல்லத் திரும்பினேன்.

திக்… திக்… திக்… மனதுக்குள் சம்மட்டிக் கொண்டு அடித்தது போல இருந்தது. நான் கடைசியாக திறந்து கொண்டு வெளியேவந்த கதவு. அதாவது முன்பு உள்ளே செல்லும் போது பூட்டாமலே இருந்த கதவு, இப்போது பூட்டிக் கிடந்தது. நான்அனிச்சையாக இரண்டடி பின்னால் நகர்ந்தேன். மனம் மாயைக்குள் சுழன்றது. இல்லை, நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது.முன்பு உள்ளே போகும் போது இந்தக் கதவில் பூட்டு இல்லை. பூட்டியிருக்கவும் இல்லை. பின் எப்படி இப்போது? நான்மெல்லப் பயத்துக்குள் போனேன். திரும்பி வீட்டை நோக்கி வந்து விடத் தோன்றியது . சரி, இந்தப் பூட்டையும் திறந்துபார்த்து விடலாமா என்றும் தோன்றியது. மெல்லப் பூட்டின் அருகே சென்றேன். மனதுக்குள் பயம் தவணை முறையில்அதிகரித்துக் கொண்டேயிருக்க, சட்டெனத் திரும்பி வீடுநோக்கி ஓடி வந்தேன்.

அந்தப் பூட்டிய கதவுக்குள் பணக் கட்டுகள் பறந்து கொண்டிருந்தன. இதே போல ஒரு கதாப்பாத்திரம் நாளை இந்தச் சாவிக்குதகுந்தாற் போல ஒரு பூட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு சுற்றுவதாக இதே கதையாசிரியன் வேறு ஒரு கதை கூட எழுதலாம்இன்றோ நாளையோ.

–கவிஜி.

இதோ, இப்போது தொட்டு விடலாம் போலத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் நெருங்க நெருங்க தூரம் போய்க் கொண்டே இருந்தது வானம். அது யாரின் கை என்று தெரியவில்லை. அவன் மேல் நோக்கிதான் பார்க்கிறான். அவன் கையை பிடித்து அவனை மேலே மேலே, மேலே தூக்கிக் கொண்டு போவது மட்டும் யாரெனத் தெரியவேயில்லை. உடலில் பிரதிபலிக்கும் நட்சத்திரங்களும், சில்லிட்டு போகச் செய்யும் ஆனந்த பூங்காற்றும், அவனை எடை இழக்க செய்தது. தன்னை ஒரு சருகாக உணர்ந்தான். அங்கே ஓர் இலையுதிர்ந்த மரம் கண்ணில் பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. அந்த மரமே வானத்தின் தொடக்கமாக இருக்கும் என்ற அவனின் கற்பனை, அவனை ஒரு வித மாயத்துக்குள் இழுத்துக் கொண்டு சென்றது. ஆகாயத்தில் சிறகின்றி பறக்கும் காட்சியை அவனால் நன்றாக உணர முடிகிறது. மூச்சு வேக வேகமாக உள்ளிழுக்கப்பட்டு, தட்டுத் தடுமாறி, உடல் நடுங்கி, வியர்த்து, தலை சுற்றுவது போல் உணர்ந்து…

பிடித்துத் தூக்கிச் சென்ற கை சட்டென தன் பிடியை தளர்த்த, இலையுதிர்ந்த மரம் நோக்கி பறந்து கொண்டிருந்தவன் மைக்ரோ வினாடியில் படுக்கையில் கிடந்தான். வேக வேகமாய் மூச்சு வாங்கியது. சட்டென திறந்த விழிகள் திரு திருவென வெற்றிடங்களை வரி வரியாய் ஆராய்ந்தது.

எது நிஜம்? தூங்கியதா? பறந்ததா? பறக்கும் போது தூங்கியது தெரிந்ததே. தூங்கிய போதும் பறந்தது தெரிந்ததா? யோசிக்க யோசிக்க சிறுநீர் கழிக்கத் தோன்றியது. மெல்ல எழுந்தான் உடம்பெல்லாம் ஏதோ வலி. புதிய புதிய சிந்தனைகள் அவனுக்குள் ஒரு காட்டாற்றைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தது. மெல்ல எழுந்தவன் கழிவறை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். கண்ணில் ஏதேச்சையாக அவன் அறையில் வைக்கப் பட்டிருந்த ஆளுயர கண்ணாடி தென்பட்டது. பார், உற்றுப் பார் என உள்ளுணர்வு சொல்வதாக ஒரு உணர்வு ஏற்பட, உற்றுப் பார்த்தான். அவனின் முகத்தை உற்று உற்று பார்த்தான் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான்.

மனிதனின் மிகப் பெரிய ஆபத்தான கண்டு பிடிப்பான, அந்த நிலைக் கண்ணாடியில் அவனின் பிம்பம் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தது. அது வெறும் பார்வை அல்ல அது தேடல். எங்கே அந்த சிறகு? அந்த இலையுதிர்ந்த மரம் கடைசியாக கை நழுவும் நேரத்தில் சொன்ன நினைவுகளை கண்ணாடிக்குள் தேடியதாக அவனின் முக பாவனை இருந்தது. அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான்.

பள்ளி செல்ல தயாராகிக் கொண்டிருந்த அவனின் தம்பி ராமை என்னடா போட்டோவை இப்படி பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று நெற்றி சுருக்கி யோசிக்க வைத்தது.

“ராம், இங்க வா”, என்றான் அவன்.

ராம் வந்தான். ‘என்ன?’ என்பது போல பார்த்தான்.

அவன் போட்டோவில் இருந்து பார்வையை திருப்பாமல் போட்டோவில் இருப்பது யார் என்று கேட்டான்.

‘சரியாப் போச்சு’ என்பது போல ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு, “போடாங் கொய்யால அவனவனுக்கு டெஸ்ட், சைக்கிள், டெஸ்ட், மிட் டெர்ம்னு உயிர் போற வேல எவ்ளோ இருக்கு” என்று தொடர்ந்த ராம், “அவன் போட்டோவப் பார்த்துட்டு அவனே யார்னு கேக்கறான்” என்று முணங்கியபடியே பள்ளி செல்ல வெளியேறினான்.

அடுத்து அம்மா வந்தாள். பையனின் எப்போதும் போலானதொரு விளையாட்டு என்றே முதல் பார்வையை வீசினாள்.

மெதுவாக, ஆனால் அழுத்தமாக கேட்டான், “அம்மா அந்த போட்டோல இருக்கறது யாரு?”

“என்னாச்சு தேவன்? ஏன் காலையிலேயே கடுப்படிக்கற?”

“அது யாருன்னு சொல்லும்மா, எனக்கு தெரிஞ்சாகனும்.”

தேவனின் வார்த்தைகள் பற்களுக்குள் சிக்கி தடுமாறி குழப்பத்திற்கான ஆரம்பமாய் நெளிந்தது.

“அட லூசுப் பயலே, அது நீ தாண்டா,” என்றபடியே சமையலறைக்குள் செல்ல முற்பட்டவளை மீண்டும் அழைத்தான்.

“அம்மா, என்னாச்சும்மா உனக்கு? அது நானா? நல்லா பார்த்து சொல்லும்மா அது நானா??????”

தேவனின் முகம் யோசித்தபடியே தடுமாறியது.

இவன் விளையாடறானா? இல்லை நிஜமாகவே ஏதாவது பிரச்சனையா? என்ன இப்படி குழப்பறான்? சமையலறைக்குள் செல்வதை விட்டு விட்டு அம்மா தேவனின் அருகே வந்தவள், “என்ன ஆச்சுடா? உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?” என்றாள். உள்ளுக்குள் ஒரு வித பயம் பந்து உருட்டத் தொடங்கியிருந்தது.

“ஐயோ, அம்மா, எனக்கு ஒண்ணும் இல்ல. இந்த போட்டோ புதுசா இருக்கே அது தான் யாருன்னு கேட்டேன்,” என்றான் இயல்பாக.

இல்லை. கண்டிப்பாக தேவன் விளையாடவில்லை, அவனின் போட்டோவைப் பார்த்து யார் என்று கேட்பது விளையாட்டு இல்லை என்பதை உள்ளம் உணர, பாதங்களில் நடுக்கம் வரத் துவங்கியது அம்மாவுக்கு. தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, “தேவன் விளையாடாத, காலேஜ்க்கு நேரமாச்சு. கிளம்பு,” என்று சொல்லி விட்டு வேக வேகமாய் சமையலறைக்குள் சென்று, சட்டென திரும்பி ஒளிந்து நின்று கொண்டு அவன் என்ன செய்கிறான் என்று கவனிக்கத் துவங்கினாள்.

தேவன், தன் புகைப்படத்தையே உற்றுப் பார்த்தான். இடப் பக்கமிருந்த நிலைக்கண்ணாடியிலும் தன்னைப் பார்த்தான். மாறி மாறிப் பார்த்தான், பின் கத்தினான், “அம்மா இங்க வா, அம்மா”.

மீண்டும் அவன் கத்துவதற்குள், இது ஏதோ விபரீதம் போலத்தான் என்பதை ஊர்ஜிதப் படுத்திக் கொண்டே அவனருகே வேக வேகமாய் வந்தாள்.

“என்னடா, ஏன் இப்படிக் கத்தற?” என்றாள் இயல்பாக இருப்பது போல. அவளின் உள்ளம் தாறுமாறாக தடுமாறிக் கொண்டிருக்க, கண்களில் அனிச்சையாக அவனின் போட்டோவும், கண்ணாடியும் விழுந்து கொண்டிருந்தது.

“அம்மா, புரிஞ்சுக்கோ, ஆமா, நீ ஏன் இப்படி நடுங்கற? உனக்கு என்னமோ ஆயிடுச்சு, அது என் போட்டோன்னா, கண்ணாடியில தெரியிறது யாரோட முகம் பாரு என்றான்கண்ணாடியைக் காட்டி.

மெல்ல கண்ணாடிக்குள் பார்த்தாள். “என்னடா உளர்ற? கண்ணாடியிலையும் நீதாண்டா தெரியற,” விட்டால் அழுது விடுவாள் போல.

“ம்ம்… இது தான் சரி. கண்ணாடிலதான் நான் தெரியறேன். அது தான் என் முகம். இந்த போட்டோல இருக்கறது என் முகம் இல்ல,” என்றான் அழுத்தமாக.

“தேவன், அடி வாங்கப் போற. இந்த போட்டோவ உனக்கு நினைவில்லையா? அதுல இருக்கறது நீயில்ல… இல்ல? என்ன கதை விட்டுட்டு இருக்கறயா? ம்ம்..” கண்கள் கலங்கியபடியே அம்மா மிரட்ட, மாறி மாறிப் பார்த்தவன், தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு கீழே சரிந்தான்தேவன்.

போட்டோல இருக்கற தன் முகத்தை யாருன்னு கேக்கறான்னா, கண்ணாடியில தெரியிற அவனுடைய முகம் வேற ஒருத்தரோட முகமாத்தான் இருக்க முடியும். அதாவது, தன் முகத்தையே மறந்து வேறொரு முகத்தை தன் முகமா அவனோட மனசும் மூளையும் நினைக்குது. அந்த முகம் அவன் கண்ணுக்கு மட்டும் தெரியுது. இப்போதைக்கு அவன் நினைக்கற, பாக்கற முகத்தையே நாமளும் பார்க்கற மாதிரி அவன்கிட்ட காட்டிக்கணும், இது சயின்ஸ்ல.

டாக்டர் அவர் முகம் போன போக்கில் பாவனைகளோடு தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்க.

அம்மா மனக்கண்ணில் காலையில், தேவன் தன்னை இதுதான் தான் என்று கண்ணாடியில் காட்டிய அந்த பிம்பத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அதுவும் அவன் தானே.

இன்னும் இன்னும்… ஆழமாக ஆழமாக… உற்று உற்றுப் பார்த்தாள். தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தாள்.

நாட்கள் நகரத் தொடங்கியது.

ஒரு நள்ளிரவில் கண்ட கனவில், இலையுதிர்ந்த வான மரத்திலிருந்து ஒரு சருகு மெல்ல மெல்ல காற்றின் கைகளில் தவழ்ந்து தவழ்ந்து அவள் வயிற்றில் விழுவதாக காட்சி முடிய, வெடுக்கென மூச்சு வாங்கி எழுந்து அமர்ந்தாள். அவளின் கண்கள் தானாக கண்ணீரை கொட்டத் தொடங்கியது. ஆழ்மனதிலிருந்து ஒரு அழுகுரல் அறையெங்கும் தவழத் தொடங்கியதாகத் தோன்றிய ஒரு எண்ணத்தில்…

தேவனுக்கு முன்னால், இப்போது குழந்தை வேண்டாம் என்று கலைத்த அந்த இரண்டு மாத கருவின் உருவம் சருகாய் மிதந்தது …