Tag: முனைவர் இராம. இராமமூர்த்தி

–முனைவர் இராம. இராமமூர்த்தி

அண்ணல் காந்தியடிகளைத் தேசப்பிதா என்று மிகப் பலரறிவர்; போற்றுவர். இந்திய விடுதலைக்கு வித்திட்ட மகான் என்பர்; அகிம்சைப் போராட்ட வீரர் எனப் புகழுவர். சத்தியமே பேசிய மாமனிதர், எளியவாழ்க்கை வாழ்ந்த உத்தமர் என்றெல்லாம் ஏத்துவர். இப்பாராட்டுரைகள் – புகழுரைகள் உண்மையேயாகும்.

தமிழ்த்தென்றல் திரு.வி.க. அவர்கள் காந்தியடிகளை மிக நன்றாக அறிந்தவர். அதுமட்டுமன்று! காந்தியநெறியைப் பின்பற்றியொழுகிய மிகச்சிலருள் திரு.வி.க. குறிப்பிடத்தக்கவர். அதனாலேயே காந்தியடிகளைப் பற்றித் தாமெழுதிய நூலுக்கு ‘மனிதவாழ்க்கையும் காந்தியடிகளும்’ எனப் பெயரிட்டழைத்தார்.

சால்புள்ள மனிதவாழ்க்கை, அதாவது குறிக்கோளுடைய நன்மனித வாழ்வு – ‘An ideal human life’ எவ்வாறிருக்குமெனில், அஃது காந்தியடிகளின் வாழ்க்கையைப் போல ஒளிவுமறைவு சிறிதுமின்றிச் ’சத்திய சோதனை’யாகக் காட்சியளிக்குமென்பார் தமிழ்த்தென்றல்.

அவர்கண்ட காந்தியடிகளை – அம் மகாத்மாவை, இக்கால இளந்தலைமுறையினர் அறிதல் வேண்டும். அறிந்துகொள்வது அவர்கட்கு மட்டுமல்ல, பாரதப் பெருநாட்டிற்கும் நன்மை பயப்பதாகும். அண்ணல் காந்தியடிகள், வாழ்க்கை நெறியாகப் பன்முகப் பார்வையை யளித்துள்ளார். அவர் இந்திய நாட்டிற்கு, இந்தியர்கட்குத் தேவையான கல்விமுறை பற்றிச் சிந்தித்துள்ளார். அவர்தம் கல்விச் சிந்தனையின் செயல்வடிவமே ’ஆதாரக் கல்வித் திட்டம்’ என்றழைக்கப்படும் அடிப்படைக் கல்வித்திட்டமாகும். இதனையே ஆங்கிலத்தில் ‘Basic Education’ என்று குறிப்பிடுவர்.’வார்தாக் கல்வித் திட்டம்’ எனவும் (Wardha Scheme of Education) இதனை வழங்குவர்.

இதற்குச் செயல்வடிவம் தந்து நடைமுறைப்படுத்த அமைப்புமுறையை வகுத்தளித்தவர் காலஞ்சென்ற குடியரசுத் தலைவர் ஜாஹீர் ஹுசைன் அவர்கள். இக்கல்வித் திட்டம் கைத்தொழில் ஒன்றை அடிப்படையாக – முதன்மையாகக் கொண்டது. இக்கல்வித்திட்டம் மனிதனின் உடல், உள்ளம், ஆன்மா ஆகிய முத்திற வளர்ச்சிக்கும் துணைபுரிவதாகும்.

காந்தியடிகள் இந்தியர்களின் மேம்பாட்டிற்காகக் கல்வித்திட்டம் மட்டும் அளிக்கவில்லை. சிறந்த பொருளாதாரத் திட்டத்தையும் வகுத்துத் தந்தார். காந்தியடிகளின் பொருளாதாரத் திட்டம் கிராமியப் பொருளாதாரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்தியாவில் கிராமங்கள் ஏராளம். சாதாரண மக்களே கோடிக்கணக்கில் வாழுகின்ற நாடு பாரதநாடு. கைத்தொழிலை – சிறுதொழிலை அடிப்படையாகக் கொண்டது காந்தியின் பொருளாதாரத் திட்டம். இஃது ஓர் தற்சார்புப் பொருளாதாரத் திட்டமாகும். காந்தியடிகளுக்கு செய்யும் செயலின் முடிவு மட்டும் முக்கியமன்று! அம்முடிவினை நோக்கிச்செல்லும் வழியும் நல்லவழியாக அமைதல் வேண்டும். பழியைத் தரூஉம் தீயவழியில் வரும் செல்வத்தை அவர் ஒருபோதும் விரும்பியதில்லை.

நன்றே தரினும் நடுவிகந்தாம் ஆக்கத்தை
அன்றே ஒழிய விடல் (113) எனும் வள்ளுவத்தை ஒத்தது அண்ணலில் வாழ்க்கைநெறி.  

ஆனால் தற்காலப் பொருளாதார மேதைகளான ஆடம் ஸ்மித் (Adam Smith – pioneer of political economy), ஆல்பிரட் மார்ஷல் (Alfred Marshall – one of the most influential economists of his time) போன்றோர் தம்முடைய திட்டங்களின் இலக்குகளைப் பற்றிப் பேசுவரேயன்றி, அதற்கு அவர்கள் மேற்கொள்ளும் பாதையினைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டாரில்லை. மேனாட்டாரைச் சொல்வானேன்? நம் இந்தியப் பொருளாதார அறிஞர் சாணக்கியர்கூட முடிவிற்கே – இலக்கிற்கே முதன்மை தந்துள்ளார். வழியைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலவில்லை.

நேரிய வழியை மையமாகக்கொண்ட காந்தியப் பொருளாதாரத் திட்டத்தையே, காலஞ்சென்ற காந்தியப் பொருளாதார மேதை ஜே. சி. குமரப்பா (J. C. Kumarappa – is credited for developing Gandhian economics) அவர்கள், தாய்மைப் பொருளாதாரத் திட்டம் என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

கல்வியும் பொருளாதாரமும் மட்டுமல்ல; எளிய வாழ்க்கைமுறையையும் நமக்குக் காட்டியவர் காந்தியடிகள். மறந்தும் பகைவர்க்கும் இன்னாசெய்வதை அறியாதவர் அம்மகான். ஆம், அரசியல் எதிரிகளிடமும் பகையற்ற போராட்டமுறையை நடத்திக் காட்டியவர்.

“இன்னாசெய் தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால்
என்ன பயத்ததோ சால்பு எனும் குறளுக்குச் சான்றாய்த் திகழ்ந்தவர் அண்ணல் காந்தியடிகள்.

வன்முறையை எந்தவடிவிலும் விரும்பாத அந்தப் பெருந்தகை, அகிம்சை நெறியை அரசியலில் ஓர் ஆயுதமாகக் கொண்டவர் – கண்டவர் ஆவார். தனிவாழ்க்கையிலும் சத்தியத்தை – வாய்மையைப் பேசுவதையே தன் நோன்பாகப் பின்பற்றி வாழ்ந்தவர். உள்ளத்தாற் பொய்யா தொழுகியதால் உலகத்தார் உள்ளத்துளெல்லாம் அவர் உறைந்தார்; நிறைந்தார்.

காந்தியாரிடம் விளங்கிய மற்றுமோர் உயர்பண்பு காலந்தவறாமை. புலால் உண்ணாமை, மது அருந்தாமை போன்ற தனித்த உயர்பண்புகளாலும் காந்தியார் உலகிற்கோர் எடுத்துக்காட்டாய் விளங்குகின்றார். அதனாலேயே அவர் புகழொளி உலகெங்கும் பரவிக்கொண்டிருக்கின்றது.  

எனவே, இந்தியர்களின் எதிர்காலம் ஒளிமயமாய்த் திகழ்ந்திட, காந்திய நெறியைப் போற்றுவோம்; அந்நெறி பற்றி ஒழுகுவோம்; ஏனெனில், காந்தியம் ஒரு கோட்பாடன்று; அது மானுடர் கைக்கொள்ளவேண்டிய வாழ்க்கைநெறி!

-முனைவர் இராம. இராமமூர்த்தி

மனிதகுலம் தோன்றிய நாள்தொட்டு இடைவிடாமல் ஒரு போர் நடந்துகொண்டே யிருக்கின்றது. அப்போர் எது? தேவாசுர யுத்தமா? இராம இராவண யுத்தமா? அல்லது பாரதப் போரா? அன்றெனில் சென்ற நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்தது போன்ற உலகப் போர்களா? இவ்விடைகளை உண்டெனவும் கூறலாம்; இல்லை யில்லை யெனவும் மறுப்புரைக்கலாம். அப்படியானால் அப்போர்தான் யாது? அப்போர் எங்கு நிகழ்கின்றது? ஏன் நிகழ்கின்றது? அப்போரைச் செய்வோர் யார்? நமக்கும் அப்போருக்கும் என்ன தொடர்பு? இவ்வினாக்கட்கெல்லாம் விடைதான் என்ன? அதனை இப்போது காண்போம்.

வாழ்வின் முதற்பொருளாகத் தமிழர்கள் நிலத்தையும் காலத்தையும் வகுத்தனர். “முதலெனப்படுவது நிலம்பொழு திரண்டின் இயல்பென மொழிப இயல்புணர்ந் தோரே”, என்பது தொல்காப்பியம். நிலமோ காட்சிப்பொருள்; யாவருங் காணலாம்.  அஃது மலையாகவும் மண்ணாகவும், காடாகவும் கடலாகவும் காட்சியளிப்பதனைக் கண்டுள்ளோம். ஆனால், காலத்தைக் காணமுடியுமா? காலம் கருத்துப்பொருள்; நுண்பொருள்; அருவப்பொருள். அதனால் காணவியலாது; உண்மையே! எனினும் உணரமுடியுமே! கதிரெழுங் காலையும், கடும்பகற்பொழுதும், மயங்கும் மாலையும், மறைக்கும் இருளும் நாளும் நாளும் வந்துபோவதை அறியமாட்டாமோ நாம்? அறிவோமன்றோ? அதற்கென்ன என்பீர்!

மாலை மறைகின்றது. பகலொளி தந்த கதிரோன் மெல்ல மெல்ல மேற்றிசையில் மறைகின்றான். இருட்பகைவன் மெதுவாகத் தன் ஆட்சியை இந்நிலவுலகிற் பரப்புகின்றான். எங்கும் இருள்; இருட்படலம் பார்வையை மறைக்கின்றது. மீண்டும் வைகறை விடியல்; வெள்ளி முளைக்கின்றது; பின்னர்ப் பகலவன் தோன்றக் காலையும் மாலையும் வருகின்றன. இவ்வொளிக்கும் இரவிற்கும் இன்று நேற்றா யுத்தம் தொடங்கியது? பகலாட்சி நடைபெறுவதும் அதனை விரட்டிவிட்டு இருளாட்சி தொடர்வதுவும் தொடர்கதையாகவே உள்ளது. இவ்வுருவக நிகழ்ச்சி நமக்கு – மக்களினத்திற்குத் தரூஉஞ் செய்திதான் யாது? அதனை எண்ணுவோம்; அறிவொளி பெறுவோம்.

இவ்வுருவகப் போர், அறிவிற்கும் அறியாமைக்கும், நன்மைக்கும் தீமைக்கும், அடக்கத்திற்கும் அடங்காமைக்கும் நிகழ்கின்ற போரேயாகும். ஒவ்வொரு நிலையில் ஒவ்வொன்று வெற்றிபெறுவதுபோல் தெரிகின்றது. இறுதிப் போரில் வெற்றிபெறுவது யார்?

மனிதகுலம் அன்பையும் அறிவையும் அருளையும் நற்பண்புகளையும் போற்றி நற்செயல்களைச் செய்யும்போது ஒளி – பகல் – உண்மை வெல்லுகின்றது. அதே மனிதகுலம் ஆணவங்கொண்டு அருளைத் துறந்து, தீமையை – பொய்ம்மையை மேற்கொள்ளும்போது இருட்பகைவன் – இருளரக்கன் ஆட்சி நிலவுகின்றது. உண்மைக்கும் பொய்ம்மைக்கும் நடக்கும்போரை நிறுத்துவது எவ்வாறு? அல்லது வாய்மை நிரந்தரவெற்றிபெற என்ன செய்யவேண்டும்?

இப்போரில் வெற்றிபெற மார்க்கங்கள் உள்ளனவா? மனிதகுலம் சிந்தித்தது; பல மார்க்கங்களை – நெறிகளைக் கண்டறிந்தது. அக்கண்டுபிடிப்பில் மலர்ந்ததுவே – முகிழ்த்ததுவே சமயங்கள். இச்சமயங்கள் மனிதர்களிடம் காணப்படும் ஆணவத்தை நீக்கி அடக்கத்தை விதைக்கவும், அச்சத்தை நீக்கி அன்பைப் பயிரிடவும், அறியாமையை விரட்டி அறிவொளி பரவிடவும் வழிகாணலாயின. “அன்பே கடவுள்” என அன்புநெறியை அனைத்துச் சமயங்களும் பரப்பின; உண்மையைப் போற்றின; ஆணவம் கூடாதென அறைந்தன.

ஆனால், காலப்போக்கில் சமயங்கட்குள்ளேயே சச்சரவுகள் – சண்டைகள் தோன்றின. போர்களுக்குச் சமயங்களும் காரணமாயின, வேலியே பயிரின் அழிவிற்குக் காரணமானாற் போல. சமயப் பூசல்கள், சமயங்களிடையே பிணக்கை ஏற்படுத்தின; உயர்வு தாழ்வுகளை உண்டாக்கின. சமயவாதிகள் ஆணவங்கொண்டவராயினர். சமயங்கள் பிளவுபட்டன. வேற்றுமைகள் உருவாயின. என் செய்வது?

சான்றோர்கள், அருளாளர்கள் மீண்டும் சிந்திக்கத் தொடங்கினர். ஆணவமற்ற அன்புநெறியைப் பரப்புவது எவ்வாறு? மனிதர்களைச் சகோதரவுணர்வொடு வாழச்செய்வது எவ்வாறு? பலகாலம் சிந்தித்தனர்; பலர் சிந்தித்தனர். பல்வேறு வழிகளைக் கண்டனர். அங்ஙனம் சிந்தித்த சிந்தனையாளர்களுள் வள்ளலார், காந்தியார், திரு.வி.க. போன்றோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். இவர்கள் புதிய சமயங்களைத் தோற்றுவித்தனரல்லர்; மாறாகப் பழைய சமயங்கட்குப் புதுப்பார்வை தந்தனர்; பொதுமைநெறி காட்டினர். சமயங்களெல்லாம் ஒரே கருத்தினையே வலியுறுத்துகின்றன.

இறைவன் எல்லாவுயிர்களையும் நேசிப்பவன். அவனது தூயஅன்பில் வேறுபாடில்லை; அவன் உயிர்களுள் வேறுபாடு காண்பதுமில்லை; காட்டுவதுமில்லை. எல்லாச் சமயங்களும் ஆறுகளைப் போன்றவை. இறைவனோ அவ்வாறுகள் சென்று சங்கமிக்கும் – கலந்திடும் – பேராழியாகப் – பெருங்கடலாக விளங்குகின்றான் என்றனர் அருளாளர்கள். எனவே, சமயங்கள் மனிதர்களிடம் ஒருமையுணர்வை, நல்லிணக்கத்தையே ஏற்படுத்தவேண்டும். அதற்கு முரணாக மனிதர்கட்குள் பிளவையும் பேதத்தையும் ஏற்படுத்தலாகா என அறிவுறுத்தினர். இப்பொதுமைக் கருத்தை – பொதுமைச் சமயக்கோட்பாட்டை வடலூர் வள்ளலார் தம் திருவருட்பாவில் கூறாத இடமில்லை. சான்றாக ஒரு பாடலைக் காணலாம்.

மருளொடு மாயைப்போய்த் தொலைந்தது மதங்கள்
–வாய்மூடிக் கொண்டன மலர்ந்தது கமலம்
அருளொளி விளங்கிய தொருதிருச் சபையும்
–அலங்கரிக் கின்றனர் துலங்குவீற் றிருக்கத்
தெருளோடு பொருளும்மேன் மேலெனக் களித்துச்
–சித்தெலாஞ் செய்திடத் திருவருள் புரிந்தே
இருளறுத் தெனையாண்ட அருட்பெரும் ஜோதி
–என்வள்ள லேபள்ளி யெழுந்தருள் வாயே!

இப்பாடலில் இருள் விலகுதலும் அருளொளி பரவுதலும் உட்கருத்தாதலை உணர்க. மதச் சண்டைகள் ஒழிந்தன என்பார் வள்ளலார். அவர் காட்டும் இறைவனே அருட்கடலாக விளங்கிடும் பேரொளிப் பிழம்பாம்.

இதனாலேயே வள்ளற்பெருமான், பிறிதோரிடத்தில், “மதமான பேய் பிடியாதிருக்க வேண்டும்”, என வேண்டுகின்றார்.  அன்பெனும் பிடியுள் அகப்படும் மலையாக இறைவனைப் போற்றிப் புகழ்கின்றார். “அன்பே சிவமென்பது” திருமந்திரம்.

அண்ணல் காந்தியடிகள் நமக்குத் தந்த நன்முத்துக்கள், வாய்மை, இன்னாசெய்யாமை, அன்புடைமையாம். பகைவனையும் நேசிப்பதே காந்தியாரின் சமயம். “இன்னாசெய் தார்க்கும் இனியவே செய்”, என்பது வான்புகழ் வள்ளுவம். பாரதி, “அறிவொன்றே தெய்வமென,” முழங்குகின்றான். அப்பர் பெருமான்,

”கங்கை யாடிலென் காவிரி யாடிலென்
கொங்கு தண்கும ரித்துறை யாடிலென்
ஓங்கு மாகடல் ஓதநீ ராடிலென்
எங்கு மீச னெனாவதர்க் கில்லையே” எனச் சுட்டுவார். இறைவன் எங்குமுளான்.

இக்கருத்துக்களை உள்வாங்கிக் கொண்டு செயற்பட்டால், “இருட்பகைவன் தானே மாய்வன், அருட்பகலோன் யாண்டும் ஒளிபரப்புவன்.” நல்லோர் ஆட்சி நடைபெறும். தீமைகள் விலகும். குருக்ஷேத்திரம் நாள்தோறும் நடைபெறாது. ஞானச் சுடரொளி பரவும். ஆணவ இருள் விலகும். ஞாலம் அன்பினில் தழைக்கும். போரும் பூசலும் ஒழியும். உலகெலாம் இன்புறும். அந்நன்னாளைக் காண இன்றே புறப்படுவோமா?

-முனைவர் இராம. இராமமூர்த்தி

சங்கத்தமிழ்ப் பூங்காக்கள் எழில் நிறைந்தன. இனிய நன்மணம் பரப்புவன. உண்டற்கினிய நற்கனிகள் மிக்கு விளங்குவன. செறிவுமிக்க பயிரினங்கள் பரந்துவிளங்குவன. இச்சோலையில் நுழையவும் நன்மணத்தை நுகரவும், கனிகளை மாந்தியின்புறவும் நுகர்வோர்க்குப் பொறுமையும் கூர்த்த மதியுமே தேவைப்படும் கருவிகளாம். தமிழர்வாழ்வு இயற்கையோடியைந்தது என்பார் தமிழ்த்தென்றல் திரு.வி.க. மேலும் இயற்கையை…இயற்கை எழிலை இறைவனாகக் கண்டு வழிபட்டவர்கள் தமிழர்கள் என்பார் அவர். தமிழர்கள் தாம் கண்ட கடவுளை அழகென – முருகெனக் கண்டு வழிபாடாற்றியவர்கள். அவர்கள் கண்ட எழிலார் இறைவனே முருகன்; முருகன் என்றால் அழகன் என்பார் அந்தத் தமிழ்ப்பெரியார்.

இதனாலேயே, தமிழர்தம் வாழ்வை இயற்கையை ஒட்டியே முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், நெய்தல், பாலை எனப் பகுத்தனர் நம்முன்னோர். இந்நிலங்கட்குரிய ஒழுக்கங்களைக் குறிக்கவும் மேற்சுட்டிய பெயர்களையே இட்டுமகிழ்ந்தனர். இவ்வைந்திணைகளுள் முல்லைநிலக் காட்சி ஒன்றை இங்கே காணலாம்.

முல்லைநில ஒழுக்கமாக, இருத்தலும் இருத்தல் நிமித்தமும் கூறப்பட்டுள்ளது. பொருள்தேடவோ, போர் காரணமாகவோ தலைவன் பிரிந்து செல்லலும், தலைவன் திரும்பிவரும் வரையில் தலைவி இல்லத்தின்கண் ஆற்றியிருத்தலும் இத்திணைக்கண் மிகுதியாக இடம்பெறுஞ் செய்திகளாம். அத்தகைய எழிலார் காட்சியொன்றன் வாயிலாக இயற்கையின் கவின்பெறு வனப்பும் தலைமகனின் காதலன்புப் பெருக்கமும் இயம்பப்பெற்றுள்ள சிறப்பே கவிஞனின் சிறப்பாம். கவிஞன் படைத்த அவ்வழகோவியத்தைக் காணலாமே!

தலைவன், தான் மேற்கொண்ட அருஞ்செயலை முடித்துத் தன்னில்லந் திரும்புகின்றான். தேரேறி விரைந்துவர எண்ணிய தலைமகன், தேர்ப்பாகனைநோக்கித் ”தேரை விரைந்து செலுத்துக!” எனக் கூறுகின்றான். மனையிற் பிரிந்து காத்திருக்கும் தலைவியின் பிரிவுத்துயரைப் போக்க எண்ணுவது தலைவனின் இயல்புதானே!

தேர் புறப்பட்டது; கான் வழியாகக் காற்றினுங்கடிதாக விரைகின்றது. அவன் கடந்துவரும் கானத்தில், பிடா மலர்கள் புதரின்கண் வெள்ளிய கொத்துக்களாய் மலர்ந்து கண்ணைக் கவருகின்றன. அவ்வெண்மலர்க்கொத்துக்கள் மாலைபோல வனப்புடன் திகழ்கின்றன. அத்தகைய முல்லையங்காட்டில் வேடுவன் வேட்டைக்காகத் தன் தோளில் தாங்கியுள்ள கவைக்கோலைப்போல முறுக்கிய கொம்புகளுடன் அழகுற ஆண்மானொன்று துள்ளிப்பாய்கின்றது. அவ்வாண்மான், படர்ந்து விரிந்துள்ள தண்டுகளோடு கூடிய அறுகம்புற்கொத்துக்களைத் தன் குட்டிகளோடு விளையாடும் இளைய பெண்மானுக்குக் காட்டியுண்ணச் செய்கின்றது. அத்துடன் அமையாது, தெளிந்த நீரோடையின் நன்னீரைக் காட்டி அப்பெண்மானை அருந்தச் செய்கின்றது. நீர்வேட்கை தீர்ந்த பெண்மான் தன்குட்டிகளோடு உறங்குமிடத்தைக் காவலும் புரிகின்றது அவ்வாண்மான். என்னே மான்களிடைக் காணலாகும் காதலன்பு!

இவ்வெழின்மிகு காட்சியைக் கண்டனன் நம் தலைமகன். இக்காட்சி அவன் உளத்திடை எத்துணை எண்ணங்களை எழுப்பியிருக்கும் எண்ணுக. நம் கவிஞர்பெருமான் இக்காட்சியை இத்துடன் நிறுத்தித் தலைமகன் கண்முன்னே மற்றொரு காட்சியைக் காட்டுமுகத்தான், காட்சிமாற்றம் செய்கின்றார். இக்கவிஞர் காவியப்புலவர் மட்டுமல்லர்; நாடகந்தீட்டும் நற்கலைஞரும் ஆவார் போலும்! அடுத்த காட்சி நந்தலைவனின் நெஞ்சைத்தொடும் உணர்ச்சிமிக்க காட்சி!

தலைவியின் இல்லம் அது. ஆங்கு அன்னங்கள் தம்பெடைகளோடு ஆடிக்களிக்கின்ற அழகிய காட்சியினைத் தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி காணுகின்றாள். வினைமேற்சென்ற தலைமகன் இன்னும் இல்லத்திற்கு மீண்டுவரவில்லையேயென அவளன்பு மனம் தனிமைத்துயரான் தவிக்கின்றது. தலைவி, தான் அன்புடன் பாலூட்டிப் பாராட்டும் பைங்கிளியை முன்கையில் ஏந்தியவளாய்த் தன்னில்லத்தார்க்கு அஞ்சியவளாய்ப் பிறரறியாவாறு கொல்லைப்புறம் சென்றாள். அங்கே தன் அன்புக்கிள்ளையை நோக்கி ஒரு வேண்டுகோளை வைக்கின்றாள். கிள்ளாய்! “என் தலைவர் இன்றே திரும்பிவருவார் என இன்மொழி கூறுக!” என்பாள் தலைவி. அவளது பிரிவுத்துயரும் தலைவனின் நெஞ்சத்திரையில் திகழும் காட்சியாய் வலம்வருகின்றது. தலைவன் உள்ளத்துடிப்புடன் தேர்ப்பாகனை நோக்கிச் ”செல்க தேரே!” எனக் கட்டளையிடுகின்றான்; காட்சிகள் நிறைகின்றன.

இத்தகு எழிற்காட்சியினைப் புனைந்த கவிஞரை அறிந்துகொள்ள விழைதல் இயல்புதானே! அக்கவிஞர் மருதனிளநாகனார். இவ்வழகோவியம் இடம்பெற்றுள்ள சங்கப்பனுவல் அகநானூறென்க. தமிழ்க்கவிஞர்கள், இயற்கையெழிலை வறிதே புனையாமல் வாழ்வுடன் இணைத்துக்காட்டும் நல்லியல்பினர் ஆவர். அச்சொல்லோவியத்தை அடியிற்காணலாம்.

சிறுகரும் பிடவின் வெண்தலைக் குறும்புதல்
கண்ணியின் மலரும் தண்நறும் புறவில்
தொடுதோற் கானவன் கவைபொறுத் தன்ன
இருதிரி மருப்பின் அண்ணல் இரலை
செறியிலைப் பதவின் செங்கோல் மென்குரல்
மறியாடு மருங்கின் மடப்பிணை யருத்தித்
தெள்ளறல் தழீஇய வார்மணல் அடைகரை
மெல்கிடு கவுள துஞ்சுபுறங் காக்கும்
பெருந்தகைக்கு உடைந்த நெஞ்சம் ஏமுறச்
செல்க தேரே நல்வலம் பெறுந
பசைகொல் மெல்விரற் பெருந்தோட் புலைத்தி
துறைவிட் டன்ன தூமயிர் எகினம்
துணையொடு திளைக்கும் காப்புடை வரைப்பிற்,
செந்தார்ப் பைங்கிளி முன்கை ஏந்தி
இன்றுவரல் உரைமோ சென்றிசினோர் திறத்தென
இல்லவர் அறிதல் அஞ்சி மெல்லென
மழலை இன்சொல் பயிற்றும்
நாணுடை அரிவை மாணலம் பெறவே!  (அகம்-34: மருதனிளநாகனார்)