Blog

வேணுகோபாலன்

நடாத்தூர் சீனிவாச ராகவன்! முதல்முறையாக வந்த மின்னஞ்சலைப் பார்த்தபோதுதான், எல்லாரும் விதிவிலக்கின்றி ‘சீவாகன்’ என்று அழைத்து வந்தவரின் நிஜப்பெயர் தெரிய வந்தது. தன்னை எல்லாரிடமும் ‘சீவாகன்’ என்றுதான் அவரே அறிமுகம் செய்துகொள்வார். கேட்பதற்கு வினோதமாகவும், வித்தியாசமாகவும் இருக்கிறதே என்று முதலில் கேட்பவர்கள் புருவத்தை உயர்த்துவது வாடிக்கை!

”என்  நெஜப்பேரு கொஞ்சம் நீளம் ஜாஸ்தி! அப்பல்லாம் எல்லாருக்கும் நிறைய ஓய்வு இருந்திருக்கணும். இல்லாட்டா ஒரு சின்னக்குழந்தைக்கு இவ்வளவு பெரிசா பேரு வைச்சிருப்பாங்களா?” என்று அவரே, மற்றவர்களின் வியப்பைக் கண்டறிந்தவர்போல சொல்லிச் சிரிப்பார். சீவாகனின் சிரிப்பு வசீகரமாக இருக்கும். வெற்றிலை, புகையிலை புழங்கியிராத வாயென்பதால், பற்கள் விளம்பரத்தில் காண்பிக்கப்படுபவைபோல சுத்தமாக, பளிச்சென்றிருக்கும். உதடுகள் பெண்களைப் போன்று அடர்சிவப்பாக, அதிகம் வெடிப்புகளின்றிக் காணப்படும். பெரும்பாலும் கண்ணாடியை சட்டைப்பையிலேயே வைத்திருப்பார். தலை முற்றிலும் நரைத்திருந்தபோதிலும், பின்மண்டையில் அடர்த்தியாக, சீப்பின் கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டு அடங்கிப் படிந்து காணப்படும்.

நெற்றியின் பரப்பளவை செங்குத்தாகப் பிரிப்பதுபோல, சற்றே புருவமட்டத்துக்குக் கீழேயிருந்து தொடங்கி அவரது முன்வழுக்கை முடிந்து, மயிர்ப்பரப்பு தொடங்குமிடமிடம் வரைக்கும் துல்லியமாக ஒரு அடர்சிவப்புக்கோடு! சிரிக்கும்போது முகத்தில் தெரியும் சிற்சில சுருக்கங்களைக் கவனிக்காமல்விட்டால், அவர் ஒரு வங்கியிலிருந்து ஓய்வுபெற்றுவிட்டு, ஏதோ ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் இன்னும் பணிபுரிந்து கொண்டிருப்பவர் என்று சொல்வது கடினம். உடம்புவாகு அத்தனை திடகாத்திரம்!

ஆங்கிலத்தில் ஒன்றும், தமிழில் ஒன்றுமாக இரண்டு செய்தித்தாள்களுடன் பழவந்தாங்கலில் ரயில்பிடிப்பார். வலதுபக்க மூலையிலிருக்கும் ஜன்னலோர இருக்கையில்தான் பெரும்பாலும் அமர்வார். எவரேனும் ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்தால், அதிருப்தியுடன் புருவத்தை நெறித்துவிட்டு, வேறேதேனும் ஜன்னலோர இருக்கை கிடைக்குமா என்று பார்த்துவிட்டு, கிடைக்காவிட்டால் எவ்வளவு இருக்கைகள் காலியாக இருந்தாலும், வலதுபக்க ஜன்னலோர இருக்கை காலியாகும்வரை நின்றுகொண்டே வருவார். ”உட்காருங்களேன் சார்!” என்று யாரேனும் சொன்னால்கூட, திரும்பிப்பார்த்து ’உங்கள் கரிசனத்துக்கு நன்றி!’ என்பதுபோல ஒரு அரைப்புன்னகையை அளித்துவிட்டு, ‘இருந்தால் ஜன்னலோரம்; இல்லாவிட்டால் நின்றேதான் பயணம்’ என்று சபதம் மேற்கொண்டவர்போல, பிடிவாதமாக நின்றுகொண்டே வருவார்.

’நெவர்தலெஸ்’ – இது சீவாகன் அடிக்கடி உபயோகப்படுத்துகிற ஒரு வார்த்தை. எதைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், எப்படியாவது ஒரு பொருத்தமான இடத்தில் ‘நெவர்தலெஸ்’ என்ற வார்த்தையை, அபத்தமாக இல்லாமல் சொல்லி விடுவார். அதுதவிர, பெரும்பாலும் ஆங்கிலம் கலக்காமலே பேசுவார். சொல்லப்போனால், ஆங்கிலத்தை வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் மட்டம்தட்டிப் பேசுவதில் அவருக்கு அலாதியான மகிழ்ச்சி ஏற்படும். சபைநாகரீகம் கருதி சில விஷயங்கள் பேசுகிறபோது, அதை ஆங்கிலத்தில் சொல்லிவிட்டு, அதையே தமிழில் சொல்லியிருந்தால் எத்தனை அருவருப்பாக இருக்கும் என்று சிரித்துக்கொண்டே கேட்பார்.

”எல்லாத்துக்கும் ரொம்ப நாகரீகமா நாலு வார்த்தையைக் கண்டுபிடிச்சு வைச்சிருப்பானுங்க! என்னமோ நாள் முச்சூடும் அதை எல்லார்கிட்டேயும் சொல்லிட்டிருக்கப்போறா மாதிரி, அப்படியொரு பசப்பு! நேச்சர்ஸ் கால்னு சொல்லுவான்; மேக்கிங் லவ்னு சொல்லுவான்! உன்னைத் தவிர அடுத்தவனுக்குப் பத்து பைசா புரயோஜனம் இல்லாத சங்கதிக்கெல்லாம் தேடித்தேடி வார்த்தை கண்டுபிடிச்சு வைச்சிருப்பானுங்க! ஆனா, அவனைத்தான் ரொம்பவும் நாசூக்கானவன்னு நாமெல்லாம் சொல்லிட்டிருக்கோம்!”

எல்லா ரயில் நிலையங்களில் ஏறுகிறவர்களிலும் ஓரிருவராவது சீவாகனுக்குப் பரிச்சயமானவர்களாக இருப்பார்கள். அதில் நிறைய பெண்மணிகளும் இருப்பதுண்டு. சட்டென்று சினேகிதம் பிடிப்பதில் கெட்டிக்காரர். பக்கத்திலோ எதிரிலோ எவரேனும் உறங்கிக்கொண்டு வருவதைப் பார்த்தால், அவர்களை உறங்கவிடாமல் எதையாவது யாருடனாவது உரக்கப் பேசி, அவர்கள் சட்டென்று கண்விழித்து மலங்க மலங்க விழிப்பதைப் பார்த்து நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரிப்பார்.

”என் கணக்குப்படி ஒவ்வொரு டிரெயின்லேயும் குறைஞ்சது ரெண்டு மூணு பேராவது தூங்கிட்டு அடுத்த ஸ்டேஷன்லே கண்முழிக்கிறவங்க இருப்பாங்க!” என்று ஒரு முறை சொன்னார். “ரயில் பிரயாணத்துலேயே இப்படி அசட்டையா இருக்கிறவன், வாழ்க்கையிலே என்னத்தைக் கிழிச்சிடப்போறான்?”

கடற்கரை ரயில் நிலையம் வரைக்கும், இரண்டு செய்தித்தாள்களும் மடக்கியது மடக்கியபடியே இருக்கும். ஒரு முறைகூட பயணத்தில் அவர் வாசித்துப் பார்த்ததாக ஞாபகமில்லை. யாராவது இரவல் கேட்டாலும் தர மாட்டார். யோசித்துப் பார்த்தால், அவரிடம் செய்தித்தாள் இரவல் கேட்டு, அவர் ‘முடியாது’ என்பதுபோலத் தலையசைத்துவிட்டு, அழிச்சாட்டியமாக ஜன்னலுக்கு வெளியே வேடிக்கை பார்த்த அந்த நாள்தான் அவரை முதலில் கவனித்து மனதில் பதிந்துகொண்ட நாள் என்பது புரிகிறது. ஆனால், நாளாவட்டத்தில் தினசரி அவரைப் பார்க்கப் பார்க்க, எதிர்பாராமல் ஒரு ரயில் சினேகம் உருவானபிறகு, அன்றைக்கு அவர் அப்படி நடந்து கொண்டதற்கும் ஏதாவது காரணம் வைத்திருப்பார் என்று தோன்றியது. சொல்லப்போனால், அவருடன் பேச ஆரம்பித்த சில நாட்களில், அவரிடம் காணப்பட்ட பல சுவாரசியங்களை அறிந்தபின்னர், அந்தச் சம்பவத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்திப் பார்க்கவேண்டிய அவசியமேயில்லையோ என்றும் தோன்றாமல் இல்லை.

சீவாகனிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள நிறையவே விஷயமிருந்தன. குறிப்பாக, எவரையும் அவரவர் வழியில் சென்று நட்புறவாடுகிற சாதுர்யம்.

”என்னம்மா, மெடிக்கல் ஸ்டூடண்டா?” இப்படித்தான் ஒரு நாள், எதிரே அமர்ந்திருந்த அந்த இளம்பெண்ணின் கையிலிருந்த புத்தகத்தைப் பார்த்து விசாரித்தார். அந்தப் பெண் திரும்பிப்பார்த்து, ‘ஆமாம்’ என்பதுபோலத் தலையாட்டிவிட்டு, அதற்குமேல் பேச விரும்பாதவள்போல முகம்திரும்பிக் கொண்டாள்.

”அனாடமி புஸ்தகத்தோட அப்துல் கலாம் புஸ்தகமும் படிக்கிறியாம்மா?” என்று அடுத்த கொக்கியைப் போட்டபோது, அந்தப் பெண் மீண்டும் திரும்பி, பதிலேதும் சொல்லாமல் புன்னகைத்தாள்.

”அப்துல் கலாம் டாக்டர்களுக்காக என்ன கண்டுபிடிச்சிருக்கார் தெரியுமோ?”

இப்போது அந்தப் பெண்ணுக்கு மட்டுமல்ல, சீவாகனுக்குப் பக்கத்திலும் எதிரிலும் அமர்ந்திருந்த அனைவருக்கும் ஒரு திடீர் ஆர்வம் பொங்கியது. என்னவாக இருக்கும்?

”என்ன சார்?”  ‘தெரியாது’ என்று சொல்லவிரும்பாத அந்தப் பெண் வியப்புடன் கேட்டாள்.

”லாப்ரோஸ்கோபிக் சர்ஜரிக்குப் பயன்படுற ஒரு ‘கன்’ கண்டுபிடிச்சிருக்காரு தெரியுமா? அதுக்குப் பேரே கலாம் கன்!”

”இஸ் இட்?” அந்தப் பெண்ணின் பார்வையில் திடீரென்று மரியாதை அதிகரித்தது. தனக்குத் தெரிந்திராத ஒரு தகவல், இந்த ‘அங்கிளுக்கு’த் தெரிந்திருக்கிறதே என்ற வியப்பு.

’இதெல்லாம் உங்களுக்கு எப்படி சார் தெரியும்?’ என்று யாரோ கேட்க, ’இதெல்லாம் ஊருக்கே தெரிஞ்ச விஷயம். எனக்குத் தெரிஞ்சதுலே என்ன ஆச்சரியம்?’ என்று சொல்லி, ’இந்த மனிதர் பெரிய அறிவாளி போலிருக்கிறதே’ என்று மற்றவர்களுக்கு திடீரென்று ஏற்படும் பிரமிப்பை சட்டென்று அடக்கி, நானும் மற்றவர்களைப் போலத்தான் என்று சகபயணிகளோடு தன்னையும் சட்டென்று பிணைத்துக் கொண்டுவிடுவார். மறுமுறை, அந்தப் பெண் அதே நேரத்தில், அதே ரயிலில், அதே பெட்டியில் ஏறினால், வருஷக்கணக்காகப் பழகியவளைப் போல நேராக சீவாகனுக்குப் பக்கத்திலோ, எதிரிலோ அமர்ந்து அளவளாவ ஆரம்பித்து விடுவாள்.

”நேத்து புக் எக்ஸிபிஷன் போயிருந்தேன். மொத்தம் ஐநூறு ஸ்டால்னு சொல்றா.  நெவர்தலெஸ், அதுலே ஒரு ஸ்டால்லே இருக்கிற மொத்தப்புஸ்தகங்களையும் படிக்கிறதுக்கே இந்த ஆயுசு பத்தாது! இதுலே நான் நிறையப் படிச்சிட்டேன்; உனக்கு எதுவும் தெரியலேன்னு மனுசங்க பேசறதைவிடப் பெரிய கேலிக்கூத்து இருக்குமோ?”

வயது, அந்தஸ்து எல்லாவற்றையும் தாண்டி, சீவாகனுக்கென்றே அந்த ரயில் பெட்டியில் நிறைய ரசிகர்கள். புதுக் கணினியோ, புது செல்போனோ, புதிய வாகனமோ எதுவாக இருந்தாலும் அவரிடம் வந்து சிலர் ஆலோசனை கேட்பார்கள். பெரும்பாலான விஷயங்களுக்கு உடனடியாக அவரிடம் ஆலோசனைகள் தயாராக இருக்கும். இல்லாவிட்டால் ‘உங்க ஈ-மெயில் ஐ.டி.சொல்லுங்க! நான் பார்த்துட்டு உங்களுக்கு விபரம் அனுப்பறேன்’ என்று சொல்லுவார். அனேகமாக அன்றிரவே அவரிடமிருந்து மின்னஞ்சல் சென்றுவிடும்.

கோட்டையிலிருந்து கிளம்பியதுமே, இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்துசென்று வாசல்பக்கமாகக் கம்பியைப் பிடித்து நிற்பவர்களைப் பார்த்துப் பரிகாசமாகச் சிரிப்பார் சீவாகன்.

”இது அவசரயுகம் அவசரயுகம்னு பயமுறுத்தறதுக்காகவே இப்படியெல்லாம் அனாவசியமா பதட்டப்படறா பாருங்க! இப்படித்தான் பஸ் ஸ்டாப்புலே, சினிமா தியேட்டர்லே, கோவில்லேன்னு எங்க பார்த்தாலும் தேவையில்லாம முண்டியடிக்கிறா! பீச் ஸ்டேஷன் வராமலா போயிடும்? இவங்கதான் இறங்காம இருக்கப்போறாங்களா? வேணும்னே டென்ஷன் ஆகி, நம்மளை நாமளே வருத்திண்டு, வாழ்க்கை இயந்திரமாயிடுச்சுன்னு பேசறதெல்லாம் எவ்வளவு பெரிய புரட்டு?”

சீவாகன் கடற்கரை ரயில் நிலையத்தில் இறங்குவதுகூட அலாதியாக இருக்கும். ரயில் முழுதாக நின்றபிறகுதான், இருக்கையிலிருந்து எழுவார். எழுந்தபின்னர் கைகளை உயரத்தூக்கி சோம்பல்முறிப்பார்; நிதானமாக இறங்கி, பிளாட்பாரத்தில் இருக்கும் பெஞ்சுகளில் ஒன்றில் அமர்ந்து, பையிலிருந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து இரண்டுமடக்குக் குடிப்பார். பிறகு, சட்டைப்பையிலிருந்து கண்ணாடியை எடுத்து, கைக்குட்டையால் துடைத்து மாட்டிக்கொள்வார். பிளாட்பாரத்தில் பயணிகளின் நடமாட்டப் பரபரப்பு குறையும்வரைக்கும் பிடித்துவைத்த பிள்ளையார்போல அப்படியே அமர்ந்திருப்பார். ஏறக்குறைய பிளாட்பாரம் காலியானதும், மெதுவாக எழுந்து இரண்டு பேண்ட் பாக்கெட்டுகளிலும் கையை நுழைத்துக்கொண்டு, ஓரடிக்கு அரையடியாக மெதுவாக நடந்து வெளியேறுவார்.

இந்த மனிதருக்குப் பதட்டமே வராதா? எப்போதும் இப்படித்தானா?

ஒரு நாள்!

கிண்டி ரயில் நிலையத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த வண்டி திடீரென்று கிறீச்சிட்டு நின்றது. வாசலருகே நின்றுகொண்டிருந்தவர்கள் பதற்றத்துடன் பேசுவதிலிருந்து, தண்டவாளத்தைக் கடக்க முயன்ற யாரோ ஒருவர்மீது ரயில் மோதிவிட்டதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

’அடப்பாவமே!’ என்று உச்சுக்கொட்டியபடி, தற்செயலாக சீவாகனைப் பார்த்தபோது, அவர் முகத்தில் வியர்வை துளிர்த்திருந்தது. கண்கள் லேசாகச் செருகிக்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தன. என்னவென்று புரிந்துகொள்வதற்குள், சட்டென்று மூர்ச்சையாகிக் கீழே விழுந்தார் சீவாகன். தண்ணீர் தெளித்து அவரை சுயநினைவுக்குக் கொண்டுவந்தபோது, மெதுவாகக் கண்திறந்து அவர் கேட்ட முதல் கேள்வி:

”டிரெயின் கிளம்பிடுச்சா இல்லே அங்கேயேதான் நிக்குதா?”

”இன்னும் கிளம்பலை சார்! என்னாச்சு சார்? ஏன் மயங்கிட்டீங்க?”

சீவாகன் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால், பின்னால் யாரோ ரகசியமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தது மட்டும் காதில் விழுந்தது.

”அவரோட சம்சாரம் ரயில்லே அடிபட்டுத்தான் இறந்தாங்களாம். பழவந்தாங்கல் ஸ்டேஷன்லே….!”

*********

விசாலம்                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                முன்பு ஒரு தடவை எனக்கு குடகு நாட்டின் முக்கிய இடமான “மடிக்கேரி” யில் ஒரு மாதம் தங்க வாய்ப்பு கிடைத்தது நான் தங்கியிருந்த  இடத்தின் தலைவி எனக்கு நல்ல தோழியானாள். அவளது நாட்டு கலாச்சாரம் ,பண்டிகைகள் எல்லாவற்றையும் பற்றி நான் கேட்க என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டாள். அதில் தசராவும் ஒன்று. மைசூர் தசரா உலகப்புகழ் பெற்றது.அது நடக்கும் நேரம் காலையிலிருந்து தொடங்கி பிற்பகல் வரை நிகழும்.ஆனால் மடிக்கேரி தசரா இரவில் தான் ஆரம்பிக்கும் .இரவு முழுவதும் நடக்கும் பலர் காலையில் மைசூர் தசராவைக் கண்டுக்களித்து பின் இரவில் மடிக்கேரிக்கு வந்து விடுவார்கள்.அங்கு அம்மன் கோயில் பல உள்ளன.அதில் முக்கியமான சவுத்தி மாரியம்மன், கோட்டை மாரியம்மன்,காஞ்சி காமாட்சியம்மன் தட்சிணமாரியம்மன். காவிரியம்மன் போன்ற கோயில்களில் தசரா மிகவும் பிரமாதமாக கொண்டாடப்படுகிறது இத்தனை அம்மன் கோயில்களைப்பிரதிஷ்டை செய்த தினம் நவராத்திரியின் கடைசி நாளான விஜயதசமி. இவைகளைப்பிரதிஷ்டை செய்த காரணம் என்ன ?

முன்பு குடகு நாட்டை சிக்கவீரராஜேந்திரா என்ற மன்னர் ஆண்டு வந்தார்.சில காலமாக அவர் முகத்தில் கவலை ரேகை அப்பிக்கொள்ள நிம்மதி இழந்து தவித்தார். காரணம் என்னவென்றால் மடிக்கேரி மக்களை கடும் வியாதி பீடித்து இதனால் பலர் மிகவும் கஷ்டப்பட்டனர். இதனால் வைத்தியச்சிலவு செய்து பணமும் குறைந்து போயிற்று. எல்லோர் வீட்டிலும் வறுமை தாண்டவமாடியது. மக்கள் நலனின் மிகவும் அக்கரை கொண்ட மன்னன் மிகவும் வருந்தினார். பின் பல தடவை யோசித்து ஒரு நல்ல ஜோசியரை வரவழைத்து  விவரங்களைச்சொல்லி இதற்கு என்ன பரிகாரம் செய்யலாம் என்று கேட்டார்.

“மடிக்கேரி மக்களுக்கு மனதில் பயம் கவ்விக்கொண்டிருக்கிறது .அவர்களுக்கு மனதில் தைரியம் ஊட்ட இங்கு தேவியின் கோயில் இல்லை இதனால் சக்தி வாய்ந்த தெய்வங்களை இங்கு உடனே பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்” என்றார். மன்னரும் இதற்கு ஆக்ஞை பிறப்பித்தார் இதனால் கோட்டை மாரியம்மன் .காமாட்சியம்மன், என்று பல அம்மன்கள் வந்து அமர்ந்து அருளைப்பொழிந்தனர்.உடனடியாக நோய் அகன்றது. இதனால் வறுமையும் ஒழிந்தது இந்த நிகழ்வை மனதில் கொண்டு தசரா தினத்தை விழாவாக எடுத்து மிகசிற்ப்பாக நடத்துகின்றனர். மடிக்கேரியில் ஸ்ரீராம மந்திரா, கோட்டை மகாகணபதி, பேச்சுரு ராமசந்திரா சவுடேஸ்வரி .சரவாளே பகவதி, அனுமான் கோயில் போன்ற மேலும் சில கோயில்கள் இதனிடையே கட்டப்பட்டன.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   தசரா தினத்தன்று ஊர்வலம் சவுத்தி மாரியம்மன் கோயிலிருந்து புறப்படும்.நேராக கோட்டை மாரியம்மன் கோயிலுக்கு வரும் .அங்கு அந்த அம்மனும் பவனி வர ரெடியாக அலங்கார பூஷிதையாக அமர்ந்திருப்பாள்.பின் காஞ்சி காமாட்சியம்மன்  அவர்களுடன் சேர்ந்து கொள்வாள்.  தண்டு மாரியம்மன்  இவர்கள்  வரவை ஆவலாகப் பார்த்தபடி  காத்திருக்க  அவளும் ஊர்வலத்தில் கலந்து கொள்வாள் இத்துடன் மேலும் ஆறு கோயில்களிலிருந்து தெய்வங்கள் அவர்களுடன் சேர்ந்துகொள்ள இரவு முழுதும் விடிய விடிய ஊர் முழுவதும் ஊர்வலம் வருகின்றன. சில இடங்களில் நடுநடுவே  ஊர்வலம் நிற்கும் .நிற்கும் அவ்விடத்தில் விதவிதமான   செயறகை மண்டபங்கள் கட்டப்பட்டு பலவித விளக்குகளால் சுவர்க்கபூமி போல் இருக்கும். மண்டபங்களில் எது சிறந்து அழகாக விளங்குகிறதோ அதற்கு பரிசும் உண்டு. வழி முழுவதும் பலவிதமான நடனங்கள். ஆட்டங்கள், தாரை,தம்பட்டையுடன் முழங்க பல தேவிகள் உர்வலம் வருகின்றனர்.ஒவ்வொரு மண்டபத்தின் முன்னும் ஊர்வலம் நின்று அங்கு ஆராதனை நடக்கிறது.ஒவ்வொரு அம்மனுக்கும் அலங்கரித்த தேர்  ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கிறது. அதே போல்அதற்கென்று தயாரிக்கப்படும் மண் பொம்மையும் அழகான அம்மன் உரு பெற்று தகுந்த வாகனம் மேல் அமர்ந்து   பவனி வருகிறது .இதற்கென்றே பல வழிநடை கடைகள் புதிதாக அமைக்கப்பெற்று வியாபாரம் சக்கைப்போடு போடுகிறது. தவிர ராட்டினம் கண்காட்சிகள் .என பல கேளிக்கைகளும் உண்டு. மக்கள்  இதை மிகவும் ஆனந்தமாக  செய்வதால் மடிக்கேரி தசராவும்  மிக அமர்க்களமாக நடக்கிறது.

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே !

இனிமையான வணக்கங்களுடன் உங்களுடன் மீண்டும் இணைகிறேன்.

சத்தியத்தை தன் வாழ்வாக்கி, தன் வாழ்வின் சோதனைகளைச் சாதனையாக்கிய உலகம் போற்றும் உன்னதத் தலைவர் மகாத்மா காந்தி அவர்களின் ஜயந்தித் தினத்தன்று இம்மடலை வரைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

எந்தவொரு நாட்டின் அதிகாரத்திலிருந்து தமது நாட்டை விடுவிக்க பாரதத் தந்தை காந்தி போராடினாரோ அந்த நாட்டின் ஒரு பிரஜையாக இன்று இம்மடலை வரைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

மகாத்மா காந்தி காட்டிய அஹிம்சை வழி இன்று உலகெல்லாம் ஒரு உன்னத வழியாகப் போற்றப்படுவது வெள்ளிடை மலையாகத் தெரியாது போனாலும் இந்நாட்டின் பல ஆங்கிலேய நண்பர்களுடன் பேசும் போது அவர்மீது அவர்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பை உணர முடிகிறது.

இன்று உலகின் பல பாகங்களில்லும் பல வழிகளில் பலநாடுகளில் யுத்தங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டுதானிருக்கின்றன. யுத்தங்களின் வழி அழிந்து கொண்டிருக்கும் உயிர்களின் அவலங்களைப் பார்க்கும் போதுதான் மகாத்மா காந்தி பயணித்த பாதையின் காரணம் புரிகிறது.

அவர் நாட்டின் விடுதலைக்காய் செய்த சேவை ஒருபுறமிருக்க அவரது சொந்த வாழ்க்கையின் எளிமை உலகுவாழ் மக்களுக்கே ஒரு எடுத்துக் காட்டாக அமைகிறது.

ஆனால் இன்று காந்தி காட்டியவழி இன்றைய காலகட்டத்தில் எத்தகைய வகையில் மக்களால் பார்க்கப்படுகிறது என்று சிந்தித்துப் பார்க்கும் போது விடை மிகவும் கலங்களாகத்தான் இருக்கிறது.

மகாத்மா காந்தி எனும் தனிமனிதனின் வாழ்க்கையை இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டம் எனும் நிகழ்விலிருந்து அந்நியப்படுத்திப் பார்க்க முடியாது.

ஆனால் வாழ்வில் அவர் கற்றுக்கொண்ட அனுபவப் பாடங்களே தென்னாபிரிக்காவில் வக்கீலாக இருந்த அவரை இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டப் பாதைக்குத் திருப்பியது.

அவரது வாழ்க்கைச் சுயசரிதமான சத்திய சோதனையிலிருந்து ஒவ்வொரு மனிதனும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய பல அரிய அனுபவப் பாடங்கள் உண்டு ஆனால் அதை எத்தனை பேர் இன்றைய கால கட்டத்தில் உள்வாங்கிக் கொள்கிறார்கள் என்பது கேள்விக்குறியாக உள்ளது.

அவசரமான இன்றைய உலக்த்திலே நாம் மனிதம் பெரியதோர் வலயத்தை விட்டு எமது இனம், எமது நாடு, எமது மொழி எனும் குறுகிய வலயத்தை வரித்துக் கொண்டுள்ளோமோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

மொழி, கலை, கலாச்சாரம் என்பனவற்றைக் கைவிட்டு விட வேண்டும் என்பதல்ல எனது வாதம். என்ன மொழி பேசுபவராக இருந்தாலும், எந்த இனத்தைச் சார்ந்தவராக இருந்தாலும் அனைவரும் மனிதர் எனும் உணர்வு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மழுங்கிக் கொண்டு போகிறதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

ஈழத்தில் பிறந்து இங்கிலாந்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நான் இந்தியாவிற்குச் சுதந்திரம் வாங்கிக் கொடுத்த மகாத்மா காந்தி அவர்களுக்கு ஏன் புகழாரம் சாத்துகிறேன் எனும் பாணியில் முகநூலில் நான் எழுதிய பதிவிற்கு ஒரு நண்பர் குறிப்பெழுதியிருந்தது என்னை ஆச்சரியத்திலாழ்த்தியது.

உண்மை எங்கிருந்தாலும், நல்லவை எங்கு நடந்தாலும், அதை இனம், மொழி, நாடு எனும் எல்லைகளுக்குட்படுத்தாமல் ஏற்றுக் கொள்ளுவதே ஒரு மனிதனின் மனிதத்தன்மையான செய்கை என்பதே என் எண்ணம்.

கூட்டிக் கழித்துப் பெருக்கிப் பிரித்துப் பார்த்தால் மகாத்மா காந்தி அவர்களின் வாழ்க்கை எமக்குப் போதிப்பதும் இதுவேதான்.

ஈழத்தில் எமது வீட்டு வரவேற்பறையில் ஆளுயர மகாத்மா காந்தி அவர்களின் உருவப் படம் ஒன்றை என் தந்தை மாட்டி வைத்திருந்தார்.

சிறுவனாயிருந்த நான் அவரிடம் ஏன் இப்படம் இங்கு மாட்டியிருக்கிறீர்கள் என்று வினவும் போது” மனிதாபிமானத்தின் அடையாளம் இது ” என்றார் என் தந்தை.

அன்றைய இளம் பிராயத்தில் இக்கூற்றின் கனம் எனக்குப் புரியவில்லை ஆனால் இன்று வயோதிபத்தின் வாசலில் நிற்கும் எனக்கு அதன் உள்ளார்த்தம் தெளிவாகப் புரிகிறது.

இந்த காந்தி ஜயந்தி தினத்தன்று நான் வரையும் இம்மடல் கூட அம்மாமனிதனுக்கு ஒரு ஆராதனையாகவே கொள்கிறேன்.

அன்பு வழி நடப்போம், அனைவரையும் நேசிப்போம்

மீண்டும் அடுத்தமடலில்

அன்புடன்

சக்தி சக்திதாசன்

லண்டன்

http://www.thamilpoonga.com

http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan