Blog

நிர்மலா ராகவன்

(எனக்கு எல்லாம் தெரியுமே!)

எல்லாம் அறிந்தவன் இறைவன் மட்டும்தான் எனில், நமக்குத் தெரியாததை எண்ணி விசனம் கொள்வானேன்! இந்த விவேகம் நம்மில் எத்தனை பேருக்கு இருக்கிறது?

கதை

‘எனக்கு எல்லாம் தெரியும்!’ என்று இறுமாப்புடன் கூறுவான் விட்டல்.

நிறைய விஷயங்கள் அவனுக்குப் புரியாமல் இருக்கும். ஆனால், அதை ஒத்துக்கொள்ளும் தைரியம் அவனுக்குக் கிடையாது.

எப்படியோ சுமாரான பதவி ஒன்றில் அமர்ந்தபின், தன்னைவிட வித்தியாசமானவர்கள் எல்லாரையும் குறை கூறி, அதில் பெருமிதம் அடைவான்.

பிறர் சொல்வதைக் கேட்பது விட்டலைப் போன்றவர்களுக்குப் பிடிக்காத சமாசாரம்.

தன் அறிவை வெளிக்காட்டும்வண்ணம் தானே அதிகம் பேசுவார்கள்.

ஒருவர் கேட்கும் கேள்வியிலிருந்து அவரது ஆற்றலைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

கதை

என்னுடன் பணிபுரிந்த பத்மா இருபது ஆண்டுகளுக்குப்பின் என்னைச் சந்தித்தாள்.

“இப்போதெல்லாம், நீ உன் தலைமயிரைக் கடையில் perm செய்து, சுருட்டையாக்கிக்கொள்கிறாயா?!” என்று கேட்டாள்.

“இல்லையே!”

“இல்லை. நீ அப்படித்தான் செய்துகொள்கிறாய்!”  என்று பிடிவாதம் பிடித்தாள்.

“இயற்கைதான்,” என்று நான் மறுத்தேன்.

மீண்டும் சொன்னதையே சொன்னாள்.

அவர்கள் சொல்வதுதான் சரியென்று வீண்விவாதம் புரியும் குணத்தை SPLITTING THE HAIR என்கிறார்கள்.

‘நான் சொல்வதுதான் சரி. எல்லாரும் அப்படித்தானே சொல்கிறார்கள்!’ என்பவர்கள், ‘நாம் சுயமாகச் சிந்தித்து, இருக்கிற சொற்ப மூளைக்கும் வேலை கொடுப்பானேன்!’ என்பதுபோல் நடப்பவர்கள்.

பொறுமையிழந்து, “சரி. அப்படியே வைத்துக்கொள்!” என்று முடித்தேன்.

விவேகமானவர்கள் யார்?

1. பிறர் கூறுவதைக் கூர்ந்து கவனிப்பவர்கள். பிறரது கருத்து சரியென்றுபட்டால் ஏற்பார்கள். இல்லாவிட்டால், எங்கே தவறு, அதை எப்படி நிவர்த்தி செய்யலாம் என்று அவர்கள் யோசனை போகும்.

“நான் பெரிய அறிவாளி அல்ல. எனக்குள் எழும் கேள்விகளுக்கு விடை காணும்வரை விலகுவதில்லை” (ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன்).

2. பிறரை மதிப்பவன்

தன்னைவிட உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவரிடம் ஒரேயடியாகப் பணிந்து, கீழான நிலைகளில் உள்ளவர்களை அலட்சியமாக நடத்துவதும் கிடையாது. இதற்கு தன்னைத்தானே மதிக்கும் குணம் அவசியம். இப்படிப்பட்டவர்களை அபூர்வமாகத்தான் காணமுடிகிறது.

எவ்வாறு கற்கலாம்?

பிறருடைய தவறுகளிலிருந்து கற்பதைவிட, சொந்த வாழ்க்கையிலிருந்தே நிறைய கற்க முடிகிறது.

வாழ்க்கைப் பாதையில் சிலர் தகாத முறையில் நம்மை நடத்தியிருப்பர். எவ்வளவோ இழிசொற்களையும் அவமரியாதையையும் தாங்க நேர்ந்திருக்கும். கடந்ததைப் பற்றியே நினைத்து, நினைத்து, வருத்தமும் ஆத்திரமும் கொண்டிருந்தாற்போல் அவை மாறிவிடுமா? அவற்றிலிருந்து கற்கலாம்.

கதை

ஆரம்பக்கால ஆசிரியப் பயிற்சியின்போது எனக்கு அறிமுகமானவள் ராதா. ஒருமுறை, அவள் கூறிய ஏதோ கருத்தை நான் ஏற்கவில்லை.

அவளுக்கு வந்ததே கோபம்! கண்டபடி கத்தினாள். நான் பயந்து, விலகினேன்.

பல வருடங்களுக்குப்பின், இன்னொரு பயிற்சியின்போது அவளும் நானும் ஒரே வகுப்பில் இருக்க நேர்ந்தது. அவளுடைய சுபாவம் புரிந்து, நான் ஒதுங்கிப் போனேன்.

வகுப்பு நடக்கும்போது, நான் விரிவுரையாளரை ஏதாவது கேட்டால், அதைத் தடுக்க நினைப்பவளாக, `நிர்மலா!’ என்று அவளிடமிருந்து கண்டனக் குரல் எழும்.

பல முறை பொறுத்துப் போனேன். இறுதியில், அவள் பக்கம் திரும்பி, “Shut up!” என்றேன், மெதுவாக.

அது போதாதா அவளுக்கு! வகுப்பு முடிந்ததும், என்னுடன் சண்டைக்கு வந்தாள்.

“என்னை Shut up என்றாய்,” என்றாள் குற்றம் சாட்டுவதுபோல்.

“ஆமாம். சொன்னேன்,” என்றேன் அமைதியாக.

“நான் உன்னை அப்படிச் சொன்னால்?” என்றாள்.

“சொல்லிவிட்டுப்போ!” என்றேன் அலட்சியமாக.

“நான் அப்படியெல்லாம் கீழ்த்தரமாகப் பேசமாட்டேன்”.

“சரி. பேசாதே!”.

மீண்டும் ஆரம்பத்திலிருந்து, அதே வார்த்தைகள்.

“நீ என்னை ஷட் அப் என்று சொன்னாய்!” என்றுவிட்டு, “நீ என்னை விலக்குகிறாய்!” என்று கத்தினாள்.

நம்மை இழிவுபடுத்தியவர்களை மீண்டும் சந்திக்க நேரும்போது, எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டும் என்று தோன்றிவிடும்.

“இப்படியெல்லாம் வரும் என்று எனக்குத் தெரியும்,” என்றேன்.

அவள் தன் குரலை எவ்வளவு உயர்த்தியபோதும், நான் நிதானத்தை இழக்காமல் பேசினேன்.

இன்னும் என்ன பேசுவது என்று புரியாது, என்னைத் தாக்கிவிடுபவள்போல் மிக அருகில் வந்தாள். எங்களிருவருக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளியைத் தன் கரத்தால் வெட்டி, அவளைத் தடுத்து நிறுத்தினார் ஒரு சீனர்.

பிறகு, “இவள் ஏன் இப்படி தரக்குறைவாக நடந்துகொள்கிறாள்!?” என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டார்.

நான் எதுவும் சொல்லவில்லை.

அவள் தன்னைப் பற்றி ஒரேயடியாக அளக்க, அடிமைகளாக இருவர் அவள் பின்னால் நடந்தனர். சம்பவம் நடந்த முதல் நாள் அவர்கள் என்னுடன் ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்க (நான் அழைக்காமலேயே) வந்துவிட்டதில் அவளுக்கு ஆத்திரம் – தன் தலைமைக்குப் பங்கம் வந்துவிடுமோ என்று.

அதன்பின், நான் என்ன செய்தாலும் அதையே பின்பற்றினாள்!

தூண்டப்பட்ட அறிவு

கல்லூரிப் பயிற்சியின்போது, எப்படியெல்லாம் ஒரு நல்ல, திறமையான ஆசிரியர் இருக்கவேண்டும் என்று தினமும் சொல்லிக் கொடுத்தார்கள்.

ஓர் இளைஞன் பொறுமையை இழந்தான். “புத்தகத்தில் படிக்கும்போது நன்றாகத்தான் இருக்கும். ஆனால், நீங்கள் சொல்லிக் கொடுக்கிறபடி எல்லாம் நடக்க முடியுமா? நேரம் கிடைக்குமா?” என்று விவாதம் செய்தான்.

விரிவுரையாளர் பொறுமையாக, “ஒருவருக்கு நல்லவராக இருப்பது எப்படி என்று கற்பித்தால், அவர் எளிதில் கெட்டுப் போகமாட்டார் என்ற நம்பிக்கை எங்களுக்கு உண்டு,” என்று பதிலளித்தார்.

என்னிடம் அவர் கேட்டார்: “உங்களிடம் ஒரு மாணவன் ஏதோ ஒரு கேள்வி கேட்கிறான். அதற்குப் பதில் தெரியாவிட்டால், என்ன செய்வீர்கள்?”

“தெரியாது என்று சொல்வேன்”.

“முட்டாள் என்று உங்களை நினைத்துக்கொள்ளமாட்டானா?”

“எப்போதுமே அப்படிச் சொல்லமாட்டேனே! பதிலைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, பிறகு சொல்வேன்”.

பிரமிப்புடன், “நீங்கள் மிக நல்ல பள்ளிக்கூடத்தில் படித்திருக்க வேண்டும்!” என்றார்.

பெருமையாக உணர்ந்தேன். என்னைத் திட்டித் திட்டி வழிநடத்திய ஆசிரியைகளை நன்றியுடன் நினைத்துக்கொண்டேன்.

புதிய இடங்களில், நமக்குத் தெரியாத விஷயங்களைப் பற்றிச் சிலர் பேசிக்கொண்டிருந்தால், மௌனமாக இருந்துவிட்டால் தப்பித்தோம். இல்லாவிட்டால், நம் முட்டாள்தனத்தை வெளிக்காட்டும் வகையில் ஏதாவது உளற நேரிடும்.

சிறக்க வேண்டுமானால், சில சமயம் சறுக்கவும் செய்வோம். அப்போது குன்றிப்போய்விடலாமா?

(மேலும் தெரிந்துகொள்வோம்

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

26. அறிவின்மை

பாடல் 251

நுண்ணுணர்வு இன்மை வறுமை, அஃதுடைமை
பண்ணப் பணைத்த பெருஞ்செல்வம்; – எண்ணுங்கால்
பெண்ணவாய் ஆணிழந்த பேடி அணியாளோ,
கண்ணவாத் தக்க கலம்.

பெண்ணியல்பு மிக்கு ஆணியல்பு இழந்த
பேடியும் கண் விரும்பிக் காணத்தக்க அணிகளை
அணியாளோ? ஆராய்ந்தால் நுட்பமான
அறிவின்மையே உண்மையில் வறுமையாம்
அது உடைமையே மிகப்பெரும் செல்வமாம்.

பாடல் 252

பல்லான்ற கேள்விப் பயனுணர்வார் பாடழிந்து
அல்லல் உழப்பது அறிதிரேல் – தொல்சிறப்பின்
நாவின் கிழத்தி உறைதலால் சேரானே
பூவின் கிழத்தி புலந்து.

பலவித நிறைந்த கேள்விகளின்
பயனை உணர்ந்த நல்லறிஞர்
தம் பெருமைகெட்டு வறுமையால்
துன்புறும் காரணம் அறிய விரும்பினால்
கூறுகிறேன் கேளுங்கள்! பழஞ்சிறப்புடை
கலைமகள் வாசம் செய்தலால் பூவில் உறையும்
திருமகள் வெறுப்புற்று அந்நல்லவரிடம் சேராள்.

பாடல் 253

கல்லென்று தந்தை கழற அதனையோர்
சொல்லென்று கொள்ளாது இகழ்ந்தவன் – மெல்ல
எழுத்தோலை பல்லார்முன் நீட்டவிளியா
வழுக்கோலைக் கொண்டு விடும்.

தந்தை கல்வி கற்கச் சொல்லியும் அச்சொல்லைத்
தள்ளி மதியாது கல்லாமல் இருந்தவன்
பலர் முன் மெதுவாய் எழுத்தோலையைப்
படிக்கச் சொல்லி நீட்டும்நேரம் வெகுண்டு
தாக்கத் தடிகோலைக் கையிலெடுப்பான்.

பாடல் 254

கல்லாது நீண்ட ஒருவன் உலகத்து
நல்லறி வாளர் இடைப்புக்கு – மெல்ல
இருப்பினும் நாயிருந் தற்றே, இராஅது
உரைப்பினும் நாய்குரைத் தற்று.

கல்வி கற்காமலேயே வளர்ந்த ஒருவன்
கற்ற நல்லறிவாளர் அவைபுகுந்து
சும்மா இருந்தாலும் நாய் இருந்தது போலாம்
சும்மாயிராது பேசினும் நாய் குரைத்தது போலாம்.

பாடல் 255

புல்லாப்புன் கோட்டிப் புலவர் இடைப்புக்குக்
கல்லாத சொல்லும் கடையெல்லாம் – கற்ற
கடாஅயினும் சான்றவர் சொல்லார் பொருண்மேல்
படாஅ விடுபாக் கறிந்து.

அறிவோடு பொருந்தாப் புலவர்
அவையில் புகுந்து தாம் கல்லாததையும்
அற்பர் எடுத்துரைப்பர் தாம் கற்றதைக்கூட
அடுத்தவர் கேட்டால் பொருளோடு பொருந்தாது
அமைந்துவிடுமோ என எண்ணி
ஆராய்ந்து சிந்திக்காது சொல்லார்
அறிவுடையார்.

பாடல் 256

கற்றறிந்த நாவினார் சொல்லார்தம் சோர்வஞ்சி
மற்றைய ராவார் பகர்வர் பனையின்மேல்
வற்றிய ஓலை கலகலக்கும், எஞ்ஞான்றும்
பச்சோலைக்கு இல்லை ஒலி.

நூல்களைப் படித்து உட்பொருளை அறிந்த
நாவினையுடைப் புலவர் பேசினால் பிழை
நேருமோ எனப் பயந்து கண்டபடி பேசார்
நூலறிவற்றவர் மனம்போனபடி பேசுவர்
நன்குயர்ந்த பனைமரத்தின் உலர் ஓலைகள்
நாளும் கலகலவென ஒலி எழுப்பும்
நல்ல பச்சை ஓலை எப்போதும் ஒலிப்பதில்லை.

பாடல் 257

பன்றிக்கூழ்ப் பத்தரில் தேமா வடித்தற்றால்;
நன்றறியா மாந்தர்க்கு அறத்தாறு உரைக்குங்கால்;
குன்றின்மேற் கொட்டுந் தறிபோல் தலைதகர்ந்து
சென்றிசையா வாகும் செவிக்கு.

பன்றியின் கூழ்வார்க்கும் தொட்டியில்
பழுத்தினிக்கும் மாங்கனிச்சாற்றை ஊற்றுவது
போலாம் நன்மையறியா மாந்தரிடம் நல்லறவழி
பற்றிப் பேசுதல் குன்றின் மேலடிக்கப்படும்
முளைக்குச்சியின் நுனி சிதைந்ததனால்
மலைக்குன்றில் இறங்காததுபோல் அறவுரையும்
அவர்தம் காதுகளின் உள் நுழையாது சிதறிப்போகும்.

பாடல் 258

பாலாற் கழீஇப் பலநாள் உணக்கினும்
வாலிதாம் பக்கம் இருந்தைக்கு இருந்தன்று
கோலாற் கடாஅய்க் குறினும் புகல்ஒல்லா
நோலா உடம்பிற்கு அறிவு.

பாலால் கரியைக் கழுவிப் பல நாள்
உலர்த்தினும் வெண்மை பெறாது அதுபோல்
உறும் கோலால் அடித்துக் கூறினும்
உற்ற புண்ணியம் இல்லாதோன்
உடம்பில் அறிவு புகாது.

பாடல் 259

பொழிந்தினிது நாறினும் பூமிசைதல் செல்லாது
இழிந்தவை காமுறூஉம் ஈப்போல், – இழிந்தவை
தாங்கலந்த நெஞ்சினார்க்கு என்னாகும் தக்கார்வாய்த்
தேன்கலந்த தேற்றச்சொல் தேர்வு.

தேனைப் பொழிந்து நறுமணம் வீசினும்
தேடிச் செல்லாது ஈ அத்தேனை உண்ண
தகுதியற்ற இழிகுணம் கொண்ட மனத்தோர்க்கு
தக்க பெரியோரின் தேன்போல் இனிக்கும்
தெளிவான சொற்கள் தரும் பயன்தான் என்ன?

பாடல் 260

கற்றார் உரைக்கும் கசடறு நுண்கேள்வி
பற்றாது தன்னெஞ்சு உதைத்தலால்; – மற்றுமோர்
தன்போல் ஒருவன் முகநோக்கித் தானுமோர்
புன்கோட்டி கொள்ளுமாம் கீழ்.

கற்றவர் சான்றோர் அவையில் உரைக்கும்
குற்றமற்ற நுட்பமான கருத்துக்களைக்
கொள்ளாது தன் நெஞ்சம் உதைத்துத் தள்ளுவதால்
கீழ்மகன் தன் போலும் ஒரு அற்பனின் முகம் நோக்கி
அதிகம் தெரிந்தவன்போல் தானும் பேசத் தொடங்குவான்.

தி.இரா. மீனா

பிரசாதி போகண்ணா

தத்துவ போதனை, சரணரைப் போற்றுதல், பக்தனின் இயல்பு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துவதாக இவர் வசனங்கள் அமைகின்றன. ’சென்ன பசவண்ணப்பிரிய போக மல்லிகார்ச்சுனலிங்கா’ இவரது முத்திரையாகும்.

1. “தத்துவத்தின் வழி மெய்யறிய நினைத்தால்
அது குரங்கின் கை கண்ணாடி போலாம்
வெறுமே ஆடியதன்றி எதையும் காணவில்லை.
மலைக்குகையில் அழைப்பது வெற்றொலியாம்
நம்பிக்கைக்குரியவன்
சென்ன பசவண்ணப்பிரிய போக மல்லிகார்ச்சுன இலிங்கம்”

2. “பக்தியென்பது வேர், விரக்தியென்பது மரம்
கனியென்பது ஞானம்,
பக்குவமடைந்தால் எல்லையற்ற ஞானம்
காம்பிலிருந்து விடுபட்டால் பரமஞானம்
சுவைக்கும் போது உள்முக ஞானம்
மகிழ்வு தன்மயமாகும்போது புனித ஞானம்
புனிதஒளி நிலைக்கும் போது பரிபூரண ஞானம்
அது மேலான உடலென்பதற்கிடமில்லை
சென்னபசவண்ணப்பிரிய போகமல்லிகார்ச்சுன இலிங்கம்
அளவிற்கு எட்டாத காரணத்தால்“

3. “உலோகப் பந்து ஊடுருவிச் செல்ல முடியுமா?
மலரும் முன்னால் செடிக்கு மணமும் நிறமுமேது?
இந்த துவைத அத்வைத இரண்டும்
சென்னபசவண்ணப்பிரிய போகமல்லிகார்ச்சுன
இலிங்கத்துள்ளுண்டு.“

4. “காற்று அடங்கிய பெரிய கடல்போல
ஒலியில் அடங்கிய மௌனம் போல
வெட்ட வெளியைத் தொடாத உறுதியைப் போல
சென்னபசவண்ணப்பிரிய
போக மல்லிகார்ச்சுனனுள் அடங்கிய நட்பாம்“

பிரசாதி லெங்க பங்கண்ணா

சரணர்களுக்கு சேவை செய்வது இவர் காயகம். ’தகன சண்டிகேஸ்வரலிங்கா’ என்பது இவரது முத்திரையாகும்.

“பிரசாதமே உடலெனக் கொண்டவனின் இருப்பு
பச்சை மண்பாண்டம் உடைந்தது போலிருக்க வேண்டும்
கானல் நீர் நிரப்பிக் கொட்டியது போலிருக்க வேண்டும்
தீயில் எரிந்த கற்பூரக் குன்று போலிருக்க வேண்டும்
பிரசாதத்திற்கு மறுப்போர் இல்லாதது போலிருக்கவேண்டும்
தகனசண்டிகேஸ்வர இலிங்கத்தில் இணையவேண்டும்“

பத்தலேஸ்வரனின் புண்ணியஸ்திரி குட்டவ்வே

நாடோடிகளில் ஒருவரான பத்தலேசுவரனின் மனைவி ’நிம்பேஸ் வரா’ இவரது முத்திரையாகும்.

“மனம் நிர்வாணமாகாத வரையில்
உடல் நிர்வாணமாகியென்ன?
விரதம் தவறிய பின்பு விரதம் தவறியவரோடு சேர்ந்தால்
விரதம் கடைப்பிடித்தென்ன பயன்?
அது நரகமே நிம்பேஸ்வரனே.“

பசவலிங்கதேவா

குருவின் மீது எல்லையற்ற அன்பு கொண்டதான நிலையில் இவர் வசனங்கள் அமைகின்றன. ’மத்பிராண நாத மஹாகுரு சித்தலிங்கேஸ்வரா’ என்பது இவரது முத்திரையாகும்.

1. “மண்ணாசையில் மனம் கொள்ளவைத்தது உயிராத்மா
பெண்ணாசையில் வாட்டியது அந்தராத்மா
பொன்னாசையில் கருக்கியது பரமாத்மா
தனதான்யத்தில் பொடியானது  தூய ஆத்மா
தாய் தந்தை உறவில் சுழன்றது ஞான ஆத்மா
உடன்பிறப்பு உறவுகளெனத் தவித்தது உடலாத்மா
இப்படி ஜடமான ஆன்மாக்களின் நட்பில் கெட்டேன்
என் கதியென்ன குருலிங்க ஜங்கமமே?
ஹரஹர சிவசிவ ஜெயஜெய கருணாகரனே
’மதபிராணநாத மஹாகுரு சித்தலிங்கேஸ்வரா“

2. “என்னுள் எள்ளளவும் நல்லெண்ணமில்லை
ஏழு தீவுகள் அளவு குற்றமுடையவன் நான்
கருணையால் என்னைக் காப்பீரோ?
குருலிங்க ஜங்கமமே குற்றம் பொறுப்பவரே,
ஹரஹர சிவசிவ ஜெயஜெய கருணாகரனே
’மதபிராணநாத மஹாகுரு சித்தலிங்கேஸ்வரா”

பஹூரூபி சௌடய்யா

நாட்டுப்புறக் கலைஞரான இவர் கல்யாண் நகரில் பலவேட காயகத்தின் மூலம்  சரணவாழ்வு வாழ்ந்தவர். ’ரேகண்ணப்பிரிய நாகி நாதா’ இவரது முத்திரையாகும்.

1. “ஐவரோடு இணைந்து ஆடினேன்
சிவனொடு நட்பானேன்
நான் நீயெனும் வேற்றுமை நீங்கிப் பார்த்தேன்
கூடினேன் கேடில்லாத கூட்டத்துடன்
ஆட்டம் போலியானது நோட்டம் முடிந்தது
ரேகண்ணப்பிரிய நாகிநாதனே“

2. “எல்லாவுலகங்களிலும் அவன் இருந்தாலென்ன?
உலகைப் போன்றவனல்லன் சிவன்
உலகைத் தன்னுள் வைத்து தான் வெளியிலிருப்பின்
பிரம்மாண்டம் போன்றவனோ? இல்லை
ஆகாயம் போல உள்ளும் புறமும் ஆற்றலின் ஆதாரம்
நம் ரேகண்ணப்பிரிய நாகிநாதன்“

3. “கையை மறந்து சண்டை போடுவது எத்தகையது?
உணர்வை மறந்து பார்க்கும் பார்வை  எத்தகையது?
பயத்தை மறந்து செய்யும் பக்தி எத்தகையது?
குருவை மறந்து இலிங்கத்தை விரும்புவாயெனில்
இலிங்கமுமில்லை குருவுமில்லை
ரேகண்ணப்பிரிய நாகநாதனே”

[தொடரும்]

திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

இயற்பகை   முனிவா   ஓலம்;  ஈண்டுநீ   வருவாய்  ஓலம்!
அயர்ப்பிலா   தானே   ஓலம்!    அன்பனே   ஓலம்,  ஓலம்!
செயற்கரும்  செய்கை  செய்த  தீரனே  ஓலம்!   என்றான்
மயக்கறும்    மறைஓ   லிட்டு   மாலயன்  தேட  நின்றான்!

தம்மிடம்  மனைவியாரை   ஊரறிய  ஒப்படைத்து  விட்டுத்  திரும்பிப் பார்க்காமல் தம்மூர் நோக்கிச் சென்ற இயற்பகையாரை, சிவவேதியராக வந்த இறைவன் ஓங்கிய குரலெடுத்து அழைக்கலுற்றார்; ஊர் அறிய ஒப்படைத்த  அடியாரை ஊர் அறிய  அழைத்தார்.

என்றும் தெளிவுடைய நான்மறைகள் பன்முறையும் தம்மை நோக்கி அழைத்த போதும் வெளிப்படாதவர் சிவபெருமான்; அதுமட்டுமல்ல பிரமனும் திருமாலும் தேடிய போதும் அவர்களுக்கு அகப்படாமல் ஓங்கியுயர்ந்து நின்றவர்  சிவபிரான்; அவரே  இப்போது,  “இயற்பகை முனிவனே ஓலம்!; இங்கே நீ வருவாய் ஓலம்!; எப்போதும் எமது சிந்தனை மறவாதவனே ஓலம்!; அன்புடையவனே ஓலம்! ஓலம்!; பிறர் எவரும் செய்தற்கரிய செய்கை செய்த தீரமுடையானே ஓலம்!” என்று தான் பன்முறையும் ஓலமிட்டு அழைத்தான்.

இப்பாடலில் ‘இயற்பகை முனிவா!’ என்ற தொடர் இயற்பகையார்,  முனிவர் நிலையை அடைந்த சிறப்பை  விளக்குகிறது. தம் மனைவி பால் காமம் காட்டாமல், காமனை முனிந்தவர் முனிவர் ஆனார்  உலகப் பற்றுக்களை யெலாம் அறவே முனிந்து ஒதுக்கியவராதலின் முனிவர் என்றார். அவரது முனிவராகும்  தன்மையை மூவுலகும் அறியக்  காட்டிய செயல் நிறைவெய்திய இடம் இது!  அதனை நிறுவியமையால்  இவர் முனிவரா யினார் என்று முடித்துக் காட்டியபடியாம்.

இவ்வாறு அவர் முனிவரான செயலை  இறைவனோடு ஓ[பிட்டு  சேக்கிழார் விளக்குகிறார். பின்னர் இதே நூலில்  “முனிவர்“ – (408); “மாதவன்“ – (412); மறைமுனி – (419); நற்றவர் – (422); முனிவர் (429); தவமுனி – (430) என முன்னர் முனித் தன்மை யாலே குறிக்கப்பெற்ற இறைவன்,

“துரியங் கடந்தசுடர்த் தோகையுட னென்றும்
பிரியாதே நிற்கின்ற பெம்மான் – றுரியத்தைச்
சாக்கிரத்தே செய்தருளித் தான்செய்யுந் தன்மைகளும்
ஆக்குவிப்ப னன்பர்க் கவன்”.

என்று திருக்களிற்றுப்படியார் காட்டிய படி,  தமது தன்மையே தமது அன்பர்க்கும் ஆயினமையை  இங்குக் குறித்துக் காட்டினார்!  முனிவரால் முனிவர் எனப் போற்றப் பெற்றமையால் இவர்  பெரு முனிவர் ஆனார்!

அடுத்து இப்பாடலின்  ‘’ஈண்டு நீ வருவாய் ‘’ என்ற தொடர்,’’ நீ புகுமிடம் நீ இப்போது திரும்பிச் செல்லும் நகரமன்று. நாம் இருக்கும் இந்த இடமே’ என்பதைக்க குறித்தது. இத்தொடரை, ‘’மீண்டு நீ வருவாய்’’, என்றும்  கூறலாம் .  பிறரால் எளிதின்  மீளக்கூடாத இவ்வுலகத்திலிருந்து மீண்டு எமது நலமிகும்  உலகத்திற்கு மீண்டு வா’ என்ற குறிப்பும் விளங்குகிறது.

இப்பாடலின்  ‘’அயர்ப்பிலாதானே’’  என்ற தொடர்,  ‘’எந்தக் காலத்தும் எவ்விடத்திலும் சிவனையும் அவனடியாரையும் மறவாமல் நின்று, அடியாருக்கு  இல்லை என்னாத விரதங் காத்தவனே!’’,  என்று பொருள் படும். அயர்ப்பு என்பது மறதியைக்  குறிக்கும்.

“அங்கொருநாள்  அருளாலே யயர்த்து உண்ணப் புகுகின்றார்
எங்கள்பிரான் தனையறியாது  அயர்த்தேன் யானென“

சாக்கியநாயனார் புராணத்திலும் இதனைச் சேக்கிழார் கூறுவார். மேலும், ‘’அன்பனே ஓலம் ஓலம்’’ என்ற பகுதியில் இருமுறை ஓலம் என்று கூறி அழைத்தமையால், இறைவனிடத்தும் அடியாரிடத்தும் அன்பு நிறைந்தவனே. என்ற இருவகை அழைப்பைக்  காட்டுகிறது! அன்பு ஒன்றே எல்லாவற்றிற்கும் காரணமான சிறப்புடையதாதலின் ஏனைய இடத்து ஓலம் என்று ஒரு முறை அறைகூவியவர் அன்பனே ஓலம் ஓலம் என இங்கு இருமுறை அடுக்கிக் கூவினார்.

இறைவன் தம்மையே ஒப்புவிக்கும் பொருள் அடியாரின் அன்பு ஒன்றுதானே! இதனை, “பத்திவலையிற் படுவோன் காண்க“ என்ற  திருவாசகத்திலும், “பத்திரனடிமை யென்றான்“ எனத் திருவிளையாடலில், இறைவன் பாணபத்திரருக்குத் தம்மை அடிமையாக்கிக் கொண்டபகுதியிலும் காண்க. “அன்பே சிவமாவ தாரு மறிகிலர்“ என்பது திருமந்திரம். அன்பிலே கலந்துகொண்டு இரண்டற நிற்பவர் ஆதலின் அன்பனுக்கு இருமுறை ஓலமிட்டனர்!

அடுத்து, ‘’செயற்கருஞ் செய்கை செய்த தீரனே!’’ என்ற தொடரால், மேற்பாட்டில் ஆசிரியர் தம் வாக்கினால் நாயனாரது அரிய செய்கையைப் பாராட்டியதையும், இங்கு இறைவனும் அவ்வாறு பாராட்டியதையும்  தெரிவிக்கின்றார்.

அடுத்து,  ‘’மயக்கறும் மறை ஓலிட்டு’’ என்ற தொடரில், மயக்கம் என்பது மோகத்தைக் குறித்தது.  உயிர்களுக்கு உள்ள மயக்கம் போக்கி உண்மை உணர்த்துவது வேதம். மயக்கறும் மறை, மயக்கம்  அறுதற்குக் காரணமான மறையைக் குறித்தது. ஓலமிட்டு என்பது ஒலிட்டு என நின்றது.  ஓலிடவும், தேடவும் நின்றான் என்றுவிரித்துரைக்க. மறை ஓலிடுதலாவது எல்லா  வகையானும் சொல்லியும் இறைவன் தன்மை தன்னளவுட் படாமல் இளைத்து நின்று விடுதல். இதனை,

‘’வேதங்கள்  ஐயா  என ஓங்கி  ஆழ்ந்தகன்ற  நுண்ணியனே!’’

என்ற திருவாசகம் விளக்கும்.  இகலி நின்ற பிரமவிட்டுணுக்களினிடையே நான்கும் வேதங்களும் வெளிப்பட்டடு நீவிர் இருவரில் ஒருவரும் பரமல்லர் இறைவனே பரம்பொருள் என்பதை ஆதாரங்கள் காட்டி, முறையிடவும் என, உரைத்தலும் ஆகும்! நாதரூபமாகிய மறை, நாதாந்த ரூபனாகிய இறைவனை ஓலமிட்டு அழைத்தல் இயல்பாம்.

மறை ஓலிட்டு, என்பதை மறைச் சொற்களால் ஒலமிட்டு, மாலயன் தேட என்று இவ்விரண்டினையும் ஒன்று கூட்டி உரைக்கலாம். மறை ஓலிடவும் நின்ற  இறைவன், நாயனார் பெயரைக்  கூவி ஓலமிட்டான் என அடியாரது பெருமையை விளக்கினார்!

மறைவழி நின்ற முனிவர் பெரியர்; அவரிலும் அவர்களால் வழிபடப் பெற்ற வேதம் பெரிது; அவற்றினும், அவ்வேதத்தால் வழிபடப்பெற்றவனும் அதைச் சொன்னவனுமாகிய இறைவன் பெரியன்; அவனும் ஓலமிட நின்ற மிகப் பெரியார் இந்நாயனார்! என இவரது உயர்வைக்  குறித்தார். இதனையே, முன்னர் முனிவர் என்றபோது,  ஐந்தவித்த முனிவனாகிய கௌதமனினும் அங்ஙனம் அவியாது நின்றே உலகச்சார்பை விட்டு அறுத்த நாயனார் ஆற்றல் மிகப் பெரிதென்பதை உணர்த்தினார்.

இயற்பகையார், முனிவராதலே வருவாய் என்றழைக்கக் காரணம்; அவர் அயராமையே முனிவராதற்குக் காரணம்; அன்பு அதற்கு அடிப்படை; அதுவே செயற்கரிய செய்கை செய்வித்தது எனத் தொடர்புபடுத்திக் கொள்க.

அறுபகையும் செற்றவர் நாயனாராதலின் இறைவன் கூவிய ஓலங்களும்  அறுவகைப்பட்டன!

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

25. அறிவுடைமை

பாடல் 241

பகைவர் பணிவிடம் நோக்கித் தகஉடையார்
தாமேயும் நாணித் தலைச்செல்லார் காணாய்
இளம்பிறை ஆயக்கால் திங்களைச் சேராது
அணங்கருந் துப்பின் அரா.

வருத்தத்தை விளைவிக்கும் மிக்க
வலிய பாம்பும் சந்திரன் இளம்பிறையாய்
விளங்கும்நேரம் விழுங்கச்செல்லாததுபோல்
வீரமிக்கவர் பகைவர் தளர்ந்திருக்குங்கால்
வெல்வதற்கு வெட்கப்பட்டு போர்செய்ய
விரும்பி அவ்விடம் செல்லார்.

பாடல் 242

நளிகடல் தண்சேர்ப்ப! நல்கூர்ந்த மக்கட்கு
அணிகலம் ஆவது அடக்கம் – பணிவில்சீர்
மாத்திரை யின்றி நடக்குமேல் வாழுமூர்
கோத்திரம் கூறப் படும்.

அகலக் கடலின் குளிர்மிகு கரைக்கு
அரசனே! வறுமையுற்ற மனிதனின்
அணிகலம் அடக்கமுடைமை
அடக்கமின்றி சிறப்புடைய
அளவுகடந்து நடப்பானாயின்
அவன் வாழும் ஊரில்
அவன் குலம் இகழப்படும்.

பாடல் 243

எந்நிலத்து வித்திடினும் காஞ்சிரங்காழ் தெங்காகாது
எந்நாட் டவரும் சுவர்க்கம் புகுதலால்
தன்னால்தான் ஆகும் மறுமை; வடதிசையும்
கொன்னாளர் சாலப் பலர்.

எந்நிலத்தில் விதைத்தாலும்
எட்டிவிதை தென்னை மரமாகா
தென் நாட்டினரும் நல்லறம் செய்து
தூய சுவர்க்கம் புகுதலால்
மறுமைப்பேறு கிட்டுமேயல்லாது
பிறந்த இடத்தின் பெருமையாலன்று
வடதிசையிலுள்ளோரிலும் முயற்சியின்றி
வீணாய்க் காலம் கழித்து நரகம்
புகுவார் பலர் உள்ளார்.

(மறுமைப் பயனடைய அவரவர் செய்கையே காரணமாவதன்றித் திசையினால் ஒன்றுமில்லை.)

பாடல் 244

வேம்பின் இலையுள் கனியினும் வாழைதன்
தீஞ்சுவை யாதும் திரியாதாம்; ஆங்கே
இனந்தீ தெனினும் இயல்புடையார் கேண்மை
மனந்தீதாம் பக்கம் அரிது.

வேம்பின் இலைகளிடையே பழுத்தாலும்
வாழையின் இனிய சுவை மாறாததுபோல்
தாம் சேர்ந்த கூட்டம் தீயதாயினும்
தக்க குணமுடைப் பெரியோரின் மனதில்
தீயவராகும் தன்மை இல்லை.

பாடல் 245

கடல்சார்ந்தும் இன்னீர் பிறக்கும், மலைசார்ந்தும்
உப்புண்டு உவரி பிறத்தலால் தத்தம்
இனத்தனையர் அல்லர் எறிகடல்தண் சேர்ப்ப!
மனத்தனையர் மக்கள்என் பார்.

அலைமோதும் குளிர் கடற்கரையுடை
அரசனே! கடலருகிலும் இனிய நீர்
உண்டாகும் மலை அருகிலும்
உப்புநீர் சுரக்குமாதலால்
மக்கள் சார்ந்த இனத்தையல்லாது
தம் மன இயல்பை ஒத்தவராவர்.

பாடல் 246

பரா அரைப் புன்னை படுகடல் தண்சேர்ப்ப!
ஒராஅலும் ஒட்டலும் செய்பவோ? நல்ல
மரூஉச்செய்து யார்மாட்டும் தங்கு மனத்தார்
விராஅஅய்ச் செய்யாமை நன்று.

பருத்த அடிமரம் கொண்ட
புன்னை சூழ் குளிர்கடற்கரையுடை
நாட்டின் அரசனே! நிலையான மனமுடையார்
நல்லசெய்கையுடையாரிடத்து நீங்குதலும்
பின் சேர்தலும் செய்வாரோ? நீங்குதலைவிட
பழகாமால் இருத்தலே நன்று.

பாடல் 247

உணர உணரும் உணர்வுடை யாரைப்
புணரிற் புணருமாம் இன்பம் – புணரின்
தெரியத் தெரியும் தெரிவிலா தாரைப்
பிரியப் பிரியுமாம் நோய்.

நம் மனதில் எண்ணியதைக் குறிப்பாலுணரும்
நுண்ணறிவுடையோரை நண்பராய்க் கொண்டால்
இன்பம்மிகும் வெளிப்படையாகக் காட்டியும் அறியும்
இயல்பற்றோரை நண்பராய்க் கொண்டால்
உண்டாகும் துன்பம் அவரைப் பிரியும் நேரம்
உடனே நீங்கிச் செல்லும்.

பாடல் 248

நன்னிலைக்கண் தன்னை நிறுப்பானும், தன்னை
நிலைகலக்கிக் கீழிடு வானும் நிலையினும்
மேன்மேல் உயர்ந்து நிறுப்பானும், தன்னைத்
தலையாகச் செய்வானும் தான்.

நல்ல நிலையில் தம்மை
நிறுத்திக்கொள்பவனும் அந்
நிலைகெடுத்து தம்மைத் தாழ்
நிலைக்கு கொண்டுசெல்பவனும்
நிலையை மென்மேல் உயர்த்துபவனும்
நன்கு உயர்த்தி தலைமையுடையவனாய்
நிற்கச் செய்பவனும் தானே ஆவான்.

பாடல் 249

கரும வரிசையால் கல்லாதார் பின்னும்
பெருமை யுடையாரும் சேறல் – அருமரபின்
ஓதம் அரற்றும் ஒலிகடல் தண்சேர்ப்ப!
பேதைமை யன்றுஅது அறிவு.

அருமையாய் ஒரே சீரான முறையில்
அலைகள் ஆரவாரிக்கும் குளிர்
கடற்கரையுடை நாட்டின் வேந்தனே!
காரியத்தை நிறைவேற்றும் பொருட்டு
பெருமையுடையாரும் அறிவில்லார்
பின் செல்வது அறியாமையன்று
அறிவுடைமையே!

பாடல் 250

கருமமும் உட்படாப் போகமும் துவ்வாத்
தருமமும் தக்கார்க்கே செய்யா – ஒருநிலையே
முட்டின்றி மூன்றும் முடியுமேல்அஃதென்ப
பட்டினம் பெற்ற கலம்.

நல்ல தொழில் முயற்சியால்
நன்கு பொருள் சேர்த்து இன்பம்
துய்த்து தகுதியுடையார்க்கு
தருமம் செய்து ஒருபிறப்பிலே இம்
மூன்றையும் தடையில்லாமல் ஆற்ற
முடியுமெனில் அது வாணிகத்தை வெற்றியுடன்
முடித்து துறைமுகப் பட்டினம் அடைந்த
கப்பல் போலும் இன்பம்பயக்கும்.