இந்த வார வல்லமையாளர் (276)

இந்த வார வல்லமையாளராக கேரள மாநிலம் பெருமழையால் பாதிக்கப்பட்டு மீளும் வேளையில் ”இயற்கையை நாம் பாழ்படுத்தினால், அது நம்மைத் திருப்பியடிக்கும்” என்னும் சூழலியல் போராளி, ஆசிரியர், மலையாளக் கவிஞர் சுகதகுமாரியை அறிவிப்பதில் வல்லமை மகிழ்ச்சி அடைகிறது.

சுகதகுமாரி கேரளாவின் சூழலியலுக்கு ஓர் அடையாளம். பெண்களின் உரிமைகளுக்குப் போராடியவர். மனநோய் மருத்துவமனைகளில் கொடிய நடவடிக்கைகள் தடுக்கப்பட முயற்சிகளில் முனைந்தவர். அமைதிப் பள்ளத்தாக்கு என்னும் மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைகளின் இயற்கையைக் காப்பதில் 1982-ல் ’மரத்தின்னு சுதிதி’ என்னும் கவிதை அந்தப் போராட்டத்திம் முரசகீதம் ஆனது. சுகதகுமாரியின் செவ்வியை பிபிசி வெளியிட்டுள்ளது. அதனை வாசிப்போம்.

‘வருங்காலத்தில் கேரளா தொடர்ந்து பேரிடர்களை சந்திக்கும்” – சூழலியலாளர் சுகதகுமாரி
பிரமிளா கிருஷ்ணன், பிபிசி தமிழ். https://www.bbc.com/tamil/india-45261753

”பிரகிருதி திருச்சடிக்கும்”(இயற்கை திருப்பியடிக்கும்) இரண்டே வார்த்தைகளில் கேரளா வெள்ளம் பற்றி பட்டென பதில் தருகிறார் பிரபல கேரள கவிஞர் மற்றும் சூழலியலாளர் சுகதகுமாரி(84).

1980-களில் கேரளாவின் முக்கிய காடான அமைதி பள்ளத்தாக்கில் (silent valley) புனல்மின் நிலையம் அமைப்பதற்கு எதிராக சுகதகுமாரி எழுதிய ‘மரத்தின் சுதுதி’ என்ற கவிதை போரட்ட கீதமாக உருவெடுத்தது.

கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகாலமாக கவிதைகள் வாயிலாகவும், அறப் போரட்டங்கள் வாயிலாகவும் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனைகளை தீவிரமாக பேசிவரும் சுகதகுமாரி, வரும் காலங்களிலும் கேரளா இது போன்று தொடர்ந்து பேரழிவுகளை சந்திக்கும் என்கிறார்.

இந்தியாவின் தென்பகுதியில் உள்ள இந்த சிறிய மாநிலம் மீண்டும் பழைய நிலைக்கு திரும்பாது என நம்பிக்கை குறைந்தவராக பேசுகிறார்.

இயற்கையின் சமநிலையை குலைத்துவிட்டோம்

”கேரளாவில் உள்ள ஒவ்வொரு ஆறும், மலையும் நாசமாகிவிட்டபின் இந்த நாடு எப்படி கடவுளின் சொந்த நாடாக இருக்கும் என்று கேள்விஎழுப்புகிறார் அவர். இடுக்கி மலையில் பாருங்கள். மலைகள் மீது பெரிய வீடுகள், கேளிக்கை விடுதிகள் கட்டப்பட்டது. தற்போது மலையின் ஒரு பகுதியே நிலச்சரிவில் அழிந்துவிட்டது. இதை எப்படி சரி செய்வீர்கள்? இந்த சிறிய மாநிலத்தில் எத்தனை இயற்கை வளம் நசிந்துபோனது? 44 நதிகள் இங்குள்ளன. பல நதிகள் ஆலைக்கழிவு, வீட்டுக்கழிவுகளை சுமந்து, நோய்வாய்ப்பட்டுப்போனது. முடிந்தமட்டும் மணலை தோண்டி நதிகளின் ரத்தநாளங்களை துண்டித்தாகிவிட்டது. இதை சரிசெய்ய முடியுமா?,” என்று அடுக்கடுக்காக கேள்விகளை வைக்கிறார்.

”பல ஆண்டுகளாக நாம் மிகவும் கொடுத்துவைத்தவர்களாக இருந்தோம். இதுவரை இதுபோல வெள்ளம், நிலநடுக்கம், மதச்சண்டைகள், போர் என எதுவுமற்ற அமைதியான மாநிலமாக கேராளா இருந்து வந்தது. அதனால்தான் அது கடவுளின் சொந்த தேசமாக இருந்தது. தற்போது எல்லாமே மாறிவருகிறது. இயற்கையின் சமநிலையை நாம் குலைத்துவிட்டதால் நாம் நிலைகுலைந்து நிற்கிறோம்,” என்றார்.

வடநாட்டில் ஏற்பட்டது போல பட்டினிச்சாவுகள் கேரளாவில் நடக்கவில்லை. வறட்சி ஏற்படவில்லை. ஆனால் ஆடம்பரமாக வாழவிரும்புகிற காரணத்தால் கேரளா மக்கள் தங்களுக்கான சவக்குழிகளை அவர்களே வெட்டிக்கொள்கிறார்கள் என்கிறார் சுகதகுமாரி.

இயற்கை அன்னை காளியாக மாறிவிட்டாள்

”இயற்கை நமக்கு உயிர்கொடுத்தாள். அவள் அன்னை. ஆனால் தொடர்ந்து நாம் சுயநலம் மிக்கவர்களாக, அவளுக்கு ஆலைக்கழிவுகளைக் கொண்டு நஞ்சூட்டி, நதிகளை பாழ்படுத்தி, அவளது உடலை துண்டாடி நாசப்படுத்தும்போது அவள் மகாகாளியாக மாறி நம் உயிரை எடுத்துச்செல்கிறாள். வெள்ளம் வரும்போது சதுப்புநிலக்காடுகள் மற்றும் நெல்வயல்கள் மட்டுமே அந்த நீரை உள்வாங்கிக்கொள்ளும் திறன் கொண்டவை. தற்போது அந்த நிலங்களில் வீடுகளும்,வெளிநாட்டு நிறுவனங்களின் கட்டிடங்கள், ஷாப்பிங் மால்கள், எஸ்டேட்களும் அமைத்துவிட்டதால், இயற்கை பாழானது.”என்கிறார்.

கேரளாவுக்கு கிடைத்த தண்டனையாக மட்டும் இதைப்பார்க்காமல் ஒவ்வொருவரும் செய்த பிழையை நினைத்துபார்க்கவேண்டும் என்று கூறும் அவர், ”இந்த அழிவை நாம் சந்தித்திருக்கிறோம். தற்போது வந்த வெள்ளம் வெறும் மழை அல்ல. மலைப்பகுதி, இடை நாடு, கடல் நாடு என்ற மூன்று விதமான நிலப்பகுதிகளாக அமைந்துள்ள இந்த சிறிய நிலப்பகுதிகள் பெரும்பாலும் நகரங்களாக மாறிவிட்டதால், இதுவரை பாய்ந்துவந்த நதியின் தடங்களில் ஆக்கிரமிப்புகள் அதிகரித்தன. குறைந்தபட்சம் வெள்ள நீர் வடிவதற்காவது நாம் இடம் அளித்திருக்கவேண்டும்,” என்கிறார்.

பெருமூச்சோடு அவரது கவிதையை நமக்கு வாசித்துக்காட்டினார். ஆகஸ்ட் மாத வெள்ளத்தில் கேரளா மக்களுக்கு நேர்ந்த அவலத்தை அது எடுத்துரைத்தது. இக்கவிதையை தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர் க. வானமாமலை.

மேற்கு மலைத்தொடர்

பசுமைமிகு மலையடிவாரங்களில் தீநாளங்கள்.

திவ்யமான பர்வதங்களின் தோள்களில் கருத்தப்புகை எழுகின்றது. வெடிமருந்து வைத்து வெடித்து சிதறிய நூறு மலைக்குன்றுகள் அலறி உடைந்து வீழ்கின்றது.

ஊற்றுகள் வற்றி நடுநடுங்கி உலருகின்றது. நூறாயிரம் கூக்குரல்கள் உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் ஓய்கின்றது. நெஞ்சில் காயங்கள் ரணங்களாய் நிறையும். கெளரவத்துடன் தலை நிமிர்ந்து நிற்கும் சஹ்யமலை.

மலையை உடைப்பதும், அதன் மேல் தீவைப்பதும் செய்யும் கைகளே காலம் மிகவும் நெருங்கி விட்டது. அறிவீரோ!

காயமுற்ற மாமலையோ நமக்கு விதித்திடும் பட்டினியும் மரணமும். எரிந்தும் பொரிந்தும் போகும்… சிறு துளி நீர்கூட தாகத்திற்காக கேட்க வேண்டி வருமே.

இல்லையெனில் கோபம் வந்த கிரிகளின் கல்லும் மரமும் பிரளயமாக இறுதி சாபமென விரைந்து வரும் போதுவேதனையுடன் கேட்கிறேன் – எங்கே நாம் போகிறோம்?

தெய்வீகமான சஹ்யமலைத் தொடரே – புண்ணிய கங்கையை அழைத்து வரும் உன் திருப்பாதங்களுக்கு நான் காணாத மழலைகளை நினைத்துக் கொண்டு எந்தன் நாட்டிலுள்ள பள்ளிவாளைப் போல் மின்னும் உந்தன் திருவடிகளில் குன்றளவு நிறைந்த பூக்களால் என் சங்கடங்களை வாரி வழங்கி அர்ச்சிப்பேன்.

(இந்த வார வல்லமையாளராக தங்கள் கவனத்தைக் கவருபவர் எத்துறையைச் சார்ந்தவராக இருப்பினும் நம் வல்லமை ஆசிரியர் குழுவினரின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்பினால், naa.ganesan@gmail.com,  vallamaieditor@gmail.com ஆகிய முகவரிகளில் தங்கள் பரிந்துரைகளை அனுப்பி வைக்கலாம். மேலும் வல்லமையாளர் விருது பற்றிய விவரங்களை இப்பக்கத்தில் காணலாம் –http://www.vallamai.com/?p=19391, இதுவரை வல்லமையாளர்களாகத் தேர்வு பெற்றோர் பட்டியலை இங்கே காணலாம் http://www.vallamai.com/?p=43179 )

Share

About the Author

முனைவர் நா.கணேசன்

has written 33 stories on this site.

முனைவர் நா. கணேசன் ஹூஸ்டன் மாநகரில் 30 ஆண்டுகளாக விண்வெளி இயங்கியல் (Space Dynamics) பொறியாளராகப் பணியாற்றுகிறார். இணையம் தொடங்கிய நாளிலிருந்து தமிழ், இந்தியாவின் வரலாற்றில் திராவிட மொழிகளைப் பேசுவோரின் பங்கு, சிந்து சமவெளியும் தமிழர்களும், சொல்லாய்வுகள் பற்றி எழுதிவருகிறார். அமெரிக்காவில் பேரா. ஹார்ட் அமைத்த பெர்க்கிலி தமிழிருக்கை அமைய உதவியவர். தற்போது ஹூஸ்டன் பல்கலையில் 6 மில்லியன் டாலரில் நிரந்தரமான தமிழிருக்கை அமைக்கும் குழுவின் பொருளாளர், யூனிக்கோடு குறியேற்றம் தமிழுக்கு கணினி, இணையம், செல்பேசிகளில் அமைய உழைத்தவர். ’எழுத்து என்பது ஒரு கருவி. பொருளாதாரம், பணிகள் போன்றன நெருங்கிவரும் இந்தியாவில், ரோமன்/ஆங்கில எழுத்தில் இந்திய மொழிகள் எழுதும்முறை (ISO 15919) பரவலாக வேண்டும். அரசியல், உணர்ச்சி என்பதற்கும் மேலாக, இந்தியமொழிகளுக்கு இடையே உள்ள உறவுகளை அறிய இம்முறை உதவும். அப்போது, இந்தி எழுத்தைத் தமிழ்நாடு போன்ற மாநிலங்களில் திணிக்கும் தேவை இல்லாமல் போய்விடும். ’India as a Linguistic Area’ எனும் பேரா. எமனோவின் கோட்பாட்டை ரோமன் இலிபி துணையாக இந்திய அரசாங்கம் ஏற்பது நாட்டுவளர்ச்சிக்கு உதவும்’ என்ற கொள்கையுடையவர். உசாத்துணை: http://muelangovan.blogspot.com/2008/06/blog-post_29.html

2 Comments on “இந்த வார வல்லமையாளர் (276)”

  • இன்னம்பூரான்
    இன்னம்பூரான் wrote on 27 August, 2018, 13:31

    பொருத்தமான தேர்வு. சுகுதகுமாரி நம்மை கெளரவிக்கிறார்.

  • சி.ஜெயபாரதன்
    சி. ஜெயபாரதன் wrote on 27 August, 2018, 23:15

    Sugathakumari
    From Wikipedia, the free encyclopedia
    Jump to navigationJump to search

    Sugathakumari
    Sugathakumari1.jpg
    Born 22 January 1934 (age 84)
    Aranmula, Travancore
    Occupation Poet, environmentalist
    Language Malayalam
    Nationality Indian
    Alma mater University College, Thiruvananthapuram
    Period 1957–present
    Notable works Raathrimazha, Ambalamani, Manalezhuthu
    Spouse Dr. K. Velayudhan Nair (d. 2003)
    Children Lakshmi
    Parents
    Bodheswaran (father)
    V.K.Karthiyayini Amma (mother)
    Sugathakumari (born 22 January 1934) is an Indian poet and activist, who has been at the forefront of environmental and feminist movements in Kerala, South India. Her parents were the poet and freedom fighter Bodheswaran and V. K. Karthiyayini, a Sanskrit scholar. She is influenced by her poet father’s social activism and nationalistic fervour.

    She is the founder secretary of the Prakrithi Samrakshana Samithi, an organisation for the protection of nature and of Abhaya, a home for destitute women and a day-care centre for the mentally ill. She was the former chairperson of the Kerala State Women’s Commission.[1] She played a big role in the Save Silent Valley protest.

    Sugathakumari has won numerous awards and recognitions including Kerala Sahitya Akademi Award (1968), Kendra Sahitya Akademi Award (1978), Odakkuzhal Award (1982), Vayalar Award (1984), Indira Priyadarshini Vriksha Mitra Award (1986), Asan Prize (1991), Vallathol Award (2003), Kerala Sahithya Akademi Fellowship (2004), Ezhuthachan Puraskaram (2009) and Saraswati Samman (2012). In 2006, she was honoured with Padma Shri, the country’s fourth highest civilian honour.

    Early life

    Sugathakumari was born in Aranmula on 3 January 1934 in the Vazhuvelil Tharavadu. Her dad, Bodheswaran, was a famous Gandhian thinker and writer, involved in the country’s freedom struggle. V. K. Karthiyayini, her mother, was a well known scholar and teacher of Sanskrit.[2] After completing her graduation from the University College, Thiruvananthapuram, she took a master’s degree in Philosophy in 1955, and did research for three years on ‘Comparative Study of the Concept of Moksha in Indian Schools of Philosophy’, but did not complete the thesis.[3]

    Personal life

    Sugathakumari’s husband Dr. K. Velayudhan Nair (1929–2003) was an educationist and writer. An expert in educational psychology, Nair has to his credit several works, including a widely acclaimed study on Sri Aurobindo’s philosophy.[4] They have a daughter, Lakshmi. Sugathakumari’s elder sister Hridayakumari was a literary critic, orator and educationist. Hridayakumari won the Kerala Sahitya Akademi Award for 1991 for her book Kalpanikatha, a study on romanticism in Malayalam literature.

    Literary career

    Sugathakumari during the Fokkana Award distribution ceremony, Thiruvananthapuram (1994)

    O. N. V. Kurup and Sugathakumari in September 2013

    Sugathakumari’s first poem which she published under a pseudonym in a weekly journal in 1957 attracted wide attention.[5] In 1968, Sugathakumari won the Kerala Sahithya Akademi for her work Pathirappookal (Flowers of Midnight). Raathrimazha (Night Rain) won the Kendra Sahitya Academy Award in 1978. Her other collections include Paavam Manavahridayam, Muthuchippi, Irulchirakukal and Swapnabhoomi. Sugathakumari’s earlier poetry mostly dealt with the tragic quest for love and is considered more lyrical compared to her later works in which the quiet, lyrical sensibility is replaced by increasingly feminist responses to social disorder and injustice. Environmental issues and other contemporary problems are also sharply portrayed in her poetry.

    Sugathakumari is perhaps the most sensitive and most philosophical of contemporary Malayalam poets.[5] Her poetry has always drawn upon her sadness and unhappiness. “I have been inspired to write mostly through my emotional upheavals; few of my poems can be called joyous. But these days I feel I’m slowly walking away from it all, to a world that is futile or meaningless,” says Sugathakumari.[6] Sugathakumari’s most famous works include Raathrimazha, Ambalamani(temple bell) and Manalezhuthu. Sugathakumari has also made contribution to the field of children’s literature. In 2008, she received an Award for Lifetime Contribution to Children’s Literature, instituted by the State Institute of Children’s Literature.[7] She also has several translated works to her credit.

    She has won numerous other awards for her literary works, including the prestigious Vayalar Award and Ezhuthachan Puraskaram, the highest literary honour by Government of Kerala.[8] In 2004, she was given the Kerala Sahithya Akademi Fellowship.[9][10] She won the prestigious Saraswati Samman in 2012, being only the third Malayalam writer to do so. She also won “Pandit Karuppan Award. [3] She was the principal of Kerala State Jawahar Balabhavan, Thiruvananthapuram. She is the founder chief editor of Thaliru, a children’s magazine published by Kerala State Institute of Children’s Literature.[3]

    Social activity

    Sugathakumari in 2017

    A committed conservationist, Sugathakumari served as the secretary of the Society for Conservation of Nature, Thiruvananthapuram. In the late 1970s she led a successful nationwide movement, known as Save Silent Valley, to save some of the oldest natural forests in the country, the Silent Valley in Kerala, from submersion as a result of a planned hydroelectric project. Her poem “Marathinu Stuthi” (Ode to a Tree) became a symbol for the protest from the intellectual community and was the opening song of most of the Save Silent Valley campaign meetings.[11] She was the founder secretary of the Prakrithi Samrakshana Samithi, an organisation for the protection of nature. She was also actively involved with various women’s movements of the seventies and served as the chairperson of the Kerala State Women’s Commission.[1]

    Although she is best known as a poet environmentalist, Kumari is also the founder of Abhaya (refuge) – an organisation which gives shelter and hope to female mental patients. Her work to launch Abhaya was prompted by an off-chance visit to the government-run Mental Hospital in the capital, Thiruvananthapuram. There women were housed in 19th century conditions, sexually abused and regularly prostituted to men in the neighbouring police camp. When she visited the hospital she saw ‘women’s bodies covered with sores and stark naked. They were emaciated and their hair was matted. They didn’t even look like human beings.’ The horror of this experience was embedded in her mind and she decided on the spot to do something about it, despite opposition to interventions from ngos by professionals in the field.

    Sugatha Kumari has received the Bhattia Award for Social Science, the Sacred Soul International Award, the Lakshmi Award for social service and the first Indira Priyadarshini Vriksha Mitra Award from the Government of India for her efforts in environmental conservation and afforestation.[5]

    Works
    Mutthuchippi (Pearl and Oyster; 1961)
    Pathirappookkal (Midnight Flowers; 1967)
    Paavam Maanavahridayam (Poor Human Heart; 1968)
    Pranamam (Salutation; 1969)
    Irul Chirakukal (The Wings of Darkness; 1969)
    Raathrimazha (Night Rain; 1977)
    Ambalamani (Temple Bell; 1981)
    Kurinjippookkal (Kurinji Flowers; 1987)
    Thulaavarshappacha (The Monsoon Green; 1990)
    Radhayevide (Where is Radha?; 1995)
    Devadasi (1998)
    Manalezhuthu (The Writing on the Sand)
    Abhisarika
    Awards and recognitions
    Civilian honours
    2006: Padma Shri[6]
    Literary awards
    1968: Kerala Sahitya Akademi Award for Poetry for Pathirappookkal[12]
    1978: Kendra Sahitya Akademi Award for Rathrimazha
    1982: Odakkuzhal Award for Ambalamani
    1984: Vayalar Award for Ambalamani
    1991: Asan Prize
    2001: Lalithambika Sahitya Award
    2003: Vallathol Award
    2004: Kerala Sahithya Akademi Fellowship[9][10]
    2004: Balamaniamma Award
    2004: Bahrain Keraleeya Samajam Sahitya Award
    2004 Mahakavi Pandalam Keralavarma Poetry Award
    2007: P. Kunhiraman Nair Award for Manalezhuthu
    2008: Award for Lifetime Contribution to Children’s Literature[7]
    2009: Ezhuthachan Award[8]
    2009: Basheer Award[13][14]
    2013: Saraswati Samman for Manalezhuthu[15]
    2013: Kadamanitta Award[16]
    2013: PKV Award for Literature[16]
    2013: Pandit Karuppan Award[17]
    2014: VT Literary Award[18]
    2014: Mathrubhumi Literary Award[19]
    2014: Thoppil Bhasi Award[20]
    Other awards
    1986: Indira Priyadarshini Vriksha Mitra Award
    2006: Panampilly Prathibha Puraskaram[21]
    2007: Streesakti Award[22]
    2007: K. Kunhirama Kurup Award[23]
    2009: M.T.Chandrasenan Award[24]

Write a Comment [மறுமொழி இடவும்]

Security Question: (* Solve this math to continue) *


Copyright © 2015 Vallamai Media Services . All rights reserved.
வல்லமை மின்னிதழில் வெளியாகும் ஆக்கங்கள், ஆக்கியவரின் தனிப்பட்ட கருத்துகளே; வல்லமையின் கருத்துகளாகக் கொள்ள வேண்டாம்.