-சி. ஜெயபாரதன், கனடா
அழகினைக் கண்டால், உளம்போய்
அடிமை ஆகுதடி !
நிழலினைப் போல, பின்னால்
நெருங்க ஆசையடி ! 
கற்ற மறையெல்லாம் ஒருகணம்
காற்றில் பறக்குதடி !
ஒற்றரைப் போல ஒளிந்து
உளவச் செல்லுதடி !
சுற்றுப் புறமெல்லாம் மறந்து
சூனிய மாகுதடி !
சுற்றி வருகுதடி துணைக் கோளாய்
சுய உணர் விழந்தபடி !
பட்டப் பகலிலும் கனவுகள்
பளிச்சிடு மேயடி !
வட்டப் புள்ளி போல, மனம்
வலம் வருகுதடி !
(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)
மீ.விசுவநாதன்
“தியாகி கோமதி சங்கர தீக்ஷிதர்”
அவன் ஏழாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கும் வருடத்தில் (15.08.1966) சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டம் அவனுடைய பள்ளியிலும் காலை எட்டு மணிக்கு நடைபெற்றது. பள்ளியின் நூலகத்திற்கு முன்பாக இருக்கிற பெரிய மைதானத்தில் மாணவ, மாணவிகள் அழகிய முறையில் வரிசையாகக் கூடி இருந்தனர். முக்கிய விருந்தினர் பெரிய கம்பத்தில் மூவர்ண தேசியக் கொடியை ஏற்றி, முடிச்சை அவிழ்த்ததும் அதிலிருந்து வண்ண வண்ண ரோஜாப் பூக்கள் கொத்தாக பூமியை நோக்கிப் பறந்து வந்து கொண்டிருக்க “தாயின் மணிக்கொடி பாரீர்..அதைத் தாழ்ந்து பண்ணிந்து வணங்கிட வாரீர்” என்ற மஹாகவி பாரதியாரின் பாடலை மாணவ மாணவிகள் “சல்யூட்” வைத்தபடி பாடினார்கள். தலைமை ஆசிரியர் “அரங்கநாத ராவ்” சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகிகளைப் பற்றியும், முக்கிய மாக செங்கோட்டை “வீர வாஞ்சிநாதன்” பற்றியும் கூறிய செய்திகள் அவன் மனதில் இன்றும் பசுமையாகப் பதிந்திருக்கிறது. முக்கிய விருந்தினரின் உரையைவிட அவனது தலைமை ஆசிரியரின் உரையே அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. தேசிய கீதம் பாடி விழா நிறைவு பெற்றதும் அனைவருக்கும் ஒரு இனிப்பு வழங்கப்பட்டது. அவன் அதை வாங்கிக்கொண்டு அவனது வீட்டிற்கு ஓடியே வந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது “சர்மாஜி சாலை”யில் உள்ள “பஞ்சாயத் யூனியன்” அலுவலக வாசலில் சுதந்திர தினவிழாக் கூட்டம் நடந்து கொண்டிருந்ததைக் கவனித்தான். சிறிது நேரம் அங்கு நிற்க அவன் விரும்பினான். அந்த வேளையில் ஒரு வயதானவர் கதர் வேஷ்டியும், கதர் சட்டையும் அணிந்து மேடையில் கம்பீரமான குரலில் உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார். பேசும் பொழுதே அவர் தனது வேஷ்டியை இறுக்கிக் கட்டியபடி பேசினார். அவரது பேச்சு அவனைக் கவர்ந்தது. அவர் ஒன்றும் கவர்ச்சியான வார்த்தைகளைச் சொல்லிக் கேட்பவரைத் தன் பக்கம் இழுக்கும் பேச்சாளர் அல்ல. உள்ளத்தில் உள்ள உண்மையை அவர் உரத்த குரலில் கூறினார். அவர், இளைஞர்கள், பள்ளிக் குழந்தைகள் எல்லோரும் கட்டாயம் பாரதியாரின் கவிதைகளைப் படிக்கவேண்டும் என்று மீண்டும் மீண்டும் வலியுறித்தினார். “வந்தே மாதரம் என்போம் எங்கள் மாநிலத் தாயை வணங்குதும் என்போம்” என்றும், “சாதிகள் இல்லையடிப் பாப்பா குலத்தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாபம்” என்று கரகரத்த குரலில் ரசித்துப் பாடியது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவர் தனது உரையை முடிக்கும் பொழுது “வந்தே மாதரம்..வந்தே மாதரம்…பாரத மாதாக்கீ ஜே” என்று மூன்று முறை உரக்கச் சொல்லி தனது உரையை முடித்துக் கொண்டார். கூட்டத்தில் எல்லோரும் அவரைத் தொடர்ந்து கோஷமிட்டனர். அவனும் “வந்தே மாதரம்..பாரத மாதாக்கீ ஜே” என்றான். “மாமா இப்ப பேசின தாத்தாவின் பேரென்ன” என்று அவன் பக்கத்தில் நின்றிருந்த பெரியவரைக் கேட்டான்.
“இவர்தான் கோமதி சங்கர தீக்ஷிதர்”. பெரிய தியாகிடா. காங்கிரஸ்காரர். நம்மூர்காரராக்கும்” என்று அவர் சொன்னதில் அவனுக்கு இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி. அவனுக்கு , பாரதியாரின் பாடலை படிக்கத் தூண்டிய மகாத்மாதான் கோமதிசங்கர தீக்ஷிதர். அதன் பிறகு அவன் அந்த ஊரில் பலமுறை காங்கிரஸ் கட்சி சார்பாக, தேரடித் தெருவில் நடந்த கூட்டங்களில் அவரின் பேச்சைக் கேட்டிருக்கிறான். ஒரு முறை ,” மாமா உங்களோடு பேச்சு நன்னா இருந்தது” என்று அவன் சொன்ன போது , ” அம்பி நன்னாப் படிக்கணும்…நேரத்த வீணாக்காதே…முன்னுக்கு வா” என்று அவனது முதுகை தட்டி அவர் சொன்னதில் அவனுக்கு விருது கிடைத்த இன்பம் இருந்தது. அதை அவன் அவனுக்கு அம்மாவிடம் கூறி மகிழ்ந்தான்.
ஆசாரக் கட்டுப்பாடு மிகுந்த காலத்தில் தாழ்த்தப் பட்ட மக்களுக்காக (ஹரிஜனங்களுக்காக) ஒரு விடுதியை ஊருக்கு வெளியில் தன் சொந்த முயற்சியில் துவக்கியவர். கல்லிடைகுறிச்சி லக்ஷ்மி அம்மாள், சங்கர ஐயர், யக்னேஸ்வர சர்மா போன்ற விடுதலைப் போராட்டத் தியாகிகளோடு தானும் இணைந்து போராடியவர். வெள்ளைக்காரக் கலெக்டர் “ஆஷ் துரை ” யைச் சுட்டுக் கொல்வதற்கு யார் யார் தயார் என்ற சீட்டுக் குலுக்கிப் போட்ட பெயர்களில் ஒன்று “கோமதி சங்கர தீக்ஷிதர்” என்று சுதந்திரப் போராட்ட வரலாறு கூறுகிறது. செங்கோட்டை வாஞ்சிநாதன் பெயர் வந்தது அவர் அந்தக் காரியத்தைச் செய்து முடித்து, முடிந்தார்.
தீக்ஷிதர் மீது பெருந்தலைவர் காமராஜருக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு. எப்பொழுது கல்லிடைகுறிச்சிக்கு காமராஜர் வந்தாலும் “தீக்ஷிதர்” எப்படி இருக்கிறார் என்று விசாரிப்பாராம். தேசம்தான் தன் மூச்சு என்று வாழ்ந்தவர் தீக்ஷிதர். அதனால் அம்பாசமுத்திரம் தொகுதியில் இருந்து மூன்று முறை அவர்தான் காங்கிரஸ் கட்சி சார்பாக நிறுத்தப் பட்டார். வென்றார். காங்கிரஸ் தோற்று தி.மு.க. ஆட்சிக்கு வந்த பொழுதும் கோமதி சங்கர தீக்ஷிதர் சட்ட மன்ற உறுப்பினராக இருந்தார். அவர் எப்பொழுதும் புகைவண்டியில் சாதாரண வகுப்பில்தான் பயணம் செய்வார். அப்படி இருந்தால்தான் சாதாரண மக்களின் குறைகளை நாம் அறிந்து கொண்டு அதற்கான நிவாரணத்தையும் செய்ய முடியும் என்று சொல்வாராம். “பாரத மாதா பஜனை சங்கம்” என்ற அமைப்பை உருவாக்கி, மஹாகவி பாரதியாரின் பாடல்களைப் பாடி தேச பக்தியைத் தூண்டிய தியாகி அவர். திலகர் வித்யாலயம் உயர்நிலைப் பள்ளியின் செயலாளராக இருக்கக் கூடிய கே.எஸ். சங்கரசுப்ரமணியன் ஒரு முறை பள்ளியின் வேலை விஷயமாக சென்னையில் சட்டமன்ற அலுவலகத்திற்குச் சென்றிருந்த சமயம், அங்கே கோமதி சங்கர தீக்ஷிதரைச் சந்தித்திருக்கிறார். அப்பொழுது தீக்ஷிதர் சங்கரசுப்ரமணியன் வந்த விபரங்களைக் கேட்டு விட்டு,” அம்பி..இன்னிக்குத்தான் என்னோடு நக்ஷத்திரம் ..எண்பது முடிந்து எண்பத்தி ஒன்று ஆரம்பம்” என்றாராம். உடனே,” மாமா எனக்கு ரொம்ப பாக்கியம்.” என்று அவரை வணக்கிவிட்டு,” இன்னிக்கு நீங்க என்கூடத்தான் சாப்பிடணும்..வாங்கோ மௌவுட் ரோடு கீதா கபேக்குப் போய்ச் சாப்பிடலாம்” என்று அழைத்துக் கொண்டு போனதாகவும் கே.எஸ்.சங்கரசுப்ரமணியன் மாமா அவனிடம் கூறியிருக்கிறார். அதன் பிறகு அப்போதைய முதல் அமைச்சர் மு.கருணாநிதிதான் சட்டசபையிலேயே தீக்ஷிதருக்கு சதாபிஷேக விழாவை நடத்திப் பெருமை கொண்டார் என்பது வரலாறு.
“சங்கமுத்துத் தேவர்”
தியாகி தீக்ஷிதருடனேயே எப்பொழுதும் இருக்கக் கூடிய நெருங்கிய தொண்டர்களில் ஒருவர் “சங்கமுத்துத் தேவர்”. மிகவும் எளிமையானவர். நேர்மையாளர். தீட்சிதரின் மறைவுக்குப் பின்னால் அம்பாசமுத்திரம் தொகுதியில் இருந்து காங்கிரஸ் கட்சியின் சார்பாக வெற்றி பெற்றவர் சங்கமுத்துத் தேவர். வடக்கு மாடத்தேருவில் இருந்த கே.எஸ். வேங்கடராமையர் வீட்டிற்கு சங்கமுத்துத்தேவர் வந்திருந்த சமயத்தில் அவரிடம் அவன் தன்னை அறிமுகப் படுத்திக்கொண்டு பேசி இருக்கிறான். சிருங்கேரி சங்கராச்சார்யாள் அனந்தஸ்ரீ பாரதீ தீர்த்த மகாஸ்வாமிகள் கல்லிடைகுறிச்சிக்கு 04.05.2012, 05.05.2012 அன்று விஜயம் செய்திருந்த சமயம் குருவை தரிசிக்க சங்கமுத்துத் தேவர் வந்திருந்தார். அப்பொழுதும் அவன் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அடக்கமும், எளிமையும் உள்ள நல்ல பண்பாளர். நேர்மையாளர். அவரைப் பற்றி இன்று (04.06.2015) ஏதோ அவனுக்கு நினைவு வர, அவரை நன்கு அறிந்த அவனுக்கு நண்பரான கலைமகள் ஆசிரியர் கீழாம்பூர் சங்கரசுப்ரமணியனிடம் ,”அம்பி…சங்கமுத்துத் தேவர் எங்க இருக்கார்…இப்ப எப்படி இருக்கார்” என்று கேட்டான். ” அவர் இறந்து நான்கு நாட்கள் ஆகிறது..நான் சமீபத்தில் ஊருக்குச் சென்றிருந்த பொழுது அந்தச் செய்தி எனக்குக் கிடைத்தது” என்று அவனிடம் கீழாம்பூர் சொன்னார். அவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. சங்கமுத்துத் தேவர் பற்றிய நினைவுகளை அவன் நண்பன் கீழாம்பூருடன் பகிர்ந்து கொண்டான். அப்பொழுது கீழாம்பூர், கோமதி சங்கர தீக்ஷிதருக்கும் சங்கமுத்துத் தேவருக்கும் குரு – சிஷ்ய உறவுதான் இருந்தது என்றும் தேவருக்கு தீக்ஷிதரின் மீது அளவிலாத பக்தியே இருந்ததென்றும் சொன்னார். இது போன்ற தியாகிகளைப் பற்றி யாருமே இப்பொழுதெல்லாம் கேட்ககூட மாட்டேன் என்கிறார்களே என்று கீழாம்பூர் மிகவும் வருத்தப் பட்டார்.
கோமதி சங்கர தீக்ஷிதர் 1962ம் வருடப் பொதுத் தேர்தலில் சட்ட மன்ற உறுப்பினராக அம்பாசமுத்திரம் தொகுதியில் போட்டி இட்ட பொழுது தேர்தல் நிதியாக பெட்ரோல் பேங்க் நடேச ஐயர் ரூ.17500/- (ரூபாய் பதினேழாயிரதி ஐநூறு) கொடுத்திருக்கிறார். அதில் செலவு ரூ.12400/- (ரூபாய் பனிரெண்டாயிரதி நானூறு) போக மீதமுள்ள ரூ.5100/-ஐ நிதியளித்த நடேச ஐயர் அவர்களிடமே திருபித்தர காமராஜர் அவர்களிடம் அனுமதி பெற்று, திருப்பிக் கொடுத்து விடுகிறார். இந்தச் செய்தியை தனது நாட்குறிப்பில் (டைரி) தீட்சிதர் குறித்து வைத்திருக்கிறார் என்ற செய்தியையும் சொல்லி, சட்டமன்ற உறுப்பினராக இல்லாத சமயம் தீக்ஷிதர் சென்னைக்கு வந்திருக்கிறார். அப்பொழுது தினமணி ஆசிரியர் ஏ.என்.சிவராமனைப் பார்க்கச் சென்றிருக்கிறார். ஏ.என்.சிவராமன், தீக்ஷிதரின் சீடர். ஏ.என்.எஸ். தீட்சிதரைப் பார்த்து,” நீங்கள்தான் இப்பொழுது சட்டமன்ற உறுப்பினர் இல்லையே…சென்னையில் உங்களுக்கு என்ன வேலை?” என்று கேட்டிருக்கிறார். “நம்மூரில் மூன்று தாழ்த்தப் பட்ட மாணவர்களுக்கு அரசாங்கத்தின் உதவி தேவைப் படுகிறது. அவர்களுக்கு நல்ல புத்தி இருக்கிறது..மேல் படிப்பு வசதி செய்து கொடுத்தால் நன்றாக முன்னுக்கு வருவார்கள். அதுதான் நான் நேரிலேயே வந்து வேண்டியதைச் செய்து கொடுக்கலாம் என்று வந்திருக்கிறேன் என்று சொன்னாராம். அதற்கு,” நீங்கள்தான் உண்மையாகவே தாழ்த்தப் பட்டவர்களை மேலே கொண்டுவர உழைக்கும் மாமனிதர்” என்று தினமணி ஆசிரியர் சிவராமன்ஜி சொன்னதாக நண்பர் கீழாம்பூர் சொன்னார்.
” ஏ.என்.சிவராமன்ஜி “
தினமணி ஆசிரியர் சிவராமன்ஜி அவர்களும் தேசத்திற்காகப் பாடுபட்ட தியாகிதான். கல்லிடைகுறிச்சி “ஜார்ஜ் மிடில் ஸ்கூல்”ல் எட்டு ஆண்டுகள் ஆசிரியராக வேலை பார்த்திருக்கிறார். இதுபற்றி அவரே கைப்பட ஒரு கடிதத்தை திலகர் வித்யாலயம் மேல்நிலைப் பள்ளியின் செயலாளருக்கு எழுதி இருக்கிறார். அதை பள்ளியின் நூற்றாண்டு விழா மலரில் வெளியிடிருக்கிரார்கள். அந்த எட்டு வருடங்களில் அவருக்கு தியாகிகள் லக்ஷ்மி அம்மாள், சங்கர ஐயர். கோமதிசங்கர தீக்ஷிதர், எக்னேஸ்வரசர்மா போன்ற பெரியோர்களிடம் நெருக்கிப் பழகும் பேறு கிடைத்துள்ளது. பாலகங்காதரத் திலகர் மரணமடைந்த பொழுது ஊரில் இருந்து இருநூறு பேர்களை தாமிரபரணி ஆற்றங்கரைக்கு அழைத்துக் கொண்டு சென்று கூட்டுத் தர்ப்பணம் (நீத்தார் கடன் ) செய்திருக்கிறார்.
அந்தப் பெரியவரை அவனுக்கு நேரில் சென்று பார்த்துப் பேசும் பாக்கியத்தை அவனுக்கு நண்பன் கீழாம்பூர்தான் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார். அப்பொழுது கீழாம்பூர் சங்கரசுபிரமனியன் “அம்மன் தரிசனம்” ஆன்மிக மாதப் பத்திரிகைக்கு ஆசிரியராக இருந்தார். சிவராமன்ஜி அம்மன் தரிசனத்தில் வேத மந்திரங்கள் என்ற தலைப்பில் அற்புதமாக ஒரு நெடுந்தொடர் எழுதினார். அவன் அந்தக் கட்டுரையை ரசித்துப் படிப்பான். ஒருமுறை அவனும், அவனது மனைவி சீதாலக்ஷ்மியும் அவரை ஒரு திருமண நிகழ்ச்சியில் சந்தித்தனர். அவன் அவனுக்கு மனைவியை, ” இவள் என்னோடு “மிசெஸ்” சீதாலக்ஷ்மி” என்று அறிமுகப் படுத்தினான். உடனே அவர்,” டேய்…அப்படிச் சொல்லக் கூடாது….என்னோடு “ஒய்வ்” (wife)ன்னு சொல்லு” என்று அவனைத் திருத்தி, அவர்கள் இருவரையும் ஆசீர்வாதம் செய்தார். சீதலக்ஷ்மியிடம் அவளது கல்வித் தகுதிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்தார். எனக்கும் கொஞ்சம் “பெங்காலி” தெரியும் என்றார். நிறை குடங்கள் அப்படித்தான் சொல்வார்கள். அதன் பிறகு பல முறை அவன் அவரை அவரது இல்லத்தில் சந்தித்திருக்கிறான். எப்பொழுதும் எதையேனும் படித்துக்கொண்டே இருப்பார் அல்லது வேத மந்திரங்க்களைக் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பார். அவர் மறைந்த செய்தி கேட்டு அவன் அவரது இல்லத்திற்குச் சென்றான். அங்கே அவரது உடலுக்கு வலதுபுறம் வேதமந்திரங்களைச் சொல்லியபடி அந்தணர்களும், மறுபுறம் நான்கைந்து இஸ்லாமிய அன்பர்கள் திருக்குரானையும் ஓதியபடி இருந்த காட்சி அவனுக்குள் மறைபொருளான இறைவனின் இருப்பை உணர்த்தியது. அவர் திருக்குரானை அதன் அரபிக்மூல மொழியிலேயே நன்கு ஓதக் கற்றிருந்தார். அதோடு மட்டுமல்லாமல் இஸ்லாமிய அன்பர்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்துக் கொண்டும் இருந்தார் என்று கீழாம்பூர் அவனிடம் சொன்னதில் அவரின் ஆர்வத்தையும், அறிவாற்றலையும் எண்ணி “சிவராமன்ஜி” அவர்களை மனதார வணங்கினான். “இருந்தாலும், இறந்தாலும் மேல்மக்கள் மேல்மக்களே”.
இனியவன் அடுத்த வாரம் வருவான் ……….
படங்கள் உதவி K.V,. அன்னபூர்ணா . நன்றி.
-சாஜஹான்
இளமைப் பருவம் முழுதும்
கவிதை துளிரும் மனதில்
துளிரும் கவிதை மொழிகள்
தெளிவில் அமைய வேண்டும்!
கவிதை எழுதும் சமயம்
கருத்தில் உணர்ந்து எழுது
கவிதை வரியின் எழிலும்
கருத்தில் நிறையும் பொருளும்!
இளைஞர் எமது மனதில்
நிறைவு பெறுதல் வேண்டும்
இளைஞர் எமது கைகள்
எழுதும் கவிதை வரிகள்
உலகில் உயர்வு பெற்றுப்
புதுமை காணவேண்டும்!
இளைஞர் எமது மனதில்
உதிக்கும் கவிதைத் துளிகள்
புதுவுலகு நோக்கி நகரும்
திறமை படைக்க வேண்டும்!
இளைஞர் எமது பணிகள்
மடமை ஒழிக்கும் தடிபோல்
உலகில் திகழ வேண்டும்
நம்கவிதை நாளும் உலகில்
புதுமை படைக்க வேண்டும்
அப்புதுமைக்கு உரிமை எமது
இளமை பெறுதல் வேண்டும்!
மீ. விசுவநாதன்
கவிதையே என்னுயிர் ; காலக் குழந்தை
செவிகளுக் குள்ளே சிரித்துச் சுவைத்து
மகிழும் கருவை மழையாய்ப் பொழிய
உமிழும் கவியே உயிர். (71) 11.03.2015
கூலிக்காய் வந்தோம் குறைநிறை யோடேநாம்
ஜாலியாய் என்றும் ஜகத்திலே நாலில்
ஒருவராய் அன்புடனே ஒற்றுமையாய் வாழ்ந்தால்
விரும்பி வரவேற்கும் வீடு. (72) 12.03.2015
அவரைப்பூ , ஆகாயம் , ஆழ்கட லெல்லாம்
கவலை யிலாத கனிந்த சிவனே !
நவநீதக் கண்ணனும் ஞானமாம் நீலி
அவளும் அதுதா(ன்) அறி. (73) 13.03.2015
சித்தனுக்கும் அந்த சிவனுக்கும் போக்கேது !
உத்தம னாத்ம உயிராக நித்தனாய்
தேருடலில் வாழ்கின்றான் ! தேடாதே வீணாக
ஊரூராய் ஊர்க்குருவி போல். (74) 14.03.2015
சீட்டுக்குள் ராஜாவின் சித்திரம் பேசாது ;
வாட்டமும் கொள்ளாது ; வாஞ்சையாய் கூட்டத்தில்
கொண்டாட்டம் போட்டு குஷியாய் இருந்திட
வண்டாட்டம் சுற்றியே வா.. (75) 15.03.2015
வண்டியில் ஊர்சுற்றி வந்து தமிழ்ச்சுவடி
கண்டு பிடித்துத்தன் கண்விழ்த்துத் தொண்டினைச்
செய்த தமிழ்முனி சீர்சாமி நாதனை
கைதொழுதால் வாழும் கலை. (76) 16.03.2015
குருவிபோல் சேர்த்துக் குடும்பமாய் வாழும்
அருமையே ஆனந்தம் ; ஆசை பெருகி
அருவிபோல் ஓடினால் அங்கதைத் தாங்க
இருக்குமே பாறை இறை. (77) 17.03.2015
வெளியில் அமைதியும் வேதனை உள்ளும்
ஒளித்திருக்கும் வாழ்வி(ல்) உனக்கு ஒளியில்லை !
உள்ளே அடங்கியும் ஊரில் திரிவதும்
கள்ள மிலாத கலை. (78) 18.03.2015
வாய்திறந்து பாடுவதும் , வந்தோர்முன் புன்னகைத்து
நோய்மறந்து பேசுவதும் , நோகாது தாய்மடியில்
தூங்குவதும் துள்ளிக் குதித்து வறியோரைத்
தாங்குவதும் தங்கமனந் தான். (79) 19.03.2015
கொஞ்சம் சிரிக்கலாம் ; கொஞ்சம் அழுதாலும்
பஞ்சுபோல் மெல்லப் பறக்கலாம் – நஞ்சு
கலக்காத நெஞ்சுள் கவலை வராதே ;
உலகமே உல்லாச ஊற்று. (80) 20.03.2015
-ரா.பார்த்தசாரதி
வயது வந்த பெண் அவள்,
வரதட்சணை இன்றி அழுகிறாள் !
வரதட்சணை தந்து மணப்பவளோ
வரட்டி போலங்கு எரிகிறாள் !
நங்கை எனும் பெண் அழுகிறாள்,
கண்ணீரை ஏனோ கங்கையாகக் கொட்டுகிறாள்
ஏனோ இவ்வுலகில் ஆயிரம் பொன் தந்தாலும்
இவ்வுலகில் மங்கை மண்ணெண்ணெய்க்குள் மறைகிறாள்!
மண்ணாய் என்றும் இருந்துவிடாதே கண்ணே!
புதுமைப் பெண்ணாய் மாறிட வேண்டும்
பொன் பொருள் ஊதியம் தந்து வாழ்கின்றாய்
என்றுதான் உன் சுதந்திரத்தை நிலைப்படுத்துவாய்?
ஆணுக்கு நிகராய்ப் படித்து பட்டம் பெற்றாய்
உன் பெற்றோரைத் திருமணத்தோடு மறந்தாய்
உனக்கு உயிரும் உருவமும் தந்தவளை
உதாசீனம் செய்ய எண்ணி விடாதே!
மதிப்பும் மரியாதையும் மனதிலே மட்டும்தானா?
பிறந்த வீட்டையும் சற்றே நினைக்க வேண்டாமா?
பல்லாயிரம் தொலைவில் இருந்தாலும் தாய்ப்பாசம் மாறுமா?
அவள் நிலைமை என்றும் உயர்த்த வேண்டமா?
ஆணுக்கு நிகராய் என்றும் இருந்திடுவாய்
தர்மத்தையும் நியாயத்தையும் என்றும் நிலைநாட்டிடுவாய்
பெண்ணடிமை என்பதை வேரோடு அறுத்திடுவாய்
ஞாலத்தில் புதுமைப் பெண் என்பதைப் பறைசாற்றிடுவாய்!
[1830 -1886]
எமிலி டிக்கின்ஸன் கவிதைகள் -2
யாருமில்லை நான்
ஆங்கில மூலம் : எமிலி டிக்கின்ஸன்
தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா
யாரு மில்லை நான் ! நீ யார் ?
யாருமில் லையா நீயும் ? ஆகவே
நாம் ஜோடியெனச் சொல்லாதே !
நாடு கடத்துவர் நம்மை, தெரிந்து கொள்.
எப்படிப் பயமளிக்கும் சிலராய் இருத்தல் ?
எப்படிப் பொதுத் தவளை போல் இருத்தல் ?
ஒருநாள் முழுதும் உன்பேர் சொல்வது
சேறு பூசிப் போற்றுவது போலாகும் !
++++++++++++
“I’m nobody! Who are you?
Are you nobody, too?
Then there’s a pair of us—don’t tell!
They’d banish us, you know.
How dreary to be somebody!
How public, like a frog
To tell your name the livelong day
To an admiring bog!”
― Emily Dickinson, The Complete Poems
வாழ்க்கை
வெற்றி இனிக்கிறது வெகுவாக
தோல்வி என்றும் அடைவோர்க்கே !
அமிழ்தச் சுவை உணர்ந்து கொள்ள
பெரும் புண்பட் டிருக்க வேண்டும் !
வெற்றிக் கொடி தனைப் பெற்று
இன்று நிலை நாட்டியவர் எவரும்
விளக்கிச் சொல்ல இயலாது
தெளிவாய் வெற்றி யாதென !
தோற்று வீழ்ந்து மரிக்கின் றவன்
கேளாத காதில் தெளிவாய் விழாது
வெற்றியின் நீண்ட மெய்வருத்த
மனத்துயர் இடர்கள், முறிவுகள்.
++++++
Life
I
SUCCESS is counted sweetest
By those who ne’er succeed.
To comprehend a nectar
Requires sorest need.
Not one of all the purple host 5
Who took the flag to-day
Can tell the definition,
So clear, of victory,
As he, defeated, dying,
On whose forbidden ear 10
The distant strains of triumph
Break, agonized and clear.
CONTENTS · BIBLIOGRAPHIC RECORD
-சுரேஜமீ
அகவை தொண்ணூறு
அடைவர் சிலரே
அப்படி அடைந்திடினும்
அங்கங்கள் அசையா 
அடுத்தவர் துணைதேடி
அஞ்சி வாழ்ந்திடுவர்!
அன்னைத் தமிழ்தொட்ட
அஞ்சுகப் புதல்வரோ
அயராத உழைப்பினால்
அகவை தொண்ணூற்றிரண்டில்
அடியெடுத்து வைக்கிறார்
அன்னார் காணநூறு!
அண்ணா முழங்க
அரியணை ஏற
அரணாய்த் தொடர
அருந்தமிழ் பேச
அரசியல் தெளிந்து
அரசினைப் பற்றி
இரண்டும் மூன்றாய்
ஐந்துமுறை ஆள
இலக்கியப் பணியில்
இன்னமும் ஆழ்கிறார்!
இவர்தம் உழைப்பை
எவரும் கற்க
வெற்றி நிச்சயம்!
வேண்டும் இதயம்
எதையும் தாங்க
இவர்போல் உறுதியாய்
மொழியின் ஆளுமைக்கு
முன்னமும் பின்னமும்
எவரும் இலையென
எழுதும் வல்லவர்!
பேனா முனையில்
பெண்ணை வைத்து
மண்ணை இழுத்த
மன்னவன் இவெரென்பேன்!
வாழ்த்தும் உள்ளங்கள்
வளரட்டும் இவர்வயது
வானம் வரைக்கும்
எட்டட்டும் வளத்தை
வார்த்தைகள் வடிக்கும்
வாய்ப்பினைப் பெற்று
வளர்க்கட்டும் சிந்தனையை
வருவது நன்றதுதீதென
வான்புகழ் நாடென்று
வளர்க்கட்டும் தமிழ்நாட்டை
வளரும் சமுதாயம்
வாழ்க வளர்கவென!
வாழ்த்தும் வயதில்லை
வணங்குவோம் பெரியவரை!
உன்னோடு ஐக்கியம்
மூலம் : இரவீந்தரநாத் தாகூர்
தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா
உன்னைத்தான் எப்போதும்
நேசித்திருப்பதாய்
உணர்கிறேன் இன்று நான்
எல்லா
இடர்களுக்கும் இடையே !
யுக யுகமாகப்
பொதுக் குழுவினரோ டிணைந்து
நீயும் நானும்தான்
நேசர்களாய் இருந்தோம் !
உலகில் எப்புறம் நோக்கினும்
உயிர் வாழ்வில்
நினைவுக்கு வருகிறது;
நீயும், நானும்
எல்லை யற்ற வடிவங்களில்
ஐக்கிய மானது
எனக்குத் தெரிகிறது
ஒவ்வொரு பிறப்பிலும் !
காலவரை கடந்து
வான்வெளி அரங்கிலே நான்
வாசம் செய்ததை
நான் மறந்து போனேன் !
விண்மீன்களின்
மினுமினுப் பொளியில்
தாவித் தாவி
ஊஞ்சலாடி இருந்திருப்போம்
ஒன்றாக
நீயும் நானும் !
*********************
Original Source: A Tagore Testament,
Translated From Bengali By Indu Dutt
Jaico Publishing House (1989)
121 Mahatma Gandhi Road,
Mumbai : 400023
**********************
— கவிஜி.
அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. பார்த்துக் கொண்டே இருந்தது.
அவனால் நன்றாக உணர முடிந்தது. புரண்டு புரண்டு படுத்தான். தூக்கம் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் கண்கள் உருட்டிக் கிடந்தது. ஒரு விதமான வியர்வை சட்டென முதுகை நனைத்தது. யாருமற்ற பாதங்களின், தூரமற்ற ஓசைகளின் துகள்களை உன்னிப்பாக சுமக்க முடியும் உத்வேகம் ஒன்றாய், உள்ளுக்குள் போராடும் மிகப் பெரிய வளைவுகளில் வளைந்து கொண்டே இருக்கும் பார்வையில், இல்லாத இருட்டை பகல் மயக்கி சரியும் வானம் கீழிறங்காமலே கூடாரம் ஆவதை அவன் கண்கள் பொத்திக் கேட்டான்.
அறையின் அரை வெளிச்ச இருட்டில் உடல் முழுக்க போர்த்தியது போல “ஒன்று” அவனின் தலையின் அருகே அமர்ந்து அவனை வெறிக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை அவனால் உணர்ந்தும், கண்டும், கடக்க முடியாத கணத்தில், ஒரு கிணறு வெட்டும் பூதத்தின் விரல்களின் நறுமணத்தோடு நுகரும் வாசனையோடு மூச்சு வாங்கத் தொடங்கினான். அது பார்க்கும் கூர்மையில் பசுமரத்தாணி ஒன்றை முதுகில் யாரோ அடித்துக் கொண்டிருக்கும் நேரம் முழுவதும் பச்சை ரத்தம் ஒழுகும், சூடு கொண்ட கரு மயக்கங்கள் கரை தாண்டி மூழ்கும் கண்களைப் போல, உள்ளுக்குள் விழித்துக் கொண்டு கவனித்தான்.
தூரத்து ரயில் எத்தனை தூரத்தில் வருகிறது என்று விரிந்த கண்கள் காணக் காண, சட்டென வந்து தட தடவெனக் கடந்து போகும் கணத்தை பிடித்தாற்போல சட்டென எழுந்து அமர்ந்தான். எழ எழவே, அவன் முகம் வலது பக்கம் தன்னைப் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் “அதன்” மீது தான் இருந்தது. “அது” அவனைப் பார்த்தது. கண்கள் கொண்டு ஈட்டியாய், தீட்டிய வெற்றிட வண்ணத்தில் குழைந்து குழைந்து நழுவிச் செல்லும் காற்றில் வளைவுகளைக் கண்டு மிரண்டான்.
“கனவென்றால் கண்கள் விழித்தும் எப்படி அந்த உருவம் காற்றில் அப்படியே இருக்கும்???” அவன் மிரண்டு, எவ்வித முன் யோசனையும் இன்றி, ஸ்தம்பித்தப் பார்வையில் இருக்கும் போதே அந்த உருவம் மெல்ல மறைந்தது. மறையும் நொடியெல்லாம் அவன் மீது எதையோ “அது” பூசியது போல நடுங்கினான். அந்த அறை வெளிகளால் மிதக்கப் படுகிறதோ என்று கூட எண்ணிய பதற்றத்தில் அவன் எடை இழந்தது போல பிரமித்தான். வெள்ளைத் தாளென ஒரு கிழிந்த பக்கத்தில் பெயர் இல்லாத எழுத்துகள் கொண்ட வட்டங்களுக்குள் புள்ளி ஒன்றை விதைக்க விதைக்க விழிப்பு நிலை வீரியம் ஆகி, தலை வெடித்து விடும் நிலையில் மீண்டும் மீண்டும் யோசித்தான்.
அதன் பிறகு அவன் ஏதேதோ உணர்வுகளுக்கு ஆட்பட்டான். அறை முழுக்க வெப்ப சலனம். உள்ளுக்குள் ஏதோ எரிந்தது. மறைக்க மறைக்க முகத்தை முன் கொண்டு வரும், கண் திறத்தலின் காணாமல் போகும், கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்தின் விளிம்பு நிலை பாதரசம் சுரக்கும் கண்ணாடிகளின் நெளிவுகளாகிப் போனது வளையல் கொண்ட கைகளும் கொலுசு கொண்ட கால்களும். பூனை நடை நடக்கும் சப்தமும் அடுத்த அறை முழுக்க நிரம்பிக் கிடத்தலில் நொடிக்கு ஒரு திரை அடிக்கொரு முறை விழுந்து கொண்டே இருந்தது. உடல் முழுக்க வலி. உயிருக்குள் ஓலமிடும் ஊஞ்சலை வெட்ட வெட்ட அது வளர்ந்து கொண்டே இருப்பதாய் உணர்ந்த போது ஓடத் துவங்கினான் எத்தனை தூரம் ஓட முடியும்? ஓர் அறை. அதை தாண்டினால் ஹால் அங்கும் ஓடி முடிந்த பின்னால், சமையல் அறை, பின் குளியலறை. நடுங்கிக் கொண்டே சிறுநீர் கழித்தான்
ஒரு கதையில் நின்று கொண்டு சிறுநீர் போவது குறித்து சாரு நிவேதிதா சொல்லிய வரிகள் ஞாபகத்துக்கு வர சட்டென அமர்ந்து போகத் தொடங்கினான். அவன் பயம் முழுக்க சிறுநீராய் உருகி ஓடினாற் போல ஒரு பெரு மூச்சு விட்டான். ஏதோ பாரம் இறங்கினாற் போல வந்து அறையில் அமர்ந்தான்
டிவியை ஆன் செய்தான்.
“ராத்திரி நேர பூஜைகள் எல்லாம் இப்போ இனி மேல்தான். அருகினில் வருவேண்டி ஆசையில் தொடுவேண்டி.” என்று நாகார்ஜுன் மிரட்டிக் கொண்டிருந்தார்
திக் … திக் … திக் … அவனால் நன்றாக மீண்டும் உணர முடிந்தது. அவனுக்கு பின்னால் “அது” உட்கார்ந்து கொண்டு தலையை ஆட்டியபடியே டிவி பார்ப்பதை பாப்பாவின் கடைசி சுற்றில் நன்றாகக் கண்டான். காண்பவை எல்லாம் கனவாய் போக கூடாதோ என்று, உணர்வுக்குள் ஓடும் திருப்பத்தில் தத்ரூபமாக, மனதுக்குள் பனி மூட்டம் சூழ, நினைவுக்குள் தீச்சுடர் தலை கீழாய் எரிந்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் திரும்பியே பார்க்கவில்லை. செயலற்று தைரியம் வரவழைத்து அடித் தொண்டையில் கேட்டான்.
“யார் நீ”
தான் கேட்ட சொல் தனக்கே எதிரொலிக்கும் தனிமையின் சொல்லில், சொல் எதுவோ என்று கடந்து போன ஒலியின் வால் பிடித்து ஒளியின் வேகத்தில் முன்னோக்கி சென்று முகம் பார்க்க முயன்ற பொது சொல் ஒலியாகி ஒன்றுமில்லாமல் போயிருந்தது ஒன்றுமில்லை என்பதால் தான் யூகிக்க, யோசிக்க வேண்டி இருக்கிறது. இல்லாமை, இல்லாமையா?
மெல்ல மெல்ல அறை நிதானத்துக்கு வந்தது. அவனுக்கும் உள்ளே இருந்த பயம் மெல்ல மறையத் தொடங்கியது. எழுந்து போய் ஜன்னலைத் திறந்தான். கை வளையல் ஓசை இப்போது நன்றாகக் கேட்டது. சட்டெனத் திரும்பினான். முகத்தில் பட்ட காற்றில் பெண்மை மென்மையான சுகந்தத்தில், கீற்றுச் சுவர்கள் ஈர மொழிப் பூக்களை காற்றாக்கி அனுப்பும் தென்மேற்குப் பருவம். தெவிட்டாத இதழுடன் தித்திக்குதே என்று மெய் மறந்தான். மனச்சூடு மெல்ல ஆற ஆற, அது சொல்லிய பதிலை திரும்ப திரும்ப நினைவு படுத்தினான். ஆனால் எதுவும் புரியவில்லை. புரியாத சொல்லில்தானே புரிந்தவைகளின் நிர்வாணம் தலை கவிழ்ந்து கிடக்கிறது. கொலை செய்யும் கொடுவாளின் கூர்முனைக்குள் குருதி தேடும் நாக்கு ஒளிந்து கிடப்பது போல மானுடப் பசியின் தீர்வுக்குள் நாக்குகளாய் சுழன்று கழன்று கிடப்பது எச்சில் வடியும் வேகத்தின் மூச்சு வாங்கல் தானே!
அவன் குளிக்கத் தொடங்கினான். பின்னிரவு வேளையில் குளிர்ந்த நீரில் குளிப்பது போன்ற இனிமை எதுவும் இல்லை என்று உணர்ந்த போது குளியலறையில் ஒரு பெண் குளித்து விட்டு அப்போது தான் வெளியேறிய வாசம் அலை அலையாய் இல்லாத கூந்தலாய் அங்கு மிதந்தது. மிர்தாத்தின் வரிகளெனக் காலம் மறக்கும் சூழலை மிர்தாத்தின் புத்தகம் விதைக்கும். விதைத்த எல்லாமே எடை இழக்கச் செய்யும் ஆத்மார்த்தம். ஆத்மார்த்தங்களில் தத்துவங்கள் பசி அறியா சிறகுகளை சில்லிட்ட வெளி கொண்டு செதுக்கும். செதுக்கிய சூட்சுமங்களுக்குள் இருந்த வாசனை நுகர்வதும் அல்லாத அதற்கும் மேற்பட்ட புரிதலின் சுவாசம்.
சுவற்றுப் பொட்டுக்களில் இன்று மஞ்சள் நிறப் பொட்டு எண்ணினான், 38 இருந்தது. பெண் குளிக்கும் குளியலறையிலிருந்து வரும் வாசம் தீரா மோகத்தை விதைக்கிறது. அது ஆரம்பமும் இல்லாத அந்தமும் இல்லாத இடைவேளையில், காய்ந்தும் காயாமல் கிடக்கும் கோடை ஆடை போல, மனதுக்குள் கிடக்கும் மயக்க நிலைக்குள், ஒரு வித பால் மயக்க பூத்தூவல் நீராக்கி விடுகிறது. அவன் குளிக்க குளிக்க அவளின் வாசம். அவன் மீது ஒட்டிக் கொள்ளத் தொடங்கியது. ஒட்டுதலின் உறவுக்குள் உண்மை நிலை கருப் பொருள் கொண்ட தத்துவக் கோட்டுக்குள் இலையுதிர் காலக் கனவுச் சித்திரம் போல வேக சலனம். தேக சலனம் ஆனது ஆகட்டும் என ஆனது ஆனதும்.
இரவுகள் செல்வதும் இரவுக்குள் செல்வதும் இரவாகவே செல்வதும் கொதி நிலைக்குள் குளிர்ந்த நீரில் குத்துக் காலிட்டு அமர்ந்து கிடந்தது அவளின் நிர்வாணம். குளியலறைக்குள் புறமுதுகிட்டு நிற்கும் போது பின்னால் தலை விரி கோலமாய் நிற்கும் நிர்வாணத்தை அவன் பின்னோக்கி பார்க்கும் தைரியம் அற்றவனாக வெளியே வந்தான். வந்து கொண்டிருந்தான்.வெற்றிடம் அள்ளி பூசத் தோன்றிய மணித் துளியில் மிரண்டு மீண்டும் ஆடை அணிந்தான். அணிதலின் அளவு அது மீறும் அடுத்த நொடிக்கு சொந்தமில்லை முந்தைய எண்ணத்திலும் ஆடை ஒன்றும் பெரியது அல்ல.
“ஒரு வேளை மோகினி பிசாசாக இருக்குமோ?”
நாட்கள் நகர நகர இரவுகளுக்கு காத்திருக்கத் தொடங்கினான். “அது” வருவதும் சமையலில் ருசி சேர்ப்பதும் வீடு முழுக்க சுத்தம் செய்வதும் அவன் ஆடைகளை துவைத்து வைக்கவும்என்று ஒரு துணையாகிப் போனது.
கண்ணாடி பார்த்து தலை சீவும் போது அவன் மேல் படரும் கூந்தல் சிலதுகளில் நீட்டமும் நீர்த்துளியும் அவள் ஒரு கூந்தல்காரி என்பதைக் காட்டியது. பெயர் கேட்டான் பதில் இல்லை. இறந்தவளா? எப்படி இங்கு? கேட்டான். பதில் இல்லை. காற்றை வேகமாக்கிப் பயணிக்கும் வேற்று கிரக பெண்ணா? என்றான். பதில் இல்லை. கேள்வியோடு மௌனம் கொண்டு விசுக்கென அணைத்து சென்றது. மூச்சு முட்டி விழிக்கையில் விசும்பல் சப்தம் வீடெங்கும் சிதறும். அடிக்கடி சிதறியது அது அமானுஷங்களின் கூடாக, சமதளமற்ற மேடு பள்ளமாக, அப்போதைய மனநிலை போலவே வீடும் மாறிப் போவதில்தான். ஓடி ஓடி ஜன்னல் அடைத்து ஒடுங்கி நிற்பான் … நிற்கிறான் தொடர்தலைப் போல நிற்பதும் தொடர்கிறது. தொடர்ந்தது. தொடும் தூரத்தில் நின்று தீர்க்கும் “அது”.
நள்ளிரவு வேளைகளில் மெல்ல மேலே படருவதை முதலில் ஆட்சேபித்தான். பின் விட்டு விட்டான். அவனுக்கும் மெல்ல பிடிக்கத் தொடங்கியது. இப்போதெல்லாம் மஞ்சள் நிற ஆடைகள் வீட்டுக்குள் ஆங்காங்கே தென்படத் தொடங்கியிருந்தன. அவளின் உள்ளாடைகள் கொடியில் காய்ந்து கொண்டிருப்பதை கண்டு திகைத்து பின் புன்னகைத்த நாட்களும் உண்டு. இருவரும் சேனல் மாற்றி மாற்றி டிவி பார்க்கும் போது கூட அவன் முகம் பார்க்கத் திரும்பினால், அவள் காணாமல் போய் விடுகிறாள். கோபம் கூட வந்தது.
“பெயர் கூட சொல்லாமல் எப்படி உன்னுடன் வாழ்வது. உருவமே இல்லாமல் எப்படி நான் உன்னோடு சயனிப்பது. காதலும் இல்லை. காமமும் இல்லை. கவிதையும் இல்லை. கற்பனையும் இல்லை. என்னதான் நீ? எது தான் நீ? ஏன் இங்கு நீ? அல்லது நான்?”
நகப் பூச்சுகளில் நெளி நெளியாய் வளைந்து விடுகின்ற புகைந்து கிடக்கும் வானவில் என்று ஒரு கடிதம், வீட்டுக்குள் காணக் கிடைத்த இடங்களிலெல்லாம்பட்டாம் பூச்சியாய் பறந்து கொண்டிருந்தது. பிடித்து பார்த்தான். படித்தும் பார்த்தான்.
“என்ன பிரமிள் கவிதையைப் போல காற்றெங்கும் விதைக்கிறதா உன் முத்தங்களை?”இதழ் பதிந்த முத்த சுவட்டில் அவன் இதழ் பதித்தான். அவள் வரும் போதெல்லாம் ஒரு வித மஞ்சள் வண்ணம் வீடெங்கும் நிரம்பத் தொடங்கியதை உணர முடிந்தது. உணருதல் தானே உயிர்ப்பும் கூட . உயிர்ப்பில் தானே உள்ளம் உருளுகிறது உண்மையைப் போல. மஞ்சள் வாசம் நீர் இறைக்கும் சிவந்த உள்ளங்கைகளில் மீசையாகி குத்தும் கயிறின் அழுத்தமாய் ஆடி ஆடி தலை தூக்கும் வாளியின் முகப்பில் அசைந்தாடும். சிறு எறும்பின் மரணம் போல மனமெல்லாம் தளும்புவதை சுமந்து கொண்ட நிலை. சமநிலை அல்லாத சமன் பாட்டு சித்திரம்.
ஒரு நாள் பாட்டு போட்டு ஆடத் தொடங்கினான், நாணத்துடன் அவளும் ஆடினாள். ஆட ஆட, ஆட்டங்கள் தன் எல்லை விரிக்க, பாட்டுக்குள் புது சொற்கள் பிறக்க வண்ணமற்ற ஓவியங்களுக்குள் புகுந்து வண்ணம் விதைக்கும் உயிர் நிலை மாற்றத்தை வானவில் செய்தே பழக்கப் பட்ட கற்பனை கொண்டு புது பாடல் சமைத்தாள். சிறகு முளைத்த கூட்டுக்குள் தூர தேசம் பொத்தி வைக்கப் படுகின்றனவோ!
கொலுசொலியில் ஜல் … ஜல்… ஜல் …என்ற இசை கண்டிப்பாக அந்த இரவை மிரளத்தான் செய்திருக்க வேண்டும். எப்படித்தான் நெருங்கிப் பழகினாலும் இல்லாத உருவம் ஒரு வித கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவன் கண்கள் சுற்றி, தலை சுற்றி அவளை அத்தனை அருகினில் தெரிந்தும் தெரியாமல் தேடியபடி அங்கே ஒரு சித்து விளையாட்டு. தத்தம் வழியினில் பாதம் விதைக்க, நெளிந்த பாதையின் பின்னோக்கிய பயணமாய் அவன். அறை முழுக்க ஆத்திரம் கொண்டு அமைதியாகி சுற்றினான். சுற்றுதல் ஒன்றும் பெரிதல்ல சுற்றிய பின் மயக்க நிலை மகத்துவம் சொல்லும் சிறு மரணம் என்பது போல வீழ்ந்தான்.
“வீழ்வது எதுவாக இருப்பினும் அதுவாக வீழ்வதும் அழகே” கருத்து சொல்லி முகம் திருப்பிக்கொண்ட சுவரொட்டியை முறைத்துப் பார்க்க ஒரு காலம் விழித்துக் கிடந்தது.
எழுகையில் மடி போல ஏதோ தலையில் அழுந்தியது. மார்புகளின் கனத்த வாசம், அவன் நெற்றியில் படிந்தது தீர்க்க தரிசனம் போல. தீர்க்கும் தரிசனம் போல தீர்த்தலே தரிசனம் போல. தவம் கலைந்த போதி மரத்தின் இலைகள் என ஆற்றுப் படுகையில் நீராடி சென்றது அவன் என்ற நிழல்.
மாறுதலே மாறுதல் ஆகிறது. மற்றது எல்லாமே வேஷங்களின் கரையென மூழ்குவதும் எழுவதும் ஆற்றின் சூட்சம் இல்லை. அது கடந்து விட்ட காலமாகவேதான் இருக்கிறது. யார் என்று யோசித்தலின் கைப் பிடி விரலில், தான் என்று யொசிப்பதுதான் மானுடம் தப்பிப் பிழைக்க நீயாக இரு என்பதாக போராடி சொன்னது அவள் என்ற நிஜம்.
யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள். கதவு திறக்கப் பட்டதும் எதிரேதபால்காரர்.
“நிரஞ்சன் இருக்காருங்களா? ரிஜிஸ்தர் போஸ்ட் வந்துருக்கு”
“நோ… நோ… இங்க நிரஞ்சன்னு யாரும் இல்ல. நான்தான் இருக்கேன். பேர் நிவ்யா” என்றாள் அவள்.
காலையில்தான் மீசை தாடி எடுத்திருக்கும் அச்சு அவளின் முகத்தில் இருப்பதை பார்த்து விட்டு யோசித்துக் கொண்டே சென்றார் தபால்காரர்.
“போன முறை வரும் போது இதே இதே முகத்தை, நிரஞ்சனாக பார்த்தோமே !!!!!!” என்பது அவரின் முணுமுணுப்பு.
–சக்தி சக்திதாசன்.
அன்பினியவர்களே !
இனிய வணக்கங்களுடன் உங்களைச் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.
அரசியல் ஒரு சாணக்கிய சூத்திரம் என்பது ஒரு பொதுப்படையான கருத்து. இது அனைத்து நாடுகளுக்கும் பொருந்தும். அரசியலில் இரண்டு வார காலமே மிக நீண்ட காலம் என்று முன்னைய இங்கிலாந்துப் பிரதமர் அமரர் ஹரால்ட் வில்சன் அவர்கள் கூறியதுண்டு. அன்றாடம் மாறிக் கொண்டேயிருக்கும் இந்த உலக அரங்கிலே அரசியலும் அதற்கேற்ற வகையில் மாறிக் கொண்டேயிருக்கிறது. எவ்வளவுதான் மாற்றமடைந்தாலும் அரசியலின் முக்கிய நோக்கம் அந்நாட்டு மக்களின் வாழ்வைச் சீரமைப்பதே என்பதே அடிப்படை உண்மையாகிறது. இவ்வுண்மையை மையப்படுத்தியே அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்ளும் பொருட்டு அரசியல் கட்சிகள் தமது பிரச்சாரப் பீரங்கிகளை இயக்குக்கிறார்கள்.
மக்களின் நன்மையைக் கருதி அரசியல்வாதிகள் கொள்கையளவில் எடுக்கும் பல தீர்மானங்கள் அவர்கள் பதவிக்கு வந்ததும் பல்வேறு அகப்புறச் சூழல்களினால் நிறைவேற்றப்பட முடியாமல் போவதும் உண்டு. அதற்காக அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும், அனைத்து அரசியல்வாதிகளும் மக்களை ஏமாற்றுவதையே தமது நோக்கமாகக் கொண்டு அரசியலில் இறங்குகிறார்கள் என்பது என்றுமே உண்மையாகாது. மக்களின் சேவையை மனதில் கொண்டே பெரும்பான்மையான அரசியல்வாதிகள் அரசியலில் இறங்குகிறார்கள். ஆனால், சிலரை சில சமயங்களில் அவர்களுக்கு கிடைக்கும் சலுகைகள் தவறான பாதைக்கு இட்டுச் சென்றுவிடுகின்றன என்பதுவே உண்மை.
எதற்காக எனது மடலின் ஆரம்பம் அரசியலையும், அரசியல்வாதிகளையும் சிறிது அலசியிருக்கிறது என்ற எண்ணம் ஏற்படலாம். காரணம் இருக்கிறது வருகிறேன்.
ஒவ்வொரு மனிதனும் வாழும் போது அவனைச் சுற்றி இருப்போர் அவன் இருப்பைக் கண்டு கொள்வது போல் காட்டிக் கொள்வதில்லை. அம்மனிதன் தனது இறுதி முடிவைத் தழுவிக் கொள்ளும்போது அவனது இறுதிச் சடங்கில் அவனது புகழாரம் ஓதப்படுக்கிறது. அவர்களது இழப்பின் உண்மை அவனது சரித்திரத்தைப் புரட்டி பார்த்துப் பேசவைக்கிறது.
என்ன இது என்று வியக்காதீர்கள். கடந்த திங்கட்கிழமை (ஜூன் 1, 2015) அன்று தனது மரணத்தைத் தழுவிக் கொண்ட ஸ்கொட்லாந்து நாட்டைச் சேர்ந்த லிபரல் டெமகிரட்ஸ் கட்சியைச் சார்ந்த சார்ல்ஸ் கென்னடி (Charles Kennedy) அவர்களின் மறைவினைத் தழுவிய மடலே இது. இவரை அதிகம் தெரிந்தவர்கள் குறைவு என்றே கூற வேண்டும்.
யார் இந்த சார்ல்ஸ் கென்னடி ?
ஸ்காட்லாந்து நாட்டிலுள்ள இன்வேனர்ஸ் எனும் இடத்தில் இயன் கென்னடிக்கும் மேரிக்கும் மகனாக 1959ம் ஆண்டு பிறந்தார் சார்ல்ஸ் கென்னடி. கிளாஸ்கோ பல்கலைக்கழகத்தில் அரசியல், தத்துவம் ஆகியவற்றில் முதுகலைப் பட்டம் வாங்கிய இவர். பட்டம் பெற்றதும் பி.பி.ஸி ஸ்கொட்லாந்து நிறுவனத்தில் ஊடகவியளாலராகப் பணியாற்றினார்.
1982ம் ஆண்டு அமெரிக்க இன்டியானா பல்கலைக்கழகத்தில் ஆராய்ச்சிப் படிப்பை மேற்கொண்டார். அப்போது இங்கிலாந்தில் லேபர் கட்சியில் அதிருப்தி அடைந்தவர்களினால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட சோஸல் ஜனநாயகக் கட்சியின் சார்பில் ஸ்கொட்லாந்து நாட்டிலுள்ள ஒரு தொகுதியில் போட்டியிடத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். 1983ம் ஆண்டு நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் வெற்றியீட்டி 23 வயதில் இங்கிலாந்துப் பாராளுமன்றத்தின் இளைய உறுப்பினர் எனும் பெயர் பெற்றார். 1983ம் ஆண்டு தொடக்கம் சமீபத்தில் நடந்து முடிந்த 2015 தேர்தல் வரை அனைத்துத் தேர்தல்களிலும் வெற்றி பெற்ற இவரின் முதல் தோல்வி நடந்து முடிந்த இந்தப் பொதுத் தேர்தலிலேயாகும்.
மிகவும் தீவிரமான இடதுசாரிக் கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்த இவர் மிகவும் திறமையான ஒரு இளம் அரசியல்வாதியாகக் கணிக்கப்பட்டார். சோஸல் ஜனநாயகக் கட்சி தன்னை லிபரல் கட்சியுடன் இணைத்துக் கொள்ளும் முடிவை முன்மொழிந்த ஐந்து பேரில் இவரும் ஒருவராவார். அதைத் தொடர்ந்து உருவான லிபரல் டெமகிரட்ஸ் கட்சியின் மிக முக்கியமான ஒரு உறுப்பினராகத் திகழ்ந்தார். அக்கட்சியின் தலைவர் படி ஆஷ்டவுண் (Paddy Ashdown) தனது தலைவர் பதவியை இராஜினாமா செய்த போது இவரே அக்கட்சியின் தலைவராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். 1999 ம் ஆண்டிலிருந்து 2006ம் ஆண்டு வரை லிபரல் டெமகிரட்ஸ் கட்சியின் தலைவராக இவர் பதவி வகித்த காலத்திலேதான் முதன் முறையாக லிபரல் கட்சியின் வெற்றிக்குப் பின்னால் லிபரல் கட்சி உள்ளடங்கிய லிபரல் டெமாக்கிரட்ஸ் கட்சி 52 இடங்களில் வெற்றியீட்டி சாதனை செய்தது எனலாம்.
இவரது தலைமையின் கீழ் இவரது கட்சி ஈராக் யுத்தத்திற்கு தமது முழுமையான எதிர்ப்பைத் தெரிவித்தது. இவரது மறைவு குறித்து அனைத்து கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் தமது கட்சி பேதங்களை மறந்து இவரின் மீதான தமது மதிப்பை வெளிப்படுத்தினர்.
நேற்று (ஜூன் 3, 2015) தேர்தலுக்குப் பின்னர் பாராளுமன்றத்தில் நடைபெற்ற முதலாவது பிரதமர் கேள்வி பதில் நிகழ்ச்சியில் இவருக்கான இரங்கல் தெரிவிக்கும் நிகழ்வு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. பாராளுமன்றத்தில் பார்வையாளர்களுடன் இவரது இரண்டே வயது நிரம்பிய மகன் டொனால்ட் டும் அவரது மனைவியும் அமர்ந்திருந்தார்கள்.
பொதுவாக இங்கிலாந்துப் பாராளுமன்றத்தில் உறுப்பினர்கள் பேசும்போது அவர்கள் பாராளுமன்றத்தில் பார்வையாளர்கள் இருக்கும் இடத்தை நோக்கிப் பேச அனுமதிக்கப் பட மாட்டார்கள். இது அவர்கள் பாராளுமன்றத்தை ஒரு பிரச்சார மேடையாக்கிக் கொள்ளக் கூடாது என்பதற்காகவே. ஆனால் நேற்றோ சபாநாயகர் இதற்கு விதி விலக்களித்து உறுப்பினர்கள் தமது இரங்கற் செய்தியை அவரது மகன் அமர்ந்திருந்த இடத்தை நோக்கிச் செலுத்த அனுமதியளித்திருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.
எதற்காக இவர் மீது இத்தனை அபிமானம்?
பொதுவாக அரசியல்வாதிகள் என்றாலே கொஞ்சம் சந்தேகத்துடன் நோக்கும் மக்கள் இவர் மீது கொண்டிருந்த அபிமானமே இதற்குக் காரணமாகும். நாட்டின் பெரும்பான்மையினர் அன்றைய பிரதமர் டோனி பிளேயரின் விளக்கத்திற்கு ஆதரவளித்து ஈராக் மீதான யுத்தத்தை ஆதரித்தனர். எதிர்க் கட்சிகளும் அதனை ஆதரித்தன. ஆனால் தனியொரு மனிதனாக நட்டிலுள்ள பெரும்பான்மையினருக்கெதிராக தான் கருதப்பட்டாலும் பரவாயில்லை என்று ஈராக் மீது போர் தொடுக்கக்கூடாது எனவும், அதனால் ஏற்படும் விளைவுகள் பாரதூரமாக இருக்கும் என்றும், ஐநா சபை மூலம் நாடுகள் ஒன்றாக எடுக்கும் நடவடிக்கையே வெற்றியளிக்கும் என்று குரல் கொடுத்து இதற்கான வாக்களிப்பில் தனது கட்சியினரை வாக்களிக்காது வழி நடத்தியவர் இத்தலைவர்.
அது தவிர 2010ம் ஆண்டு கன்சர்வேடிவ் கட்சியுடன் லிபரல் டெமகிரட்ஸ் கட்சி கூட்டணி அமைக்கும் போது தமது கட்சிக்கெதிராக குரல் கொடுத்து அதனால் தமது கட்சி அடையப்போகும் பாரதூரமான விளைவுகளை எடுத்துக்கூறியவர் இவர். இவர் தலைவராக இருந்த நேரத்தில் இவர் மதுவுக்கு அடிமையாக இருந்து அதற்கான சிகிச்சையில் ஈடுப்பட்டதை தொலைக்காட்சி ஒன்று வெளிப்படுத்த எண்ணியபோது, தானாகவே தனது பலவீனத்தை மக்கள் மத்தியில் எடுத்துக்கூறி தனது தலைமைப் பதவியை இராஜினாமச் செய்த துணிச்சல் மிக்கவர் இவராவார்.
இத்தகைய இவரது தனிப்பட்ட குணங்களினாலேயே இவருக்கு மக்கள் மத்தியிலும் மற்றைய அரசியல்வாதிகள் மத்தியிலும் நல்ல செல்வாக்கு இருந்தது. இத்தகைய ஒரு பண்பட்ட அரசியல்வாதி தனது 55வது வயதில் இவ்வுலகை விட்டு மறைந்தது இங்கிலாந்து ஜனநாயக அரசியலின் இழப்பு என்றே சொல்ல வேண்டும்.
“மக்கள் குரலே மகேசன் குரல் ” இதை மதிப்பவர்களின் தொகை குறைந்து கொண்டே போகிறதோ ?
மீண்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்
http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan
— கவிஞர் காவிரிமைந்தன்.
பொன் அந்தி மாலைப் பொழுது …
புலவர் புலமைப்பித்தனின் தமிழுக்கென்று தனியோர் சிறப்பு உண்டு. இளமை துள்ளி விளையாடும். இன்பம் வந்து அலை மோதும். கவிதை சொல்லும் அழகில் நாம் காணாமல் போவதுண்டு …
காதல் சொல்ல வந்தால் கன்னித்தமிழும் அங்கே மணக்கும்!!
இதய வீணை திரைப்படத்திற்காக சங்கர் கணேஷ் இசையமைப்பில், டி. எம். சௌந்தரராஜன் பி. சுசீலா குரல்களில் வரும் குற்றால அருவி இதோ …
காஷ்மீரின் எழில் கொஞ்சும் பகுதிகளில் இடம்பெறும் பாடல் என்பதால் அழகைப் பருகி அள்ளி மகிழ நம்மையும் அழைக்கிறார் புலவர் …
இதமான இசையால் இளங்காற்று வீசுவதுபோல் வரும் இசையும் நம்மை மயக்க, இன்பத் தேரில் உலா வரும் இருவர் எம்.ஜி.ஆர். மஞ்சுளா … திரையில் …
பாடல் கேட்கும்போது … அந்த நந்தவனத்திற்கு நாமும் கடத்தப்படுகிறோம். பொன் அந்தி மாலைப் பொழுது ….
பொன் அந்தி மாலைப்பொழுது
பொங்கட்டும் இன்ப நினவு
அன்னத்தின் தோகை என்ற மேனியோ
அள்ளிக்கொள் என்று சொல்லும் பார்வையோ
கொஞ்சிச் சிரித்தாய் என் நெஞ்சைப் பறித்தாய்
(பொன்)
மலைமகள் மலருடை அணிந்தாள்
வெள்ளிப்பனி விழ முழுவதும் நனைந்தாள்
வருகென அவள் நம்மை அழைத்தாள்
தன்மடிதனில் துயிலிடம் கொடுத்தாள்
இதயத்து வீணையில் எழுகின்ற பாடலில்
இசை நம்மை மயக்கட்டுமே
உதயத்துக் காலையில் விழித்திடும் வேளையில்
மலர்களும் விழிக்கட்டுமே
(பொன்)
கட்டுக்கூந்தல் தொட்டுத் தாவி
என்னைத் தேடி ஆடிவர
கன்னித்தேனை உண்ணும் பார்வை
வண்ணம் நூறு பாடி வர
மெல்ல மெல்ல மலரட்டும் கவிதை
சொல்லிச் சொல்லி மயங்கட்டும் இளமை
என்னேரமும் உன்னோடு நான்
ஒன்றாகி வாழும் உறவல்லவோ
(பொன்)
ஆடை மூடும் ஜாதிப்பூவில்ஆசை உண்டாக
ஆசை கொண்டு பார்க்கும் கண்ணில்போதை உண்டாக
கண்ணோடு கண் பண் பாடுமோ
பெண் மேனிதான் என்னாகுமோ
அணைத்திடும் கரங்களில் வளைந்து நின்றாடும்
ஆனந்த அருவியில் சுகம் பல தேடும்
(பொன்)
காணொளி: https://youtu.be/RDn6uKUsaro
நிர்மலா ராகவன்
பெரியநாயகி கொடுத்திருந்த தந்தி வெள்ளிக்கிழமை மத்தியானம் மூன்று மணிக்குத்தான் கிடைத்தது.
`அப்பாவின் நிலை கவலைக்கிடமாக இருக்கிறது!’
எதுவும் செய்ய இயலாதவளாக அந்த எழுத்துகளை வெறித்துப் பார்த்தாள் தேவானை. நினைத்தவுடன் புறப்பட்டுப் போக, இந்தியா என்ன, கூப்பிடு தூரத்திலா இருக்கிறது!
அத்துடன், காலாவதியாகி இருந்த அவளுடைய மலேசிய கடப்பிதழை அப்படியெல்லாம் அவசரமாக புதுப்பிக்க இயலாது. அது கையில் கிடைப்பதற்குள், அப்பா இந்த உலகத்தைவிட்டே போனாலும் போய்விடுவார்.
அந்த நினைப்பில் வருத்தமில்லை. விரக்திதான். அம்மா இருக்கும்போதே வந்த யோசனைதானே!
`என்னை எதுக்கும்மா இவ்வளவு தூரத்திலே கட்டிக் குடுத்தீங்க?’ என்று தேவானை சிணுங்கியபோது, `நல்லாக் கேளு! அப்பவே நான் ஒங்கப்பாகிட்டே தலைபாடா அடிச்சுக்கிட்டேன். பக்கத்து வீட்டுப் பையன்! தெரிஞ்சவன், நல்லவன்! அதுக்காக கண்காணாம மகளை அனுப்பணுமான்னு எவ்வளவு கெஞ்சினேன்! ஹூம்! நான் சொல்றதை எப்போ கேட்டிருக்காங்க, இப்போ கேக்க!’ என்று பெருமூச்சு விட்டபடி தொடர்ந்தாள், ஆற்றாமையுடன். `வரதட்சணை எதுவும் வேண்டாம், மாமான்னு மாப்பிள்ளை சொல்லவும், ஒரே வாரத்திலே ஒன் கல்யாணத்தை நிச்சயம் பண்ணிட்டாங்க!’
அப்பாவுக்குத் தன்னைவிட பணம்தானே பெரிதாகப் போய்விட்டது என்ற வருத்தம் அப்போது எழுந்தது. ஆனால், பெற்றவளின் எண்ணப்போக்கு வேறுமாதிரி இருந்தது.
`இப்போ யோசிச்சா, அதுவும் நல்லதுதான்னு படுது. ரெண்டு காரும், பங்களாவுமா ராணி மாதிரியில்லே இருக்கே, நீ!’
தேவானை மௌனமாக இருந்தாள்.
கணவர் நல்லவர்தான். ஆனால், உலகத்தில் எல்லாரும் தன்னைப் போலவே இருப்பார்கள் என்று எண்ணி ஏமாந்தவர். வியாபாரத்தில் ஏற்பட்ட நஷ்டத்தை சரிகட்ட, பங்களாவையும், பவுன் ஐம்பது வெள்ளியாக இருந்த காலத்தில் அவள் வாங்கி வைத்திருந்த நகைகள் பலவற்றையும் விற்க வேண்டியிருந்தது. அம்மாவிடம் இதையெல்லாம் சொல்லி, வீணாக அவளையும் கவலைக்கு உள்ளாக்குவானேன்!
`அடிக்கடி வரக்கூட முடியாது! ஆயிரக்கணக்கிலே இல்லே, பிளேனுக்கு அழணும்!’ என்று முணுமுணுக்கத்தான் அவளால் முடிந்தது.
`நாங்க இருக்கிறவரைக்கும்தானே வரப்போறே! போனப்புறம் வந்து என்ன ஆகப்போகுது!’
அதுதான் அம்மாவைக் கடைசியாகப் பார்த்தது.
அப்பாவை எப்போது இறுதியாகப் பார்த்தோம் என்று யோசித்தாள். மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர்.
அதற்கு முன்னால் ஒருமுறை போனபோது, `ஒங்களுக்கு என்ன வாங்கிட்டு வர்றதுன்னு தெரியலேப்பா. பெரியநாயகிக்கு ஜப்பான் நைலக்ஸ் புடவை, அம்மாவுக்கு பாதாம் பருப்பு, கோக்கோ…,’ என்று அவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே அப்பா குறுக்கிட்டார். ‘கோக்கோ விளையற ஊரா? அப்போ சாக்லேட் மலிவாக் கிடைக்குமே!’
`நீங்க சாப்பிடுவீங்களாப்பா?’ ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள் மகள்.
அப்பா ரொம்ப ஆசாரம். மணிக்கணக்காக பூசையறையில் உட்கார்ந்து கந்த புராணம் படிப்பார்.
அப்பா அலட்சியமாகப் பதிலளித்தார். `கையாலேயா பண்ணறான்! எல்லாமே மெஷின்தானே!’
அடுத்த முறை, ஞாபகமாக, விமான தளத்தில் ஒன்றரையடி நீள சாக்லேட்டை வாங்கினாள். பாலுடன், பாதாம், முந்திரி எல்லாம் போட்டது. அதைக் கையில் வாங்கிக்கொண்ட அப்பாவின் முகம் பிரகாசிப்பதை மனக்கண்ணால் கண்டு ஆனந்தப்பட்டாள்.
அவளை வரவேற்க வந்திருந்தாள் பெரியநாயகி.
`என்னடி, இவ்வளவு குண்டாப் போயிட்டே?’ என்று சிரித்த அக்காளிடம், `ஷூகர்!’ என்று, தனக்கு இனிப்பு வியாதி வந்திருக்கும் பெருமையைப் பறைசாற்றிக் கொண்டாள்.
`அப்பா முந்தி மாதிரி இல்லேக்கா. அம்மா போனதிலேருந்து, ஓயாம கத்திக்கிட்டு இருக்காரு!’ என்றாள் ரகசியக் குரலில் — பெங்களூரில் இவள் பேசுவது கோயம்புத்தூரில் இருந்தவருக்குக் கேட்டு விடுமோ என்று அஞ்சுவதுபோல்.
தேவானையால் நம்ப முடியவில்லை. சாத்வீகமான அந்த அப்பாவா!
`ஏன்?’ என்று கேட்டுவைத்தாள்.
`வயசான காலத்திலே ஒண்டியாத் திண்டாடறாரு. சாவுப் பயம் வேற!’ என்று நொடித்தவள், `நீ மொதல்ல அங்க போகாதே. எங்கூடவே தங்கிக்க. திரும்பிப் போக ஒரு வாரம் இருக்கறப்போ அங்க போனாப் போதும். அப்பாவைத் தாங்கிக்க ஒன்னால முடியாது!’ என்றாள் தங்கை, தேவானை பேசவே இடங்கொடுக்காது.
வீட்டுக்குப் போனதும், `எனக்குத் தெரியும். நீ எங்களுக்காக அள்ளிக்கிட்டு வந்திருப்பே!’ என்றபடி, உரிமையுடன் அக்காளின் பெட்டியைத் திறந்தாள் பெரியநாயகி.
மேலாக வைக்கப்பட்டிருந்த ஊதா நிறக் காகிதத்தில் சுற்றப்பட்டிருந்த பொருள் கண்ணில் பட, `ஹை! சாக்லேட்!’ என்று தாவி எடுத்தாள்.
`அது அப்பாவுக்கு!’ என்று தேவானை தர்மசங்கடத்துடன் மறுத்தபோது, பெரியநாயகியின் முகம் இறுகியது.
அப்போது எழுந்த அவமானத்தை ஒரு சிறு சிரிப்புடன் சமாளித்துக் கொண்டு, `வெளியிலே வாங்கினது எதையும் அப்பா சாப்பிட மாட்டாரே! மறந்துட்டியா?’ என்று கேட்டாள்.
`போன தடவை அப்பாதான் கேட்டார். மெஷின்ல பண்ணினது பரவாயில்லேன்னு சொன்னார்..!’
தங்கை முகத்தைச் சுளித்தாள். சாகப்போகிற வயசிலே சாக்லேட் ஒரு கேடா!
`நீயோ இனிப்பு சாப்பிட முடியாது. அது அப்பாவுக்கு!’ தேவானையின் மறுப்பை அலட்சியம் செய்தாள். `வெளியில் வெச்சா உருகிப் போயிடும்!’
மனதுக்குள், `வெளிநாட்டில் சீரும் சிறப்புமாக இருக்கிற உனக்கு, தங்கைக்கும் ஒன்றோ, இரண்டோ வாங்கி வர வேண்டும் என்று ஏன் தோன்றவில்லை? சரியான கருமி!’ என்று வைதாள்.
சாயங்காலம், கல்லூரி முடிந்து வந்த மகனிடம், `பெரியம்மா ஒனக்கு என்ன வாங்கிட்டு வந்திருக்காங்கன்னு பாரு!’ என்று ஒரு பெரிய விள்ளலைக் கொடுத்தாள்.
அவர்களுக்காக அக்காள் வாங்கி வந்திருந்த துணிமணிகள், கேமரா, ரேடியோ — இவையெல்லாம் இருக்க, அப்பாவுக்காக அவள் ஆசையாகக் கொண்டு வந்திருந்த ஒரே சாமானை அவள் வீட்டுக்கு வந்து விசாரித்தவர்களிடம் எல்லாம் காட்டி, `எவ்வளவு பெரிசு பாத்தீங்களா? ஏர்போர்ட்டிலே வாங்கினாளாம்!’ என்று பீற்றிக் கொண்டாள் பெரியநாயகி. அவர்களுக்கும் சிறிது கொடுக்க வேண்டியதாகப் போயிற்று.
அங்கிருந்து புறப்படும் நாள் வந்தபோது, ஏதோ விடுதலை கிடைத்ததுபோல் இருந்தது தேவானைக்கு. `சாக்லேட்?’ என்று நினைவுபடுத்தினாள்.
`இப்பவே எதுக்கு? புறப்படறப்போ எடுத்துக்கிட்டா போதும். உருகிடும்!’ என்று சால்ஜாப்பு சொன்னாள் தங்கை.
ஞாபகமாக, வாசலில் டாக்ஸி வந்து நின்றதும், மீண்டும் கேட்டாள் தேவானை.
உதட்டைச் சுழித்தபடி, ஒரு குழந்தையின் உள்ளங்கை அகலத்திற்கு ஒரு துண்டை உடைத்து, ஒரு பிளாஸ்டிக் பையில் போட்டுக் கொடுத்தாள் பெரியநாயகி. மீதிப் பங்கு, மீண்டும் ஐஸ் பெட்டிக்குள் சரணடைந்தது.
அப்போது எழுந்த அதிர்ச்சியை, வருத்தத்தை, கீழுதட்டைக் கடித்தபடி அடக்கிக் கொண்டாள் தேவானை.
செல்லப் பெண்ணைக் கண்டு மலர்ந்த முதியவரின் முகம் அவள் அளித்ததை ருசித்ததும், இன்னும் விரிந்தது.
`ரொம்ப நல்லா இருக்கேம்மா! இன்னும் கொஞ்சம் வாங்கிட்டு வந்திருக்கக் கூடாது?’ என்று அவர் உரிமையாகக் கேட்டபோது, தேவானைக்கு அழுகை வந்தது.
அடுத்த முறை நேராக அப்பாவைப் பார்க்க வரவேண்டும். நிறைய சாக்லேட் வாங்கிக்கொண்டு வந்து, அவர் பூரிப்பதைப் பார்த்துத் தானும் மகிழ வேண்டும் என்று நிச்சயித்துக் கொண்டாள்.
ஆனால், அதற்கான வேளை வரவேயில்லை.
மறுநாளே இன்னொரு தந்தி வந்தபோது, அதைப் பிரிக்காமலே அழ ஆரம்பித்தாள்.
அப்பா.. நான்கு வயதுவரை அவளைத் தோளில் போட்டு `ஆட்டுக்குட்டி’ தூக்கிய அப்பா. அதற்குப்பின், முதுகில் உப்பு மூட்டை. ராத்திரி தூங்குகையில், கெட்ட கனவு கண்டு பயந்த போதெல்லாம் சமாதானப்படுத்தி, தன் பக்கத்தில் படுக்க வைத்துக்கொண்ட அப்பா.
அவள் பெரியவளானதும், எப்போதும்போல் அப்பா கன்னத்தைத் தொட்டுக் கொஞ்சியபோது, அவள் வெட்கப்பட, `அப்பாதானேம்மா!’ என்று சிறு வருத்தத்துடன் சொன்னவர்.
பள்ளி நாட்களில், படிப்பிலும் பேச்சுப் போட்டியிலும் அவள் பெற்ற ஒவ்வொரு வெற்றியையும் கோயிலில் விசேட ஆராதனைக்கு ஏற்பாடு செய்து கொண்டாடியவர்.
அதிகம் யோசியாது அவளுடைய திருமணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்துவிட்டு, அதற்கு முதல்நாள் அவளிடம் தனிமையில், `நான் ராத்திரியெல்லாம் அழுதுக்கிட்டே இருந்தேன். இனிமே ஒன்னை எப்போ பார்ப்பேனோ!’ என்று குழந்தைபோல் ஏங்கியவர்.
தான் முதன்முறை கருவுற்றபோது, `தேவானை ஒரு நல்ல மகளாகவும், சிறந்த மாணவியாகவும் இருந்தாள். அவள் நல்ல தாயாகவும் இருப்பாள் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமே கிடையாது!’ என்று கணவருக்கு, முதன்முறையாக, கடிதம் எழுதி இருந்த அப்பா.
அந்த அப்பாவின் ஆசை கடைசியில் நிறைவேறாமலே போய்விட்டது.
`நாளைக்கு ஒன் பிள்ளைங்க ஒனக்கு எதுவும் செய்ய மாட்டாங்கடி. அவங்க பிள்ளைங்களுக்குத்தான் செய்வாங்க. அப்போ நீ வேதனைப் படறதையும் பாக்கத்தானே போறேன்!’ என்று உரக்கவே அரற்றினாள் தேவானை.
ஓரிரு வாரங்கள் கடந்ததும், தங்கையிடமிருந்து நீண்ட கடிதம் ஒன்று வந்தது. `அப்பாவின் காரியங்கள் நல்லபடியாக நடந்தன. இருபதாயிரம் செலவழித்தேன்!’ என்று பெருமையாக எழுதியிருந்தாள்.
வெறி கொண்டவளாக, கடிதத்தைக் கிழித்துப் போட்டாள் தேவானை.
(தமிழ் நேசன், 2011, வலைத்தமிழ், சிறுகதைகள்.காம்)
”வைதீக கோலமும், வேதாந்த ஜாலமும்,
ஐதீகங் கள்இம்மைக்(கு) ஐயமில்லை: -பொய்தேகம்
மண்ணுள் புகும்முன் மணிவண்ணன் மையிருளை,
கண்ணுள் மறு’மை’யாய் கொள்”….கிரேசி மோகன்….
அடியேன் அகத்திற்கு வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் இன்று விஜயம் செய்தார்….வேளுக்குடியாரை வரவேற்று வெண்பா எழுதி அவர் ஸெல்லுக்கு மெசேஜாய் அனுப்பினேன்….வெண்பா இதோ…
”தோலுக்(கு) அடிமையாய் , தோற்றம் சதமென்று,
வாலைப் பிடித்திழுத்தேன் வன்புலியை(புலனை): -வேளுக்,
குடியாரே வந்தென் குடிபுகுந்(து)அம் மாலுக்(கு),
அடியாராய் மாற்ற அருள்”….கிரேசி மோகன்….
”இல்லா ததைத்துரத்தி செல்லா ததைச்சேர்த்து
பொல்லா தவனென்ற பேர்வாங்கி -நில்லாது
விட்டிலென மாயா வெளிச்சத்தில் வீழாது
விட்டலிருள் வண்ணன்தாள் வீழ்”….கிரேசி மோகன்….