Author: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வையம் போற்றும் வரகவி!

“அரிது அரிது மானிடராய்ப் பிறத்தல் அரிது; மானிடராய்ப் பிறந்த காலையின் ஞானமும் கல்வியும் நயத்தல் அரிது” என்றார் தமிழ்மூதாட்டி அவ்வை. ஞானமும் கல்வியும் வாய்த்த மானிடனே சிறந்த படைப்பாளனாய்ப் பரிணமிக்கின்றான். சிறுமை கண்டு பொங்குகின்றான்; கண்மூடிப் பழக்கமெல்லாம மண்மூடிப் போக வேட்கை கொள்கின்றான். தன் வேட்கையை வெளிப்படுத்த அவன் தேர்ந்தெடுக்கும் சாதனமே மொழி.

மொழியின் வடிவங்கள் பல. அவற்றில் முதன்முதலில் மனிதன் பயன்படுத்தியது பாடல் எனப்படும் கவிதை வடிவமே. ஏனெனில் சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைத்தலைக் கவிதையில்தான் செம்மையாய்ச் செய்யவியலும். கபிலரும் பரணரும் நக்கீரரும் கம்பரும் சேக்கிழாரும் நம் உள்ளத்தைப் பிணித்தது தீஞ்சுவைக் கவிதைகளாலேயே.

நம் செந்தமிழ்ப் புலவர்களைப்போல் மேற்குலகப் பாவலர்களிலும் தம் கவிஆளுமையால் உலகைக் கட்டியோர் பலராவர். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவர்தான் பெருங் கவிஞர் ஜான் மில்டன். ஷேக்ஸ்பியருக்கு அடுத்த இடத்தில் இன்றளவும் வைத்துப் போற்றப்படுபவர் இப்புலவர் பெருமானே. பெருங்காப்பியங்கள், குறுங்காப்பியங்கள், உரைநடை நூல்கள், கடிதங்கள், நாடகங்கள், இரங்கற்பாக்கள் என மொழியின் அனைத்து வடிவங்களையும் தம் ஏட்டில் வடிப்பதில் இணையற்ற வல்லவராய்த் திகழ்ந்தார் இக் கவிஞர்.

1608-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் திங்கள் 9-ஆம் நாள் இங்கிலாந்திலுள்ள இலண்டன் மாநகரில் ஜான் மில்டன் மூத்தவருக்கும் (senior), சாரா ஜெஃப்ரி அம்மையாருக்கும் மகனாய்த் தோன்றினார் ஜான் மில்டன் (ஆம், தந்தையின் பெயரே இவர் பெயரும்). புதுமைச் சிந்தனைகள் கொண்டவராய் விளங்கிய மில்டனின் தந்தை, கத்தோலிக்கக் கிறித்தவத்தைச் சார்ந்திருந்த தம் தந்தையிடமிருந்து (மில்டனின் பாட்டனாரிடமிருந்து) இளைஞராயிருக்கும்போதே பிரிந்துவந்து புரோட்டாஸ்டாண்டு கிறித்தவத்தைப் பின்பற்றத்தொடங்கினார் (He belonged to extreme Protestantism or Puritanism). பத்திரம் எழுதுபவராய்ப் பணியாற்றிய அவர் பாப்புனைவதிலும் நூல்களைப் படிப்பதிலும் அளவற்ற ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். ’சான்றோனாக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே’ எனும் பொன்முடியாரின் பொன்மொழிக்கேற்ப மகன் மில்டனைச் சிறந்த புலவனாய்க் காணவேண்டும் எனும் வேணவா கொண்டிருந்தார் அத்தந்தை. ஆயினும், தன்மகன் கவிச்சிங்கமாய்த் திகழ்ந்து உலக மாகவிகளின் வரிசையில் இடம்பிடிக்கப்போகின்றான் என்பது அப்போது அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

கல்விமீது காதல்கொண்ட மில்டன் எப்போதும் புத்தகங்கள் படிப்பதையே தன் பொழுதுபோக்காய்க் கொண்டவராம். கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த கிறித்து கல்லூரியில் (Christ’s College) தன் இளங்கலை மற்றும் முதுகலைப் பட்டங்களைப் பெற்றார் மில்டன். கல்லூரிக் காலத்திலேயே கவிதைகள் எழுதும் பழக்கம் அவரிடம் அரும்பத் தொடங்கிவிட்டது. கிறித்து பிறந்தநாள் காலைக்கொண்டாட்டம் (Ode on the morning of Christ’s Nativity) எனும் கும்மிப்பாட்டு தன் கல்லூரி நாட்களில் அவர் எழுதியதாகும்.

’லிசிடஸ்’ (Lycidas) எனும் இரங்கற்பா (Elegy) மறைந்த தன்னுடைய நண்பர் எட்வர்டு கிங் (Edward King, a college mate of Milton’s in Cambridge) என்பவரின் நினைவாய் மில்டன் எழுதியது. இவ்விரங்கற்பா ஆங்கில இலக்கிய இரங்கற்பாக்களிலேயே தலைசிறந்த ஒன்றாய்க் கருதப்படுகின்றது. முல்லை நிலத்தை வனப்புடன் வருணிக்கும் அர்கேடிஸ் (Arcades)  எனும் கவிதையொன்றையும் எழிலுறத் தீட்டியுள்ளார் மில்டன்.

சமய நம்பிக்கைகளில் சீர்திருத்தம் வேண்டும் என விரும்பிய மில்டன், தன் தந்தையைப் போலவே புரோட்டாஸ்டண்ட் கிறித்தவத்தைப் பின்பற்றினார். சமய நூல்களின்பால் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த பற்றின் காரணமாய், விவிலிய நூலின் அருட்பகுதிகள் சிலவற்றை மிக அழகான கவிதைகளாய் வடித்திருக்கின்றார் அவர்.

ஆங்கிலக் கவிஞர்களிலேயே அதிகம் கற்றவராய்க் கூறப்படும் மில்டன் (Man of letters), ஆங்கிலம் மட்டுமல்லாது, கிரேக்கம், இலத்தீன், இத்தாலியம், எபிரேயம், பிரெஞ்சு, இசுபானியம் எனப் பலமொழிகளில் நல்ல தேர்ச்சியும் திறனும் பெற்றிருந்தார். இலத்தீனைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களோடு (நூல்களின் வாயிலாய்ச்) சொற்போர் புரியும் அளவிற்கு அதில் புலமை வல்லாராய் வாழ்ந்திருக்கின்றார் மில்டன்.

தன் அறிவை விரிவுசெய்ய விரும்பிய அப்புலவர் பெருந்தகை, 1630-களின் பிற்பகுதியில், ஐரோப்பாவில் கலை அறிவியல் ஆகியவற்றின் தாயகமாக விளங்கிய கிரேக்கம், இத்தாலி போன்ற நாடுகளுக்குச் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டார். அப்போதுதான் புகழ்பெற்ற வானியல் அறிஞரான கலிலியோவை அவர் சந்தித்தார். ஆயினும், தன் சுற்றுப்பயணத்தை மேலும் நீட்டிக்க முடியாதபடி, இங்கிலாந்தில் புரட்சி தோன்றுவதற்கான அறிகுறிகள் தென்படுவதை நாளிதழ்கள் வாயிலாய் அறிந்த மில்டன், உடனடியாய் இங்கிலாந்திற்குப் புறப்பட்டார்.

இதுகுறித்துக் குறிப்பிட்ட மில்டன், “என் சகமக்கள் உரிமைக்காகப் போராடிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் என் அறிவை வளர்த்துக்கொள்வதற்காக மகிழ்ச்சியோடு ஊர்சுற்றிக்கொண்டிருப்பது இழிவான செயல் என்று எனக்குத் தோன்றியதால் உடனடியாகத் தாய்நாட்டிற்குத் திரும்பினேன்.” என்கிறார்.

1640-இல் இங்கிலாந்தில் புரட்சி வெடித்தபோது மில்டனின் வயது 32. அவ்வேளையில், புரட்சியின் காரணமாக இங்கிலாந்தில் (முதலாம் சார்லஸ்) மன்னனின் ஆட்சி முடிவுற்று, நாடாளுமன்றத்தினரின் குடியாட்சி கால்கொள்ளத் தொடங்கிற்று. குடியாட்சியின் ஆதரவாளரான மில்டன், அதற்குச் சார்பாய்ப் பல கட்டுரைகளை எழுதி வெளியிட்டார். அவருடைய நண்பரும், மன்னனுக்கு எதிரான உள்நாட்டுப் போரில் வெற்றிவாகை சூடியவருமான ஆலிவர் கிராம்வெல் (Oliver Cromwell) அப்போது ஆட்சிப்பொறுப்பில் அமர்ந்தார். அவருக்குத் துணையாக மில்டனும் முழுநேர அரசியல் பணிகளில் தம்மை அர்ப்பணித்துக்கொண்டார். 1649-இல் அயல்மொழித்துறை செயலாளர் பொறுப்பு மில்டனுக்கு வழங்கப்பட்டது. வெளியுறவுகளைப் பேணுதற்கான கடிதப் போக்குவரத்தைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்புமிக்க அப்பணியில், மில்டன் தன் பன்மொழிப் புலமையை நன்கு புலப்படுத்தினார்.

ஆனால், இப்பணியில் இருக்கும்போதே அவருடைய கண்கள் அவருக்குத் தொல்லைதரத் தொடங்கின. சிறிது சிறிதாக கண்பார்வை மங்கத் தொடங்கியது. மில்டனின் கண்களைப் பரிசோதித்த மருத்துவர், தொடர்ந்து அவர் கண்களுக்கு அதிகவேலை கொடுத்துவருவாராயின், கண்பார்வை முற்றிலும் பறிபோகக்கூடும் என்று எச்சரித்திருந்தார். அதனைப் பொருட்படுத்தாத மில்டன், இரவு பகலாய்க் கண்களுக்குக்குக் கடுமையான வேலை கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தார். அதன் விளைவு, வருந்தத்தக்க வகையில் ஒருநாள் தன் கண்ணொளியை முற்றிலும் இழந்தார்.

கண்ணொளி இழந்தும் அகத்தின் கருத்தொளி அவருக்குக் குன்றவில்லை; வாசிப்பையே தன் சுவாசிப்பாய் எண்ணிய அவர், தம்மால் படிக்கவியலாமல் போனபோது, தம்முடைய புதல்வியரையும் உடனிருந்த உதவியாளரையும் நூல்களை வாசிக்கச் சொல்லிக் கேட்டு மகிழ்வாராம்.

கண்ணிழந்த பின்னர் அவர் எழுதியதுதான், அவருடைய படைப்புக்களின் உச்சமாய் (Masterpiece) மெச்சப்படும் ’துறக்க வீழ்ச்சி’ (Paradise Lost) எனும் கவிதைக் காவியம். விவிலியத்தில் கூறப்பட்டுள்ள மானுடனின் வீழ்ச்சிக் கதையே இக்காவியத்தின் கதையாகும். இறைவன் இயற்றிய துறக்கம் எனும் பொன்னுலகில் முதல்மனிதன் ஆதாமும், முதல்மாது ஏவாளும் வாழ்ந்ததும், அவர்கள் இறைவனின் பகைஞனாகிய சாத்தானின் உரைகேட்டுக் கருத்தழிந்து அறிவுமரத்தின் கனியை உண்டதும், அதன்விளைவாய் உலகில் தீவினை, நோய், முதுமை, மரணம் முதலியவை ஏற்பட்டதும் இதில் பேசப்படும் செய்திகளாகும். ”மனிதனின் முதற்பிறழ்வையும்…” (Of Mans first Disobedience…) என்று முதலடியிலேயே கதையின் கருப்பொருளைச் சொல்லித் தொடங்கும் ’துறக்க வீழ்ச்சி’, மில்டனின் செம்மாந்த கவியாற்றலுக்குக் கட்டியம் கூறுகின்றது.

ஆழ்ந்த அறிவோடும் கருத்துச் செறிவோடும் மில்டனால் படைக்கப்பட்ட இக்கவிதைக் காவியம், எதிர்பார்த்த வரவேற்பை அன்று இங்கிலாந்து மக்களிடம் பெறவில்லை. கரணியம், அஃது இறைவனின் எதிரியான சாத்தானிடம் மானுடம் வீழ்ந்துபட்ட வரலாற்றை விரிவாய்ப் பேசியதே. அதில், இறையினும் விஞ்சிய திறலுடையோனாய்ச் சாத்தானைப் படைத்துவிட்டார் மில்டன் என்றெண்ணிய (பழமைவாதிகளான) கத்தோலிக்கக் கிறித்தவர்கள், இக்காவியத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாது புறக்கணித்தனர்.

அம்மட்டோ? ’துறக்க வீழ்ச்சியை’ ஏனையோரிடம் சென்றுசேரவொட்டாமல் வீழ்த்திடமுனைந்த அம்மக்கள், அதனைத் அங்கியக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணம் செய்தனர் (தீயிட்டுக் கொளுத்தினர்). சாத்தான், இறைவனை வெல்வதுபோல் கதை அமைத்திருப்பதை வைத்து, ”மில்டன் ஓர் நாத்திகவாதி, இறைநம்பிக்கையற்றவர்” என்றெல்லாம் அவரைத் தூற்றினர். பின்னர், (தம் நண்பரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க) மில்டன், ’துறக்க மீட்சி’ (Paradise Regained) எனும் நூல் எழுதியவுடன் ”ஆகா! மனிதர் திருந்திவிட்டார்; நாத்திகத்திலிருந்து ஆத்திகத்திற்கு மாறிவிட்டார்!” என்று பேசத்தொடங்கியதும் இவர்களே!

உண்மையில், மில்டன் நாத்திகரும் அல்லர்; மூடநம்பிக்கைகளைப் பற்றியொழுகும் ஆத்திகரும் அல்லர். அவர் இறைவனை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் இறைவனுக்கும் மனிதர்க்குமிடையே இடைத்தரகராய் நின்று அநியாயங்கள் செய்துவந்த (திருச்சபை) குருமார்களைச் சாடினார். ’பராசக்தி’ (படத்தின்) வசனம்போல், அவர் பூசாரிகளைத் (தம் எழுத்துக்களால்) தாக்கினார்; பூசாரிகள் கூடாதென்பதற்காக அல்ல; பூசாரிகள் கயவர்களாகவும், காவலனுக்குக் (இங்கிலாந்து மன்னனுக்கு) கால்பிடிக்கும் ஏவலர்களாகவும் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக!

மில்டனின் படைப்புக்களில் இறுதியானதாய்க் கருதப்படுவது, ’மாமல்லன் சாம்சன்’ (Samson Agonistes  – A tragic closet drama) எனும் நாடக நூலாகும். இங்கிலாந்துப் புரட்சியும் மில்டனின் தனிவாழ்வும் கைகோத்துச்செல்லும் வகையில் இந்நூலின் கதையோட்டம் அமைந்திருக்கின்றது என்பது ஆய்வாளர்கள் கருத்து.

ஆங்கிலக் கவிதைகளில் அதிக அளவில் உவமைகளைப் பயன்படுத்தி வெற்றிகண்டவர் மில்டனே. ”எவ்வித முயற்சியுமின்றிக் கவிஞனின் உள்ளத்தில் தானாய் ஊற்றெடுப்பது கவிதை; வலிந்து வரவழைப்பது கட்டுரை” என்று மொழியின் இருவடிவங்களுக்கிடையேயுள்ள வேறுபாட்டை வரையறுக்கின்றார் அவர்.

தனிவாழ்க்கை, பொதுவாழ்க்கை இரண்டுமே போர்க்களங்களாய் அமைந்திருந்தன மில்டனுக்கு. அதற்காக அவர் வாழ்வை வெறுத்து ஓடினாரில்லை. இறவாத புகழுடைய புதுநூல்களைப் பூவுலகிற்குப் படைத்தளிக்கத் தவறினாரில்லை. ஷேக்ஸ்பியரைத் தனக்கு ஆதர்சமாகக் கொண்டிருந்தார் மில்டன் என்பர். அதுபோல், மில்டனை வழிகாட்டியாய்க் கொண்டு சிறந்தோர் பலருளர். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க சிலர், இயற்கைக் கவிஞர் வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த் (William Wordsworth), வில்லியம் பிளேக் (William Blake), ஜான் கீட்ஸ் (john Keats) போன்றோர்.

இத்தருணத்தில், வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த், தெய்வமாகவி மில்டனை, ’மீண்டும் இங்கிலாந்தில் தோன்றுக!’ என்று வரவேற்று எழுதிய கவிதையொன்று நினைவுகூரத்தக்கது.

  London, 1802 – William Wordsworth 

  Milton! thou shouldst be living at this hour:
  England hath need of thee: she is a fen
  Of stagnant waters: altar, sword, and pen,
  Fireside, the heroic wealth of hall and bower,
  Have forfeited their ancient English dower
  Of inward happiness. We are selfish men;
  Oh! Raise us up, return to us again;
  And give us manners, virtue, freedom, power.
  Thy soul was like a Star, and dwelt apart:
  Thou hadst a voice whose sound was like the sea:
  Pure as the naked heavens, majestic, free,
  So didst thou travel on life’s common way
  In cheerful godliness; and yet thy heart
  The lowliest duties on herself did lay.

தமிழில்…

மில்டன்! நீ இப்போது எம்மிடை இருந்திட விழைகின்றோம்
இங்கிலாந்துஅன்னை உன்னை அழைக்கின்றாள்; தேங்கிய நீராய்
எம்வாழ்க்கை இங்கு கெட்டழிந்தது; சமய வழக்கம்,
இணையில் வீரம், கல்வி, இல்லறம் இவற்றொடு
மாண்புடை ஆங்கில மக்களின் நல்அமைதி
மறைந்திடச் சுயநலச் சுழலில் சிக்கினோம் யாமே
மீண்டு(ம்) வருவாய் எமக்குப் புத்துயிர் தருவாய்
வேண்டுகின்றோம் நல்லறமும் ஆண்மையும்
துருவமீனாய்த் தோன்றும் நின்வாழ்க்கை எமக்கு!
தூய வானெனப் பொறையும் பெருமையும் பெற்றாய்!
நீள்கடல் முழக்கமாய் முழங்கிடும் உந்தன் மொழிகள்
மனித வாழ்விடை மனிதனாய் வாழ்ந்த தேவன்நீ
திருவும் மேன்மையும் சிறப்புறக் கொண்டனை ஆயினும்
உருவில் எமக்கோ எளியனாய் வந்து தோன்றினை!

கவிஞர்கள் போற்றும் கவிஞராய், ஆங்கில இலக்கிய வரலாற்றின் மைல் கல்லாய்க் காலத்தை வென்று நிற்கின்றார் மில்டன். அன்று தீயில் கருகிய அவருடைய ’துறக்க வீழ்ச்சி’ இன்றோ பல்லக்கில் பவனிவருகின்றது அவனிபோற்ற. பார்போற்றும் பனுவல்கள் பலபடைத்த காப்பியக் கவிஞர் மில்டன் வையத்தில் என்றும் வரகவியாய் வாழ்வார்.

 ***  

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

http://www.poetryfoundation.org/poem/174797
https://en.wikipedia.org/wiki/John_Milton
http://www.britannica.com/biography/John-Milton
http://www.pratilipi.com/read?id=6490562639167488

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இருபுரட்சிகளுக்கு வித்திட்ட ஒருவர்!

சமூகம் என்ற மக்கள்தொகுதியின் சிந்தனையானது காலந்தோறும் சிறிதளவேனும் மாறிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றது. ’பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும்’ காலவோட்டத்தில் இயல்பானதே. ஆனால் இம்மாற்றங்கள் நல்லனவாகவும், மக்களுக்கு நன்மை பயப்பனவாகவும் இருப்பின் வரவேற்கத்தக்கவையே. இவை மெல்லவும் நிகழலாம்; புரட்சியெனும் மக்களெழுச்சி மூலம் ஒல்லையாகவும் நடந்தேறலாம்.

சமூக மறுமலர்ச்சிக்குக் காரணமாயிருக்கும் இத்தகைய புரட்சிகள் பூக்கவேண்டுமாயின் அதற்கான உந்துவிசையாக யாரேனும் அல்லது எவையேனும் இருத்தல் அவசியம். அவ்வகையில் தம் எழுத்துக்கள் மூலம் ஒரு புரட்சிக்கு…இல்லையில்லை இருபுரட்சிகளுக்கு வித்திட்டார் ஓர் சிந்தனையாளர். அவர்தான் சுவிட்சர்லாந்திலுள்ள ஜெனிவாவில் (Geneva) பிறந்து பின்னர் பிரான்சில் வாழ்ந்து மறைந்த ழான் ழக்கே ரூசோ (Jean Jacques Rousseau).

1712-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 28-ஆம் நாள் பிறந்த ரூசோ, பிறந்த பத்தாம் நாளே தாயைப் பறிகொடுத்தார். கதவை மூடிய இறைவன் சன்னலைத் திறப்பான் என்ற மக்கள் நம்பிக்கைக்கேற்ப, தாயில்லாப் பிள்ளையாய் ஆனபோதிலும் தன் அருமை அத்தையால் (தந்தை ஐசக் ரூசோவின் சகோதரி) பரிவோடும் பாசத்தோடும் வளர்க்கப்பட்டார் ரூசோ. இளம்வயதில் அத்தையின் பராமரிப்பில் வளர்ந்ததாலோ என்னவோ மிகவும் மென்மையான உள்ளமும் பிறரின் துன்பங்கண்டு துவளும் குணமும் ரூசோவிடம் இயல்பாகவே அமைந்துவிட்டன.

பள்ளிக்கு ஒழுங்காகச் சென்று கல்வி கற்றதில்லை ரூசோ; ஆனாலும் எப்படியோ தன் 7 வயதிற்குள்ளாகவே பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதவும் படிக்கவும் கற்றுக்கொண்டிருந்தார் அவர். (ரூசோவின் மூதாதையர் பிரான்சிலிருந்து ஜெனிவாவுக்குச் சென்று குடியேறியவர்கள்). பிள்ளைப் பருவத்திலேயே உலக இலக்கியங்கள், இதிகாசங்கள் முதலியவற்றையெல்லாம் தன் தந்தையோடு சேர்ந்து படித்துமுடித்துவிட்டார் ரூசோ என்று கூறப்படுகின்றது. அவருடைய பத்தாவது வயதில் அவர்தந்தை ஐசக்குக்கும் சில அதிகாரிகளுக்கும் ஏற்பட்ட சண்டையில் அவரின் தந்தையார் ஜெனிவாவைவிட்டே வெளியேறவேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. ஆதலால், தன்மகன் ரூசோவை அவனுடைய அம்மான் (maternal uncle) பெர்னார்ட் (Bernard) என்பவரிடம் ஒப்படைத்துச் சென்றார் ரூசோவின் தந்தை.

அம்மான் மகனும், ரூசோவும் சிலகாலம் ஒரு பாதிரியாரிடம் அவர் இல்லத்தில் தங்கிக் கல்வி பயின்றுவந்தனர். அங்கு ஏற்பட்ட ஒரு சிறு பிரச்சனையால் கல்வியைத் தொடரமுடியாமல் மீண்டும் வீடு திரும்பிவிட்டனர் இருவரும். கொஞ்சநாட்கள் அம்மான் மகனோடு விளையாடிக்கொண்டும் அங்குமிங்கும் திரிந்துகொண்டும் இருந்தார் ரூசோ. வேலையேதுமில்லாமல் எத்தனை காலத்திற்கு ரூசோவை வீட்டில் வைத்துக்கொண்டிருப்பது என்றெண்ணிய அம்மான், ஆபெல் டுகோமான் (Abel Ducommon) என்ற சிற்பியிடம் ஐந்துவருட ஒப்பந்த அடிப்படையில் ரூசோவை வேலைபழகச் சேர்த்துவிட்டார். ஆனால், டுகோமான் மிகவும் கறாராகவும் கெடுபிடிகள் அதிகம் செய்பவனாகவும் இருந்தது சுயேச்சையாகவும், சுதந்திரப் பிரியராகவும் நடந்துகொள்ளும் ரூசோவுக்குச் சரிப்பட்டுவரவில்லை. போதாக்குறைக்கு, வேலைக்குச் சிறிது காலந்தாழ்த்தி வந்தாலும் கடுமையாகத் தண்டிப்பவனாக இருந்தான் அச்சிற்பி.

இவ்வாறு சிலமுறை அச்சிற்பியிடம் தண்டனைபெற்ற ரூசோவுக்கு அவ்வேலையும் அடிமைவாழ்வும் சிறிதும் பிடிக்கவில்லை. ஆகவே, தன்னுடைய 16-ஆவது வயதில் ஜெனிவாவை விட்டு வெளியேறிய அவர், கால்போனபோக்கில் சுற்றி இறுதியாய் இத்தாலிக்கு வந்துசேர்ந்தார். அங்கே உதிரிவேலைகள் பல செய்துகொண்டும் சாலையோரங்களிலும் மரத்தடியிலும் உறங்கியும் காலங்கழித்துவந்தார். இடையில் இசைப்பயிற்சி பெற்று இசையாசிரியராகவும் சிலகாலம் பணியாற்றினார். ஒரு கிரேக்கப் பாதிரியாரின் அந்தரங்கச் செயலாளராகச் சிலஆண்டுகள் வேலை செய்தார்.

செய்யாத வேலைகள் இல்லை என்று கூறுமளவுக்குப் பலதரப்பட்ட பணிகளை அவர் மேற்கொண்டாலும் எதிலும் நிலைத்துநிற்கவில்லை. இயற்கையை இரசிப்பதையும் அதில் இறைவனைக் காண்பதையும், கற்பனைகளில் சஞ்சரிப்பதையும் தம் குணங்களாகக் கொண்டிருந்த ரூசோ, எங்கும்தங்காமல் அங்குமிங்கும் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது குறித்துத் தன் வாழ்வில் ஒருபோதும் வருந்தியதாகத் தெரியவில்லை. வாழ்க்கையை அதன்போக்கில் வாழ்ந்து அனுபவித்தவர் அவர்.

ஒருகட்டத்தில் இத்தாலி வாழ்க்கை போதும் என்ற முடிவுக்கு வந்த ரூசோ கிளம்பினார் பாரீஸ் மாநகரை நோக்கி! அப்போது அவருடைய வயது முப்பது. அங்கே ஓட்டல் ஒன்றில் தெரேஸே லெவாஷீர் (Therese Le Vasseur) என்ற பெண்ணைச் சந்தித்தார். இருவருக்கும் காதல் பிறந்தது. அப்பெண்ணைத் தன் துணைவியாக ஏற்றுக்கொண்டார். ரூசோவின் வாழ்வில் எத்தனையோ துயரங்களும் தோல்விகளும் நண்பர்களின் நம்பிக்கை துரோகங்களும் தொடர்ந்தபோதிலும் இறுதிவரை அவருக்குத் துணையாய் நின்றது இப்பெண்மணி மட்டுமே.

”எழுதப்படிக்கத் தெரியாத பெண்ணாயிருந்தாலும் உலகஅறிவு நிரம்பப்பெற்றவள் தெரேஸே; மிகவும் நாகரிகமாக நடக்கத்தெரிந்தவளாகவும், எனக்குத் துன்பம்வந்த காலத்துத் தாங்கும் தூணாகவும், எனக்குப் புலப்படாத விஷயங்கள் பலவற்றைத் தான் எளிதில் விளங்கிக்கொண்டு எனக்கும் விளக்கிச்சொல்பவளாகவும் அவள் இருந்தாள்” என்று தன் துணைவியைப்பற்றி மிகவும் உயர்வாகத் தன்னுடைய சுயசரிதையில் (The Confessions – an autobiographical book by Rousseau) குறிப்பிடுகின்றார் ரூசோ. மனைத்தக்க மாண்புடையளாய்த் திகழ்ந்து தன் காதற்கணவன் அயலார்முன் பீடுநடைபோட இவ்வம்மையார் காரணமாயிருந்திருக்கின்றார் என்பது இதனால் தெளிவாகின்றது.

மிகச்சாதாரணமாய்ச் சென்றுகொண்டிருந்த ரூசோவின் வாழ்வில் திடீரென்று ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது; அவர் புகழ் எங்கும் பரவியது. மக்கள் அவரைக் கொண்டாடத் தொடங்கினர். இதற்கெல்லாம் காரணமாக அமைந்த ஒரு நிகழ்வு 1749—ஆம் ஆண்டு நடந்தது.

அது என்ன?

ஒருநாள் பாரீஸின் சாலையொன்றில் பிரெஞ்சுப் பத்திரிகை ஒன்றை வாசித்தப்படியே சென்றுகொண்டிருந்தார் ரூசோ. அதில் டிஜோன் இலக்கியக்கழகத்தார் (Academy of Dijon)  நடத்துவதாக ஒரு கட்டுரைப் போட்டி வெளியாகியிருந்தது. ”கலைகளும் அறிவியலும் வளர்ச்சியடைந்திருப்பதால் மனிதனின் ஒழுக்கம் உயர்வடைந்திருக்கிறதா?” என்பதுதான் தலைப்பு. இதனைக் கண்டதும் ரூசோவின் உடலில் புதுரத்தம் பாய்ந்தது; மூளை சூடேறியது. இந்தத் தலைப்புக் குறித்து எழுதுவதற்கான கருத்துக்கள் அவர் உள்ளத்துள் வெள்ளமெனப் பாய்ந்தன. உணர்ச்சிப்பெருக்கில், சிலநிமிடங்கள் நட்ப்பதை நிறுத்திவிட்டுச் சாலையோரமாய் அமர்ந்துவிட்டார். பின் தன் எண்ணங்களையெல்லாம் எழுத்தாய்வடித்துப் போட்டிக்கு அனுப்பினார்.

அக்கட்டுரைப் போட்டியில் மொத்தம் பதினைந்து பேர் கலந்துகொண்டனர். அதில் முதல்பரிசை வென்றார் ரூசோ. அவருடைய கட்டுரை புத்தகமாக (Discourse on the Sciences and the Arts) வெளிவந்து அவருக்கு மிகுந்த புகழை பிரான்சிலும் வெளிநாடுகளிலும் பெற்றுத்தந்தது. இலக்கிய உலகில் அசைக்கமுடியாத ஓரிடத்தை இப்புத்தகத்தின் மூலம் ரூசோ அடைந்தார். அதுமட்டுமா? ஐரோப்பிய மக்களிடையே மிகப்பெரும் மனக்கிளர்ச்சியை இந்நூல் தோற்றுவித்தது எனலாம்.

பிரான்சின் பிரபுக்களும் சீமாட்டிகளும் ரூசோவின் எழுத்துக்களைக் கொண்டாடத் தொடங்கினர். தங்களுடைய ஆடம்பரக் குடில்களில் அவரைத் தங்குமாறு இறைஞ்சினர். அவர்களின் அன்புக்காக, அத்தகைய ஆடம்பரக் குடில்களில் சிலகாலம் ரூசோ தங்கினார் என்றாலும், அவர்மனம் என்றும் எளிமையையும் சுதந்திரத்தையுமே விரும்பிற்று. ஆகவே அவர்களிடமிருந்து விடைபெற்று, சிறிய, காற்றோட்டமில்லாத இருண்டவீடு ஒன்றில் தங்கினார் அவர். அங்கே அவரோடு எலிகளும் வாசம்செய்தன. அவ்வில்லத்தில் இருந்தபோதுதான் 1762-இல் உலகையே புரட்டிப்போட்ட ’சமுதாய ஒப்பந்தம்’ (The Social Contract) எனும் அரசியல் நூலையும், ’எமிலி அல்லது கல்வி’ (Emile, or On Education) எனும் கல்விகுறித்த நூலையும் அவர் எழுதினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவர் வசித்த அந்த இருண்ட வீடு, அவருடைய அறிவொளியால், அரிய ஆக்கங்களால் தானும் ஒளிபெற்றது என்றே கூறவேண்டும்.

குழந்தைகளுக்குக் கல்வி எவ்வாறு கற்பிக்கப்படவேண்டும் என்பதை வெகுசிறப்பாக விளக்கியிருக்கும் நூல் எமிலி. ஐரோப்பாவின் புதிய கல்விக் கொள்கைகளுக்கெல்லாம் முன்னோடியாய்த் திகழ்வது இந்நூலே. (பின்னாளில் பெரிதும் போற்றப்பட்டாலும், எழுதப்பட்ட காலத்தில் மிகப்பெரிய எதிர்ப்பைச் சந்தித்த எமிலி, பிரெஞ்சு அரசாங்கத்தால் தீயிட்டுக் கொளுத்தப்பட்டது; இந்நூலால் ரூசோ பிரான்ஸைவிட்டே வெளியேறவேண்டிய அவலநிலைக்கு ஆளானார் என்பது வேதனையோடு இங்கே நினைவுகூரப்படவேண்டிய ஒன்றாகும்.)

எமிலி நூலிலிருந்து சில கருத்துக்கள்…

குழந்தைக்கு முதன்முதலில் கல்வி போதிப்பவள் தாய்தான். ஆகையால் அவள் கெட்டபழக்கவழக்கங்களிலிருந்து குழந்தைகளைக் காத்து அவர்களுக்குச் சரியான முறையில் கல்விகற்பிக்க வேண்டும்.

தங்களைத் தாங்களே காப்பாற்றிக்கொள்வதெப்படி என்பதைப் பெற்றோர் தம் பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுத்தர வேண்டும். சுகத்தையும் சோகத்தையும் வளமையையும் வறுமையையும் ஒன்றுபோலத் தாங்கிக்கொள்ளும் மனப்பான்மையைக் குழந்தைகளிடம் பெற்றோர் ஏற்படுத்துவதும், எளிய உடைகளையும், உண்டிகளையும் அவர்களுக்குப் பழக்கப்படுத்துவதும் மிகவும் அவசியமானது.

பெண்களைப் பெண்களாகவே வளருங்கள்; அவர்களை ஆண்களை வளர்ப்பது போல் வளர்த்தல் (like a tomboy) அவர்களுக்கும் கெடுதல்; வளர்க்கின்ற பெற்றோருக்கும் கெடுதல்.

இதுபோன்ற பல நல்லகருத்துக்களைத் தன்னுடைய எமிலியில் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றார் ரூசோ.

ரஷ்யாவின் புகழ்பெற்ற இலக்கியமேதையான லியோ டால்ஸ்டாய் (One of the most acclaimed Russian writers) ரூசோவின் பரமரசிகராவார். ரூசோவின் வடிவம் பொறித்த பதக்கத்தை (Pendant) எப்போதும் தன்கழுத்தில் அணிந்திருந்தார் அவர் என்று கூறப்படுகின்றது. அதுமட்டுமல்லாமல், எமிலி எனும் கல்வி நூலில் ரூசோ குறிப்பிட்டிருக்கும் வகையில்தான் தன் குழந்தைகளுக்குக் கல்விப்பயிற்சியையும் அவர் அளித்தார் என்று தெரியவருகின்றது.

அமெரிக்கப் புரட்சி மற்றும் பிரெஞ்சுப் புரட்சி எனும் இருபெரும் புரட்சிகளுக்கு வித்திட்ட தனிப்பெரும் சிந்தனையாளராய்க் கருதப்படுகின்றார் ரூசோ.

எப்படி என்கிறீர்களா?

இங்கிலாந்திலிருந்து (புரட்சிகரமாய்ப்) பிரிந்துவந்த அமெரிக்கா தன் சுதந்திரப் பிரகடனத்தை 1776-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 4-ஆம் நாள் வெளியிட்டது. அச் சுதந்திரப் பிரகடனத்தின் வாசகங்களாவன:

”எல்லா மனிதர்களும் பிறக்கும்போது சமமாகவே பிறக்கின்றார்கள்; அப்படிப் பிறக்கும்போதே படைப்புக் காரணரான (சிருஷ்டிகர்த்தர்) கடவுள் அவர்களுக்குப் பிறரிடம் தொடர்புபடுத்தமுடியாத சில உரிமைகளை அளிக்கின்றார். இவ்வுரிமைகளில் உயிர்வாழ்தல், சுதந்திரமாயிருத்தல், மகிழ்ச்சியான வாழ்வை நாடிச்செல்லுதல் ஆகியவை சேர்ந்திருக்கின்றன.” (All men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness – United States Declaration of Independence).

இதுபோன்றே, 1789-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 4-ஆம் தேதி கூட்டப்பட்ட பிரெஞ்சு தேசியசபையில் மனித உரிமைகள் குறித்த சாசனமொன்று வெளியிடப்பட்டது. அதிலுள்ள மூன்று பிரிவுகளாவன:

1.மனிதர்கள் பிறக்கின்றபோது உரிமையோடும் சமமாகவும் பிறக்கின்றார்கள். அவ்வாறே வாழ்கின்றார்கள். ஆகையால் அவரவர் உபயோகத்தைப் பொறுத்துச் சமுதாயத்தில் வேற்றுமைகள் இருக்கலாம்.

2.மனிதனுடைய இவ்வுரிமைகளைக் காப்பாற்றுவதுதான் எல்லா அரசியல் கட்சிகளின் நோக்கமாகும். சுதந்திரம், சொத்து, பாதுகாப்பு, அடக்குமுறையை எதிர்த்துநிற்றல் ஆகியவையே இவ்வுரிமைகளாகும்.

3.அரசுக்கு மூலகாரணமாக இருப்பது மக்கள்சக்தியே; இம் மக்கள்சக்தியிலிருந்து தெளிவாய்ப் பிறவாத எந்த அதிகாரத்தையும் தனிப்பட்ட மனிதரோ, அல்லது தனிப்பட்ட மனிதர்கள் அடங்கிய ஒரு சங்கமோ பிரயோகிக்கக் கூடாது.

நாம் மேலேகண்ட இரு(நாடுகளின்) சுதந்திரப் பிரகடன வாசகங்களும் சீர்திருத்தச் சிந்தனையாளர் ரூசோவின் ’சமுதாய ஒப்பந்தம்’ எனும் அரசியல் நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவையே.

இப்போது சொல்லுங்கள்…! இருபெரும் புரட்சிகளுக்குக் கால்கோள் இட்டவர் ரூசோ என்பது உண்மைதானே?

மிக எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து, பல தோல்விகளையும் வலிகளையும் வாழ்வில் சுமந்து, நாடோடியாய்த் திரிந்துகொண்டிருந்த ரூசோ, தன்னுடைய ஆழ்ந்த அறிவாலும் சிந்தனைச் செழுமையாலும் உலகவரலாற்றில் ஓர் உயரிய இடத்தைப்பெற்று, அவருக்குப்பின் பல்வேறு நாடுகளில் தோன்றிய அறிஞர்பெருமக்களான டால்ஸ்டாய், இம்மானுவல் காந்த் (Immanuel Kant , a German philosopher), ஷெல்லர் (Friedrich Schiller, a great German philosopher, poet, etc.) போன்றவர்களுக்கெல்லாம் ஆசானாய், வழிகாட்டியாய்த் திகழ்ந்திருக்கின்றார் என்பது போற்றுதலுக்கும், பாராட்டுதலுக்கும் உரியதன்றோ?

எவனொருவன் தனக்காகச் சிந்திக்காது, வாழாது பிறருக்காக அனைத்தையும் செய்கின்றானோ அவன் மானுட சமுதாயத்தால் வானுறை தெய்வத்திற்கு இணையாய்க் கொண்டாடப்படுவான் என்பதற்குச் சிந்தனையாளர் ரூசோ சிறந்ததோர் சான்றாய்த் திகழ்கின்றார்.

***

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Jacques_Rousseau
2. http://www.britannica.com/biography/Jean-Jacques-Rousseau
3. ரூசோ – சாமிநாத சர்மா

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தமிழ்வானில் ஒளிரும் எழிற்பரிதி!

தொன்று நிகழ்ந்ததனைத்தும் உணர்ந்திடும் சூழ்கலைவாணரும் இவள் என்று பிறந்தவள் என்று உணரமுடியாத தொன்மையுடையவள் நம் தமிழன்னை. நெஞ்சையள்ளும் சிலம்பும், மனங்கவரும் மேகலையும், சிந்தை மயக்கும் சிந்தாமணியும் அன்னையவள் எழிலைக் கூட்டின. தேவாரமும் திருவாசகமும் திருவாய்மொழியும், இன்னபிற பனுவல்களும் பக்திமணம் பரப்பி அவளைப் பரவசமாக்கின. ஆனால் காலப்போக்கில் நம்மனோர் தாய்த்தமிழின் சிறப்பை மறந்து வடமொழிபால் அதிகவேட்கை கொள்வாராயினர்.

வடமொழியும் தமிழும் கலந்து எழுதுவது மணியும் முத்தும் கலந்ததுபோல் அதிக அழகுடைத்து என்றெண்ணியவராய், ’மணிப்பவள நடை’யை உருவாக்கி அதில் எழுதலாயினர். இதனால் தாய்த்தமிழின் தூய்மை அழிந்ததேயொழிய அதன் அழகு சிறக்கவில்லை. இதனைக் கண்ணுற்ற தமிழறிஞர் சிலர் மணிப்பவள நடைக்கு விடைகொடுத்து, மணியான தமிழ்நடையிலேயே எழுதுதல் வேண்டும் எனச் சிந்திக்கத்தொடங்கினர். இந்தத் தனித்தமிழ்ச் சிந்தனையைத் தமிழ்மண்ணில் விதைத்த முன்னோடிகளில் குறிப்பிடத்தக்கவர் சூரியநாராயண சாஸ்திரியார் எனும் திருநாமம் கொண்ட பெருந்தகையாளர்.

மாடமலி கூடலில் (மதுரையில்) பரங்குன்றிற்கு அருகிலுள்ள விளாச்சேரி எனுமிடத்தில் 1870-ஆம் ஆண்டு, ஆகஸ்டு 11(?)-இல் கோவிந்த சாஸ்திரி – இலட்சுமி அம்மாள் இணையருக்குத் தவப்புதல்வராய்த் தோன்றினார் சூரியநாராயண சாஸ்திரியார். தந்தையிடம் சமஸ்கிருதமும், மதுரை சபாபதி முதலியாரிடம் தமிழும் பயின்ற சாஸ்திரியார், மதுரை உயர்நிலைப்பள்ளியில் தம் பள்ளிப்படிப்பை நிறைவுசெய்து, இராமநாதபுரம் மன்னர் பாஸ்கர சேதுபதியின் உதவித்தொகையுடன் சென்னை கிறித்தவக் கல்லூரியில் இளங்கலை வகுப்பில் மாணாக்கராய்ச் சேர்ந்தார். அதில், மாநிலத்திலேயே முதல் மாணாக்கராய்த் தேறிய அவருக்கு அதே கல்லூரியில் நிறைந்த ஊதியத்துடன் தத்துவத் துறையில் பணிபுரிய வாய்ப்புக் கிடைத்தும் அதனை மறுத்துக் குறைந்த ஊதியத்தில் தமிழ்த்துறை ஆசிரியராய்ப் பணியமர்ந்தார். அப்போது கிறித்தவக் கல்லூரியின் முதல்வராயிருந்த டாக்டர் மில்லர் (A Scottish Educationalist),  சாஸ்திரியாரின் தமிழார்வத்தைக் கண்டு வியந்து, பிறதுறை ஆசிரியர்களுக்கு வழங்கப்படும் அதே (உயர்)ஊதியத்தை அவருக்கும் வழங்கினார். கல்லூரியளவில் தமிழாசிரியர் பணியை விரும்பி ஏற்றுக்கொண்ட முதல் பட்டதாரி சூரிய நாராயணரே என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

கேட்டார்ப் பிணிக்கும் பைந்தமிழ் நடையில் அவர் நடாத்தும் பாடங்களைக் கேட்டின்புறுவதற்காகப் பிறதுறை மாணாக்கரும் மலரை மொய்க்கும் வண்டுகளாய் அவர் வகுப்பில் வந்து கூடுவராம். தமிழறிவும் ஆர்வமும் மிகுந்த மாணாக்கர்கட்குத் தம் இல்லத்திலும் தனியாக வகுப்புக்கள் எடுத்துத் தமிழ்த்தேனை அவர்களுக்கு அள்ளி வழங்கியுள்ளார் சாஸ்திரியார்.

இவரது தேர்ந்த தமிழ்ப்புலமை கண்ட பதிப்புச்செம்மல், யாழ்ப்பாணம் சி.வை. தாமோதரம் பிள்ளையவர்கள், சூரியநாராயண சாஸ்திரியாரைத் ’திராவிட சாஸ்திரி’ எனும் பட்டம் தந்து சிறப்பித்திருக்கின்றார்.

தமிழ், ஆங்கிலம், சமஸ்கிருதம் எனும் மும்மொழிப் புலமை நிரம்பப் பெற்றவர் சூரியநாராயண சாஸ்திரியார். ஆயினும், தமிழ்மீது தணியாத காதல்கொண்ட அவ்விளம் அறிஞர் வடமொழியில் அமைந்திருந்த தம் பெயரைத் தனித்தமிழில் ’பரிதிமாற் கலைஞர்’ என்று மாற்றிக்கொண்டதைத் ’தனிப்பாசுரத் தொகை’ எனும் அவருடைய செய்யுள்நூல் நமக்கு அறியத்தருகின்றது. இத்தனிப்பாசுரத் தொகையிலுள்ள செய்யுள்கள் அனைத்தும் ஆங்கிலத்திலுள்ள சானட்டைப் போல் (Sonnet – a poem of 14 lines) தமிழில் 14 அடிகளில் அழகுற இயற்றப்பட்டிருக்கின்றன.

காட்டாக, ’புள்’ எனும் தலைப்பில் பரிதிமாற் கலைஞர் எழுதிய அருமையான  செய்யுளொன்று:

புள் (பறவை)

புள்ளே மென்சிறைப் புள்ளே பல்வகை
வண்ணமும் மேவிய வனப்புடைப் பறவாய்
எண்ணிய எண்ணமும் என்கொலோ அறியேன்
தானுமின் புற்றுத் தன்னிசை அதனால்
ஏனைய உயிர்க்கும் இன்பம் செய்குவை
வேண்டுழிச் செல்வை வேண்டுந புரிகுவை
வேண்டா என்றுநீ விழைசெயல் தகைக்குநர்  
ஈண்டுச் சிலருளர் இன்ப உருவினோய்
கவற்சிகொண் டுழலும்அக் கண்ணில்புன் மாக்கள்   
ஐயகோ நின்னை அருமையிற் பேணார்
வெய்ய கணைகொடு வீழ்ப்பர் அதான்று     
நெய்பெய் தட்டுநிற் குய்ம்மணம் கமழ
எயிற்றிடை மென்று வயிற்றின்
இட்டு நாள்தொறும் கெட்டுலை வாரே!

(தகைக்குநர்-தடுப்பவர்; அதான்று -அதுமட்டுமல்லாமல்; குய்ம்மணம் -தாளிக்கும் மணம்)

வண்ணத்தாலும் இசையாலும் மக்களை மகிழ்விக்கும் புள்ளின் பெருமையறியா ம(மா)க்கள் அதன் விருப்பப்படி அதனைச் சுதந்திரமாய்ப் பறக்கவிடாது, கணையால் வீழ்த்தி நெய்சொரிந்து அதனைச் சமைத்துண்ணும் அவலத்தை இச்செய்யுளில் கண்டிக்கின்றார் பரிதியார்.

தமிழை இயல், இசை, நாடகம் எனும் மூன்று துறைகள் கொண்ட ’முத்தமிழ்’ என்று தமிழர்கள் பெருமிதத்தோடு பகர்வதுண்டு. இவற்றில் முதலிரண்டையும் வளர்த்த அளவிற்கு நாடகத்தமிழை முனைப்புடன் வளர்க்கத் தவறிவிட்டனர் நம் முன்னோர். குற்றுயிரும் குலை உயிருமாக அழிவின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டிருந்த அவ்வினிய நாடகத் தமிழுக்குப் புத்துயிர் ஊட்டத் தலைப்பட்டனர் மூவர். அவர்கள், சங்கரதாஸ் சுவாமிகள், பம்மல் சம்பந்த முதலியார், மற்றும் பரிதிமாற் கலைஞர் ஆகியோர். இவர்களைத் ’தமிழ் நாடக மூவர்’ என்று மக்கள் அன்போடு அழைத்துவருகின்றனர்.

நாடகக்கலைக்கு மறுவாழ்வளித்தவர்களில் ஒருவராகத் திகழும் பரிதிமாற் கலைஞர், கலாவதி, ரூபாவதி அல்லது காணாமற்போன மகள் முதலிய நாடகங்களை அழகிய உரைநடைத் தமிழில் படைத்தளித்துள்ளார். அதுமட்டுமல்லாது, நாடகங்களை எவ்வாறு இயற்றவேண்டும், அதற்குரிய இலக்கணங்கள் யாவை என்பவற்றை விளக்கி ‘நாடகவியல்’ எனும் அரிய நூலொன்றையும் யாத்துள்ளார்.

செய்யுள் வடிவில் இவரியற்றிய மற்றொரு நாடகம் ’மான விஜயம்’ (மானத்தின் வெற்றி) என்பதாகும். இந்நூலில் கோச்செங்கட் சோழனால் சிறைப்படுத்தப்பட்ட கணைக்கால் இரும்பொறை, மானமே பெரிதென்று சிறையில் உயிர்நீத்ததனை மிகவும் உயிரோட்டமாய்க் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார். (இம்மன்னன் இறக்கும் தறுவாயில் எழுதிய ’குழவி இறப்பினும்’ என்று தொடங்கும் வீரம்செறிந்த பாடல் புறநானூற்றில் 74-ஆம் பாடலாக இடம்பெற்றுள்ளதை அறிக.)

இவையேயன்றி, ‘மதிவாணன்’ எனும் நாவல், `பாவலர் விருந்து’ `சித்திர கவி விளக்கம்’ போன்ற கவிதை நூல்கள், நற்றமிழ்ப் புலவோரின் வாழ்க்கை வரலாற்றைச் சுட்டும் ’தமிழ்ப்புலவர் சரித்திரம்’ எனும் கட்டுரை நூல் ஆகியவையும் பரிதிமாற் கலைஞரின் கைவண்ணத்தில் உருவாகியுள்ளன.

அவர் இயற்றிய நூல்களிலேயே பெரிதும் போற்றப்படுவது ‘தமிழ்மொழியின் வரலாறு’ எனும் ஆராய்ச்சி நூலேயாகும். அதில், தமிழ் ஓர் உயர்தனிச் செம்மொழியாவது யாங்ஙனம்?’ என்பதைச் சுவைபட விளக்கியுள்ளார் அச்சான்றோர்.

அவ்விளக்கத்தை நாமும் அறிந்துகொள்வோமே…

”தான் வழங்கும் நாட்டின்கண் உள்ள பலமொழிகளினும் தலைமையுடையதும் அவற்றினும் மிக்க தகவுடையதுமான ஓர் மொழியே உயர்மொழியாகும். இவ்விலக்கணங்கொண்டு ஆராயுமிடத்து, தெலுங்கு உள்ளிட்ட மொழிகளுக்கெல்லாம் தலைமையுடையதும் அவற்றினும் மேதகவுடையதுமாகிய ’நம்தமிழ் ஓர் உயர்மொழி’யாகும்!

தான் வழங்கும் நாட்டில் பயின்றுவரும் பிறமொழிகளின் உதவியின்றித் தனித்தியங்கும் தன்மையுடைய மொழியே தனிமொழி எனும் தகுதியுடைத்து. தான் பிறமொழிகளுக்குச் செய்யும் உதவி மிகுந்தும், தனக்குப் பிறமொழிகள் செய்யும் உதவி குறைந்துமிருத்தலே வழக்காறு. தமிழின் உதவியின்றித் தெலுங்கு முதலிய மொழிகள் இயங்கமாட்டா. ஆனால் அவற்றின் உதவியின்றித் தமிழ் தனித்தியங்கும் பெற்றியது. ஆதலின் தமிழ் ஓர் தனிமொழியே!

இனிச் செம்மொழியாவது யாது?

’திருந்திய பண்பும் சீர்த்த நாகரிகமும் பொருந்திய தூய்மொழி புகல் செம்மொழியாம்’ என்பது இலக்கணம். இம்மொழிநூல் இலக்கணத்திற்குச் சாலப் பொருத்தமுடையது தமிழ்மொழி. பிறமொழிச் சொற்களன்றித் தன்மொழிச் சொற்கள் மிகுந்திருத்தலே தூய்மொழியாகும். அவ்வகையில் தமிழ் தூய்மொழியுமாகும். அவ்வாறே தமிழில் ஆளப்படும் சொற்கள் நம் மக்களின் பண்பாலும் நாகரிகத்தாலும் செழுமையுற்றவை. எனவே தமிழ்மொழி ’செம்மொழி’ என்பது திண்ணம். இதனாலன்றோ நந்தமிழ் செந்தமிழ் என்று நல்லிசைப் புலவரால் தொன்றுதொட்டு நவின்றோதப்படுகின்றது. ஆதலால் செந்தமிழ் நாட்டின்கண் சிறந்தொளிரும் அமிழ்தினுமினிய தமிழ்மொழி எவ்வாற்றான் ஆராயினும் உயர்தனிச் செம்மொழியே ஆகும் என்று தெளிக!” என்கிறார். 

நம்மொழியைச் செம்மொழி என்று முதன்முதலில் தமிழ்கூறு நல்லுலகுக்கு மெய்ப்பித்துக் காட்டிய பெருமை பரிதிமாற் கலைஞரையே சாரும்.  (He was the first person to campaign for the recognition of Tamil as a classical language.)

இத்துணைச் சிறப்புக்கள் வாய்க்கப்பெற்ற தமிழை, கல்லூரிப் பாடத்திட்டத்திலிருந்து வில‌க்குவதற்குச் சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் (University of Madras) 1902-ஆம் ஆண்டு முடிவெடுத்தது. என்னே நம் மக்களின் பேதைமை! அதனையறிந்த பரிதிமாற் கலைஞர், தமிழ்த்தொண்டர் மு.சி.பூரணலிங்கம் பிள்ளையுடன்  இணைந்து அம்முடிவை முறியடித்தார். கல்லூரிப் பாடத்திட்டத்தில் தமிழ்மொழியும் தொடர வழிவகுத்தார் என்பது வரலாறு காட்டும் உண்மை.

தமிழ்க்குழந்தைகள் தம் தாய்மொழியாம் தமிழிலேயே கல்விகற்க வேண்டும் என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்தியவர் இந்நல்லறிஞர். தமிழ் வாழவும், தமிழர் வாழவும் தம் வாணாளின் இறுதிவரை உறுதியோடு பாடுபட்ட பரிதிமாற் கலைஞர், 1903-ஆம் ஆண்டு தம் 33-ஆம் அகவையில் பொன்னுடல் நீத்துப் புகழுடல் கொண்டார். ஆம்! இரக்கமற்ற எலும்புருக்கி நோய் (tuberculosis), தமிழ்வேட்கை மிகுந்த அவ்விளைஞரை அகாலத்தில் வாரிச்சென்றது நம் தவக்குறைவே!

பரிதிமாற் கலைஞரின் மறைவைக் கேட்ட கிறித்தவக் கல்லூரி முதல்வர் டாக்டர் மில்லர், ”என் புருவம் சுருக்கமேறி, கண்களை மறைக்கும் முதுமையில் வாடுகின்றேன் நான்; ஆனால் நடுவயது வருவதற்கு முன்னரே நற்றமிழ்ப்பரிதி அகன்றானே!” என்று கையற்றுக் கலங்கியுள்ளார்.

”இவர்மட்டும் அதிககாலம் வாழ்ந்திருந்தால் தமிழன்னையை அரியாசனத்தில்…அவளுக்கேற்ற சரியாசனத்தில் அமர்த்தி அழகுபார்த்திருப்பார்” என்று இத்தனித்தமிழ் மறவருக்குப் புகழாராம் சூட்டியுள்ளார் தமிழ்த்தென்றல் திரு.வி.க.

தமிழ் செம்மொழியாய்ப் போற்றப்படல் வேண்டும் எனும் பரிதிமாற் கலைஞரின் நற்கனவு நெடுங்காலத்திற்குப்பின் இப்போது நனவாகியிருப்பது அவரது அரிய முயற்சிக்குக் கிடைத்த பெரிய வெற்றியே!

தமிழெனும் தையல்நல்லாள் இத்தரணியில் பீடுநடை பயிலுங் காலம்வரைச் செம்பரிதியாய்ச் சுடர்விட்டுப் புகழ்பரப்பிக்கொண்டிருப்பார் பரிதிமாற் கலைஞர்! 

கட்டுரைக்கு உதவிய தளங்கள்:

https://en.wikipedia.org/wiki/Parithimar_Kalaignar
http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/பரிதிமாற்-கலைஞர்-10/article7391399.ece
https://ta.wikipedia.org/wiki/ பரிதிமாற்_கலைஞர்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தமிழ்மணம் பரப்பிய குளிர்தென்றல்!

வெள்ளையர் ஆட்சியில் தாழ்வுற்று வறுமைமிஞ்சி விடுதலை தவறிக்கெட்டுப் பாழ்பட்டு நின்றது நம் பாரதம். அத்தருணத்தில் மண்விடுதலை பெறுவதற்காகக் கண்ணுறக்கமின்றி உழைத்த உத்தமர்தாம் எத்தனை பேர்! அத்தகையோரில் நாட்டுவிடுதலைக்கு மட்டுமல்லாது, தொழிலாளர் முன்னேற்றம், பெண்கல்வி, பெண்கள் முன்னேற்றம், சமூகச் சீர்திருத்தம், மொழி வளர்ச்சி, சமய நெறி எனப் பல்துறைகளிலும் பார்வையைச் செலுத்திச் சாதனை படைத்தோர் வெகுசிலரே ஆவர். அத்தகு அரிதான மனிதர்களில் ஒருவர்தாம் திருவாரூர் விருத்தாசலக் கலியாணசுந்தரனார் என்ற பெயருடைய திரு.வி.க. அத்தமிழ்மகனாரைப் பற்றிச் சிறிது சிந்திப்போம்!

பூர்வீகமாய்த் திருவாரூரைக் கொண்டிருந்த திரு.வி.க.வின் குடும்பம் அவருடைய பாட்டனார் காலத்திலேயே சென்னைக்குக் குடிபெயர்ந்துவிட்டது. 1883-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 26-ஆம் நாள், சென்னைக்கு அருகிலுள்ள துள்ளம் எனும் கிராமத்தில் பிறந்தார் திரு.வி.க.

குடும்பச்சூழல் காரணமாகப் பத்தாம் வகுப்புக்குமேல் படிக்க வழியின்றிப்போனாலும், நாவன்மையில் சிறந்தவரும், தமிழ் வடமொழி ஆகிய இருமொழிப் புலமை செறிந்தவருமான யாழ்ப்பாணத்துக் கதிரைவேற் பிள்ளையிடமும், மகாவித்வான் தணிகாசல முதலியாரிடமும் தமிழ்க் கல்வியையும் வடமொழிக் கல்வியையும், சைவசமய நூல்களையும் கசடறக் கற்றார் திரு.வி.க. அதுமட்டுமா? வேதாந்தம், பிரம்மஞான தத்துவம் போன்றவற்றிலும்கூடப் புலமைபெற்றிருந்தார் அவர்.

சென்னை ஆயிரம்விளக்கு பகுதியிலுள்ள வெஸ்லியன் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய திரு.வி.க., அதனைத் தொடர்ந்து வெஸ்லி கல்லூரியிலும் சிலகாலம் பணியாற்றியிருக்கின்றார்.

வெள்ளையர் எதிர்ப்பு மிகத்தீவிரமாக இருந்த அக் காலகட்டத்தில், நாட்டு விடுதலையில் நாட்டங்கொண்டிருந்த திரு.வி.க.வால் ஆசிரியர் பணியில் ஆர்வங்காட்ட இயலவில்லை. ஆகையால், ஆசிரியப் பணியைத் துறந்தார்; நாட்டு விடுதலைக்கு முழுமூச்சாய்ப் பாடுபடத் தொடங்கினார். தேசபக்தன், திராவிடன், நவசக்தி போன்ற பல இதழ்களில் பணிசெய்த அவர், தம் கனல் கக்கும் எழுத்துக்களால் இளைஞர்களிடத்து சுதந்திரத் தீயை மூட்டினார்; விடுதலை வேட்கையை ஊட்டினார். அப்போது பத்திரிகைகளில் அவர் எழுதிய தலையங்கங்கள் மக்களிடத்துப் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றன. தம் எண்ணங்களைத் திறம்பட எழுத்தில் கொணர்வதெப்படி என்பதை அறிந்துகொள்ள இன்றைய பத்திரிகையாளர்களும் அவசியம் படிக்கவேண்டிய எழுத்துக்கள் அவை!

திரு.வி.க. நவசக்தியில் பணிபுரிந்துகொண்டிருந்த சமயத்தில்தான் (1924) தந்தை பெரியார் கேரளாவிலுள்ள ‘வைக்கம்’ எனுமிடத்தில் தீண்டாமைக்கு எதிராகப் போர்புரிந்து சிறைசென்றார். பெரியாரின் வீரத்தைப் பாராட்டித் தம்முடைய தலையங்கத்தில் ‘வைக்கம் வீரர்’ (Hero of Vikom) என்று அவரை வருணித்திருந்தார் திரு.வி.க. அப்பெயர் பெரியாருக்கு இன்றுவரை நிலைத்துவிட்டதை நாமறிவோம்.

தொழிலாளர் நலனிலும் பெரிதும் அக்கறைகாட்டிய திரு.வி.க.வின் சீரிய முயற்சியால் 1918-இல் சிங்காரச்சென்னையில் ’தொழிற்சங்கம்’ எனும் அமைப்பு முதன்முதலில் தோற்றங் கண்டது. இது தமிழர்களாகிய நாம் பெருமிதம் கொள்ளவேண்டிய ஒன்றாகும்!

அன்னைத் தமிழின் அருமையை மறந்தோராய், தனித்தமிழில் எழுதுவதே சாத்தியமற்றது என்று எண்ணிக்கொண்டு, மணிப்பவள நடைமீது மயல்கொண்டிருந்த அன்றைய தமிழ்ச்சமுதாயத்தின் மடமையைப் போக்கித் தெள்ளுதமிழ் நடையில் எழுதுவதே தமிழரின் கடமை என்று உறுதிபட மொழிந்த திரு.வி.க., தன் ஆற்றொழுக்கான அழகுத்தமிழ் நடையால் மக்களைத் தென்றலாய் வருடினார்; அவர்தம் மனங்களைத் திருடினார். அதனாலன்றோ ’தமிழ்த்தென்றலாய்’ இன்றும் அவர் மக்கள் மனங்களில் உலாவருகின்றார்! 

தேசத் தலைவர்களான மகாத்மா காந்தி, திலகர் போன்றோர் தமிழகம் வந்தபோது அவர்களின் மேடைப்பேச்சுக்களைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்கும் ‘மொழிபெயர்ப்பாளராகவும்’ திரு.வி.க. திகழ்ந்திருக்கின்றார். அண்ணல் காந்தியாரின் அகிம்சைக் கொள்கையும், அறவாழ்வும் திரு.வி.க.வைப் பெரிதும் ஈர்த்தன. அதனால் வாணாள் முழுவதும் காந்தியத்தைப் பின்பற்றுவதையே தம் கடனாய்க் கொண்டிருந்தார் அவர்.

மகாத்மாவை, ’காந்தியடிகள்’ என்ற பெயரால் முதலில் அழைத்தவரும் திரு.வி.க.வே ஆவார். அதற்கு அவர்தரும் விளக்கம் மனங்கொளத்தக்கது. ”அறநெறியில் நின்று உயர்ந்தோரே ’அடிகள்’ எனும் பெயருக்கு உரியோர்; அவ்வகையில் இளங்கோவடிகள், கவுந்தியடிகள், அறவண அடிகள் போலத் தம் வாழ்வையே அறவாழ்வாக மாற்றிக்கொண்ட மாமனிதர் மகாத்மாவை நான் காந்தியடிகள் என அழைக்கின்றேன்” என்றார் அவர்.

’காந்தியடிகளின் வாழ்வே மனிதவாழ்வுக்கு இலக்கணம்’ எனும் உறுதியான கொள்கையுடைய திரு.வி.க., ’மனித வாழ்க்கையும் காந்தியடிகளும்’ எனும் அருமையான நூலொன்றை எழுதியுள்ளார். அதில் மகாத்மாவையும், அவர்தம் வாழ்வியல் முறைகளையும் வாயூறிப் பேசுகின்றார். (It’s a study of the implications of Gandhi’s thought for human conduct).

அந்நூலிலிருந்து சில கருத்துக்கள்…

”மக்களின் கொலை புலை தொலையக் கீழைநாட்டில் தோன்றிய ஞாயிறு காந்தியடிகள். அண்ணலின் வாழ்க்கையே ஓர் பெருங்கல்விக் கழகமாகும். அதில் நாம் கற்கவேண்டியவை எண்ணிறந்தவையாகும்.

தன்னை ஓர் சனாதன இந்து என்று சொல்லிக்கொள்ளும் மகாத்மா, ஒழுங்கீன முறைமையற்ற வருணாசிரம தர்மத்தை நான் நம்புகிறேன் என்றார். வருணாசிரம தர்மத்தை ஏற்கும் அதேவேளையில் அவை உயர்வு தாழ்வு பேசுவதை அவர் ஏற்றுக்கொண்டாரில்லை. நால் வருணங்களும் மனிதனின் கடமைகளைக் குறிப்பனவேயன்றி உயர்வு தாழ்வைக் குறிப்பவையல்ல என்பதே அண்ணலின் எண்ணம். மனித வாழ்வுக்கு இலக்கியமாக வாழும் பெரியாரான காந்தியடிகள், அகிம்சை தர்மத்தை அரசியற் போரில் முதன்முதல் நுழைத்த பெருந்தகையாளர் ஆவார்.”

இவ்வாறெல்லாம் மகாத்மாவின் வாழ்வியலைச் சொல்லோவியங்களாகத் தீட்டியுள்ளார் திரு.வி.க. அந்நூலில்! 

தமிழிலக்கியத்தில் ஆழ்ந்த புலமையும் காதலுமுடைய திரு.வி.க., பண்டைத் தமிழரின் இயற்கையோடு இயைந்த இனியவாழ்வை, காட்சிக்கினிய ’முருகை’யே (முருகு-அழகு) அவர்கள் கடவுளாய்க் கொண்ட தன்மையை தம்முடைய ’முருகன் அல்லது அழகு’ (Lord Murugan or Beauty) எனும் நூலில் பின்வருமாறு விவரிக்கின்றார்: 

”மலைப்பகுதியே மாந்தஇனம் முதலில் வாழ்ந்த இடம் என்பது அறிஞர்கள் துணிபு. குறிஞ்சி நிலத்தைச் சார்ந்த அம்மக்கள் தம் கண்களுக்குப் புலப்பட்ட ’கைபுனைந்தியற்றா கவின்பெறு வனப்பான’ இயற்கையழகில் ஈடுபட்டு அதற்கு ’முருகு’ என்று பெயர் சூட்டினர். காலையும், மாலையும் மலையில் தோன்றும் காய்கதிர்ச்செல்வனின் கண்ணுக்கினிய செம்மையழகும், செக்கர் வானத்தின் சொக்கவைக்கும் பேரழகும் அம்மக்களைப் பெரிதும் கவர்ந்தன. அச்செவ்விய இயற்கையழகைச் ’சேய்’ என்று போற்றினர் அவர்கள். குன்றாத அழகும், குறையாத இளமையும், மாறாத மணமும், மறையாத கடவுள்தன்மையும் கொண்ட அந்த முருகையே செம்பொருளாகக் கருதி அவர்கள் வழிபட்டனர்” என்று குறிப்பிடுகின்றார். அடடா! இயற்கையில் நிறைந்திருக்கும் இறையின் தோற்றத்தைக் கவினுறக் காட்சிப்படுத்தியுள்ள தமிழ்ச்சான்றோர் திரு.வி.க.வின் புலமைத்திறன் போற்றத்தக்கதன்றோ? 

சிறந்த மேடைப்பேச்சாளராகவும் புகழ்பெற்றவர் திரு.வி.க. பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காகவும் பெண்கல்விக்காகவும் உண்மையாய் உழைத்தவர் அவர். விதவைகள் மறுமணத்தை வலியுறுத்திய முற்போக்குச் சிந்தனையாளராகவும், மனிதாபிமானம் மிக்க மனிதராகவும் அவர் திகழ்ந்தார். பெண்மையின் சிறப்பையும் தனித்துவத்தையும் நவில்வதற்கென்றே ‘பெண்ணின் பெருமை அல்லது வாழ்க்கைத்துணை’ எனும் ஒப்பற்ற நூலை எழுதினார். பெண்ணுரிமை குறித்து அதிலே அவர் கூறியுள்ள கருத்துக்கள் சிந்திக்கற்பாலன.

”பகுத்தறிவற்ற அஃறிணை உலகில் பெண்ணுரிமைக்குப் பழுதுநேர்ந்ததில்லை. அந்தோ! ஆறறிவுள்ள உயர்திணை இனத்திலேயே பெண்ணுரிமைக்குப் பழுது நேர்ந்திருக்கின்றது…வெட்கம்! வெட்கம்! இதற்குக்காரணம் ஆண்மகனின் தன்னலமே ஆகும். ஆண்மகன், பெண்மகளைத் தனக்குரிய காமப்பொருளாகவும், பணியாளாகவும் கொண்ட நாள்முதல் அவள்தன் உரிமையை இழக்கலானாள். ஆனால், ஒரு நாட்டின் நாகரிகம் என்பது அந்நாட்டுப் பெண்கள் நிலையைப் பொறுத்தேயன்றோ அமைகின்றது. பெண்கள் எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் இடுக்கணுமின்றி எங்கே தம் பிறப்புரிமையை நுகர்கின்றனரோ அங்குள்ள ஆண்மக்களே நாகரிக நுட்பம் உணர்ந்தோராவர். அந்நாடே நாகரிகம் பெற்றதாகும்.” என்று முழங்குகின்றார். 

வாய்ச்சொல் வீரராயும், நன்னெறிகளை ஏட்டில் மட்டுமே எழுதிக்குவிக்கும் காகிதப் புலியாகவும் திகழ்ந்தவர் அல்லர் திரு.வி.க. தாம் வலியுறுத்திய வாழ்வியல் நெறிகள் அனைத்தையும் தம் வாழ்வில் தவறாது கடைப்பிடித்தவர். இளவயதிலேயே தம் அருமை மனைவியைப் பறிகொடுத்தும் பிறிதொரு பெண்ணைச் சிந்தையாலும் தொடாத பேராண்மையாளர் அவர் என்றறியும்போது அவருடைய புலனடக்கமும், தவவொழுக்கமும் நம்மைச் சிலிர்க்க வைக்கின்றன. 

பல்துறைப் புலமையும், அண்ணல் காந்தியைப் போன்ற எளிமையும், சொல்லும் செயலும் ஒன்றேயான நேர்மையும், பெண்களைத் தெய்வமாய்ப் போற்றும் நீர்மையும் கொண்ட அரிதினும் அரிதான மாமனிதர் தமிழ்த்தென்றல் திரு.வி.க. என்பதை எவரே மறுப்பர்? 

இம்மனிதருள் மாணிக்கத்தைப் பற்றி நூலெழுதியுள்ள பேராசிரியர் திரு. ம.ரா.போ. குருசாமி அவர்கள், “படிப்பால் இமயம், பண்பால் குளிர்தென்றல், பணியால் நாவுக்கரசர், சுருங்கச் சொல்லின் தமிழகம் கண்ட ஓர் காந்தி இவர்!” என்று திரு.வி.க.வைப் பற்றி வியந்துபேசுவது உண்மை வெறும் புகழ்ச்சியில்லை!

***

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Thiru._V._Kalyanasundaram

2. https://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AF%81._%E0%AE%B5%E0%AE%BF._%E0%AE%95%E0%AE%B2%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%BE%E0%AE%A3%E0%AE%9A%E0%AF%81%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%B0%E0%AE%A9%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AF%8D

3. முருகன் அல்லது அழகு – திரு.வி.க.

4. பெண்ணின் பெருமை அல்லது வாழ்க்கைத்துணை – திரு.வி.க.

5. மனித வாழ்க்கையும் காந்தியடிகளும் – திரு.வி.க.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

யுத்தத்தில் மலர்ந்த புத்தம்!

நம் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் வலிமைவாய்ந்த பேரரசாக முதன்முதலில் திகழ்ந்தது மௌரியப் பேரரசே ஆகும். கங்கைச் சமவெளியில், இன்றைய பீகார், வங்காளம் ஆகிய மாநிலங்களை உள்ளடக்கிய அன்றைய மகத நாட்டில் முகிழ்த்த இப்பேரரசு தோற்றம்பெறுவதற்குப் பெரிதும் காரணமாயிருந்தவர் அரசியல் தந்திரங்களில் வல்லவரான சாணக்கியர் (கௌடில்யர் என்றும் கூறுவர்) ஆவார். மௌரியர்களுக்கு முன்பு மகதத்தை ஆண்டுவந்த நந்தவம்சத்தின் அரசனான தனநந்தனுக்கும் அவனுடைய அமைச்சராயிருந்த சாணக்கியருக்கும் ஏற்பட்ட முரண்பாட்டினால், நந்த வம்சத்தையே கருவறுக்க முடிவுசெய்தார் சாணக்கியர்.

ஒருநாள் தட்சசீலத்தை (It was in Rawalpindi District, Punjab) நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த சாணக்கியர், தாம் செல்லும்வழியில் காட்டில் வேட்டையாடிக்கொண்டிருந்த ஓர் இளைஞனைக் கண்டார். அவனிடம் காணப்பட்ட வீரம் அவர் உள்ளங் கவர்ந்தது. அவனை வைத்தே நந்த வம்சத்தின் வரலாற்றை முடித்துவிட எண்ணிய அவர், அவ்விளைஞனைத் தன்வயப்படுத்தி, நந்த அரசனுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கவைத்து அச்சாம்ராஜ்யத்தின் அழிவுக்கு அடிகோலினார். பின்பு, தன் எண்ணப்படியே அந்த இளைஞனை மகத நாட்டரசனாக்கினார். அந்த இளைஞன் வேறுயாருமில்லை! மௌரியப் பேரரசைத் தோற்றுவித்த முதலாம் சந்திரகுப்தனே அவன்! (’மௌரியர்’ என்ற பெயர் சந்திரகுப்தனின் தாய் ’முரா’வின் பெயரடிப்படையில் அமைந்தது என்று கூறப்படுகின்றது.)

ஓர் அரசனுக்குத் தேவையான சகல கலைகளையும் சந்திரகுப்தனுக்குக் கற்பித்த சாணக்கியர், அவனைப் பெருவீரனாகவும் அறிஞனாகவும் மாற்றினார். அரசின் நிலப்பரப்பை விஸ்தரித்தார். அத்தகைய புகழ்வாய்ந்த மௌரிய வம்சத்தில் சந்திரகுப்தனின் வழித்தோன்றலான பிந்துசாரனின் மகனாகத் தோன்றியவர்தான் மாமன்னர் அசோகர்.

’அசோகன்’ என்ற சொல்லுக்குச் ’சோகமற்றவன்’ அல்லது ’துயரமற்றவன்’ என்பது பொருள்.   கி.மு. 304-இல் பிறந்தவர் என்று (தோராயமாகக்) கணிக்கப்படும் அசோகர், தம் பெயருக்கேற்பவே தாம் துயரமற்றவராய்த் திகழ்ந்து மற்றவர்க்கே துயரத்தைப் பரிசளித்துவந்தார். தம் தந்தை பிந்துசாரரின் பல (மனைவியரின்) பிள்ளைகளையும் கொன்றுகுவித்து அவர்களின் அரத்த ஆற்றில் நீந்தித்தான் ஆட்சிபீடத்தை அவர் கைப்பற்றினார் என்கின்றனர் வரலாற்றறிஞர்கள். அதுபோல், இளவயதில் சிங்கம் ஒன்றைக் கட்டையால் அடித்துக்கொன்ற அவருடைய சாகசச் செயலும் வியந்துபேசப்படும் ஒன்றாகும். (புலியை முறத்தால் அடித்த மறத்தமிழச்சியின் வீரச்செயல் இத்தருணத்தில் நம் நினைவிற்கு வருகின்றது அல்லவா!).

கி.பி. 7—ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தியாவுக்கு வருகைபுரிந்த சீன யாத்திரிகர் யுவான்சுவாங் (Xuanzang) அசோகரின் ஆரம்பகால ஆட்சியில் குற்றவாளிகளின் நிலையைப் பின்வருமாறு வருணிக்கிறார்:

”தம் ஆட்சியில் குற்றவாளிகளை அசோகர் தண்டித்தமுறை கற்பனைக்கு எட்டாதவகையில் மிகக் கொடூரமானது; தலைநகரான பாடலிபுத்திரத்தின் (இன்றைய பாட்னா) வடக்கே கைதிகளைச் சித்திரவதை செய்வதற்கென்றே அழகிய மாளிகை ஒன்றை அமைத்திருந்தார் அசோகர்; வெளித்தோற்றத்தில் சொர்க்கலோகம்போல் காட்சியளித்த அம்மாளிகை உண்மையில் கைதிகளுக்கு நரகமாகவே இருந்ததால் அதைச் ’சொர்க்க நரகம்’ (Paradisal Hell) என்றே அழைக்கலாம்” எனக் குறிப்பிடுகின்றார் யுவான்சுவாங்.

இவ்வாறு கண்டோர் நடுங்கும்படிக் கொடுங்கோலாட்சி செலுத்தி, ’தன்னை ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்’ என்று இறுமாந்திருந்த அசோகரின் பார்வை, மகதத்துக்கு அதுவரை அடிபணியாதிருந்த கலிங்கத்தின்மீது (Present day states of Odisha and North Coastal Andra Pradesh) விழுந்தது. அதன் கொட்டத்தை அடக்கி அடிப்படுத்த விரும்பிப் போர்முரசு கொட்டினார். உக்கிரமாக நடைபெற்ற அப்போரில் கலிங்க வீரர்கள் இலட்சக்கணக்கானோர் மடிந்தனர்; மீதமிருந்தோர் சிறைப்பட்டனர் என்ற விவரங்கள் அசோகரின் கல்வெட்டுக்களில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளதாய் அறிகின்றோம்.

கலிங்கப்போரில் அசோகர் வெற்றித்திருமகளைக் கைப்பற்றியபோதினும், வீரர்களின் பிணக்காடாய்க் காட்சியளித்த போர்க்களத்தைக் கண்ட அவருடைய கொடூர உள்ளமும் கலங்கித்தான் போனது. அக்கோரக்காட்சிகள் அவருக்குள் மிகப்பெரிய மனமாற்றத்தை நிகழ்த்தத் தொடங்கின. “ஐயோ! என்ன காரியம் செய்துவிட்டேன்? இத்துணை உயிர்களைக் கொன்றுவித்தது எனக்குக் கிடைத்த வெற்றியா? இல்லை தோல்வியா? அப்பாவி மக்களையும் குழந்தைகளையும் அழித்த இச்செயலுக்குப் பெயர்தான் வீரமா? அந்தோ! தந்தையரையும், கணவரையும், பிள்ளைகளையும் போரில் பறிகொடுத்துக் கதியற்றுக் கலங்கிநிற்கும் இப்பெண்களுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்லப்போகிறேன்?” என்றெல்லாம் கேள்விக்கணைகள் அவரைத் துளைக்கத் தொடங்கின.

கழிவிரக்கமும் தன்மீதே அளவற்ற வெறுப்பும் ஏற்பட்டது அவருக்கு. ”போதும்! மறத்தொழில் செய்து நான் நாடுபிடித்தது போதும்! இனியேனும் அறத்தின்பால் திரும்புகின்றேன்!” என்று தீர்மானித்து, கருணையே வடிவான புத்தர்பிரான் காட்டிச்சென்ற அருள்நெறியே இனியென் வாழ்க்கை நெறி!’ எனத் தெளிந்தார் அசோகர் என்கிறது அவரது வாழ்க்கை வரலாறு.

இவ்விடத்தில் நமக்கோர் ஐயம் எழுகின்றது. அசோகரின் பாட்டனாராகிய சந்திரகுப்த மௌரியர், தம் வாணாளின் இறுதியில் சமணத்துறவியாகி கர்நாடகத்திலுள்ள சிரவணபெலகுலாவில் தங்கி உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்துறந்தார்; அசோகரின் தந்தை பிந்துசாரரோ ஆசீவகத்தின் ஆதரவாளராய் இருந்தார். ஆனால் அசோகர்…தம் தகப்பனாரும் பாட்டானாரும் பின்பற்றிய அறநெறிகளில் ஒன்றையும் தேர்வுசெய்யாது (திடீரென்று) பௌத்தத்தின்பால் ஈர்க்கப்பட்டதேன்? இதனை ஆராயும்போதுதான் ஓர் உண்மை நமக்குப் புலப்படுகின்றது.

ஆம்! அசோகரைப் பௌத்தத்தின்பால் திருப்பியது கலிங்கப்போரின் கோரக்காட்சிகள் மட்டுமல்ல! ஓர் பௌத்தமதப் பெண்மணியோடு அவருக்கு ஏற்பட்ட ஆழமான நட்பும்தான்!

அந்தப் பெண்மணி யார் என்று அறிந்துகொள்ளும் ஆவல் எழுகிறதல்லவா?

அந்தப் பெண்மணியின் பெயர் ‘காருவகி’’ (Karuvaki or Karuwaki) என்பதாகும். மீனவ குலத்தில் தோன்றிய காருவகி, பௌத்தமதக் கொள்கைகளினால் ஈர்க்கப்பட்டு அம்மதத்தில் சேர்ந்து துறவியானவர். இவருக்கும் மன்னர் அசோகருக்கும் ஏற்பட்ட நட்பால், இப்பெண்ணின் தருமோபதேசங்களைக் கேட்கக்கூடிய அரிய வாய்ப்பு அசோகருக்கு ஏற்படுகின்றது. அஃது அவருக்குள் நிகழ்த்திய மிகப்பெரிய மனமாற்றமே, அவரை உயிர்களை இரக்கமின்றி அழித்தொழிக்கும் யுத்தத்தை விட்டுவிட்டு அன்பையும், உயிரிரக்கத்தையும் போதிக்கும் புத்தத்துக்கு மடைமாற்றியது என்று தெரியவருகின்றது. பௌத்த மதத்தில் சேர்ந்த அசோகர், பின்பு காருவகியை மணம்புரிந்துகொள்கின்றார். இப்பெண்ணரசியின் வழிகாட்டுதலின்படியே அசோகர் தம் நாடுமுழுவதும் பௌத்தத்தைப் பரப்பினார்.

நாம் வரலாற்றுப் பாடத்தில் படிக்கின்ற ’அசோகர் சாலையின் இருமருங்கிலும் கனிதரும் மரங்களை நட்டார்; ஊரெங்கும் குளங்களை வெட்டினார்’ எனும் அறச்செயல்களுக்கெல்லாம் வினையூக்கியாய் (catalyst) விளங்கியவர் இந்தக் காருவகியே. நாடெங்கும் பௌத்தப்பள்ளிகள் நிறுவி, புத்தரின் கொள்கைகளைப் பரப்ப அளவற்ற நிதியுதவி நல்கினார் இப்பெண்மணி. தம் மனைவியின் அறச்செயல்களையும், தொண்டுகளையும் தமக்குரியதாய் அறிவித்துக்கொள்ளாமல் மனைவியின் பெயராலேயே அவற்றைக் கல்வெட்டுக்களில் பொறிக்கச்செய்திருக்கின்றார் அசோகர்; இஃது அவருடைய பெருந்தன்மைக்குச் சான்றாகும்!

மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்லாது, விலங்குகளுக்கும் மருத்துவமனைகளைக் கட்டிய அசோகர், ஏழைகளின் பசிப்பிணி போக்குதற்கு அன்னசத்திரங்களையும் அமைத்தார். கட்டடக்கலையில் ஆர்வம் மிகக்கொண்டிருந்த அவர், மலைகளைக் குடைந்து கோயில்களை நிர்மாணித்தார்; ஆயிரக்கணக்கில் ஸ்தூபிகளை எழுப்பினார். ’சாரநாத்’ எனுமிடத்தில் அவர் எழுப்பிய ஸ்தூபியில் காட்சியளிக்கும் நான்கு சிங்க வடிவங்களை நம் இந்திய அரசு தன் இலச்சினையாகப் பயன்படுத்திவருகின்றது; அதுபோல், அச்சிங்கங்களின் கீழிருக்கும் 24 ஆரங்களைக் கொண்ட அசோகச் சக்கரத்தையே இந்திய தேசியக்கொடியின் மையத்தில் கம்பீரமாய்ப் பொறித்திருக்கின்றது. இவையெல்லாம் நாமறிந்த செய்திகளே.

உலகெங்கும் பௌத்தம் தழைக்கவேண்டும் எனும் பேரவா கொண்ட அசோகர், தமிழகம், இலங்கை போன்ற பகுதிகளுக்குத் தம் மைந்தரான மகேந்திரனையும், (சிலர் இவரை அசோகரின் தம்பி என்பர்) மகள் சங்கமித்திரையையும் அனுப்பினார் என்று இலங்கையின் அரசவரலாறு கூறுகின்ற ’மகாவம்சம்’ எனும் நூல் நவில்கின்றது. ஆகவே, அசோகரின் ஆட்சிக் காலமான கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டளவிலேயே பௌத்தம் தமிழகத்திற்கு வந்துவிட்டது என்பது தெரியவருகின்றது. இதே காலகட்டத்தில் அசோகரின் தீவிர முயற்சியால் பௌத்தம் கடல்கடக்கும் வாய்ப்பையும் பெற்றுச் சீனம், பர்மா, தாய்லாந்து போன்ற அயல்நாடுகளிலும் பரவிற்று.

கொடுங்கோலராய்த் தம் ஆட்சியைத் தொடங்கிய அசோகர், பின்பு மாபெரும் அருளாளராய் மாறி, ’யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்’ என்று புத்தரின் அறக்கொள்கைகளை உலகெங்கும் பரப்பினார்; அன்புநெறியை அகிலமெங்கும் தழைக்கச் செய்தார்.

”உலக வரலாற்றில் எத்தனையோ மன்னர்கள் தங்களைத் தாங்களே மாட்சிமை பொருந்தியவர், மாமன்னர் என்றெல்லாம் அழைத்துக்கொண்டனர். அத்தகைய மாட்சிமை பொருந்திய மாமன்னர்களெல்லாம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம்மட்டுமே மின்னி மறைந்துவிட்டனர்; ஆனால், ஒரேயொருவர் மட்டுந்தான் வரலாறு உள்ளவரை மறையாத நட்சத்திரமாக ஒளிவீசிக் கொண்டிருப்பார்; அவர்தாம் அசோகர்!” என்று ஆங்கில எழுத்தாளர் ஹெச். ஜி. வெல்ஸ் (Herbert George Wells) தன்னுடைய ’The Outline of History’ எனும் நூலில் அசோகருக்குச் சூட்டியுள்ள புகழாரம் இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது.

இன்றளவும் நினைந்து போற்றப்படும் அசோகரின் அகிம்சை நெறியும், பௌத்த சமயத்தொண்டுகளும், திருவாளர் வெல்ஸின் கூற்று முற்றிலும் உண்மையே என்பதை அறுதியிட்டு உறுதிகூறுகின்றன.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மானுட உளவியலுக்குப் புத்தொளி பாய்ச்சியவர்

’கனவு காணுங்கள்!’ என்று இளைஞர்களை அறிவுறுத்தினார் மேனாள் குடியரசுத் தலைவரும், சிறந்த அணுவிஞ்ஞானியுமான அமரர் அப்துல் கலாம். அவர் குறிப்பிட்டது பஞ்சணையில் படுத்தபடிக் காண்கின்ற பயனற்ற பகற்கனவுகளை அல்ல! வாழ்வில் வெற்றிபெறத் தேவையான ஊக்கத்தையும் உற்சாகத்தையும் தரவல்ல இலட்சியக் கனவுகளை!

உறக்கத்தின் முக்கிய அங்கமான கனவுகளும், அதில் தோன்றுகின்ற காட்சிகளும் அவற்றின் தன்மைகளைப் பொறுத்துப் பல்வேறு உணர்ச்சிகளை மனிதருக்குள் விதைக்கவல்லவை. எதிர்காலத்தைக் கண்டறியும் ஓர் முன்னோட்டமாகக் கனவுகளை, அதிலும் அதிகாலைக் கனவுகளை நம் முன்னோர் கருதினர் என்பதை இலக்கியங்கள் வாயிலாய் அறிகின்றோம். அவை தெய்வாதீனமாக நிகழ்பவை (Godsend) என்று நம்புவோரும் உண்டு.

ஆனால் கனவுகளை அறிவியல்பூர்வமாக அணுகி அவற்றின் வாயிலாக மனிதர்களின், குறிப்பாக மனநோயாளிகளின் கடந்தகாலத்தை அறிந்து அவர்களின் உளநோய்களைக் குணப்படுத்தமுடியும் எனும் உண்மையை உலகுக்கு உணர்த்தியவர் ’பகுப்பாய்வு உளவியலின் தந்தை’ (Father of Psychoanalysis) என்று போற்றப்படும் சிக்மண்ட் ஃபிராய்டு (Sigmund Freud) எனும் உளவியல் மருத்துவர் ஆவார்.

ஆஸ்திரியாவிலுள்ள ஃப்ரெய்பர்க் (Freiberg) எனும் நகரில் (தற்போது செக் குடியரசில் உள்ளது) 1856-இல் கலீசிய யூத இனத்தில் (Galician Jews) பிறந்த ஃபிராய்டு, இளமை முதலே அறிவுக்கூர்மை மிக்கவராய்த் திகழ்ந்தார். அதுகண்ட அவருடைய பெற்றோர் தாம் வறுமையில் உழன்றபோதும் அவரை நல்ல பள்ளியில் கல்விகற்க வைத்தனர். 1881-ஆம் ஆண்டு வியன்னா பல்கலைக்கழகத்தில் தன்னுடைய மருத்துவப் படிப்பை நரம்பியல் துறையில் (Neurology) முடித்த ஃபிராய்டு, பின்பு வியன்னா பொது மருத்துவமனையில் மருத்துவராகவும், பேராசிரியராகவும் பணிபுரியத் தொடங்கினார். பெருமூளை வாதம் (cerebral palsy), பேச்சிழப்பு (aphasia), மற்றும் நரம்பியல் கட்டமைப்பு (neuroanatomy) குறித்து ஆய்வுகள் மேற்கொண்டார்.

தன்னுடைய நரம்பியல் ஆய்வுகளைச் சிறப்பாகத் தொடரவிரும்பிய ஃபிராய்டு, 1885-இல் பாரீஸுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டார். அங்கே புகழ்பெற்ற நரம்பியல் மருத்துவரான ஜீன் மார்ட்டின் சார்காட் (Jean-Martin Charcot, a renowned neurologist in Paris) தலைமையின்கீழ் தம் ஆராய்ச்சிகளைத் தொடர்ந்தார். அப்போது சார்காட்டின் வித்தியாசமான மருத்துவ அணுகுமுறைகளைக் காணும் நல்வாய்ப்பு ஃபிராய்டுக்குக் கிடைத்தது. உடலுறுப்புக்களில் ஒன்று இயங்காத நிலையிலிருந்த நோயாளி ஒருவரை மருந்து மாத்திரைகள் மூலம் குணப்படுத்தாது, ஹிப்னாடிஸம் எனும் உளவியல் அணுகுமுறைமூலம் சார்காட் குணப்படுத்தியது கண்ட ஃபிராய்டு வியந்துபோனார்.

’மனித மூளையை நம்புவதைக் காட்டிலும் ஆழ்மனத்தின் ஆற்றலை நம்புவது அதிகப்பலன் தரும் போலும்’ எனும் எண்ணம் அவர் உள்ளத்தில் அச்சமயம் பளிச்சென்று உதயமானது. அவ்வகையில் சார்காட்டுடனான ஃபிராய்டின் சந்திப்பு அவர்தம் வாழ்வில் மிகப்பெரிய திருப்புமுனைக்கு அடிகோலியது எனலாம்.

அதுபோன்றே, மருத்துவர் ஜோசப் பிரயருடனான (Joseph Breuer) ஃபிராய்டின் நட்பும் குறிப்பிடத்தக்கது. அவர்கள் இருவரும் இணைந்து மனஉளைச்சல் நோய் குறித்த ஆய்வு’ (Studies on Hysteria) எனும் புகழ்பெற்ற நூலொன்றை 1895-இல் வெளியிட்டனர் .

அதன்பின்னர் மனித மனத்தைத் தீவிரமாய் ஆராய்வதிலேயே தன்னுடைய மருத்துவ அறிவை முழுதாய்ப் பயன்படுத்தினார் ஃபிராய்டு என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

மனிதன் என்பவன் பல தருணங்களில் சூழ்நிலைகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றான். ஆம்…அவனொரு சூழ்நிலைக் கைதி! சமூகமும் வாழ்வியல்சார் ஒழுக்கநெறிகளும் ’தன்னிச்சைப்படி’ அவனை நடக்கவிடாமல் முடக்கிவைக்கின்றன. இவ்வாறு மனிதனை ஆட்டிப்படைக்கும் மனத்தை, உணர்வை வெளிப்படுத்தும் புறமனம், உணர்விற்கப்பாற்பட்ட அகமனம் என இரு கூறுகளாக்கினார் ஃபிராய்டு.

அதுபோல் மனத்தின் இயல்புகளையும் மூன்றாக வகைப்படுத்தினார். அவை:

1.   உணர்வு உந்தும் இயல்பு (Id)
2. நான் என்னும் முனைப்பு (Ego)
3. அதியுயர் மனக் கூறு (Superego)

மனிதனிடம் எழுகின்ற அன்பு, ஆசை, கருணை, காமம், பசி, வெறி போன்ற பல்வகை உணர்ச்சிகளையும் தூண்டுவது இந்த உணர்வு உந்தும் இயல்பே. ஃபிராய்டின் கூற்றுப்படி மனிதனின் இவ்வியல்பானது, வெளிஉலகைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் தன்னுடைய இன்ப விழைவையே முக்கிய நோக்கமாய்க் கொண்டிருக்கும் (This quality is called as the Pleasure Principle by Freud).

இரண்டாவது மன இயல்பான ’நான்’ என்னும் தன்முனைப்பு (Ego) வெளியுலகைப் பற்றிக் கவலைப்படாத முந்தைய இயல்பு போலல்லாது, ஆசையையும் புறச்சூழ்நிலையையும் இணைத்துப்பார்த்து ஆசை பூர்த்தியாவதற்கான வழிமுறைகளை முன்வைக்கின்றது. ஆனால் அவ்வழிமுறைகள் (சம்பந்தப்பட்ட) மனிதனுக்கு நன்மை பயப்பவையா இல்லையா என்பது குறித்து இவ்வியல்பு ஆராய்வதில்லை.

இத்தருணத்தில்தான் மனத்தின் மூன்றாவது இயல்பான அதியுயர் மனக்கூறு (Superego) வேலைசெய்யத் தொடங்குகின்றது. தன்னுடைய ஆசை/தேவை தனக்கும் சமுதாயத்துக்கும் நன்மை பயக்குமா என்பதையெல்லாம் சிந்திக்கத்தொடங்கும் இவ்வியல்பு, தனக்குச் சிறுவயது முதலே பெற்றோராலும் மற்றோராலும் கற்பிக்கப்பட்ட ஒழுக்கநெறிகளை, வாழ்வியல் பண்புகளை நினைவுகூர்ந்து மனத்தில் கிளர்ந்தெழும் (வேண்டாத) உணர்வுகளை அடக்கியாண்டு வெற்றிகொள்கின்றது.

மேற்கண்ட இம்மூன்று இயல்புகளுக்கிடையே நடைபெறும் போராட்டமே மனிதனின் ஆளுமையைத் தீர்மானிக்கின்றது என்று அறிவித்தார் சிக்மண்ட் ஃபிராய்டு.

உளவியலை விளக்கவந்த ஃபிராய்டு,”உளவியல் என்பது மனம் குறித்த திட்டவட்டமான வரையறை அன்று; அது தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருப்பது” என்றார். அதனையே உயிரோட்டமுள்ள உளவியல் (Psychodynamics or Dynamic Psychology) என்ற பெயரில் முன்வைத்தார்.

அடுத்து, கனவுகள் குறித்த அவருடைய ஆராய்ச்சியும் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும். அவ்வாராய்ச்சி (மனநல) மருத்துவ உலகையே ஓர் புதியபாதையில் பயணிக்க வைத்தது என்று கூறலாம்.

’கனவுகளின் விளக்கம்’ (The interpretation of dreams) எனும் அவருடைய நூல்
கனவுகள் குறித்த அவரின் கருத்துக்களைத் தாங்கிநிற்கும் ஓர் அரிய படைப்பாகும். உலகையே புரட்டிப்போட்ட முக்கியமான ஐந்து புத்தகங்களில் ஒன்றாக அந்நூல் திகழ்கின்றது என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்களேன்.

அந்நூலில் அவர் குறிப்பிடும் சில முக்கியச் செய்திகள்…

’உறக்கத்தில் மனிதர்கள் காணும் கனவுகள் வெறும் கனவுகள் அல்ல…அவை அவர்களின் நிறைவேறாத ஆசைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ள முனையும் ஆழ்மனத்தின் வெளிப்பாடே ஆகும்’ (dreams are various forms of wish fulfillment) என்ற ஃபிராய்டு, பெரும்பாலும் கனவுகளைப் பாலுறவுடனேயே சம்பந்தப்படுத்தினார். ஆம்! அவரைப் பொறுத்தவரை மனிதனுடைய எல்லாச் செயற்பாடுகளுக்கும் அவன் ஆழ்மனத்தில் புதைந்துகிடக்கும் பாலுணர்வே காரணமாகும். இதுவே அவருடைய மிகப்பெரிய குறையாக அவர் காலத்திய பிற மருத்துவர்களால் விமரிசிக்கப்பட்டது என அறிகின்றோம்.

இவ்விஷயத்தில் ஃபிராய்டின் நம்பிக்கையை நாம் முற்றாக நிராகரிக்கமுடியாது என்றபோதினும், இது சற்றே மிகையான நம்பிக்கைதான் என்பதை அவரே பின்னாளில் உணரத்தொடங்கினார்; அதனை அவருடைய பிந்தைய படைப்பான ’புலனின்பத் தேற்றத்துக்கு அப்பால்’ (Beyond the Pleasure Principle) எனும் நூல் புலப்படுத்துவதாய் உள்ளது.

நண்பர்களே! நம்மில் பலர் அலட்சியமாய் மறந்துவிட்டுப்போகும் கனவுகளுக்குள், மனித வாழ்க்கையையும், மனிதனின் ஆசைகளையும் கண்டெடுத்தவர் ஃபிராய்டு. ’கனவென்பது மனிதனை அவன் ஆழ்மனத்தோடு இணைக்கும் ராஜபாட்டை’ (Dreams to be the royal road to the unconscious) என்றார் அவர்.

டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டுக்கும், மார்க்ஸின் மூலதனக் கோட்பாட்டுக்கும் இவ்வுலகம் தந்த அதே முக்கியத்துவத்தை ஃபிராய்டின் கனவுக் கோட்பாட்டுக்கும் தந்து அவரைக் கொண்டாடியது.

இவ்வாறு உளவியல் மருத்துவத்திற்குப் புத்தொளி பாய்ச்சி, அற்புதக் கண்டுபிடிப்புக்கள் பலசெய்த மருத்துவமேதை சிக்மண்ட ஃபிராய்டு தன்னுடைய 83-ஆம் அகவையில் (1939) தாடையில் ஏற்பட்ட புற்றுநோயால் மரணமடைந்தார். எனினும், அவருடைய அரிய உளவியல் ஆய்வுகள் அவரோடு முற்றுப்பெறாவண்ணம் அவருடைய அருமை மகளார் அன்னா ஃபிராய்டு (Anna Freud) அதே துறையில் முத்திரை பதித்துத் ’தந்தையர் ஒப்பர் மக்கள்’ எனும் ஆன்றோர் வாக்கை மெய்ப்பித்துக் காட்டியிருக்கிறார் என எண்ணுகையில் உவகை பிறக்கின்றது.

***

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

https://en.wikipedia.org/wiki/Sigmund_Freud

http://www.iep.utm.edu/freud/

http://www.thinnai.com/index.php?module=displaystory&story_id=20110071&format=print&edition_id=20011007

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தமிழின் பெருமையைத் தரணிக்கு உணர்த்தியவர்

நம் அன்னை பூமியாம் பாரதம் பல்வேறு மொழிகளைப் பேசுகின்ற மக்களைத் தன்னகத்தே கொண்டது. வேற்றுமைகளுக்கிடையே காணக்கிடைக்கின்ற இந்த ஒற்றுமைப் பண்பே அதன் சிறப்பாகும் என்பது அறிஞர்கள் துணிபு.

மகாகவி பாரதியும், ‘செப்புமொழி பதினெட்டுடையாள் எனில் சிந்தனை ஒன்றுடையாள்’ என இந்தியத்தாயின் இயல்பை விதந்தோதியிருக்கின்றார். எனினும், எல்லா மொழிகளுக்கும் ஒரே மாதிரியான மதிப்பும் செல்வாக்கும் மக்களிடத்து நிலவுகின்றதா என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் ’இல்லை’ என்ற விடையை எளிதில் சொல்லிவிடலாம்.

தேவ பாஷையான வடமொழியே (சமஸ்கிருதம்) உயர்ந்தது; அதிலிருந்துதான் தமிழ் உள்ளிட்ட பிற திராவிட மொழிகளனைத்தும் தோற்றம் பெற்றன என்ற எண்ணம் முற்காலத்தில் நம் மக்கள் மனத்தில் ஆழ வேரூன்றியிருந்தது. அந்தோ! பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிவரை இந்நிலையே நீடித்தது.

தாய்மொழியின் தகுதியறியாத தம் புதல்வர்களின் அவலநிலைகண்டு கவலையோடு கண்ணீர் பெருக்கிக்கொண்டிருந்த தமிழன்னையின் துயர்துடைத்து, அவளின் தன்னேரிலாச் சிறப்பை, பிற மொழிகளின் தயவின்றித் தனித்தியங்கும் தகைமையைத் தரணிக்கு உணர்த்தினார் ஓர் மொழியியல் அறிஞர்!

அச்சான்றோர் வேறுயாருமல்லர்! 1814-ஆம் ஆண்டு அயர்லாந்தில் பிறந்து, ஸ்காட்லாந்தில் கல்வி பயின்று, 1838-ஆம் ஆண்டு (தம்முடைய 24-ஆம் அகவையில்) கிறித்தவச் சங்கத்தொண்டராய் (An Evangelist Missionary) சென்னை மாநகருக்கு வந்து, 53 ஆண்டுகள் தமிழகத்தின் திருநெல்வேலியிலுள்ள ’இடையன்குடி’ எனும் சிற்றூரிலேயே தங்கிச் சமயத்தொண்டோடு அருந்தமிழுக்கும் அளப்பரிய தொண்டாற்றிய இராபர்ட் கால்டுவெல் (Bishop Robert Caldwell) எனும் பெருமகனாரே அவர்.

பெற்ற மகவைப்போல் தம்மைப் போற்றிப்பேணிய நெல்லைச்சீமையின் வரலாற்றை (A Political and General History of the District of Tinnevelly) வரன்முறையாக முதன்முதலில் எழுதிய பெருமைக்குரியவர் அவரே. பாண்டிய நாட்டின் பழம்பெருமையினைப் பரக்கப் பேசுகின்றது அந்நூல்.

அந்நூலிலிருந்து சில பகுதிகள் நம் கவனத்திற்கு…

பாண்டிய நாட்டின் முக்கியத்தொழிலாய் முற்காலத்தில் திகழ்ந்தது முத்துக் குளித்தலே (முத்துச் சலாபம்) ஆகும். நெல்லையைச் செல்லமாய் ஊட்டி வளர்த்த தாயான தாமிரபரணி கடலோடு கலக்கும் இடத்தருகேதான் பாண்டியரின் புகழ்பெற்ற கொற்கைத் துறைமுகம் அன்று அமைந்திருந்தது. உலகறிந்த பெருந்துறைமுகமான கொற்கையிலே நன்முத்துக்கள் மிகுதியாய் விளைந்தன. அழகாய் உருண்டு திரண்டிருந்த அம்முத்துக்களின் அழகில் உள்ளூர் அரிவையர் தொடங்கி உரோமாபுரி அரசிகள்வரை மனம் மயங்கினர். புலவர்பெருமக்களும் ‘பூழியர்கோன் தென்னாடு முத்துடைத்து’ என்று அதன் சிறப்பைப் போற்றினர். இத்துணைப் புகழ்வாய்ந்த கொற்கைத் துறைமுகம் பின்னாளில் தூர்ந்துபோனபின் ’காயல்’ எனும் கடற்கரையூர் சிறந்த துறைமுக நகரமாயிற்று. அத்துறைமுகத்திற்கு அரேபிய, சீனக் கப்பல்கள் வந்துசென்றிருக்கின்றன என்று குறிப்பிடும் கால்டுவெல், அத்துறைமுகத்தில் பரதவர் முத்துக்குளிப்பதையும் விவரமாகத் தன் நூலில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் என அறிகின்றோம்.

அதுபோல், காவிரியாறு கடலோடு கைகுலுக்கும் இடத்தில் அமைந்திருந்த செழிப்பான துறைமுக நகரம் காவிரிப்பூம்பட்டினம். அத்துறைமுகத்தின் வழியாக அன்று வெளிநாடுகளுக்கு அரிசி ஏற்றுமதியாயிற்று. அரிசி என்று நாம் தமிழில் வழங்குவதையே கிரேக்க மொழியில் ‘அருஸா’ எனச் சிதைத்து வழங்குகின்றனர். இதன் அடியாகத் தோன்றியதே ஆங்கிலச் சொல்லான ’ரைஸ்’ என்பதையெல்லாம் முதலில் நமக்கு ஆய்ந்துசொன்னவர் கால்டுவெல் ஆவார்.

மயிற்தோகையும் அன்று தமிழகத்திலிருந்து பிறநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி ஆயிற்று; கூடவே ’தோகை’ என்ற சொல்லும்! ஹீப்ரு மொழியிலுள்ள பைபிளில் காணப்படும் ’துகி’ என்ற சொல் நம் தமிழ்ச்சொல்லான ’தோகை’யின் திரிபே என்று விளக்கியுள்ளார் கால்டுவெல். அவ்வாறே பிறமொழிகளில் சிதைந்து வழங்கும் பல தமிழ்ச்சொற்களை நம்மவர்க்கு அடையாளம் காட்டினார் அவர்.

கால்டுவெல் பன்மொழிகள் கற்ற பேரறிஞர். மேனாட்டுச் செம்மொழிகளான கிரீக், இலத்தீன், ஹீப்ரு ஆகியவற்றை இளம் வயதிலேயே கற்றிருந்த அவர், இந்தியா வந்ததும் ஆரியத்தையும், தென்மொழியான தமிழையும் ஆர்வத்தோடு பயின்றார். ஜெர்மானிய அறிஞர்கள் இந்திய மொழிகள் குறித்து எழுதியிருக்கும் ஆராய்ச்சி நூல்களைக் கற்கவேண்டும் எனும் வேட்கை உந்தித்தள்ள, ஜெர்மானிய மொழியையும் அவர் கற்றுத்தேர்ந்தார்.

மொழிநூல் ஆராய்ச்சி என்பது இயல்பிலேயே அவருக்கு விருப்பமான ஒன்று. ஆதலால் தென்னிந்திய மொழிகள் குறித்து ஆராயத் தலைப்பட்டார். அவ்வாராய்ச்சியின் விளைவே இன்று நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் ஒப்பற்ற ஒப்பிலக்கண நூலான ’திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம்’ (A Comparative Grammar of the Dravidian or South-Indian family of languages) எனும் அரிய புதையல்!

ஆரிய மொழிகளின் இலக்கணம் வேறு; திராவிட மொழிகளின் இலக்கணம் வேறு என்பதைத் தம் ஒப்பிலக்கணத்தில் தெள்ளத்தெளிவாய் விளக்கியுள்ள கால்டுவெல், தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் ஆகிய நான்கு தென்னிந்திய மொழிகளுக்கும் அடிப்படை இலக்கணம் ஒன்றே; ’இவையனைத்தினும் மூத்தமொழி தமிழே’ என்பதையெல்லாம் தக்க சான்றுகளுடன் இந்நூலில் நிறுவியுள்ளார். தென்னிந்திய மொழிகளைக் குறிக்கும் பொதுச்சொல்லாக ’திராவிட மொழி’ என்ற பதத்தை அவர் உருவாக்கினார். அன்றுமுதல் ’திராவிடம்’ என்ற சொல் (It is a Sanskrit word for ‘southern’) மொழிநூல் உலகில் நிலைபேறடைந்துவிட்டது. (இன்று அந்தச்சொல் படும்பாட்டை நல்லவேளை கால்டுவெல் பார்க்காது போய்விட்டார்!)

தமிழின் தற்சார்புத் தன்மையை விளக்க விரும்பிய கால்டுவெல், சங்க காலத்தில் தமிழ்நூல்களில் ஆரியச் சொற்களின் கலப்பு அருகியிருப்பதையும் பிற்காலத்தில் அச்சொற்களின் கலப்பு மிகுந்திருப்பதையும் சுட்டிக்காட்டி, ”எல்லாக் கருத்துக்களையும் வெளியிட ஏற்ற சொற்கள் தமிழிலேயே நிறைந்திருந்தும் அவற்றைப் புறந்தள்ளிவிட்டு ஆரியச் சொற்களையே நம் தமிழ்மக்கள் தேடிப் பயன்படுத்தியதால்தான் காலப்போக்கில் பல தமிழ்ச்சொற்கள் இறந்தொழிந்தன” என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

இவைபோல் இன்னும்பல ஆழமான கருத்துக்களைத் தம் ஒப்பிலக்கண நூலில் ஆய்ந்து வெளியிட்டிருக்கும் கால்டுவெல், திராவிட மொழிகளுக்குப் புத்துயிரூட்டிய தீரர்; திராவிட மொழிகளின் தொன்மையை, அவற்றின் மாண்புகளை மேனாட்டார்க்கும் செப்பமாய் எடுத்துக்காட்டிய செம்மல்
எனில் சற்றும் மிகையில்லை.

அடிப்படை வசதிகள்கூட அற்ற, அனல்பறக்கும் வறள்நிலமான ‘இடையன்குடி’ எனும் கிராமத்தில் ஓர் கூரைவீட்டில் வாழ்ந்தவண்ணம் பெரிய ஆராய்ச்சிகளைச் செய்து, அரிய உண்மைகளை கால்டுவெல் வெளியிட்டிருப்பது வியக்கற்பாலது. அத்தோடு அங்கிருந்த விளிம்புநிலை மக்களுக்கு எழுத்தறிவித்த இறைவனாகவும் அவர் திகழ்ந்திருக்கின்றார். மேனாட்டாரான அவர், மாமிசம் புசிக்காது காய்கனிகளையே உணவாக உண்டு எளிமையாய் வாழ்ந்திருக்கின்றார்.

தமிழகத்திலிருந்தபோது, மொழியாராய்ச்சியோடு அகழ்வாராய்ச்சியிலும் ஈடுபட்ட கால்டுவெல், கொற்கைக்கு அருகில் புதையண்ட கட்டடங்களின் அடிப்பகுதி, பாண்டிய நாட்டு மீன்சின்னம் பொறித்த நாணயங்கள், உலோகக் கலயங்கள் போன்ற பல தொல்பொருள்களை வெளிக்கொணர்ந்திருக்கின்றார் என்று கூறப்படுகின்றது.

அயலகத்தில் பிறந்தாலும் தம் ஆர்வத்தின் காரணமாக அரிதின் முயன்று தமிழ் பயின்று, ’தமிழ் ஓர் உயர்தனிச் செம்மொழியே; அஃது ஆரியத்தைச் சார்ந்ததன்று’ என்பதைத் தம் மொழிநூல் ஆராய்ச்சிகளின் வாயிலாய் அறிந்து அதனை வையத்து மாந்தர்க்கும் ஐயமற விளக்கிய கால்டுவெல்லின் அருந்தொண்டு தமிழ்கூறு நல்லுலகில் குன்றிலிட்ட விளக்காய் என்றும் சுடர்விட்டு ஒளிரும்.

***

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை:

https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Caldwell

http://nakkeran.com/Drcaldwel.htm

http://www.missionariesbiography.com/May/07.robert_caldwell.html