Author: பவள சங்கரி

தருமசாத்திரநூல்களில் கூறப்பட்டிருக்கும் எட்டுவகை விவாகங்கள்

பவள சங்கரி

மண வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கம் , வாழ்நாள் நம்பிக்கை, அந்நியோன்யம் மற்றும் கணவன் மனைவிக்கிடையேயான ஒருமித்த அன்பு போன்றவற்றின் மீது கட்டமைக்கப்பட்டது என்பதை ரிக் சமிதா குறிப்பிடுகிறது

திருமணம் என்பது ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் ஒரு திருப்பு முனையை ஏற்படுத்துவது. ரிக் வேத காலங்களில், இந்து சாத்திரங்கள் எட்டு வகையான திருமண முறைகள் பற்றி கூறுகின்றன. அவைகளாவன :

1. பிரம்ம முறை திருமணம்:

வேத ஆகமங்களை கற்றுத்தேர்ந்து, நல்லொழுக்கமுள்ள ஒரு ஆண் மகனை, பெண்ணின் தந்தை வரவழைத்து, தனது மகளுக்கு விலையுயர்ந்த ஆடைகள் மற்றும் அணிகலன்களை அணிவித்து அவளை மணமுடித்து வைப்பது.

2. தெய்வ முறை திருமணம்:

கோவில்களில் கடவுளருக்கு பூசைகளை நிறைவேற்றும் அர்ச்சகருக்கு, பெண்ணின் தந்தை தனது மகளை, ஆடை ஆபரணங்களுடன் தானமாக அளிப்பது.

3. அர்ஷா முறை திருமணம்:

புனித கடமையை நிறைவேற்றும் பொருட்டு மணமகனிடமிருந்து பெண்ணின் தந்தை தானமாக இரண்டு ஜோடி பசுக்கள் மற்றும் காளைகளைப் பெற்று தனது மகளை மணமகனுக்கு அளிப்பது.

4. பிராஜாபத்ய முறை திருமணம்:

பெண்ணின் தந்தை மணமகனுக்கு மரியாதை செலுத்தி, ‘நீங்கள் இருவரும் இனி உங்கள் கட மைகளை இணைந்தே நிறைவேற்றுவீர்களாக’ என்று வாழ்த்தி தனது மகளை தானமாக அளிப்பது.

5. அசுர முறை திருமணம்:

மணமகன் தன்னால் இயன்ற அளவிற்கு செல்வங்களை கன்னிப் பெண்ணின் உறவினர்களுக்கு பரிசாக அளித்து மணமகளை அடைவது

6. காந்தர்வ முறை திருமணம்:

மணமகனும் மணமகளும் ஒருவருக்கொருவர் பாலுணர்வால் உந்தப்பட்டு தாமாகவே இணைந்து வாழ்வது.

7. ராட்சச முறை திருமணம்:

ஒரு பெண்ணின் உறவினர்களை கொன்று அல்லது துன்புறுத்தி, அவள் விருப்பத்திற்கு மாறாக கவர்ந்து செய்து மணமுடிப்பது.

8. பைசாச முறை திருமணம்:

ஒரு பெண் மயக்கமுற்று அல்லது உறக்கத்தில் இருக்கும்போதோ அல்லது சுயநினைவில் இல்லாத நிலையிலோ அவளை நயவஞ்சகமாக அடையும் பாவகரமான திருமண முறை.

March 10, 2016
கலாஷேத்ரா

பவள சங்கரி

பால்ய விவாகத்தைத் தடை செய்யும் சட்ட மசோதாவை ஏற்படுத்தியவர் மற்றும் இந்துக் கோவில்களில் இருந்த தேவதாசி முறையை அறவே ஒழித்த டாக்டர் முத்துலஷ்மி ரெட்டியை அறியாதவர் இருக்கமாட்டார்கள். 1931ம் ஆண்டில் உப்பு சத்யாகிரகத்தில் பங்கு பெற்று முதன்முதலில் சிறை சென்றவர் ருக்மணி லஷ்மிபதி. மிகப்பெரும் கல்வியாளர் மற்றும் சமூக சீர்திருத்தவாதி ராதா சுப்பராயன், பலதார மணம் தடைச்சட்டம், திருமண வயதை மாற்றியமைக்கும் சட்டம், நவீன காலத்திற்கேற்ப இந்திய சட்டங்களை மாற்றியமைக்க ஒப்புதல் பெறும் மசோதாக்கள் போன்றவற்றை வெளியிட்டார். கலாஷேத்ரா என்றொரு அமைப்பை நிறுவி, இந்தியக் கலை மற்றும் கலாச்சாரத்திற்குப் புத்துணர்வு ஏற்படுத்தக்கூடிய சாதனைப்படைத்தவர், ருக்மிணிதேவி அருண்டேல்.

March 9, 2016
நம் இந்து திருமணச்சட்டமே தோல்வியான ஒன்றே.

பவள சங்கரி

இன்றைய நவீன உலகில் பெண்களுக்கானச் சட்டத்தின் நிலை, குறிப்பாக அவர்களின் பொருளாதாரம் மற்றும் கல்வி தொடர்பான சிக்கல்கள் குறித்துப் பார்ப்போமானால், ஒரு பெண் திருமணம் என்ற பந்தத்தில் நுழைவதற்குக் காரணமே அவளுடைய எதிர்கால பாதுகாப்பு என்ற ஒன்றைக் கருதியே. ஆனால் கணவன் ஏதேனும் ஒரு காரணத்திற்காக இரண்டாவது மணம் புரிய விரும்பினால், அவனைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது என்பதைவிட கணவனிடமிருந்து ஜீவனாம்சம் மட்டுமே அவள் பெற முடியும். அவளுடைய சீதனமான நகை, சொத்து, பணம் என அனைத்து தனிப்பட்ட உடமைகளைத் தவிர்த்து குழந்தைகள் முதல் மற்ற அசையா சொத்துகள், அசையும் சொத்துகள் என அனைத்தும் கணவனுக்கே உடமையுள்ளது. ஒரு மனைவி, ஒரு குடும்பத்தை வைத்து வாழ்க்கை நடத்துவதே பெரும்பாடாக இருக்கும் இக்காலகட்டத்தில் பலதாரமணம் என்பதெல்லாம் மிகவும் அரிதான ஒன்றாகவே உள்ளது. பொதுவாக சட்டங்களை முறியடிப்பவர்களுக்கும், சிக்கலில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே சட்டம் துணை வருகிறது என்கிறபோது, நம் இந்து திருமணச்சட்டமே தோல்வியான ஒன்றே.

March 9, 2016
பெண்களின் பலம் மற்றும் பலவீனம்

பவள சங்கரி

நம் இந்தியா பல இன, பல மொழி பேசும் மக்கள் வாழும் நாடு. ஒரு பஞ்சாபிப் பெண்ணின் திருமண முறை, அவர்கள் வாழும் முறை, உடுத்தும் உடை, உண்ணும் உணவு , சடங்கு, சம்பிரதாயம் என அனைத்தும் வங்காளப் பெண்ணிற்கோ அல்லது காஷ்மீரப் பெண்ணிற்கோ மாறுபட்ட ஒன்றாகவே இருக்கும். அனைவரையும் இணைக்கக்கூடிய ஒரே பாலம் என்றால் அது பக்தியும், அதனை ஊக்குவிக்கிற சமசுகிருத சுலோகங்கள் மட்டுமே. தென்னாட்டிலும், வடநாட்டில் மலைவாழ் சமூகங்களுக்குள் ஒரு சில என தாய்வழிச் சமூகங்கள் இருப்பது உண்மை என்றாலும் அவை அளவில் மிக குறைந்ததாகவே உள்ளது. பெரும்பான்மையான இந்தியப் பெண்கள் திருமண பந்தம், தாய்மை, குடும்பப் பராமரிப்பு போன்றவைகளை இயற்கையாகவே ஏற்றுக்கொண்டனர். இதுவே பெண்களின் பலம் மற்றும் பலவீனமாக இருக்கிறது.

March 9, 2016
மறுமலர்ச்சி!

பவள சங்கரி

1904 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் சகோதரி நிவேதிதா பெண்கள் கல்வி நலனில் பெரும் அக்கறை கொண்டு தனிப்பட்ட கல்விக்கூடங்கள் அமைத்து சேவை புரிந்து கொண்டிருந்தபோது,, தன்னுடைய Web of Indian Life’ என்ற நூலில் கூறியுள்ளது போன்று, வீட்டில் சமையல் வேலையும் மற்ற வீட்டு வேலைகளும் முடிந்த பின்பு பெண்கள் கிசு கிசுச் செய்திகளை பத்திரமாகப் பகிர்ந்து கொண்டும், சுலோகங்கள் சொல்லிக்கொண்டும் பொழுதைக் கழிக்கிறார்கள் என்ற நிலை மாறி, இன்று வசதியான வீட்டுப் பெண்கள்கூட வேலை இல்லாமல் பொழுதைக் கழிப்பது சுயமரியாதையை பாதித்துவிடும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டார்கள். போட்டியில் பங்கு பெறத் தயாராக இருக்கும் பெண்களுக்கு இன்று பல பயிற்சிக் கூடங்களும், பலவிதமான கல்வித் திட்டங்களும், அதற்குரிய வேலை வாய்ப்புகளும் பல்கிப் பெருகியுள்ளது. இன்று பெண் மருத்துவர்கள், வழக்கறிஞர்கள், பொறியியலாளர்கள், அலுவலக நிர்வாகிகள், கணக்கர்கள், இசைக்கலைஞர்கள், நடிகைகள், உயர் அதிகாரிகள், அரசியல் தலைவர்கள், இவையனைத்திற்கும் மேலாக நாட்டின் குடியரசுத் தலைவராகவும் தம் உழைப்பால் உயர்ந்து சாதித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் பெரும் அளவில் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். வெளிநாடுகளில் சென்று பயிற்சி பெற்று வரவும், பணிபுரியச் செல்பவர்களும் அதிகரித்துள்ளார்கள் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. பஞ்சாப் மற்றும் வங்காளத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கானப் பெண்கள் , வசதியான மத்திய தர குடும்பத்தின் விதவைகள், வருமானம் குறைவாக இருப்பவரின் மனைவிகள் என பலர், கல்வியறிவில் மிகவும் குறைந்திருந்தாலும், உதவியாளர்களாகவும், வீட்டுப் பணிப் பெண்களாகவும், கட்டிடத் தொழிலாளர்கள், கைவினைப் பொருட்கள் தயாரித்து விற்பவர்கள் என ஏதோவொரு வேலை செய்யக் கிளம்பிவிட்டனர். கூலித்தொழிலாளர்கள், சுரங்கத்தில் பணிபுரிபவர்கள், தொழிற்சாலைகள் மற்றும் வயல்களில் பணிபுரிபவர்கள் என கீழ்மட்ட தொழிலாளர்கள் எந்த பழைய பகட்டையும் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் தேவையில்லாமல் வேலை கிடைத்தால் போதும் என்ற நிலையில் மிகவும் சிரமப்பட்டே வாழ்க்கையை நடத்துகிறார்கள். இதுவே இன்றைய மத்திய தர பெண்களின் நிலையாக உள்ளது.

March 8, 2016
நட்பு சுகமா….. சுமையா….?

பவள சங்கரி

வாழ்க்கையில் நாம் அன்றாடம் எத்தனையோ பேரைச் சந்திக்கிறோம். ஒரு சிலரை பார்த்தவுடன் வெகு நாட்கள் அவர்களுடன் பழகியது போல ஒரு நெருக்கம் உண்டாகும். நம்மையறியாமல் ஒரு நேசமும், பாசமும் உருவாகிவிடும். சில நேரங்களில் இந்த பாசம் நேரில் பார்க்காமல் கூட ஒரு கற்பனை உருவத்துடனே வளர்ந்து வருவதற்கு, நம் பதிவுலக நட்புக்களே ஆதாரம். இந்த பாசமும், நேசமும், முன் ஜென்ம தொடர்போ என்று கூட பல நேரங்களில் நினைக்கத் தோன்றும். நம்மையறியாமல் நம் மனது அவர்களிடம் அதிக உரிமையைக் கூட எடுத்துக் கொள்ளும்.

என் தோழி அஞ்சுவை {அஞ்சனா] என்ற பேரை நான் அஞ்சு என்றுதான் கூப்பிடுவேன் ] நான் சந்தித்தது ஒரு சுவாரசியமான சூழலில்…………..

நாங்கள் புதிதாக வீடு வாங்கி குடி வந்திருந்த காலம். அக்கம் பக்கத்தில், 200 அடிக்கு எந்த வீடும் இல்லை. என் இரண்டு குழந்தைகளும் பள்ளி செல்லும் வயது. கணவர் பணி நிமித்தமாக வெளியில் சென்று திரும்ப நேரமானால் கூட அச்சமாகத்தான் இருக்கும். கூட்டுக் குடும்பத்தில் இருந்துவிட்டு முதன் முதலில் தனியே வெளியே வரும் அத்தனை பெண்களுக்கும் ஏற்படக்கூடிய சங்கடம்தான் இது. ஏதோ கண்ணைக் கட்டி ஒரு அத்துவானக் காட்டில் விட்டது போல சோகம்….. வலிய போய் பக்கத்தில் இருப்பவர்களிடம் பழகவும் தயக்கம். கல்லூரிக் காலங்களில் இருக்கும் சகஜ நிலை ஏனோ திருமணம் என்ற பந்தத்திற்குள் நுழைந்தவுடன், அப்படியே மாறிவிடுகிறது.

உற்றார், உறவினர் என்ற சூழலிலேயே சுழன்று விட ஆரம்பித்துவிடுகிறது. பழைய நட்புக்களைப் பற்றி நினைக்கவும் நேரமின்றிப் போய்விடுகிறது. புதிய சூழல், புதிய மனிதர்கள் என்று ஒரு புறம், கணவரும் பணி நிமித்தமாக அதிக,நேரம் வெளியில் இருக்க வேண்டிய கட்டாயம். வழமையாக நான் தான் மகிழுந்தில் குழந்தைகளை பள்ளியில் சென்று விட்டு விட்டு வருவேன். அன்றும் அப்படி விட்டுவிட்டு, வங்கியில் ஒரு வேலை இருந்ததால் அதையும் முடித்துவிட்டு, வீடு திரும்ப எண்ணி காரை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினேன். கிளம்பிய 5 நிமிடத்தில் ……….

ஈரோட்டில் மேட்டூர் சாலை பிரதான சாலை. மிகப் பரபரப்பான சாலை, பஸ் நிலையமஅருகில் உள்ளதால், எந்நேரமும் சாரி, சாரியாக வண்டிகள் போய்க்கொண்டே இருக்கும். இடது புறம் இருந்த வங்கியிலிருந்து, சாலையின் மேற்குப் புறம் செல்வதற்காக, தெருவை கடக்க வேண்டி, என்னுடைய நான்கு சக்கர வாகனத்தை வேகமாக முடுக்கிவிட, அந்த வேளையில் சரியாக, நேர் எதிரில், ஒரு ஸ்கூட்டர், கண்,மண் தெரியாமல் படுவேகமாக வர, நேராக வந்து வண்டியின், பம்ப்பரில், மோதி, குட்டிக் கரணம் அடித்து சுருண்டு விழுந்ததை முதன் முதலில் கண்ணுக்கு நேராக, அதுவும், என் வண்டியிலேயே……. கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் எல்லாம் நடந்து விட்டது, அடுத்த நொடி, போக்குவரத்து காவல் அதிகாரி, இதையனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர், நேராக வந்து, தவறு அந்த பெருங்குடி மகனார் மீதுதான், என்றும், தவறான பாதையில் அவர் வந்ததையும் சுட்டிக் காட்டி, என்னை அந்த இடத்தை விட்டு நகரச் சொன்னார். தெய்வாதீனமாக, விழுந்த அந்த மனிதரும் போதை தெளிய, மெதுவாக எழ முயற்சித்தார். ஆனாலும்,எனக்கு, கை, கால்கள் உதறல் எடுத்து, ஒரு அடி கூட நகர மறுக்கிறது.

இந்த இக்கட்டான சூழலில்தான், ஒரு பெண்மணி,ஆதரவாக என் தோளில் கை போட்டு, வாருங்கள் போகலாம், என்றார். அந்த நேரத்தில் அவரை யார் என்று கேட்கக் கூட எனக்குத் தோன்றவில்லை. தன் கணவருடன் வந்திருந்தவர், அவரை எங்கள் பின்னாலேயே வரச் சொல்லிவிட்டு, என்னை வண்டியை எடுக்கச் சொல்லி, அருகில் அமர்ந்து கொண்டார். எனக்கு அந்த நேரத்தில் தெய்வமே வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்தது போல ஒரு உணர்வு. செல்லும் வழியில்தான் அவர் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். எங்கள் வீட்டின் அருகில் தான் அவர் வீடு என்றும், என்னை அவர் பார்த்திருப்பதாகவும், கூறினார். அவர் தன் பெயரை, அஞ்சனா என்றும், தன் கணவர் வங்கியில் பணிபுரிவதாகவும், ஒரே மகன் பத்தாம் வகுப்பு படிப்பதாகவும், தான் ஒரு மேல்நிலைப் பள்ளியில் ஆசிரியையாக இருப்பதாகவும் கூறினார்.

அன்று முதல் அஞ்சனா எனக்கு அஞ்சுவானார். எங்கள் நட்பு நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. அஞ்சுவின் கணவர் மிக கலகலப்பாக பழகக் கூடிய மனிதர். வலிய சென்று அடுத்தவர்களுக்கு உதவுவதில் அஞ்சுவிற்கு எள்ளளவும் குறைந்தவரில்லை அவர். அவரும் என்னை உடன் பிறவா சகோதரியாகவே நடத்தினார். இருவரும் “மேட் ஃபார் ஈச் அதர்” என்பார்களே, அப்படித்தான் இருப்பார்கள்.மிக அன்னியோன்யமான தம்பதியர் இருவரும். மிகத் தெளிந்த நீரோடையாக இருந்தது இவர்கள் வாழ்க்கை.

ஆனால் விதிக்கு அது பொறுக்கவில்லை போலும். மிக ஆரோக்கியமான உடல் நிலையுடன், அன்றாடம் வாக்கிங், யோகாசனம், தியானம் என்று அழகாக திட்டமிட்ட வாழ்க்கை அவருடையது. அன்றும் வாக்கிங் சென்று விட்டு, வீடு திரும்பியவர், வழியில் பார்த்தவர்களுக்கெல்லாம் காலை வணக்கம் சொல்லிவிட்டு, வீட்டிற்குள் சென்றவர், சற்று நேரத்திலேயே அவர்கள் வீட்டில் ஒரே பரபரப்பு. காரில் அவரை தூக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்ததைக் காண முடிந்தது. தீடீரென்று அதிகமாக வியர்க்க ஆரம்பித்ததாகவும், உடல் மிகவும் அசதியில் மயக்கமாக இருப்பதாகவும் கூறியதாக பேசிக் கொண்டனர். எந்த வலியோ வேதனையோ எதுவும் இல்லை. மருத்துவமனைக்குச் சென்றவர், இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் அதே புன்னகை மாறா முகத்துடன் வெறும் உடலாக வந்து சேர்ந்தார். “திடீர் மாரடைப்பு” [ Massive attack ] என்றார்கள்.

கூடியிருந்த அனைவரும் கதறியழ, அஞ்சு மட்டும், அப்படியே அசையாமல், அதிர்ச்சி நீங்காதவராக அமர்ந்திருந்தார். வெளியூரில் படித்துக் கொண்டிருந்த மகன் வந்து கதறிய போது கூட எந்த சலனமும் இல்லை அவரிடம். எல்லாம் முடிந்து வீட்டை சுத்தம் செய்து முக்கியமான உறவினர் மட்டும் இருந்து கொண்டிருந்தனர். இன்னும் நம் குடும்பங்களில் கணவனை இழந்த பெண்களுக்கு செய்யும் சடங்குகள் என்னும் கொடுமையிலிருந்து பெரிதாக விடிவு வந்தது போல் தெரியவில்லை. இப்பொழுதெல்லாம் பொட்டு வைக்க அனுமதிக்கிறார்கள். ஆனால் தாலி வாங்குவது, என்று ஒரு சடங்கு இருக்கிறதே. அது போன்ற கொடுமை ஏதுமில்லை எனலாம்.

விடியற்காலை ஊர் உறங்கும் வேளையில், ஏற்கனவே கைம்பெண்களாக உள்ள சில பெண்கள் வருவார்கள். நெருங்கிய உறவினர், பெண்கள் மட்டும் இருப்பார்கள். அந்தப் பெண்ணை, நிறைய மஞ்சள் பூசி குளிக்க வைப்பார்கள். தலை நிறைய பூ வைத்து, பொட்டு பெரிதாக வைப்பார்கள். நல்ல புடவையும் உடுத்துவார்கள். பின்பு இந்த அலங்காரத்தைக் கண்ணாடியில் காட்டுவார்கள். கட்டிப்பிடித்து, ஒப்பாரி பாட்டு சொல்லி, [அந்த பாட்டைக் கேட்டால் கல் நெஞ்சும் கரையும்] பின்பு, தலையில் உள்ள பூவை பிய்த்துப் போட்டு, பொட்டை அழித்து, தாலியை கழட்டி ஒரு கிண்ணத்தில் பாலை வைத்து அதில் போட்டு விடுவார்கள். கையில் கண்ணாடி வளையல் இருந்தால் அதை உடைப்பார்கள். மற்ற சுமங்கலிப் பெண்கள் இந்த நேரத்தில் அவரைப் பார்க்காவிட்டால் மீண்டும் மூன்று மாதத்திற்கு திரும்பவும் அவரைப் பார்க்கக் கூடாதாம்………

இந்த சடங்கு நடப்பதற்காக எல்லோரும் கூடியிருந்தனர். அந்த நேரத்தில் தான் அஞ்சுவின் மகன், எல்லாவற்றையும் பார்த்துவிட்டு, தன் அம்மாவிற்கு இப்படி ஒரு காரியம் செய்யவே கூடாது என்று அடம் பிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். எல்லோரும் எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்தார்கள், அவன் கேட்பதாக இல்லை. எந்த சடங்கும் செய்ய அனுமதிக்க மாட்டேன். விருப்பப்பட்டவர்கள் மட்டும் இங்கே இருக்கலாம், என்று தெளிவாகக் கூறிவிட்டான். பெரியவர்கள் அவனை பலவாறாக சமாதானம் செய்யவும், தாலியை மட்டும் கழட்டிக் கொள்ள சம்மதித்தான். ஆனால் அதற்காக அஞ்சுவிடம் அந்த பெண்கள் நெருங்கிய போதுதான், அவர் சுய நினைவு பெற்றவராக, ஓ வென கத்த ஆரம்பித்தது தெருவில் இருந்த அனைவரையும் கதி கலங்கச் செய்தது. எனக்கும் ஏதும் புரியவில்லை, அந்த நிமிடம் வரை சொட்டு கண்ணீர் விடாதவர், தாலியை தொட்டவுடன் அவர் கத்தியது, இன்று நினைத்தாலும் கதி கலங்குகிறது.

ஒருவரையும் அருகில் நெருங்கவே விடாமல், என் மடியில் படுத்துக் கொண்டு கதறியழுதது தாங்க முடியாத வேதனை. அன்று ஆரம்பித்த அழுகை முப்பது நாட்கள் இருக்கும் ஓயாத அவர் அழுகை சற்றே ஓய்வதற்கு. திடீரென, இரவு பத்து மணிக்குக்கூட அவர் அம்மா வந்து என்னை அழைப்பார்கள். அஞ்சுவின் அழுகையை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லையென. நானும் எந்த நேரம் கூப்பிட்டாலும், வீட்டில் போட்டது போட்டபடி உடனே ஒடி விடுவேன். அவரிடம், பல விடயங்களைப் புரிய வைத்து அவர் அழுகையை கட்டுப்படுத்த முயற்சிப்பேன். கொஞ்சம், கொஞ்சமாக தேற ஆரம்பித்தார். மகனுக்காக தன்னைத் தேற்றிக் கொள்ள முயன்றார்.

இதற்குப் பிறகுதான், என்னுடன் பழகுவதை குறைத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தார். கணவர் இறந்து ஆறு மாதங்கள் ஆகியிருக்கும் அந்த நேரத்தில். என்னைக் கண்டவுடன், ஏனோ அவருக்கு அழுகை பொங்கி வர ஆரம்பித்தது. நானும் அதை உணர்ந்து, சற்றே அவர் சந்திப்பைக் குறைத்துக் கொண்டேன். ஆனாலும் அவர் என்னை பார்ப்பதையே தவிர்க்க ஆரம்பித்ததுதான் ஏன் என்றே எனக்குப் புரியவில்லை……. நானும் எத்தனையோ முறை முயன்று பார்த்தும் பழையபடி அவரால் என்னிடம் பழக முடியவில்லை. அதுதான் ஏன் என்று எனக்கு இன்றும் புரியாத புதிராகவே, மனதை நெருடிக் கொண்டிருக்கிறது. இன்று அஞ்சுவின் மகன் படித்து முடித்து, துபாயில் வேலை கிடைத்து செட்டில் ஆகி விட்டான். இவரும் விருப்பு ஓய்வு பெற்று, மகனுடன் துபாய் சென்றுவிட்டார். நாட்டையே விட்டுச் செல்லும் போதுகூட என்னிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லை………. அதுதான் ஏன் என்ற காரணம் புரியாமல் என் மனம் குழம்பித் தவிக்கிறது………… மனித மனம் என்றுமே ஒரு புரியாத புதிராகத்தான் உள்ளது அல்லவா?

March 6, 2016
வாழ்க்கை!

பவள சங்கரி

“Life”
by Currer Bell (Charlotte Brontë)

Life, believe, is not a dream
So dark as sages say;
Oft a little morning rain
Foretells a pleasant day.
Sometimes there are clouds of gloom,
But these are transient all;
If the shower will make the roses bloom,
O why lament its fall?

February 15, 2016
மனிதன் சூழ்நிலைக் கைதியா? (சுட்டும் விழிச்சுடர்)

பவள சங்கரி

காட்டிலோ, நாட்டிலோ ஒரு கொடிய மிருகத்தின் பிடியில் தனியாக அகப்பட்டுக்கொண்ட மனிதனின் நிலை என்ன? துணிச்சலும், சமயோசிதமும் தப்பிக்கவும், தற்காத்து உயிர் பிழைக்கவும் வழியமைக்குமா?

பல மாதங்களுக்கு முன் தில்லி உயிரியல் பூங்காவில் +2 படிக்கும் மாணவர் ஒருவரை பூங்காவின் வளர்ப்பு மிருகமான வெள்ளைப் புலி ஒன்று அடித்துக் கொன்றது நினைவிருக்கலாம். இன்றைய நவீன உலகில் எதுவும் சாத்தியம் என்பதற்கிணங்க தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் காரணமாக கிட்டத்தட்ட 20 நிமிடங்கள் அந்தப் புலி அம்மாணவனின் சதையைக் கிழித்து உயிரைக் குடிக்கும் கொடூரமான காட்சியை ஒருவன் நிதானமாகப் படம் பிடித்துள்ளான். பிரம்மாண்டமாக தம் எதிரில் கோரப் பற்கள் காட்டி நிற்கும் புலியை எதிர்கொள்ளத் துணிவில்லாமல், அதை அறியும் வல்லமையும் இன்றி செய்வதறியாது சுவருடன் சுவராக ஒடுங்கி, கையை ஆட்டி நெருங்காதே நெருங்காதே என்று கெஞ்சிக் கேட்கும் ஒரு பரிதாபமான சீவனை, தன் கண் முன்னால் ஒரு அப்பாவி இளைஞன் கடித்துக் குதறப்படுவதை வேடிக்கைப் பார்க்கும் கூட்டத்தில் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளைத் தொடர்புகொண்டு காப்பாற்ற முயற்சி எடுக்க எவருக்கும் தோன்றவில்லை என்பதோடு கல் மனதின் உச்சமாக ஒருவர் அதை காணொலிக் காட்சியாகப் பதிவு செய்து உலகம் முழுவதும் பரவவிடுகிறார். மனிதாபிமானம் என்பதன் சுவடே அறியாத ஒரு கொடூர மனம் படைத்தவனாகத்தான் அந்த மனிதனைக் காண முடிகிறது. வளர்ந்து வரும் தொழில் நுட்பங்களும் நவீனத்துவங்களும் மனித நேயத்தை முற்றிலும் அழித்துவிடுமோ என்று அஞ்சவும் தோன்றுகிறது.

சென்ற ஆண்டு 2015, ஆகஸ்ட் மாதம், அமெரிக்காவின் கொலராடோ மாநிலத்தின் ஒரு பூங்காவில் நீண்ட நடைப் பயணம் மேற்கொண்ட கலைஞர் கிரா கோபெஸ்டோன்ஸ்கி என்பவருக்கு நேர்ந்த மற்றொரு அனுபவத்தைப் பார்க்கலாம். பல முறை இது போன்று தனிமையில் நீண்ட பயணம் செல்லும் வழமையுடையவர் என்றாலும் இவர் ஒருபோதும் காட்டு மிருகங்களை நேருக்கு நேர் கண்டவரில்லை. அன்று நடந்து கொண்டிருந்தவரின் பின்புறம் ஏதோ விநோதமான சத்தம் கேட்டதைத் தொடர்ந்து தன்னிச்சையாகத் திரும்பியவர் கண்களில்பட்டது மூன்று, நான்கு மீட்டர் இடைவெளியில் நெடிதுயர்ந்த ஒரு உருவம். அவ்வளவு நெருக்கத்தில் அத்தனை உயரமான ஒரு மலைச் சிங்கத்தை முதன் முதலில் கண்டவரின் கால்கள் பின்னிக்கொண்டதென்னவோ உண்மைதான். என்றாலும் அவர் தம்மை திடப்படுத்திக்கொண்டு சட்டென்று ஓடாமல், மெதுவாக பின்புறம் நகர ஆரம்பித்தார். அந்த சிங்கமும் மெல்ல முன்னேறுகிறது. கிரா நின்றுவிடுகிறார்; அந்தச் சிங்கமோ பதுங்குகிறது… (பாய்வதற்கோ?) உடனே கியாரா தன்னை ஒரு பெரிய வேட்டைக்காரர் போலக் காட்டிக்கொள்ளும் முயற்சியில் அருகில் இருந்த ஒரு மரத்தின் கிளையை வளைத்துப் பிடித்துக்கொண்டு நிற்கிறார். ஆனால் அந்த காட்டு ராசா அதற்கெல்லாம் மசியவில்லை. அடங்காமல் நிற்கிறது. கிட்டத்தட்ட 20 நிமிடங்கள் கிராவின் எந்த விதமான அசைவுகளையும் சட்டை செய்யாமல் மெல்ல முன்னேறுகிறார் அரசர். இன்னும் சில அடிகளே இடைவெளி! கிராவிற்கு எப்படியும் அந்த கொடிய மிருகத்தின் தாக்குதலிலிருந்து தப்பிவிட வேண்டும் என்ற மன உறுதி மட்டும் இருந்தது. ஆனால் அதன் கண்களில் இருந்த வெறியும், அதன் பிரம்மாண்ட உருவமும் தப்பிப்பது சாத்தியமா என்ற ஐயத்தையும் கொடுக்காமல் இல்லை. அடுத்து இன்னும் தீவிரமாக முயற்சி எடுக்கும் கட்டத்திற்கு வந்துவிட்டார். சுரப்பிகள் எல்லாம் தாறுமாறாக வேலை செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டது. அடுத்து அவர் எடுத்த விவேகமான ஒரு முடிவுதான் அவரை காப்பாற்றியதோ?

ஆம், கிராவின் அடுத்த நடவடிக்கை தம் பலம் முழுவதும் திரட்டி உச்சக் குரலில் ஓபராவின் பாடலைப் பாடியதுதான்! இசைக்கேட்டால் புவியே அசைந்தாடுமே! ஆச்சரியம், ஆனால் உண்மை. சிங்க ராசா மெல்ல பின் வாங்கினாராம். தம் காதுகளை தரையோடு வைத்தவர் பார்வையை உயர்த்தி கிராவை உற்று நோக்கியவாறு மெல்ல பின் வாங்கியவர் பின் திரும்பிப் போயேவிட்டார்! முயற்சி திருவினையாக்கிவிட்டது. பின் அவர் தம் தோழர்களை அழைத்து நடந்ததைக் கூறி அந்தப் பகுதியில் இருப்பவர்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்யும்படி சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளுக்கும் தெரிவித்தார்.

அந்த கொடிய காட்டு விலங்கிடமிருந்து தப்பித்தது குறித்து உயிரியலாளர் அமி ரோட்ரிக்ஸ், விலங்குகள் உலகில், ஓடிக்கொண்டிருப்பவையெல்லாம் உணவுகள் என்பது எழுதப்படாத சட்டம். தரையில் அழுத்தமாக நின்றுகொண்டு, பலமாக ஒலியெழுப்பிக்கொண்டிருந்ததால் அந்தச் சிங்கம் அது தனக்கான உணவு இல்லை என்பதை உணர்ந்துகொண்டு திரும்பிச் சென்றுவிட்டது என்றார். ஆக அந்த சிங்கம் கிராவின் பாட்டில் பயந்து ஓடிவிட்டதுபோலும்!

காட்டு விலங்கிடமிருந்து தப்பிக்க ஒரு உபாயம் இருப்பது போன்று நாட்டு விலங்குகளிடமிருந்தும் தப்பிக்க வழியா இல்லை. தேவையானவையெல்லாம் சற்று நிதானமும், தெளிவான சிந்தனையும்தான். தேவையற்ற அச்சமும், படபடப்பும்தான் சூழ்நிலையை மேலும் சிக்கலாக்கிவிடக்கூடியது. பிரச்சனையை சமயோசிதமாக சமாளித்த சாமர்த்தியமான மங்கையிவள்!

அமெரிக்காவில் காவல்துறை அவசர அழைப்பு எண் 911. ஒரு அமெரிக்க இளம் பெண் ஒரு குடிகார ஆண் நண்பனிடம் தனியாக மாட்டிக்கொண்டவள் மீண்டு வருவதற்கு ஒரு உபாயமும் கண்டுபிடித்தாள். தாம் குடிகாரனிடம் மாட்டிக் கொண்டிருப்பதை காவல் துறைக்கு தெரிவிக்க வேண்டிய சூழலில், அவனும் அதே அறையில் இருந்ததால் நேரடியாக புகார் அளிக்க முடியாத நிலை. அவள் காவல் துறை எண்ணான 911 என்பதற்கு அழைப்பு விடுத்து பீசா கடைக்குப் பேசுவது போல பேசுகிறாள். எதிர் முனையில் காவல் துறையினர் இது காவல் நிலைய அவசர உதவி, பீசா கடை அல்ல என்று சொன்னபோதும் அப்பெண் மீண்டும், மீண்டும் பீசா தேவை என்றும், அவசரம் என்றும் குறிப்பால் உணர்த்த, காவல் துறையினரும் சூழ்நிலையை ஒருவாறாக புரிந்துகொண்டவர்கள் மேலும் அது பற்றிய கேள்விகளைக் கேட்டு புரிந்து கொண்டதோடு விரைவில் வந்து அப்பெண்ணை காப்பாற்றியும்விட்டனர். மனம் இருந்தால் மார்கமுண்டு என்பதை உணர்ந்த அந்தப் பெண் சமயோசிதமாக தன்னைக் காத்துக்கொண்டாள்.

பிரச்சனைகள் எவ்வளவுதான் பூதாகரமாக, உயிர் குடிக்கும் நிலையில் இருந்தால்கூட, தெளிந்த சிந்தனையுடன் அணுகும்போது மீண்டு வரும் வாய்ப்புகள் அதிகம் உண்டு என்பதை மேற்கண்ட சம்பவங்கள் உணர வைக்கின்றன அல்லவா…

தில்லியில் கடந்த 2012-ஆம் ஆண்டு திசம்பர் 16-ஆம் தேதி இரவு ஓடும் பேருந்தில் பாலியல் வன்கொடுமைக்கும், குற்றவாளிகளின் தாக்குதலுக்கும் உள்ளாகி சில நாட்களுக்குப் பின் மருத்துவமனையில் உயிரிழந்த மருத்துவ மாணவி நிர்பயாவை மறக்கவும் முடியுமா.. இந்த கொடூர சம்பவத்திற்கு காரணமான பேருந்து ஓட்டுநர் ராம்சிங், அவரது சகோதரர் முகேஷ்சிங், வினய்ஷர்மா, பவன்குப்தா, அக்சய் குமார் சிங் மற்றும் ஒரு சிறுவன் உட்பட ஆறு நபர்களும் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டனர். நீதிமன்றத்தில் சிறுவனுக்கு 3 ஆண்டு சிறை தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. ராம் சிங் சிறையிலேயே தூக்கிலிட்டுக்கொண்டான். மற்ற நால்வருக்கும் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. நாட்டையே உலுக்கிய இந்தச் சம்பவத்தில், நிர்பயாவை உடல்ரீதியாக அதிகம் துன்புறுத்தி காயப்படுத்தியதில் 17 வயதேயான ஒரு சிறார் குற்றவாளிதான் முக்கிய நபர். குற்றம் நிகழ்ந்தபோது அவருக்கு 17 வயதுதான் ஆனது என்ற காரணத்திற்காக சுமார் 3 ஆண்டுகளில் அவர் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார். தற்போது 20 வயது நிரம்பியுள்ள நிலையில், விடுதலையாகி வெளியுலகுக்குச் செல்லும் அந்த சிறார் குற்றவாளியின் விடுதலையை எதிர்த்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் சிறப்பு மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. தில்லி மகளிர் ஆணையம் சார்பில் சனிக்கிழமை இரவு தாக்கல் செய்யப்பட்ட இந்த மனுவை அவசர மனுவாக ஏற்று விசாரிக்க மறுத்த உச்ச நீதிமன்றம், திங்கள்கிழமை விசாரணைக்கு ஏற்பதாகக் கூறி விட்டது. நீதிபதிகள் ஏ.கே.கோயல், யு.யு. லலித் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு இரவு 2 மணிக்கு இந்த மனுவை விசாரித்து, பிறகு ஒத்திவைத்தது. இந் நிலையில் 21.12.2015 அன்று மனுவை விசாரித்த உச்சநீதி மன்றம் மனுவை தள்ளுபடி செய்தது. சிறார் தண்டனை சட்டத்தில் கட்டாயம் திருத்தம் கொண்டு வரவேண்டிய நிலையில் அந்த மசோதாவை நாடாளுமன்றத்தில் உடனடியாக நிறைவேற்ற வேண்டும் என வலியுறுத்தியும், நிர்பயாவிற்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும் எனவும் தில்லியில் மாபெரும் கையெழுத்து இயக்கம் நடத்தப்பட்டு வருகிறது. இதில் நிர்பயாவிற்கு ஆதரவு தெரிவித்து கிட்டத்தட்ட ஒரு இலட்சம் பேர் கையெழுத்திட்டுள்ளனர். நம் நாட்டில் திருத்தப்பட வேண்டிய பழம்பெரும் சட்டங்கள் பலவற்றில் இதுவும் ஒன்றாக முடங்கித்தான் போக வேண்டுமோ என்னவோ. காலம்தான் பதில் சொல்லக்கூடும்.

இது தொடர்பான மற்றொரு முக்கியமான விசயம் இது குறித்து மத்திய பெண்கள் மற்றும் சிறார் மேம்பாடு துறை மந்திரி மேனகா காந்தி கூறியுள்ள செய்திதான். அதாவது மைனர் குற்றவாளியின் தண்டனை நீட்டிக்க முடியாத நிலை உள்ளதால், விடுதலைக்குப் பின் அந்த குற்றவாளி வேறொரு குற்றம் செய்யும் வரை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. நீதியை சட்டத்துடன் இணைத்து குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது. மைனர் குற்றவாளி சிறார் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று சட்டம் தான் சொன்னது. சட்டப்படி தண்டனை முடிந்து மைனர் குற்றவாளி தற்போது விடுதலை ஆகிறார். விடுதலைக்குப் பின் அவர் வேறொரு குற்றம் செய்யும் வரை ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்பதுதான். மத்திய மந்திரியாக உள்ள மேனகா காந்தி, இந்த வழக்கில் போதிய நீதி வழங்கப்படவில்லை என்று நேரடியாகக் கூறியுள்ளது சட்டத்தின் மீதான விமர்சனமாகத்தான் கருதப்படவேண்டியுள்ளது.

February 13, 2016
ஆன்மாவைத் தீண்டும் அமைதியான அழகோவியம்!

பவள சங்கரி

இதமான வெம்மை, இனிமையான தென்றல், ஆக பதமான பருவ நிலையென கேரள மாநில எல்லையை நெருங்கும்போதே இனம் புரியாத ஒரு பரவச நிலை உணரச் செய்வது உண்மை. சமயம் வாய்க்கும்போதெல்லாம் கேரளப் பயணம் செல்ல விரும்பும் எனக்கு எப்பொழுதும் நேரும் அனுபவம்தான் இது. திரும்பிய புறமெல்லாம் கண்ணிற்கு குளிர்ச்சியான இயற்கை வளங்கள். பெரும்பாலான பகுதிகள் எந்த செயற்கைப் பூச்சும் இல்லாமல் அப்படியே கிடப்பதுதான் இந்த அழகிற்கான மூல காரணம் என்று தோன்றுகிறது. ஒரு சில நேரங்களில் அப்படியே இந்த இயற்கை இனிமையினூடே கரைந்து மறைந்து போனால்தான் என்ன என்றுகூடத் தோன்றும்… அது சரி… நமக்கு ஆசைதான், அந்த இன்னமுதில் இணைந்துருகிப்போக.. இயற்கை அன்னை அதற்கு ஒப்புதல் அளித்து நம்மை ஏற்பதற்கு இரக்கம் காட்டவேண்டுமே.. !

கேரள மாநிலத்தில் பெரும்பாலும் பல இடங்களுக்கு கால்நடையாக மட்டுமே செல்ல வேண்டியிருக்கும். குறிப்பாக வயநாட்டில் வலம் வர நினைப்பவர்கள் மலைப்பாதைகளில் பல மைல் தொலைவுகள் நடக்கத் தயங்காதவராக இருக்கவேண்டியது அவசியம்! பசுமையான காடுகளும், வளமான நீர் நிலைகளும், வண்ண மலர்களும் கூடிக் குலவியிருக்கும் குளிர் பிரதேசமான இதற்கு, வயல்கள் நிறைந்த நாடு என்னும் பொருளிலேயே ‘வயநாடு’ என்ற பெயர் அமைந்துள்ளது. மலையேற்றப் பிரியர்களுக்கு இது ஒரு வரப்பிரசாதம் எனலாம். விண்ணை முட்டும் நெடிதுயர்ந்த மரங்களும், கண்ணைக் கவரும் வண்ண வண்ணக் காட்சிகளும் அணிவகுத்து அழகு காட்டும் அற்புதமான இயற்கை வடிவினூடே வலம் வருவது வரமல்லவா? ஒரு சில நாட்கள் தங்கியிருந்து ஒவ்வொரு பகுதியாக அனுபவிக்க வேண்டிய இடம். கிட்டத்தட்ட மூன்று நாட்களில் ஒரு நாள் பயணத்தில் கழிந்ததில் 2 நாட்கள் மட்டுமே தங்கியிருந்ததில் எங்கள் பயணம் முழுமையடைந்த திருப்தி ஏற்படவில்லை. மீண்டும் இன்னொரு முறை பயணப்பட வேண்டும் என்ற ஆவலே மேலோங்கியுள்ளது. ஆன்மாவைத் தீண்டும் அமைதியான அழகோவியம்!

இந்தியாவின் தென்பகுதி மாநிலங்களில் ஒன்றான கேரளாவின் வடகிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள, ஆதி காலத்தில் வேடர் ராசாக்களால் ஆளப்பட்ட வயநாடு, பிற்காலங்களில் கோட்டயம் அரச வம்சத்தினரின் வழிவந்த பழசி ராசாவின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது. வயநாடு மாவட்டத்தின் நவீன வரலாறு என்பது மைசூர் படையெடுப்பு மற்றும் இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக கட்டிவைத்திருந்த பிரித்தானிய ஆட்சியும் உள்ளடங்கியதாகும். ஆங்கிலேயர்களுக்கும், பழசி ராசாவிற்கும் இடையே கடும் போர் நிலவியிருந்தது. 1956 ஆம் ஆண்டில் கேரள மாநிலம் உருவானபோது, வயநாடு கண்ணனூர் மாவட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. பின்னர் 1957 ஆம் ஆண்டில் தென்வயநாடு கோழிக்கோடு மாவட்டத்துடனும், மற்றும் வடக்கு வயநாடு கண்ணனூர் மாவட்டத்துடனும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. பின்னர் 1980 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 12 ஆம் தேதி கேரளாவின் 12 ஆவது மாவட்டமாக உருவாக்கப்பட்டது.

முன்காலத்தில் மாயாசேத்திரம் என அழைக்கப்பட்டதாக பழைய குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. இந்நகரம் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப்பகுதியில் 700 தொடக்கம் 2100 மீட்டர்கள் உயரத்தில் அமைந்துள்ளது. 2,131 சதுர கி.மீ பரப்பளவு கொண்ட வயநாடு , 816,558 (2011) மக்கள் தொகை கொண்டது. மானந்தவாடி, சுல்தான்பத்தேரி மற்றும் வைத்திரி தாலுக்கா போன்றவை இதில் அடங்கும். இங்கு அதிகமான ஆதிவாசி மக்கள், அதாவது மாநிலத்தின் மொத்தத் தொகையில் 36 % பேர் வயநாட்டில் வசிக்கின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கிட்டத்தட்ட 885.92 சதுர கி.மீ. பரப்பளவு காடுகளால் அமைந்துள்ளது. முழுமையாக பழங்குடியின கலாச்சாரத்தில் உள்ள இடம் இது. வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகள் அதிகமாக வந்து செல்லும் இடம். பணப்பயிர்களான, மிளகு, ஏலம், காப்பி, தேயிலை, மசாலாப் பொருட்கள், ரப்பர், தேங்காய், இஞ்சி போன்றவைகள் விளையக்கூடிய வளமான பூமி இது. 22,772 ஹெக்டேர் நிலங்களில் நெற்பயிரும் விளைவிக்கப்படுகிறது.

இத்தனை வளங்கள் இங்கு கொட்டிக் கிடந்தும், கேரள மாநில மக்கள் தங்கள் முக்கியத் தேவைகளுக்கும்கூட அண்டை மாநிலங்களை நம்பியிருக்கும் நிலைதான் எனக்கு எப்பொழுதும் ஆச்சரியமேற்படுத்தும் ஒன்று. ‘என்ன வளம் இல்லை இந்தத் திருநாட்டில்? ஏன் கையை ஏந்த வேண்டும் வெளிநாட்டில்?’ என்ற பாடல்தான் நினைவிற்கு வருகிறது. மக்கள் மன நிலையில் பெரும் மாற்றங்கள் தேவை. நம் கொள்கைகள் நம்மை முன்னேற்றுவதாக இருக்க வேண்டுமேயொழிய நம் எண்ணங்களே நம் முன்னேற்றத்திற்கு ஒருக்காலும் முட்டுக்கட்டை போட்டுவிடக்கூடாது.

சமீபத்தில் எங்கள் குடும்ப நண்பர் ஒருவர் பணி மாற்றம் காரணமாக கேரள மாநிலத்தில் ஒரு இடத்திற்குக் குடும்பத்துடன் குடிபெயர வேண்டியிருந்தது. சாமான்கள் நிறைந்த சரக்கு உந்து அவைகளை இறக்கும் தொழிலாளர்களுக்காக ஒரு நாள் முழுவதும் காத்துக்கிடந்த பின்பு மாலை 4.45 மணிக்கு வந்தவர்கள் கட்டணங்களையெல்லாம் கறாராகப் பேசிவிட்டு மாலை 5 மணியுடன் பணி நேரம் முடிவடைந்துவிட்டதால் அடுத்த நாள் காலைதான் இறக்க முடியும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். தொலைக்காட்சிப் பெட்டி, குளிர்சாதனப் பெட்டி போன்ற மற்றும் பல விலையுயர்ந்தப் பொருட்களை வண்டியில் வெளியில் கிடக்க விடமுடியாதே என்று பலமுறை மன்றாடிக்கேட்டும் பயனில்லாமல் போக, அவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தினரே சேர்ந்து இறக்கி வைத்துக்கொள்ள முடிவெடுத்துள்ளனர். அதற்கும் பலர் சேர்ந்து வந்து தகராறு செய்துள்ளனர். இறுதியில் பெரும் வாதத்திற்குப் பிறகு தாங்களே விடிய விடிய அத்துனை சாமான்களையும் இறக்கி வைத்துள்ளனர் அக்குடும்பத்தினர். இன்னொரு நண்பர் இயற்கை வளமும், அழகு நலமும் கண்டு அதன் ஆசையால் ஒரு தொழிலகம் அமைத்துவிட்டு, இன்று தொழிலாளர் பிரச்சனையால் சரிவர நடத்த முடியாமல் தவிப்பதை பகிர்ந்துகொண்டார். இங்கு குறிப்பிடும் அளவிற்கு தொழில் வளர்ச்சி பெரிதாக இல்லாததன் காரணமும் புரிந்ததுபோல் இருந்தது.

January 22, 2016
களவு போகிறோமா?

பவள சங்கரி

தலையங்கம்

சமீபத்தில் மிகவும் சுவாரசியமான ஒரு கதை படித்தேன். அன்று சனிக்கிழமை. 12 மணியளவில் ஒரு வீட்டின் கதவைத் தட்டி தபால்காரர் ஒரு தபாலைக் கொடுக்கிறார். அந்த வீட்டு அம்மணி அதைப் பிரித்துப் பார்க்கிறார். அதில் அன்று வெளியான ஒரு பிரபலமான திரைப்படத்திற்கு சில நுழைவுச் சீட்டுகள் மற்றும் குடும்பத்துடன் சென்று ஒரு பெரிய உணவு விடுதியில் உணவருந்த பரிசுக் கூப்பன்களும் இருந்தன. இதை அனுப்பிய நான் யார் என்று தெரிகிறதா என்ற வாசகத்துடன் வாழ்த்துக்களும் இருந்த அதைக் கண்ட அந்த அம்மணிக்கு இன்ப அதிர்ச்சி. கணவனிடம் உடனே சென்று காண்பிக்க அவரும் சற்றே யோசிக்க, பின் குடும்பமே சேர்ந்து இந்தப் பரிசுகளை அனுபவித்துவிட்டு பின்பு இதைப்பற்றி யோசிக்கலாம் என்ற முடிவிற்கு வந்தவர்களாக மகிழ்ச்சியுடன் கிளம்பிச் சென்று ஆனந்தமாக திரைப்படமும் கண்டு களித்து, உணவு விடுதியிலும் சென்று மனமார உணவருந்திவிட்டு வீடு வந்து சேர்ந்தால், அங்கு பூட்டைத் திறக்க வேண்டிய வேலை கூட இல்லாமல் வீடு பறக்க திறந்திருந்ததோடு வீட்டிலுள்ள அனைத்து விலையுயர்ந்த பொருட்களும் காணாமல் போயிருந்தன. மேசையில் கொட்டை எழுத்தில் ஒரு வாசகமும் இருந்ததாம். ‘பரிசு வழங்கிய நான் யாரென்று இப்போது தெரிந்ததா’ என்று. இந்தக் கதையைப் படித்தவுடன் எனக்குத் தோன்றியது இன்றைய நம் பரிதாப நிலைதான்.

தைப்பொங்கலுக்கு 100 ரூபாய் பணம், ஒரு கிலோ சக்கரை, கரும்பு 2 அடி துண்டு, பச்சரிசி என தமிழக அரசு வழங்கும் இலவசங்களைப் பெற முண்டியடிக்கும் மக்கள் வெள்ளம். இது போன்ற இலவசத் திட்டங்களுக்காக அரசாங்கத்தால் ஆண்டொன்றிற்கு ரூ. 20,000 கோடி செலவிடப்படுகிறது. கீழ்தட்டு மக்கள் வளம் பெறுவதற்காகவே இந்த இலவசங்களை அள்ளி வழங்குவதாக அறிவிப்புகளும் வந்த வண்ணம் உள்ளன. எதிர்கட்சிகளும் இதற்கு விதி விலக்கு அல்ல. இலவசங்கள் எனும் கையூட்டுகளைக் கொடுத்து மக்களின் வாக்குகளையும், அவர்தம் உரிமைகளையும் கவருகிறார்கள். ஆண்டொன்றிற்கு சுமாராக 20,000 கோடி ரூபாய் என்றால் ஐந்தாண்டுகளில் ஒரு இலட்சம் கோடி ரூபாய் செலவிடப்படுகிறது. இவர்கள் இலவசமாக வழங்கக்கூடிய பொருட்கள் பெரும்பாலும் தரமற்றவையாக இருப்பதும், அவைகள் பெரும்பாலும் பழுது பார்க்கும் மையங்களில் இருப்பதே கண்கூடாகக் காணப்படுகிறது. அதாவது இந்த ஒரு இலட்சம் கோடி ரூபாயானது தண்ணீர்ல் கரைந்த பெருங்காயமாக காணாமல் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இந்த நேரத்தில் திரு எம்.ஜி.ஆர் முதலமைச்சராக இருந்தபோது துவக்கப்பட்ட காகித ஆலை நிறுவனம் குறித்து சிந்திக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. இந்த காகித ஆலை இன்று வளர்ந்தோங்கி இந்தியாவின் ஒரு தலை சிறந்த நிறுவனமாக மிளிர்வதைக் காணமுடிகிறது. இதை உருவாக்க சுமாராக 500 கோடி ரூபாய் செலவிடப்பட்டு இன்றும் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் பல ஆயிரம் பேருக்கு வேலை வாய்ப்பும், வழங்கி செழிப்புடன் அன்றாடம் இலாபத்தை ஈட்டிக்கொண்டிருக்கின்றது. இத்தனை ஆண்டுகளில் இந்த ஒரு இலட்சம் கோடி ரூபாயில் இது போன்று எத்தனை ஆலைகளை நிறுவி வேலை வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். இன்றைய தமிழ்நாட்டின் பொருளாதாரம் தடுமாறாமல் செழிப்புடன் இருக்க உத்திரவாதமாகியிருக்கலாம். இலாபத்தை ஈட்டித் தரும் வேலை வாய்ப்பைப் பெருக்கி மக்கள் வாழ்வில் நிரந்தர ஒளியேற்றியிருக்க வழியமைத்திருக்கலாம். ஒரு வேளை இலவசங்கள் வழங்கியேத் தீர வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இருக்கும்பட்சத்தில் இலவசப் பொருட்கள் தயாரிப்பை அந்நிய நிறுவனங்களுக்கு அளிக்காமல், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு துவக்கப்பட்ட மின்னணுசார் துறை மூலமாக உற்பத்தி செய்திருந்தால் பல ஆயிரம் படித்த பட்டதாரிகளுக்கு வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கியிருக்கலாம் . இந்த வாய்ப்பை அந்நிய நிறுவனங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட இழப்பை கருத்தில் கொள்ளவேண்டும். இதனால் தனியார் நிறுவனங்களே தரமற்ற பொருட்களை வழங்கி கொள்ளை இலாபம் ஈட்டியுள்ளனர். நாட்டின் பொருளாதாரத்தில் உண்மையான அக்கறையுடனும், தனிப்பட்ட மக்களின் பொருளாதார மேம்பாட்டிற்காகவும் சூலுறைத்து மேம்படுத்தக்கூடியத் திட்டங்களை எந்தக் கட்சியினரும் அறிவிக்காதது வேதனைக்குரியதாகும்.

இன்றைக்கு ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அதாவது பிப்ரவரி 24ஆம் தேதி 2009ஆம் ஆண்டில் பதவியேற்ற பின்பு தம்முடைய முதல் உரையில் அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா, அந்த காலகட்டத்தில் அமெரிக்க பொருளாதாரம் மிகவும் நலிவடைந்த நிலையில் இருந்ததையும், வியாபாரம், வேலை வாய்ப்பு, தொழில்துறை என அனைத்தும் முடங்கிக் கிடந்த நிலையை எடுத்துக்கூறி, தம் நாட்டை பலம் பொருந்திய நாடாக உருவாக்கி, முன்னேற்றப் பாதைக்கு இட்டுச் செல்வதாக சூலுறைத்ததை, இன்று பலவற்றை சாதித்துக் காட்டியதை இன்று பட்டியலிட்டுள்ளதைக் காணும்போது நமக்கும் இது போன்ற சாதனைப் பட்டியலை எடுத்துரைக்கும் தலைவர்கள் அமையவில்லையோ என்று ஏக்கம் கொள்ளத்தான் செய்கிறது.

January 10, 2016
இனிய புத்தாண்டே மலர்க!

பவள சங்கரி

புத்தாண்டு மலர்ந்தது!
வைகறை மலர்ந்த இன்பொழுதில்
கவினுறு காட்சிகளின் அணிவகுப்பு!
மின்னும் நட்சத்திரம், மிதக்கும் மேகம்
குளிர்தென்றல், கொஞ்சும் புறாக்கள்,
எங்கும் மனம்நிறை பேரமைதி,
ஆழுலகொன்றின் முகட்டில் உறைதருணம்
உளமறியாதொரு கணப் பொழுதில்
பசுமைக்களஞ்சியமாய் முளைத்தெழுந்த அன்பில்
கோட்டுப்பூவாம் கொன்றையிலுறையும் கோபதியாய்
மறைகண்ட மங்கல மயோரனவன்
கறைக்கண்டன் கற்பகத்தருவானவன்
முயற்புல்லிற் பனித்துளியானவன்
மிறல்நகை கயற்கண்ணியின் சிற்றம்பலவன்
சிறிபலம் நாடும் சுடலையாடியவன்
பற்பதமதில் பற்றாயர் கோலம்கொண்டவனவன்
பற்றாயமாய் சுபங்கரியின் மனத்திலுறைபவனவன்
சுப்பிரதீபம் நாடுவானவன் தினம்! தினம்!
மலர்ந்த 2016 வெற்றி! எதிலும் வெற்றியே!

January 1, 2016
பன்னாட்டு கருத்தரங்க அழைப்பிதழ்

பவள சங்கரி

January 1, 2016
கண்ணீர் (கொரிய மொழிப்பெயர்ப்புக் கவிதை)

பவள சங்கரி

கொரிய மொழிபெயர்ப்பு கவிதை

Photography by Hye Hyon

பல சமயங்களில்
ஒரு சிறு விதையாய் இருக்கவே விளைகிறேன் நான்
அஃது வளமானதொரு நிலத்தில் வீழவும் வேண்டும்.

என்னிடம் உள்ளனவெலாம் இவைகளே-
குறையிலாநிறை, களங்கமிலாதூய்மை,
நெஞ்சுரம்!

என்னைக் கொடுக்கச்சொல்லிக் கேட்டால்
விலைமதிப்பில்லாத அதை,
மீதமுள்ள அந்த ஒன்றேயொன்று இவைதான்!

கவினுரு மரத்தின் மலர்களும்கூட உதிர்வதைக் கண்டாய்
ஆயின் கனி ஈனச் செய்தது அது,

இப்படித்தானே, எமக்குச் சிரிப்பை வழங்கியபின்,
எம் கண்ணீரையும் புதுப்பித்துவிட்டாய் நீ.

Tears by Kim Hyun-seung

Often
I wish to be a small seed
falling to the fertile ground.

These are all I have–
flawless, spotless,
unbroken!

When I am asked to offer
what is most precious,
these are the only ones I have left!

You saw the flowers of a beautiful tree withering
and made it bear fruit,

and, after giving me laughter,
you have renewed my tears.

눈물/김현승

더러는
옥토(沃土)에 떨어지는 작은 생명이고저.

흠도 티도,
금가지 않은
나의 전체는 오직 이뿐!

더욱 값진 것으로
드리라 하올 제,
나의 가장 나아종 지니인 것도 오직 이뿐!

아름다운 나무의 꽃이 시듦을 보시고
열매를 맺게 하신 당신은,

나의 웃음을 만드신 후에
새로이 나의 눈물을 지어 주시다.

December 20, 2015
இலையுதிர்கால நாளொன்றில் …… !

பவள சங்கரி

கொரிய மொழிபெயர்ப்புக் கவிதை

An Autumn Day by Lee Si-young

Photography by Lee Won-kyu

A dragonfly sat on the end of a persimmon branch
and dozed off all day.
Even with wind, it did not shake;
even with a cold rain smacking the branch,
it did not move over.
When I quietly approached it,
I was startled to see,
right there, it had arrived in Nirvana.

இலையுதிர்கால நாளொன்றில் …… !

சீமைப் பனிச்சைக் கனி

சீமைப் பனிச்சை மரக்கிளையின் நுனியிலொரு தும்பி
பொழுதெல்லாம் மதிமயங்கிக்கிடந்தது.
வளியின் வீச்சிலும் அசைவில்லை அதனிடம்;
கிளையை உலுக்கியெடுக்கும் குளிர் மழைக்கும்
அசைந்து கொடுக்கவில்லையது.
மெல்ல அதனருகே நெருங்கிய தருணமதில்,
அதிர்ந்து போனேன் அதன் நிலைகண்டு,
ஆம், அங்கேயே அது பேரானந்த நிலையை எய்தியிருந்தது.
가을날/ 이시영

잠자리 한 마리가 감나무 가지 끝에 앉아
종일을 졸고 있다
바람이 불어도 흔들리지 않고
차가운 소나기가 가지를 후려쳐도
옮겨앉지 않는다
가만히 다가가보니
거기 그대로 그만 아슬히 입적하시었다

படங்களுக்கு நன்றி

https://ta.wikipedia.org/wiki/

December 19, 2015
நல்ல உள்ளங்கள் வாழ்க!

பவள சங்கரி

தலையங்கம்

பேரிடர் சமயங்களிலும் பேரிழப்பு ஏற்படும் காலங்களிலும், தமிழன் தலை நிமிர்ந்து நிற்கும் வகையில் செயல்படுவது நெஞ்சில் நெகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. மழை வெள்ளத்தில் சிக்கித் தவிக்கும் பல்லாயிரக் கணக்கான மக்களுக்கு உடன் பிறந்தோர்களாக எண்ணி சேவை செய்யும் நல்லுள்ளங்களை வாழ்த்தாமல் இருக்க முடியவில்லை. சென்னை மேட்டுப்பகுதி, கோவை, ஈரோடு, சேலம், திருப்பூர், மதுரை போன்ற பல பகுதிகளிலிருந்து தன்னார்வ சேவை மையங்கள் பல கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள உணவுப் பொருட்கள், போர்வைகள், மருந்துப் பொருட்கள், மருத்துவக் குழுக்கள் என மனமுவந்து அள்ளி வழங்கும் நேசமிகு நெஞ்சங்களைக் காணும்போது நாட்டில் மனிதம் மீதமிருக்கிறது என்ற நம்பிக்கை ஒளிர்விடத்தான் செய்கிறது.

நிதி மிகுந்தவர் பொற்குவை தாரீர்
நிதி குறைந்தவர் காசுகள் தாரீர்
அதுவுமற்றவர் வாய்ச்சொல் அருளீர்
ஆண்மையாளர் உழைப்பினை நல்கீர்
மதுரந்தே மொழி மாதர்களெல்லாம்
வாணி பூசைக்குரியன பேசீர்
எதுவும் நல்கியங் கெவ்வகையானும்
இப்பெருந்தொழில் நாட்டுவம் வாரீர்

என்றானே பாரதி. எண்ணித்தான் இருக்கிறோமோ அதை.

சென்னை நகரிலேயே உயர்வான பகுதியில் வாழக்கூடியவர்கள் தாங்கள் முன்பின் அறிந்திராதவர்களைக் கூடத் தங்கள் இல்லங்களில் தங்கவைத்து உணவு, உடை என முடிந்ததைக் கொடுத்து நலிந்தவருக்கு ஆறுதலாய் இருக்கிறார்கள். நடுவர் பரிந்துரையின் பேரில் நகரில் பேருந்தில் பயணம் செய்வதற்கு இலவச அனுமதி அளித்திருப்பது வெளியூர் மக்கள் மற்றும் உறவினர் வீடு செல்பவர்களுக்கு ஆறுதலளிக்கக்கூடியது.

பால் தட்டுப்பாடு குழந்தைகளை பெரிதும் பாதித்துள்ளது. எரிகிற வீட்டில் பிடுங்கிய வரை இலாபம் என்ற நோக்கில் வியாபாரிகள் கொள்ளை இலாபம் அடித்து வெந்த புண்ணில் வேலைப் பாய்ச்சியிருக்கிறார்கள். ஈரோடு, கோவை , நீலகிரி மாவட்டங்களிலிருந்து வரக்கூடிய ஆவின் பால் கொள்முதலை அதிகப்படுத்தி முன்னேற்பாட்டு நடவடிக்கைகளை முன்னரே சரியாகச் செய்திருந்தால் குழந்தைகளின் பசியையாவது போக்கியிருந்திருக்கலாம். போர்க்கால நடவடிக்கைகளுக்குரிய பணிகளும் காலந்தாழ்த்தி செய்திருப்பது வருந்தத்தக்கது. ஆம்னி பேருந்துகளில் பயணச்சீட்டு ரூ.3000 முதல் 5000 வரை விற்பதாகச் செய்திகள் வருகின்றன. அரசின் தீவிர கண்காணிப்பின் தேவைகள் அதிகரித்துக்கொண்டிருப்பதை அரசு உணர்ந்து அதற்கான நடவடிக்கைகளை துரிதமாக எடுக்க வேண்டியதும் அவசியம்.

ஒரு பிரச்சனை என்று வரும்போதுதான் புதைந்து கிடக்கும் மர்ம ஊழல்கள் வெளிவர ஆரம்பிக்கின்றன. இது போன்ற பேரிடர் சமயங்களில் உயிர் காக்கவேண்டிய முக்கியப் பொறுப்பில் இருக்கும் மருத்துவமனையே 18 உயிர்களின் இழப்பிற்கு காரணமாகியிருப்பது பெருங்கொடுமை. மிகப்பெரிய மருத்துவமனைகளுக்கு உரிமம் கொடுக்கும்பொழுது அதற்குரிய குறைந்தபட்ச அடிப்படைத் தேவைகளாவது பூர்த்தியாகியுள்ளதா என்ற சோதனைகூட செய்யாமல் உரிமம் கொடுத்ததன் விளைவே இந்த 18 உயிரிழப்புகளுக்குக் காரணமானது நாம் வெட்கித் தலைகுனிய வேண்டிய விசயமாகிறது. மியாட் மருத்துவமனையில் நடந்த இந்த சம்பவம் கண்டிக்கத்தக்க ஒன்று. இறந்தவர்களின் உடல்கூட இன்னும் உரியவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்படவில்லை என்ற செய்திகளும் வருத்தத்திற்குரியது.

உதவிகள் செய்வதிலும் அரசியல் ஆதாயங்கள் தேடுபவர்களின் செயல்பாடுகள்தான் வேதனையின் உச்சம்.

இலகுவான மண் உள்ள மலைப்பகுதிகளில் தடுப்புச் சுவர்கள் கட்டப்படாமல், நீரோடைகளையும், குளங்களையும், ஆக்கிரமித்து பலமாடிக் கட்டிடங்களைக் கட்டுவதும், மனைப்பகுதிகளாகப் பிரித்து விற்பனை செய்வதும் என்று முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளில் தீவிரம் காட்டாமல் இருந்துவிட்டு, இது போன்ற பேரிடர் வரும்போது செய்வதறியாது திகைத்து நிற்பதும் பல நேரங்களில் நமக்கு வாடிக்கையாகிவிடுகிறது.

கார்பன் வெளியேற்றத்திற்குரிய மாற்று ஏற்பாடுகளைப் பற்றி கொள்கை அளவில் அதனைக் குறைப்பதற்கு அனைத்து நாடுகளும் ஒப்புதல் அளித்து பேச்சு வார்த்தையின் முடிவில் குறைப்பது என்று முடிவெடுத்து மாற்று ஏற்பாடுகள் செய்யத் திட்டமிட்டிருக்கும் இவ்வேளையில் இந்தப் பேரிடருக்கு சுற்றுச்சூழல் மாசுதான் காரணம் என்று மத்திய வனம் மற்றும் சுற்றுச் சூழல் துறை அமைச்சர் பிரகாஷ் ஜவடேகர் கூறியுள்ளதும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய விசயம்.

இதுவரை நடந்தததைக்காட்டிலும் இனி வரப்போகும் கொடுமையைச் சமாளிக்கத் தயாராக இருக்கவேண்டும். மழை நின்று முற்றிலுமாக வெள்ளம் வடிந்த பிறகு ஏற்படக்கூடிய நோய்த்தொற்றுப் பரவும் அபாயத்தைத் தடுக்க முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியதும் அவசியம். மத்திய அரசு இந்த கடும் மழையை தேசியப் பேரிடராக அறிவிப்பதும் அத்தியாவசியமாகிறது.

December 5, 2015