Author: பவள சங்கரி

பவள சங்கரி

கவிதை எழுதுபவன் கவியன்று. கவிதையே வாழ்க்கையாக உடையோன்,

வாழ்க்கையே கவிதையாகச் செய்தோன், அவனே கவி      – பாரதி.

 

 

கன்னித்தமிழுக்குக் காவியமண்டபம் அமைத்து

பண்ணிசையால் பூமாலையும் தொடுத்து

ஆன்மீகம், ஆனந்தம், காதல், தத்துவம், சோகம்,

சுகமென, அனைத்தும் அடித்தளமாய் அமைத்து

கவிச்சொல் வீச்சின் மூலம் இப்புவியனைத்தையும்

ஆளும் பெருங்கவி! ‘படைப்பதால் நானும் இறைவன்’

“நான் நிரந்தரமானவன், அழிவதில்லை. எந்த நிலையிலும்

எனக்கு மரணமில்லை” என்ற கவிச்செருக்கு

அவன் உடன்பிறப்பு! கவித்துளிகள் காலக்காற்றில்

கரைந்தொழியும் கற்பூரமாயிராமல், எதிர்க்காற்றில்

ஏறிப்பறக்கும் காற்றாடியாய் காவியமானவன், கண்ணதாசன்!!

 

தம்மை மறந்து தம்மையே அதனுள் கரைத்து

தன்னூன் கலந்து உயிர் கலந்து பொருளுணர்ந்து

இசையோடு இயைந்து இனிமையும் கலந்து

கருத்துடன் கவியாய்ப் புனைந்து சிந்தையள்ளும்

வன்மையுடையாய்! கன்னித் தமிழ்நாட்டின்

வளமையான கழனியில் விளைந்த வளமான

செங்கரும்பின் அடிச்சுவையவன்! தனிக்கனியவன்!!

தரணிபோற்றும் தங்கமகன்! மனம்தளராச் சிங்கமவன்!!! …. பவளா

 

கம்பனின் புகழ் பாடும் கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை அவர்கள்,

“கையில் கம்பன் கவியுண்டு

கலசம் நிறைய மதுவுண்டு

வையம் தருமிவ் வளமின்றி

வாழும் சுவர்க்கம் வேறுண்டோ?”

என்பார்.

 இப்படி கம்பன் கவியில் கட்டுண்டுடவர் கவியரசர் கண்ணதாசனும்தான்! ஆம். கம்ப ரசத்தை ஆழ்ந்து சுவைத்து அதன் சாரத்தையெல்லாம் தம் கவி மொழியில் திணித்து, நம்மைச் சுவைக்கடலில் திக்குமுக்காட வைத்திருக்கும் ஓர் அற்புதக் கவிஞன் நம் கண்ணதாசன்.

கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பனை, நம் கவியரசர் கண்ணதாசன் வாயாற புகழ்வதைப் பாருங்கள்……

பத்தாயிரம் கவிதை முத்தாக

அள்ளி வைத்த சத்தான

கம்பனுக்கு ஈடு இன்னும்

வித்தாகவில்லை என்று பாடு!

என்று கம்பனின் கீர்த்தியைப் பாடியவன் அப்பெரும் புலவனின் கவிதைகளின் தாக்கமே தம் பெரும்பாலான பாடல்கள் என்றும் பதிந்துச் சென்றிருக்கிறார். ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்தானே? இதோ அந்த ஒரு சில சோறுகள்…

1949ம் ஆண்டு, ‘கலங்காதிரு மனமே, உன் கனவெல்லாம் நனவாகும் ஒரு தினமே’ என்று `கன்னியின் காதலி’எனும் திரைப்படத்திற்காக  எழுதியது முதல் பாடல் என்றால் நம்புவது எளிதாகத்தான் இல்லை. மூன்றாம் பிறை என்ற திரைப்படத்தில் மிகவும் பிரபலமான,  `கண்ணே கலைமானே’ என்பதுதான் கவிப்பேரரசரின் கடைசிப் பாடல். உலகத்தோரின் உள்ளம் கொள்ளைகொண்ட அற்புதமும் இதில்தான்!

ஆலயமணி எனும் திரைப்படத்தில்  டி.எம். சௌந்தரராஜன், எல்.ஆர். ஈசுவரி பாடிய இப்பாடல் கவிஞரின் திரைப்பாடல் பயணத்தின் ஒரு மைல்கல் எனலாம்.

கல்லெல்லாம் மாணிக்க கல்லாகுமா?

கலையெல்லாம் கண்கள் சொல்லும் கலையாகுமா?

சொல்லெல்லாம் தூய தமிழ் சொல்லாகுமா?

சுவையெல்லாம் இதழ் சிந்தும் சுவையாகுமா?

சொல்லெல்லாம் தூய தமிழ் சொல்லாகுமா?

சுவையெல்லாம் இதழ் சிந்தும் சுவையாகுமா?

அடடா.. அடடா…. இந்தத் தமிழ்க்காதலன்,

வார்த்தை விளையாட்டில் மன்னனவன்!!

கன்னித்தமிழ் தந்ததொரு திருவாசகம்

கல்லைக் கனி ஆக்கும் உந்தன் ஒரு வாசகம்

ஆன்மீகமும், இலக்கிய நேசமும், காதல் சுவாசமும் என அனைத்தையும் ஒருங்கே ஓரிரு வரிகளில் உரைப்புடன் அழகாய் வசப்பட்டிருக்கிறது கவிஞருக்கு.

கம்பன் கண்ட சீதை உந்தன் தாயல்லவா?

காளிதாசன் சகுந்தலை உன் சேயல்லவா?

அம்பிகாபதி அணைத்த அமராவதி மங்கை அமராவதி

சென்ற பின்பு பாவலர்க்கு நீயே கதி என்றும் நீயே கதி

 

தம் காதலியைக் கம்பன் கண்ட, சீதை மகளாகவும், சகுந்தலை எனும் சேயாகவும் காணும் காதலனின் மொழியை அம்பிகாபதியும், அமராவதியும் பாடுவதையும், அதைச் சுவைத்து மகிழும் பாவலரின் கதியும் நம் கண் முன்னே படமாக விரிவதை மறுக்கவும் இயலுமோ?

கண்மூடி, மனதை ஒரு நிலைப்படுத்தி, உள்ளத்தைச் சற்றே தெளிவாக்கி, அமைதியாக உட்கார்ந்து கொண்டு, அருகில் மெல்லிய ஒலியில், இந்தப் பாடலை ஒலிக்கவிட்டுப் பாருங்களேன். அப்போது தெரியும், இதன் அருமை.. ஆம், தவழ்ந்து வரும் தென்றலுடன், செந்தாழம் பூவின் மணமும் கமழ்ந்து வந்து மேலே மோதுவதை உணர முடியும்!  ஆனந்தத்தில் திளைக்கும் உள்ளமும் உரித்தாகும்..  வார்த்தைகளில் மந்திரத்தைப் புகுத்தி உன்மத்தமாக்கும் கலையில் வல்லவர் இந்த கவியரசர் என்பதே நிதர்சனம்! இதோ பாடலின் சில முத்தாய்ப்பான வரிகள்..

செந்தாழம் பூவில் வந்தாடும் தென்றல்

என் மீது மோதுதம்மா

செந்தாழம் பூவில் வந்தாடும் தென்றல்

என் மீது மோதுதம்மா

பூ வாசம் மேடை போடுதம்மா

பெண்போல ஜாடை பேசுதம்மா

அம்மம்மா ஆனந்தம்

அம்மம்மா ஆனந்தம்

 

வளைந்து நெளிந்து போகும்பாதை

மங்கை மோகக் கூந்தலோ?

மயங்கி மயங்கி செல்லும் வெள்ளம்

பருவ நாண ஊடலோ?

 

அடடா … இந்தக் காட்சி கண் முன்னே விரியும்போது உடலும் மெலிதாகி உடன் பறந்து மேகத்தினுள் நுழைந்து, பனிக்காற்றின் வருடலில் நெகிழ்ந்து நிற்கும் அனுபவத்தைப் பெறமுடியும்! கம்பன் செய்த வர்ணனை என்ற சத்தியப்பிரமாணமும் கொடுத்து, சாட்சிக்கு அழைத்துக்கொள்ளும் யுக்தி.

அழகு மிகுந்த ராஜகுமாரி மேகமாகப்

போகிறாள்

ஜரிகை நெளியும் சேலை கொண்டு

மலையை மூடப் பார்க்கிறாள்

 

இளைய பருவம் மலையில் வந்தால்

ஏகம் சொர்க்க சிந்தனை

இதழில் வருடும் பனியின் காற்று

கம்பன் செய்த வர்ணனை

ஓடை தரும் வாடைக் காற்று வான்

உலகைக் காட்டுது

உள்ளே வரும் வெள்ளம் ஒன்று

எங்கோ என்னைக் கூட்டுது

மறவேன் மறவேன் அற்புதக் காட்சி

மகிழ்ச்சியோ, கோபமோ, வேதனையோ அல்லது அன்போ எதுவாகிலும் அதனை அபரிமிதமாகக் காட்டும் வல்லமை பெற்ற கவியரசர்கள் ஆச்சரியத்திற்குரியவர்கள்.  பக்தியும், காதலும், ஊடலும், உன்மத்தமும் அனைத்தும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் பயணிக்கும் அழகைக் கூர்ந்து கவனிப்பவர்கள் தவிர்க்க இயலாது! அந்த வகையில் நம் கவியரசரின் சில பாடல்கள் நம் உள்ளத்தை உருக்கிக் கொள்ளை கொண்டுவிடும் என்பதே சத்தியம். இது ஒருநாள் நிகழ்வு அல்ல என்பதே உச்சம். ஆம், ஒவ்வொரு முறை கேட்கும்போதும் முதல் முறை கேட்கும்போது ஏற்பட்ட அதே அதிர்வு ஏற்படத்தான் செய்கிறது. இது எங்கனம் சில கவிஞர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியமாகிறது என்று சிந்திக்கும்போதுதான், சிலர் பிறவி ஞானம் பெற்று வருபவர்கள் என்ற கூத்தை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியவராகிறோம். இந்தப் பாடல் அப்படி ஒன்றுதான் இல்லையா?

நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால்….

 

நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால் தெய்வம் ஏதுமில்லை

நடந்ததையே நினைத்திருந்தால் அமைதி என்றுமில்லை

முடிந்த கதை தொடர்வதில்லை இறைவன் ஏட்டினிலே

தொடர்ந்த கதை முடிவதில்லை மனிதன் வீட்டினிலே

மனிதர் வாழ்வில் மரணம் என்ற ஒன்று தவிர்க்கவே முடியாதது என்பதை நாம் அறியாதது அல்ல.  ஆனால் ஒரு அன்பு நண்பன், அருமைத் தோழன் அருகிருந்து கண் துடைத்து, ஆறுதளிப்பது போன்றதொரு நெருக்கம் இந்த எழுத்திற்கு எங்கனம் சாத்தியமானது?

ஆயிரம் வாசல் இதயம் அதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள் உதயம்

யாரோ வருவார் யாரோ இருப்பார் வருவதும் போவதும் தெரியாது

ஒருவர் மட்டும் குடியிருந்தல் துன்பம் ஏதுமில்லை

ஒன்றிருக்க ஒன்று வந்தால் என்றும் அமைதியில்லை

எத்துனை யதார்த்தமான வாசகங்கள்! மனிதர் வாழ்க்கையின் அடிமட்டம் வரை ஊர்ந்து சென்று உறைந்திருந்து, உருவகப்படுத்தியுள்ள வல்லமையை என்ன சொல்லி பாராட்டுவது!

எங்கே வாழ்க்கை தொடங்கும் அது எங்கே எவ்விதம் முடியும்

இதுதான் பாதை இதுதான் பயணம் என்பது யாருக்கும் தெரியாது

பாதையெல்லம் மாறிவரும் பயணம் முடிந்துவிடும்

மாறுவதைப் புரிந்து கொண்டால் மயக்கம் தெளிந்துவிடும்

 

எத்துனை நம்பிக்கையான வார்த்தைகள்! ஒரு சரித்திரத்தையே ஒரு பாடலுக்குள் அடக்க முடியும் என்று ஆதாரம் கொடுத்துள்ள உன்னதம்!

‘அச்சம் என்பது மடமையடா,’ ‘மலர்ந்தும் மலராத.’ ‘போனால் போகட்டும் போடா..,’ ‘கொடி அசைந்ததும்,’ `உன்னைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை,’  ‘சட்டி சுட்டதடா கை விட்டதடா,‘கடவுள் மனிதனாகப் பிறக்க வேண்டும்,’ `எங்கிருந்தாலும் வாழ்க,’ `அதோ அந்தப் பறவைபோல வாழவேண்டும்,’ ‘பரமசிவன் கழுத்திலிருந்து பாம்பு கேட்டது கருடா சௌக்கியமா?’, ‘மயக்கமா கலக்கமா மனதிலே குழப்பமா’, ‘ஆசையே அலைபோலே நாமெல்லாம் அதன் மேலே’, போன்ற இன்னும் எத்தனை, எத்தனை காவியங்கள் இக்கவிச்சக்கரவர்த்தியின் புகழ் பாடுபவைகள்!

//எல்லோரும் நாட்டியம் ஆடுவதில்லை. எல்லோரும் சங்கீதம் பாடுவதில்லை. எல்லோரும் வயலினோ, மிருதங்கமோ வாசிப்பதில்லை. சிலருக்குத்தான் இந்தக் காரியங்களைச் செய்ய முடிகிறது. அந்தச் சிலரிலேயே ஓரிரண்டுபேர் செய்யும் பொழுது நமக்கு மெய் மறந்துவிடுகிறது. தெய்வத்தையே கண்டு விட்டாற்போல புல்லரித்துப் போகிறோம். வேறு பலர் செய்யும் பொழுது, நமக்கு இந்த அனுபவம் ஏற்படுவதில்லை. ஒரு சமயம் நாம் பிரமிக்கலாம். மலைக்கலாம். வியக்கலாம். நுட்பமான ரசானுபவம், தன்மறதி போன்ற உணர்வு நிலைகள் வருவதில்லை. கலைஞர் உணர்வு மயமாகி ஆகி ஆடும்போதோ, வாசிக்கும் போதோ, தானாக ஒரு முழுமையும் ஓர் ஒருமையும் அந்தக் கலைப்படைப்பில் நிறைந்து, நம்முள்ளேயும் பரவி நிரம்பும். உணர்வு இல்லாமல் இயந்திர ரீதியில் படைக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் தங்கள் சாமர்த்தியத்தையும் அசகாய சூரத்தனத்தையும் காட்டி நம்மைப் பிரமிக்க வைக்க முடியும், ஆனால் மெய்மறக்கச் செய்ய இயலாது. நான் இந்த நோக்கில்தான் எந்தக் கலைப் படைப்பையும் பார்க்கிற வழக்கம். சிறுகதையையும் அப்படித்தான் பார்க்கிறேன்.//  தி.ஜானகிராமன் எழுதிய,  ‘சிறுகதை எழுதுவது எப்படி’ – என்ற கட்டுரையின் ஒரு பகுதி இது. கவியரசர் கண்ணதாசனின் பாடல்களுக்கும் இது முழுமையாகப் பொருந்தும். நாமும் அன்றாடம் எத்தனையோ விதமான படைப்புகளை கடந்து வந்துகொண்டுதான் இருக்கிறோம். என்றாலும் ஒரு சில நேரங்களில், குறிப்பிட்ட ஒரு சில படைப்புகளே, ஒரு சில சூழல்களுக்கு உகந்ததாக, இதமாக அமையும். உதாரணமாக,

பாலும் பழமும் (1961) திரைப்படத்தில்,  எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் இசையில், டி.எம். சௌந்தரராஜன் பாடிய, ‘போனால் போகட்டும் போடா’ என்ற பாடலை அதற்கான ஒரு துக்ககரமான சூழலில் கேட்டுப்பாருங்கள்.. அந்த துக்கத்தின் வலியை முழுவதுமாக உணர்ந்து ஓவென்று அழுது தீர்த்தபின்பு ஒரு ஆழ்ந்த அமைதியைப் பெற முடியும் என்றால் அதுதான் தெய்வத்தின் சன்னதி என்றே கூற முடியும் அல்லவா.. இதோ அப்படி ஒரு முத்தான, சொத்து!

போனால் போகட்டும் போடா

போனால் போகட்டும் போடா – இந்த

பூமியில் நிலையாய் வாழ்ந்தவர் யாரடா?

போனால் போகட்டும் போடா

 

வந்தது தெரியும் போவது எங்கே

வாசல் நமக்கே தெரியாது

வந்தவரெல்லாம் தங்கிவிட்டால் – இந்த

மண்ணில் நமக்கே இடமேது?

 

இரவல் தந்தவன் கேட்கின்றான் – அதை

இல்லை என்றால் அவன் விடுவானா?

உறவைச் சொல்லி அழுவதனாலே

உயிரை மீண்டும் தருவானா?

கூக்குரலாலே கிடைக்காது – இது

கோட்டைக்குப் போனால் ஜெயிக்காது – அந்தக்

கோட்டையில் நுழைந்தால் திரும்பாது

 

எத்துனை யதார்த்தம்.. எத்துனை சத்தியமான வார்த்தைகள். அப்பப்பா கண்ணதாசனைத் தவிர யாரால் இப்படி எழுத முடியும்?

கவிஞர் கண்ணதாசன், தன்னைத்தானே கொஞ்சமும் தயவு  தாட்சண்யமில்லாமல், ஆய்வு  செய்து  கொண்டு அவர் வெளியிட்ட சில  அறிக்கைகள் பலவுண்டு… அதில் சில…

நானிடறி வீழ்ந்த இடம்  நாலாயிரம் அதிலும்    நான்போட்ட முட்கள் பதியும்

நடைபாதை வணிகனெனெ   நான்கூவி விற்றபொருள்    நல்லபொருள் இல்லை அதிகம்

மனிதர்களின் எல்லையற்ற கவலைகள், நோய்கள்,தேடல்கள், தவிப்புகள் போன்ற அனைத்தையுமே சமநோக்கோடு பார்த்ததன் விளைவாகக்  கவிஞர் கண்ணதாசன் எழுதிய அற்புதமான சொற்களே இவை.

காக்கை குருவியைப்போல் கவலையின்றி நீயிருந்தால்

யாக்கை கொடுத்தவனை யார்நினைப்பார் இவ்வுலகில்

 

சட்டியிலே வேகின்ற சத்தெல்லாம் சரக்கானால்

மட்டின்றிப் படித்துவந்த மருத்துவர்க்கு வேலையென்ன

 

கடலருகே வீற்றிருந்தும் கடுந்தாகம் வரும்பொழுதே

கடவுளெனும் ஒருவனது கைசரக்கு நினைவுவரும்

இன்னதுதான் இப்படித்தான் என்பதெல்லாம் பொய்க்கணக்கு

இறைவனிடம் உள்ளதடா எப்போதும் உன்வழக்கு

 

எல்லாம் அவன்செயலே என்பதற்கு என்னபொருள்

உன்னால் முடிந்ததெல்லாம் ஓரளவே என்றுபொருள்  

கோடைநாளின்  சாலைவழிப் பயணத்தின் களைப்பான வேளையில் வழியில் தென்படும் படர்ந்த குளிர் நிழல்போன்ற இதமான வரிகள் இவை.

உலகில் தான் கண்ட எத்தனையோ விசயங்களின் மூலம்  தனக்குக் கிடைத்த அனுபவங்கள் பற்றி கவிஞர் சொல்வதைப் பாருங்களேன்…

“ஆற்றிலும் குளித்தேன் சேற்றிலும் குளித்தேன்

காற்றிலும் பறந்தேன் கல்லிலும் நடந்தேன்

ஊற்றுப் புனலில் ஒளியினைக் கண்டேன்

மாற்றுப் பொன்னிலும் மாசினைப் பார்த்தேன்

பார்த்தது கோடி பட்டது கோடி

சேர்த்தது என்ன? சிறந்த அனுபவம்”

அனுபவங்களின் அமுத சாரமே கண்ணதாசன் கவிதைகள். பலமுறை, திரைப் பாடல்களில் சூசகமாகத் தமது சொந்தக் கருத்துகள், விருப்பங்களைப் பதிவு செய்து அவற்றை சம்பந்தப்பட்டவர் மட்டுமே அறிந்துக் கொள்ளும் வகையில் திறம்பட எழுதக் கூடியவர் கண்ணதாசன். இவர் திமுக கட்சியில் இருந்த போது காமராஜரின் மீது தனிப்பட்ட முறையில் பற்று கொண்டிருந்தாலும், தான் சார்ந்திருந்த கட்சிக்காக  தன் விருப்பத்தையும் மீறி, அவரை எதிர்க்க வேண்டிய சூழல் இருந்தது. இந்நிலையில் பட்டணத்தில் பூதம் என்ற  படத்துக்காக எழுதப்பட்ட ,  “அந்த சிவகாமி மகனிடம் சேதி சொல்லடி, என்னைச் சேரும் நாள் பார்க்கச் சொல்லடி” என்று எழுதினார். காமராஜரின் தாயார் பெயர் சிவகாமி அம்மையார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஐயாயிரத்துக்கும் அதிகமான திரைப்பாடல்கள் மட்டுமின்றி, தனிக்கவிதைத் தொகுப்புகள், நாவல்கள், இலக்கியத் திறனாய்வுகள், நாடகங்கள், சுயசரிதை என இலக்கியத்தின் பல்வேறு பரிமாணங்களிலும் பகலவனாய் பரிமளித்தவர் கவியரசர். தனது “சேரமான் காதலி” எனும் படைப்பிற்காக சாகித்ய அகாதமியின் விருதும் பெற்றார்.

இவையனைத்திற்கும் மேலாக, இறப்புக்கு 11 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தனக்குத்தானே இரங்கற்பா எழுதிவைத்துக்கொண்ட கவிஞர் இவராகத்தான் இருக்க முடியுமோ என்றுதான் தோன்றுகிறது. எத்துனை துணிவு வேண்டும் இதற்கு.. மனிதர் ஒரு முறை தானே, தன் நெருங்கிய உறவுகள், நட்புகள் என அனைவருக்கும் தான் இறந்துவிட்டதாகச் செய்தி அனுப்பிவிட்டு உட்கார்ந்திருக்கிறாராம்.. அப்படி என்னதான் கற்பனை செய்திருப்பாரோ..?

அவருடைய சுய இரங்கற்பாவின்  இறுதி பத்தி இப்படி முடியும்…

போற்றியதன் தலைவனிடம் போகின்றேன்

   என்றவன்வாய் புகன்ற தில்லை;

சாற்றியதன் தமிழிடமும் சாகின்றேன்

   என்றவன்வாய் சாற்ற வில்லை;

கூற்றவன் தன் அழைப்பிதழைக் கொடுத்தவுடன்

   படுத்தவனைக் குவித்துப் போட்டு

ஏற்றியசெந் தீயேநீ எரிவதிலும்

   அவன்பாட்டை எழுந்து பாடு!

 

தனக்கே ஒரு கவிஞன் இரங்கற்பா பாடிக்கொண்ட புதுமையைச் செய்தவர் கவியரசு கண்ணதாசன். ஆம் ஒரு மனிதன் தன்னையே ஆய்வு செய்கிறபோது கிடைக்கிற தெளிவு ஆயிரமாயிரம் அறநூல்களை வாசிப்பதால் வருகிற தெளிவைக்காட்டிலும் தெளிந்தது.

“அவனது வாழ்க்கை அதிசயமான வேடிக்கை. அவசரத்தில் காரியம் செய்து, சாவகாசத்தில் சங்கடப்படுவது அவனது இயற்கையான சுபாவம். தவறுகளைப் புரிந்து கொண்டே அவற்றை மறந்து நியாயம் கற்பிக்க முயன்றான். அவன் மனம் அழுத பொழுதும் வாய் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. பயனற்ற வேலைகளில் ஆசையோடு ஈடுபட்டுப் பொழுதைச் செலவழித்தான்” – தன்னைப் பற்றிய சுயசரிதையில் எழுதிய வரிகள் தான் இது!

பவள சங்கரி

நேற்று கோவையில் மருதமலை அடிவாரத்தில் அழகு மயில் அற்புதக் காட்சி காணக்கிடைத்த வரம்!

தண்டலை மயில்கள் ஆட,
தாமரை விளக்கம் தாங்க,
கொண்டல்கள் முழவின் ஏங்க,
குவளை கண் விழித்து நோக்க,
தெண் திரை எழினி காட்ட, தேம்
பிழி மகர யாழின்
வண்டுகள் இனிது பாட, –
மருதம் வீற்றிருக்கும் மாதோ.

சோலைகளில் மயில்கள் ஆட, தாமரை மலர்கள் விளக்குகளை ஏந்தி நிற்க, மேகங்கள் மத்தளம் போலொலிக்க , குவளைக் கொடிகளின் மலர்கள் அழகிய கண்ணென விழித்துப் பார்க்க, நீர்நிலைகள் தம் அலைகளால் திரைச்சீலையாய் விரித்து காட்ட, தேனொத்த மகர யாழிசை போன்று வண்டுகள் இனிது பாட, மருத நாயகி வீறு தோன்ற அமர்ந்திருப்பது போன்றிருந்ததாம்… கம்பராமாயணத்தின் அற்புத வரிகள். கொண்டல் முழங்கின் மயில் ஆடும்; குவளை மலர்ந்திருக்கும் மாலைப் போதில் தாமரை குவிந்துவிடும், கோசல நாடும்,மருதத்தின் பீடும் என இரண்டையும் கம்பராமாயணத்தில் கம்பனின் கவிந‌யத்தில் கண்டு வியக்க வைக்கும் பாடல்களுள், இது கம்பர் கோசல நாட்டின் மருதநிலத்தின் வளத்தினை வர்ணிப்பதோடு அந்நாட்டின் செழிப்பினைத் திரையிட்டுக் காட்டுகிறது.

திருமுருகக்கடவுள்

‘மயில் வாகனன்’ என அன்புடன் போற்றப்பெறும் திருமுருகக் கடவுளுக்கும் குறிஞ்சி நிலத்தைச் சேர்ந்த மயிலுக்கும் மிகப் பழங்காலந்தொட்டே நெருங்கிய தொடர்பு இருந்துவந்துள்ளது. பண்டைக்காலத் தமிழகத்தில் குறிஞ்சி எனும் மலையும் மலைசார்ந்த நிலப்பகுதிகளில் வாழ்ந்த நம் தமிழர்களிடையே தோன்றி வளர்ந்துள்ள வழிபாடாகவும் விளங்குகிறது. திருமுருகக் கடவுளின் அறுபடை வீடுகள், [திருப்பரங்குன்றம், திருச்சீரலைவாய் எனப்படும் திருச்செந்தூர், திருஆவினன்குடி எனப்படும் பழநி, திருவேரகம் எனப்படும் சுவாமிமலை, பழமுதிர்சோலை, திருத்தணிகை ] திருமுருகக் கடவுள் விரும்பி அணியும் செங்காந்தள், கடம்பு போன்ற மலர்கள், திருமுருகக் கடவுளின் பேராற்றல் மிக்க வேற்படையாகத் திகழும் முருகவேல், திருமுருகக் கடவுளின் சிறப்பு வாகனமாகத் திகழ்வது மயில். சங்ககால இலக்கியத்தில் மலையும் மலைசார்ந்த இடமான குறிஞ்சி நிலத்தின் செழுமையையும் இயற்கை அழகையும் பிரதிபலிக்கும் பறவையாக விளங்கிய மயில் திருமுருகக் கடவுளின் சிறப்பு வாகனம். மயில் கருடனைப் போல் வானத்தில் அதிக உயரத்தில் பறக்கவல்ல ஆற்றலை உடையது எனவும், கடற்பகுதியுடன் தொடர்புடையது எனவும் கருதப்படுகிறது. நிலம், வானம், கடல் ஆகிய இயற்கையின் முக்கிய அம்சங்களுடன் தொடர்புடையதாகக் கருதப்படும் மயில் நம் தேசியப் பறவையாய் இருப்பதற்கு தகுதி வாய்ந்ததன்றோ.

இந்தியாவிலும், இலங்கையிலும் மட்டும் காணப்படும் ஒரு வகை பறவை நீல மயில் அல்லது இந்திய மயில். மாவீரன் அலெக்சாந்தரும் இந்தியாவிலிருந்து தம் நாட்டிற்கு மயில்களைக் கொண்டு சென்றதாக வரலாறு கூறுகிறது. பின் அங்கிருந்து உரோம் நாட்டிற்கும், மற்ற நாடுகளுக்கும் மயிலினம் பரவியதாகவும் கூறப்படுகிறது. மயில்களின் அகவல் மிக வித்தியாசமாக சூழலுக்கு ஏற்ப மாறுபடுகிறது என்பர். மயில்கள் கூடு கட்டி முட்டையிட்டு குஞ்சு பொரிக்கும் வகையைச் சார்ந்தவை. குச்சிகளை பொறுக்கி வந்து கூடு கட்டும் குருவிகளைப் போலில்லாமல் மயில்கள் அந்த இடத்தில் உள்ள சருகுகளைச் சேர்த்தும், சிறிய பள்ளம் பறித்தும் ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத பகுதியில் கூடு கட்டிக் கொள்ளும். ஒரு தடவையில் 4 முதல் 6 முட்டைகள் வரை இடுமாம். வேறு பறவைகளின் கூட்டில் முட்டையிடுவதும் அரிதாக நடப்பதுண்டு. தாவர உணவு, மாமிச உணவு இரண்டையும் சாப்பிடுவதோடு பழங்களும், விதைகளும் அதன் முக்கிய உணவு. அத்திப்பழங்களை அதிகம் விரும்பிச் சாப்பிடும். கிழங்குகள், இலைகள், தேன் ஆகியவற்றையும் உண்ணும். புழு, பூச்சிகள், தவளைகள், கரையான்கள் பாம்புகள் கிடைத்தாலும் மகிழ்ச்சியாக சாப்பிடும். ஆண்மயில் பெண்ணைக் கவர்வதற்காக தோகையை விரித்து ஆடும். ஆண் மயில்கள் அழகிய, பளபளப்பான, நீலம் கலந்த பச்சை நிறமுடையவை. தோகையில் வரிசையாகக் ‘கண்’ வடிவங்கள் உள்ளன. தோகையை விரிக்கும் போது இவை மிகவும் அழகாகத் தோற்றமளிக்கின்றன. பெண் மயில்களின் உடல் மங்கலான பச்சையும், பளபளப்புக் கொண்ட நீலமும், பச்சை கலந்த சாம்பல் நிறமும் கலந்தது. நீண்ட தோகை பெண் மயில்களுக்குக் கிடையாது. குறுந்தொகையில், ‘பூஞ்சினை யிருந்த போழ்கண் மஞ்சை’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

மற்ற மிருகங்களை விட மயில்கள் அதிகமாக தோட்டப்பயிர்களை நாசம் செய்யும் என்பதால் விவசாயிகளுக்கு இந்த அழகிய மயில் டைனசோர் போன்று பெரும் எதிரியாகவேத் தெரிகிறது என்பது வருத்தத்திற்குரிய விசயம். சமீபத்தில் ஒரு பெண் தன் தோட்டத்தை சூரையாடிக் கொண்டிருந்ததால் 16 மயில்களை விடம் வைத்துக் கொன்ற செய்தியை செய்தித்தாள்கள் மூலம் அறிந்தபோது வேதனை நெஞ்சையடைக்கிறது. 18-ம் நூற்றாண்டில் அட்லாண்டிக்கில் ஹெலனா தீவில் மயிலை அழகுப் பறவையாக நினைத்து வளர்க்கத் தொடங்கிய, சில ஆண்டுகளில் மயில்கள் நாடு முழுவதும் பெருகி விட்டதோடு, அவற்றிடம் இருந்து பயிர்களைக் காப்பது பெரும் பிரச்சினையாகியிருக்கிறது. அதன்பிறகு மயில்களுக்கு எதிர்ப்பு கிளம்பியதால் அடியோடு அழிக்கப்பட்டு விட்டன.

இன்றும் நம் தேசியப் பறவையான மயிலினத்தைக் காப்பதற்கு அரசாங்கம் தகுந்த முயற்சி எடுக்கவில்லையென்றால் அடுத்த தலைமுறையினர் இந்த அழகிய பறவையை புகைப்படத்தில் மட்டுமே காணக்கூடும் என்பது வேதனையான செய்தி. வேட்டையாடுவதாலும், உகந்த வாழிடங்கள் குறைந்து வருவதாலும் இவ்வபாயம் அதிகரித்து உள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பவள சங்கரி

தில்லை வனம் காசி திருவாரூர் மாயூரம்
முல்லை வனம் கூடல் முதுகுன்றம் நெல்லைகளர்
காஞ்சி கழுக்குன்றம் மறைக்காடு அருணை காளத்தி
வாஞ்சியம் என முத்தி வரும்.

நம் தென் இந்தியாவில் திரும்பிய புறமெல்லாம் எண்ணற்ற திருத்தலங்கள் இருப்பதை நாமறிவோம். ஆனால், தர்மராசர், நீதிமான் என்று போற்றப்படுகிற, செல்வந்தன், வறியவன், ஞானி, அஞ்ஞானி என்ற பாரபட்சம் ஏதுமின்றி அவரவர் விதியை முடித்து வைப்பவர் எமதர்மராசர் என்ற இவருக்கென்று தனியொரு ஆலயம் வேறு எங்கும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அந்த வகையில் இக்கோவில் மிகவும் தனிப்பட்ட ஒரு கோவில். திருவாரூர் மாவட்டத்தில், முடிகொண்டான் மற்றும் புத்தாரு எனும் ஆறுகளுக்கிடையே எழும்பியிருக்கும் திருவாஞ்சியம் எனும் இத்திருத்தலத்தில்தான் எமதர்மராசருக்கான தனிப்பட்ட ஆலயம் அமைந்துள்ளது. சிவபெருமானார், அன்னை பார்வதி தேவியாரிடம், காசியைக்காட்டிலும் மிகச் சிறந்த தலமான ‘திருவாஞ்சியம்’ தாம் மிகவும் விரும்பி உறையும் திருத்தலம் என்று சொல்லியிருக்கிறார். வாரனாசிக்கு ஈடாகக் கருதப்படும் ஆறு புனிதமான தலங்கள், காவிரிக் கரையில் அமைந்துள்ள திருவெண்காடு, திருவையாரு, சாயாவனம், மாயூரம், திருவிடைமருதூர் மற்றும் திருவாஞ்சியம் என்பதாம். இவையனைத்திலும் திருவாஞ்சியம் தனிச்சிறப்பு பெற்றதாம்.

‘திருவாஞ்சியம்’ என்ற இத்திருத்தலத்தில் எழுந்தருளியுள்ள லிங்க வடிவம், சுயம்புவாகத் தோன்றிய, உலகிலேயே மிகப்பழமையான 64 ஆலயங்களில் ஒன்று. திருவாஞ்சிய நாதரின் பெயர் சொன்னாலே முக்தி கிடைக்கும் என்ற அளவில் காசி திருத்தலத்தைக்காட்டிலும் 1000 மடங்கு மகிமை வாய்ந்ததாம் இத்தலம். காவேரி நதியின் தென்புறம் அமைந்த தலங்களுள் திருவாஞ்சியம் 70 வது தலம் என்று திருமுறையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆலயம், சோழர் காலத்தில் இராச கம்பீர சதுர்வேதி மங்களம் என அழைக்கப்பட்டுள்ளது. திருவாஞ்சியத்தில் ஒரு கணமேனும் வசித்தாலோ அன்றி நினைத்தாலோ, ஐயனின் திருநாமத்தைச் சொல்லி பிரார்த்தனை செய்தாலோ பாவம் நீங்கி முக்தி பெறலாம் என்றும் இதனை ‘பூ கைலாயம்’ என்றும் அகத்திய முனிவர் உரைக்கிறார். அந்த வகையில் திருவாஞ்சியம் ஈடு இணையற்ற ஒரு ஆலயம் என்று புராணங்கள் உரைக்கின்றன. மகாலட்சுமியை அடைய விரும்பி திருமால் தவம் இருந்ததால் இத்தலம் திருவாஞ்சியம் என்று பெயர் பெற்றுள்ளது. பிரமன், திருமால், சூரிய பகவான், தேவர்கள் என அனைவரும் சிவனருள் பெற்ற சிறப்பான தலம் இது. சந்தன மரங்கள் அடர்ந்த பகுதி என்பதால் கந்தாரண்யம் என வழங்கப்படுகிறது.

அமைவிடம்: திருவாஞ்சியம் எனும் இப்புண்ணியத்தலம், தமிழகத்தில், திருவாரூர் மாவட்டம், நன்னிலம் வட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. கும்பகோணத்திலிருந்து 31 கி.மீ தொலைவில் நன்னிலம் வழியாக செல்ல வேண்டும். நன்னிலம் இரயில் நிலையத்திலிருந்து 8 கி.மீ தொலைவிலும், திருவாரூரிலிருந்து 16 கி.மீ. தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.

மூலவர் : திரு வாஞ்சிநாத சுவாமி (சுயம்புலிங்கம்)
அன்னை: திரு மங்களாம்பிகை – மருவார்குழலி
தலவிருட்சம் ; சந்தன மரம்
தீர்த்தம் ; குப்தகங்கை, எம தீர்த்தம்
விசேச மூர்த்தங்கள் ; எமதர்மராசர், சித்ரகுப்தர், யோக பைரவர் (அமர்ந்த திருக்கோலம்) மகாலட்சுமி, மகிசாசுரமர்த்தினி, ராகு, கேது.
பாடல் : நாயன்மார்கள் நால்வராலும் பாடல் பெற்றதோடு, அருணகிரிநாதர், இராமலிங்க சுவாமிகள், முத்துசாமி தீட்சிதர், கோவை சிவராம பிள்ளை ஆகியோரும் பாடியுள்ளனர்.
காலம்: நான்கு யுகங்களிலும் சிறப்புப் பெற்றதாக புராணங்கள் கூறுகின்றன.

திருவாஞ்சியத்தில் நான்கு வீதிகளுடன், கிழக்கு திசையை நோக்கி 110 அடி உயர ஐந்து நிலை ராசகோபுரம் அமைந்துள்ளது. இராச கோபுரத்தின் உள்ளே நுழைந்தவுடன், கங்கை பிரகாரத்தில் வடபுறம் குப்த கங்கையும், கரையில் கங்கைக்கரை விநாயகரும், தென்புறத்தில் அக்னி மூலையில் எமதர்மராசர் மற்றும் சித்ரகுப்தர் அமர்ந்த திருக்கோலத்தில் தென் திசை நோக்கி அருள்பாலிக்கின்றனர்.

ஆலயத்தின் இரண்டாம் கோபுர நுழைவாயிலில் இடது புறம் அபயங்கர விக்னேசுவரரும், வலது புறம் பாலமுருகனும், இரண்டாம் பிரகாரத்தில் இடது புறம் நட்டுவன் விநாயகர், வலது புறம் அருள்மிகு மங்களாம்பிகையும் எழுந்தருளியுள்ளனர். இடது புறம் மடப்பள்ளியும், வலதுபுறம் பள்ளியறையும் அமைந்துள்ளது. இரண்டாம் பகுதியில் கொடி மரம், பலிபீடம், நந்திகேசுரர் அலங்கார மண்டபம் அமைந்துள்ளது.

ஆலயத்தின் மூன்றாம் கோபுர வாயிலில் இரட்டை விநாயகர், அதிகார நந்தி, மூன்றாம் பகுதியில் நர்த்தன மண்டபத்தில் ஒரு நந்தியும், மகா மண்டபத்தில் துவாரபாலகர்கள் மற்றும் கருவறையில் திருவாஞ்சிநாதரும் அருள்பாலிக்கின்றனர். சுவாமியின் வலது புறம் சோமாசுகந்தர் சந்நிதியும், முகப்பில் வெண்ணெய் விநாயகரும் அருள்பாலிக்கின்றனர். உட்பிரகாரத்தில் தென்திசை நோக்கியவாறு தட்சிணாமூர்த்தியும், கிழக்கு நோக்கி காசி விசுவநாதர் சந்நிதியும், திருமாலப்பத்தியில் 63 நாயன்மார்களும், ஒன்பது தொகையடியார்களுடன், உமாமகேசுவரரும் காட்சியளிக்கின்றனர். மேற்கு உள்பிரகார நிருதி மூலையில் சந்திரமௌலீசுவரர், கன்னிமூலை கணபதி, சட்டநாதர், மீனாட்சி சொக்கநாதர், வள்ளி தெய்வானையுடன் சண்முகர், மகாலட்சுமியும் தனித்தனி சந்நிதியில் அருள்பாலிக்கின்றனர்.

வடக்கு உட்பிரகாரத்தில் தென் திசை நோக்கி சனி பகவானும், பஞ்சலிங்கங்கள், துர்க்கையும் அருள்பாலிக்கின்றனர்.

உள்வடக்குப் பிரகாரத்தில் சண்டிகேசுரரும், கிழக்கு நோக்கி மகிசாசுரமர்த்தினியும், சூரியன், சந்திரன், யோக நிலையில் பைரவர், இராகு, கேது சந்நிதியும், தெற்கு முகமாக ஆடல் அரங்குடன் அற்புதமான திருமேனியுடன் நடராசப் பெருமான் அருள்பாலிக்கின்றார்.

இரண்டாம் சுற்றுப் பிரகாரத்தில் யாகசாலையும், மங்கள நாயகி அம்மன் சந்நிதியும் , மேற்கு கங்கை பிரகாரத்தில் கருவருத்தான் சந்நிதியும் அமைந்துள்ளன. அதாவது, 3 கோபுரம், 3 கட்டு சுற்றுச்சுவர்களுடன் 5.73 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் அமைந்துள்ளது இத்தலம்.

கட்டிடக் கலை : இந்த ஆலயம் முழுவதும் கருங்கல்லால் கட்டப்பட்டு திராவிட கட்டிடக்கலைக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது. 1120 அடி நீளமும், 640 அடி அகலமும், 20 அடி உயரமும் கொண்ட பெரிய மதிற்சுவர், 558 அடி நீளம், 320 அடி அகலம், 30 அடி உயரம் கொண்ட உள் மதிற்சுவர், மூன்று கோபுரம், மூன்று பிரகாரங்களுடன் அமைந்து தூல, சூக்கும காரணம் எனும் மூவகை சரீரங்களை விளக்கும் கோயில்களுள் ஒன்றாகும்.

மேல் கோபுரத்தில் எண்கோண விமான அமைப்பும், ஐந்து தளங்களும் கொண்டாதாக உள்ளது. அர்த்த மண்டபம் 38 க்கு 29 என்ற அளவில் 10 தூண்களுடன் அமைந்துள்ளது. முதல் திருச்சுற்றில் 63 நாயன்மார்களும், சுப்பிரமணியர், மகாலட்சுமி, சனீசுவரர், அட்டலிங்கங்கட்கு துணை கோட்டங்களும், இரண்டாம் திருச்சுற்றில் 109 அடி நீளம், 27 அடி அகல திறந்த வெளி மண்டபமும், மூன்றாம் திருச் சுற்றில் 440 அடி நீளம், 168 அடி நீளம் கொண்ட குப்தகங்கை எனும் திருக்குளமும், எமதர்மருக்கு ஏகதள விமானத்துடன் தனி சந்நிதியும் அமைந்துள்ளது. ஐந்து நிலைகளுடன், 110 அடி உயரம் உள்ள இராச கோபுரம் ஐம்பொறி தத்துவத்தை உணர்த்தக்கூடியது. பிற்கால சோழர் கட்டிடக் கலைக்கு சிறந்ததோர் எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது.

தட்சிணாமூர்த்தி திருமேனி கி.பி. 10ம் நூற்றாண்டு , பால சுப்பிரமணியர் 15, 16ம் நூற்றாண்டு மற்றும் துர்க்கை 13ம் நூற்றாண்டான, குலோத்துங்கன் கால சிற்பக்கலையைச் சார்ந்தது. ஆடல் வல்லான் நடராசப் பெருமானார் 108 சுவாலைகளுடன் 51 புள்ளிகளில் திருவாட்சியுடன் பஞ்ச உலோகத் திருமேனியாகக் காட்சியளிக்கின்றார்.

சுயம்புவாகத் தோன்றியுள்ள இச்சிவலிங்கம், பிரளய காலத்தில் தேயு வடிவாகவும், கிருத யுகத்தில் இரத்தினமயமாகவும், திரேதாயுகத்தில் பொன்மயமாகவும், துவாபரயுகத்தில் வெள்ளிமயமாகவும், கலியுகத்தில் கல்மயமாகவும் காட்சியளிப்பதாக சாம்போபுராணம் திருவாஞ்சிய லிங்க மகிமை வருணனை 14ம் அத்தியாயத்தில் குறிப்பிடுகின்றது.

மருவார்குழலி என்று அழைக்கப்படும் அம்பிகையை, “மருவார்குழலே திருவாஞ்சை வாழ்வே வருக வருகவே” என பிள்ளைத்தமிழ் பாடுகிறது. அன்னை தானே மனம் விரும்பி இத்திருத்தலத்தில் விசுவேசுவரருடன் வாழ வந்ததால் வாழ வந்த நாயகி எனவும் கல்யாணி எனவும் போற்றப்படுகிறார். அன்னையே மாலை நேரத்தில் வெண்பட்டு உடுத்தி கலைவாணியாகக் காட்சியளிப்பதால் இவரை வணங்கினால் கல்வியும், செல்வமும், புகழும் மேம்படும் என்பது திண்ணம் என்கிறது சாம்போபுராணம்.

கிருதாயுகத்தில் திருமாலிடம் கோபம் கொண்டு இலக்குமி தேவி மறைந்துவிட, தேவியார் இன்றி வாடிய திருமால் கண்ணபிரான் பல காலம் திருவாஞ்சியத்தில் பூசை செய்ய, அனைத்து தேவர்களும் சிவபெருமானை துதிக்க சிவபெருமானார் இலக்குமி தேவியின் கோபத்தை தீர்த்து, திருமாலுடன் சேர்த்து வைக்கிறார். இதனால் இத்திருத்தலம் திருவிழைந்ததென்று பொருள்படும் திருவாஞ்சியம் என்றாயிற்று. கண்ணனும், இலக்குமியும் நீராடிய திருக்குளம் கிருதயுகத்தில் மிகத்தூய புண்ணிய புசுகரணியென வழங்கலாயிற்று. அகலிகை, இந்திரன் சாபம் நீங்கிய வரலாறு போன்ற பல புராணக்கதைகள் வழங்கப்படுகின்றன.

ராகு, கேது என்ற இரண்டு கிரகங்களும் தனித்தனி மூர்த்தியாக, இணைந்து வீற்றிருந்து அருள்பாலிப்பதால், இரு கிரகத்திற்குரிய பரிகாரங்களையும் இங்கு செய்யலாம். இந்த அமைப்பு சண்ட ராகு என்றழைக்கப்படுகிறது.

திருவாஞ்சியத் திருத்தலத்தில் பைரவர் தனது கோலத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட நிலையில் யோக பைரவராக மேற்கு பார்த்து அமர்ந்த நிலையில் யோக பைரவராக காட்சியளிக்கின்றார். சனீசுவர பகவானுக்கு குருவாக விளங்குபவர் பைரவர்.

தமிழ்நாடு அரசு, இந்து சமய அறநிலையத் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள இத்திருத்தலம், 400 ஏக்கர் நஞ்சை, புஞ்சை நிலமும், பல கட்டளைகளும் கொண்டது. இங்கு தினசரி ஆறுகால பூசையும், செவ்வாய் கிழமைகளில் இராகு காலத்தில் துர்கா பூசை, ஆடிப் பூரம் 10 நாட்கள் உற்சவம், ஐப்பசி அன்னாபிசேகம், சூரசம்காரம், மாசி மகம் என அனைத்து உற்சவங்களும் மிகச் சிறப்பாக நடைபெறுகின்றது. ஆலயம் காலை 5.30 மணி முதல் மதியம் 12 மணி வரையிலும், மாலை 3 மணி முதல் இரவு 8.30 மணி வரை திறந்திருக்கும்.

சமயக்குரவர்களில் நால்வர் என வழங்கும் திருநாவுக்கரசர், சுந்தரர், திருஞானசம்பந்தர் மற்றும் மாணிக்கவாசகர் ஆகிய நால்வரால் பாடப்பெற்ற வெகு சிலவேயான தலங்களில் சிறந்து விளங்குவது திருவாஞ்சியம்.

திருவாஞ்சியம் – 2-ம் திருமுறை

வன்னி கொன்றை மதமத்த மெருக்கொடு கூவிளம்
பொன்னி யன்றசடை யிற்பெ லி வித்த புராணனார்

தென்ன வென்றுவரி வண்டிசை செய்திரு வாஞ்சியம்
என்னை யாளுடை யானிட வுகந்ததே;
(1)
தென்றறுன் றும்பொழில் சென்றணை யுந்திரு வாஞ்சியத்
தென்று நின்றவிறையானை யுணர்ந்தபடி யேத்தவால்
நன்று காழிமறை ஞானசம் பந்தன செந்தமிழ்
ஒன்று முள்ளமுடை யாரடை வாருயர் வானமே.

திரு ஞான சம்பந்தர்

படையும் பூதமும் பாம்பும் புல்வாய்அதள்-
உடையும் தாங்கிய உத்தமனார்க்கு இடம்,
புடை நிலாவிய பூம்பொழில், வாஞ்சியம்
அடைய வல்லவர்க்கு அல்லல் ஒன்று இல்லையே

பறப்பையும் பசுவும் படுத்துப் பல-
திறக்கவும்(ம்) உடையோர் திகழும் பதி,
கறைப் பிறைச் சடைக் கண்ணுதல் சேர்தரு
சிறப்பு உடை, திரு வாஞ்சியம் சேர்மினே!

புற்றில் ஆடு அரவோடு புனல் மதி
தெற்று செஞ்சடைத் தேவர்பிரான் பதி,
சுற்று மாடங்கள் சூழ், திரு வாஞ்சியம்
பற்றிப் பாடுவார்க்குப் பாவம் இல்லையே.

அங்கம்ஆறும் அருமறைநான்குஉடன்
தங்கு வேள்வியர் தாம் பயிலும் நகர்,
செங்கண் மால இடம் ஆர், திரு வாஞ்சியம்
தங்குவார் நம் அமரர்க்கு அமரரே.

நீறு பூசி நிமிர்சடைமேல் பிறை
ஆறு சூடும் அடிகள் உறை பதி,
மாறுதான் ஒருங்கும் வயல், வாஞ்சியம்
தேறி வாழ்பவர்க்குச் செல்வம் ஆகுமே.

அற்றுப் பற்று இன்றி ஆரையும் இல்லவர்க்கு
உற்ற நல்-துணை ஆவான் உறை பதி,
தெற்று மாடங்கள் சூழ், திரு வாஞ்சியம்
கற்றுச் சேர்பசவர்க்குக் கருத்து ஆவதே.

அருக்கன் அங்கி யமனொடு தேவர்கள்
திருத்தும் சேவடியான் திகழும் நகர்,
ஒருத்தி பாகம் உகந்தவன், வாஞ்சியம்
அருத்தியால் அடைவார்க்கு இல்லை, அல்லலே.
திருநாவுக்கரசர்

7.76 திருவாஞ்சியம்
பியந்தைக்காந்தாரம் – சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்

1 பொருவனார்; புரிநூலர்; புணர் முலை உமையவளோடு
மருவனார்; மருவார் பால் வருவதும் இல்லை, நம் அடிகள்;
திருவனார் பணிந்து ஏத்தும் திகழ் திரு வாஞ்சியத்து உறையும்
ஒருவனார்; அடியாரை ஊழ்வினை நலிய ஒட்டாரே.

2 தொறுவில் ஆன் இள ஏறு துண்ணென, இடி குரல் வெருவிச்
செறுவில் வாளைகள் ஓட, செங்கயல் பங்கயத்து ஒதுங்க,
கறுவு இலா மனத்தார்கள் காண்தகு வாஞ்சியத்து அடிகள்
மறு இலாத வெண்நீறு பூசுதல் மன்னும் ஒன்று உடைத்தே.

3 தூர்த்தர் மூ எயில் எய்து, சுடு நுனைப் பகழி அது ஒன்றால்,
பார்த்தனார் திரள் தோள் மேல் பல்-நுனைப் பகழிகள் பாய்ச்சி,
தீர்த்தம் ஆம் மலர்ப் பொய்கைத் திகழ் திரு வாஞ்சியத்து அடிகள்
சாத்து மா மணிக் கச்சு அங்கு ஒரு தலை பல தலை உடைத்தே.

4 சள்ளை வெள்ளை அம் குருகுதான் அது ஆம் எனக் கருதி,
வள்ளை வெண் மலர் அஞ்சி, மறுகி, ஓர் வாளையின் வாயில்
துள்ளு தெள்ளும் நீர்ப் பொய்கைத் துறை மல்கு வாஞ்சியத்து அடிகள்
வெள்ளை நுண்பொடிப் பூசும் விகிர்தம் ஒன்று ஒழிகிலர், தாமே.

5 மை கொள் கண்டர், எண்தோளர், மலை மகள் உடன் உறை வாழ்க்கைக்
கொய்த கூவிள மாலை குலவிய சடைமுடிக் குழகர்,
கைதை நெய்தல் அம் கழனி கமழ் புகழ் வாஞ்சியத்து அடிகள்,
பைதல் வெண் பிறையோடு பாம்பு உடன் வைப்பது பரிசே?
உரை

6 கரந்தை கூவிள மாலை கடி மலர்க் கொன்றையும் சூடி,
பரந்த பாரிடம் சூழ, வருவர், எம் பரமர், தம் பரிசால்;
திருந்து மாடங்கள் நீடு திகழ் திரு வாஞ்சியத்து உறையும்
மருந்தனார், அடியாரை வல்வினை நலிய ஒட்டாரே.

7 அருவி பாய்தரு கழனி, அலர் தரு குவளை அம் கண்ணார்,
குருவி ஆய் கிளி சேர்ப்ப, குருகு இனம் இரிதரு கிடங்கின்
பரு வரால் குதி கொள்ளும் பைம் பொழில் வாஞ்சியத்து உறையும்
இருவரால் அறிய ஒண்ணா இறைவனது அறை கழல் சரணே.

8 களங்கள் ஆர் தரு கழனி அளி தரக் களி தரு வண்டு
உளங்கள் ஆர் கலிப் பாடல் உம்பரில் ஒலித்திடும் காட்சி,
குளங்கள் ஆல் நிழல் கீழ் நல் குயில் பயில், வாஞ்சியத்து அடிகள்
விளங்கு தாமரைப் பாதம் நினைப்பவர் வினை நலிவு இலரே.

9 வாழை இன் கனி தானும், மது விம்மி, வருக்கை இன் சுளையும்,
கூழை வானரம் தம்மில், “கூறு இது சிறிது” எனக் குழறி,
தாழை வாழை அம் தண்டால் செருச் செய்து தருக்கு வாஞ்சியத்துள்,
ஏழை பாகனை அல்லால் இறை எனக் கருதுதல் இலமே.
உரை

10 செந்நெல் அங்கு அலங்(கு) கழனித் திகழ் திரு வாஞ்சியத்து உறையும்
இன் அலங்கல் அம் சடை எம் இறைவனது அறைகழல் பரவும்
பொன் அலங்கல் நல் மாடப் பொழில் அணி நாவல் ஆரூரன்
பன் அலங்கல் நல் மாலை பாடுமின், பத்தர் உளீரே!

திருவாஞ்சியம்

இத்தலத்தில் மயிலின் முகம் பெருமானின் இடப்பாகம் உள்ளதால்
அசுரமயில் எனப்படுகிறது

அருணகிரிநாதர்

தனதாந்த தத்த தனதன
தனதாந்த தத்த தனதன
தனதாந்த தத்த தனதன தனதான

இபமாந்தர் சக்ர பதிசெறி
படையாண்டு சக்ர வரிசைக
ளிடவாழ்ந்து திக்கு விசயம ணரசாகி
இறுமாந்து வட்ட வணைமிசை
விரிசார்ந்து வெற்றி மலர்தொடை
யெழிலார்ந்த பட்டி வகைபரி மளலேபந்
தபனாங்க ரத்த வணிகல
னிவைசேர்ந்த விச்சு வடிவது
தமர்சூழ்ந்து மிக்க வுயிர்நழு வியபோது
தழல்தாங்கொ ளுத்தி யிடவொரு
பிடிசாம்பல் பட்ட தறிகிலர்
தனவாஞ்சை மிக்கு னடிதொழ நினையாரே
உபசாந்த சித்த குருகுல
பவபாண்ட வர்க்கு வரதன்மை
யுருவோன்ப்ர சித்த நெடியவன் ரிஷிகேசன்
உலகீன்ற பச்சை யுமையணன்
வடவேங்க டத்தி லுறைபவ
னுயர்சார்ங்க சக்ர கரதலன் மருகோனே
த்ரிபுராந்த கற்கு வரசுத
ரதிகாந்தன் மைத்து னமுருக
திறல்பூண்ட சுப்ர மணியஷண் முகவேலா
திரைபாய்ந்த பத்ம தடவய
லியில்வேந்த முத்தி யருள்தரு
திருவாஞ்சி யத்தி லமரர்கள் பெருமாளே.