வல்லமை

Author: விஜயராஜேஸ்வரி

  • அன்புள்ள மணிமொழி!..

    வி.பாலகுமார்

     

    இன்மைஉணர்தல்

    ஆகாயத்தை எட்டிப்பிடிக்க முயன்று கொண்டிருக்கும் காரைக்கட்டிட அட்டைப்பெட்டி அலுவலகத்தின் புழுக்கத்திலிருந்து வெகு தூரம் தள்ளி வந்து, தனித்து வியாபித்திருக்கும் பெரிய பூவரசமரத்தில், பறவைகள் அடையும் சத்தத்தினூடே இதனை எழுதத் துவங்குகிறேன் மணிமொழி ! உன் வீட்டு மொட்டை மாடியில் வடகிழக்கு மூலையில் உள்ள திண்டில் பறவைகள் வந்து நீர் அருந்தட்டுமென வைத்திருக்கும் வாய் அகலமான தண்ணீர்த் தொட்டியில் குறைந்திருக்கும் நீர் அளவைப் பார்த்து, உனக்கு மிகப்பிரியமான மிக்கி மௌஸ் படம் போட்ட ஊதா நிற பிளாஸ்டிக் குவளையை வலது கையால் பிடித்து நீர் கோரி தொட்டியை நிரப்பியபடி, காற்றில் படபடக்க விடாமல் லாவகமாய்  பிடித்த படி கண்களாலும், கழுத்தாலும் உன் பிரத்யேக செய்கையசைவில் வளைந்து வளைந்து, இடது கையில் பிடித்திருக்கும் இந்தக் கடிதத்தை வாசித்துக் கொண்டிருப்பதாய் கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன். உன் வீட்டுக் கொல்லையில் இருக்கும் வேம்பு காய்க்கும் பருவமல்லவா இது. மொட்டை மாடியெங்கும் வேப்பம்பழங்கள் சிதறிக் கிடக்க, அவற்றை சேகரித்து வட்டவட்டமாய் உருவம் அமைத்து மொட்டைமாடியெங்கும் சிரிப்பான்களாய் பரப்பி வைத்திருப்பாயே, அது ஏனோ இன்று காலை எழும் போதே நினைவில் வந்தது. இல்லை, அப்படிக்கூட சொல்ல முடியாது. அந்த வேப்பம்பழ சிரிப்பான்கள் தாம் கனவில் வந்து பொழுது புலர்வதற்கு முன்பாகவே என்னை எழுப்பி விட்டன. அது முதலே, ஒரு இனம்புரியாத பரவசம் என் மனமெங்கும் சிறகடிக்கத் துவங்கி விட்டது. எழுந்து தேநீர்க்கடைக்குச் சென்றால், அங்கே அடுத்த ஆச்சர்யம் ! நூலகத்தின் நிசப்தத்தில், முல்லை நிலத்து வாழ்க்கை முறையை நாம் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்த, மென்தூறல் விழுந்த இளமாலைப் பொழுதில் நீ உயிரைக் குழைத்து, என் கண்ணீர்க்குளங்களை தழும்பச் செய்து சன்னமான குரலில் எனக்காக மட்டும் பாடிய “கங்கைக்கரைத் தோட்டம்” ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

    உயிருடனான முழு விலங்கை வாய் கொள்ளாமல் முழுங்கும் மலைப்பாம்பைப்போன்று நீண்ட பாலங்களாலும், தங்க நாற்கரச்சாலைகளாலும் சுற்றியிருந்த கிராமங்களை எல்லாம் தனக்குள் இழுத்துச் செறித்து, மீந்ததைத் துப்பி விரிவாக்கப்பகுதிகளாக தள்ளி வைத்திருக்கும் இந்த பெருநகரத்தின் ஒரு மூளையில் சந்திப்புச்சாலையைத் தாண்டி ஒடுங்கிப்போயிருக்கும் இந்த சிறு தேநீர்க்கடைக்குள்ளும், உயிர் கசியும் ஒரு தேவநொடியை எங்கிருந்தோ மீட்டுக்கொண்டு வர முடிகிறது, இந்த இசையினால். ”கண் திறந்து பார்த்தேன், கண்ணன் அங்கு இல்லை” என்று சுசீலாம்மாவின் குரலில் உன் விசும்பலை நினைத்த அந்த கணம், என்னையும் அறியாமால் கண்கள் கசிந்து அமர்ந்திருந்தேன். என்றோ நிகழ்ந்த ஒரு உன்னத நிகழ்வின் ஞாபகச்சரடு காலங்களுக்குள் எத்தனை முறை நம்மை மீண்டும் மீண்டும் பிணைத்துக் கொள்ளுமோ, மொழி ! அலைபேசி அலாரத்தை குறைந்தது ஒரு மணி நேரத்திற்க்காகவேணும் கண்ணயர்வு கொள்ளச் செய்து தினமும் கடிகாரத்துடன் சண்டையிட்டு அடித்துப்பிடித்து அலுவலகத்துக்கு விரைபவன் நான். இன்று உனது வேப்பம்பழ சிரிப்பான் அதிகாலையே என்னை எழுப்பி விட்டு, அதிசயமாய் தேநீர்க்கடைக்கும் செல்ல வைத்து, அங்கே ஒரு மகிழ்ச்சிப் பொட்டலத்தையும் இசையாய் விரித்து வைத்திருந்தது. அந்த மென்கீதத்தின் ரீங்காரத்தூடே அறைக்கு வந்து, நிதானமாக அதே சமயம் பரவசமாக இதழ்களுக்குள் மெல்லியதொரு புன்னகையை பரவ விட்ட படியே ஆயத்தமானேன்.

    எவ்வளவு நிதானமாகக் கிளம்பி, தயாரான பின்னும் அலுவலக வாகனம் எங்கள் பகுதிக்கு வந்து சேர இன்னும் இரண்டு மணிநேரமிருந்தது. அதற்கு மேல் அறைக்குள் இருப்புக்கொள்ளவில்லை. மெதுவாக தெருமுனைக்கு வந்தேன். அந்தப்பகுதி அவ்வளவு அமைதியாக இருக்கமுடியுமா என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ஆறரை மணிக்கும் எட்டரை மணிக்கும் இடையில் உள்ள உவமிப்பு பிரம்மிப்பூட்டுவதாக இருந்தது. தெருமுனையில் இன்னும் தண்ணீர் லாரி வந்திருக்கவில்லை. ஷேர் ஆட்டோக்களின் சாகசங்கள் இன்னும் தொடர்ந்திருக்கவில்லை. வழக்கமாக எட்டரை மணி சுமாருக்கு, தலை நிறைய எண்ணெய் தேய்த்து வகிடெடுத்து படிய சீவி விட்டு, எண்ணெய்க் கைகளில் பாண்ட்ஸ் பவுடர் கொட்டி குழந்தைகளின் முகங்களை வெள்ளையடித்து, பொதியேற்றி பள்ளி வாகனத்திற்குள் திணிக்கும் வழக்கமுள்ள புறநகரத்துப் பெண்மணிகள் அப்பொழுது தான் அன்றைய தினத்தின் முதல் வேலையாக வாசல் தெளிக்கத் துவங்கியிருந்தனர். வீட்டு வாசல்களில் படுத்திருந்த தெருநாய்கள் தண்ணீர் பட்டும் பதற்றம் காட்டாமல், மெதுவாக எழுந்து நெட்டி முறித்து ஓரமாய்ச் சென்று மறுபடியும் படுத்துக் கொண்டன. அந்தப்பகுதியின் அடையாளமாக, தங்கள் இருப்பை எப்போதும் சத்தமிட்டு பறைசாற்றி தங்களுக்குள் சத்த யுத்தம் நடத்தும் இரும்புப்பட்டறைகள் யாவும் இன்னும் துயில் எழுந்திருக்கவில்லை. மூடியிருக்கும் அந்த பட்டறைகளின் கனத்த கரந்தியல் சாத்திகளின் மீது தியானித்திருக்கும் கடவுளின் உருவங்கள் வரையப்பட்டிருந்தது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. காலியான அதிகாலை நேரத்து தெருக்களைப் பார்க்கும் போது, அவை இரவில் அகலமடைந்து, பகல் செல்லச்செல்ல சுருங்கிக் கொள்கின்றனவோ என்று தோன்றியது.

    நகரப்பேருந்துகள் காலியாகக் கூட செல்லும் என்று இன்றைக்குத் தான் தெரிந்தது, மொழி ! ஒரு ஜன்னலேர இருக்கையை தேர்ந்து சாலையை மௌனமாய் பார்த்தபடியே பயணம் செய்தேன். அடுக்கங்களின் சிறு முன்றில்களில் வளர்க்கப்படும் போன்சாய் மரங்களைப் பார்த்து நீ விசனம் கொண்ட நிகழ்வு, அன்னிச்சையாய் நினைவுக்கு வந்தது. பிராணிகளை வளர்க்கத் தடையுள்ள, வாரமொரு முறை  தாழ்வாரங்களை ஆள்வைத்து சுத்தம் செய்து, அங்கே கூடுகட்ட எத்தனிக்கும் புறாக்களை அதைரியம் கொள்ளச்செய்யும் அடுக்குமாடி குடியிருப்போர் சங்கத்தின் அறிக்கையொன்றில் நீ செய்து காண்பித்த கத்திக்கப்பல் மனதில் தோன்றியது. ஒரு மணிநேரப்பயணத்தின் முழுமைக்கும் என் அருகில் நீ அமர்ந்து வருவதாகவே எண்ணிக் கொண்டேன் மொழி ! நாம் வாசித்த கவிதைத் தொகுப்புகளை, புதினங்களை, சிறுகதைகளை நீ ஓயாமல் பேசிக்கொண்டே வந்தாய், பேருந்துக்கு வெளியே எதிர் திசையில் விரைந்து கொண்டிருக்கும் மிதமான குளிர்க்காற்றை, அவ்வப்பொழுது வலது கையால் தடுத்து உன் முகத்துக்கு நேராக திருப்பி விட்டுக் கொண்டே வந்தேன். காற்றிலாடும் முடியை காதிற்கு பின் தள்ளியபடியே நீ பேசிக்கொண்டே வந்தாய். அலுவலக நிறுத்தம நெருந்துவதை உணர்ந்து உன்னை அப்படியே விட்டுவிட மனமில்லாது தவித்தேன். பின், அலுவலகத்திற்கு முந்தைய நிறுத்ததிலேயே இறங்கி, அருகிலிருந்த மரங்களடர்ந்த பூங்காவிற்குச் சென்றேன். விடாமல் தொடர் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டு, தம் அப்பாக்களை வழி நடத்திச் செல்லும் சிறு பெண் குழந்தைகளின் நடைப்பயிற்சியால் பூத்துக் குலுங்கிக் கொண்டிருந்தது அந்த காலை நேரத்து பூங்கா. அந்த சிறுமிகளைப் பார்த்து புன்னகைத்தபடியே மூச்சுப்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்த முதியவர்களின் முகங்கள் பரிசுத்தமாய் காட்சியளித்தன. பூங்காவின் பெரும்பகுதி தெரிவது போன்ற இடத்தைத் தேர்ந்து, அங்கேயிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தேன். கண்களை மூடி ஆழ்மூச்சில் சுவாசிக்கத் துவங்கியவுடன், அருகில் மஞ்சளின் வாசமும், செம்பருத்தியின் மணமும் கலந்த உன் வாசனையை நுகர்ந்து அருகில் நீ அமர்ந்திருப்பதை உணர்ந்தேன். கண்கள் மூடிய படியே உன் அருகாமையை ரசித்தபடியே வெகு நேரம் அமர்ந்திருந்தேன் மொழி ! வெயில் மெல்ல ஏறத்துவங்கியவுடன், அங்கிருந்து நடந்தே அலுவலகம் செல்வதென முடிவெடுத்து மெதுவாக அலுவலகம் சென்றடைந்தேன். எனக்குத் தெரியும் மொழி, பூங்காவில் இருந்த நீ, அங்கே கண்ணிற்குத் தட்டுப்படும் ஒவ்வொரு மரத்திற்கும் ஒரு செல்ல பெயர் வைத்திருப்பாய், மரங்களிலிருந்து உதிர்ந்த ஒவ்வொரு மலரோடு ஏதேனும் ஒரு ரகசிய மொழி பேசியிருப்பாய். பகலா, இரவா, வெளியே மழையா, வெயிலா, என்ன நேரம் என்ன திசை என்று கூட அறிந்து கொள்ள முடியாத கருப்புக் கண்ணாடிகள் பதித்த அடுக்குமாடி அலுவலம் உனக்கு பிடிக்காது என எனக்குத் தெரியும். எனவே தான் உன்னை உனக்குப் பிடித்தமான பூங்காவிலேயே இருக்கும் படி நினைத்துக் கொண்டேன்.

    இன்று முதல் ஆளாக அலுவலகம் வந்து இருந்தேன். மனம் முழுதும் நீயே நிறைந்து இருந்தாய். என் இன்றைய தினத்தின் பூரிப்பை, அகவெழுச்சியை, உள்ளே பொங்கும் மனவூற்றை எப்படி வெளிக்காட்டுவது என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டே அலைந்தேன். நாள் முழுமைக்கும் யாருடனும் பேசப்பிடிக்கவே இல்லை. நிமிடத்துக்கொரு முறையென கணினியிலும் , அலைபேசியிலும் ஆயிரக்கணக்கான சிரிப்பான்களை குறுந்தகவல்களாக, மின்னஞ்சல்களாக எனக்கு நானே அனுப்பிக் கொண்டேன். அதை நான் திறந்து பார்க்கும் போதும் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒளிரும் ஒவ்வொரும் சிரிப்பானிலும் வேப்பம்பழத்தின் வாசமும், உன் வெள்ளந்திச்சிரிப்பின் வாசமும் மாறி மாறி வீசிக் கொண்டே இருந்தது. இந்த நாளை முழுமையாக அனுபவிக்க வைத்தாய் மொழி, இன்று என்னை மீண்டும் நானாய் உணர வைத்திருக்கிறாய் மொழி. நமது இந்த பிரிவு  உன் காதலை, நட்பை, அருகாமையை, இருப்பை, தேவையை, உன்னை எனக்கு உணர்த்தியிருக்கிறது மொழி !

    உன் தாய் வீட்டிற்குச் சென்றிருக்கும் இந்த சிறு விடுமுறைப்  பிரிவில், ஆழத்தில் புதைந்து கொண்டிருந்த நம் காதலை உன் சிரிப்புருவினால் மீட்டெடுத்திருக்கிறாய் மணிமொழி ! உன்னை உன் வெகுளித்தனங்களோடும், ரசனையோடும், குழந்தைமையோடும் காதலிக்கும் உன் உயிர்த்தோழனை, நம் திருமணமான இத்தனை நாளில் தினப்பாடுகளுக்கும், அலுவலக வேலைப்பளுவுக்கும், எரிச்சல்களுக்கும், பொறுமையின்மைக்கும், நோய்மைக்கும் ஒப்புக் கொடுத்து விட்டு, ஒரு சராசரி கணவனாய் மட்டும் இருந்திருக்கிறேன் என்பதை இந்தப்பிரிவினால் உணர்த்தியிருக்கிறாய் மணிமொழி ! உன்னை நீயாய் இருக்க வைப்பதற்கான எல்லா முயற்சிகளையும் மனதாரச் செய்யும் உன் உற்ற தோழனாய் என்னை பழையபடி மாற்றியிருக்கிறாய் மணிமொழி ! போதும், நீ பாசமாய் வளர்த்த வேப்பமரத்துக்கும், மருதாணிச்செடிக்கும், உன் தாய்வீட்டுக்கும் அவசரமாய் ஒரு பிரியா விடை கொடுத்து விட்டு உடனே நம் வீட்டுக்கு வா என் அருமை மனைவியே !

    இப்படிக்கு

    உன் இன்மையில் உன்னை முழுவதுமாய் உணரும் உன் கணவன்.

    Share

  • சடுதியில் உருப்படியாக முடிச்சவிழ்க்க…[1]

    இன்னம்பூரான்

    unnamed

    ஆளுமையில் இருப்பவர்கள், அரசு/தனியார்/கூட்டு யாதாயினும் சரி, அவிழ்க்குமுன் இறுக்கமாகவே முடிச்சுப் போட்டு விட்டு, தீர்வு காணப்போவதாக பாவ்லா காட்டும் காட்சிகள் கூடி வருகின்றன. பங்குச்சந்தை சகுனிகளுக்கு தீனி போடுவது நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சார்ந்த அற்பாசை பாமரர்கள். தரகு பிடிப்பது அரசு/தனியார்/கூட்டு ‘பெருந்தகைகள்’. சில மந்திர சொற்களை முதலில் புரிந்து கொள்வோம்.

    CBI ~புலனாய்வுத்துறை [1]

    SEBI ~பங்குச்சந்தை கண்ட்ரோலர் [2]

    MCX-SX ~ ஆரூட பங்குச்சந்தை [3]

    FTIL -ஜிக்னேஷ் ஷா நிறுவிய Financial Technologies India Ltd [4]

    முடிச்சு 1: [2]வின் மாஜி தலைவர் சி.பி.பவே/ மாஜி அங்கத்தினர் கே.எம். அப்ரஹாம் மீதும், [1] குற்ற விசாரணை துவக்கியுள்ளது. குற்றம்: [3] க்கு 2008, 2009, 2010 ஆகிய வருடங்களில் ஆரூடாட்டம் ஆட அனுமதி அளித்தது. ஆரூடாட்டம் என்பது அன்றாட பங்குச்சந்தை வரத்துப்போக்கை விட மாபெரும் பகடையாட்டம். தங்கம், வெள்ளி, உளுந்து, கடுகு, புண்ணாக்கு, அன்னிய நாட்டு துட்டு எல்லாவற்றையும் பற்றி வருங்கால விலையை பற்றி ஆடும் ஆடு புலியாட்டம். எல்லா நாடுகளிலும் இது இருக்கிறது. நாணயமற்ற அரசு/தனியார்/கூட்டு ‘பெருந்தகைகள்’ உம்மையும் எம்மையும் நிர்க்கதியாக்க துணிவார்கள். ஆகவே, இந்த விசாரணையின் பயங்கர பின்னணியை நாம் அறிந்துகொள்வது நலன் பயக்கலாம். முதலில் இந்த விசாரணை மீதே குற்றம் சாட்டுபவர்கள் யார்? ~ திருவாளர்கள் வினோத் ராய்: தணிக்கை புகழ் சீஏஜி, என்.விட்டல்: கண்காணிப்பு புகழ் மாஜி தலைமை விஜிலன்ஸ் கமிஷனர். ஈ.ஏ.எஸ். சர்மா & ஜி.சுந்தரம்: வாய்மை புகழ் மாஜி ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரிகள். அவர்கள் நால்வரும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் கண்ணியத்துக்கு நற்சான்று அளிக்கிறார்கள். சச்சரவுக்கு உள்ளானாது [1] என்ரும், அதன் வாய்மை கேள்விக்குறி ஆகிவிட்டது என்கிறார், என்.விட்டல். குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் நிலைப்பாடுகள் யோக்கியமானதாக இருந்திருந்திருந்தால், அவர்களுக்குக் கவசம் தேவை என்கிறார், சர்மா. ஓய்வு பெறும் வரையில் காத்திருந்து, இறுதி நாளன்று அம்பு வீசுவதை கண்டித்தார், திரு. சுந்தரம்.

    இது இவ்வாறு இருக்க, சில பின்னணிகள்:

    மாசிலாமணி என்று கருதப்பட்ட திரு. அப்ரஹாம் 2011ல் அரசு/தனியார்/கூட்டு ‘பெருந்தகைகள்’ ஆடிய பேயாட்டம் பற்றி, குறிப்பாக நிதி அமைச்சரகத்திலிருந்து, பிரதமருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். [2]யை அவர்கள் பலவீனம் செய்ததை கூறினார். அது ‘யதாஸ்தானம்பிரதிஷ்டயாமி’ என்று நிதி அமைச்சரகத்தை சரணடைந்து தகனம் செய்யப்பட்டது. அக்காலத்து நிதி அமைச்சர் தற்காலம் சர்ச்சைக்கு அப்பாற்பட்ட ஜனாதிபதி. அந்த அதிகாரிகள் ராஷ்ட்ரபதி பவனில் பணி புரிவதால், அவர்களுக்குக் கவசம்.

    சஹாராதிபதியின் ஊழலை கண்டித்து, அடக்கி வைத்து, அவரை தற்காலத்து இற்செறிப்புக்கு வழி வகுத்தவர் தான் திரு.அப்ரஹாம்.

    நில்லா நிலக்கரி இலாக்கா காரியதரிசி திரு. பி.சொ.பரேக் அவர்களுக்கும் அதே அதோகதி, நிரூபணம் இல்லாமல். உச்ச நீதிமன்றம் அந்த வழக்கில் தற்கால தலைமை கண்காணிப்பு கமிஷனர் பேசாமடந்தை என்று கேலி செய்தது. சொல்ல நிறைய இருக்கிறது. ஆனால், வலிக்கறதே.

    இந்தியா? உன் முடிச்சுகளின் நாமாவளி பகரவா? இல்லை, வாசகாதிபதிகள் மவுனம் சாதிப்பார்களா?

    Image credit: http://img.designswan.com/2010/01/knot/10.jpg

    [தொடரும்]

     இன்னம்பூரான்

    Share

  • கலித்தொகையில் ஐந்திணை அமைப்பு முறை!…

    பேரா.துரைஅரசன்

    கலித்தொகையில் ஐந்திணை அமைப்பு முறை

    நோக்கம்:

    ஐந்திணகளைக் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என்ற வரிசை முறையில் கூறுவதே நடைமுறை வழக்காகும். ஆனால் தொல்காப்பியம் தொடங்கி அகப்பொருள் இலக்கணம் கூறும் பல இலக்கண நூல்களில் ஐந்திணைகளின் வரிசை முறை வெவ்வேறாக உள்ளன. இந்நூல்கள் கூறும் வரிசை முறையிலிருந்து கலித்தொகையில் இடம் பெற்றுள்ள இத்திணைகளின் வரிசைமுறை முற்றிலும் மாறி அமைந்துள்ளது. இது குறித்து ஆய்வு நோக்கில் எடுத்துரைப்பது இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

    1. தொல்காப்பியர்:

    ‘முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தல் என

    சொல்லிய முறையால் சொல்லவும் படுமே’ (தொல். அகத்திணையியல், நூ.5 )

    என்பது ஒல்காப் புகழ் தொல்காப்பியரின் வரிசை அமைப்பியல் முறைமை ஆகும். இதில் தொல்காப்பியர் பாலைத்திணையைக் குறிக்கவில்லை.  இவர்,

    ‘நடுவண் ஐந்திணை நடுவண தொழிய

    படுதிரை வையம் பாத்திய பண்பே’ (தொல். அகத்திணையியல், நூ.2 )

    என்று கூறியதன் மூலம் மேற்காட்டிய வரிசை முறையில் நடுவில் பாலைத் திணை அமைத்துக் கொள்ளப்படும். எனவே, தொல்காப்பியர் கருத்துப்படி முல்லை, குறிஞ்சி, பாலை, மருதம், நெய்தல் என்பது ஐந்திணை வரிசை முறை ஆகும்.

    2. நம்பியகப்பொருள்:

    நம்பியகப்பொருள் குறிஞ்சி, பாலை, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்று ஐந்திணைகளை வரிசைப்படுத்தி உள்ளது. இதனை,

    ‘குறிஞ்சி பாலைமுல்லை மருதம்

    நெய்தல்ஐந்திணைக்கு எய்திய பெயரே’          (நம்பியகப்பொருள், அகத். நூ. 6)

    என்று அந்நூல் குறிப்பிட்டுள்ளது.

    3. இறையனாரகப்பொருள்:

    இறையனராகப்பொருள் குறிஞ்சி, நெய்தல், பாலை, முல்லை, மருதம் என்று ஐந்திணைகளை வரிசைப் படுத்தி உள்ளது. இதனை, ‘ஐந்திணையாவன யாவையோ எனின், குறிஞ்சி நெய்தல் பாலை முல்லை மருதம் என இவை’ (இறையனராகப்பொருள் உரை,ப.17) என்பதன் மூலம் அறிய முடிகிறது.

    4. தொன்னூல் விளக்கம்:

    தொன்னூல் விளக்கம் குறிஞ்சி, பாலை, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்ற வரிசை முறையைக் கையாண்டுள்ளது. இதனை,

    ‘குறிஞ்சி பாலை முல்லை மருத
    நெய்த லைந்திணைக் கெய்திய பெயரென
    வரையே சுரமே புறவே பழனந்
    திரையே யவையவை சேரிடந் தானு
    நிரையே யைந்திணை நிலமெனப் படுமே’        (தொன்னூல் விளக்கம், நூ.174)

    என்ற தொன்னூல் விளக்க நூற்பா காட்டி நிற்கிறது. நம்பியகப்பொருள், தமிழ்நெறி விளக்கம், தொன்னூல் விளக்கம் ஆகியன ஐந்திணை வரிசை முறையில் ஒத்துள்ளன.

    5. தமிழ்நெறி விளக்கம்:

    தமிழ்நெறி விளக்கம் குறிஞ்சி, பாலை, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்று நம்பியகப்பொருள் வரிசை முறையையும் தொன்னூல் விளக்க வரிசை முறையையும் ஒத்து அமைந்துள்ளது. இதனை,

    ‘பொருப்பே வெம்பரல் புறவொடு பழனம்
    பரப்பமை வாரி குறிஞ்சிமுதற் பாகே’                      (தமிழ்நெறி விளக்கம், நூ.3)

    என்ற நூற்பாவின் வழி அறிய முடிகிறது.

    6. வீரசோழியம்:

     முல்லை குறிஞ்சி மருதத் தொடுமுது பாலைநெய்தல்
    சொல்லிய காஞ்சி சுரநடை கைக்கிளை பாலைதும்பை
    இல்லவண் முல்லை தபுதாரந் தாபத மேய்ந்தவள்ளி
    அல்லது காந்தள் குறுங்கலி வெட்சி யடல்வஞ்சியே

    (வீரசோழியம் 87)

    என்ற வீரசோழிய நூற்பா முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், பாலை, நெய்தல் என்று ஐந்திணை அமைப்பு முறையைக் குறிப்பிட்டுள்ளது.

    7. முத்துவீரியம்:

    முத்துவீரியம் ஐந்திணை வரிசைமுறையை,

    ‘அகப்பொருள் கைக்கிளை யைந்திணை பெருந்திணை
    எனவெழு வகைப்படு மென்மனார் புலவர்’  (முத்துவீரியம், நூ.770)

    என்ற நூற்பா மூலம் காட்டியுள்ளது. இதற்கு ‘அகப்பொருள் – கைக்கிளையும், குறிஞ்சி – முல்லை – பாலை – மருதம் – நெய்தலாகிய ஐந்திணையும், பெருந்திணையும் என ஏழு வகைப்படும்’  (மேற்படி, ப. 215) என்று உரையாசிரியர் விளக்கம் கூறியுள்ளார். இவ்வரிசை முறை தொல்காப்பிய வரிசை முறையைப் பின்பற்றி அமைந்துள்ளது.

    8. சுவாமிநாதம்:

    ‘திணைகுறிஞ்சி, பாலை,முல்லை, மருத(ம்),நெய்தல், ஐந்தாம்’  (சுவாமி. நூ. 72)

    என்று ஐந்திணைகளை சுவாமிநாதம் வரிசைப்படுத்தி உள்ளது. இவ்வரிசை, நம்பியகப்பொருள், தொன்னூல் விளக்கம், தமிழ்நெறி விளக்கம், சுவாமிநாதம் ஆகிய நூல்களில் அமைந்துள்ள வரிசைமுறையை ஒத்துள்ளது.

    ஐந்திணை வரிசைமுறை:

    எனவே மேற்கண்ட செய்திகளைத் தொகுத்து நோக்குமிடத்து ஐந்திணைகளை வரிசைப்படுத்துகின்ற முறையில், தொல்காப்பியமும் முத்துவீரியமும் ஒத்துணவர்வு கொண்டுள்ளன. அதாவது முல்லை, குறிஞ்சி, பாலை, மருதம், நெய்தல் என்று இவ்விரு நூல்களும் ஐந்திணைகளை வரிசைப்படுத்தி உள்ளன.

    நம்பியகப்பொருள், தொன்னூல் விளக்கம், தமிழ் நெறி விளக்கம், சுவாமிநாதம் ஆகிய இலக்கண நூல்கள் ஐந்திணைகளை குறிஞ்சி, பாலை, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்று வரிசைப்படுத்தி உள்ளன.

    இவ்விரண்டு முறைகளிலிருந்தும் வேறுபட்டு இறையனராகப்பொருளும் வீரசோழியமும் வெவ்வேறு முறைகளைக் குறிப்பிட்டுள்ளன. அதாவது இறையனராகப்பொருள் குறிஞ்சி, நெய்தல், பாலை, முல்லை, மருதம் என்று வரிசைப்படுத்தி உள்ளது; வீரசோழியம் முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், பாலை, நெய்தல் என்று வரிசைப்படுத்தி உள்ளது.

    உலக வழக்கு:

    ஐந்திணை வரிசை முறைகளில் மேற்கண்ட எட்டு நூல்களில் நான்கு முறைகளைக் காணமுடிகிறது. ஆனால், குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என்பதே நடைமுறை வழக்காக அல்லது உலக வழக்காக உள்ளது. இவ்வுலக வழக்கையும் இணைத்துப் பார்த்தால் ஐந்திணை வரிசை முறையில் ஐந்து நிலைகள் உள்ளன.

    கலித்தொகை:

    மேற்காட்டிய ஐந்து முறைகளிலிருந்தும் மாறுபட்ட வகையில் கலித்தொகையின் ஐந்திணை வரிசை அமைப்பு முறைமை அமைந்துள்ளது. அதாவது கலித்தொகையில் பாலை, குறிஞ்சி, மருதம், முல்லை, நெய்தல் என்ற முறையில் ஐந்திணை வரிசை அமைந்துள்ளது.

    ஐயங்கள்:

    கலித்தொகையில் அமைந்துள்ள இம்முறை சரிதானா?  இங்ஙனம் அமைக்கக் காரணம் என்ன? பாலையை முன் வைத்தது சரிதானா? என்ற வினாக்கள் எழுகின்றன.

    நச்சினார்க்கினியர்:

    உச்சிமேற் புலவர்களில் நச்சினார்க்கினியர் தொல்காப்பியர் ‘சொல்லிய முறையால் சொல்லவும் படுமே’ என்றதால் சொல்லாத முறையிலும் சொல்லவும் படும் என்று கூறி கலித்தொகையின் வரிசை முறையை நியாயப்படுத்த முனைகிறார். ஆனால் அவரின் இவ் வாதம் ஏற்புடையதன்று.

    கலித்தொகையின் ஐந்திணை வரிசைமுறைக்கானக் காரணங்கள்:

    கலித்தொகையில் ஐந்திணை வரிசை முறை இங்ஙனம் அமையப் பின் வரும் காரணங்களைக் கூறலாம்:

    1) ‘வினையே ஆடவர்க்கு உயிரே’ என்பதால் தலைவியைப் பிரிந்து தலைவன் கடமையாற்றச் செல்வதால் பாலையை முன் வைத்தார் எனலாம்.

    2) கல்வி, தூது, செல்வம் ஈட்டுதல் பொருட்டுத் தலைவன் தலைவியைப் பிரிந்து செல்வான். இவை ஆடவரின் இயல்பாதலால் இதன் பொருட்டுப் பிரியும் பிரிவுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் வகையில் பாலையை முன் வைத்திருக்கலாம்.

    3) பிரிந்து போய் தலைவன் ஆற்றும் செயல்கள் எல்லாம் அவன் செய்வதற்குரிய அறங்களே ஆகும். மேலும் இல்லத்தில் நிகழ வேண்டிய விருந்தோம்பல் முதலிய நல்லறங்கள் முட்டின்றி நிகழ்வற்கும் இவை இன்றியமையாக் காரணங்களாகும். இவற்றை எல்லாம் இத்திணை தன்னுள் அடக்கி நிற்றலான் இத்திணையைத் தலையாயதாகக் காட்டும் முகத்தான் கலித்தொகையில் முன்னிறுத்தி இருக்கலாம்.

    4) பாலை முழுவதும் பிரிவன்று; தலைவன் பிரிவானோ என்று அஞ்சுவது பெரும்பாலும். அஞ்சும் பொழுது அன்பின் நொய்மை நன்கு புலப்படும். பிரிந்து சென்றவன் தான் விட்டு வந்த மனைவியைக் குறித்து வருந்துவது; நடுவில் ஐயோ இவ்வளவு கொடுமையான வழியில் சென்றேனே என்று வழியைக் குறித்து வருந்துவது. எந்தப் புலவனும் துன்பத்தைப் பற்றிச் சொல்லும்போதுதான்,  மனித தத்துவத்தை அறிந்துள்ள முறையை நன்குணர்த்த முடியும். ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களில் Tragic-Comedies சிறந்தவை என்பர். இதற்குக் காரணம் இன்பமும் துன்பமும் விரவி வருவதே ஆகும். அது போலவே தமிழிலும் பாலைத்திணை சிறந்தது. ஆதலால் கலித்தொகை என்னும் தொகையுள் பாலைத்திணையை முற்கூறியதில் அதிசயம் ஒன்றுமில்லை என்று கலித்தொகை சொற்பொழிவுகள் என்ற நூலில் திருமதி ஞானம்பாள் அம்மையார் (ப.74) குறிப்பிட்டுள்ளார்.

    முடிவுரை:      

    முதுகலைத் தமிழ் பயில்கின்ற காலத்தில் கலித்தொகைப் பாடத்தைப் படிக்கின்ற வேளையில்  கலித்தொகையில் பாலையை முன் வைத்தது சரியா என்று ஐயம் கொண்டேன். அவ்வையத்திற்கு விடை தேடியபொழுதுதான் கலித்தொகை சொற்பொழிவுகள் என்ற நூலில் திருமதி ஞானம்பாள் கூறிய விளக்கங்கள் கிடைத்தன. இது சரியா? ஏற்புடையதா? என்பதைத் தமிழாய்வுலகம் ஆராய்ந்து தெளிவுறுத்த வேண்டும்.

    இக்கருத்தை முன் வைத்து இக்கட்டுரையை எழுத முனைந்தபொழுதுதான் அகப்பொருள் கூறும் இலக்கண நூல்களில் ஐந்திணை வரிசைமுறை எங்ஙனம் அமைந்துள்ளது என்று  ஆராய்ந்தேன். அப்பொழுதுதான் மேற்காட்டிய எட்டு நூல்களில் ஐந்திணை வரிசைமுறை வெவ்வேறு விதமாக (எட்டு நூல்களில் நான்கு விதம்) அமைந்திருப்பதைக் கண்டறிய முடிந்தது. ஒரு சிக்கலை அவிழ்ப்பதற்காக இறங்கிய முயற்சியில் இன்னொரு சிக்கல் முகிழ்த்துள்ளது. அதாவது உலக வழக்காக உள்ள குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என்ற வரிசைமுறை மேற்காட்டிய எந்த நூல்களிலுமே இடம் பெறவில்லை. இவ்வரிசை முறை எப்படித் தோன்றியது?; எங்கிருந்து வந்தது?.

    ஒட்டக்கூத்தன் பாட்டுக்கு இரட்டைத் தாழ்ப்பாள் என்பது போல ஐந்திணை வரிசைமுறை பற்றிய விளக்கம் கடினமானதாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. தமிழில் எல்லாவறையும் ஆய்வு செய்தாகி விட்டது; அதில் மேலும் ஆய்வு செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்பவர்கள்தான் இதற்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

    Share

  • உண்டு !

     

    தீனா வேணு

     

    உண்டு ,உண்டு !

    தெய்வம் உண்டு என்றே கூறிடுவேன் ,

    இல்லை ,இல்லை ,

    தெய்வம் இல்லை ,என்பது இல்லை என்பேன் ,

    உழைப்பாளியின் வியர்வை உலர்த்தும் ,

    காற்றில் தெய்வம் உண்டென்பேன் ,

    உயிர் வழ நீர் சுரக்கும் ,கரும் முகிலில் தெய்வம் கண்டேன்

    இருள் கிழித்து ஒளி வீசும் கதிரவனை தெய்வம் என்றே

    கைகூப்பி

    வணங்கிடுவேன் ,

    நெற்கதிரை வளரச் செய்த நல் பூமிதனில் தெய்வம் கண்டேன் ,,

    பனி படர்ந்த சோலையில் ,சுவையான கனி தந்து பசிதீர்த்த,

    இயற்கை வளத்தில் இறைவன் கண்டேன் ,அழுகின்ற

    மழலைக்கு பாலூட்டும் ,தாயவளின் பாசத்தில் உணர்ந்தேன்

    தெய்வத்தை,,

    பொருள் இல்லா ஏழைகளுக்கு பொருள் தந்து உதவுகின்ற அன்பு

    கரங்களில் தெய்வம் கண்டேன்

    தனக்கென்று வாழாத பிறருக்காக வாழுகின்ற ,

    களங்கம் இல்லாத ,உள்ளம் அதை தெய்வம் வாழுகின்ற

    ஆலயம் என்றே ,வணங்கிடுவேன் ,,,

    உண்டு, உண்டு ,

    தெய்வம் உண்டப்பா …..

     

    Share

  • விநாயகர் துதி

     

    சு.கோபாலன்

     

    vinayagar-jaffnavoice

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    ஆறுமுகன் மூத்தவன் அவன் ஆனை முகத்தவன்

    ஊறுகள் யாவும் களைந்து உவகை அளிப்பவன்

    புல்லையும் பூவாய் உகந்து ஏற்றுச் சூடுவான்

    தொல்லை எல்லாம் தொலைத்து நல்லதே செய்வான்

    மோதகப் பிரியன் பாதகம் யாவும் போக்கி

    சாதகமாய் சந்தர்ப்பங்கள் சேர்ந்திட அருள் புரிவான்

    புள்ளிமயில் வாகனன் இளையவன் முருகனுக்கு

    வள்ளி கரம் பற்றிட வழிவகுத்து உதவியவன்

    வலது தந்தத்தால் வியாசர் கூற்றை எழுதி

    உலகு பாரதமெனும் காவியம் பெற்றிட அருளியவன்

    நம்பிக்கை கொண்டு நாள்தோறும் வழிபடும் அடியவர்க்கு

    தும்பிக்கை சாமி காலமெலாம் துணை நிற்பானே!

     

     

    Share

  • வெளிநாட்டார் நாடாளுமன்றம்

    வே.ம.அருச்சுணன்

     

    இன்றைய நடப்புகள்
    நாளைய வரலாறு அல்லவா
    மனத்துள் பல்வேறு பிம்பங்கள்
    வியப்பில் நிழலாடுகின்றன சில
    செவிகளுக்குத் தேனாகவும் பல
    குளவிகளாய் காதில் புதுமனை புகுவிழாவை
    விமரிசையாகவும் நடத்துகின்றன……….!

    அருவியாய்த் தவழ்ந்த பூமி
    அன்னியரின் படையெடுப்பால்
    தடம்மாறிப் போனதேனோ……?

    மூவினமும் சேர்ந்து பெற்ற
    சுதந்திரத்தை நடுவீதியில்
    தாரைவார்த்தல் முறையா……?

    மலாய் மக்களுக்குச் சிறப்புவழி
    வானுர்ந்த சொகுசு வாழ்வு
    சீனருக்குத் தனிவழி
    எதிலும் போதாதென்ற சுயநலப்போக்கு
    தமிழருக்கு மட்டும் வாழ்வே மாயம்தானா ?

    என்ன கொடுமை இது
    பிரமனும் நம்மை சபித்துவிட்டானா
    ஆள்பார்த்து ஒதுக்கிவிட்டானா……?

    ஆதியிலே வந்தகுடி
    காட்டையும் மேட்டையும் அழித்து
    தன்னையும் இலட்சம் இலட்சமாய்
    அழித்துக் கொண்ட தமிழனுக்குத் திருவோடு
    நிரந்திரமாய் வாழ்வதோ தெருவோடு……..!

    கள்ளக்குடியினர் இங்கே தொழில் மேதை
    அனுமதிச் சீட்டில் அரசின் கம்பீரமுத்திரை
    துணிக்கடை,பழக்கடை,மளிகைக்கடை,மதுக்கடை இன்னும்
    கணக்கில்லாக் கடைகளெல்லாம் அன்னியர் மயமாகி
    வியாபாரம் தூள்பறக்கிறது
    வெற்றிக் களிப்பு ஓங்காரமிடுகிறது
    தட்டிக்கேட்க ஆளில்லை
    தமிழனுக்கோ நாதியில்லை………!

    வயிற்றுப்பாட்டுக்குத் தெருவோரமாய்
    வெற்றிலைக் கடைவிரிப்புக்கு
    பண்டராயா அதிரடி அனுமதி மறுப்பு
    கேள்வி கேட்ட குமாருக்குப் பல்லுடைப்பு
    ஜாமினில் எடுக்க
    கர்பாலுக்கு அவசர அழைப்பு
    நாடாளுமன்றத்தில் தீர்மானம்
    குலசேகரன் தலைமையில்
    பலம் பொருந்தியக் குழுவமைப்பு…..!

    வெளிநாட்டார் தர்பார்
    விரைவில் முடியட்டும்! நாட்டில்
    மூவினத்தின் மாண்பு நாடெல்லாம்
    மீண்டும் ஜொலிக்கட்டும்! ஒன்றுபட்ட
    மலேசியர்கள் நாமென்றே கைகோர்த்திடுவோம்!
    அயல்நாட்டார் நம்மை வாழ்த்தி விடை பெறட்டும்!
    தன்மானச் சிங்கங்களாய்த் தமிழர்வாழ்வு
    மறுபடியும் ஓங்கி வளரட்டும்………..!

    வெளிநாட்டார் நாட்டாமைக்கு எதிராக
    ‘நம்பிக்கை வை’ பிரதமரின் முதல்
    ஓட்டு தவறாமல் விழட்டும் நாட்டில்
    தமிழர் வாழ்வு சிறக்கட்டும்……!

     

    Share

  • வேண்டும்! வேண்டும்!

     

    -சு.கோபாலன்

     
    மனித வாழ்வின் அல்லல்களை, தொல்லைகளைக் கண்டு மனம் நொந்து
    இனிய இயற்கையின் ஒரு அங்கமாகவே மாறி வாழ்ந்தால் எப்படியிருக்குமென
    கற்பனைக் குதிரையைக் கட்டவிழ்த்து விட்டேன் எண்ணிப் பார்த்திட
    உற்பத்தி ஆனது ஒரு பெரிய வேண்டுகோள் பட்டியல் ஆண்டவனுக்கு அளித்திட!

     

    மேகம் ஆகி மலை உச்சியில் துஞ்ச வேண்டும்
    தாகம் தீர்க்கும் மழையாய் பூமியில் பெய்ய வேண்டும்
    பாய்ந்து செல்லும் ஆறாக விரைந்து ஓட வேண்டும்
    காய்ந்து கிடக்கும் நிலங்களுக்கு உயிர் ஊட்ட வேண்டும்

    மீனாகி பரந்த கடலில் நீந்தி மகிழ்ந்திட வேண்டும்
    மானாகி அடர்ந்த காட்டில் துள்ளி ஓடிட வேண்டும்
    வண்டு ஆகி மலர்கள் மேல் அமர்ந்து மகிழ வேண்டும்
    உண்டு தேனை மனதாற ரீங்காரம் செய்ய வேண்டும்

    மயிலாகி வண்ணத் தோகைகளை விரித்திட வேண்டும்
    ஒயிலாக நடனமாடி காண்போரை மகிழ்விக்க வேண்டும்
    குயில் ஆகி இனிய குரலிசையில் கூவிட வேண்டும்
    துயில் எழுப்பும் சுப்ரபாதமாய் அது ஒலித்திட வேண்டும்

    கெட்டியான விழுதுகள் தாங்கும் பெரிய ஆலமரமாக வேண்டும்
    வெட்டிச் சாய்ப்பார்களோ எனும் பயமின்றி நிழல் தர வேண்டும்
    சுகம் தரும் தென்றலாய் இதமாய் வீசிட வேண்டும்
    அகம் குளிர்ந்து அதை உணர்வோர் மகிழ்ந்திட வேண்டும்

    பூத்துக் குலுங்கும் நந்தவனத்தில் மலராக வேண்டும்
    காய்த்துத் தொங்கும் தோப்பினில் கனியாக வேண்டும்
    தொடுத்த மாலையாக ஆண்டவனை அலங்கரிக்க வேண்டும்
    பறித்த பழமாக அவனுக்கு நிவேதனம் ஆகிட வேண்டும்

    மூங்கிலாய்த் தோன்றி கண்ணன் திருக்கரத்தில் வேய்ங்குழலாகி
    நீங்கிலா இனிமை பொங்கும் இசையாய் வெளிப்பட வேண்டும்
    அலையாக செந்தூர் கடலில் பிறந்து கந்தன் கழல் தழுவ வேண்டும்
    மலையாக ஓங்கி நின்று குமரனின் தாளினைத் தாங்கிட வேண்டும்

    பச்சைக் கம்பளம் போர்த்திய வயலில் ஒரு நெல் பயிராக வேண்டும்
    இச்சைப்படி காற்றுடன் இசைந்து தலை அசைக்க வேண்டும்
    விண்வெளியில் கண் சிமிட்டும் தாரகையாய் ஜொலிக்க வேண்டும்
    கண்குளிர வண்ண ஓவியமாய் காட்சி தரும் வானவில்லாக வேண்டும்

    இயற்கையோடு ஒன்றி வாழ்வதை கற்பனை செய்தாலே கரும்பாய் இனிக்கிறதே!

     

    Share

  • விடுகதை!…

    புதுவைப்பிரபா

    சட்டைப்பாக்கெட்டிலிருந்த செல்போன் அதிh;ந்ததும், அன்னாh;ந்து சுவா; கடிகாரத்தை பாh;த்தேன். அது 5:35 என்று காட்டியது.  அந்த அழைப்பு அமரனிடமிருந்துதான் என்று தொரியும் எனக்கு. “அமரா. . . . . கௌம்பிட்டியா?  சாரி  நானும் தோ ரெண்டு நிமிஷத்துல வந்துடறேன்”.

    பார்த்துக்கொண்டிருந்த கோப்புகளை அப்படியே மூடி மூட்டைக்கட்டி வைத்துவிட்டு புறப்பட்டேன்.  ஆமாம். எப்படிப்பட்ட முக்கியமான வேலையில் மூழ்கியிருந்தாலும் , அமரனிடமிருந்து அழைப்பு வந்துவிட்டால், அவ்வளவுதான். அதற்கு பின் எதிலும் நாட்டம் கொள்ளாமல், அவனை சந்திப்பதை நோக்கியே மனம் சிந்திகத்தொடங்கிவிடும். சும்மாவா! இருபத்திதைந்தாண்டு கால நட்பாயிற்றே!

      “சார்!. . . ரூம போட்டிடலாமா?  திரும்பி வருவீங்களா?”  வாட்ச் மேன் கேட்டான்.

     “ இல்ல இல்ல அப்படியே போயிட வேண்டியதுதான்”  என்றேன்.

     ‘‘சார்! நான் சொல்லேறன்னு தப்பா நெனைக்காதீங்க. இனிமே, ‘அப்படியே போயிடுவேன்னு’ சொல்லாதீங்க சார். நல்லா இல்ல! அதையே வேற மாதிரி சொல்லுங்க.”  முகத்தை இருக்கமாக வைத்துகொண்டு சொன்னான்.

      “ஐயையோ! சார்..விடு. நான் வாக்கிங் போயிட்டு, அப்படியே வீட்டுக்கு போயிட்டு, நாளைக்கு காலையில வா;றேன். போதுமா? “

     அவன்  குனிந்து கொண்டே தலையசைத்தான்.

    ‘வார்த்தைகளிலா வாழ்;க்கை இருக்கிறது?  போயிடுவேன் என்றால்.. போய்விடுவேனா?  அவன் ஏன் அப்படி பயப்படுகிறான்?’  என்று சிந்தித்துக் கொண்டே வழக்கமாக வண்டியை விடும் இடத்தில் விட்டுவிட்டு காந்தி சிலையை நோக்கி நடந்தேன்.

    அலுவலகம் முடித்துவிட்டு மாலையில் கடற்கரையோரம் அரைமணிநேரம் நடந்து விட்டு வீட்டுக்கு செல்வது வழக்கத்திலிருந்தது. வேலை அதிகம் இருக்கும்  நாட்களில், நடையை முடித்துவிட்டு மீண்டும் அலுவலகத்திற்கே சென்று எட்டு எட்டரை வரை வேலை பார்த்துவிட்டு போவேன். அந்த அர்த்தத்தில் வாட்ச்மேன் கேட்கப்போய்தான்

     அமரன் எனக்கு முன்பே வந்து அமா;ந்திருந்தான்.  மற்றவா;களைப்போல மாலையில் நடந்தால் உடலுக்கு நல்லது என்பதற்காக இல்லாவிட்டாலும்;. அமரனோடான அந்த அரைமணிநேரம் சந்திபிற்காகவே தவறாமல் வருவதுண்டு.  இந்த மாலை சந்திப்பு குறித்து இதே உணா;வு இருப்பதாக அமரனும் சொல்லியிருக்கிறான்.

     வாடா. .. . என்ன . . . சிரிச்சுக்கிட்டே வாற. .. . ?”  அமரன் கேட்டான். வாட்ச்மேன் சொன்னதைச் சொன்னேன்.

     ‘‘ஆமாம்டா. வாழ்க்கை குறித்த பயத்தோட வாழறவங்தான் இங்க அதிகம்.  ஒருத்தனோட வாழ்க்கை துஎதுலியோ இருக்கிறதா நம்பறாங்க. ‘போறேன’;னா..‘போய்ட்டுவா;றேன்’னு சொல்லுங்கம்பாங்க. கல்யாணம் ஆவற மாதிரி கனவு கண்டா.. எழவு விழும்ன்னு அடிச்சி சொல்லுவாங்க. தோபாரு.. ரெண்டு வருஷமா நாம தொடா;ந்து பீச்சுக்கு வா;றோம்.  ‘வாக்கிங்’  போற கூட்டம் எப்படி பெருத்துகிட்டே வருது பார்;த்தியா?  எல்லோர்க்கும் உயிர் பத்தின பயம் அதிகமாயிகிட்டேபோகுது!”

      ‘‘சாரி அமரா, அந்த பயம் தப்புன்னு சொல்றியா?

    “தப்புன்னு சொல்ல.  வாழற எல்லோருக்குமே சாவற ரிஸ்க் இருக்கறப்போ அதையே எதுக்கு சிந்திச்சுகிட்டு இருக்கனும். நிச்சயமா, உயிரோடு இருக்ககிறவரைக்கும் சாவு வரப்போறதில்ல. அப்புறம்? போறதுக்குள்ள எதையாவது உருப்படியா குடும்பத்துகோ தெருவுக்கோ ஊருக்கோ, நாட்டுக்கோ, உலகத்துக்கோ, செய்ய முடியாமான்னு பார்க்கிறத விட்டுட்டு ‘ஐயையோ! நாம செத்துடபோறோம்ன்னு’ பயந்து பயந்து வாழறது, ஒரு வாழ்க்கையா?”

      “சாரி அமரா. அதவிடு. எதுக்கு அந்த சீhரியசான டாப்பிக்.  அப்புறம்  காஞ்சனாவுக்கு  ஏதோ டெஸ்ட்டெல்லாம் எடுக்க சொன்னாங்கன்னியே.. எடுத்தாச்சா?”

    “அத ஏன்டா கேக்குற? அவளுக்கு எடுக்கப் போய், ‘ஏங்க உங்களுக்கும் நாற்பது வயசு ஆயிடுச்சி. நீங்களும் எடுத்துக்கோங்கன்னு அடம்பிடிச்சா.”

     ‘‘குட். எடுத்தியா? இல்லியா?”

     ‘‘எடுத்தேன்எடுத்தேன். சுகா;, பி.பி, கொலஸ்ட்ரால்எல்லாமே நார்மல்.  இன்னும் சொல்லப்போனால், அவளவிட எனக்கு எல்லாம்; கரைக்ட்டான லெவல்ல இருக்குது.”

     “ஓ.கே. ஓ.கே”

      ‘‘என்னடா ஓ.கே. இந்த டெஸ்டுக்கெல்லாம்கூட உயிர்பத்தின பயம்தான் காரணம்?”

     என் சட்டைப்பையில் இருந்த செல்போன் அதிர்ந்தது.  எடுத்து பேசி முடித்ததும், அமரன் எhரிச்சலோடு, ‘ ஏன்டா. . . எத்தனைதடவ சொல்றது? சைலன்;ட் மோடுல போட்டு, பாக்கெட்ல வைக்காதேன்னு. அந்த வைப்ரேஷன் ரேடியேஷன் உடம்புக்கு நல்லதில்லஹார்ட்அட்டாக் வருதுன்னு ஆராய்ச்சிகள் சொல்லுது.”

     ‘‘இல்லப்பா. ஆபிஸ்ல, சைலன்ட்டல போட்டு வைக்கிறேனா..அத மாத்தியிருக்கனும்..மறந்துட்டேன்.”

     ‘‘ சரி. யாரு போனுல ?  யாருடா ஆஸ்பிட்டல இருக்கா?”  அமரன் ஆர்வமாய் கேட்டான்.

    “விழுப்புரத்திலந்து சித்தப்பா பையன் பேசினான். சித்தப்பாவுக்கு உடம்பு முடியலேன்னு ஆஸ்பிட்டல்ல சேர்த்தாங்கலாம். பல்ஸ் கொறஞ்சிகிட்டே போவுது.. சொல்லவேண்டியவங்களுக்கெல்லாம் சொல்லிடுங்கன்னு சொல்லிட்டாங்கலாம்.”

       “நீ போய், பார்த்துட்டு வரப்போறியா?  ஏன் கேட்கறேன்னா.. அவரு மூணு மணிநேரத்துல இல்ல மூணுமாசம் ஏன்?? மூணு வருஷம் கூட உயிரோட இருக்க வாய்ப்பிருக்கு”.

      ‘‘டேய்அவருக்கு வயசு ஏழுபத்தி ரெண்டு ஆகுதுடா”

    “ஆகட்டும்வயசுக்கும் சாவறதுக்கும் சம்மந்தமில்லடா. எண்பது வயசு, தொண்னூரு வயசுன்னு யாரும் வாழறதில்லையா? ஏன் சொல்றேன்னா  எங்க வீட்டு பக்கத்தில ஒரு பொரியவரு இன்னிக்கு போயிடுவாரு நாளைக்கு போயிடுவாருன்னு எட்டு வருஷமா இருக்கார்.”

     ‘‘அதுக்கு என்ன காரணம்ன்னு நீ நெனைக்கிறே?”

    ‘‘நண்பா.. உயிர் பத்தின தியரி, ரெண்டும் ரெண்டும் நாலுன்னு புhரிஞ்கிற அளவுக்கு ஈசியானது இல்ல. அது ஒரு சிக்கலான விடுகதை. சரி..நீ விழுப்புரம் கௌம்பனுமில்லபுறப்படலாம்…”

    விழுப்புரம் மருத்துவமனைக்கு வந்து சோ;ந்தபோது மணி ஒன்பது. மருத்துவமனை என்றாலே எனக்குள் ஒருவித பதட்டம் தொற்றிக்கொள்ளும். அதனாலோ என்னவோ எனக்கு லேசாக நெஞ்சு வலிப்பதுபோல் இருந்தது.

    ‘அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க சார்..’ என்று வாட்ச்மேன் சொன்னதும், ‘செல்போன அங்க வைக்காதடாஹார்ட் அட்டாக் வருதாம்’ என்று அமரன் சொன்னதும் தேவையில்லாமல் நினைவுப்பரப்பில் வந்து நிழலாடியது.

     “அண்ணே வந்துட்டீங்களாண்ணே? இல்லண்ணே! ரெண்டு நிமிஷத்துக்கு முன்னாடிதான் அதே டாக்டா; திரும்ப வந்து, ‘இட் ஈஸ் எ மெடிக்கல் மிராக்கல் அவரோட பல்ஸ் இம்ப்ரூவ் ஆயிடுச்சு. அவரு சீக்கிரமே நார்மலுக்கு வந்துடுவார்ன்னு சொல்லிட்டு போயிட்டாருண்ணே!’ தலையை சொறிந்துகொண்டே, சித்தப்பா மகன் சொன்னான்.

     “சரிப்பா.. நல்ல விஷயம்தானே! இருக்கட்டும்”; என்று சொல்லிவிட்டு, சித்தப்பாவை அருகில் சென்று பார்த்துவிட்டு மருத்துவமனையைவிட்டு வெளியே வந்த போது, “அவரு மூணு மணிநேரத்துல இல்ல மூணுமாசம் ஏன்?? மூணு வருஷம் கூட உயிரோட இருக்க வாய்ப்பிருக்கு” அமரன் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ஏனோ பெருமையாக இருந்தது. சம வயதாக இருந்தாலும்கூட, உயிர் பற்றியும், வாழ்க்கைப்பற்றியும் அவனுக்கு தெரிகிற அளவிற்கு, அல்லது அந்த தத்துவம் புரிகிற அளவிற்கு நமக்கு புரியவில்லையே! ம்ம்.. என்று பெருமூச்சு விட்ட நொடியில், பாக்கெட்டினுள் செல்போன் அதிர்ந்தது.

    ஐயோ! நல்ல வேள அமரன் பக்கத்துல இல்ல’ என்று சிந்தித்துக்கொண்டே கையில் எடுத்தபோது, செல்பேசி திரையில் அமரன் என்ற பெயா; ஒளிர்ந்தது. சித்தப்பா பற்றி விசாரிப்பதற்காய் இருக்கக்கூடும் என்று எடுத்தேன். எதிர;முனையில் அமரனின் மனைவி காஞ்சனா கதறிக்கொண்டே,

    “அண்ணே..அவரு இறந்துட்டார்ண்ணேசாப்பிட்டுட்டு உட்க்கார்ந்தவா;, அப்படியே சாஞ்சிட்டார்ண்ணே எனக்கு ஒன்னுமே புரியலசீக்கிரம் வாங்கண்ணே..” என்றாள்.

    அதிர்ச்சித் தாக்கி அப்படியே விழுந்த என் காதுகளில், ‘‘நண்பா.. உயிர் பத்தின தியரி, ரெண்டும் ரெண்டும் நாலுன்னு புரிஞ்கிற அளவுக்கு ஈசியானது இல்ல. அது ஒரு சிக்கலான விடுகதை.” அமரனின் குரல் எதிரொலித்துக்கொண்டேயிருந்தது.

    Share

  • சேவாலயாவின் வெள்ளிவிழா!….

     

    SEVALAYA

    (Registered Charitable Trust)

    F B1, First Floor, Pld no 10. New no 24, Kesava perumal Westward street, Mylapore, Chennai 600004.

    KasuvaVillage, Pakkam Po, Near Thiruninravur – 602024. Tamil Nadu, India.

    VadanallurVillage, Uthiramerur, Kanchipuram Dt., TamilNadu, India

    Phone: 044-24950204, 9444620289, 9444620286, 044-64611488.

    E-mail:   Sevalayamurali@gmail.com,   Sevalayaprm@sevalaya.org,   Visit us at: www.Sevalaya.org.

    ————————————————————————————————————————————————————-                                                                   

    Please publish the following matter in your esteemed newspaper          27.06.2013

    சேவாலயாவின் வெள்ளிவிழாவையொட்டி  தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள் தினம்

           திருவள்ளூர் மாவட்டம்  திருநின்றவூர் அருகே அமைந்துள்ள கசுவா கிராமத்தில் செயல்படும் சேவாலயா சேவை  மையத்தில் இன்று காலை 10 மணியளவில் சேவாலயாவின் வெள்ளிவிழாவையொட்டி  தனியார் தொண்டு நிறுவனங்கள் தினம் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டது.

           இதில் சிறப்பு விருந்தினர்களாக திரு.சையத் ரவூப் (சமூக நன்னடத்தை அலுவலர் மற்றும் மாவட்டக் குழந்தைகள் பாதுகாப்பு அலுவலர்),  திரு. கே.சீனிவாசன் (Founder & Chairman, Primepoint Foundation), திருமதி. அர்ச்சனா ஹரி (Head, Credibility Assurance Team – GiveIndia), திரு.பிரசன்னகாந்தி (CIOSA) ஆகியோர் கலந்துகொண்டனர்.

          விழாவில் சிறப்பு விருந்தினர் திரு. திரு.சையத் ரவூப் (சமூக நன்னடத்தை அலுவலர் மற்றும் மாவட்டக் குழந்தைகள் பாதுகாப்பு அலுவலர்) அவர்கள் பேசுகையில் அரசுக்கு உதவி செய்கின்ற இது போன்ற தொண்டு நிறுவனங்கள் பெருக வேண்டும். பொது மக்களுக்குத் தேவையான அனைத்து வசதிகளையும் அரசாங்கத்தால் மட்டும் செய்து விட முடியாது. சேவாலயா போன்ற தொண்டு நிறுவனங்கள் இத்தகைய மகத்தான பணிகளை அரசாங்கத்துடன் இணைந்து செயல்படுவது மிகவும் வரவேற்கத்தக்கது.

      தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள் அரசாங்கத்துடனும் தன்னார்வ தொண்டர்களுடனும் தனியார் நிறுவனங்களுடனும் இணைந்து அடித்தட்டு மக்களுக்கு தேவையான வசதிகளைச் செய்து தர முன்வர வேண்டும். மேலும் குழந்தைகள் கடத்தல் மற்றும் பாலியல் ரீதியான துன்புறுத்தலை தடுக்க விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள் நடத்த வேண்டும்.

           இத்தகைய நிகழ்ச்சிகளின் மூலம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தப்பட்டு நமது நாடு முன்னேற்றமடையச் செய்ய வழிவகுக்க வேண்டும்.

       முன்னதாக சேவாலயா நிறுவனர் மற்றும் நிர்வாக அறங்காவலர் திரு.முரளிதரன் சிறப்பு விருந்தினர்களை வரவேற்க திரு. கிங்ஸ்டன் (மைய நிர்வாகி, சேவாலயா) அவர்கள் நன்றி நவில விழா நாட்டுப்பண்ணுடன் இனிதே நிறைவுற்றது.

     சேவாலயாவுக்காக,

     (வி.முரளிதரன்)

    நிறுவனர் மற்றும் நிர்வாக அறங்காவலர்

    ————————————————————————————————————————————————————

    Board of Trustees

    Mr.V.Muralidharan (Founder & Managing Trustee)

    Mr.G.Ilayaraja, Ms.Jayanthi, Dr.K.Kannan, Mr.E.Lakshmi Narayanan, Mr.Manu Kapila,

    Mr. K.C.Prem Babu ,Mr.G.Ramesh, Mr.R.Shankar, Mr.N.Vikram

    Advisory Committee: Dr.G.Nammalvar,

    Dr.D.K.Oza, IAS(Retd)  Mr.R.Nataraj IPS (Retd),  Mr. Amarchand Jain,  Dr. Malavika Vinothkumar

     

    Hony, Co-Ordinator:                                                                   Hony.Correspondent:

    Mr.T.S.Venkataramani                                                  Mrs. Bhuvaneshwari Muralidharan

    ————————————————————————————————————————————————————-

     

    SEVALAYA

    (Registered Charitable Trust)

    F B1, First Floor, Pld no 10. New no 24, Kesava perumal Westward street, Mylapore, Chennai 600004.

    KasuvaVillage, Pakkam Po, Near Thiruninravur – 602024. Tamil Nadu, India.

    VadanallurVillage, Uthiramerur, Kanchipuram Dt., TamilNadu, India

    Phone: 044-24950204, 9444620289, 9444620286, 044-64611488.

    E-mail:   Sevalayamurali@gmail.com,   Sevalayaprm@sevalaya.org,   Visit us at: www.Sevalaya.org.

    ————————————————————————————————————————————————————-                                                                   

    Please publish the following matter in your esteemed newspaper          27th June 2013

     

    NGO Day Celebrated in connection with Sevalaya’s Silver Jubilee Celebration

    NGO Day was celebrated at Sevalaya’s Kasuva centre in 27th June 2013 at 10.00 a.m. Mr.Syed Ravoof (Social Probatinery Officer, District Child Protection Officer), Mr. K.Srinivasan (Founder & Chairman, Primepoint Foundation), Ms.Archana Har (Head, Credibility Assurance Team – GiveIndia) and Mr.Prasanna Gandhi (CIOSA) were the chief guests in the occasion.

     

    Mr.Syed Rawoof said that organization like this working for the welfare o the underprivileged should grow in number Government alone cannot take care of all the needs of the people. In such a circumstance NGO like Sevalaya render great service working side by side with the Government.

     

    NGO along with volunteers and corporates should come forward to help to the lowest strata of society awareness programme should be conducted to prevent child abuse, kidnapping etc,.

     

    Earlier Mr. V. Muralidharan (Founder and Managing Trustee, Sevalaya) welcomed the guests and

    Mr. A.A.Kingston  (Centre Head, Sevalaya Campus) proposed the vote of thanks.

     

     

    ————————————————————————————————————————————————————-

    Board of Trustees

    Mr.V.Muralidharan (Founder & Managing Trustee)

    Mr.G.Ilayaraja, Ms.Jayanthi, Dr.K.Kannan, Mr.E.Lakshmi Narayanan, Mr.Manu Kapila,

    Mr. K.C.Prem Babu ,Mr.G.Ramesh, Mr.R.Shankar, Mr.N.Vikram

    Advisory Committee: Dr.G.Nammalvar,

    Dr.D.K.Oza, IAS(Retd)  Mr.R.Nataraj IPS (Retd),  Mr. Amarchand Jain,  Dr. Malavika Vinothkumar

     

    Hony, Co-Ordinator:                                                                   Hony.Correspondent:

    Mr.T.S.Venkataramani                                                  Mrs. Bhuvaneshwari Muralidharan

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Share

  • டேய். நம்ம காலேஜ் சல்யூட்டை அடி!!!

    ஹரிஹரன்

    டேய். நம்ம காலேஜ் சல்யூட்டை அடி!!!

    மெடிக்கல் காலேஜ். முதல் வருடம். நாள்-42.

    “டேய் டுபுக்கு டைரி, நில்லுடா மச்சான்”

    “அல்கேட்ஸ் மாப்ள, அவசரமா நான் போகணும்”

    “என்ன மச்சான், ஏதோ விளம்பரத்துல வர மாதிரி கூவுற, அடுத்த க்ளாஸ் கேன்சல்”

    “தெரியும்டா. பாத்ரூமுக்கு போணும்னேன்”

    “சரி வா, போவோம்”

    ”உனக்கும் வருதா?”

    “இல்ல சும்மா கம்பனிக்கு”

    அவன் ஜெண்ட்ஸ் பாத்ரூம் பில்டிங்கில் ஒரு ருமுக்குள்ளே போய் கதவ சாத்திக்கிட்டான். நான் பில்டிங் வெளிய நின்னு போற வர நம்ம மைனாக்களை (மொத்தம் 43, அதுல 6 தேவலாம்), நோட்டம் வுட்டுக்கிட்டு இருந்தேன். அதோ க்ஷில்பா போகுது. (வசீகரா பாட்டு உள்ள ஒடுது).

    திடீர்னு, அவன் ரும் மேலேந்து புகை வருது. டாய்லெட்டுக்கு கூரை கிடையாது. பில்டிங்குக்கு தான் ரூஃப். சிகரெட் நாத்தம். அப்போ, தொங்கு மரமும், ஆஃப்டர் க்ஷேவும் வந்தாங்க. ஆஃப்டர் க்ஷேவுக்கு சொந்தமா ஒரு, இன்ஜினியரிங் காலேஜே இருக்கு.

    தொங்கு மரம், “டேய் அங்க பார்றா. அந்த ரூம்லேந்து புகை வருது”.

    நான் அவன்ட்ட கிசுகிசு குரலில், “அது டுபுக்கு டைரி மாப்ள. சிகரெட் புடிக்கிறான்”

    தொங்கு மரம் சத்தமாக, “டேய் அல்கேட்ஸ், பாத்ரூம்ல பொக வருது. ஒரு பக்கெட் தண்ணிய எடுத்து மேலேந்து ஊத்துவோமா?”ன்னான்.

    டுபுக்கு டக்குனு பதறி அடிச்சுக்கிட்டு வெளியே வந்தான், “டேய் என்னாங்கடா?”.

    தொங்கு, “இல்ல மாப்ள, பொக வந்துது”ன்னான்.

    “பக்கத்து ருமிலயா இருக்கும். ஒரு மனுக்ஷனை நிம்மதியா இருக்க விட மாட்டீங்களே”.

    “டேய் உன் வாயிலேந்து சிகரட் நாத்தம் வருது. எப்படா ஆரம்பிச்சே?”

    “கண்டுபுடிச்சிட்டீங்களா? மூனு நாள் ஆச்சு. ஹாஸ்டல் வாட்ச்மேன்ட்ட மொதல்ல பீடி வாங்கி ஆரம்பிச்சேன்”

    “நல்லா வருவ”

    எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்தது.

    நான், டுபுக்கு, பருப்பு மட்டை, கட்டப்பை நாலு பேரும், பைக் பார்க்கிங்ல ஒக்காந்து பேசிக்கிட்டிருந்தோம்.

    நான், “மாமா, சாப்பாடு எங்க?”

    டுபுக்கு, “கேண்டீன்ல மச்சி. நாங்க ஹாஸ்டல் இல்ல? கேண்டீன் காரனுங்க போட்ருவாங்க”.

    “நானும் வரவா? டெய்லி வீட்லேந்து லெமன் சாதம், புளி சாதம்னு அலுத்துப்போச்சு. அங்க ஜாலியா ஒன்னா சாப்டுவீங்க இல்ல? நான் தனியாத் தான் சாப்பிடுறேன்”

    மூனு பேரும் முழிச்சாங்க. அப்புறம் டுபுக்கு மத்த ரெண்டு பேரையும் பாத்து கண்ணடிச்சான். நான் கவனிக்கலை.

    டுபுக்கு, “அட வா மாப்ள, சேந்து சாப்டுவோம்”ன்னான்.

    பருப்பு மட்டை, “ஹிஹி. ஆமா ஜாலியா இருக்கும்”ன்னான்.

    மதியானம், நாங்க நாலு பேரும் கேண்டீன் போனோம்.

    பருப்பு, “மாப்ள, நீ நேரா போ. ஏன்னா, நீ டே ஸ்காலர். நாங்க பில்டிங் பின்னாடி வேற வாசல் வழியாத் தான் வரணும்னு ரூல்ஸ்”ன்னான்.

    நான், “என்னடா சொல்ற? இது நம்ம காலேஜ். எப்படி வேணா போலாம்”ன்னேன்.

    “உனக்குத் தெரியாது. சரி நீ நேரா காரிடார்லயே போ. கேண்டீன்ல பாக்கலாம்”ன்னு சொல்லிட்டு, பில்டிங்கை சுத்தி ஒடுறானுங்க.

    நான் விசில் அடிச்சுக்கிட்டே நடந்துட்டிருந்தேன்.

    “டேய். நில்றா!!!”

    எவன்டான்னு ரைட்ல பாத்தா, ஒரு எட்டு பேரு நிக்கிறானுங்க. சீனியரா? சரி என்னனு கேப்போம்.

    நான் “என்னா?”ன்னேன்.

    பொளேர்!!!

    ”சீனியர எங்க, எப்ப பாத்தாலும், குட்மார்னிங், குட்ஈவ்னிங் சார்னு சொல்லணும்”

    என்னா அறை… அப்படியே 8 பேரும் ஆடற மாதிரி இருந்துச்சு.

    “குட்மார்னிங் சார்”

    பொளேர்!!!

    ”இது மதியானம்டா பேமானி”

    “யம்மா. குட்ஆப்டர்நூன் சார்”

    இன்னொருத்தன் அறைஞ்சான், “எனக்கு கிடையாதா?”

    அய்யோ, அம்மா, தாத்தா, “குட்ஆப்டர்நூன் சார்”னு ஒவ்வொருத்தனுக்கும் சொல்லிட்டு நடந்தேன்.

    மொத்….பின்னந்தலையில ஒருத்தன் அடிச்சான். “உன்னப் ’போ’ன்னு சொன்னோமா? நீ பாட்டுக்கு போற? வந்து நில்லுடா”.

    “சரிங்க”

    பொளேர்!!!

    ”சரிங்க சார்”னு எட்டு பேருக்கும் தனித்தனியா சொன்னேன். இவனோவுளுக்கு கிளாசே கெடையாதா? நிதானமா கஞ்சி ஊத்துறானுங்க?

    “எந்த ஊருடா?”

    “கிழிஞ்ச ஊரு”

    பொளேர்!!!

    ”கிழிஞ்ச ஊரு சார்”

    ”அப்பா என்னடா பண்றாரு?”

    “அப்பா இல்லைங்க சார்”, வாங்குன அடியில் கண்ணு கலங்கிடிச்சி.

    டக்குனு சைலண்ட் ஆயிட்டாங்க. “நீ இனிமே நம்ம பயடா. தப்பா எடுத்துக்காத, போ”. சொல்லிட்டு, ஆளுக்கு ஒரு பைக்குல போயிட்டானுங்க.

    டுபுக்கு டைரி, பருப்பு மண்டை, கட்டப்பை வந்தானுங்க.

    “சீனியர் போய்டாங்களாடா?”ன்னான் கட்டப்பை.

    அடப்பாவிங்களா, என்ன சிக்க வைக்கிறதுக்கு தான் இவ்ளோ ப்ளானிங்கா? ச்சை.

    “அடிச்சானுங்களாடா? கண்ணம் செவந்திருக்கு?”

    நான் குணிந்து கொண்டே, “ஆமான்டா, சரி வாங்க சாப்பிடலாம்”.

    “லஞ்ச் ப்ரேக் முடிஞ்சு போச்சு, நாங்க சாப்டாச்சு, வா போலாம்”ன்னான் டுபுக்கு.

    சாயங்காலம், கொஞ்சம் தெளிவான பிறகு,

    நான், “டுபுக்கு மாப்ள, ஹாஸ்டல் லைஃப் எப்படிடா இருக்கும்?”

    “ஏன்டா மச்சி?”

    “நானும் டெய்லி ஊர்லேந்து வரேன். ஸ்கூலுக்கு போற மாதிரியே இருக்கு. காலேஜ் லைஃப் மாதிரியே இல்ல. ஹாஸ்டல்னா ஜாலியா இருக்குமா மாப்ள?”

    டுபுக்கு மத்தவங்களைப் பாத்து கண்ணடிச்சான். நான் நடந்து போயிட்ருக்குற க்ஷில்பாவை பாத்துக்கிட்டிருந்தேன்.

    அவன், “மாப்ள. நீ வேற! ஹாஸ்டல் லைஃப், ஹாஸ்டல் லைஃப் தான். சாயங்காலமானா, 30 பேரும் கூடி ஒரே அரட்டை, சிரிப்பு, பாட்டு, டான்ஸ், சீட்டுக்கட்டு, கேரம் தான். நைட்டு ஃபுல்லா அப்படித் தான்”.

    நான் கண்கள் விரிந்து, “மாப்ள, நான் அம்மாக்கிட்ட க்ருப் ஸ்ட்டின்னு ஃபோன்ல சொல்லிடறேன். இன்னிக்கு ராத்திரி, நானும் ஹாஸ்டல்ல தங்கறேன்டா. ப்ளீஸ் மாப்ள”

    “ஹிஹி. உனக்காக இது கூடவா பண்ண மாட்டேன் மச்சி? வார்டன் கண்ல படாம உன்ன மறைக்க வேண்டியது என் பொறுப்பு. காலேஜ் பஸ் வந்திரிச்சி, வா போலாம்”

    ஹாஸ்டல் போனா, அப்படியே பெட்ல உழுந்து எட்டரை மணி வரைக்கும் எல்லோரும் தூங்குறானுங்க. சரி இனிமே தான் அரட்டை போலருக்குன்னு தனியா பில்டிங்கைச் சுத்திக்கிட்டு இருந்தேன். காபி,டீ இல்ல. அம்மாவோட முறுக்கும் காஃபியும் வேற ஞாபகத்துக்கு வந்து தொலைக்கிது.

    எட்டேமுக்காலுக்கு ஒவ்வொருத்தனா எழுந்தானுங்க.

    “மச்சி வா சாப்பிடலாம்”.

    நான், “சரி மச்சி, நல்ல பசி, பூரி கெடைக்குமா?”

    கட்டப்பை, “என்ன வேனுன்னாலும் கெடைக்கும் மச்சி, பூரி, ரோஸ்ட், சென்னா பட்டூரா, புதுசா ப்ரெட் ஆம்லெட்டும் கெடைக்கும். ஹிஹி”.

    இவன் ஏன் ஒரு மாதிரி இளிக்கிறான்??

    அங்க போனா, எல்லாரும் தட்ட எடுத்துக்கிட்டு சாப்பிடுறானுங்க. எனக்கு தட்டு இல்ல.

    “டேய் அல். இங்க வாடா”

    “மாப்ள, எனக்கு தட்டு இல்லடா”.

    “என் தட்லயே சாப்பிடலாம், வா”

    “ஐ ஜாலி. நான் இப்படி சாப்ட்தே இல்ல”.

    தட்டில் விசித்திரமா ஏதோ கெடந்துது.

    ”என்னடா இது? ப்ரவுன் கலர்ல இருக்கு?”

    “ஏய், இது குஸ்கா. தொட்டுக்க சால்னா இருக்கு பாரு. சாப்டு”

    ஒரு வாய் சாப்பிட்டு விட்டு,

    “மச்சி செம டேஸ்ட்டா இருக்கு”ன்னேன்.

    எங்கேந்தோ க்ளாஸ் ரெப் கும்பகர்ணன் வந்தான். “ஏண்டா இது நல்லாருக்கா? இத தெனமும் சாப்ட்டு சாப்ட்டு நாக்கு செத்து போச்சுறா. இங்க பாரு”ன்னு நாக்க நீட்டினான். அது பாவமா தொங்கிச்சு.

    “என்னாச்சு, உண்மையாவே நாக்கு செத்துப் போச்சா?”ன்னேன்.

    சாப்பிட வேற எதுவுமில்லாம அதயே தின்னேன்.

    அப்புறம் ஹால்ல எல்லாரும் உக்காந்து சீரியஸா ’சித்தி’ சீரியல் பாத்துக்கிட்டிருந்தாங்க.

    “என்னடா, மெகா சீரியல்லாம் பாக்குறீங்க?”

    “இங்க இந்த ஒரு சேனல் தான். முன்னாடி 15 சேனல் இருந்திச்சி. நாங்க சேனலை மாத்தி மாத்தி, டிவி கருகிப்போச்சு. இது புது டிவி, ஒரே சேனல்”

    சீரியல் முடிந்த்து. ஒரே அமைதி.

    “மாப்ள, என்னடா இது? ஒரே ஜாலியா இருக்கும்னு வந்தேன். எங்க வீடே தேவலாம் போல.”

    “மணி என்ன?”

    “ஒம்போதரை”

    “இனிமே தான் ஜாலி வரும்”

    “என்னது, ஜாலி வருமா?”

    டுர்ர்ர்ர்ர்ர்ர் டுர்ர்ர்ர்ர்ர்ர் க்ரீரீரீரீரீச்ச்ச்ச்ச்ச் ன்னு வாசல்ல சத்தம்.

    “வந்திரிச்சி”

    நாலு கார் வந்துது. அதுல 20 பேரு வந்தானுங்க. எல்லாம் தடிமாடு கனக்கா. தப தபன்னு எருமை மந்தை மாதிரி வர்றானுங்க. சாராய, சிகரெட் நெடி வேற. சீனியர்ஸ், இது வேற க்ருப்பு.

    அவனுங்க வந்து மேஜை மேல ஒக்காந்தானுங்க.

    ஒருத்தன், “ம்ம் ஸ்டார்ட்”ன்னான்.

    அவ்ளோ தான், நம்ம பசங்க 30 பேரும் டக்டக்குனு ட்ரெஸ் எல்லாத்தையும் கழட்டிட்டு, ஜட்டியோட நின்னானுங்க.

    ஒரு சீனியர், “இவன் யார்றா? போண்டா மணி மாதிரி இருக்கான்”.

    கட்டப்பை ஜட்டியோடு, “இவனும் எங்க க்ளாஸ் தான் சார். டே ஸ்காலர். சும்மா, தங்கலாம், ஜாலியா இருக்கும்னு வந்தான்”.

    சீனியர், “ஜாலியா இருக்குமா? டே சொரக்கா, இங்க வாடா”

    உடனே ஒடி வந்து, ”குட் ஈவ்னிங் சார்”னு, 20 தடவை சொன்னேன்.

    “எந்த ஊர்ரா?

    “கிழிஞ்ச ஊர்”

    “ஜட்டியோட ஒரு பாட்டு பாடு. மெட்டோட..”

    நானும் ரெக்கார்ட் ஸ்பீடுல ஜட்டியோட நின்னேன். அப்புறம் டான்ஸ் ஆடிக்கொண்டே “ஜலக்கு ஜலக்கு ஜரிக சேல ஜலக்கு ஜலக்கு, வெலக்கு வெலக்கு வெக்கம் வந்தா வெலக்கு வெலக்கு, மாமன் தோளுல…….”ன்னு மெட்டுப் போட்டு, பாட்டுப் பாடி, டான்ஸும் ஆடினேன்.

    டேபிள்லேந்து கீழ விழுந்து சிரிச்சாங்க. நம்ம பசங்க அணிவகுப்புல நின்னுக்கிட்டு, தரைய அமைதியா பாத்துக்கிட்டு இருக்கானுங்க. சிரிச்சாலோ நிமிந்து பாத்தாலோ, மூஞ்சி பேந்துரும்.

    ஒரு சீனியர், என் மூஞ்சில சிகரெட் புகைய ஊதினான். நான் ரியக்க்ஷனே காட்டல. “என்னடா சிகரெட் பிடிக்குமா?”ன்னான்.

    பிடிக்காதுன்னா அடிப்பான், “பிடிக்கும் சார்”.

    “அப்போ பிடி, இந்தா”ன்னான்.

    நான் கையில் சிக்ரெட்டோடு முழிச்சேன்.

    “என்ன வேணாமா? சரி இந்தா வாங்கிக்க”ன்னு சிக்ரெட் பத்த வெச்ச தீக்குச்சிய தந்தான். “இதை வெச்சு இந்த ரூமை அள”.

    “1,2,3…………….48,…………434,…………..2136”ன்னு வச்சு வச்சு அளவெடுத்துக்கிட்டு இருந்தேன். குச்சி ஒடைஞ்சிருச்சு.

    சீனியர்ஸ் பிஸியா ராகிங் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாங்க. பசங்க எல்லோரும் ஜட்டியோட “கட்டிப்புடி கட்டிப்புடிடா” பாட்டுக்கு ஜோடி ஜோடியா சிரிக்காம ஆடிட்டுருந்தாங்க. பசங்கள்ல ஒருத்தன் வாயால டிரம்ஸ் வாசிச்சுகிட்டிருந்தான், ஒருத்தன் அந்தப் பாட்டுல வர குதிரை மாதிரி கணைச்சிக்கிட்டிருந்தான், ஒருத்தன் மேல் வாய்ஸ், ஒருத்தன் ஃபிமேல் வாய்ஸ், ரெண்டு பேரு கோரஸ். “ம்க ச்சா ச்சா ச்சா. ம்க ச்சா ச்சா ச்சா.ஆஆஆஆஆ”.

    நான் தயங்கிக்கொண்டே, “வத்திக்குச்சி ஒடஞ்சிருச்சி சார்”னேன்.

    “போவுது விடு, நீச்சல் தெரியுமாடா?”

    ”தெரியாது சார்”.

    “இப்ப கத்துக்க. இந்தா தண்ணி. ம். நீச்சல் அடி”ன்னு ஒரு டம்ளர்ல பாதியளவு சரக்க தந்தான்.

    நான் நாலு விரலால தைக் தைக்குனு டம்ளர்க்குள்ள அடிச்சேன்.

    “டேய், என்ன விரலை வச்சு அடிக்கிற?”

    ”சார். டம்ளருக்குள்ள எப்படி சார் அடிக்க முடியும்?”

    பொளேர்….

    “எழுத்தா பேசற?” டம்ளர்லேந்து தண்ணிய தரைல ஊத்தி, இப்போ ஃப்ரீயா அடி”ன்னான்.

    நான் அப்படியே அந்த்த் தண்ணி மேல் குப்புற படுத்து ஒரு 1 மணி நேரம் பட்டர்ளை, பாக் ஸ்ட்ரோக், ஃப்ரண்ட் ஸ்ட்ரோக், ஃப்ரீ ஸ்டைல், டால்ஃபின் ஸ்டைல்ன்னு, தூர்தர்க்ஷன் ஒலிம்பிக்ஸ்ல பாத்ததெல்லாம் அடிக்குறேன்.

    ஒரு பத்துப் பாட்டு முடிஞ்சிருக்கும், நடுவில தலைய தூக்கிப் பாத்தேன். அடப்பாவிங்களா, ஒரு பத்து பைனஞ்சு சீனியருங்களும் ஜோடிப் போட்டு ஆடிக்கிட்டுருக்காங்க. ஜட்டியோட. போதை முத்திரிச்சு. திடீர்ன்னு ஒரு சீனியர் பின்னாடிலேந்து என் பட்டக்ஸை மெதிச்சுட்டு ஓடினான். “பனாதைப் பயலே. ஒழுங்கா நீச்சல் அடிடா”

    அப்படியே பல விதமான நீச்சலும் அடிச்சு தூங்கிட்டேன். கனவுல, பீர் பாட்டிலால என் மண்டைய ஒடைக்க பாக்குறானுங்க.

    அடுத்த நாள். காலேஜில்…

    டுபுக்கு டைரி, நம்ம ஆள் க்ஷில்பாக்கிட்ட, “நேத்து அல்கேட்ஸ் ஹாஸ்டலுக்கு வந்தான். பாட்டு பாடி, டான்ஸ் ஆடி ஒரே ஜாலி”.

    Share

  • பங்கஜ வல்லித் தாயார்

     

    சு. ரவி

     

    வணக்கம், வாழியநலம்

    திருவெள்ளரைத் திருத்தலத்தின் பங்கஜ வல்லித் தாயார்

    கோட்டோவியமாக…

    பார்க்க, ரசிக்க…

     

    PankajaVallith Thaayaaar

    Share

  • இந்திய ஆய்வியல் துறையைக் காப்பாற்ற அணிதிரள்வோம்!

    வே.ம.அருச்சுணன் – மலேசியா

    நாட்டின் பதின்மூன்றாவது தேர்தலுக்குப் பின் இந்திய சமுதாயம் எதிர்நோக்கிய பல்வேறு பிரச்சினைகள் பற்றி பல்வேறு கோணத்தில் ‘சுடும் உண்மைகள்’ பகுதியில் மனதைத் தைக்கும் விஷயங்களை ஆதாரத்துடன் ஆசிரியர் திரு.பி.ஆர்.இராஜன் எழுதிவருதைக் கண்டு வருந்தாத தமிழ்ப் பற்றாளர்கள் இருக்க முடியுமா?

    சிறிய சமூகத்திற்கு இத்தனை பிரச்சனைகளா என்று வியக்காதவர்கள் யார்? காவல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் லாக்கப்பில் இந்திய இளைஞர்களின் தொடர் மரணங்கள் சமுதாயத்தினரிடையே அமைதியற்ற நிலையையும் பதற்றத்தையும் ஏற்படுத்தி வருகின்றன.

    திட்டமிட்டே,கல்விமான்களும், நீதிபதி அந்தஸ்திலுள்ளவர்களும் அரசாங்கம் தங்களுக்குச் சாதகமாக இருக்கிறது என்ற தெனாவெட்டில் பொறுப்பற்ற நிலையில் தமிழ்ப்பள்ளிகளை மூடச் சொல்வதும், தமிழ்மொழியின் அழிவிற்குப் பாதகமான கருத்துகளைக் கூறும் நிலை தொடர்வதைக் காணும் போது, இந்தியர்கள் இந்த நாட்டில் மாற்றான் தாய் பிள்ளைகளாக ஆக்கப்பட்டுவிட்டார்களோ என்ற ஐயமும் பீதியும் எழுகின்றன. மேலும்,சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மீது தகுந்த நடவடிக்கைகளை எடுக்காமல் இந்திய சமுதாயம் எக்கேடாவதுக் கெட்டுப்போகட்டும் என்று மெத்தனப் போக்கினைக் கொண்டிருப்பது வருத்தமளிக்கிறது. இந்தியச் சமுதாயம் கேட்பாரற்ற சமுதாயமாக இருக்கும் சூழல் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டுமா?

    தடுமாறிக் கொண்டிருக்கும் இந்தியச் சமுதாயத்திற்கு அரசு கருணை காட்டக்கூடாதா? இந்திய அரசியல்வாதிகளும், சமுதாயத்தலைவர்களும் சொந்தச் சகோதரர்களின் மேம்பாட்டுக்காகத் தங்களுக்கிடையே நிலவும் கருத்து வேறுபாடுகளையும் சுயநலப்போக்கையும் சற்று தள்ளி வைத்துவிட்டு நேசக்கரம் நீட்டக் கூடாதா?

    கடந்த சில தினங்களாக மற்றுமொரு தலையாய பிரச்சனை ஒன்றைப் பற்றி ‘புதிய வெளிச்சம்’ என்ற பகுதியில் உண்மை விளம்பி மலாயாப் பல்கலைக்கழகத்தில் இயங்கி வரும் இந்திய ஆய்வியல் துறையின் எதிர்காலம் குறித்தும் அத்துறை தொடர்ந்து பெருமை வாய்ந்த மலாயாப் பல்கலைக் கழகத்திலேயே தக்க வைக்கும் முயற்சியில் அரசாங்கமோ, எந்த அரசியல் கட்சிகளோ, பொது அமைப்புகளோ எந்தவொரு நடவடிக்கையிலும் இறங்காமல் ஏனோதானோ என்ற நிலையில் இருக்கும் பட்சத்தில் 1956 ஆம் ஆண்டில் பல சிரமங்களுக்குக்கிடையில் கோ.சாரங்கபாணி அவர்களின் பெரும் முயற்சியால் தொடங்கப்பட்ட இத்துறையை இழந்துவிடாமல் இருக்க சமுதாயம் செய்யத் தயங்கும் நிலையில் எதிர்காலச் சந்ததியினரின் தேவை அறிந்து அதனைக் காக்கும் பொருட்டு கடுமையான போராட்டத்தில் தினக்குரல் இறங்கியுள்ளது. சக பத்திரிக்கைகளின் உதவியோடு பிரதமரை அணுகி பிச்சனைக்குத் தீர்வு காண்பது வரவேற்கத் தக்கது. எனினும், சமுதாயத்தின் தமிழ்மொழியைக் காக்கும் பணியில் ஒட்டுமொத்த இந்தியச் சமுதாயத்தின் கடப்பாடுதான் என்ன?

    இந்திய ஆய்வியல் துறைக்கு அலைவர்களாகப் பொறுப்பேற்றவர்கள் முனைவர் திலகவதி, கந்தசாமி, சபாவதி, குமரன், முகமது ராடுவான், கிருஷ்ணன் மீண்டும் குமரன் ஆகியோர் பொறுப்பில் இருந்துள்ளனர். 2004/2005 ஆம் கல்வி ஆண்டில் 98 மாணவர்கள் கல்வி பயின்ற வேளையில் தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகளில் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து 2013/2014 ஆம் கல்வி ஆண்டில் 7 மாணவர்களே கல்வி பயிலும் நிலையில் இந்திய ஆய்வியல் துறை மூடும் நிலைக்கு வரும் வரையில் துறைத்தலைவர் முனைவர் குமரன் அவர்கள் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் நடவடிக்கையில் இறங்காமல் போனது ஏன்?
    அப்படி ஏதும் பிரச்சனைகளை எதிர்நோக்கி இருந்தால் சமுதாயத்திடம் சொல்லியிருக்கலாமே? சொல்லாமல் விட்டது ஏன்? உங்களை மலைபோல் நம்பியிருந்த சமுதாயத்திற்கு ஏமாற்றத்தைத் தந்துவிட்டீர்களே! உங்களுக்கு இந்த துறையில் வேலை இல்லையென்றாலும், அரசாங்கத்திற்கு தாங்கள் காட்டிய விசுவாசத்திற்குக் கைமாறாக வேறு துறைக்குத் தலைவராக்கி விடுவார்கள். தங்களின் கல்வித் தகுதி உங்களுக்கு அத்தகைய வாய்ப்பைத் தந்துவிடும். ஆனால், தங்களின் மெத்தனப் போக்கால் எதிர்காலத்தில் பல இந்திய ஏழை மாணவர்கள் தமிழைப் பயிலும் வாய்ப்பு பறி போய்விடும் துர்ப்பாக்கிய நிலை ஏற்பட்டுவிட்டதே! அதற்கு தாங்கள் கொடுக்கும் விலைதான் என்ன?

    மொழிப்பிரச்சனை என்று வரும் போது, இந்திய சமுதாயத்திற்குக் காவலனாகத் திகழவேண்டிய, அமைச்சரவையில் இரு அமைச்சர்களைக் கொண்டிருக்கும் ம.இ.கா.அதன் கல்விக்குழு மற்றும் துணைக்கல்வி அமைச்சர் சி.கமலநாதன் தமிழ்மொழியின் சீரழிவைக் கைக்கட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது முறையா? இப்பிரச்சனைக்கு விரைந்து தீர்வு காணக்கூடாதா?
    தமிழ்மொழியின் வாழ்வுக்கு உறுதுணையாக இருக்க வேண்டிய மலேசிய தேசிய தமிழ்ப்பள்ளி ஆசிரியர் சங்கம், மலாயா தமிழ்ப்பள்ளி மன்றப் பொறுப்பாளர்கள்,மலேசியத் தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கம்,மலேசிய தமிழ் இளைஞர் மணிமன்றம், மலேசிய இந்து சங்கம், மலேசியத் திராவிடர் கழகம், தமிழ்த் தொடர்புடைய பிற சங்கங்களின் இந்தியல் ஆய்வுத்துறையைக் காக்க விரைந்து உதவிக்கரம் நீட்ட வேண்டும்.
    கையில் இருப்பதை இழந்துவிட்டு பின்னர் நமக்குள் குறைப்பட்டுக்கொள்வது அறிவுடைமையாகாது. நாடு சுதந்திரமடைந்த பின்னர் இந்திய சமுதாயம் பல வாய்ப்புகளை இழந்துள்ளது. இப்போது, தமிழ் மொழியையும் இழப்பதன் மூலம் நமது உரிமையை விட்டுக்கொடுப்பது போலாகும். ஆட்சியாளர்கள் மிகவும் நுட்பமான முறையில் நமது அடிச்சுவடுகளை அழித்துவருகிறார்கள்.அவற்றில் தமிழ்மொழியின் அழிப்பும் ஒன்று என்பதை உணரவேண்டும்.

    நம்மிடையே இருக்கும் பலர் தாங்கள் தமிழர்கள் இல்லை என்று வியாக்கியானம் செய்து கொண்டு இருக்கும் நபர்களிடம் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும். தாய்த்தமிழைத் தூக்கிலிடும் தமிழ்த் துரோகிகளைத் தூக்கி எரிவோம். தமிழை வாழ வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஏழைத்தமிழர்களைக் கைக்கூப்பி வணங்குவோம்.அவர்களால்தான் மலேசியாவில் தமிழர்கள் என்ற அடைமொழியோடு அன்றும் இன்றும் பெருமையோடு வாழ்ந்து வருகிறோம்!

    தாய்மொழித் தமிழை இழந்து, இன்று வருந்தும் இந்தோனேசியா, பீஜி, மொரிசியஸ் போன்று இன்னும் பல நாடுகளில் வாழ்ந்த தமிழர்களின் அவலநிலை நமக்கு வேண்டுமா? இங்கே சட்டம் நமக்குச் சாதகமாக இருந்து வருகிறது. இதுவரையில் தமிழ்மொழி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. மெத்தப் படித்த தமிழ்மக்களின் தமிழை ஏளனத்தோடு பார்ப்பதும், தமிழ்மொழி மீது பற்று கொண்டு அதனை வளர்க்கும் தமிழர்களை அலட்சியப்படுத்தும் போக்கினை இனியும் தொடருமானால், தமிழை அழித்த அவப்பெயரை இந்தப் பிறப்பு அழியுமட்டும் சம்பத்தப் பட்டோர் சுமக்கவேண்டும்.

    தமிழுக்காக நாம் ஒன்றுபடுவோம். நமதுரிமையைக் காக்கும் வகையில் மலாயாப் பல்கலைக்கழகத்தில் இந்தியல் ஆய்வியல் துறையை நிலை நிறுத்த அனைவரும் இன்றே செயலில் இறங்குவோம்!

     

    Share

  • பணமூட்டை புகை மூட்டமானது

     

    வே.ம.அருச்சுணன் – மலேசியா

     

    சோற்றில் மண்ணைப் போடுதல்
    தர்மமாகுமா?
    காற்றில் விசத்தைக் கலத்தல்
    நீதியாகுமா?
    தூய்மைக்காற்றை மாசுபடுத்தல்
    நல்லதாகுமா?
    மக்கள் தினம் அவதிபடுதல்
    மனிதநேயமா?
    நோய்கள் தாக்க வழிசெய்தல்
    இதயம் தாங்குமா?

    உலகெங்கும் உன் சொத்து
    மதிப்பே பல கோடி
    நாளெல்லாம் அதன் பேச்சு
    நிம்மதியோ ஓடிப்போச்சு!

    ஏழை சிறுகுப்பை எரித்தல்
    பெரும் குற்றம் நொடியில்
    நீதிதேவன் வாசலில் நிற்பான்
    கனமுள்ளவன் காட்டை எரிப்பான்
    காப்பதற்கும் அரசும் துணைநிற்கும்
    தீ அணைப்பதற்கும் வானில்
    பணமழை பெய்யும் நீதிகேட்டால்
    முக்கியப் புள்ளிகளாம்
    மௌனமே பதிலாகும் என்றும்
    ஏழையின் குரல் அம்பலத்துக்கு வராது!

    மக்கள் அரசு நீதி காக்கும்
    பேதமின்றி கண்ணீர் துடைக்கும்
    பணமூட்டைகளின் கொட்டம் அடக்கும்
    புகைமூட்டக் கண்ணாமூச்சுகள்
    காற்றாய்ப் பறந்து போகும்!

    இயற்கைதனை அழிப்போர்
    இறைவனின் எதிரியென்போம்
    படைத்தவன் நமக்களித்த
    வாழ்வுதனைத் தட்டிப்பறிக்கும்
    அரக்கனை அழிப்போம்
    பணத்துக்குச் சோரம் போகும்
    கொடியோரின் கருவறுப்போம்
    தலைமுறையும் துளிர்க்காமல்
    காவல் காப்போம்!
    செயற்கைப் பேரிடர்
    நந்தவனப் பயிர்களும் உயிர்களும்
    அற்ப ஆயுளை முத்தமிடல்
    கொடுமையின் உச்சம்!

    இறைவனின் அருட்கொடை
    மனிதன் இயற்கையை
    நேசிப்பதும் சுவாசிப்பதும்
    காப்பதும் வாழ்த்துவதும்
    உரிமையும் பெற்றவன்!

    இயற்கையைக் காக்க
    உள்ளத்தையும் உயிரையும்
    அள்ளித்தருவோம் மடமையில்
    எதிர்போரைக் கிள்ளி எறிவோம்
    அடுத்த தலைமுறைக்கு இயற்கையை
    விட்டுவைப்போம் செழிப்பாய்
    அதுவரையில் உயிராய்க்
    காத்து நிற்போம்!

    Share

  • இவ்விடம் கல் உடைக்கப்படும்; செங்கல், ஜல்லி, மற்றும் கிட்னிக்கல்

     

    – டாக்டர் அல்கேட்ஸ்


    stock-illustration-7915155-medical-symbol-with-snakes-wings-and-skullநமது கிளினிக்கில் பிஸியான ஒரு மாலைப்பொழுது…

    நர்ஸ் 30 ஈ அடித்திருந்தார். நான் ஈ அடிப்பதா?? என் கௌரவம் என்னாவரது. அதனால் கொசு அடித்துக் கொண்டிருந்தேன். 18…….19……

    ”வணக்கம் ஐயா”

    ஐயாவா? சரி அரசியல் கட்சி ஆரம்பிச்சுட வேண்டியதான்.

    ”ஹிஹி வணக்கம், வணக்கம். வாங்க, வாங்க. உக்காருங்க. நீங்களும் உக்காருங்க மேடம்”. தம்பி அல்கேட்சு. ரொம்ப கொழயாத. நீ ஆளில்லாம கொசு அடிக்கிறது தெரிஞ்சிட போவுது.

    “ஐயா, என்னோட பேரு சிக்குன சடை. நீங்கள் நலமா, உங்க குடும்ப அன்பர்கள் நலமா? உங்க ஆரோக்கியம் எப்படி இருக்கு?”ன்னார்.

    ”பரவாயில்ல சார். எனக்கு தான் அப்பப்போ லைட்டா முதுகு வலி வருது. கொஞசம் செரிமானமும் சரியில்ல”. (டேய் அல்கேட்ஸ்! நம்மளை பேக்ஷண்ட் ஆக்கிட்டு அவரு டாக்டர் ஆகப் பாக்குறாரு. சுதாரி…)

    ”க்கூம்.. என்ன ப்ராப்ளம்?”ன்னேன்.

    “ஐயா, எனக்கு பின் இடுப்புல வலி. பின்னாடிலேந்து முன்னாடி வருது”.

    வரக் கூடாதே…..”எத்தன நாளா?”

    “மூனு நாளுங்க”

    கீழ் முதுகை அழுத்தி, “இங்க வலிக்குதா?”

    “ஆஆ. ஆமாய்யா. நீங்க அழுத்தும் போது அதிகமாவுது”.

    ”ஒகே. இந்த வலி எங்கயாவது பரவுதா?”

    ”ஆமா. அப்படியே முன்னால வந்து விரை வரையும் பரவுது”. (தயவு செஞ்சு படிக்கிறத நிறுத்தாதீங்க. வல்காரிட்டி கிடையாது. இது பல பேருக்கு, உண்மையாக இருக்கும் பிரச்சினை. பேக்ஷண்ட்ஸ் அப்படித் தான் சொல்லுவாங்க. வலி அவங்கவங்களுக்கு வந்தா தானே தெரியும்).

    அப்படியா, சரி தான்.

    “ஒகே. உங்களுக்கு கிட்னில கல்லு இருக்கு”.

    அவர், வீட்டுக்காரங்களைப் பாத்து, “பாத்தியாடி. பக்கத்து வீட்டுல, இவரை சொப்ப மருத்துவர்ன்னு சொன்னாங்களே. கரெக்டா கண்டுபுடிச்சிட்டாரு பாரு” ன்னார், என்னிடம், “மிகச் சரியாக கண்டு புடிச்சிட்டீங்க மருத்துவரே”.

    “ஒ. அப்ப இது முன்னாடியே தெரியுமா?”

    “இதுக்கு முன்னாடி, 3 சிறுநீர் குழாய் மருத்துவர்களோட கருத்தும் இதே தானய்யா”

    ”3  யூராலஜிஸ்ட்டா? அப்போ இந்த ப்ராப்ளம் ரொம்ப நாளா இருக்கா?”

    “4 வருக்ஷமாக ஐயா”.

    இதுல ’ஐயா’ வேற. ஓ. அவரா இவரு??? தமிழ் சகளை!! வியாதிய புதுசா கண்டுபிடிச்சு பேர் வாங்கலாம்னா, நம்ம கரெக்டா கண்டுபிடிக்கிறோமான்னு டெஸ்டிங் பண்றாரே. இன்னிக்கு அம்பது ருவா கொடுக்குறத்துக்கு ஒரு மணி நேரம் பில்டப் போட்டு பேசப் போறார், சரி கடமைய செய்வோம்.

    “ஒகேங்க சார். நாலு வருக்ஷமா கிட்னில கல்லு. என்ன ட்ரீட்மெண்ட் எடுத்துட்டு இருக்கீங்க?”

    “மொதல்ல, சின்ன வாளி ஊர்ல, மருத்துவர் நரிமூலத்துக்கிட்ட பாத்தேன். அவர் தான் சிறுநீரகக் கல்னு கண்டுபுடிச்சார், அவரு மாத்திரையும் தண்ணி மருந்தும் குடுத்தார். தக்காளிய வெதய நீக்குன பின்னாடி தான் சாப்பிடணும்னார்”

    “ஈஙு. நரிமூலமா? சின்ன வாளி டவுன்ல பெரிய யூராலஜிஸ்ட் ஆச்சே”.

    ”ஆமா, ஆனா அவரு மருந்து கொடுத்து சரியாவல. அப்புறம் மருத்துவர் சின்னத்தூள் கிட்ட காமிச்சேன். அவரு, 5 பாட்டில் உப்புத்தண்ணி (ஸலைன்) ஏத்தி, வேகமா ஒன்னுக்கு வர ஊசி போட்டார். முட்டிக்கிட்டு சிறுநீர் கழிச்சா கல்லு அடிச்சிக்கிட்டு வெளியேறும்னாரு, வெளியேறல. அப்புறம் மாத்திரையும், தண்ணி மருந்தும் கொடுத்தார்.”

    “கரெக்ட். ஸலைன் ட்ரீட்மெண்ட். அதான் அடுத்த ஸ்டெப். திரும்ப அவருக்கிட்ட போனீங்களா?”

    “இல்லய்யா, சரியாவலயே! அதனால மாத்திட்டேன். அப்புறம் மதிப்பிற்குறிய, மருத்துவர் வெட்டி சிலந்திய பாத்தேன்.”

    “ஈஙு. சிலந்தியா? அய்யோ, அவரு தமிழ்நாட்லயே ஃபேமஸ் யூராலஜிஸ்ட் ஆச்சே”. இவரு எதுக்கு என்க்கிட்ட வந்துருக்கார்? வீட்ல பொழுது போகலன்னு பேச வந்திருக்காரா?

    ”சிறுநீரகக் கல்லு பெருசா இருக்கு, மருந்துல கரையாது”ன்னார்.

    ”ஆமா. 5 மில்லிமீட்டர் சைஸ் கல்லு தான் மருந்தில கரையும். அதுக்கு மேல இருந்தா கரையாது”

    ”ஆமா. அதுக்கு ஒரு வைத்தியம் பண்ணனும்னார்”.

    ”என்ன வைத்தியம்?”

    அவர், வீட்டுக்காரங்கள மொறச்சார். “துணைவி வெளுத்த தேங்காய், அந்த வைத்தியத்த சொல்லு”

    அவங்க, “லித்தோட்ரிப்ஸி பண்ணனும்னு சொன்னார் சார். லித்தோட்ரிப்ஸிக்கு தமிழ் கெடயாது பாருங்க. அதான் என்னைச் சொல்ல சொன்னார்”.

    சரி தான், ஐயாவுக்கு மொழிப் பற்று முத்திப்போச்சு போல.

    அவர், ”நன்றி துணைவி. ஆனா அப்போ பணம் இல்லாததினால, முடியாதுய்யானேன். அப்புறம் மாத்திரையும் தண்ணி மருந்தும் எழுதிக் கொடுத்தார்.”

    அலுப்புடன், ”வேற என்ன சொன்னார்?”னேன்.

    “பால் சாப்பிடாதீங்க, சுண்ணாம்புச் சத்து சேந்தா கல்லு பெரிசாயிடும், அதனால தேநீரும், கொட்டை வடிநீரும் குடிக்கச் சொன்னார். அடப்போங்கையா! தமிழ் கோட்பாடுல, அதெல்லாம் அந்நியரோடது. நான் சாப்பிடுறதே பால், சோறு, காய்கறிகளின்னால சமையல், கவுச்சி, முட்டை தான். அந்நிய பொருளை தொடுறது இல்ல. நாம என்ன அவன்களுக்கு அடிமையா?”ன்னு சூடாயிட்டார்.

    ஆமா, இதெல்லாம் பேசுங்க. வைத்தியத்துக்கு மட்டும் இங்கிலீக்ஷ் டாக்டர்ட்ட வந்து, வெள்ளக்காரன் கண்டுபுடிச்ச மாத்திரையா முழுங்குங்க. அய்யோ, இன்னிக்குப் பாத்து ஆறு பேர் வந்துருக்காங்களே. முந்நூறு ருவா. சீக்கிரம் முடிடா அல்.

    ”சரி சார், ஆறு மில்லிமீட்டர் கல்லுனு பழைய ஸ்கேன் ரிப்போர்ட் சொல்லுது. அதுவும் கிட்னில இல்ல. யூரேட்டர்ல இருக்கு. அதாவது கிட்னிலேந்து நீர் வெளியேருற குழாய்ல சிக்கி இருக்கு. அதான் வலி பரவுது. லித்தோட்ரிப்ஸி தான் கடைசி ஆப்க்ஷன்”

    ”அப்படியா மருத்துவர் அவர்களே!”

    பேரு கெட்டாலும் பரவால்ல, இவர அடிடா அல்கேட்சு, ஏதோ கட்சி மீட்டிங் மாதிரி பேசுறாரு.

    “ஆமா சார். வேற வழியில்ல. கல்லு பெரிசாயிடிச்சி. எறங்கிடிச்சி வேற. இன்னும் எறங்குச்சுனா வலி ஜாஸ்தியாயிடும், யூரின்ல ப்ளட் கூட வரலாம்”

    “நானும் பாத்து பாத்து அலுத்துட்டேன் ஐயா. அந்த சிகிச்சை பண்ணிக்குறேன்”.

    ”ரைட்”. நான் ஃபோனை டயல் பண்ணி, நம்ம சிட்டில பெரியாளான ஈஙு.யானை முடிக்கு பேசினேன், “சார், குட் ஈவினிங் சார், நான் அல்கேட்ஸ் பேசுறேன். நம்ம வண்டிய நாளைக்கு சாயங்காலம், ஒரு ஆறரை மணிக்கு அணுப்பிடுங்க. ஆமா சார். எறங்கிடிச்சி, 6 மில்லிமீட்டர். உடைக்கணும். வண்டி சர்வீஸ் ஆயிடிச்சில்ல? ஒகே சார். அனுப்பிடுங்க”ன்னேன்.

    சிக்குன சடை பேயறஞ்ச மாதிரி ஆயிட்டார். “என்ன வண்டி சார்?”

    ”சாரா? நான், ’ஐயா’வாக்கும். நாளைக்கு ஆறரைக்கு உங்க கல்லை ஒடைக்கிறோம். கத்தியில்லாம, ரத்தமில்லாம, வலி இல்லாம. 20,000 கொண்டாந்திடுங்க”.

    பயத்துடன், “அப்படியா, சரிங்கையா”

    “தம்பி, பாத்து ரிவர்ஸ் எடு. சாக்கடைல வுட்றப் போற”ன்னு மெடிக்கல க்ஷாப் ஒனர் வண்டிய கைடு பண்ணினார்.

    நான், “மிஸ்டர் சிக்குன சடை, தமிழய்யா, இங்க வாங்க”

    அவர் நடுங்கிக் கொண்டே வந்தார். “குட் ஈவினிங் சார், என்ன பெரிய பஸ் ஒன்னு வந்திருக்கு?”

    “சார். லித்தோட்ரிப்ஸி ஒரு கோடி ருபா மிக்ஷின். எல்லாராலையும் வாங்க முடியாது. பேக்ஷண்ட்ஸ் அங்க ஒன்னு இங்கொன்னுன்னு தான் இருப்பாங்க. ஈஙு. யானை முடி, ஒரு ஐடியா பண்ணி, லோன் போட்டு, இந்த மெக்ஷினை வாங்கி, ஒரு பஸ்சுக்குள்ள அடைச்சிட்டார். இதுக்காக ஒரு பில்டிங் கட்ட வேணாம் பாருங்க. எங்க வேணுன்னாலும் எடுத்துக் கிட்டு போலாம். நம்மள மாதிரி, சிட்டிக்கு வெளியே இருக்குற இடத்துக்கும் போய் ஈஸியா கல்லு உடைக்கலாம். இது புடிக்கலைன்னா, நீங்க 15 கிலோ மீட்டர் போய், அழி ரப்பர் ஹாஸ்பிட்டல்ல அட்மிட் ஆயிடுங்க. நாலு நாள் அட்மிக்ஷன், டோட்டலா 60,000 வரும். என்ன இங்க பண்ணலாமா? இல்ல அழி ரப்பருக்கு போறீங்களா?”

    அவர் கன்வின்ஸ் ஆகி, பஸ் கிட்ட போனார்.

    “கல் ஒடைக்கிறதுல்லாம் ஏறு”. அடப்பாவி, மெக்ஷின் டெக்னீக்ஷியன், கண்டக்டர் லெவலுக்கு கூவறானே!!

    “தம்பி, எனக்கு கல்லு ஒடைக்கணும்”.

    “டிக்கட், ச்சி, டாக்டரோட சீட்டு இருக்கா?”ன்னான்.

    “இங்க பாரு, ஈஙு.அல்கேட்ஸ் சீட்டு”

    ”சரி,  உள்ள ஏறிப் படுங்க”

    உள்ளே…

    “சார். அந்த பெட்ல இருக்குற வளையத்துல இடுப்ப வச்சிப் படுங்க, அதுல போய் தலை வச்சிப்படுத்துருக்கீங்க? அப்புறம் மூளைக் கல்லு தான் உடையும். ஹாஹாஹா”

    “சரி தம்பி”

    ட்ரிங்க் டிக்டிக்டிக், ட்ரிங்க் டிக்டிக்டிக், ட்ரிங்க் டிக்டிக்டிக்

    “ஒகே சார், நீங்க போவலாம்”

    அவர் என்னிடம் வந்து, “சார், கல்ல ஒடைச்சாச்சா, எனக்கு ஒன்னும் தெரியலயியே”

    “இப்ப தெரியாது. நாளைக்கு, கல்லு பொடிப்பொடியா வெளியே வரும்”

    “எப்படி?”

    “சார், உங்களுக்கு என்ன தொண்டைலயா கல்லு? சிவலிங்கம் மாதிரி வாயிலேந்து வர… கிட்னிக் கல்லு சார். இத்தன நேரம் அது அல்ட்ரா சவுண்ட் வேவ்ல பொடியாகியிருக்கும். கொஞ்சம் கொஞ்சமா யூரின்ல ஃபுல்லா வெளியேரும்”.

    “அப்படியா அய்யா, மிக்க நன்றி”

    ஐயா திரும்ப வந்திடிச்சா? பிரச்சினை இல்லாதப்போ இப்படி பேசுறாரு. சொந்தமா ஒரு பிரச்சினைனோனையும், கொள்கையெல்லாம் காத்துல பறந்துடுது. பிரச்சினை போன உடனே, பழய புத்தி உடனே வந்திடுதே.

    “சரி, சிஸ்டர் வெளிய இருக்காங்க. 20,000 குடுத்துட்டு கெளம்புங்க. ஆல் தி பெஸ்ட்”

    “சரி ஐயா”ன்னு போயிட்டாங்க.

    ஈஙு. யானைமுடிக் கிட்ட சொல்லி, “கிட்னிக் கல்: புதைந்திருக்கும் பொக்கிக்ஷம்” புக்க வாங்கித் தர சொல்லணும். இவ்ளோ பேக்ஷண்ட் அனுப்பி இருக்கேனே.

    “சார், சார் சார்”, அந்த டெக்னீக்ஷியன் ஒடி வந்தார்.

    “என்னயா?”

    “சார், அவருக்கு பண்ணும் போது மிக்ஷின் ரிப்பேர் ஆகி, ஃப்ரீக்குவென்ஸி ஜாஸ்தியாயிடிச்சி. சுத்தி உள்ள சில கல்லும் ஒடஞ்சிருக்கும்”.

    நான் சுத்திமுத்திப் பாத்தேன், “அடப்பாவி, என் மார்பிள் புள்ளையார் எங்கயா?”

    அவன் மேஜை மேலிருந்த மண்ணைக்காட்டி, “தோ இருக்கு சார்”ன்னான்.

    அடுத்த நாள், தமிழய்யா, சிக்குன சடை வந்திருந்தார்.

    “வாங்க, உக்காருங்க, இப்ப எப்படி இருக்கு?”

    “சார். நான் ஜெம்ஸ் அண்ட் ஜீவல்சில், ஜாதகத்தை குடுத்து, சஃபையர் மோதிரம் வாங்கினேன். இப்போ மோதிரம் இருக்கு, சஃபையரைக் காணல”.

    என்ன பண்றது, சரி சமாளிப்போம். நான், “ஐயா, சஃபையர் என்பது நம்மை பன்நெடுங்காலமாக, பரங்கியர் நம்மை அடிமைப்படுத்த உண்டாக்கிய சொல். வைர, வைடூரியம், மரகதப் பச்சை இருக்கும் போது, உமக்கு ஏனையா ஆங்கில சஃபையர் மோகம்?”ன்னு ஒரு போடு போட்டேன்.

    சட்டுனு சுதாரிச்சு, “ஆம் ஐயா. இருந்தாலும், அது விலை அதிகமாச்சே?”

    “ஐயா, நீங்கள் ’தமிழ் தமிழ்’ என கூறுகிறீர்கள், ஆனால் தங்கள் மனதின் அடியாழத்தில் ஆங்கில மனோபாவம் புதைந்திருக்கிறது. என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை”

    ”அது வந்து, கல்லு வெல ஜாஸ்தி…..”

    “சபையர். அதாவது போட்டுக் கொள்பவரை, ’சப்பை’ யர் ஆக்கி விடுகிறது”. மேலே பாத்து, “அம்மா மாரி, என்று தான் நீ உண்மையான தமிழனுக்கு நல்வழிக் காட்டப் போகிறாயோ?”

    “அது வந்து….”னு அவர் அப்படியே போயிட்டார். நான் வேர்வையை துடைத்துக் கொண்டேன்.

    3 வருக்ஷம் கழிச்சு….

    “ஈஙு. யானைமுடி சார். ஈஙு. அல்கேட்ஸ் பேசறேன். எனக்கு கிட்னில கல்லு. 7மிமீ, ஒடைக்கணும்”.

    “அட நீங்க எவ்ளோ பேர் அனுப்பிருக்கீங்க. உங்களுக்கு ஃபீஸ் கம்மி தான்”

    “தாங்க்ஸ் சார்”

    “அக்கவுண்ட் ஞ்ஞ்ஞ்ஞ்ஞ்ல, 43,000 ஃபண்ட் டிரான்ஸ்ஃபர் பண்ணிடுங்க. லாரி, ச்சீ, எக்யூப்மெண்ட் வீடு தேடி வரும்”.

    “சார், அல்மோஸ்ட் 30 பேக்ஷண்ட் அனுப்பியிருக்கேன், 43,000மா?”

    “புரியாம பேசாதீங்க அல்கேட்ஸ். விலை வாசி, டீசல் வெல ஏறிப்போச்சு. அழி ரப்பர் ஹாஸ்ப்பிட்டல் போய்ப் பாருங்க, 1,40,000 ஆகும். எப்படி வசதி?”

    “வண்டிய அனுப்புங்க சார்”

    டெக்னீக்ஷியன், “சார், ஃப்ரிக்குவென்சி கம்மியாயிடிச்சி, கல்லு ஒடஞ்சிருக்காது”

    “யோவ். கல்ல ஒடைக்கல, ஒன்ன ஜெயில்ல களி திங்க வெச்சுருவேன். சொளையா 43,000 கொடுத்திருக்கேன். ஒட மொதல்ல”

    ட்ரிங்க் டிக் ட்ரிங்க் டிக் ட்ரிங்ங்ங்ங்….. டகடும் டகடும் கொய்ங்ங்ங்…

    டகடும் கொய்ங்கா? வித்தியாசமா இருக்கு?

    “சார், உங்க வீட்டை ஒடச்சிட்டோம். ஸாரி”

    ஒருத்தர் வந்தாரு, ”வணக்கம் சார்”

    “வாங்க ஒக்காருங்க” னேன். சோகமாக, வீடு போச்சே….

    “சார், நான் முன்னாடி வைர யாவாரம் பாத்துக்கிட்டுருந்தேன். அப்புறம் ஒரு கன்ஸைன்மெண்ட்டுல தண்ணி பூந்த வைரமா அனுப்பிட்டாங்க. நொடிச்சு போச்சு. இப்ப தான் பழைய லாரி வாங்கி ஜல்லி லோடு அடிக்கிறேன்”.

    இவரு பேக்ஷண்ட் இல்லயா, “ஒகே”

    “நேத்திக்கு உங்க வீட்டு முன்னாடி ஒரு வண்டியப் பாத்தேன். ஏதோ கல்லு உடைக்கிறதுனு பேசிக்கிட்டாங்க. சார். அதான் நம்ம ஒரு பிஸினஸ் பேசலாம்னு வந்தேன். நம்மக் கிட்ட பாறை 8 டன் இருக்கு. அத 6ஙிஙி க்கு ஒடைக்க எவ்ளோ ஆகும்”

    ”ஹலோ ஒரு கல்லு உடைக்க 43,000 ருவா”

    அவரு அதிர்ச்சியாகி, “அப்படி என்ன கல்லு சார்?”

    ”கிட்னிக் கல்லு. உடம்புல கிட்னிக் கல்லு, பித்தப் பை கல்லுனு நெறய இருக்கு. இங்க பாருங்க”ன்னு என் கிட்ட இருந்த சில பித்தப் பை கல்லைக் காட்டினேன். ”நீங்களே வெச்சுக்குங்க”.

    5 வருக்ஷம் கழிச்சு,

    கிளினிக் வாசலில் ஒரு பி.எம்.டபிள்யு கார் வந்துது.

    பார்றா. நம்ம கைராசிக்கு பெரிய ஆளுங்கல்லாம் வராங்க….

    ஒருத்தர் அப்படியே பளபளன்னு வராரு. அப்படியே தகதகங்குது.

    “வணக்கம் சார், உக்காருங்க”ன்னேன்.

    “சார் என்ன தெரியலியா, நான் தான் ஜல்லி லாரி டிரைவர்”

    “யாரு……..?”

    “நீங்க அன்னிக்கு கல்லு கொடுத்தீங்கல்ல? அதக் கொண்டு போய் ஒரு சேட்டு கிட்ட காட்டினேன். அவரு இது என்னா பளபளன்னு இருக்கு. பல க்ஷேப்லையும் இருக்குன்னு பாத்தார். யானை, கூஜா, மான் கொம்பு மாதிரி. அப்புறம் கண்டு புடிச்சேன். இது முத்து மாதிரி. உடம்புக்குள்ளே இருந்துட்டு இருக்கிற முத்து. அப்புறம் எல்லா ஆஸ்பத்திரிக்கும் போயி அங்க கிட்னிக் கல்லு, பித்தப்பைக் கல்லு ஆபரேக்ஷன் நடக்கும் போது கல்லை வாங்கியாந்துடுவேன். இப்போ லண்டன்ல இருக்குற, இண்டர்நேக்ஷனல் ரேர் ஸ்டோன்ஸ் மியூசியத்துல கூட நம்ம கல்லு நாலு இருக்கு. ஸ்டோன் கலெக்ட்டர்ஸ் நல்ல ரேட்டு குடுத்து வாங்கிப்பாங்க. நம்ம ஹெட் ஆபிஸ் ஜுரிச்ல. எல்லாம் உங்கள்ட்டேந்து ஆரம்பிச்சது. புது வீடு கட்டியாச்சா? வரேன் சார்”.

     

    Share

  • ஓடும் பஸ்ஸில் ஒரு பைபாஸ் சர்ஜரி

     

    – டாக்டர் அல்கேட்ஸ்


    stock-illustration-7915155-medical-symbol-with-snakes-wings-and-skullநான் பொறந்தோன்ன, ஜோசியர கூப்ட்டாங்க. அவரு சொன்னாரு “இவனுக்கு சனி. நாக்குல ஜென்ம சனி”ன்னு.

    எனக்கு 18 வயசு இருக்கும் போது, அம்மா, “இவங்கப்பா ஊர்ல பெரும் புள்ளியா இருந்தாரு. இவன் நாக்குல கரும்புள்ளியோட சுத்தறான். ஐயோ”ன்னு தலைல அடிச்சுக்கிட்டாங்க.

    நம்ம வாய் திறந்தா அங்க சண்டை வந்துடும், பங்காளிங்க பிரிஞ்சுடுவாங்க, தலாக் நடக்கும், வீடு எரியும், இல்ல ஊர்க் கலவரம் கூட ஆகும்

    ———————————————————————————————————————

    Medical college- சேர்ந்த 18ஆவது நாள்….

    நம்ம கிராமத்துலேந்து தினமும் காலேஜுக்கு பஸ் தான். இப்போ ஊரில எல்லாரும் நான் ‘கோட்’டை தோள்ல தொங்கப் போட்டுட்டு போறத பாத்துட்டதுனால, எனக்கும் அலுத்துப்போச்சு. கோட்டை பைக்குள்ளேயே வச்சு தூக்கிட்டுக் கிளம்பிடுவேன்.

    பஸ்ல போகும் போதும் படிப்பேன், திரும்பி வரும் போதும் படிப்பேன். அப்போ நிறைய பேரு, நான் என்ன படிக்கிறேன்னு எட்டிப்பார்ப்பாங்க. நம்ம அனாடமி புக்ல தான் எலும்பு, சதை, தசைன்னு வெளிப்படையாவே படங்கள் இருக்குமே. அதைப் பாத்துட்டு வேற பக்கம் போயிடுவாங்க. நைட்ல அவங்களை எலும்பு மனிதன் அட்டாக் பண்ற மாதிரி கனவெல்லாம் வருமாயிருக்கும்.

    ஒரு நாள், என் புக்கை எட்டிப் பாத்து ஒருத்தர் பஸ்லையே மயங்கிட்டார். சோடாவுக்கு என்கிட்டயே காசு புடுங்கிட்டாங்க. அப்புறம் கண்டக்டர் வந்து, “தம்பி, நீங்க டாக்டருக்கு படிக்கிறீங்க, பெரிய விக்ஷயம் தான். அதுக்காக எவனாவது பஸ்ல மண்டையப் போட்டான்னா, என் வேலை போயிரும். தயவு செஞ்சு இனிமே நம்ம பஸ்ல படிக்காதீங்க தம்பி” ன்னாரு. ஸ்டார்ட்டிங்ல அவரும் எட்டிப்பாத்துருக்காரு. அப்புறம் 3 நாள் ஜீரம். இப்ப தான் திரும்ப டூட்டில ஜாயின் பண்ணினார். கனவுல அவருக்கு சதை மனிதன், எலும்பு மனிதனோட தொடை எலும்பைக் கடன்வாங்கிட்டு அத தூக்கிட்டு அவரை தொறத்துற மாதிரி வந்துருக்குமோ?

    சரின்னு அவர் குடும்பம் குட்டியெல்லாம் நெனச்சுப் பாத்து, அன்னைலேந்து பஸ்ல புக்க எடுக்காம நோட்ஸ் மட்டும் படிச்சேன்.

    ஒரு நாள், ஒருத்தர் நான் படிக்கிறதைப் பாத்துட்டு, “தம்பி. என்ன படிச்சாவுது?”ன்னார்.

    சிக்கிட்டான். “நான் டாக்டருக்கு படிக்கிறேன்”னேன்.

    “அப்படியா! பரவாயில்லயே. எங்க படிக்கிறீங்க?”

    “எலிப்புழுக்கை ஊருல”

    “என்ன சொல்றீங்க. அங்க மாட்டு டாக்டர் பள்ளிக்கூடம் தானே இருக்கு. ஓஹோ. மாட்டு டாக்டர் படிச்சவங்களும் டாக்டர் தானே! சரி தம்பி, நம்ப கிடேறி ஆட்டுக்கு 2 நாளா பேதி. மருந்து சீட்டு எழுதி கொடுங்களேன்”ன்னு கேப்பு விடாம பேசினார்.

    “ஐயா. நான் மனுச டாக்டருக்குத் தான் படிக்கிறேன். எலிப்புழுக்கைல நாலு வருக்ஷமா மெடிக்கல் காலேஜ் இருக்கு”ன்னேன் கோவமா.இருக்காதா பின்ன. வெட்னரி சைன்ஸ், என் 12 வது மார்க்குக்கே கெடச்சுது. MBBSக்காக் தான் யூரியா சாக்குல பணத்தை கொண்டாந்து கட்டினோம்?

    “ஹிஹி, வேகப்படாதீங்க தம்பி, ஹிஹி”

    “சரி” என்று நோட்ஸைப் பாத்தேன். (ulna and radius are the two bones in forearm. the muscles of forearm are ………….)

    “டாக்டர் தம்பி…”

    நானா? டாக்டரா? அப்படியே உச்சி வெயில்ல ஜில்லுனு லஸ்ஸி அடிச்ச மாதிரி இருந்தது.

    “க்கும். சொல்லுங்க”

    “நமக்கு ஒரு 6 மாசமா வலது தோள்பட்டைல வலி. கொஞ்சம் என்னானு பாருங்களேன்”.

    என்னது, அதுக்குள்ள பேக்ஷன்ட்டா? காலேஜ் சேந்தே 2 வாரம் தான் ஆவுது. இப்ப தான் கொஞ்ச நாளா டெட்பாடிக்கிட்ட நிக்கவே தைரியம் வந்துருக்கு. சரி என்னான்னு பாப்போம்

    “எங்க வலிக்குது?”

    அவர் திரும்பி, “இங்க தான் தம்பி”ன்னார்.

    ஒகே. தோள் பட்டை. க்ஷோல்டர். அங்க என்னா இருக்கு? ம்ம்ம் டெல்டாய்ட் மசிள் (மசிள்னா தசை. அது 2 எலும்புல அட்டாச் ஆயிருக்கும். அதால தான் நாம அசையவோ, நடக்கவோ, எழுதவோ முடியுது).

    “ஓகே. உங்களுக்கு டெல்டாய்ட் மசிள்ல வலிக்குது”

    “பாலிடாலா? அது 13 வருக்ஷம் முன்னாடி பொண்டாட்டி ஓடிப்போனப்போ குடிச்சது. அது சரியாயிட்டு தம்பி”

    ஓகே. டெல்டாய்ட் மசிளுக்கு ரத்தம் கொடுக்குறது, ஆக்ஸிலரி ஆர்ட்டரி, நெர்வ் சப்ளை (மூளைலேந்து நரம்பு) என்னவாயிருக்கும்??

    “ஒரு நிமிஷம், பாத்துட்டு சொல்றேன்”

    அவர், (தம்பி என்னாத்த பாக்கப் போவுது? ஏ யப்பா, இவ்ளோ பெரிய புத்தகத்த எடுக்குறாரே? நமக்கு புத்து நோயோ?)

    ஓகே. ம்ம்ம்ம். ஒகே. டெல்டாய்ட் மசிள் இஸ் சப்ளைட் பை மீடியன் நெர்வ் (Deltoid muscle is supplied by median nerve). மீடியன் நெர்வ் எங்கேந்து வருது? ஸ்பைனல் கார்ட் (தண்டுவடம்). ஸ்பைனல் கார்ட் எங்கேந்து வருது? ஓ மூளைலேந்தா. சரி தான். சொல்லிருவோம்.

    “இங்க பாருங்க”, நோட்டில் பேனாவை எடுத்து வரைந்து காட்டினேன். “இதான் தோள்பட்டை, இதான் டெல்டாய்ட் மசிள், இது அதோட நெர்வ். மூளைலேந்து வருது”.

    அவருக்கு வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

    “இதுல எங்க வேணா ப்ராப்ளம் இருக்கலாம், தசை, இல்லாட்டி ரத்தக் கொழா, இல்ல தண்டுவடமோ, ஏன் மூளைல கூட இருக்கலாம்”

    அவர் கண்கள் போண்டா போல விரிஞ்சுது. வாய் ஆன்னு பொளந்துக் கெடக்கு.

    “இதுல பாருங்க, மூளைல செரிப்ரம்….”

    “எலிப்புழுக்கைல்லாம் எறங்கு”ன்னு கண்டக்டர் கத்தினார்.

    “அய்யோ. என் ஸ்டாப் வந்திரிச்சி. வரேங்க” என ஓடிப்போய் எறங்கிட்டேன்.

    பஸ் என்னைத் தாண்டிப் போவுது. பஸ் ஜன்னல்ல பாத்தா, அவரு கைகளால தலய புடிச்சுக்கிட்டு குலுங்கி குலுங்கி அழுதுக்கிட்டுருக்காரு.

    ———————————————————————————————————————

    நாலு நாள் கழிச்சி…..

    வீட்டுக்குப் போக பஸ் ஏறப் போனேன்.

    “டாக்டர் தம்பி”ன்னு சத்தமா ஒருத்தர் கூப்ட்டாரு.

    அட இவரு நம்ம மொத பேக்ஷன்ட் ஆச்சே.

    “வாங்க. எப்படி இருக்கீங்க?”ன்னேன்.

    ஆள் மூனு நாள் தாடியோட, ஒரு அஞ்சு கிலோ கொறஞ்சிருந்தாரு. “தம்பி, நல்லாயிருக்கீங்களா? வாங்க டீக்குடிச்சிக்கிட்டே பேசுவோம்”ன்னு சோகமா கூப்ட்டாரு.

    ஹையா, ரொம்ப நாளா அந்தக் கடையில சூடா பக்கோடா சாப்பிடணும்னு ஆசை. நம்ம பாக்கெட் மணி அதுக்கு எடம் கொடுக்காது.

    2 ப்ளேட் பக்கோடா, 1 ப்ளேட் வாழைக்கா பஜ்ஜிய நானே முடிச்சேன். அவரு அப்படியே வீடு எரிஞ்சு போன மாதிரி என்ன சோகமா பாத்துட்டிருந்தாரு.

    “தம்பி. அன்னைக்கு பாதில உட்டுட்டீங்க”

    “ஆங். ஆமா. எங்க விட்டேன்?”

    “மூளைல செரிமானம்னு முடிச்சீங்க”

    “செரிப்ரம். இருங்க புக்கைப் பாக்குறேன்” என்று பையிலேந்து, ஒரு தலகாணி புக்க எடுத்தேன் (இது ரெஃப்ரன்ஸ் புக், 2300 பக்கம்).

    அவர் அப்படியே டெரராகி, பெஞ்ச்ல ஓரமா உக்காந்துட்டார்.

    நமக்கு இருந்த வியாதி முத்திருச்சு போல. இவ்ளோ பெரிய புக்க பாக்குறாரே..

    நான் படிச்சுக் காட்டினேன், “arm is supplied by axillary artery, which is a branch of subclavian artery, originating from arch of aorta, which starts from heart. இதுல என்ன சொல்லுதுன்னா, இதயத்துலேந்து அங்க ஒரு ரத்தக் கொழா வருது. அங்க கூட பிரச்சினை இருக்கலாம்”.

    “ஐயோ, என்ன சொல்ல வரீங்க?”

    “பிரச்சினை கைலேயும் இருக்கலாம், இல்ல தண்டு வடத்திலேயோ, இல்ல மூளை, இதயத்துல கூட இருக்கலாம்”

    “புத்து நோயோ?”

     

    “அட எனக்கே தோணல, நீங்க சொல்லிட்டீங்க. அதா கூட இருக்கலாம். மூளைல, செரிப்ரம், செரிபெல்லம்….அய்யோ, பஸ்சை எடுத்திட்டான்” என்று வேகமாக ஓடி, ஒடற பஸ்ல தொத்திக்கிட்டு போயே போயிட்டேன்.

    ———————————————————————————————————————————-   காலேஜில் ஜில்லாக்கு மண்டைன்னு ஒரு சீனியர். அவருக்கிட்ட போய், “அண்ணா, தோள் பட்டைல வலின்னா என்னவாயிருக்கும்”ன்னேன்.

    அவரு, தலைய சொரிஞ்சுக்கிட்டே, என்னை ஒரு ஃபைனல் இயர் பெரிய சீனியர் கிட்ட கூட்டிட்டு போனாரு.

    பெரிய சீனியர், “வாடா ஜில்லாக்கு மண்டை, இவன் யார்றா?”

    ஜில்லாக்கு, “அண்ணா இவன் புதுசா வந்துருக்குற ஜுனியர். ஸ்கூல்லயே தெரியும்”.

    என்ன பாத்தாரு, “என்னடா?”

    எனக்கு கைக்கால் ஒதற ஆரம்பிச்சுது. “அண்ணா, என்கிட்ட ஒரு பேக்ஷன்ட் வந்தாரு”

    “அடிங்ங். வந்து ஒரு மாசம் கூட ஆவல, அதுக்குள்ள கடை விரிச்சிட்டியா?” ன்னு செல்லமா தட்டினாரு. நான் டேபிள் மேல போய் விழுந்தேன்.

    எழுந்து, “இல்லணா, க்ஷோல்டர்ல வலியாம், பஸ்ட்டாண்ட்ல வச்சி மறிக்கிறாரு”

    “என்ன வயசு?”

    “நாப்பத்தஞ்சு அம்பது இருக்கும். விவசாயி”

    “அட, எதையாவது வெயிட்டா தூக்கிருப்பாரு. இந்தா, இந்த சீட்டுல ஒரு ஆயின்ட்மென்ட்டும் ஒரு மாத்திரையும் எழுதியிருக்கேன். போடச் சொல்லு. 4 நாள்ல சரியாயிடும்”

    நான் தயங்கியபடி, “அண்ணா, மூளை, இதய பிரச்சினை இருக்காதா?”

    “யார்ரா இவன். மாமரத்துல கொய்யாக்கா காய்க்குமா? இனிமே இப்படில்லாம் கடை விரிச்ச, குடல வாய் வழியா வெளிய இழுத்திருவேன். போடா, ஓடு…”

    அப்படியே பைய தூக்கிக்கிட்டு, ரெண்டு கிலோ மீட்டர் ஒடியே பஸ்டாண்டுக்கு வந்துட்டேன். அடிவாங்காம தப்பிச்சோம்டா சாமி.

    ———————————————————————————————————————————-

    பத்து நாள் கழிச்சு…..

    “டாக்டர் தம்பி”

    ஆஹா. பெரியவரே உங்களுக்கு ஒன்னுமில்லன்னு சொல்ல நெனச்சு திரும்பினா…

    மூனு குண்டர்கள் அவர் பக்கத்துல. அப்படியே அடிவயத்துல கிறுகிறுங்குது. அவர் பைனஞ்சு கிலோ எடை கொறஞ்சிருந்தார்.

    “தம்பி, எனக்கு மூளைப்புத்து நோய்ன்னு, அன்னைக்கு நீங்க சொன்னிங்க இல்ல. அதே தான் தம்பி. பாருங்க வெயிட் எவ்ளோ குறைஞ்சிடிச்சி. எட்டு வயசுல போட்ட சட்டை இப்போ கொள்ளுது தம்பி. இவங்க நம்ம பசங்க. கருவண்டு, சில்வண்டு, டைனோசார்”

    “என்னது, டைனோசாரா?” ந்னு இரண்டு ஸ்டெப் பின்வாங்கினேன். இன்னும் ஒரு ஸ்டெப் வச்சிருந்தேன்னா, சாக்கடை.

    “ஆமா தம்பி. பொண்வண்டுன்னு தான் வெச்சேன். ஆனா பய, வீட்ல உள்ள எல்லாத்தையும் முழுங்க ஆரம்பிச்சுட்டான். சும்மா டேபிள் சேரையெல்லாம் கடிச்சே சாப்புடுவான்”ன்னு நாய்க்கு தலைய தடவற மாதிரி, அவன் தலைய தடவினார். “இப்போ கூட வீட்ல இருந்த புல்லட் வண்டிய கொஞ்சம் கொஞ்சமா சாப்ட்டுகிட்டுருக்கான். அதான் டைனோசார்னு பேரு”.

    அவன் பல்லு கொஞ்சம் கூரா இருக்கோ? அய்யய்யோ….இவனுங்க நம்மளை அடிக்கவே வேணாம். ரெண்டு பேருக்கு நடுவில நம்மள நிக்க வெச்சு கட்டிப்புடிச்சாலே போதும். தொண்டை காது வழியா வந்துடும், மூளை மூக்கு வழியா வந்துரும்.

    பெரியவர், எடை குறைஞ்சிருந்தாலும், நல்லா வெள்ளையும் சொல்லையுமா இருந்தார்., “தம்பி. ஒரு வாரமா தூங்கல. அப்புறம் யோசிச்சு பாத்தேன். அட பொறந்த எல்லாரும் ஒருநாள் சாவ வேண்டியது தான. என்ன நமக்கு கொஞ்சம் முன்னாடியே சாவு வரப்போவுது. அவ்ளோ தான்”

    நான், “சார். நான் பெரிய டாக்டர்க்கிட்ட கேட்டேன். உங்களுக்கு ஒன்னுமி…”

    அவர் மறித்து, “உங்கள விட பெரிய டாக்டர் யார் இருக்கா தம்பி. நம்ம கதைய தான் அந்த தலகாணி புக்ல படிச்சீங்களே. சரி விடுங்க. நம்ம செல்லப் பயலுங்க, உங்கக் கிட்ட பேசணுமாம். மூனு நாளா இந்த பஸ்ட்டாண்ட்ல சுத்திக்கிட்டு இருக்கோம். வேற ஸ்டாப்ல ஏறீட்டீங்களோ. ஹஹ பரவால்ல”.

    தானாகவே எச்சில் விழுங்கினேன். இந்த நேரம் பாத்து, தொண்டை வரண்டுடிச்சி. வலியோட முழுங்கினேன்.

    கருவண்டு கரகரப்பான குரலில், “டாக்டர் தம்பி”ன்னான். அவனை அண்ணாந்து மேல பாத்தேன். யம்மா…பஸ்ல மூனு பேர் சீட்ல இவன் ஒருத்தனே ஒக்காந்தாலும் பத்தாதே. தல வேற இடிக்குமே. திரும்பயும் வலியோட எச்சில் முழுங்கல். அவன், “அப்பாக்கு மூளைல புத்து நோயா?”ன்னான்.

    “இ..இ..இல்லீங்க. அவருக்கு ஒஒ ஒன்னுமில்ல”

    பெரியவர் நெஞ்சை விரைத்துக் கொண்டு, “தம்பி, உண்மைய சொல்ல ஏன் இப்படி தயங்குறீங்க? புத்து நோய்ன்னு தைரியமா சொல்லுங்க தம்பி”

    நான் கருவண்டைப் பாத்து, “இல்லீங்க அண்ணா. அவரு…”

    பெரிசு, “அட தம்பி கிழிஞ்ச ஊரு போலருக்கு. அங்க தான் வெளங்காத சாக்கு மூட்டைப் பயலுவோல அண்ணாம்பாங்க”.

    “அதெல்லாம் இல்லைங்கண்ணா”. மூதேவி பெருசு, கரெக்ட்டா ஊர் பேரைக் கண்டு புடிச்சிட்டாரே. ஐயோ, என்ன பண்ணுவேன்.

    கருவண்டு கண்கள் சிவந்து சத்தமா, “தம்பி, அப்பாக்கு புத்து நோயா இல்லையா?” என்ற படி பின் சட்டைக் காலரை தொட்டான்.

    “இல்ல. ஆமா. இல்ல.” அவன் கையை பின்னாடிலேந்து, லைட்டா தலைக்கு மேல எடுத்தான். கைப்பிடி தெரிஞ்சுது.

    “ஆமா அவருக்கு மூளைப் புத்துநோய்”ன்னு கத்தினேன். பேண்ட் ஏதோ ஒரு காரணத்துனால நனைஞ்சுது.

    கருவண்டு கைப்புடிய பழயபடி உள்ள எறக்கினான். மூனு பேரும் முட்டிப் போட்டு என் கையப் புடிச்சாங்க. “நன்றி தம்பி”. பெரிசு இப்போ நாலு கிலோ கூடின மாதிரி என்னைப் பெருமையா பாத்தார்.

    அவர், “நீங்க சொன்ன உடனேயே உயில் எழுதிட்டேன் தம்பி. இவனுங்க நான் சாகப் போறத நம்பாம நேர்ல தெரிஞ்சுக்கிட்டாத் தான் நம்புவோம்னு அடம் புடிச்சாங்க. அதான்”.

    “சரி சரி”, ஐயோ நான் நினைக்காமலேயே வாய்லேந்து தானா வார்த்தை வருதே.

    “வரோம் தம்பி, இந்தாங்க ஃபீஸ். பத்து ருபாய்”

    ——————————————————————————————————————–

    15 வருக்ஷம் கழிச்சு….

    சரி, அவருக்கு என்னாச்சுன்னு கேக்கறீங்களா. அடப் போங்க பாஸு. நான் இன்னிக்கும் எலிப்புழுக்கை ஊருக்கு போறதுன்னா, சொரிப்பேட்டைக்கு பஸ் புடிச்சி, 30 கிலோமீட்டர் சுத்தி, எலிப்புழுக்கை பஸ்ட்டாண்டுல பஸ் நுழையறதுக்கு முன்னால, ஓடுற பஸ்லேந்து எறங்கி ஒடுவேன். நீங்க வேற.

     

    Share