Category: ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

–து.கார்த்திகேயன் 

தமிழ்மொழியில் தோன்றிய முதற்காப்பியம் சிலப்பதிகாரம். அதனைத்தொடர்ந்து தோன்றியது மணிமேகலை. இவை இரண்டுமே ஒன்றுடன் ஒன்று மிக நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டனவாகும். இரண்டு என்பதற்கும் இரட்டை என்பதற்கும் வேறுபாடு உண்டு. இரண்டு என்பது வெவ்வேறான இரண்டைக்குறிக்கும். இரட்டை என்பது மிக நெருங்கிய ஒற்றுமையுடைய இரண்டைக் குறிக்கும். உலகியலிலும் ‘இரட்டை வாழைப்பழம்’ என்ற வழக்கை நன்கு அறியலாம். ஆகவே சிலம்பும் மணிமேகலையும் கதைத் தொடர்ச்சி மட்டுமல்லாமல் வாழ்வியலுக்குத் தேவையான நல்லறங்களைச் சொல்வதிலும் ஒன்றுபட்டு நிற்கின்றன. சமய நோக்கில் மட்டுமே இவை இரண்டும் வேறுபடுகின்றனவே தவிர மற்றபடி அறவியல் நோக்கில் இவை ஒன்றுபட்டே விளங்குகின்றன. நற்சொல், நற்செயல், நன்னடத்தை ஆகியவற்றைப் பல்லாற்றானும் இவ்விரட்டைக்காப்பியங்கள் விளக்குகின்றன.

பிற உயிர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாத – நினைக்காத வாழ்க்கையே பண்பட்ட வாழ்க்கையாகும். அதற்கு அடிப்படையாக அமைவது நற்சொல், நற்செயல், நன்னடத்தை ஆகிய மூன்றும் ஆகும். இம்மூன்றும் சரிவர ஒருவனுக்கு வாய்க்கப்பெற்றால், அவன் வீட்டின்பத்தைப் பெறும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறான். அத்தகைய நல்லறங்களைப் பற்றி விளக்குவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

மனித வாழ்வும் பயனும்:

மண்ணுலகில் மனிதராய்ப் பிறப்பெடுத்த எல்லா உயிர்களின் நோக்கமும் இனிப்பிறவாப் பெருநிலை அடைய வேண்டும் என்பதே! ஆனால், உயிர்களோ அதனை அறியாது அறியாமையில் உழன்று அல்லற்பட்டு நிற்கின்றன. இவ் வுயர் நோக்கத்தை உணர்ந்து மனித உயிர்கள் உய்யவேண்டும் என்பதையே திரு நாவுக்கரசர்,

“வாய்த்தது நந்தமக் கீதோர் பிறவி மதித்திடுமின்”  (திருமுறை:4: பாடல்: 784)

என்றார். ஆனால் மனித உயிர்களோ உலகியலில் மூழ்கிச் சிற்றின்பச் சேற்றில் திளைத்து மகிழ்கின்றன. இவ்வாறு பெண்வழிச் சேரலும், உண்டி பெருக்கி உடலை ஓம்பலும் மனிதர்க்குத் துன்பத்தையே தருகின்றன. இதனைச் சிலப்பதிகாரம்,

“பெண்டிரும் உண்டியும் இன்பம் என்று உலகின்
கொண்டோர் உறூஉம் கொள்ளாத் துன்பம்” (சிலம்பு: ஊர்காண் காதை.3940)

என எடுத்துக் காட்டுகின்றது. பிறப்பின் நோக்கத்தை உறுதிபட  உணராமல் அறவழிப்பட்ட மனையற வாழ்வியலை வகுத்துச் சிற்றின்பத்தை நாடித் திரிந்தான் கோவலன். மனைவியோடுகூடி மனையறம்  காக்கும் உயர்வினை மறந்தான்; அறிவுமயங்கி, ஐம்புல நுகர்ச்சியினை விரும்பினான். இறுதியில் களவுப்பழி ஏற்று உயிரை இழந்தான். மக்கள் அருந்தவம் உடையோர் என்றாலும் அவர்களின் முன்வினைப் பயன்களால் கீழ்நிலை ஏற்படும். அப்போது அவர்கள் மேற்கொள்ளும் அறவாழ்வு ஒன்றே, அரணாக நின்று காக்கும். அப்படி இல்லாது அறத்திலிருந்து மாறுபடுகின்றபோது – அறவாழ்வைத் தவிர்க்கும்போது, முந்தைய நல்வினைகூடக் காவலாகாது என்பதைச் சிலப்பதிகாரம்,

“உம்மை வினைவந்து உருத்த காலைச்
செம்மையில் லோர்க்குச் செய்தவம் உதவாது” (சிலம்பு-கட்டுரை காதை.171-172)

என உரைக்கிறது. எனவே ஐம்புலன்களை நல்வழிப்படுத்தி நல்லறம் புரியும் நல்வாழ்க்கையே நன்னிலை நல்கும் என்பதை இதன்வழி உணரலாம்.

நற்சொல் நவிலல்:

சொற்கள் மிகுந்த வலிமை மிக்கன. சொற்களால் பகை நட்பாகலாம்; நட்புகூடப்  பகையாகலாம். நல்லசொற்கள் அன்பை மலரச்செய்யும், நட்பை வளரச்செய்யும், உறவை நிலைபெறச் செய்யும், ஆறுதலைத் தரும், மாறுதலைத் தரும். இப்படி, பலவாறாகப் பயன்பாட்டில் உள்ளன நற்சொற்கள். அதனாலேயே இன்மொழி உரைத்தலை மக்கட்பண்புகளில் ஒன்றாகவே எடுத்துக்காட்டினார் வள்ளுவர்.

“தீயினால் சுட்டபுண் உள்ளாறும் ஆறாதே
நாவினால் சுட்ட வடு” (குறள்-129)

என்பார் வள்ளுவப் பெருந்தகை. தீயசொற்களைச் சொல்லிவிடின் அவை ஏற்படுத்தும் காயம் நிலைபெற்றுவிடும். எனவே தீச்சொற்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

கவுந்தியடிகளோடு கோவலனும் கண்ணகியும் மதுரைக்குப் பயணித்தார்கள். இடைவழியில் ஒரு பரத்தையும், காமுகனும் அவர்களிடம் வந்தனர். கோவலன், கண்ணகியைப் பார்த்து இவர்கள் யாவர் என அடிகளிடம் வினவினர். கவுந்தியடிகள் ‘இவர்கள் என்மக்கள்’ என விடைபகர்ந்தார்.’ அதைக்கேட்ட அவர்கள் “இவர்கள் உமது மக்களாயின் உடன்பிறந்தோர் கணவனும் மனைவியுமாக வாழ இயலுமோ?” என்றனர். இத்தீச் சொற்களைச் செவியுற இயலாது பெரிதும் நடுக்குற்றாள் கண்ணகி. இதனைக் கண்ட கவுந்தியடிகள்,  அக்கீழ்மக்களைச் சினந்து முள்ளுடைக் காட்டில் முதுநரிகளாகத் திரியும்படி சாபமிட்டார்.

“உடன்வயிற் றோர்கள் ஒருங்குடன் வாழ்க்கைக்
கடவதும் உண்டோ! கற்றறிந்தீர் எனத்
தீமொழி கேட்டுச் செவியகம் புதைத்துக்
காதலன் முன்னர்க் கண்ணகி நடுங்க
எள்ளுநர் போலும் இவர்என்பூங் கோதையை
முள்ளுடைக் காட்டின் முதுநரி ஆக எனக்
கவுந்தி இட்டது தவந்தரு சாபம்” (சிலம்பு: நாடுகாண் காதை.227-233)

என்னும்  அடிகள் தீச்சொல் உரைத்தமையால் வரும் அவலநிலையை உணர்த்துகின்றன.

ஒருவனைக் கண்ட அளவில் அவர்தம் குடிப்பிறப்பு, கல்வி, ஒழுக்கம், செல்வம், உருவம், பருவம் ஆகிய திறங்களை உய்த்துணர்ந்து தமக்கும் அவர்க்கும் தீமைதராத  சொற்களை உரைத்தலே திறனறிந்து உரைத்தலாகும். ஒருவரது திறனறிந்து அவரிடத்தில் நற்சொல் உரைத்தலைக் காட்டிலும் வேறு சிறந்த அறமும் பொருளும் இல்லை என்கிறார் வள்ளுவர்.

“திறனறிந்து சொல்லுக சொல்லை அறனும்
பொருளும் அதனினூஉங் கில்”  (குறள்-644)

எனவே திறனறிந்து பேசுதல் என்ற தன்மை இல்லாமையால் விளைந்த அவலம் சிலப்பதிகாரத்தின் வழி அறியப்படுகின்றது. 

நற்செய்கை புரிதல்:

அறம்,பொருள், இன்பம், வீடு ஆகிய நான்கும் உயிர்க்கு உறுதிப்பொருளாகும். உயிர்கள் தம் பிறவிப் பயனே வீடுபேறாகும். அவ்வீடுபேற்றினை அடைய வேண்டுமானால் பற்றறுத்தல் வேண்டும். ’அற்றது பற்றெனில் உற்றது வீடு’ என்னும் ஆன்றோர் வாக்கு இங்கு நினையத் தகும். பற்று நீக்கமும் அதன்வழியிலான நற்செயலாக்கமும் வீடுபேற்றுக்கு அழைத்துச் செல்லும் கருவிகளாகும். உலகியல் இன்பத்திற்கு காரணமான இளமை, செல்வம், யாக்கை போன்றவற்றிலிருந்து பற்று நீங்குதலே பற்றறுத்தல் எனப்படும். வாழ் நாள் படாமல் ஒருவன் நற்செயல் புரிந்தால் அதுவே அவனது பிறவியின் பெருவாயிலை அடைக்கும் கல் என்றார் வள்ளுவப் பேராசான்.

“வீழ்நாள் படாஅமை நன்றாற்றின் அஃதொருவன்
வாழ்நாள் வழியடைக்குங் கல்” (குறள்-38)

என்ற திருக்குறள், நற்செயல்களே வாழ்வின் பிறவித்துன்பங்களைப் போக்கும் அருமருந்து என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

பிறர்வாழ நற்செயல் புரியும் நல்லறச் சிந்தனையை கண்ணகி மூலம் சிலப்பதிகாரம் இவ்வுலகிற்கு வழங்குகிறது. கண்ணகி, தன் கணவன் பிரிந்து சென்றபோது இல்லற இன்பங்களை நுகரவில்லையே என வருந்தவில்லை. அறவோர்க்கு அளித்தல், அந்தணர் ஓம்பல், துறவோரைக் காத்தல், விருந்தோம்பல் செய்தல் போன்ற அறச்செயல்களைப் புரியஇயலாமற் போயிற்றே என வருந்துகிறாள்.

“அறவோர்க் களித்தலும் அந்தண ரோம்பலும்
துறவோர்க்கு எதிர்தலும் தொல்லோர் சிறப்பின்
விருந்தெதிர் கோடலும் இழந்த என்னை” (சிலம்பு.கொலைக்களக்காதை:71-73)

என்னும் அடிகள் சிற்றின்பத்தைக் கடந்து பேரின்பத்திற்கு வழிகோலும் அறச்செயல்கள் புரிகின்ற உயர்வாழ்வியலை உணர்த்துகின்றன. இல்லற வழியமைந்த நல்லறச் செய்கைக்கும் சிலப்பதிகாரத்தின் இவ்வடிகள் சான்று பகர்கின்றன.

துறவறத்தின் வழியமைந்த அறச்செய்கைக்கு மணிமேகலை வாழ்வைச் சான்றாகக் கொள்ளலாம். அறத்தால் வருவதே இன்பம் என்பதை உணர்ந்த மணிமேகலை, பிறப்பு, மூப்பு, பிணி என்பனவற்றையுடைய கொள்கலனாக விளங்குவது மக்கள் யாக்கை என்பதையும் நன்றாக உணர்ந்திருந்தாள்.

“மண்டிணி ஞாலத்து வாழ்வோர்க் கெல்லாம்
உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே” (மணிமேகலை:பாத்திரம் பெற்றகாதை.95-96)

என்னும் அறக்கோட்பாட்டை நிறுவி, பாரினில் உள்ளோரின் பசிப்பிணி அகற்றும் அறச்செயல் புரிந்தாள். அதன்வழி பேரின்பப் பெருவாழ்வு பெற்றாள்.

தொகுப்புரை:

மனித வாழ்க்கை ஒரு வரம். அதன்மூலம் பிறவியின் வேரறுத்துப் பிறவாநிலை எய்த மனித உயிர்கள் முயலல்வேண்டும். அத்தகைய நிலைக்கு அடிப்படை இயல்புகளாக விளங்குவன பண்பட்ட நன்னடத்தையும், அருளுணர்வோடு பிறக்கும் நற்சொற்களும், தன்னலம் மறந்து பிறர்க்காக முயலும் நற்செயல்களும் ஆகும். அத்தகைய இயல்புகளை மக்கள் சமுதாயம் எய்துகின்றபோது தீயவை தானாக அழிந்துபோகும். மனித வாழ்க்கை மாண்புடையதாக மலரும். அதன்வழி, பேரின்பப் பெருவாழ்வை மக்கள் அடைய இயலும் என்பதையே இவ் விரட்டைக் காப்பியங்கள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

***

து.கார்த்திகேயன்,
முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்
உதவிப்பேராசிரியர்,
தருமபுரம் ஆதினம் கலைக்கல்லூரி,
தருமபுரம்–மயிலாடுதுறை
tamilkarthik82@gmail.com

–து.கார்த்திகேயன்

முன்னுரை:

தமிழ் மொழியின் அமைப்பைப் புரிந்துகொள்ள  உதவும் சொல்லிலக்கண நூல்களிலேயே  முதன்மையானது தொல்காப்பியம் ஆகும். தொல்காப்பியச் சொற்பாகுபாடுகளுள் முதன்மையானவை பெயர்ச்சொல்லும் வினைச்சொல்லும் ஆகும். இவற்றைச் சார்ந்து இயங்குவன இடைச்சொல்லும் உரிச்சொல்லுமாம். தனித்து இயங்கும் ஆற்றல் இல்லை எனப்பெற்றாலும் இசை, பண்பு, குறிப்புப் பொருளுக்கு உரியனவாகவும், பெயர், வினைச் சொற்களுக்கு அடையாகவும் சில வேளைகளில் பெயர், வினைச் சொற்களாகவும் உரிச்சொற்கள் செய்யுள்களில் முதன்மைப் பங்காற்றுகின்றன. அந்த வகையில் தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் உரிச்சொற்களின் மரபுகளைக் காப்பிய இலக்கியமாகிய சிலப்பதிகாரத்தில் ஆய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

தொல்காப்பியம் காட்டும் உரிச்சொல்:

தமிழ் இலக்கண நூல்களுள் தொல்காப்பியம், நன்னூல், இலக்கண விளக்கம், நேமிநாதம், தொன்னூல் விளக்கம் ஆகியன உரிச்சொலுக்கென  தனி இயல் வகுத்துள்ளன. இவை பெரும்பாலும் தொல்காப்பிய உரிச்சொல் மரபுகளையே பின்பற்றியுள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் உரிச்சொல் இலக்கணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு வடிவநிலை மற்றும் பொருள்நிலையில் உரிச்சொற்களின் ஆறு நிலைகளை அறியமுடிகிறது. 

வடிவநிலை:

1.எழுத்துப் பிரிந்து இசையாப் பண்பு (தொல்.சொல்.297)

2.பெயரினும் வினையிலும் மெய்தடுமாறல் (தொல்.சொல்.297)

3.நெறிப்பட வாராக் குறைச்சொற் கிளவி

பொருள்நிலை:

1.இடையினும் பண்பினும் குறிப்பினும் தோன்றல் (தொல்.சொல்.297)

2.ஒருசொல் பலபொருள் தோன்றல் (தொல்.சொல்.297)

3.பல்சொல் ஒருபொருள் தோன்றல் (தொல்.சொல்.297)

வடிவநிலை உரிச்சொற்கள்:

தொல்காப்பிய எழுத்ததிகாரத்திலேயே உரிச்சொல்லைப் பற்றித் தொல்கப்பியர் குறிப்பிடுகின்றார். “புள்ளியும் உயிரும் இறுதியாகி நெறிப்பட வாரா குறைச்சொற்கிளவி (தொல்.எழு.421)” என உரிச்சொற்களை குறைச்சொற்கள் என அறிமுகப்படுத்துகிறார் தொல்காப்பியர்.

சால,மழ,குழ போன்ற சொற்கள் முழுச்சொற்கள் அல்ல; குறை வடிவங்களே. இவை நேரடியாகப் பெயரையோ வினையையோ குறிப்பிடவில்லை. மாறாக இலக்கியத்தில் பெயர், வினைகளைச் சார்ந்து வந்தே பொருள் தருகின்றன. இத்தன்மையினாலேயே அவற்றைக் குறைச்சொல் என்றார் தொல்காப்பியர். எடுத்துக்காட்டாக கயமலர் (சிலம்பு:2,10), மழவிடை (சிலம்பு:22,15), வயப்புலி (சிலம்பு:12,27), கவவுக்கை (சிலம்பு:1,61), மதகரி (சிலம்பு:25,49) என்பன போன்ற சொல்லாட்சிகளில் கய,மழ, வய, கவவு, மத ஆகிய குறைச்சொல் வடிவங்கள் பெயரடைகளாக வழங்குகின்றன.

உரிச்சொற்கள் பெயரினும் வினையினும் மெய்தடுமாறி வருகின்றன. மெய்தடுமாறி என்பதற்கு சேனாவரையர் இசை, பண்பு, குறிப்பு என்னும் பொருளாய்ப் பெயர், வினை போன்றும் அவற்றிற்கு முதனிலையாயும் தடுமாறியும் என்று விளக்கமளிக்கிறார். உரிச்சொற்களின் வடிவ நிலையிலான தடுமாற்றத்தை இது உணர்த்துகிறது. அலமரல் என்னும் உரிச்சொல் சிலப்பதிகாரத்தில் அலமந்து (சிலம்பு-21,44) என வினையெச்ச வடிவமாகப் பயின்று வந்துள்ளது. இலம்பாடு என்னும் உரிச்சொல் இலம்பாடு  நாணுத்தரும் (சிலம்பு:9,97) என்ற தொடரில் வறுமைப் பொருளைத் தருகின்றது. எனவே உரிச்சொற்கள் சொல் நிலையில் பெயர்களாகவும், வினை வடிவில் குறைச்சொற்களாகவும் (அடையாக) இயங்க வல்லன என உணரலாம்.

பொருள் நிலையிலான உரிச்சொற்கள்:

உரிச்சொற்கள் இசை, பண்பு குறிப்பு பண்புகளில் தோன்றும் எனத் தொல்காப்பியம் குறிப்பிடுகின்றது. உரையாசிரியர், சேனாவரையர், ”உரிச்சொற்கு இலக்கணமாவது இசை, பண்பு, குறிப்பென்னும் பொருட்குரியவாய் வருதலேயாம்” என விளக்கம் தருகிறார்.

தமக்கியல்பில்லாத இடைச்சொற்களைப் போன்று அல்லாது இசை, பண்பு குறிப்புப் பொருட்குத் தாமே உரியவாதலின் உரிச்சொல்லாயிற்று எனவும் உரிச்சொல்லின் இயல்பு எடுத்துக்காட்டப்பட்டுள்ளது. தொல்காப்பியர் குறிப்பிட்டுள்ள 120 உரிச்சொற்களையும் உரையாசிரியர்கள் இசை, பண்பு, குறிப்பு ஆகிய மூன்று நிலைகளில் அடக்கிக் காட்டியுள்ளனர். சேனாவரையர் உரைப்படி, 9 சொற்கள் இசைப்பொருளையும் 15 சொற்கள் பண்புப்பொருளையும் எஞ்சிய 96 சொற்கள் குறிப்புப்பொருளையும் உணர்த்துவன. இவற்றுள் தொல்காப்பியம் கூறும் பொருள்மரபிலேயே சிலம்பில் பயின்று வருவனவாக இயம்பல், கலி ஆகிய இசைச்சொற்களையும், நளி, துணைவு போன்ற சொற்கள் குறிப்புச் சொற்களையும் எடுத்துக்காட்டாக கலிகெழு கூடல் (சிலம்பு:3.125) என்ற தொடரில் கலி என்பது அரவப்பொருளையே தருகிறது. செழுமை என்னும் பண்பு உரிச்சொல் செழுங்குலை (சிலம்பு:25,46), செழுமுத்தம் (சிலம்பு:29.1) ஆகியவற்றில் முறையே, தொல்காப்பியர் குறிப்பிட்ட வளன், கொழுப்பு ஆகிய பொருளில் கையாண்டுள்ளார் இளங்கோவடிகள்.

நளிமலர் (சிலம்பு:2.56), துணைந்து சென்று(சிலம்பு:8.114) ஆகிய தொடர்களில் செறிவு, வரைவு எனக் குறிப்புப்பொருளில் ஆளப்பட்டுள்ளன. எனவே இவ்வாறு பொருள் நிலையில் உரிச்சொற்களை ஆராயும்இடத்து ஒருசொல் பலபொருள், பலசொல் ஒருபொருள் என்ற நிலையில் சிலப்பதிகாரத்தில் மிகுதியும் கையாளப்பட்டுள்ளது. 

முடிவுரை:

சிலப்பதிகாரத்தின் சொற்கூறுகளில் உரிச்சொல் நிலைகளை ஆராய்ந்த இக்கட்டுரையின் வாயிலாக உரிச்சொற்களின் இயல்புகள் இலக்கணங்களை அறிய முடிகின்றது. உரிச்சொற்கள் ஒரு சொல் பலபொருள் நிலையிலும், பலசொல் ஒருபொருள் நிலையிலும், குறைச்சொற்களாகிய அடைச்சொற்களாக பெயர், வினைகளுக்கு முன்னேயும், அவற்றைச் சார்ந்தும், பெயர், வினைகளாகவே சில இடங்களிலும் இயங்க வல்லன என அறியலாம்.

***

து.கார்த்திகேயன்
முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்
உதவிப்பேராசிரியர்,
தருமபுரம் ஆதினம் கலைக்கல்லூரி,
தருமபுரம்–மயிலாடுதுறை
tamilkarthik82@gmail.com

-பா.மஞ்சுளா

திரைவிலகட்டும்!

ஒன்பது தந்திரப் பகுப்புமுறைகள்

திருக்குறளும் திருமந்திரமும் பல இடங்களில் ஒன்றுபடுகிறது. திருமந்திரத்தின்  தந்திரங்களை அதிகாரங்களாகப் பகுத்து

முதல்தந்திரத்தில் 24அதிகாரங்களாகவும்,
இதுவும் குறளைபோன்று புலால் மறுத்தல், கொல்லாமை, ஆட்சிமுறை, வான்சிறப்பு, அன்புடைமை, கல்வி, கல்லாமை போன்ற நீதிநூல்களில் பேசப்படும் செய்திகள் உள்ளன.

இரண்டாம் தந்திரம் 25 அதிகாரங்கள். இதில்
புராணங்களைப்  புதிய அணுகுமுறையுடன் நாடியிருப்பதும், வேண்டுதல் ,வேண்டாமை இல்லாத இறைவழிபாட்டு முறையே புதிய
பொருள் விளக்கத்துடன் மிளிர செய்கிறது.

மூன்றாம் தந்திரம் 21 அதிகாரம். அட்டாங்க யோகம், யோக சாதனைகளை விளக்கிப் பின் ஆன்மீக பயிற்சியில் ஒருவனை ஈடுபடுத்துகிறது. இதுவே மனிதனின் உடம்பைக் சிதையாமல் பாதுகாக்கும் வழி எனக் கூறுகிறது.

நான்காம் தந்திரம் 13 அதிகாரங்களை கொண்டது. மந்திரங்களை வடிவமைக்கும் சக்கரங்களின் அமைப்பும், அவற்றை வழிபடும் முறையும்  அதனாலே கிடைக்கும் நன்மைகள் பற்றியும் ஆராய்ந்து பேசுகிறது.

ஐந்தாம் தந்திரம் 20 அதிகாரங்களை உடையது.
இதுவே இந்நூலுக்கு உயிர்நாடி. முன்னும் பின்னுமாக அமைந்திருக்கும் முதல் நான்கு தந்திரங்களுக்கும், இறுதி நான்கு தந்திரங்களுக்கும் ஐந்தாம் தந்திரமே வழியும், பயனுமாக அமைந்தது. இதிலே சரியை,
கிரியை, யோகம், ஞானம் ஆகிய நால்வகை
நெறிகளும் அதற்கான தாசமார்க்கம், சற்புத்திர
மார்க்கம், சகமார்க்கம், சன்மார்க்கம் ஆகிய
நான்கு மார்க்கத்தின் உண்மைகள்மூலம் சைவத்தின் பெருமை உணர்த்தப்படுகிறது.

ஆறாம்தந்திரம் 14 அதிகாரங்கள். உண்மைகளை அறிந்து சிந்தித்து முற்றுணர்வு பெறுவதற்கு வேண்டிய சாதனங்களைக் கூறும்.

ஏழாம் தந்திரம் 38 அதிகாரங்கள். இது ஐம்பொறிகளையும்
அடக்கும் முறை, சிவநெறியில் நிற்போர்
அனைவரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நல்லுரைகளைத் தாங்கி நிற்கிறது.

எட்டாம் தந்திரம் 45 அதிகாரங்கள் கொண்டது.
சிவனது கூடுதல் என்னும் சிவயோக நிலையை
உணர்த்துவது.

ஒன்பதாம் தந்திரம் 27 அதிகாரங்கள். சிவனை
அடைவதால் ஏற்படும் வீடுபேற்று நிலையைக் கூறுகிறது. இதில் இடம் பெறும் ’சூனிய சம்பாதனை’ என்ற பகுதி விடுகதைபோல மறைபொருள்கள் பற்றிய பாடல்கள் அமைப்பை கொண்டது. மொத்தம் 227 அதிகாரங்களில் 3000 பாடல்களைக்  கொண்டது.

பண்டைய தமிழகம் பெளத்தம், சமணம் முதலிய சமயங்களின் பிடியில் இருந்த  இருண்ட காலத்தில் சமயங்களை மீட்டெடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் “ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்” என்னும் தீப்பொறியை  மூலன் போட, அது பக்தி இயக்கத்தால் ஊதிப் பற்றவைக்கப்பட்டது. சைவத்தால் தமிழை மீட்டெடுக்க முதல் விதையைத் தமிழ்மண்ணில் திருமூலர் விதைத்தார்.

   ” என்னை நன்றாக இறைவன் படைத்தனன் 
    தன்னை நன்றாகத் தமிழ் செய்யுமாறே”

என்று தனது படைப்பின் நோக்கத்தைக் கூறுகிறார்.
சேவல்கள் காலமறிந்து கூவ வேண்டும்; காலமல்லாத காலத்தில் கூவும் கூவல்களை யாரும் பொருட்படுத்துவதில்லை. அப்படிக் காலம் அறிந்து கூவிய முதல் தமிழரது கூவலே திருமந்திரம்.

–புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி

தமிழின் தொன்மையையும், பெருமையையும் உலகிற்கு உணர்த்தும் ஆதாரங்களுள்  சங்க இலக்கியங்கள் முதலிடத்தைப்பிடிக்கின்றன!    இந்தச் சங்க இலக்கியங்கள்,  பத்துப்பாட்டு, எட்டுத்தொகை  என்ற இருவகைகளிலும், சங்கம்  மருவிய நூல்கள்,  பதினெண் கீழ்க்கணக்கு என்ற வகையிலும் பகுக்கப் பெற்றன. எட்டுத்தொகை நூல்களில், ஔவையார் இயற்றிய  59  பாடல்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. பிற்காலப் புலவர்கள் பலரும் சங்க இலக்கியங்களில் தாம்பெற்ற பயிற்சியைத்  தாமியற்றிய  நூல்களில் நாமறியும் வகையில் புலப்படுத்தி  விடுகின்றனர். வள்ளுவரின் திருக்குறளையும், அதன் கருத்துக்களையும் எடுத்தாளுவதை  ஒரு தனித்தகுதியாகக் கருதிய புலவர் பலர் அவ்வாறே தம் நூல்களை எழுதியுள்ளனர். அவ்வகையில் கம்பர் தம் இராமாயணத்தில் முன்னோர் மொழிந்த  சொல், பொருள் ஆகியவற்றைப் போற்றித் தம் பாடல்களில் அமைத்து விடுவார்.  சங்க இலக்கியங்களில் சிறந்த புலமைபெற்ற கம்பர் தம் ‘இராமகாதை’யில் பல பாடல்களைச்  சங்க இலக்கியங்களின்  சாயலில் படைத்து அவற்றைக் கம்பராமாயணத்தில்  ஒளிவீசித் திகழ வைத்தார்!

அவ்வையார் பாடிய பாடல்கள் சங்க இலக்கியங்களில் குறுந்தொகையில் 15, நற்றிணையில் 7, அகநானூற்றில் 4,புறநானூற்றில் 33 என்ற எண்ணிக்கையில்  அமைந்துள்ளன.  தம்மை அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்டு,  நெடுங்காலம்  தம்  அரசவையிலேயே ஔவையாரை  அமர்த்தி அவர் புலமையை மதித்தவன் அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி ஆவான். அவர் சற்றுச் சினத்துடன் முதலில் பாடிய பாடலில் ”எத்திசைச் செலினும் அத்திசைச் சோறே!” என்று பாடியதைக் கேட்டு அவர் சினத்தை ஆற்றும் வகையில் பேரன்பு காட்டி, அவரது நைந்துபோன பாசிச்செடியின் வேர் போன்று நூல்நூலாகத் தொங்கும் மண்தின்ற ஆடையை நீக்கி,  நுண்மையான நூலால்  நெய்யப்பெற்ற கெட்டிக் கரையை உடைய பட்டாடையை அணிவித்தான்.   உடனே தேள் கொட்டியது போன்று சுவைக்கும்  பழைய  கள்ளினைப் பொற் கிண்ணத்தில்  நிரப்பிப்  பருகத் தந்தான். பின்னர் முறைப்படி உணவு வகைகளைப் படைத்தான்.

இந்தப்பாடலில்  ஔவையார், “மரம் தேடிக் காட்டுக்குச் செல்லுகின்ற தச்சன், நல்ல கருவிகளுடன் உடன்வரும் திறமைபெற்ற பணியாளர்களுடன் சென்றால் அவனுக்கு எல்லாவகை  மரங்களும் கிட்டும். அதுபோல  நாங்கள் உலகின் எத்திசை நோக்கிச் சென்றாலும்சோறு கிட்டும்! ” என்று  பாடியதன் பொருளைக் கற்றறிந்து கொண்ட கம்பன்,   தம் மைந்தன் காரணமாகத்  தன்னை  இகழ்ந்த   சோழ மன்னன் மேல் சினங்கொண்டு அவன் நாட்டை விட்டு நீங்கும் போது,

மன்னவனும்   நீயோ?  வளநாடும்   நின்னதோ?
உன்னையறிந்  தோதமிழை  ஓதினேன்? – என்னை
விரைந்தேற்றுக்  கொள்ளாத  வேந்துண்டோ;  உண்டோ
குரங்கேற்றுக்  கொள்ளாத  கொம்பு!

என்று பாடினார்.   இது கம்பனுக்கு ஔவையார் தந்த தன்னம்பிக்கை ஆகும்.   இவ்வாறு கம்பனுக்கு நல்லுணர்ச்சி நல்கிய ஔவையாரின் பாடல்கள் மேலு சில உள்ளன.

ஔவையார் பாடிய அகநானூற்றுப் பாடல் ஒன்றில், ”தன்னை விட்டு நீங்கி, பொருள் தேடிச்சென்ற காதலர் வரவேண்டிய காலம் கடந்த பின்னும் வாராமையால்,   காதலியின் மேனியில் சிறு முளை போன்ற பசலை நோய் தோன்றியது.  பிரிவுத் துன்பத்தால் மிக வாடிய நெஞ்சத்தில் படர்ந்தது. அதனைக் கண்ட  ஊரார் மெல்ல மெல்லத்  தமக்குள் இக்காதலைப் பற்றிப் பேசினர். அம்பல் என்ற வதந்திக் கிளைகள் பரவின. பின்னர், குறையாத காதலால் தளிர்கள் நிறைந்தன. நிலமெங்கும் நிழல் பரப்பிய மரமாய்  வளர்ந்தது! ” என்ற பொருளில்,

”தலை வரம்பறியாத் தகைவரல்  வாடையொடு
முலையிடைத்  தோன்றிய  நோய் வளர் இளமுளை
அசைவுடை  நெஞ்சத்து  உயவுத்திறன் நீடி
ஊரோர்  எடுத்த  அம்பல்  அம்சினை
ஆராக்  காதல்  அவிர்தளிர்   பரப்பி,
புலவர் புகழ்ந்த  நாணில் பெருமரம்
நிலவரை  எல்லாம்   நிழற்றி
அலர்அரும்பு  ஊழ்ப்பவும் வாரா  தோரே!”

என்று பாடுகிறார். இப்பாடலில் விதை, முளை, சிறுகிளை, தளிர்கள், பெருமரம் என்ற முழுவளர்ச்சியும் முற்றுருவகமாக அமைந்துள்ளது.

இவ்வாறு ஒரு முழுமரம் உயர்ந்து கனியும்  பழுத்த வகையைக் கம்பர் ஔவையாரின் வழியில் பாடுகிறார். அது,

”ஏகம்  முதல் கல்வி முளைத்தெழுந்து, எண்ணில்  கேள்வி
ஆகும்  முதல்  திண்பணை  போக்கி, அருந்  தவத்தின்
சாகம்  தழைத்து  அன்பு அரும்பி,  தருமம்  மலர்ந்து,
போகம்  கனி ஓன்று பழுத்தது  போலும் அன்றே!”

என்ற பாடலாகும்.   கல்வியாகிய விதை, கேள்வியாகிய அடிமரம், தவமாகிய இலைகள், அன்பு அரும்பு, தருமமாகிய மலர், போகமாகிய கனி பழுத்தது போன்ற நகர் என்ற முற்றுருவகம் ஔவையார் இட்ட அடித்தளத்திலிருந்து உருவானது தான் என்பதை நாம் எளிதில் புரிந்து கொண்டு மகிழ்கிறோம்.

அடுத்து  ஔவையார் தன்  காதலைப் புரிந்து கொள்ளாமல் உறங்குகின்ற ஊரைக் கண்டு மிகுந்த கோபம் கொண்டு அந்த ஊர்மக்களைத் தாக்கி வீழ்த்தித் தன்னிலையைப் புலப்படுத்த முயல்கிறாள். அடக்கம்மிக்க ஒரு  பெண்ணுக்கே இவ்வாறு ஆத்திரம் பொங்கும் என்பது இயற்கை.   தன் நிலையை அறியாத மதுரை மக்களைக் கண்டு  ஆத்திரம் அடையும் கண்ணகியை நாம் சிலப்பதிகாரத்தில் கண்டு வியக்கின்றோம். நம் ஔவையார் காணும் பெண்மணி காதல் வேட்கை மிகுதியினால் ஊர்மக்களிடமே கோபம் கொள்கிறாள். தமிழ் நூல் களில் அகத்திணைத் துறையில் ஒரு பெண் சினங்கொண்டு ஊரையே எதிர்த்துக் குரல் கொடுப்பது இங்கு மட்டுமே. குறுந்தொகை  இதனை,

”முட்டுவேன்கொல்! தாக்குவேன் கொல்!
ஓரேன்  யானும்; ஓர்  பெற்றி  மேலிட்டு
‘ஆஅ!  ஒல்‘  எனக் கூவுவேன் கொல்!
அலமரல் அசைவளி  அலைப்ப, என்
உயவுநோய்  அறியாது, துஞ்சும் ஊர்க்கே!”

என்று அப்பெண் பாடுவதாகக் குறுந்தொகை 28-ஆம் பாடல் கூறுகிறது.  இந்தப் புதுமையைக் கண்ட  கம்பர்  தம்முடைய இராமாயணத்தில், சீதையைப் பிரிந்து வருந்தும் போது, இராமன் உணர்ச்சிவசப்பட்டு, ”இந்த உலகங்கள்  அனைத்தையும் அழிப்பேன்!”  என்று   சடாயுவிடம் சூளுரைக்கின்றான். இது பிரிவின் வேதனையால் இராமன் உலகின்மீதே சினம் கொள்ளும் காட்சி.   இதனைக் கம்பர்,

”பெண்தனி  ஒருத்தி  தன்னைப்  பேதைவாள்  அரக்கன்  பற்றிக்
கொண்டனன்   ஏக , நீ இக்   கோளுற , குலுங்கல்  செல்லா
எண் திசை  இறுதியான  உலகங்கள்  இவற்றை,  இன்னே
கண்டவா  னவர்க  ளோடும் களையுமாறு, இன்று காண்டி!”

என்று இராமன் உலகங்களையும் , கண்டும் வாளாவிருந்த தேவர்களையும் கொன்றழிப்பேன்! ” என்று கோபத்துடன் கூறியதை நன்றாக உற்று நோக்கினால் , பிரிவுத் துன்பம் , நற்பண்பு மிக்க ,பொறுமைமிக்க இராமனையும் பாதித்த சூழ்நிலை நமக்குப் புரியும்! இந்தச்சினம் இராமனுக்கு வந்தது குறுந்தொகைப் பாடல் உண்டாகிய தாக்கத்தால்தான், என்பது நமக்குப் புரியும்!

தாரகை  உதிரு  மாறும் தனிக்கதிர்  பிதிரு மாறும்
பேரகல்  வானம்  எங்கும் பிறங்கெரி பிறக்கு மாறும்,
நீரொடு  நிலனும் காலும், நின்றவும் , திரிந்த  யாவும்
வேரொடு  மடியு  மாறும், விண்ணவர்  விளியு மாறும்,
இக்கணம்  ஒன்றில்  நின்ற  ஏழினோடு  ஏழு  சான்ற
மிக்கன   போன்று  தோன்றும் உலகங்கள்  வீயு  மாறும்,
திக்கொடும்  அண்ட  கோளப்  புறத்தவும்   தீந்து, நீரின்
மொக்குளின்   உடையு  மாறும்,  காண்”

என  இராமன் முனிந்தான்.    திருமணம் நடக்கும் வரை  பொறுத்துக் கொள்ள இயலாத அளவுக்குக் காதல் கைம்மிக்க போது எல்லாருமே உணர்ச்சிவசப்படுவது இயல்பு. ஆனால் பொறுமையின் எல்லைவரை அமைதியாகவே இருக்கக் கற்பிக்கப் பெற்ற தலைவி, எல்லையைக் கடக்கும் சூழ்நிலையில் மிகவும் சினம் கொண்டு ”முட்டுவேன். தாக்குவேன்! ”  என்று கூறுவது சற்று மிகையான செயல்தான். இதனை ஔவையார்  கற்பனையாகப் பாடி  நம் கவனத்தை ஈர்ப்பதைக் கற்றறிந்த கம்பர், இராமபிரான் தம் மனைவியின் பிரிவினைப் பொறுத்துக் கொள்ள  இயலாத சூழ்நிலையில் உணர்ச்சிவசப்பட்டு ” உலகையே  அழிப்பேன்” என்று சினத்துடன் பேசும் செயலைக் காப்பிய மரபின் புதுவகை  உத்தியாகக் கம்பன் கூறுவதை நாம் புரிந்து கொள்கிறோம்.

இரண்டு செயல்களையும் ஒரேவகைப்  பிரிவுணர்ச்சியே கொண்டுசெல்வதைச் சங்க  இலக்கியமும் , கம்பகாவியமும் ஒரே விதமாகக்  காட்டும்போது ஔவையாரின் வழியில் கம்பன் பாடுவதை உணர்ந்து மகிழ்கிறோம்.

குறுந்தொகையில்  மற்றொரு பாடல்.  தலைமகன் தலைவியைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்லக் கருதுகிறான். அதே நேரத்தில்,  ‘அவளால் பாலை நிலத்தின் வெம்மையைத் தாங்க இயலாதே’, என எண்ணித் தயங்குகிறான். அப்போது தோழி, தலைவனிடம் ”தலைவி உன்னுடன் செல்லும்போது கடுமையான காட்டின் வெம்மையையும் பொறுத்துக் கொள்வாள்” என்கிறாள். இதே சூழ்நிலையைக்  கம்பரும் தம் காவியத்தில் உருவாக்குகிறார்.

”வல் அரக்கரின்   மால்வரை   போய்விழுந்து
அல்  அரக்கின்  உருக்கு அழல் காட்டு அதர்க்
கல் அரக்கும்  கடுமைய  அல்ல, நின்
சில் அரக்குண்ட சேவடிப் போது!”

என்கிறான் இராமபிரான். அப்போது சீதை, ” நின் பிரிவினும் சுடுமோ, பெருங்காடு?” என்று கூறி உடன்போகத் துணிகிறாள். குறுந்தொகைத் தோழி தலைவனிடம்,  ”குளம் நிறைந்த நீரில் முளைத்து மேலே தலைநீட்டி மலரும் குவளை மலர் ,   கோடைக் காலத்தில்    நீர் வற்றிய போதும் காய்ந்து கிடந்தது, அடுத்து நீர் வரும் காலத்தில்  மீண்டும் முளைத்து மலரும்.  அதுபோல் உன்னுடனே   இருக்கும்  மகிழ்ச்சியில் வாட்டத்தை உணராமல் உள்ளே  உயிர்ப்புடன் தலைவி இருப்பாள்! ” என்கிறாள். இதனைக் குறுந்தொகையின் 

”நீர்கால்   யாத்த  நிரைஇதழ்க்  குவளை
கோடை ஒற்றினும்   வாடா தாகும்!”

என்ற பாடற்பகுதி குறிக்கிறது.

கம்பராமாயணத்தில், ”காட்டின் கடுமையை இராமனுடன் செல்லும் பிரிவில்லாத சூழ்நிலையில் சீதை தாங்கிக் கொள்வாள்!” என்று இலக்குவன் கூறுகிறான். நீர் நிரம்பிய குளத்தில் மீனும், குவளை மலரும் உயிர்ப்புடன்  இருப்பதுபோல் நானும் சீதையும் உயிர்ப்புடன் விளங்குவோம். அதுவும் சீதை உன்னைச் சற்றுப் பிரிந்தாலும் குவளை மலர்கள்  நீரின்றி வாடி மீண்டும் நீர் வரும்போது உயிர்த்து எழுவதுபோல், மேலே வாடினாலும் உள்ளே உயிர்ப்புடன் இருப்பாள்!”   என்று இலக்குவன் கூறுகிறான். இதில் மிகவும் நுட்பமாக இராவணன் செயலால் சீதை பிரிந்தாலும்,  அங்கே தன்னைக்  காத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து,  மீண்டும் இராமனிடம் சேரும்போது ,உயிர்ப்படைவாள்!  (ஆனால் குளத்து  மீன், நீரில்லையேல் உடனே உயிர் விடுவது போல் நான் மாள்வேன்!)  என்று இலக்குவன் கூறும் பாடல், ஔவையாரின் குறுந்தொகைப் பாடலின் வழியில் அமைந்து, கம்பரின் சங்க நூற்பயிற்சியைக்  காட்டுகிறது. இதனை,

”நீருள  எனின் உள  மீனும்  நீலமும்
பாருள  எனின் உள  யாவும், பார்ப்புறின்
நாருள   தனுவுளாய்    நானும் சீதையும்
ஆருளர்   எனினுளேம்  அருளுவாய் என்றான்!”

என்று கம்பர்  பாடுகிறார்.  இப்பாடலில்,ஔவையாரின் நீர்க்குளம் , குவளை மலர் ஆகியவை கம்பனுக்கு வழிகாட்டியாக அமைந்த அழகை நாம் சுவைத்து மகிழ்கிறோம்.   இவ்வாறே சங்கத்தமிழில் கம்பன் தன்னையே  பறிகொடுத்த சிறப்பை  அடுத்து எழுதுவேன்.

-பா.சிவக்குமார்                                                                                   

கி.பி. 21ஆம் நூற்றாண்டில் ஒன்றுபட்ட ஜனநாயகக் குடியரசான இந்தியாவில் வாழும் மக்களிடையே முல்லைப் பெரியாறு அணைநீரைப் பெறுவதற்கும், காவிரிநீரைப் பெறுவதற்கும் வழக்குமன்றத்தை நாடவேண்டியுள்ளது. மேக்கே தாட்டு (மேகதாது) எனும் இடத்தில் காவிரியின் குறுக்கே கர்நாடகத்தினர் அணைகட்டத் தீர்மானித்த நிலையிலேயே தமிழ், கன்னடம் என இருவேறு மொழி பேசுவோர் என்ற அடிப்படையில் கடையடைப்பு, பேருந்து நிறுத்தம் போன்ற அமைதியான வழிகளில் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் பொழுதுகூட பல நேரங்களில் கல்லெறிதல், கடை உடைப்பு, பேருந்தை எரித்தல், இருவேறு மொழி பேசுபவர்கள் அடித்துக் கொள்ளல், போன்ற வன்முறைகள் நிகழ்ந்துள்ளதைக் காணநேரிட்டது. முல்லைப் பெரியாறு பிரச்சனையின்போது சபரிமலைக்குச் சென்ற ஐயப்ப பக்தர்கள் மீது மலையாள மக்கள் வன்முறை நிகழ்த்தியுள்ளனர். இலங்கையில் சிங்களர்கள், தமிழர்கள் இடையே இன்றும் ஒற்றுமை ஏற்படாமல் ஆளும் வர்க்கம் அதிகாரத்தால் அடக்கியாளும் நிலையினையே கண்கூடாகக் காண்கிறோம். இது போன்ற மொழிசார் வன்முறை சங்கச் சமூகத்திலும் ஊடுருவி இருந்துள்ளமையை வெளிப்படுத்துவதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

                சேர, சோழ, பாண்டியர் எனும் மூவேந்தர்களும் தமக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டாலும் இம்மூவரின் நாடுகளிலும் பேசப்படும் மொழி தமிழ்மொழியாகும். ஆனால், இம்மூவேந்தர்களும் வேற்றுமொழி பேசும் நாட்டினரைப் போர் வன்முறையால் அழித்து, மிரட்டி அவர்களிடம் திறை பெற்றுள்ளமையைக் காணமுடிகின்றது. இதனை,

“………………………………வென்றியொடு
வில்லலைத் துண்ணும் வல்லான் வாழ்க்கைத்
தமிழ்கெழு மூவர் காக்கும்
மொழிபெயர் தேஎத்த பன்மலை இறந்தே”         (அகம்.31:12-15)                             

எனும் அகநானூற்றுப் பாடல் சான்று பகர்கின்றது. பிறமொழி பேசும் மக்களின் உழைப்பால் வந்த பொருட்களையும், அவர்களின் உரிமைகளையும் சுரண்டும் வன்செயல்களில் மூவேந்தர்களும் ஈடுபட்டிருந்தனர் என்பதை அறியமுடிகின்றது.

                வேற்றுமொழிப் பேசுபவர்களைத் தன் ஆதிக்கத்தின் கீழ் அடிபணிய வைக்க வேலேந்திச் சென்றதனை,

“விலங்குஇருஞ் சிமையக் குன்றத்து உம்பர்,
வேறுபல் மொழிய தேஎம் முன்னி,
வினைநசைஇப் பரிக்கும் உரன்மிகு நெஞ்சமொடு
புனைமாண் எஃகம் வலவயின் ஏந்தி”                                       (அகம். 215:1-4)    

என்ற பாடல் எடுத்தியம்புகின்றது. வேற்றுமொழி பேசுபவர்களைத் தன் ஆதிக்கத்தின் கீழ் அடிபணிய வைக்கும் பொருட்டுத் தமிழ்அரசர்கள் கரிய கேடயத்தை ஏந்திப் படைநடத்திச் சென்றுள்ளதை அகம். 67:12-14ஆம் பாடல் வெளிப்படுத்துகின்றது.

மொழி அடிப்படையில் வேற்படையையுடைய ’கட்டி’ என்பவனுடைய நாட்டை ‘நல்லநாடு’ என்றும், வேற்றுமொழி பேசுபவர்களைப் பகைவர் நாடு என்றும் புலவர்கள் பதிவு செய்துள்ளமையை,

“குல்லைக் கண்ணி வடுகர் முனாஅது
பல்வேற் கட்டி நன்னாட் டும்பர்
மொழிபெயர் தேஎத்த ராயினும்”                                 (குறுந்.11:5-7)                               

என்ற பாடல் வழி அறிந்து கொள்ளலாம். இவ்வாறு புலவர்களும் வேற்றுமொழி பேசுபவர்களைப் பகைவர்களாகப் பார்க்கும் நிலையினைச் சங்கப்பாக்களின் வழி அறியலாம்.

ஐ.நா.சபை போன்ற உலக சமாதான அமைப்பு, இந்திய தேசம் என்ற ஒருமைப்பாடு உள்ள நிலையிலேயே மொழிசார்  வன்முறைகள் நிகழ்கின்ற பொழுது சுமார் இருபது நூற்றாண்டுகளுக்குமுன் எத்தகைய வன்முறைகள் நிகழ்ந்திருக்கும் என்பதனைக் கற்பனைசெய்து பார்க்கமுடியாத அளவில் இருந்திருக்கும் என்பது உண்மை. அதனையே மேற்கண்ட பாடல்கள் வழி உணரமுடிகின்றது.

***

பா.சிவக்குமார்,
முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ்த்துறை,
பாரதியார் பல்கலைக்கழகம்,
கோவை, 641 046.

-க. பிரகாஷ் 

கடல்கோள்களால் அழிவுற்றனபோக எஞ்சியவற்றைப் பாண்டிய, சேர அவையங்களில் புலவா்களைக்கூட்டித் திட்டமிட்டுத் தொகுத்துத் தந்தவையே பழந்தமிழ் இலக்கியப் பாடல்களாகும். அவையே பத்துப்பாட்டு, எட்டுத்தொகை நூல்களாகும். தமிழ் இலக்கியம் – பண்பாடு, நாகரிகத்தின் ஊற்றுக்கண்ணாகும்.

குறுந்தொகையென்னும் நூல் பூரிக்கோ என்பவரால் தொகுக்கப்பட்டது. இதில் நான்கடிச் சிற்றெல்லைமுதல் எட்டடிப் பேரெல்லைவரை அமைந்த நானூறு பாடல்கள் அடங்கியுள்ளன. அடியளவால் குறுகிய இப்பாடல்களில் முதல், கருப்பொருளைவிட உரிப்பொருளே சிறப்பிடம் பெற்றுள்ளது.

குறுந்தொகையில் தலைவன், தலைவி:

ஊழ்வயத்தாலே ஒன்றுபடும் தலைவன் தலைவியரது வாழ்விலே ஏற்படுகின்ற கட்டங்கள் பல.  அவை, இயற்கைப் புணர்ச்சி, இடந்தலைப்பாடு, பாங்கற்கூட்டம், பாங்கியற் கூட்டம், பகற்குறி, பகற்குறி இடையீடு, இரவுக்குறி, இரவுக்குறியிடையீடு, வரைவுகடாதல், வரைபொருட் பிரிதல், அறத்தொடு நிற்றல், பொருள்வயிற் பிரிதல், பிரிவிடைத் தலைவனும், தலைவியும் ஒருவரையொருவா் நினைத்து புலம்பலும், ஏங்கலும், பிரிந்தவர் ஒன்றுபடுதல், பரத்தையரை நாடித் தலைமகன் பிரிதல், அவன் பழையபடி தலைவியோடு வந்து கூடுதல் என்னும் இவை போன்ற பலவாகும். இவர்களிடைத் தோன்றும் உள்ள நெகிழ்ச்சிகளையெல்லாம் நயம்பட அமைத்துக்காட்டுகின்றன இக்குறுந்தொகைச் செய்யுட்கள்.

தமிழில் தொன்மையுடையது சங்க இலக்கியமே என்பதில் யாருக்கும் கருத்து வேறுபாடில்லை. தொல்காப்பியர் அகத்திணை ஏழு என்பா். அவை, முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், நெய்தல், பாலை, பெருந்திணை, கைக்கிளை என்பவனாகும். இவற்றிற்கு ஏற்பப் புறத்திணையையும் ஏழு வகையாகக் குறிப்பிடுகிறார். அவை, வெட்சி, வஞ்சி, உழிஞை, தும்பை, வாகை, காஞ்சி, பாடாண் என்பனவாகும். இதில் தொல்காப்பியா் அகத்திற்கே முதன்மைதந்து புறத்தைச் சார்புபடுத்தி விளக்குகிறார்.

அக்காலத்தில் திணைப்பாடல்கள் வட்டாரப் பாடல்களாகத் திணைதோறும் வழங்கிவந்தன. நிலமே அதன் அடிப்படைப் பாகுபாட்டிற்கு காரணமாகும்.

“அவற்றுள்
நடுவண் ஐந்திணை நடுவண தொழியப்
படுதிரை வையம் பாத்திய பண்பே” – (948)

எனவும்,

மாயோன்மேய காடுறை உலகமும்
சேயோன்மேய மைவரை உலகமும்
வேந்தன்மேய தீம்புனல் உலகமும்
வருணன்மேய பெருமணல் உலகமும்
முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தல் எனச்…….(தொல்: 951) 

எனக் கூறப்படும் தொல்காப்பிய நூற்பாக்களால் நிலவழியாக வளா்ந்த திணைப் பாங்கினை உணரலாம். நிலம், பொழுது, கருப்பொருள்களை வைத்தே முதற்கண் ஒரு பாடல் இன்ன திணையென உணரப்படுகிறது. முதல் என்பது நிலமும், பொழுதுமாகும். பொழுது என்பது சிறுபொழுது, பெரும்பொழுது என இருவகைப்படும். கருப்பொருள்கள் என்பது அவ்வகை நிலப்பாகுபாட்டையும், அதிலுள்ள தெய்வம், பறவை, விலங்கு, உணவு, யாழ் உள்ளிட்டவற்றையும் குறிக்கும்.

ஐவகை நிலத்தினர்:

குறிஞ்சி நிலத்தவரே அளவளாவி இன்புறுவரென்பதும், முல்லைநில மகளிரே தலைவரைப் பிரிந்து ஆற்றியிருப்ப ரென்பதும், மருதநில மகளிரே தலைவருடன் ஊடிப்பிணங்கி இருப்பரென்பதும், நெய்தல்நில மகளிரே இரங்குவரென்பதும், பாலைநில மகளிரே பிரிவை நினைந்து புலம்புவரென்பதுமான ஒரு வரையறை உலகவாழ்வில் இல்லாதிருப்பினும், புலவா்கள் யாத்தமைக்கச் செய்யுட்களிலே இவ்வரையறைகள் காணப்படுகின்றன. இவற்றை நாடக வழக்கெனவும், நாடகப் புலவன் தானமைக்க நினைக்கும் காட்சிக்கேற்பக் களத்தைப் புனைந்தமைத்துக் காட்டுமாறு போலவே, புலவர்களும் காட்டிச் செல்கின்றனா். சிறுபான்மை உலகியலையும், பெரும்பான்மை புனைந்துரைகளையும் கொண்டு விளக்குவனவாகவே இச்செய்யுட்கள் அமைந்துள்ளன.

திணை:

திணை என்பது ஒழுக்கம் என்று பொருள்படும். ஐந்திணை என்பது ஐவகையான ஒழுக்கங்கள். இவை ஐந்தும் இல்வாழ்மக்கள் கடைப்பிடித்து ஒழுகவேண்டிய ஒழுக்கமுறையே ஆகும்.

குறுந்தொகையும் குறிஞ்சியும்: 

“கொங்குதேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி
காமஞ் செப்பாது கண்டது மொழிமோ….” (குறுந்: 2)

இயைற்கைப்புணர்ச்சி புணர்ந்தவழி, தலைமகனை இயற்கைப் புணர்ச்சிக்கண் இடையீடுபட்டு நின்ற தலைமகன், தலைமகளை நாணின் நீக்குதன் பொருட்டு மெய்தொட்டுப் பயிறல் முதலியன அவள்மாட்டு நிகழ்த்திக்கூடி தனது அன்புதோன்ற நலம் பாராட்டியது. இறையனார் என்பது இங்குச் சிவபெருமானைக் குறிக்கும். சிவபெருமான் ஒரு புலவராய்த் தோன்றி, தருமி என்னும் அந்தணன் பொருட்டுப் பாடியது இப்பாடல்.

மணமுடைய தேனை ஆராய்ந்து உண்டுவாழும் அழகிய சிறகுகளையுடைய தும்பியே! முற்பிறப்பில் பயின்றது இப்பிறப்பின் உரியதாகிய நட்பினையுடைய மயில் போன்ற சாயலினையும், வரிசையாய்ச் செறிந்துள்ள பற்களையும் கொண்ட இந்த அரிவையின் கூந்தல் நறுமணம் போன்றதொரு ஒப்பற்றமணம் நீ அறிந்த மலர்களில் உள்ளனவோ? பல மலா்கள்தோறும் சென்று அவற்றின் மணத்தை அறிந்துள்ள நீ, எனக்கின்பமான ஒன்றைக்கூறாது நீ துய்த்து அருந்திய மணமுடைய மலா் ஒன்று இருக்குமாயின் கூறுவாயாக.

“நிலத்தினும் பெரிதே வானினும் உயர்ந்தன்று
நீரினும் ஆரளவின்றே சாரல்……( குறுந்: 3) 

தலைமகன் சிறைப்புறமாக, அவன் வரைந்துகொள்வது வேண்டித் தோழி இயற்பழித்தவழித் தலைமகள் இயற்பட மொழிந்தது இப்பாடல் ஆகும். கரிய கொம்பினையுடைய குறிஞ்சிப் பூக்களைக்கொண்டு மிகுதியான தேனைத்தொடுக்கும் மலைப் பக்கத்தையுடைய நாட்டைச் சேர்ந்தவனோடு உண்டாகிய அரிய நட்பானது, சொல்லப்புகின் நிலத்தைக் காட்டிலும் அகலத்தால் பெரியது; நினைத்துப் பார்த்தால் வானத்தைக் காட்டிலும் உயா்வில் உயர்ந்தது. உள்ளே புகுந்து எல்லைகாணப்புகின் கடலைக் காட்டிலும் ஆழத்தால் அரிய அளவினது.     பெருந்தேன் இழைக்கும் குறிஞ்சி நிலத் தலைவனின் நட்பு, தலைவன் பிரிந்திருத்தலால் பயனில்லாது கழிவது குறித்துத் தோழி இயற்பழித்தவழி, தலைமகள் அதனை மறுத்துத் தலைமகனின் நட்பின் சிறப்பை உயர்த்திக் கூறினாள். (நிலத்தினும், வானினும், நீரினும் – உயர்வு சிறப்பும்மைகள்).

“யாரும் இல்லைத் தானே களவன்
தானவன் பொய்ப்பின் யான் எவன் செய்கோ…” (குறுந்: 25)

வரைவு நீட்டித்தஇடத்துத் தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது.

தலைமகன் வரைந்துகொள்ளாது களவினை நீட்டித்தவிடத்து ஆற்றாத தலைகள், ”தோழி! உணா்வார் எவருமிலர்; அவன் கூறிய சூளுரையை அவன் பொய்ப்பின் யான் என் செய்வேன்? அவன் மணந்தஅன்று ஆரலைப் பார்க்கும் குருகு இருந்தது எனக் கூறுதல்.”

தலைமகளிடம் அவன் கலந்தநாளில் வேறு எவருமில்லை… தலைவன் தானே நிகழ்ச்சி நடந்த இடத்துச் சான்றாவான். அவன், தான்கூறிய அச்சூளுரையிலிருந்து பொய்ப்பின் நான் என்ன செய்வேன்? அவன் மணந்த அன்று தினையினது தாளைப் போன்ற சிறிய பசுமையான கால்களையுடைய கொக்கு, இடையறாது ஒழுகும் நீரின்கண் நீந்தும் ஆரல்மீனை உணவாகக் கொள்ளுவதற்குக் காத்திருக்கும்.

சங்கஇலக்கிய நூல்களில் ஒன்றாகவும், பதினெண் மேல்கணக்கு நூல்களுள் ஒன்றாகவும் விளங்கும் குறுந்தொகை, சிறந்த நூலாகவும், குறுகிய நூலாகவும், தலைவன், தலைவி பற்றி செய்திகளை அழகாக எடுத்து இயம்பக்கூடியதாகவும் திகழ்கின்றது.

பார்வை நூல்கள்:

• குறுந்தொகை – புலவா் துரை. இராசாராம்
• குறுந்தொகை ஒரு நுண்ணாய்வு – மனோன்மணி           சண்முகதாஸ்
• புதியநோக்கில் தமிழ் இலக்கியவரலாறு – தமிழண்ணல்
• தமிழ் இலக்கிய அறிவுக் களஞ்சியம் – இலக்கிய வித்தகர்                      செந்துரையான்
• குறுந்தொகை மூலமும் உரையும் – புலியூர் கேசிகன்

***

க.பிரகாஷ் எம்.ஏ, எம்பிஃல்,
தமிழ்த்துறை
தொழில்நுட்பக் களஆய்வுப் பணியாளர்
பாரதியார் பல்கலைக்கழகம்
கோயம்புத்தூர் – 46

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

சதுரானனனைச் சிறையிட்ட சதுரன்

மாலை மயங்கி இரவு வந்துற்றது. கதிரவன் மேற்குத்திசையில் மலையின்பின் மறைந்தும்விட்டான். ஆகாயவீதியில் சின்னஞ்சிறு முல்லையரும்புகள் கொடிகளில் மலர்வதனைப்போல் விண்மீன்கள் மின்னிமின்னி முகிழ்த்தன. முழுநிலவு கதிரவனிடத்திலிருந்து தான் இரந்துபெற்ற ஒளியால் மஞ்சள்நிற மதியமலராகத் தானும் பூத்து நிற்கின்றது. சூரியனிடமிருந்து காந்தி பெற்ற சூரியகாந்திப் பூப்போல காணப்படுகிறது எனலாமா? இவற்றினாலெல்லாம் உவகைகொண்ட இயற்கையன்னை தன் இளம் குழந்தையான தென்றலை மலர்களின் நறுமணத்தை ஏந்தி, எங்கணும் ‘குறுகுறு’ நடையிட்டு உலவிவரச் செய்கின்றாள்!

இதனால் முன்னிரவு தொடங்கியமை அனைவராலும் உணரப்படுகின்றது! உலகமே ஒடுங்கி அமைதியாகத் துயில் கொள்ளும் பொழுது இதுவாம். இன்னும் முதிர்ச்சியடையாத பறவைக்குஞ்சுகள், பகற்பொழுதெல்லாம் ஓடியாடித் தாய்ப்பறவைகள் கொண்டுவந்த உணவினை ஆவலாக வாய்திறந்து திறந்து உண்ணுகின்றன. தாய்ப்பறவைகள் இரவு துயில்கொள்வதற்காக முடங்கும் கூடுகளில் இவ்விளம் பார்ப்புகளும் தாய்ப்பறவைகளுடைய சிறகுகளினடியில் பாதுகாப்பாகச் சேர்ந்து ஒடுங்குகின்றனவாம். பகல்பொழுது தோறும் இன்னிசை முழங்கும் வரிகளையுடைய வண்டுகளும் துயிலச்சென்றன- எங்கு தெரியுமா? தாமரைமலர்களின் கதவுகளை அடைத்துக்கொண்டு அவை உறங்கச்சென்றனவாம்- (முளரிக் கதவமடைத்து வரிவண்டும் துயின்றன)! உலகமே இரவுப்பாடகனின் தாலாட்டிற்குச் செவிசாய்த்து மயங்கி உறங்கலாயிற்று.

மாலை வந்துற்றதென்று ‘எதிராசர்களெ’ன அறியப்படும் முனிபுங்கவர்கள் அந்திநேரத்திற்கான மந்திரங்களையோதி தாம் செய்யவேண்டிய அந்திக்கடன்களையும் வழிபாடுகளையும் இயற்றினர். பகலும் இரவும் சந்திக்கும் மாலைப்பொழுது ‘சந்தி’ என ஆன்றோர்களால் கூறப்பட்டது; அந்த (சந்தி)அந்திப்பொழுதினில் வேதமந்திரங்களை ஓதி முனிவர்கள் இறையை வழிபட்டனர். இதனை சந்திக்கும்நேரத்து வழிபாடு- ‘சந்தியாவந்தனம்1’ எனப் பெரிதும் போற்றுவர். அதுமட்டுமல்லாது, அம்முனிவோர், இறைவனையே தமது இதயக்கமலமாம் உள்ளத்திலும் இருத்திச் சிந்தித்தவாறே கண்ணிமைகளை மூடி உடலால் செய்யத்தக்க நடவடிக்கைகளை ஒடுக்கி, துயிலத்துவங்கினர்.

இந்த முருகன். ஆற்றல்மிக்கவன் எனக் கருதப்பட்ட பிரமனையே பிரணவ மந்திரத்தின் பொருளை அவன் அறிந்திராமையால், சிறையிலிட்டான். ஆகவே அவன் சதுரானனுக்கும் சதுரனாகின்றான். இந்த எட்டிக்குடிவாழ் முருகன் உறங்காமல் விழித்தபடிக்குத் தொட்டிலில் கிடக்கிறான். அவளை உறங்குமாறு வேண்டித் தாலாட்டுக்கூறுகின்றாள் அன்னை என்கிறார் புலவர்.

யாரிந்தப் புலவர் பெருமகனார்? இவர் தாம் கோவைக் கவியரசு நடேச கவுண்டர். அவர் இயற்றியது சொல்நயமும் பொருள்நயமும் அணிநலமும் மிகுந்த எட்டிக்குடி முருகன் பிள்ளைத்தமிழாகும். அதிலமைந்த ஒரு தாலப்பருவத்துப் பாடலிதுவாம்.

ராகம்- நீலாம்பரி:

கதிரோன் குடபால் மலைமறைந்தான்
ககனத் தடத்திலுடு வரும்பின
கதிர்மா மதிய மலர்பூத்துக்
கமழ்பூந் தென்றலுல விடுமால்
முதிரா விளம்பார் பினந்தாயர்
முடங்குஞ் சிறையி லொடுங்கினபூ
முளரிக் கதவ மடைத்து
வரிமுழங்கும் வண்டுந்துயின்ற னவால்
எதிரா சர்களந்தியின் மறைக
ளியம்பிக் கடன்க ளியற்றியபின்
இதயக் கமலத் துணையிருந்தி
இமைகள் பொருந்தி யொடுங்கினர்காண்
சதுரா னனனைச் சிறையிட்ட
சதுரா தாலோ தாலேலோ
தமிழா கரவெட் டிக்குடிவாழ்
தலைவா தாலோ தாலேலோ
(எட்டிக்குடி முருகன் பிள்ளைத்தமிழ்- தாலப்பருவம்- கவியரசு நடேச கவுண்டர்)

அழகான சித்திரம்போன்ற இயற்கை வருணனைகள். தாமரை கூம்புவதையும் வண்டின் இயக்கம் நிற்பதையும் அவை உறக்கத்திலாழ்வதெனக்கூறி அழகுறப் புனையப்பெற்ற பாடல்வரிகள் உள்ளத்தில் களிப்பை மிகுவிக்கின்றன. பறவைப்பார்ப்புகள் தாயின் சிறகிலொடுங்கி உறங்குவதை நாம் மனக்கண்ணில் கண்டே இன்புறலாம்! ‘முளரிக் கதவமடைத்து வண்டுகளும் உறங்குகின்றன’ என்பதும் மிக நயமான மிகைப்படுத்தப்படாத சொற்பிரயோகம். இவ்வாறு பிள்ளைத்தமிழ் பாடும் இக்கவிஞர்களை வித்தாரகவி என அழைப்பது முற்றிலும் பொருத்தமானதே!

‘மலர்ந்து மலராத பாதிமலர்போல வளரும் விழிவண்ணமே’ எனப்பாடிய கவிஞரும் இவர்களில் சேர்த்திதானல்லவா?

(1இந்துக்களில் ஒரு சாரார் ஒருநாளில் மூன்றுமுறை சந்தியாவந்தனம் செய்வார்கள்; மந்திர உச்சாடனம், பிராணாயாமம், மனதை ஒருமைப்படுத்தும் தியானம் ஆகிய மூன்று முக்கியமான செய்கைகளைக்கொண்டது சந்தியாவந்தனம். மந்திர உச்சாடனமாக காயத்திரி மந்திரம் உச்சரித்தல் புத்திக்கூர்மையை வளர்க்கும்; பிராணாயாமம் மன அழுத்தத்தினைக் குறைக்கும்; காலையில் மித்திரனையும், பகலில் சூரியனையும், மாலையில் வருணனையும் குறித்துச் சந்தியாவந்தனம் செய்யப்படும்).

*****

தொட்டிலில் கண்வளர்த்தப்பட்ட குழந்தை உறங்காமல், உறங்கப் பிடிக்காமல் சிணுங்குகின்றது; அழுகின்றது. தாய், தாலாட்டு எனும் விதத்தில் அக்குழந்தை வளர்ந்து பெரியவனாகிச் செய்யப்போகும் அரும் பெருஞ்செயல்களையும், அவனுடைய தற்போதைய குறும்புகளையும் இன்னும் பல நிகழ்வுகளையும் பற்றிப்பாடுகிறாள்.

இவ்வுலகை முறையாக, அழகாக, திருத்தமாக ஈன்றவள் அன்னை பராசக்தி; அவள் தன்னுடைய குழந்தையான முருகனுக்கு முலைப்பால் அருத்துவிக்கிறாள்; பாலுண்ட குழந்தையின் வயிறு நிரம்பியுள்ளது; அதனால் அவன் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி நிரம்பியுள்ளது; அவனை அலைகள் நிறைந்த கடலில் சேரும் சரவணப்பொய்கையில் உள்ள அழகான ஒரு பூந்தொட்டிலில் கண்வளரக் கிடத்தினாள் அன்னை!

ஆனால் என்னாவாயிற்று? குழந்தை உதடுகள் நெளிய, சிறியதாகத் துவங்கி, பெருங்குரலெடுத்து அழவாரம்பித்து விட்டான்! ஏனெனில், ஆறுமுகப்பெருமானான அவன் ஆறுதாமரை மலர்களில் ஆறுகுழந்தைகளாக வளர்ந்தவன்; ஆறு கார்த்திகைப்பெண்டிர் அவனுக்குப் பாலூட்டி வளர்த்தனர். அவர்கள் ஊட்டிய பால் மருந்தினைவிட இனியதாம். அன்னை பாலூட்டியது போதாதென இக்குழந்தை இப்போது அந்த அறுவரின் முலைப்பாலிற்காக ஏங்கி அழுகின்றானாம்;

இக்குழந்தை சாமானியக் குழந்தையல்லவே?

அவன் அழுதால் வானவர்கள் எனும் தேவர்களின் பகைவனான சூரபதுமன் முதலான அரக்கர்களும் உடன் அழுகின்றார்களாம்!! இது என்ன புதுக்கதை? அதாவது முருகன் இவர்களை வதைத்த காரணத்தால் அச்சங்கொண்டு சூரர்கள் அழுகின்றனர் எனக் கொள்ளவேண்டும். மாயங்கள் நிறைந்த ஒரு பெரிய மலையும் அழுகின்றதாம்; அதுவென்ன? கிரவுஞ்சமலையை வேலெறிந்து சிதைத்தவன் அன்றோ நமது குமரப்பெருமான்? ஆகவே குமரனின் குரல்கேட்ட போதிலேயே அம்மலையான அரக்கன் அச்சங்கொண்டு ஓலமிட்டுக் கதறுகின்றான் எனப்புலவர் கற்பனை செய்துள்ளார். அழகாக இல்லை?

இவர்கள் அனைவரையும், மலை, அரக்கர்கள் அனைவரையும் விருப்பம்கொண்டு இவ்வுலகில் படைத்த மாயையும் அவர்களுக்கு முருகனின் கையால் நேர்ந்த கதியினைக் கண்டு வருந்தி அழுகின்றாளாம்.

இந்தச் செயல்களெல்லாம் செய்த குமரனான பச்சிளம்மகவோ விம்மி விம்மி அழுகின்றதாம். இது அவன் செய்யும் மாயை!! அன்னையின் அணைப்புக்காக ஏங்கி அழும் மானுடக்குழந்தைகள் போலவே முருகப்பிரானான இக்குழந்தையும் ஏங்கியழுகின்றானாம்! அறுவர் முலைப்பாலுக்கு ஏங்கியழும் குழந்தையாகக் கற்பனை செய்து ‘அழாதே குழந்தாய்’ எனக் கூறுகிறார் புலவர்.

மேலும் இக்குழந்தை ‘வேதன்’ எனும் வேதங்களை ஓதும் பிரமனையும் சினந்து அவனது அறியாமைக்காகத் தலையில் குட்டி தளைபூட்டிச் சிறையிலிட்டு மிகுந்த காவலில் வைத்து அழவைத்தவனல்லவோ? ‘ இவனை இவ்வுலகுக்குத் தந்த தந்தையாகிய சிவபிரானுக்கும் குருவாகி பிரணவத்தின் பொருள் கூறி உபதேசித்த சுவாமிநாதன் அல்லவா இவன்? தாலேலோ; இவன் குமரன்- தமிழ்த்தெய்வமான, தமிழனான முருகன்- அழகன்- எட்டிக்குடிவாழ் தலைவன்; தாலேலோ,’ எனப் போற்றுகிறார் கவியரசு நடேச கவுண்டர் அவர்கள்.

திருந்தப் புவனங்கள் ஈன்றவள்தன்
திருமா முலையுண்டு அகங் குளிர்ந்து
திரைவாரி திசேர் சரவணத்தில்
செவ்விப் பூந்தொட்டிலில் அமர்ந்து
மருந்திலினிய அறுவர்முலை
மாந்த விரும்பி வாரியழ
வானோர் பகையாம் சூரரழ
மாயம் பெருத்த குன்றமழ
விரும்பிப் படைத்த மாயையழ
விம்மிவிம்மி யழுங் குழந்தாய்
வேதனழ வன்றளை பூட்டி
மிகுங்கா வலிடை விட்டவனே
தருந்தந் தைக்குக் குருமொழிசொல்
சாமி தாலோ தாலேலோ
தமிழா கரவெட் டிக்குடிவாழ்
தலைவா தாலோ தாலேலோ
(எட்டிக்குடி முருகன் பிள்ளைத்தமிழ்- தாலப்பருவம்- கவியரசு நடேச கவுண்டர்)

இதே கருத்தினைக் கொண்ட ஒரு பாடல் அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழிலும் காணப்படுகிறது. இவ்வழகிய கருத்துக்களை உள்வாங்கித் தமது பாடல்களிலும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் கவியரசு அவர்கள்.

திருந்தப் புவனங்கள் ஈன்றபொற் பாவை திருமுலைப்பால்
அருந்திச் சரவணப் பூந்தொட்டில் ஏறி அறுவர்கொங்கை
விரும்பிக் கடலழக் குன்றழச் சூரரழ விம்மியழும்
குருந்தைக் குறிஞ்சிக் கிழவனென்று ஓதும் குவலயமே
(அருணகிரிநாதர்- கந்தரலங்காரம்- 5ம் பாடல்)

பெரும் புலவோர்கள், காலத்தால் வேறுபட்டாலும், ஒரேவிதமான கருத்துக்களைத் தமது பாடல்களில் வெளிப்படுத்துவர்; இது அவர்களின் கல்வி, கருத்து, சிந்தையின் மேன்மையைப் புலப்படுத்துகின்றது. பிற்காலத்தில் தமிழை விரும்பிப் பயிலும் நமக்கெல்லாம் கருத்திற்கினிய விருந்தாகி எண்ணங்களையும் ஏற்றப்படுத்துகின்றது. உயர்ந்த இலக்கியத்தின் தன்மை இதுதான் என அறுதியிட்டுக் கூறலாம்.

இன்னும் தொடர்ந்து இதுபோலும் பாடல்களைப் படித்து மகிழலாம்.

மீனாட்சி க. (மீனாட்சி பாலகணேஷ்)
{முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர், தமிழ்த்துறை,
கற்பகம் பல்கலைக் கழகம், கோவை,
நெறியாளர்: முனைவர் ப. தமிழரசி,
தமிழ்த்துறைத் தலைவர்.}

*****

பொ.வே.சோவின் உரையில் இலக்கிய மேற்கோளாட்சி
(சிறப்புப்பார்வை – முல்லைப்பாட்டு)

ம.மோ.கீதா

சங்க இலக்கியப் பத்துப்பாட்டு நூல்களுள் ஒன்று முல்லைப்பாட்டு ஆகும். இந்நூலிற்கு உரையாசிரியர்கள் உரை எழுதியவண்ணம் உள்ளனர். அவர்களில் ஒருவராகப் பெருமழைப் புலவர் பொ.வே.சோமசுந்தனார் விளங்குகின்றார். இவர், தம் உரையில் கையாண்டுள்ள இலக்கிய மேற்கோளாட்சிகளைப் பற்றி இக்கட்டுரையின் வாயிலாக அறியலாம்.

உரை:
உரை என்பது ஒன்றினைப் புதிதாக உருவாக்குவதாகும். இலக்கியம் இலக்கணம் என்று எல்லாவற்றினையும் விளக்கிக் காட்டும் ஒரு கண்ணாடி போன்றது உரையாகும். இவ்வுரையினைப் பற்றித் தொல்காப்பியம்,

”பாட்டிடை வைத்த குறிப்பினாலும்
பாவின்று எழுந்த கிளவியானும்
பொருளோடு புணரப்பொய்ம் மொழியானும்
பொருளோடு புணர்ந்த நகை மொழியானும்”

என்ற செய்யுளியல் நூற்பாவின் வாயிலாக உரை குறித்துத் தொல்காப்பியர் கூறும் கருத்தை அறிய முடிகிறது.

உரையின் வகைகள்:
உரையின் வகையினை ஆசிரியர்கள் பல்வேறு காலக்கட்டமாகப் பிரித்து இறுதியாக இன்றுவரையில் 17 நிலையாகப் பிரித்துக்காட்டியுள்ளனர். அவை:
இலக்கியஉரை, இலக்கணஉரை, சைவத்தத்துவஉரை, வைணவஉரை, காண்டிகையுரை, விருத்தியுரை, செய்யுள்வடிவஉரை, மறுப்புரை, பொழிப்புரை, கருத்துரை, பதவுரை, தொகுப்புரை, விளக்க உரை, விசேட உரை, வினா விடை போக்குரை என உரையின் வகையினை இன்று பல வகையாகப் பகுத்து அமைத்துள்ளனர்.

உரையின் இயல்புகள்:
உரையின் இயல்புகள் எவ்வாறுஇருக்கவேண்டுமெனில், எளிமையாகவும், அனைவருக்கும்புரியும்வகையிலும், பல்துறைப்புலமையுடனும், இலக்கிய நயம், இலக்கண நயம், மேற்கோளாட்சி, சிறப்பு,விளக்கம், எல்லாத் தரப்பு உரையாசிரியர்களும் ஏற்றுக்கொள்ளும் தன்மையுடையதாக இருத்தல் வேண்டும்.

உரையின் அமைப்புகள்:
உரையானதுதெளிவுடனும் பல்துறை அறிவுடனும் நடைச்சிறப்பு ,தொடரமைப்பு, வினா விடைப் போக்கு, சொற்பொருள், பாடவேறுபாடு, கருத்து விளக்கம், இலக்கண இலக்கிய விளக்கம், உரையின் மரபு, நூலாசிரியரின் கருத்து வெளிப்படுத்தும் திறன், சொற்பொருள் தருதல், மேற்கோள் காட்டுதல், தொடர் பொருள் நயம் ஆகியவை அமைந்திருத்தல் வேண்டும்.

முல்லைப்பாட்டு

பத்துப்பாட்டு நூல்களுள் ஐந்தாவதாக அமைந்திருப்பது முல்லைப்பாட்டு ஆகும். இது நப்பூதனார் என்னும் புலவரால் இயற்றப்பட்டது. பத்துப்பாட்டுள் மிகச் சிறிய நூல் இதுவாகும். முல்லை நிலத்தலைவியினுடைய கற்பின் மாண்புகளையும், கார்காலத்தின் அழகிய வர்ணனைகளையும், பாவை விளக்கு ஏற்றும் பெண்களின் நிலையினையும், வீரர்களின் சிறப்புக்களையும் கற்பனை நயத்துடன் மிக அழகாகப் பேசும் நூல் இம்முல்லைப்பாட்டாகும்.

முல்லைப்பாட்டின் அமைப்புமுறை:
இந்நூல் 103 அடிகளையுடைய ஒரு சிறிய நூல் ஆகும்.இருப்பினும் மற்ற நூல்களினைக் காட்டிலும் இது ஒரு கலைக் களஞ்சியமாகவும், கற்பனைக் களஞ்சியமாகவும் முல்லைப்பாட்டு விளங்குகிறது. அன்றைய கால மகளிர் முல்லை மலருடன் நெல்லைக் கலந்து தூவித் தெய்வத்தினை வணங்கி நற்சொல் கேட்டனர் என்பதை இந்நூலின்மூலம் அறிய முடிகிறது. மேலும்,வீரர்கள் தங்கும் படை வீட்டின் அமைப்புமுறை, இடையர்களின் வாழ்வியல் கூறுகள், நாழிகைக் கணக்கர் செயல்பாடுகள், தலைவன் திரும்பி வரும் கார்காலத்தில் காடு அழகுபெற்று விளங்கியமை ஆகியவற்றினைப் புலவர் தம் நுட்பமான கற்பனை நயத்துடன் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இச்செய்திகளுக்கு மேலும் சிறப்புச் சேர்க்கும் வகையில் பிற நூல்களின் செய்திகளையும் தொகுத்து பொ.வே.சோ. தம்முடைய உரையில் ஒப்பிட்டுக் காட்டிய விதம் இந்நூலிற்கு மேலும் சிறப்பைத் தருவதாக அமைந்துள்ளது.

பொ.வே.சோ.:
சோமசுந்தனாரின் உரை என்பது சற்றுக் கடினமான உரை என்றாலும் பிற உரையாசிரியர்களுடன் இவரது உரையினைப் பொருத்திப் பார்த்தால் இவரது உரையே சிறந்த உரை என்று கூறலாம். ஏனெனில், மற்ற உரையாசிரியர்கள் மூலம், விளக்கவுரை, திணை, துறை போன்றவற்றினைக் கூறியிருப்பர்.ஆனால், இவர் மூலத்தினை முதலிலேயே தந்துவிட்டு அவற்றிற்குத் திணை, துறை, அகலவுரை, விளக்கம், பாடல் பாடப்பட்ட சூழல் போன்ற செய்திகளையும் பாடலின் முடிவில் தருவதே இவரின் உரை நோக்கமாகக் காணலாம்.

பொ.வே.சோ. உரை அமைப்பும் சிறப்பும்:
சோமசுந்தனாரின் உரை என்பது அனைவருக்கும் பயனுடைய உரையாக அமைந்துள்ளது. இவர், கூறவரும் செய்திக்கு நேரடியாக வராமல் பாடலின் அடி, பொருள், கருத்தினைக்கூறி அது மேலும் புரியுமாறு செய்யும் மிக நீண்ட தொடரமைப்புமுறை, அதற்கு இணையாக இலக்கண இலக்கிய மேற்கோள்கள் பிற நூல்களின் உரையுடன் தனது உரையினை மிக நேர்த்தியாகப் பொருத்திக் காட்டும் பாங்கே இவரது உரையின் சிறப்புக் கூறாகும். பிற உரையாசிரியர்களின் மேற்கோள்களையும் இவர் சுட்டிக்காட்டும் விதம் மிகவும் சிறப்பானதாகும்.

பொ.வே.சோ. உரையில் இலக்கிய மேற்கோளாட்சி:
பெருமமழைப் புலவரின் உரையினைக் குறிப்பிடும்பொழுது அதற்கு இணையாகப் பல இலக்கியங்களிலிருந்து விளக்கிக்கூறும் மாண்பினையுடையவர். இவர்அகநானூறு, கலித்தொகை சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, திருக்குறள், சீவகசிந்தாமணி, கம்பராமாயணம், பெரும்பாணாற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை, பட்டினப்பாலை போன்ற இலக்கியங்களிலிருந்து முல்லைப்பாட்டு உரையில் மேற்கோள்கள் காட்டியுள்ளார்.

பொருண்மை நோக்கு:
பொ.வே.சோவின் உரையில் தான் சொல்ல வந்த கருத்தின் பொருளுக்கேற்ப அதை இன்னும் உயர்த்திக்காட்டி, அது எந்த அளவிற்கு ஏற்புடையது என்பதனை ஆராய்ந்து அதற்குப் பிற இலக்கியங்களினை மேற்கோள்களாகக் காட்டியுள்ளார்.

அக்காலத்தில் பெண்கள் இறைவனை எவ்வாறு வழிபட்டனர் என்றும்,கார்காலச் செய்தியினையும் விளக்கும் வகையில் திருக்குறள்,சிலப்பதிகாரம்,சீவகசிந்தாமணி ஆகியவற்றை மேற்கோள்களாகக் காட்டியுள்ளார். தான் கூறும் பொருளுக்கு ஏற்புடையதாக இருக்க வேண்டுமெனில், இம்முறையினைக் கைக்கொள்வதே சரியென இவர் கையாண்டுள்ளார்.

சோமசுந்தரனார் முல்லைப்பாட்டிற்கு எழுதிய உரையில் திருக்குறள்-5,களவழி நாற்பது-1, அகநானூறு-4, கம்பராமாயணம்-2, சீவகசிந்தாமணி-3 பாடல்களும் பட்டினப்பாலை-1, சிறுபாணாற்றுப்படை-1, பெரும்பாணாற்றுப்படை-1, சிலப்பதிகாரம்-5, மணிமேகலை-1 முறையும் பொருத்தமுடன் மேற்கோள்களாக எடுத்தாண்டுள்ளார். இவர், திருக்குறளினை அதிக இடங்களில் கையாண்டுள்ளதிலிருந்து இவர் திருக்குறளின் மீதுகொண்ட பற்று புலனாகிறது.

கருத்துப் புலப்பாடு:
பொ.வே.சோவின் கருத்துப்புலமை என்பது மிகவும் ஆழமான செய்திகளைக் கூறக் கூடியவை. இவர்,உரையினை நோக்கினால் இயல்பான செய்தியினைக்கூட மிகவும் சுவையுடையதாக மாற்றிக் கூறக்கூடிய புலமையுடையவர் எனக் காட்டும். தலைவியின் துயரநிலையினைக் கருதி நற்றாய் இறைவனிடம் வேண்டும் செய்தியுடன் இடையர்கள் கூறும் செய்தியினையும் புகுத்தி ஒப்பீட்டுக்காட்டியுள்ளார். இச்செய்திக்குச் சிலப்பதிகாரம், திருக்குறள், சிறுபாணாற்றுப்படை ஆகிய நூல்களைப் பொருத்திக்காட்டித் தான் சொல்ல வந்த செய்திகளை மிக நேர்த்தியாகப் பொருத்திக் காட்டும் திறனைப் பார்க்கும்பொழுது பொ.வே.சோ. கருத்தாழமிக்கவர் என்பதை மெய்ப்பித்துள்ளார்.

சொல்லாட்சி மேற்கோள்:
பொ.வே.சோமசுந்தரனார் சொல்லாட்சித் திறனைப் பார்த்தால் மற்ற உரைகளைவிட இவரது உரை சற்று வேறுபட்டு விளங்குவதை அறிய முடிகிறது. சான்றுக்குத் தலைவன் வருகையினைக் கூறும்பொழுது அதற்குச் சிறுபாணாற்றுப்படை பாடலின் அடியினை எடுத்துக்கூறி மேற்கோள் காட்டியுள்ளார்.பொ.வே.சோவின் உரை ஓர் அடிக்கு பல சொற்களை மட்டுமல்லாது பல்வேறு தொடர்களைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளதை உணர முடிகிறது.

முடிவுரை:
சங்க இலக்கிய நூல்களுக்கு இன்று பலவிதமான உரைகள் வந்திருந்தாலும், பல்வேறு சிறப்புகளையுடைய உரை பெருமழைப்புலவரின் உரையே அனைவரும் கூறும் அளவிற்கு அது காணப்படுகிறது. போற்றத்தக்க வகையில் பல்வேறு இலக்கிய மேற்கோளாட்சியைப் பெற்றுத் திகழும் ஒரே உரை இவருடையதே ஆகும்.

___________________________________________________

திருமதி ம.மோ.கீதா
உதவிப் பேராசிரியர்
அ.வ.அ.கல்லூரி(தன்.)
மன்னம்பந்தல்-609 305
மயிலாடுதுறை.