Category: வண்ணப் படங்கள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. ஹபீஸ் இசாதீன் எடுத்த இந்த நிழற்படத்தை வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்து படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தந்திருக்கின்றார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி உரித்தாகின்றது. 

விண்ணில் கண்ணாமூச்சி ஆடிக்கொண்டிருக்கும் கதிரவனின் எழிற்பிம்பம் கடல்நீரிலும் தன் முகங்காட்டி நம் அகங்கவரும் அழகு அற்புதம்; இதுவொரு புனையா ஓவியம்!  

அதோ… அந்த இணையரும் இணையில்லா இவ்வியற்கை எழிலில் மனங்கரைந்து நிழற்படம் எடுத்துக்கொண்டிருக்கக் காண்கின்றோம்.

இந்த இயற்கைச் சித்திரத்துக்கு உங்கள் எண்ணத் தூரிகையால் வண்ணந் தீட்டுங்கள் வண்டமிழ்க் கவிஞர்களே! 

******

”வண்ணக் கலவையில் தூரிகை தோய்த்து இவ்வெழிலோவியத்தை வானில் வரைந்து அதன் நிழலை மண்ணில் விழவைத்த வித்தகன் எவன்? அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பரிபூரணானந்தமான அவனை ஆரறிவார்?” என வினவுகின்றார் திரு. அ. இராஜகோபாலன்.

மண்ணில் தெரியுது வானம்!

வண்ணக் கலவையில் தூரிகை தோய்த்திதை
வானில் வரைந்தவர் யார்?
மண்ணில் அதன்நிழல் நீரில் விழும்படி
மாண்புறச் செய்தது யார்?
கண்ணைக் கவர்கிற காட்சியின் மாட்சியைக்
காட்டி மறைப்பவர் யார்?
எண்ணில் அவரிங்கு எங்கும் நிறைந்துளார்
என்பதை யாரறி வார்?

*****

கருமையும் வெளுப்புமாய், இருளும் ஒளியுமாய் நிழலற்று நிற்கும் நிறங்கடந்த காதலை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றார் திரு. எஸ். கிரிதரன்.

உதயமா? இல்லை
ஒருநாளின் முடிவா?
கருமையும் வெளுப்பு
இருளும் ஒளியுமாய்
நிறம் கடந்த காதல்
நிழலற்று நிற்கிறது!

*****

”அடிநாதமாய் பூமிப்பந்தை அசைவிக்கும் கதிரோனே அப்பட்டமான இறைரூபம்” என்று ஒளிவடிவாய் அந்த ஒப்பிலாமணியைக் காண்கின்றார் திரு. ஏ.ஆர்.முருகன், மயிலம்பாடி 

அகிலத்தின் ஆன்மா!!

அதிகாலை வரவோ?
அந்திவேளைமறைவோ?
அழகிய கிரகணங்களால்
அரும்பிடும் வெளிச்சம்
அகிலத்தின் இயக்கம்!!
அனைத்தையும் படைத்து
அரவணைக்கும் பேரொளி!
அணுவளவும்‌ பிசகாமல்
அடிவானில் எழுந்து வந்து
அள்ளித்தரும் ஆற்றலின்
அற்புதத்துக்கிணையேது??
அடிநாதமாய் பூமிப்பந்தை
அசைவிக்கும் கதிரவனே
அப்பட்டமான இறைரூபம்!!
அலைகடல் ஓரம் நின்று
அவன் எழிலை தரிசிப்பது
அளவில்லாப் பேரானந்தம்!!
அனுபவிக்கும் போதுதான்
அதன் அர்த்தம் புரியும்!!
அண்டசராசரம் முழுதையும்
அவதானிப்பவனை எண்ணி
அடிபணியும்பிரார்த்தனையில்
அந்த ஆதவனைசரணடைந்து
அளப்பரிய வளம் பெறுவோம்!!!

***** 

”அடக்கமாய்த் தெரியும் கடல் ஆர்ப்பரித்தெழுந்தால், அது கண்டு வெம்பாது அதனோடு போராடி மீள மீனவர்க்கு வேண்டும் தெம்பு!” என்று தண்ணீரில் பிழைக்கும் மீனவரின் கண்ணீர்க் கதையை கவிதையாய் விவரிக்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

கடலால் சூழ்ந்த கலையுலகம்
……….கணக்கே இலாத ஆழமுண்டு.!
அடக்க மிருந்தும் ஆபத்தாம்
……….ஆர்ப்ப ரிக்கும் அதனலையே.!
இடமும் கொடுத்து ஏகமாக
……….ஈந்த ருளுமே உணவையுமே.!
கடல்வி ளையும் அமுதங்கள்
……….கொடுப்ப தாலே வள்ளலாமே.!

கம்பு கொண்டு தள்ளுகின்ற
……….கட்டு மரமும் கடலினுள்ளே.!
அம்பு போன்று சீறுகின்ற
……….அலைகள் நடுவே மீனவர்கள்.!
வெம்பு மனமும் கொந்தளிக்க
……….வேத னையை உண்டாக்கும்.!
தெம்பு வேண்டும் கடல்சார்ந்து
……….தம்மு யிரையும் காப்பதற்கே.!

ஓடும் கப்பல் கடல்நடுவே
……….ஓடி ஆடும் ஒர்வாழ்க்கை.!
ஆடும் ஓடம் அதிலுண்டு
……….அடுத்த நொடிநிச் சயமில்லை.!
பாடும் பாட்டும் பண்ணாகும்
……….படும் துன்பம் அளவில்லை.!
தேடும் மீன்கள் அதிகளவில்
……….திண்டா டியபின் கிடைக்குமாமே.!

இந்தக் கவிதையோடு, பகலவனைப் போற்றியும், அன்பை வாழ்த்தியும், அலைகடலின் ஆர்ப்பரிப்பை ஆராதித்தும் மேலும் சில கவிதைகளை ஆர்வத்தோடு படைத்தளித்திருக்கும் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதிக்கு என் தனிப்பட்ட பாராட்டு! 

கவிஞனின் காதல்

கவிதை எழுதக் கருவாக வந்தாய்.!
கவிஞரின் நெஞ்சைக் குலைத்தாய்! – புவிதனில்
உன்னழக் கின்னோர் உவமையும் இல்லையே
நின்னையே சுற்றுமே நெஞ்சு.!

 *****

அன்பான காதலர்கள் அங்கே படமெடுக்க
இன்பமாய் இன்று இணைந்தார்கள் – அன்பால்
எவரும் எதைச்செய்ய எத்தனித் தாலும்
எவருக்கும் வெற்றி எளிது!

 *****

அலைகடல் ஆர்ப்பரிக்கும் அற்புதக் காட்சி
அலைபேசி உள்ளே அமர்ந்து – தலைமுறை
போற்றுகின்ற நல்ல படமாய் அமைந்தது
மாற்றம் விரும்பும் மனது. 

*****

”இதயம் இணைந்த சதிபதியை வாழ்த்திச் சிவந்த கதிரவன் இவன்!” என்று கதிரோனின் செம்மைக்குச் சிறந்ததொரு காரணம் பகர்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

சந்திப்பு…

இதயம் இணைந்த காதலர்கள்
இணைந்தே வந்த கடற்கரையில்
உதய நேரக் கதிரவனும்
உவந்தே வந்தான் இணைகாண,
புதிதாய் வாழ்வைத் தொடங்குமிவர்
பகலவன் வரவில் மகிழ்கின்றார்,
சதிபதி யிவர்களை வாழ்த்தியேதான்
சிவந்தது வானின் முகமதுவே…!

***** 

காதலியை வருணிக்கும் காதலனையும், கடல் குளித்தும் நிறம் மாறாச் சூரியனையும், மேற்கே புதைந்தாலும் கிழக்கே சிலிர்த்தெழும் அதன் விடாமுயற்சியையும் குறும்பாக்களில் அருமையாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திரு. வசந்திமணாளன்.

குழப்பம்

தூரத்தில் சூரியன்
அருகினில் நிலவு
எதை ரசிப்பது
குழப்பத்தில் அவன்!

*****

கண்ணாடி

அடி பெண்ணே
சூரியனுக்கு நீர்தான்
கண்ணாடி
அந்த சந்திரனுக்கு
நீதான் கண்ணாடியோ
ஆம் உன்முகத்தில்
நிலவு தெரிகிறதே!

*****

நீலக்கடலில்
குளித்த பிறகும்
நிறம் மாறவில்லை
சூரியன்!

*****

சுடும் நிலா

உன்னருகில் சந்திரனை
வைத்துக்கொண்டே
விண்வெளியின்
சூரியனை விரும்பிப்
படம் எடுக்கின்றாயே
அந்தச் சூரியனைவிடவா
சுடுகின்றாள் உந்தன் நிலா?

*****

விடாமுயற்சி

நேற்றுமாலை
மேகக்கூட்டம் அழைத்துச்சென்று
மேற்கில் புதைத்தன
இன்றுகாலை
அதன் சோகம் மனதில் சிறிதுமின்றி
கிழக்கில் உதித்தது!

*****

இயற்கை அழகைப் போற்றியும், இணையரை வாழ்த்தியும் கவிதைகள் வரைந்து குவித்திருக்கும் கவி வலவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த பாராட்டுக்கள் உரித்தாகுக!

அடுத்து இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது…

செம்பொற் சோதி

அந்திச் சிவப்பழகா அதிகாலைச் சூரியனா
செந்தீ உமிழுகின்ற சிவனது நெற்றிக் கண்ணா
பரிதியாய் அடிவானத்தில் பளிச்சிடும் செம்பொற் சோதி
விரிதழலன்ன முன்னே விளங்கிடும் காட்சியென்னே?

புவியினில் மாந்தர் செய்யும் புன்மைசேர் செயல்கட்காக
ரவியவன் சினக்கின்றானா? ரம்மியமூட்டி மண்ணை
அன்பொடு நோக்கும் நோக்கா அல்லது வெறுக்கும் போக்கா
இன்பமாய் வாழ்வீரென்றே எமக்கவன் அளிக்கும் வாக்கா

மேழியர் போற்றும் செய்ய விரிகதிர் தொலை தூரத்து
ஆழியின் விளிம்பிற் தோன்றும் அற்புதக் காட்சியோடு
ஆழியினீரமண்ணில் ஆதவன் விம்பம் வந்து
வீழ்வதும் அழகுக் காட்சி விரைந்தததை இருவர் சேர்ந்து
தோழமையோடு நின்று சொடுக்கியே கமராவுக்குள்,
வீழவைக்கின்ற காட்சி மேலும் பேரழகு அந்தத்
தோழரின் பின்னே மெல்லத் தொடர்ந்தொரு படஞ்செய்திட்டார்.
வாழ்வினில் இன்பஞ்சேர்க்கும் வழிகளிலிதுவு மொன்றே.

செம்பொற்சோதியாய்ச் சுடர்விட்டு விரிதழலன்ன காட்சி நல்கும் சூரியனின்  தோற்றம் கண்டு,
”புவியினில் மாந்தர் செய்யும் புன்மைசேர் செயல்கட்காக
ரவியவன் சினக்கின்றானா?” என்று வினவுகிறது இக்கவிதை.
இவ்வரிகள் எனக்கு,

”மண்மீதில் உழைப்பா ரெல்லாம்
வறியராம் உரிமை கேட்டால்
புண்மீதில் அம்பு பாய்ச்சும்
புலையர்செல் வராம்இ தைத்தன்
கண்மீதில் பகலி லெல்லாம் 
கண்டுகண்டு அந்திக் குப்பின்
விண்மீனாய்க் கொப்ப ளித்த
விரிவானம் பாராய் தம்பி!” என்று எளியோரின் இழிநிலைகண்டு அறச்சீற்றங்கொண்டு பாவேந்தர்  எழுதிய வைர வரிகளை நினைவூட்டின.

வானிடைதிகழ் ஆதவன் ஆழியின் ஈரமண்ணிலும் தன் பிம்பம் பதிக்கும் எழிற்காட்சியை, அதனழகில் திளைக்கும் தோழர்கள் படமெடுக்கும் மாட்சியை, தேர்ந்த வரிகளில் விவரிக்கும் இக்கவிதையின் படைப்பாளி திரு. சித்திரவேலு கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கொள்ளை அழகோடிருக்கும் இந்த வெள்ளைப் புறாக்களைப் புகைப்படமெடுத்து வந்திருக்கின்றார் திருமதி. கீதா மதிவாணன். பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து இப்படத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தந்துள்ளார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். பெண்மணிகள் இருவருக்கும் என் நனிநன்றி!

வாழ்வில் இணைபிரியாமல் ஒற்றுமையாய் வாழும் உன்னதக் கலையை இந்த ஐந்தறிவுயிர்களிடம் கற்றுப் பண்பட வேண்டியவனாயிருக்கின்றான் பண்பாட்டில் சிறந்தவன் என்று மார்தட்டிக்கொள்ளும் ஆறறிவு படைத்த மனிதன்!

புறாக்கள்மீது புதுக்கவிதைகள் பாடக் காத்திருக்கும் புலவர்களை அன்பு பாராட்டி அழைக்கின்றேன். உங்கள் சிந்தனைகளை அழகாய்க் காற்றில் சிறகடிக்க விடுங்கள் கவிதைகளாய்!

தன் முயற்சியில் சேகரித்த பொருள்களைக் கொண்டு கலைநயத்தோடு பறவைகள் கூடமைப்பதைப் போல மனிதனும் தன்னுழைப்பில் கிடைக்கும் நேரிய செல்வத்தில் சிறுகக் கட்டிப் பெருக வாழ்தல் சிறப்பு என்கிறார் திருமிகு. நாகினி.

சிறுகூடும் கோபுரம்… 

ஓரறிவு குறைவான பறவைகள்
.. ஒழுங்குடன் அமைக்கின்ற சிறுகூடு
பேரறிவு மிகுந்த மனிதரும்
.. பெருமையாய்ப் பேசி வியந்திட
பாரமென நினைக்காத முயற்சியில்
.. பறந்து சேகரித்த பொருட்களால்
தீரமாய் அலகினால் பின்னியே
.. திகைக்க வைக்கும் கலைவீடு! 

தனக்கென ஒருகூடு அமைப்பதில்
.. தளராத பறவையின் உழைப்பினை
வனப்பென நினைத்திட மறந்தவர்
.. வழியினில் தடையென இருகைகள்
கனமுடன் உணர வைக்கின்ற
.. கணப்பொழுதும் நகர்வதில் கடினமாய்
மனந்தனில் போராடும் மூடத்தன
.. மயக்கங்கள் குழப்பிடும் தினந்தினம்! 

ஏழ்மையில் இருந்தாலும் வசிக்க
.. ஏற்புடைய மனையை உருவாக்க
வாழ்வினில் அறநெறி தவறாமல்
.. வளரும் நினைவினை முடக்காமல்
தாழ்விலா உழைப்பினில் தெம்புடன்
.. தரணியில் நடைபோடும் முயற்சியால்
ஆழ்மனம் நினைத்தபடி சொந்தமாய்
.. அமைக்கும் குடிசை கோபுரமே! 

 *****

”கூடுகட்டிக் குடியிருந்த மரம் புயற்காற்றில் போனதால் மீண்டுமொரு கூடமைக்கக் குச்சிகள் சுமக்கும் பறவைகள் யாம்” என்றுரைக்கும் பறவைகளைக் காண்கின்றோம் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் கவிதையில்.

மறைந்தே…

மனிதன் வெட்டத் தவறிவிட்ட
மரம தொன்றில் கூடுகட்டி
இனிதாய் நாங்கள் வாழ்ந்திருந்த
இருப்பிடம் போனது புயற்காற்றில்,
தனிமரம் விழுந்ததை விட்டுவிட்டுத்
திரும்பவும் பறவையாம் கூடுகட்ட
மனிதர் வராத இடம்தேடி
மறைந்தே செல்கிறோம் குச்செடுத்தே…!

*****
அமைதியின் சின்னமாய் அகிலத்தோர் கொண்டாடும் அழகுப் புறாக்கள் கூடுகட்டச் செல்வதை வாழ்த்திப் பாடியிருக்கின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

அமைதிப் புறாக்கள்!

மேதினியில் அமைதி நாட்டத்
தூதுவரும்
இரட்டைப் புறாக்கள்!
புத்தர் அனுப்பிய
வெள்ளைப் புறாக்கள்!
காந்தியார் ஏவிய
சாந்திப் புறாக்கள்!
அன்னை தெரேசா அசுர உலகில்
சேவை புரிய
தேவைப் படும்!
வாளும், வேலும் தீட்டி
வாட்டப் போகும் வையம்
கூட்டப் போகும்
மைய மன்றத்துக்கு
ஐக்கியம் வேண்டும் ஐக்கியம்!
கூடு கட்டப் போகும்
இரட்டைப் புறாக்களே!
நாடுகள் யாவும்
ஒன்று சேர்ந்து அமைதியில்
நின்று நிலவ
வென்று வருக! வென்று வருக!

*****

”மனிதர் வாழும் பகுதிக்கு வந்துவிட்ட மணிப் புறாக்களே…கவனம்! உம்மைச் சமைத்துண்ணக் காத்திருக்கும் சமையல் சக்கரவர்த்திகளிடம் அகப்பட்டுக்கொண்டீர்களானால் உம்மைக் காக்க எந்த சிபிச் சக்கரவர்த்தியும் இங்கு வரமாட்டான்!” என்று எச்சரிக்கின்றார் திரு(மிகு?). வசந்திமணாளன்.

மனிதர்கள் ஜாக்கிரதை!

இரை தேடித்திரியும் பறவைகளே
இரையாகிவிடாதீர்கள்
இது மனிதர்கள் வாழும் பகுதி.

ஆபத்தில் நீங்கள் அகப்பட்டால்
வேடனிடமிருந்து காக்க
சிபி சக்கரவர்த்தி வரமாட்டான்.
தராசின் ஒருதட்டில்
உங்களை வைத்து அதற்கு ஈடாக
தன் தொடையின் தசையை அறிந்து
மறுதட்டில் வைக்கமாட்டான்.

இவன் சமையல் சக்கரவர்த்தி
உங்களை கறிசமைத்து
தன் சாப்பாட்டுத் தட்டில் வைத்துவிட்டு
வேடனை வெறுங்கையுடன்
விரட்டியடிப்பான்…
ஆகவே மணிப்புறாக்களே…
ஜாக்கிரதை
இது மனிதர்கள் வாழும் பகுதி.

*****

தம் வாழ்வு குறித்து அக்கறையோடு அளவளாவும் புறாச் சேவலையும் பேட்டினையும் படம்பிடித்துக் காட்டி, அவற்றோடு பாரதிப்புலவனின் உளப்பாங்கையும் ஒப்பிட்டுக் காட்டியிருக்கிறார் திரு. சித்திரவேலு கருணானந்தராஜா.

விட்டு விடுதலையோடிருப்போம்…

சேவல்
சுள்ளிபொறுக்கிச் சுதந்திரமாய்க் கூடுகட்டி
கள்ளி உனை வைத்ததில் நான் காதலிக்க வேண்டுமடி.
முட்டையிட்டுத்தா முழு நாளும் அடைகாப்பேன்.
குஞ்சைப் பொரித்து விட்டே கூட்டை விட்டுச் செல்வேன்.
முந்தவுணவு கொண்டுவருதலையே
சிந்தனையில் வைப்பேன் தேவையற்ற வேலைகளில்
உள்ளமிழக்கேன் உயிரெமது கூடென்றே
விட்டு விடுதலையோடிருப்பேன்
வீணாய் என் நல்வாழ்வு
கெட்டு நடுத்தெருவில் கிடந்து தவிக்காமல்
நம் வீடு நம் வாழ்வு நம் குஞ்சுகட் கென்று
என்னைக் கொடுப்பேன்
எதற்கெனக்கு வீண்வேலை.

உண்மை விடுதலையெம் உள்ளத்திலுள்ளதடி
கண்ணே நமக்கதற்கெம் காதலது போதுமடி.

பேடு
அன்பேயும் சொற்கள் ஆனந்த மூட்டுவன.
என் வாழ்வில் உம் காதல் ஒன்றே பெரிதாகும்.
சுதந்திரத்திற்கெம் சுகவாழ்வே முன்னோடி
இதந்தரு மனையே சொர்க்கம்
இனியெனைக் கவலை தீண்டா
அன்பொடு வீட்டைக் காக்கும்
ஆர்வத்திலுள்ளீர் நன்றி
என்பொடென் யாக்கையாவும்
இனியுங்கள் சொத்தேயாகும்.

கவிக் கூற்று
அன்றெமது பாரதிக்கிவ் வறிவு நிலைத்திருந்தால்
என்றுமுள அக்கவிஞன் இன்று கிடைத்திருப்பானா?

*****

கவிஞர்களிடமிருந்து நல்ல சிந்தனைகளை வாங்கித் தந்திருக்கின்றன புறாக்கள். அவற்றை வாழ்த்துகின்றேன்! கவிஞர்களைப் பாராட்டுகின்றேன்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

மெச்சிட்டோம் உங்க புத்திய!!

உச்சிக் கிளையிலே கூடு கட்ட
குச்சி தேடிக் கொண்டு வந்தோம்
பூச்சி அரிச்ச மரமின்னு சொல்லி
வெச்சி இருந்த மரத்தை வெட்டிட்டான்
கச்சிக் காரங்க குத்தகை எடுத்ததாம்
பச்சிக எல்லாம் பிளாட்டாடா வாங்கும்?

இயற்கை தந்த வரங்களாம் மரங்களையெல்லாம் மனிதர்கள் தம் சுயநலத்துக்காக ஒன்றுவிடாமல் அழித்துவிட்டால் பறவையினங்கள் கூடுகட்டி வாழ்வதெங்கே வையத்தீர்?! அவையென்ன பிளாட்டா வாங்கி வீடு கட்டும்?” எனும் ’நச்’ கருத்தை நகைச்சுவையோடு பதிவிட்டிருக்கும் திரு. நாராயண் சுவாமிநாதனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

குடத்துநீரைக் கயிறுகட்டி இழுத்துச்செல்லும் சிறுவனைத் தன் காமிராவில் சுமந்துவந்திருக்கிறார் திரு. முத்துக்குமார். இப்படத்தை வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துப் போட்டிக்கு அளித்திருக்கின்றார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகள்!

நீருக்காக நெடுந்தூரம் பயணித்துத் திரும்பியிருக்கும் இந்தப் பிஞ்சின் அவலம் நம் நெஞ்சைப் பிசைகின்றது. இந்தப் படத்துக்குப் பொருத்தமாய்க் கவியெழுதக் கவிவாணர்களைக் கனிவோடு அழைக்கிறேன்!

*****

மரத்தைவெட்டி மழையை நிறுத்திய நம் பிழையால் நீருக்குப் போராடுகின்றான் இந்தச் சிறுவன் என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மாறுவானா மனிதன்…

மரத்தை வெட்டி யழித்துவிட்டே
மழையைத் தடுத்து நிறுத்திவிட்டோம்,
தரத்தில் மனிதன் கீழிறங்கி
தனது குடும்ப நினைவின்றி
நிரந்தர அடிமையாய் மதுவினுக்கே
நிலைத்தே விட்ட நிலையினிலே,
சிரமப் பட்டே நீர்கொணரும்
சின்னப் பிள்ளையை நினைவீரே…!

*****

சிரமப்பட்டு நீர் கொணர்ந்த பிள்ளையைக் கண்டு  அவனை சுமந்துபெற்ற அன்னையின் நீர்க்குடம் குளிர்ந்தது; அவள் கண்களில் நீர் முத்துத் துளிர்த்தது என்று உருக்கமாய்க் கவி வடித்திருக்கின்றார் திரு. கா. முருகேசன்.

நீர்க்குடம்!

அதில் நான் என்னைக் காண்கிறேன்
அந்தக் கூட்டத்தில் நானும் ஒருவன்!

ஆனால் ஒரு உண்மை…..
அது கடைகளுக்கு அல்ல என்பதில்; அது வீட்டிற்கானது!

வேலைக்குச் சென்று வீடு திரும்பி;
மீண்டும் தண்ணீர் எடுத்து வந்து;
அதிலும் குடிக்க நேரமில்லாது;
உலை வைத்து சோறுண்டு;
கிடக்கும் போது எடுக்கின்ற தாகத்திற்காகத்தான் இத்தனை ஓட்டம்!

இதன் வலியை அவர்கள் மட்டுமே உணர்வார்கள் !

சிறுவயதில் பனையோலையிலும், தென்னையோலையிலும் விளையாடியதின் – புத்திக்கூர்மை!
மண்ணில் கொஞ்சம்;
ததும்பி ததும்பி கால்களில் கொஞ்சம்;
வீடு வந்து சேர்ந்ததும் இரு துளி நீர்;
குடத்தில் அல்ல!
என்னைக் கண்ட அம்மாவின் கண்ணில் !
ஒரு குவளை நீர் தொண்டைக்குழியில் சென்றதும்,
பூரித்து போனாள் என் அன்னை!
உன்னை சுமந்த நீர்க் குடம் குளிர்ந்தாயிற்று! எனக்கு இது போதும்!

இதுதான் இக்காலத்தின் நிதர்சனம்!

*****

’குழந்தைகள் தொழில்செயும் அவலநிலை அழிய, அரசின் பார்வை ஏழைகள்மீது படவேணும்; ஏழைக்குழந்தைகளும் கல்விகற்று வாழ்வில் உயரவேணும்’ எனும் சமூகநலச் சிந்தனையைத் தன் கவிதையில் விதைத்திருக்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

குழந்தைத் தொழில்..!

எண்ணம் பலவும் எழுச்சி பெறும்
திண்ணம் கொண்ட திறமை வரும்
போற்ற வேண்டிய பிள்ளைப் பருவம்
ஆற்றவும் உளது அரிய கடமைகள்
சிறார் என்னும் சிந்தனை வந்தால்
பொறாமை உண்டு பொதுவாக நம்மிடம்
சிரித்து மகிழும் சிறிய வயதில்
வரித்த சிந்தனை விரியும் பெருகி
பள்ளி சென்று படிக்கும் பருவம்
துள்ளும் வயதில் தளும்பும் இன்பம்
புத்தகம் சுமக்கும் புதிய சூழலில்
எத்துணை துன்பம் இந்த வயதில்
பாரினில் ஏழை படிக்க வழியிலை
யாரிடம் சொல்லி எங்கே போவது
குழந்தைத் தொழிலது குற்ற மெனவும்
அழகாய் உணர்ந்து அறிய வேணும்
சட்டம் என்ன செய்யும் மகனே
விட்டு வைத்து வேடிக்கை காட்டுது
எச்சிலை பொறுக்க இளைய வயதில்
இச்சை வந்திட இனியும் வேண்டா
அரசின் பார்வை அவர்கள் மீதே
அரணாய் வந்து அணைக்க வேணும்
கொஞ்சம் இல்லை முற்றும்
அஞ்சும் தொழிலிது அறவே அழிகவே

*****

சிறுவனின் பரிதாப நிலைக்காகத் ’தாயினும் சாலப்பரிந்து’ பாப்புனைந்திருக்கும் பாவலர்களுக்கு என் பாராட்டு!

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

கனவுகள்!

ஜீன்ஸ் பேன்டும்
ஜிகினா சட்டையுமே
அவனது கனவு!
குடிகாரத் தந்தையால்
எந்தப் பயனுமில்லை.
அனுதினமும்
வருமானத்தைச் செலவு செய்து
அவமானத்தைச் சம்பாதித்தான்.
குடியால் அவன் வயிறுதான்
தினமும் எரிந்தது.
அடுப்பு என்றோதான்
புகைந்தது!

அன்றொருநாள்
அவன் குடித்த சாராயம்
அவனையே குடித்தது.
குடும்பமே கதறித் துடித்தது.
ஐயகோ…!
அப்பாவின் வேட்டியே
அம்மாவின் புடவை ஆனது!
அம்மாவின் புடவையோ
அக்காவின் தாவணி ஆனது!
தனது ஜீன்ஸ் கனவை உதறினான்
குடும்பப் பொறுப்பை
உடுத்திக் கொண்டான்.
இதோ பிறர்வீட்டில்
தண்ணீர் ஊற்றி
தன்வீட்டு வறுமையைக் கழுவுகிறான்.
ஆம் அப்பன் தண்ணியடித்துக்
குடும்பத்தைக் கெடுத்தான்
மகனோ தண்ணீர் பிடித்துக்
குடும்பத்தை காக்கின்றான்.
தண்ணீர் அடித்து
ஊர்மக்களைக் குடிக்க வைக்கிறான்
உடன்பிறப்பைப் படிக்க வைக்கிறான்.
போதையால் அழிந்த
குடும்பத்தைச் சுமந்து
புதிய பாதையை நோக்கிப்
பயணம் செய்கிறான்.

”தந்தையின் குடிப்பழக்கத்தால் கெட்ட குடியைத் தன் உழைப்பால் சுமந்து புதிய பாதையில் பயணிக்கும் சிறுவன் இவன்! தண்ணீர் அடித்து ஊர்மக்களைக் குடிக்க வைக்கிறான்; உடன்பிறப்பைப் படிக்க வைக்கிறான்” என்று கல்லும் கசியும் சொல்லெடுத்துச் சிறுவனுக்குப் பா(ராட்டு)மாலை தொடுத்திருக்கும் திருமிகு. வசந்தி மணாளனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவிப்பதில் மகிழ்கிறேன். கவிஞருக்கு என் பாராட்டு!

 

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

ஒய்யாரமாய்ச் சாய்ந்து படுத்திருக்கும் இந்த அய்யாவைப் படமெடுத்து வந்திருக்கின்றார் திருமிகு. சாந்தி வீஜே. வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து இதனைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தந்திருக்கின்றார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றியை உரித்தாக்குகிறேன்.

இந்த மனிதரின் கிடந்த திருக்கோலத்தைக் காண்கையில் சங்க இலக்கிய நூலான ‘முல்லைப்பாட்டில்’ தலைவன் பாசறையில் ஒரு கையைப் பள்ளியில் ஊன்றி, மறு கையைத் தலைக்கு முட்டுக்கொடுத்துப் படுத்தபடி, சிந்தித்திருக்கும் நிகழ்வே என் சிந்தையில் எழுகின்றது.

”…ஒருகை பள்ளி ஒற்றி ஒருகை
முடியொடு கடகம் சேர்த்தி நெடிதுநினைந்து…” என்ற முல்லைப்பாட்டின் அடிகளுக்கு நல்ல ’மாடலாக’க் காட்சியளிக்கிறார் இவர்! 

இனி, கவிஞர்களின் முறை! தம் சிந்தனைக் குதிரையில் பயணித்துத் திரட்டும் கருத்து முத்துக்களை இங்கே கவிதைகளாய்க் கொட்டிச் செல்ல அவர்களை அன்போடு அழைக்கிறேன்!

*****

”பழுதாகி நொண்டியாய்ப் போன வண்டியைப்போல் பயனற்ற உடலோடு படுத்துக்கிடக்கின்றார் இந்த மனிதர்” என்று தன் கவிதையில் அவலச்சுவையை அள்ளித் தெளித்திருக்கின்றார் திரு. அ. இராஜகோபாலன்.

கழித்த பொருள்!

இழுக்க முடியாதபடிப்
பழுதான சக்கரங்களால்
நொண்டியாகிப்போன வண்டிக்குப் பாரமாய்,
ஓரஞ்சேர்ந்து,
இடம்பெயராதபடி,
பயனற்ற கை கால்களோடு
படுத்துக்கிடக்கிறது உடல்.

*****

”சொந்தமாக வண்டியோட்டி வாழும் வாழ்க்கையிலே, அயலவரை அண்டிப்பிழைக்கும் அவலமில்லை” என்று சுயதொழிலின் மேன்மையை நயமாய்ச் செப்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

அமைதியான…

வண்டி யோட்டி ஓய்வெடுக்கும்
வண்டிக் காரர் வாழ்க்கையிலே
அண்டிப் பிழைக்கும் அவலமில்லை
அலைந்து பெற்ற கடனுமில்லை,
பண்டிகை மற்றும் பிறநாளும்
பார்வைக் கவர்க்கே ஒன்றேதான்,
உண்டே உழைத்துபின் உறங்குவதால்
உளதே வாழ்வில் அமைதியொன்றே…!

*****

”சந்துமுனையில் காத்திருப்பார்; அழைத்தவுடன் சட்டென்று வந்திடுவார்” என்று வண்டிக்காரரின் நல்லியல்புகளைத் தன் சொல்மாலையில் அழகாய்த் தொகுத்தளித்திருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

வண்டிக்காரன்

எந்தி ரமாக உழைத்துவிட்டு
……….இயல்பாய்ச் சிரிக்கும் இம்மனிதர்.!
சந்தி ரய்யா நாயுடுவாம்
……….சகல கலா வல்லவராம்.!
சந்து முனையில் காத்திருப்பார்
……….சட்டென்று வருவார் அழைத்தவுடன்.!
எந்த வேலை என்றில்லை
……….எல்லாமும் செய்ய இசைவார்.!

பொருட்கள் ஏதும் கொண்டுசெலல்
……….பொறுமை யாய் வண்டியோட்டல்.!
விருப்ப முடனே செயல்படுதல்
……….வினை ஏதும் செய்யமாட்டார்.!
விரும்பி எதையும் கொடுத்தபோது
……….வேண்டா மென்று சொல்லமாட்டார்.!
பொருத்த மான வாடகையைப்
……….புரிந்து கொண்டு பணம்கேட்பார்.!

*****

சிந்தனைச் செறிவுள்ள கவிதைகளைப் படைத்தளித்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் வந்தனங்கள்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தேர்வுபெற்றிருப்பது இனி…

சந்திரய்யா நாயுடு எந்திரய்யா சீக்கிரம்!

”காலங் காத்தால நல்ல போணியாகப் போகுது
காலநீட்டிப் படுக்காமக் கடமைக்கு நீ புறப்படு!
வண்டியில படுத்திருந்தா வருமானம் கெடைக்குமா?
உண்டுப்பிட்டு உறங்கிப்புட்டா உழைப்பு வந்து சேருமா?
சந்திரய்யா நாயுடு….

பாற்கடலில் பள்ளிகொண்ட பரந்தாமன் போலவே
வேர்க்கடலை யாவாரி விழுந்து கெடக்க முடியுமா?
நித்திரையே நினைவாக நீட்டிக் காலை வச்சுக்கிட்டு
புத்தரைப் போல் நாம் படுத்தா பொழைப்பு வந்து தேறுமா?
இத்தரையில் காசில்லாம எதுவுமில்லை நாயுடு
எத்தனையோ பொழைப்பிருக்கு எந்திரிச்சிப் போயிடு.
சந்திரய்யா நாயுடு….”
என்று வாழ்வில் உழைத்துப் பிழைக்கவேண்டியதன் அவசியத்தை நகைச்சுவையோடு, இரசிக்கும்படியாக, நவின்றிருக்கும் இக்கவிதையின் படைப்பாளி திரு. சித்திரவேலு கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

முகம் முழுவதையும் முக்காடிட்டு மறைத்து விழிவழியே கவிபாடும் காரிகையின் நிழற்படத்தை எடுத்து வந்திருப்பவர் PicturesQueLFS. இதனை வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிந்தெடுத்துப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு வழங்கியிருப்பவர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றியை உரித்தாக்குகின்றேன்.

துணியிட்டு முகத்தை மறைத்தாலும் கள்ளமற்ற மணிவிழிகள் அகத்தின் அழகைத் தெற்றெனக் காட்டுகின்றனவே!  

இப்படத்திற்குப் பொருத்தமாய்க் கவியெழுத கவிஞர்களை அழைக்கின்றேன்!

*****

”ஆயிழையே! வாய்வழியே சொல்லவேண்டிய மொழிகளையெல்லாம் உன் எழில் விழிகளே அழகாய்ச் சொல்லிவிடுவதால் அதற்குப் போடவேண்டாம் திரை” என்று நிழற்படப் பெண்ணிடம் நளினமாய் உரைக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

விழியே…

முகத்தை மூடிக் கொண்டாலும்
மொழிகள் பலவும் பேசுகின்ற
வகையில் உள்ளன உன்கண்கள்
வாயின் வேலையைத் தான்செய்தே,
நகையில் உடையில் வந்திடாத
நல்ல வுந்தன் அழகினையே
மிகையாய்ப் பார்வை தருவதாலே
மூட வேண்டாம் கண்களையே…!

இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இக்கவிதை மட்டுமே வந்திருப்பதால் போட்டி ஏதுமின்றி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகத் தேர்வாகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன். விடாமுயற்சியோடு ஒவ்வொரு வாரமும் தொடர்ந்து படக்கவிதைப் போட்டியில் பங்கேற்றுவரும் அவரின் ஆர்வத்தையும் அயரா உழைப்பையும் பெரிதும் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திருமிகு. நித்தி ஆனந்த் எடுத்த இந்த நிழற்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு, ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து, தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவருக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றி!

அளவில் பெரியது ஆற்றலில் சிறந்தது யானை. அற்றை நாளைய அரசர் தம் படைகளிலேயே பெருமைக்குரியதாய்க் கருதியது யானைப் படையையே. நினைவாற்றல், புத்திக்கூர்மை, குடும்பப்பிணைப்பு என்று எத்தனையோ நற்குணங்கள் யானையிடமிருந்து மனிதன் கற்றுக்கொள்வதற்கு இருக்க, அவனோ மதம் பிடிப்பது ஒன்றையே அவற்றிடமிருந்து விருப்பமாய்க் கற்க முனைகின்றான்; அம்மட்டோ? காடுகளில் இச்சையோடு திரிந்துகொண்டிருக்கும் அவற்றைப் பிடித்துப் பிச்சையெடுக்க விடுகின்றான். வேதனை!

இனி, யானை குறித்த தம் கருத்துக்களைக் கவியருவியாய்ப் பெருகவிட நம் அருமைக் கவிஞர்கள் அணிவகுத்து நிற்கிறார்கள். அவர்களை வரவேற்போம்!

*****

உருவில் பெருத்த உயரிய விலங்காம் யானை, பதமாய் மாந்தருடன் பழகினும் மதங்கொண்டால் பாகனையே அதஞ் செய்துவிடும்! மாவிலங்கதற்கு விலங்குபூட்டிப் பிச்சையெடுக்க வைத்தல் மாபெருங்குற்றம் என்று வருந்துகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

யானையோர் அதிசயம்.!

உருவில் பெருத்த உயரிய விலங்கு
இருபுறம் கட்டிய இரும்புச் சங்கிலி.!
பிணைக்கப் பட்டது பிழைசெய் ததாலா.?
இணையாய் வந்த இருவரும் யாரோ.?
மாவிலங் கதனை மாதங்க மென்பார்
கோவில் வாசலில் கண்டும் தொழுவார்.!
அகல வாயினால் அனைத்தும் உண்ணச்
சகலமும் வயிற்றில் செரிக்கும் அதிசயம்.!
பிளிறும் சத்தமோ பெரிதாய்க் கேட்கும்
களிற்றின் சினமோ காட்டையே அழிக்கும்.!
தன்கைப் பிறரின் தலையிலே வைத்து
தன்னல மின்றித் தரும்நல் லாசியை.!
விலங்கென் றாலும் விதிவி லக்காய்
நலம் செய்யும் நல்ல பிராணியே.!
பதமாய் மனிதருடன் பழகும் ஆனால்
மதம் கொண்டால் முதல்பலி பாகனாம்.!
மண்ணில் பிறந்த மாவிலங்(கு) யானை
கண்ணுக் கின்னும் காட்சிப் பொருளே.!
அச்சம் உண்டு அருகில் செல்லவும்
பிச்சை எடுக்கப் பழக்கியது குற்றமே.!

*****

”காட்டுவிலங்கினைக் கட்டுப்படுத்தி மக்களிடம் காட்டிப் பிழைத்தது போதுமையா! அதனைப் பிச்சையெடுக்க வைத்து அதன் பிறப்பைக் கொச்சைப்படுத்தாதீர்!” என்று வேண்டுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வேண்டாமே…

காட்டில் பெரிய விலங்கதனைக்
கட்டுப் படுத்தி சாதுவாக்கி,
நாட்டில் நல்ல வேலைசெய்ய
நன்றாய்ப் பழக்கி நலம்பெற்றும்,
கோட்டை விட்டு விடுகின்றீர்
குணமது கெட்ட மானிடரே,
காட்டிப் பிழைத்தது போதுமய்யா
கையால் பிச்சை வேண்டாமே…!

*****

மரக்கிளை ஒடித்துண்டு மகிழ்ச்சியாய் வாழ்ந்த நான் இன்று கிளையிழந்து வாடுகின்றேன். பாசம் எனும் பெயரில் பாசாங்குக் காட்டி வீழ்த்தும் வஞ்சக நெஞ்சினரே! நகர்வலத்தில் எங்களை வேடிக்கை பார்க்கும் கண்களுக்கு எங்கள் விழியோர ஈரம் புரியுமா? என்று வெதும்பும் யானையைத் தன் கவிதைப் பாத்திரமாய் உலவவிட்டிருக்கின்றார் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியா.

யானை அழிவின் காட்சி!

வனத் தாயின் கருவறையிலோ சுதந்திரமாக …..
வாழ்விழந்து நிற்கிறேன் பரதேசியாக …………
மரக்கிளை ஒடித்த கரங்களில்………..
என் கிளை(உறவு)யிழந்த சோர்வு…..
சுதந்திர காற்றில் மகிழ்வாக காட்டின் வாசம்
சங்கிலியின் பிணைப்பிலோ கைதியின் வாசம்
குழி தோண்டி குழிதோண்டியே
குறுக்கு வழியில் கைது செய்வீர்!
பாசமெனும் பெயரிலே பாசாங்கு செய்குவீர் !
நேசம் காட்டி வீழ்த்தும் கலையினை
நேற்று இன்றா கற்றுள்ளீர் !
‘களிறு’ என்ற கர்வம் அகற்ற
‘பிடி’ யின் உறவில் பிணைந்திடாமல் இருக்க
மலை போன்ற உருவத்தினை
மண்டியிட வைத்தீர் !
அடிமை செய்யும் தொழிலை
கற்றுத் தெளிந்த மானிடமே !
பொய்வித்தை காட்டி விந்தை புரியும் ஆறறிவாளனே !
எம்அறிவு குறைபாடு உமக்கு ஆதாயமானது
எங்குக் கற்றீர் போலி வித்தை காட்ட

கலையெனும் பெயரில் ஒப்பனை செய்தீர் !
கண்ணுறக்கம் தொலைக்க நிம்மதி கெடுத்தீர்
விலங்கு என்ற ஏளனமா
மடிந்து போகாமலும் உயிர் வாழ விடாமலும் துயரம் தந்து
மதம் பிடித்ததாய் புகார் சொல்வீர் !
மதம் பிடித்த மானிடமே …..

எம் இன அழிவில்
உங்கள் சுயநலச் சாயம் தெரிகிறதே ….
எமை விலை பேசும் மானிடமே !
நகர்வலத்தில் வீதியுலா வருகையிலே
வேடிக்கை பார்க்கும் கண்களுக்கு
என் கண்ணின் ஈரம் புரிகிறதா
யானை அழிவின் காட்சி தெரிகிறதா…………..

*****

யானையின் அவல வாழ்வியலை உருக்கமாய்த் தம் கவிதையில் தீட்டியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டும் வாழ்த்தும்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

யானை – சிறுவர் பாடல்

வேலை செஞ்சு களைச்சிப்போயி வேழமொண்ணு வருகுது
காலைச்சுற்றிக் கட்டிப்போட்ட கஸ்டத்தோட வருகுது.
ஆளுக்கொரு பக்கம் நிண்ணு அங்குசத்தால் குத்தியும்
அதையும் தாங்கித் துன்பத்தோடு அமைதி காத்து வருகுது.

மாகரத்த யானை தன்றன் வலியறிந்தும் குறுக்கிடும்
சூகரத்தைப் போகவிட்டுத் தூரமாக விலகிடும்
பாகர்செய்யும் துன்பந்தன்னைப் பலமிருந்தும் பொறுத்திடும்
வேகமுற்று மூர்க்கம்கொண்டால் மட்டுமே அதஞ்செய்யும்

பூதலத்தில் பொறுமை காக்கும் புனிதர்கூட அற்பரின்
பொய்புரட்டை வஞ்சச்சூதை புன்மையைப் பொறுப்பதும்
ஆதரித்து அன்பு செய்து அவரை ஏற்றுக் கொள்வதும்
ஆனை காட்டும் நற்குணத்திற் கீடு என்பர் மாந்தரே.

பூதலத்தில் அற்பரின் பொய்புரட்டைப் பொறுத்துக்கொள்ளும் புனிதர்போல, மாகரத்த யானையும் பாகர்செய்யும் கொடுமையைப் பொறுத்துக்கொள்கின்றது என்று வேழத்தின் உயர்குணத்தைத் தக்கவகையில் விதந்தோதுகின்ற இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. சித்திரவேலு கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.