Category: நுண்கலைகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கூண்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருக்கும் அழகுப் புறாக்களைத் தன் புகைப்படக் கருவிக்குள் சிறைப்படுத்தி வந்திருக்கிறார்   வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இப்படத்தைத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவரும் அவரே. அவருக்கு என் நன்றி!

தகவல் பரிமாற்றத்திற்கு உதவும் தூதுவர்களாக முற்காலத்தில் திகழ்ந்தவை புறாக்கள். ’புறாவிடு தூது’ காதலுக்கும் பயன்பட்டது. மனிதக் காதலுக்குத் தூதுபோன புறாக்களை நன்றியின்றிக் கம்பிகளுக்குள் சிறைவைப்பது முறையோ?

புறாக்களைக் கண்ட நம் கவிஞர்கள், வழக்கம்போலவே, கற்பனைச் சிறகுகளோடு பறந்துதிரிந்து பொற்புடை கருத்துக்களைக் கவிதையாய்க் குவித்திருக்கிறார்கள். அவற்றைப் படித்து இரசிப்போம்!

*****

சிறைப்பட்ட இந்த ஆண்புறா இனி அஞ்சவேண்டாம் கழுகுக்கு; பஞ்சமில்லை அதன் உணவுக்கு; கூடுகட்டவேண்டாம்; புயல் மழையால் கேடுறவேண்டாம். ஆனால் வெளியில் சுதந்தரமாய்த் திரிந்துவரும் பெண்புறாவுக்கோ துன்பங்களும் சவால்களும் நித்தமும் உண்டு! அதனால் கூட்டு வாழ்க்கையை விரும்புகின்றது பெண்புறா! கூட்டைவிட்டு வெளியேறித் திரியும் காட்டு வாழ்க்கையை விரும்புகின்றது ஆண்புறா என்று இயல்பாய் வாழ்வியலை விளக்குகின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன். எப்போதுமே இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சைதானே?

எது சிறைப் புறா ?
நான்கு வேலிக்குள் அடைபட்ட
ஆண் புறாவுக்கு
கழுகுப் பகையில்லை !
உணவுப் பஞ்சம்
எப்போதும் கிடையாது !
குடி இருக்க
கூடு தேவை யில்லை !
புயல், பேய் மழை,
இடி மின்னல்
அடிப்பு எதுவு மில்லை !
தனிமையில் நொந்து துடிப்பது
ஆண் புறா !
விடுதலையாய்
வெளியில் சுற்றும் பெண் புறா வந்து
வாசலில் நின்றது.
கடுமையான வாழ்வு எனக்கு !
கூடு கட்ட மரமில்லை !
குஞ்சு பொரிக்க
அஞ்சுகிறேன் தனித்து !
உறவு கொள்ள
ஆண் துணை இல்லை !
ஊர்ப் பஞ்சத்தில்
உணவில்லை !
கழுகுக் கிரை ஆவேனோ ?
இல்லை புயல் காற்றில்
மரிப்பேனோ ?
கூட்டில் அடை பட்டாய் நீ !
நாட்டில் அடைபட்டேன் நான் !
இப்பிறப்பில் நாமினி
இணையோம் !
கூட்டுக்குள் நுழையத்
துடிப்பது நான் !
விடுதலைப் பெற
விழித்தி ருப்பது, நீ காத்திருப்பது நீ.
எது நடக்கும் ?
வெளியே நீ வருவாயா ?
இல்லை
உள்ளே நான்
அடைபடு வேனா ?
நம்முறவில்
விதி என்ன
விளையாடுகிறதா ?

*****

”புத்தகத்திலும் திரைப்படத்திலும் காதலை வெகுவாய் இரசிக்கும் மாந்த இனம் நிசவாழ்வில் அதனை மருந்தளவும் விரும்புவதில்லை. கவுரக்கொலை செய்தேனும் சாதியை வாழவைப்பாரே தவிரச் சொந்தப்பிள்ளைகளை வாழவிடாத இந்த உத்தமர், நம் காதலை எப்படி அனுமதிப்பர்? எனினும் எப்படியேனும் உன்னைச் சேர்வேன்” என்று பெண் புறாவுக்கு உறுதிசொல்லும் ஆண் புறாவைக் காண்கிறோம் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தின் கவிதையில்.

உண்மைக்காதல் :
மனிதக் காதலுக்கு தூது சென்றோம் பெண் புறாவே !
மனித குலம் ,நம்மை பிரித்து வைத்து பார்ப்பதென்ன
பெண் புறாவே!
காதலெனும் வானத்தில் பெண் புறாவே!
சிறகடித்துப் பறந்திருந்தோம் பெண் புறாவே!
உன்னைக் கூண்டில் அடைத்தது ஏன்
பெண் புறாவே!
உயிரும், உடலும் ஒன்றிணைந்து வாழ்வது போல்
பெண் புறாவே!
மகிழ்வோடு வாழ்ந்திருந்தோம் பெண் புறாவே
உயிரையும், உடலையும் பிரித்ததென்ன
பெண் புறாவே!
காதலெனும் அமுதைப் பருகி மீண்டும்
உயிர்த்தெழுவேன் பெண் புறாவே!
காதல் கதை என்றால் பெண் புறாவே!
பல தடவை படித்திடுவார் பெண் புறாவே!
பிள்ளைகள் காதல் செய்து விட்டால் பெண் புறாவே!
வெகுண்டெழுந்திடுவார் பெண் புறாவே!
திரைப்படத்தில் காதல் என்றால் பெண் புறாவே!
கண் இமைக்காமல் பார்த்திடுவார் பெண் புறாவே!
பிள்ளைகள் காதல் திருமணம் செய்து கொண்டால்
பெண் புறாவே!
கௌரவ கொலை செய்து சாதியை வாழ வைப்பார்
பெண் புறாவே!
மனிதர்கள் போல் நாம் இல்லை பெண் புறாவே!
இறைவனைப் போல் பறவைக்கும்
சாதி இல்லை பெண் புறாவே!
தடைகள் உடைத்து பெண் புறாவே!
உன்னைச் சேர்ந்திடுவேன் பெண் புறாவே!

*****

சிறைப்பட்ட நிலையிலும் அளவற்ற காதலுடன் அன்புமொழி பேசும் ஆசைப் பறவைகளைத் தன் கவிதையில் படம்பிடித்துக் காட்டி நம் மனங்கவர்கின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

ஆண்-
அன்பே! ஏனடி எட்டத்தில் நிற்கிறாய்
அருகில் வா உனைக் கோதி விடுகிறேன்
உன் பயிர்ப்பினைத் தூர எறியடி
உரசி இன்புற உள்ளம் துடிக்குது

அண்டை வந்தெனதாருயிர் உன்னெழிற்
சொண்டை நீட்டடி சொர்க்கத்தைக் காணுவோம்
தண்டியாதெனைத் தத்தியருகில்வா
தாபம் தீர்க்கலாம் கோபமெதற்கடி

பேடு-
போங்களிந்தப் பொல்லாத சிறையினில்
ஏங்கும் போதிலும் உங்களுக் கெப்பவும்
தாங்கொணாதொரு தாபமும் கேடதோ
தனித்த வாழ்வு முடியட்டும் பார்க்கலாம்.

இருவரும்-
அன்பிலாதவர் எம்மைப் பிரித்தனர்
அடைபட்டிங்கு சிறையில் தவிக்கிறோம்
இன்ப வாழ்வை இழந்து தவிக்கினும்
இணைந்த எங்களின் காதலழியுமா

எம்மைப் போன்று பல் மாந்தரும் தங்களின்
இனிய காதலை, வாழ்வை இழந்தொரு
பொய்மையான திரைத் தொடர்போடு தம்
போலி வாழ்வைக் கடத்துகின்றாரதால்
எம்மையும் பிரித்துச் சிறை தன்னிலே
இடுவதால் வரும் துன்பமறிகிலார்
அம்ம! இந்த நிலையினில் எங்களை
அடைத்தனர் அதை என்னென்று சொல்லுவோம்.

*****

சிறைவிட்டு விடுதலை வேண்டிநிற்கும் சுதந்தர மனம் ஒருபுறம்; கட்டுண்டு கிடப்பதிலேயே மட்டற்ற மகிழ்வுகாணும் அடிமை மனம் மறுபுறம். பொதுநலம் நாடும் தூய தாய்மனம் ஒருதினம்; தன்னலம் பேணியே தாழ்ந்திடும் பேய்மனம் மறுதினம் என மனித மனத்தின் அலைபாயும் நிலைகளை இந்தப் புறாக்களோடு பொருத்திக் காட்டி இரசிக்கவைக்கிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

மங்காத்தா

விட்டு விடுதலையாகி
தடைகளை உடைத்து
கட்டுக்கள் நீக்கி
பறந்திட நினைக்கும் ஒருகணம்
மறுகணம்…
சாவுவீட்டு வைராக்கியம் போல்
உலகவாழ்வில்
கட்டுண்டு வீழ்ந்து
காண்பதெலாம் விரும்பி
சிக்கலில் சேர்ந்து
உழன்றிங்கு நிற்கும் மனம்.

பெண்ணே தாய்
அவளேத் தெய்வம்
பெண்ணுரிமை பெண்ணியம் – என
பெரும் பெரும் வார்த்தைகள்
சொல்லி நிற்கும் ஒரு புறம்.
மறுபுறம்….
பெண்ணடிமைச் செயல் புரிந்து
மாதர்தம்மை இழித்துரைக்கும்
மடமைகள் பலசெய்து
ஆணாதிக்க அதிகார
அழிச்சாட்டியம் தலைத்தூக்கும்

ஒருபொழுது
பிறர் நலம் விரும்பி
நன்மை பல நாடிச்
செயும் செயல்கள் நூறு
மறுபொழுது…
சுயநலம் தலைத்தூக்கி
சுற்றத்தின் நலம் மறந்து
அழுக்காறுற்று அவ்வியம் பேசி
பிறர் நலம் கெடுக்கச்
செய்திடும் பல்லாயிரம்.

உள்ளொன்று வைத்துப்
புறமொன்று பேசி
உள்ளே வெளியே என்று
மனம் காத்தில் ஆடி
நிலைமாறி அலைபாயும் – நான்
நிதமிங்கு வாழும் இவ்வாழ்க்கை.

*****

”உணவுதேடி வெளியேவந்த ஒற்றைப் புறாவை உள்ளே அடைத்தான் பிரித்தாளும் கலையில் மாமணிப் பட்டம் வென்ற மனிதன்! இணையைப் பிரிந்தேங்கும் துணைப்புறாவின் துன்பத்தை இவன் எங்ஙனம் அறிவான்?” என்று வேதனையுறுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.  

நடக்குமா நல்லது…?

இணையைப் பிரிப்பது இவன்வேலை
ஈவு இரக்கம் இலாமனிதன்,
துணையா யிருக்கும் உறவுகளைத்
துண்டாய் ஆக்குதல் இவன்குணமே,
உணவு தேடி வெளிவந்த
ஒற்றைப் புறாவைப் பிடித்தடைத்தான்,
துணைப்புறா தேடிக் கண்டதிங்கே
தீர்வு நல்லதாய்க் கிடைத்திடுமோ…!

*****

’உயிரிரக்கம் மிகுந்த’ மனிதன், கோயில் மாடப் புறாவைக் கூண்டுக்குள் அடைத்துவைத்தான்; காதலனிடமிருந்து அதனை பிரித்துவைத்தான்” எனக் கழிவிரக்கம் கொள்கின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

கோயில் மாட புறாவாய் சுற்றிய என்னை சிறையில் அடைத்தாய்
எனது காதலனை பிரித்து என்னை தவிக்க வைக்கிறாய்
காதலனின் அழைப்பு என் மனதை அலைக்கழிக்கிறது
எங்களைச் சேர விடாமல் தடுப்புகள் இருக்கின்றதே
தூர இருந்தாலும் , எனது மனம், இரு மனம் கொண்ட ஒரு மனம்!
மனமிறங்கி என் காதலனுடன் சேர விடை கொடுப்பாயா மனிதா.!

*****

காதல் புறாக்கள் இணைய வேண்டும்; அவற்றின் அடிமை வாழ்வு முடியவேண்டும் என்று பரிவோடு உரிமைக்குரல் எழுப்பியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

*****

சிறந்த கவிதையாய் இவ்வாரம் தேர்வாகியிருக்கும் கவிதை இனி…

பறவைகளின் பிரார்த்தனை..!

சுதந்திரமென்ப தனைவருக்கும் பொதுவானால்
—-சுதந்திரமாய்த் திரியும் பறவையின மதில்சேராதோ.?
அகத்தில் மனிதனை அடைத்தாலது பாவமெனில்
—-ஜகத்தில் பறவைக்கது பரவலாய்ப் பொருந்தாதோ.?

பகையின்றி வாழ்ந்தோம் பகட்டாகப் பறந்தோம்.!
—-பூவெழில் வனப்புடன் வட்டமாய்த் திரிந்தோம்.!
வகையாயெமைக் கூண்டிற்குள் அடைத்து விட்டான்.!
—-பகையானான் பரந்த மனம்கொண்ட பறவைக்கே.!

அனைத் துயிருக்குமொரே நீதியெனில் பறவையை
—-அடைத்து வைக்கும் செயலுக்கெனத் தனிநீதியா.!
அநியாயமாய்க் கூண்டுளடைத்தது? ஏனெனக் கேட்டால்
—-அன்பு பாசமென்பார் அனைத்துமே பொய்யாகும்.!

கனியைப்பறித்தீர் காடுகளைக் கருணையின்றி அழித்தீர்.!
—-கட்டுக்கடங்கா யெம்சுதந்திர மதைநீர் தட்டிப்பறித்தீர்.!
குற்றம்கண்டா? கூண்டிலே அடைத்தீர்? எனக்கேட்டால்
—-பற்றுக்கொண்டே அடைத்து வளர்க்கிறே னென்பார்..!

பறவைகள் பூமிக்குக் கிடைத்ததோர் புண்ணியஜீவன்.!
—-இயற்கையைக் காக்குமுயருளம் கொண்ட உயிரினம்.!
எம்மைச் சொந்தமாக்கக் கூண்டுக்குள் அடைத்தசெயலை..
—-எந்தமன்றத்தில் வழக்காடியாம் விடுதலை பெறுவோம்.!?

யாரிடம் கேட்பது பாவத்துக்கு மோட்சமுண்டாவென
—-ஆரூடம் சொல்லென கூண்டுக்கிளியிடம் கேட்டேன்?
பந்தயம் வைத்து ஆரூடம் சொல்லி நம்மால் பிழைக்கும்
—-பாவமனிதரும் பிழைக்கட்டுமெ யென்றான் சகோதரன்.!

வளமுடன் வாழ்கவென்பான் ஆரைப் பார்த்தாலும்.!
—-வானிலே பறந்த எங்களை வலைவைத்துப் பிடிக்க..
அனுதினமும் வருவான் அருமையாய்ப் பேசுவானவன்.!
—-அடிமை வாழ்வு கொடிதெனச் சற்றும் உணராதவன்.!

சிறுஅறையைச் சுத்தம்செய்ய நித்தமவன் வருவான்.!
—-கறுப்புள்ளக் கயவனைக் கண்டுகொள்ள மாட்டோம்!
மிரண்டகண்ணுடன் மீளாத்துயரோடு வானை நோக்கிய
—-இருண்ட வாழ்வெனும் பறக்கமுடியா பரிதாபநிலையுடன்.!

இறகோடுபிறந்து இரும்புச் சிறையில் வாழுமெமக்கு..
—-சிறகையேன் படைத்தாய்?சிந்திக்கிறோம் பலநாளும்!
கூண்டுக்குள் குடும்பம்செய்தே குறையிலா வாழ்வுபெற..
—-குஞ்சொன்று வேண்டும் சிறகில்லாமல் அருள்வாயா.!இறைவா…

’சுதந்தரம் எனது பிறப்புரிமை’ என முழக்கமிடும் மனிதன் அதனைப் பறவையினத்துக்கு மறுப்பது ஏன்? குற்றவாளிகளை மட்டுமே கூண்டிலடைப்பது வழக்கமாயிருக்க, குற்றமேதும் செய்யாத அப்பாவிப் பறவைகளைப் பாவி மனிதன் கூண்டிலடைப்பது எதனால்? சிறைப்பட்டிருக்கும் பறவைகள் எமக்குச் சிறகுகள் எதற்காக? என்று  புறாக்களின் கேள்விகளால் தன் கவிதையில் வேள்வி  செய்திருக்கும் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் எனும் சிறப்பைப் பெறுகின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டு!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மண்ணுக்கு வெளியே முகங்காட்டிச் சிரிக்கும் இளஞ்செடியைப் புகைப்படம் எடுத்து வந்திருப்பவர் திரு. பிரேம்நாத் திருமலைசாமி. இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். ஒளிப்பதிவாளருக்கும், தேர்வாளருக்கும் என் நன்றி உரியது.

சிறிய விதையிலிருந்து தோன்றும் செடிகள் பலவும் சீரிய பயனைத் தந்து மண்ணுலக மாந்தரைக் காக்கின்றன. சின்னஞ்சிறு செடியிடம்கூட மனிதன் படித்தறிய வேண்டிய வாழ்க்கைப் பாடங்கள் பல இருப்பது வியத்தகு உண்மையே!

கண்ணுக்குக் குளுமையும் கருத்துக்கு இனிமையும் சேர்க்கும் இந்தச் செடி குறித்து நம் கவிஞர் பெருமக்கள் என்ன கருத்துக்களைப் பதிவுசெய்திருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்தம் கவிதைவழிக் காண்போம்!

******

”கருநிற நிலத்தில் தோன்றிக் கண்ணைக் கவரும் இந்த இளஞ்செடி, பூத்து, காய்த்து, கனிந்து மாந்த இனத்திற்குப் பலன் தரும்; சுற்றுப்புறத் தூய்மை காத்து உடல்நலன் தரும்” என்று இன்றைய செடியின் நாளைய பலனைக் கணித்துக் கூறுகின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

கருமை நிற நிலத்தில் ஓர் இளம் செடி
கண்ணை கவரும் வண்ணம் முளைத்து எழுந்தது
தன் கைகளாகிய கிளைகளை பரப்பி நின்றது
மழைத்துளிக்காக தன் கையேந்தி நின்றது!
மழை இல்லாமையால் நிலம் வறண்டு போனதே
நிலத்தடி ஈரத்தில் தன் காலை ஊன்றியதே
சிறிது ஈரத்திலும் இளம் செடி அழகாய் முளைத்ததே
புன்முறுவல் பூத்து தன்னை ஆதரிக்க வேண்டுதே!
பசுமை நிறம் கொண்ட கீழாநெல்லிச் செடியோ
உயர்ந்து வளர்ந்து நிழல் தரும் புளிய மர கன்றோ
வீட்டிற்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம் எனச் செடி நட்டோம்
செடி வளர்க்கத் தண்ணீர் பாய்ச்சி வேலி அமைப்போம்!வீட்டிற்குப் பல மரம் வளர்த்துச் சுற்றுப்புற மாசினைதடுப்போமே
இன்றைய சிறு செடியானாலும், நாளை மூலிகையாய்ப் பயன்படுமே
பூவாகி, காயாகிக் கனிந்து மனித இனத்திற்கு என்றும் பலன் தருமே
மரங்களும், செடிகளும் என்றும்சுற்றுப்புற சூழலைக் காக்கும்மே!

******

”விதை பிளந்து தலைகாட்டி, இலைகாட்டி, பின் இருப்பைக் காட்டிய என் வேருக்கு நீவிர்  நீர் காட்ட வேண்டாமா? மரத்தைப் பெருக்குவோம், பல்லுயிர் ஓம்பும் குணத்தைப் பெருக்குவோம்” என்று பொருளுரை புகலும் சிறுசெடியைக் காண்கிறோம் திரு. நக்கினம் சிவம் கவிதையில்.    

விதை பிளந்து
மண் பிளந்து
உலகைக்காண
இலை காட்டி
இருப்பைக் காட்டி
என் பிறப்பைக் காட்டினேன்.

நீர் காட்ட வேண்டாமா
என் உயிர்க்கு
உரம் சேர்க்கும்
நீரே ஆதாரம்
என அறிந்தே
உதவும் நீரே
எமது ஆதாரம்
மழை நீரே
நமக்கு ஆதாரம்.

உலகின் ஆதாரம்
நீரென அறிந்தே
மழை நீரைப் பெறவே
மரத்தைப் பெருக்கு
மனித நலனுடன்
பல்லுயிர் ஓம்பும்
குணத்தைப் பெருக்குவோம்.

******

”சுயத்தை இழந்து விலைபோன மனிதர்களால் தலைகுனிவைச் சந்தித்தோம்; வெள்ளித்திரை நாயகரில், கொள்கையற்ற கயவர்களில் நம் தலைவரைத் தேடுகின்றோம்!! இவைதவிர்ந்து கதிர்நெல் போல் பலனளிக்கும் மதியூகத் தலைமைதனை இனியேனும் துளிர்விடச் செய்திடுவோம்” எனும் சத்தான வார்த்தைகளைத் தன் கவிதையில் முத்தாகக் கோத்துள்ளார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

துளிர்

பழையன கழிதலும்
புதியன புகுதலும்
வழுவல என்பதால்
பழையதை அழித்தோம்
பழமையைக் களையவில்லை
புதியனக் கொண்டுவந்தோம்
புதுமையைப் புகுத்தவில்லை

விலை போன மனிதர்களால்
கலை குலைந்து தலை தாழ்ந்து
சுயம் இழந்து பாழ்பட்டு நின்றோம்
உயர் தொழில் விடுத்து
செயற்திறம் மறந்து
உயிர் மட்டும் கொண்டு வாழ்கின்றோம்

வீண்ஜம்ப வார்த்தை வீசும் வித்தகனில்
கூன்போட்டு கால்பிடிக்கும் அடிமைகளில்
வெள்ளித்திரை வலம்வந்த நாயகனில்
கொள்கையற்று குழுமாறும் வஞ்சகனில்
தலைவர்களைத் தேடுகின்றோம் – அவர்
தகுதிகளைப் பார்க்கவில்லை – வெற்று
கூட்டத்தைப் பார்த்திருந்தோம்
கொள்கைகளைப் பார்க்கவில்லை

வெள்ளி பல அள்ளித்தரும்
வெளிநாட்டு வேலை,
எட்டடுக்கு மாடிதன்னில்
குடியமர்த்த வழிசெய்யும் குலமகள்,
சுற்றிபலர் அடிபணியும் ஆடம்பரம்
பெற்றிங்கு தந்திடவே வழிசெய்யும்
பட்டமதைப் படித்திடவே
பாடசாலை தேடுகின்றோம்
சகமனிதன் தனைக் காத்து
சமுதாயம் உயர்த்துமொரு
வாழ்க்கைக்கல்வி கற்பதற்கு
ஒரு நாளும் விழையவில்லை

சக மனித உணர்வுகளைச்
சமுதாய விழுப்பங்களை
இழைந்தளிக்கும் கல்விதனை
இளைய சமுதாயம் பெற
இன்றேனும் முயன்றிடுவோம்

அவர் மனதில்
அதிகார போதை நீக்கி
எதிர்கால அச்சம் தவிர்த்து
கதிர்நெல் போல் பலனளிக்கும்
மதியூகத் தலமைதனைத்
துளிர்விடச் செய்திடுவோம்!

******

”வேரைப் பிடுங்காதே; மரத்தை வெட்டி வீழ்த்தாதே!
பயன்மரம் நட்டிடுவாய்; பாரில் உன்பேரை நிறுத்திடுவாய்” என்று புவிமாந்தருக்குச் செவியறிவுறூஉ செய்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மரம் நடு!

நீரும் நிழலும் பெருகிடவே
நிச்சயம் வேண்டும் மரமதுவே,
பாரில் உனது பேர்விளங்கப்
பயன்மரம் ஒன்றை நட்டிடுவாய்,
நேரில் நடாது போனாலும்
நிற்கும் செடிக்கு நீரூற்று,
வேரது அறவே பிடுங்காதே
வெட்டி மரங்களை வீழ்த்தாதே…!

******

”நீரிழிவை உடலைவிட்டு நீக்கும்; காமாலையைக் காணாமல் போக்கும்; இனிப்பான வாழ்வுக்கு வழிவகுக்கும் கசப்பான இம்மூலிகை” என்று படத்தில் தோன்றும் கீழாநெல்லியின் மேலான பலன்களைத் தொகுத்துரைக்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

நோய்வாயில்வீழாமல் காக்கும் கீழாநெல்லி மூலிகை

சிறுகற்களுக்கிடையில் குப்பை கூளங்களில்
குறுஞ் செடியாய் தரைமுழுதும் பரவியிருக்கும்.!

சிறுசிறு உடலுபாதை உடனடி தீர்க்குமூலிகை
சிறுஇலை சற்றுகீழே சிறுநெல்லிக் காயிருக்கும்.!

காலைமாலை யிதன்வேரை யரைத்துக் குடிக்க
காமாலை நோய்காணாது காததூரம் ஓடிவிடும்.!

சத்தானயிலைச் சாற்றுடன் ஆவின் பால்சேர
சாப்பிட்டால் தப்பிக்கலாம் சாவே இல்லை..!

நீரில்லா இடத்தினிலே நிலையாய் வளருமிது.!
நீரிழிவைக் குணமாக்கும் நிணநீர் சுரக்கவுதவும்.!

குற்றுச் சிறுசெடியான இருவிலை மூலிகையாம்.!
பற்றுக் கொண்டே வளர்க்காமல் வளருமினமாம்..!

விதைக்காமலே மண்ணிலிருந்து வெளி வரும்..!
விழுதாக அரைத்துண்டால் வயிற்றுவலி விலகும்.!

உடல்முழுதும் மருத்துவ குணம்கொண்டு..மனித
உடலினுள் எழும்நோய் தீர்க்கும் அரு மருந்தாகும்.!

வெப்ப மண்டலம்தனில் வளருமது நம்முடல்..
வெப்பத்தைத் தணிக்குமதன் தளிர் இலைச்சாறு.!

வாய்வயிறு தொண்டை குடல்புண் அகற்றும்..கீழ்
வாய்நெல்லியெனப் பெயர்பெறும்சிறு செடியாகும்.!

கசப்பான நல்விஷயமே வாழ்வில்பின் இனிக்குமாம்
கசப்பும் துவர்ப்பும் உடல்நலத்திற்குமிக அவசியம்.!

கசப்புச்சுவை கொண்ட கீழ்வாய்நெல்லி யென்பது..
பேச்சுவழக்கில் கீழாநெல்லி மூலிகை எனவானது.!

******

நல்ல செடிகளை வளர்த்து மரமாக்குவதே சுற்றுச்சூழல் மாசுக்கு விடிவு தரும்; நோய்களுக்கு முடிவு தரும் என்பதைத் தம் கவிதைகளில் சிறப்புற வெளிப்படுத்தியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டு!

இந்த வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த்  தேர்வாகியிருப்பது அடுத்து வருகின்றது…

மரமாய் மாற ஒரு வரம்!

விதை ஒன்று பூமித்தாய் மடியில் விழுந்தது!
வானத் தந்தை நீரை உணவாய்த் தந்தது!
ஆசான் கதிரவன் ஒளியைக் கொடுத்தது !
நண்பன் காற்று துணையாய் நின்றது!
விதை முளைத்து மரமாய் வந்தது!
பிறந்த காரணம் நினைத்துப் பார்த்தது!
நன்றிக் கடன் தீர்க்க உறுதி பூண்டது!
நச்சுக் காற்றைத் தான் ஏற்று,
நல்ல காற்றை நமக்குத் தந்தது!
மன்னுயிர்க்கு நிழல் தந்தது!
பறவைக்கு வீடு தந்தது!
பசிக்குக் கனி தந்தது!
மழை வர வழி செய்தது!
மரத்தின் நன்றியில் ஒரு துளியாவது
மனிதர் நம்மிடம் இருந்ததுண்டா?
இருந்திருந்தால் சிறப்போடு வாழ்ந்திருப்போம்!
தாயை மதிக்கவில்லை!
தந்தை சொல் கேட்கவில்லை!
பாசம் தெரியவில்லை!
நேசம் எங்குமில்லை!
பிறந்த மண்ணை நினைக்கவில்லை!
பொது நலத்தில் நாட்டமில்லை!
தாய் மொழியைக் கற்கவில்லை!
மரங்கள் வளர்க்கவில்லை!
பயிர்த் தொழிலும் செய்யவில்லை!
சுயநலம் பெருக்கி விட்டோம்!
பிறர் நலம் மறந்து விட்டோம்!
பகுத்தறிவு இருந்தாலும் பாவிகளாய்
மாறி விட்டோம்!
மரங்களின் பொது நலத்தைக் கற்றுக் கொள்ள
வீட்டிற்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம்!
மனிதனாய்ச் சுயநலத்தோடு வாழ்ந்தது மாறி!
இனி மரங்களாய் பொது நலத்தோடு வாழ்ந்திருப்போம்!

மரங்கள் புவிக்கு இயற்கை தந்த வரங்கள். விதையாய் விழுந்து செடியாய்த் துளிர்த்த ஓரறிவுள்ள பயிரினம், மரமாகி மண்ணையும் மனிதர்களையும் காத்து நிற்கின்றது. பகுத்தறிவில் மிஞ்சிய மனித உயிரினமோ மரங்களை அழிக்கிறது; மழையினை ஒழிக்கிறது. சுயநலமென்னும் கடுகுள்ளத்தை ஒழித்துப் பொதுநலமென்னும் தாயுள்ளத்தை மானுடம் பேணும் நாளே புவிக்குப் பொன்னாள்!” எனும் நற் சிந்தனை விதைகளைத் தன் கவிதையில் தூவியிருக்கும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

அழகிய அலங்காரத்தோடு பூம்பூம் மாடும் அதனருகே மாட்டுக்காரரும் நிற்கும் இக் காட்சியைப் படம்பிடித்தவர் திருமதி. பவளசங்கரி. இப்படத்தைப் படக்கவிதைப்போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்தவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். வல்லமைமிகு பெண்மணிகள் இவ்விருவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி!

தன் வயிற்றுப்பாட்டுக்காக மாட்டோடு அலைந்து திரியும் மனிதனைக் காண்கையில் மனம் வேதனையில் கனக்கின்றது. மாடே செல்வமாய் இருந்த அன்றைய நிலைமாறி, மாட்டை அலங்காரப்பொருளாக்கி மனிதன் பொருள்தேடும் அவலநிலை இன்று! காலம்போடும் கோலங்கள்தாம் எத்தனை எத்தனை!

இனி, இப்படத்துக்குக் கவிபாடக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களை வாழ்த்தி வரவேற்கின்றேன்!

ஒல்லும் வகையெல்லாம் அறவினை செய்யவேண்டும் என்றார் வள்ளுவர். வாயில்லா சீவனோடு தன் வயிற்றுப்பாட்டுக்குப் போராடும் இம்மனிதனின் துயர்தீர்க்க உதவுவதே உண்மையான மனிதநேயம் என்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

பூம், பூம் மாட்டுக்காரன் வாசலில் வந்து நின்றான்
வீடுதோறும் நல்ல சேதி சொல்லி அழைத்தான்
வளர்க்கும் காளை மாட்டிற்கு அலங்காரம் செய்தான்!
அதனை வீட்டில் உள்ளவர்க்கு வணக்கம் செய்ய சொன்னான்!நிலம் காய்ந்து போனதால் பிழைப்புத் தேடி மாட்டுடன் செல்கின்றான்!
கால் வயிற்றுக் கஞ்சி குடிப்பதற்கு அதனை காட்டி பிழைக்கின்றான்!
ஈட்டிய பொருளில் தானும் உண்டு அம்மாட்டினையும் காக்கின்றான்!
நல்லெண்ணம் கொண்டு அவன் கூறுவதைச்சற்றே நம்புகின்றான்!
அவன் கேட்பதோ பழம் துணியும், சிறிது அரிசியும், பணமும்
அவன் வந்ததைக் கண்டு நாய் விரட்டுவது போல் அதிகாரமும்,
கடன்காரனைப் பார்த்தது போல் அவனை விரட்டி அடிப்பதும்,
ஏனோ முன் ஜென்மத்தில் பயனாய் நம்மிடம் கையேந்தி நிற்பதும்!
அவனும் மனிதன்தான் என்ற எண்ணம் வேண்டும்
மனிதநேயம் கொண்டு அவன் குறை தீர்க்கவேண்டும்
அவன் நிலைகண்டு உதவ முன்வர வேண்டும்!
அந்த ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காணவேண்டும்!முடிந்த வரையில் பிறர்க்குக் கொடுத்து உதவ வேண்டும்
உனது தர்மம் சிறிது எனினும் பின் உன் தலைமுறையைக் காக்கும்
ஒல்லும் வகையான் அறத்தை செய் என்கிறார் வள்ளுவர்
ஒரு மனிதனும் வாயில்லா ஜீவன் வாழ்கிறது என நினைக்கவேண்டும்!

*****

”சின்னப்பிள்ளைகள் மனமகிழ்ந்து சிரிக்கும்படிப் பூம்பூம் மாட்டோடு அலைந்து திரியும் மனிதனின்  பசி போம்படி அவன் வயிற்றுக்குச் சோறிடல் வேண்டும்” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

எல்லாமே…

மன்னர் வேடம் போட்டால்தான்
மறுநாள் உண்ண வழிபிறக்கும்
தன்மை எங்கும் பொதுவேதான்
தாங்காப் பசியை ஆற்றிடத்தான்,
தின்ன உணவு தேடியேதான்
தெருவி லெங்கும் அலைவதுவும்,
சின்னப் பிள்ளைகள் மனமகிழ்ந்து
சிரித்திட பூம்பூம் மாட்டுடனே…!

*****

”வீட்டுவாசலில் நல்வரவை நோக்கும் மாந்தருக்கு நல்வார்த்தை சொல்லும் மனிதர் யாம்; எல்லாருக்கும் நல்வாக்கைச் சொல்லும் எமக்கு என்றுதான் அமையும் நல்வாழ்க்கை?” என்று கழிவிரக்கத்தோடு மொழியும் பூம்பூம் மாட்டுக்காரனைக் காண்கின்றோம் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியின் கவிதையில். 

மங்களேஸ்வரி மங்களமா அருள்வா..பூம் பூம் மாட்டுக்காரன்

கற்பனைவளத்தோடு கல்லிலே கலைவண்ணம் காட்டி
—கல்லையும் பேசச்சிரிக்க வைத்தான் தம்கைத்திறத்தால்!
வாழும்கலையறிந்து கலாசார வழியறிந்து வகையாய்
—வாயில்லா ஜீவனையும் பேசவைத்தான் தன்சைகையால்!

அரிய பழந்தமிழ்க் கலையாய் பூம்பூம் மாடுண்டு!
—அருகிவரும் கலையாக ஆனதுவு மெங்கள்கலையே!
அலங்கார ஆடையுடன் ஆரூடம் சொல்லும்ஜீவன்!
—அருங்கலை வளர்க்கும் மாட்டை வாங்கவிற்கமுடியாது!

மக்களப்பெத்த மவராசி!..புள்ளயப்பெத்த புண்ணியவதி!
—மங்களேஸ்வரி வந்துருக்கா! மங்களமாவுன வாழ்த்துவா!
பாட்டுடன் இதுபோல வீடுவீடாய்ச்சென்று நற்குறிநல்கும்
—மாட்டுடன்பேசும் மனித நேயமுடையது ஆதியனெனுமினம்!

குலத்தொழிலாய்க் குறிசொல்லிக் குடும்பம்பல காப்பதற்கு..
—கொடுப்பதையே தானமாய்ப்பெறக் கொம்புடன் பழக்கினான்!
வீடுவீடாய்ச் சென்றுதலையாட்டி வித்தைபல காட்டி..
—விருப்பமுடன் மனமுவந்து மனிதருடன் பேசவைத்தான்!

நல்லகாலம் வருமென நல்வார்த்தை சொல்வோம்யாம்!
—வாழ்க்கை விளிம்பிலேயே வாழ்நாள் முழுதும்நின்று..
வீட்டுவாசலில் நல்வரவை எதிர்நோக்கும் மனிதர்களுக்கு..
—வாழ்வியல் நலம்சொல்லும் நல்லமனிதர்கள் நாங்கள்!

சிற்றன்னைக் கொடுமைபோல் பலகாலம் நாங்களும்
—இயற்கையன்னை பரிவின்றி எம்ஜீவனுக்கு வழியில்லை!
அடிமாடாய் ஆகாமல் அரசுதானதைக் காக்குமா..?
—ஆண்டியாய்த் திரியுமெங்கள் வேதனை யாருக்கும் புரியுமா?

குடும்பமுண்டு ஆனால் குடும்பஅட்டை இல்லை?
—வாக்குரிமையுண்டு வாக்காளர் அட்டை இல்லை?
மரபுசார்ந்த யெம்வாழ்வின் மேலரசுமனம் வைக்குமா?
—தனிக்கவனம் செலுத்த தலைசாய்க்குமா அரசு..?

ஐந்தறிவில் பூம்பூம் மாடுனக்குக் கலையில் பங்குண்டு!
—ஆறறிவில் பூம்பூம்மாடெனப் பட்டம் பெற்றவருமுண்டு!
அனைத்துக்கும் ஆம் இல்லை தெரியுமானால்..
—அருங்கவிதைக் கேள்விக்கும் பதில்சொல் மங்களேஸ்வரி!

*****

பூம்பூம் மாட்டுக்காரனின் பசிப்பிணி போக்கவும், அவன் வாழ்வில் மகிழ்ச்சி பூக்கவும் தம் கவிதைகளில் அக்கறையோடு குரல்கொடுத்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் நன்றியும் பாராட்டும்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

நல்ல சேதி

கல்யாணச் சேதி சொல்ல காளை வந்தது!
கழுத்தில் தாலி ஏறும் வேளை வந்தது!
மாப்பிள்ளை காசு கேட்டதால் கல்யாணம் நின்றது!
கல்யாணச் சந்தையில் மாப்பிள்ளை பாருங்கள்!
பிள்ளையை விற்கும் பெற்றோரைப் பாருங்கள்!
தன்மானம் விற்று, சன்மானம் கேட்கின்ற விபரீதம் பாருங்கள்!
பிள்ளையின் படிப்பும், வேலையும் சந்தைப் பொருளான
சங்கடம் பாருங்கள்!
கரும்புதின்னக் கூலி கேட்கும் கேவலம் பாருங்கள்!
வரதட்சணை உங்களை,
மனைவி பேச்சுக்குத் தலையாட்டும்
பூம் பூம் மாடாய் மாற்றிய அவலம் பாருங்கள்!
வரும் காலத்தில் வரதட்சணை எனும் வார்த்தைக்குத்
தடை விதியுங்கள்!
பெண்ணின் இதயத்தைத் தட்சணையாய்க்
கேட்டிடுங்கள்!
உங்கள் அன்பைப் பெண்ணுக்குக் கைம்மாறாய்க்
கொடுத்திடுங்கள்!
இனி வரும் நாட்களில் பூம் பூம் மாடுகள்
கல்யாணச் சேதி சொல்லும்!
வரதட்சணை வேண்டாம் , வாழ்க்கைத் துணை
போதும் என்று சொல்லும் இளைஞர்களின்
புகழ் சொல்லும்!

”பூம்பூம் மாடுகள் சொல்லும் சேதிகள் மாறட்டும்!
திருமணச் சந்தையில் தன்மானம் விற்றுச் சன்மானம் கேட்கும் கேவலம் ஒழியட்டும்! தட்சணை வேண்டாம்; வாழ்க்கைத்துணையின் காதல் இதயமே போதும் என்றுகூறும் உத்தம இளைஞர்களின் இனிய புகழைப் பூம்பூம் மாடுகள் நித்தம் பேசட்டும்!” எனும் உணர்ச்சிமிகு வரிகளால் தன் கவிதையை மிளிரச் செய்திருக்கும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

ஈருருளியில் பறக்கும் ஒரு குடும்பத்தைத் தன் புகைப்படப் பெட்டிக்குள் அடைத்து வந்திருப்பவர் திரு. முத்துக்குமார். இப்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி.

மழலையொன்று இடையினில் நசுங்க, அன்னையோ இடமின்றிக் கசங்க, குடும்பத்தலைவன் அதிவேகத்தில் ஊர்தியைச் செலுத்துவது அச்சத்தைத் தருகிறது. வேகத்தினும் விவேகமே சிறந்தது என்பதை வாகன ஓட்டிகள் உணர்ந்தால் விபத்துக்களைத் தவிர்க்கலாம்!

*****

இனி கவிஞர்கள் கவிபாடும் நேரம்…

ஈருருளியும் இயற்கையும் இயங்கு நிலையில் இயங்கா நிலையைக் காட்டுவது தோற்றப் பிழையே என வியக்கும் திரு. நக்கினம் சிவம் பயணத்தில் வேகத்தைக் குறைப்போம், குடும்பத்தைக் காப்போம் எனும் நல்லுரையோடு கவிதையை நிறைவுசெய்திருக்கின்றார்.

பூமி சுழல்வதும்
சூரிய சந்திரர் வருவதும் போவதும்
இருளும் ஒளியும் தோன்றி மறைவதும்
இயற்கையின் வினையாகும்.

தன்னுடை குடும்பமாம்
மனையுடன்குழவியும்
ஈருருளியில் செல்வதில்
அகமதும் சுகமதாகும்.

தோற்றம் மறைவதும்
மறைந்தது பிறப்பதும்
இயற்கையின் செயலாகும்
இங்கோ

ஈருருளியும் இயற்கையும்
இயங்கு நிலையில்
இயங்கா நிலையை
காட்சி பிழையாகும்.

அதுவே
தோற்ற முடிவாகும்.

தோன்றா நிலையே
முற்றும் நிலையென
பற்றுகள் நீங்கிய
பரமர்கள் பகர்ந்தார்.

தோன்றும் வரை
தோற்றத்தில் வாழ்வோம்
தோற்ற மறைவை
போற்றி புகழ்வோம்.

பயணத்தில் நாளும்
வேகத்தை குறைத்து
குடும்பத்தை காப்போம்
நலமுடன் வாழ்வோம்.

*****

’குடும்பத்தை உடனேற்றிக் காற்றினும் கடுகிச் செல்வது பேராபத்து! வேகத்தைக் குறைத்தால் உறவுகள் நலம் கூடுமே’ என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.  

வேண்டாம் வேகம்…

குடும்ப மெல்லாம் கூடயேற்றி
காற்றைப் போல பறப்பவரே,
குடும்பம் காத்திடும் முறையிதுவா
கூடுதல் வேகம் முறையாமோ,
தடுக்கும் கவச மணிந்தாலும்
தாண்டும் வேகம் இடர்தானே,
அடுக்கும் உறவுகள் நலங்காக்க
அதிக வேகம் வேண்டாமே…!

*****

”தம்பி! உன் தாரமே உன் வாழ்வின் ஆதாரம்; வண்டியின் இடையில் அமர்ந்திருக்கும் பிள்ளைக்கு(ம்) ஆகிவிடக்கூடாது சேதாரம். எனவே வாகனத்தைச் செலுத்துவாய் நிதானமாய்” என்று அன்போடு வாகனவோட்டிக்கு அறிவுறுத்துகிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

வேகம் என்றும் சோகம் வேகம் விவேகம் அல்ல தம்பி!
உன் குடும்பம் வாழ்வது உனை நம்பி!
உன் தாரம் பின்னால் அமர்ந்திருப்பதை
மறந்தனையோ தம்பி !
அழகுப் பிள்ளை உங்கள் நடுவில் அஞ்சி
அமர்ந்திருப்பதை பார் தம்பி !
அவள் வாழ்வின் ஆதாரம் நீ என்பதை
ஒரு கணம் நினைத்தால் தம்பி!
வேகம் மாறி, நிதானம் வந்திடும் தம்பி!
தலைக்கவசம் அணிந்திருப்பது !
நீ மட்டும் தான் தம்பி !
ஆண்டவனின் அற்புதப் படைப்பு!
மனித குலம் தம்பி!
அதை விபத்தால் விபரீதமாய்
மாற்றி விடாதே தம்பி!
வாகனத்தை என்றும் நிதானமாய் !
செலுத்திடுவாய் தம்பி!

*****

இருசக்கர வானத்தில் செல்லும்போது கைக்கொள்ள வேண்டியவற்றையும், தவிர்க்க வேண்டியவற்றையும் தன் கவிதையில் பட்டியலிடுகிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

நேரத்திற்கு செல்ல இரு சக்ர ஊர்தியில் ஓர் அவசரப் பயணம்
அவசரமாக இரு சக்ர ஊர்தியில் அதி வேகமான பயணம்
அதிலும் தன் மனைவி, மகன் இருப்பதை உணராத பயணம்,
இறப்பைப் பற்றி கவலை கொள்ளாத ஓர் பயணம்!
இரு சக்ர ஊர்திகளின் விபத்துக்கள் அன்றாடம் நிகழ்கிறதே!
மனிதனின் உயிர் இன்று மலிவாய்ப் போனதே!
விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டும் கவலை கொள்ளாமல் போனதே!
வேகத்திலும், விவேகம் இல்லாமல் போனதே!

இருசக்ர ஊர்திகளின் முன்னேற்றத்தால் அதி வேகமும்,
விபத்தினால் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் துர்மரணமும்,
கவனமாய்ச் சென்றாலும், எமனாக வந்து இடிப்பான்
கேட்டால் அதுவே அவன் தலை விதி என்பான்!
இருசக்ர ஊர்தியில், வேகமா ய் செல்வது விவேகம் அல்ல
அதிக பாரம், அதிக நபர்களுடன்,செல்வதும் நல்லதல்ல
சிக்கனல்களை மதிக்காமல் செல்வதும் நல்லதல்ல!ஓட்டும்போது கைப்பேசியுடன் பேசுவதும் நல்லதல்ல!வண்டியில் செல்லும்போது சாலை விதிகளை மதியுங்கள்!
தலை பாதுகாப்பிற்கு தலைக் கவசம் அணிந்து செல்லுங்கள்!
மனைவி, மகனுடன், கவனமாக வண்டியில் செல்லுங்கள்,
விபத்தின்றி இருசக்ர ஊர்தியில் பயணம் செய்ய நினையுங்கள்!

*****

வீதிகளில் விதிகளை மதித்தால் எதிர்பாரா விதிமுடிவை விலக்கலாம்; காலனிடம் அநியாயமாய்ச் சிக்கி அகால மரணமடைவதை அகற்றலாம் என்று பாதுகாப்பாய் வாகனம் ஓட்டுவதன் அவசியத்தைப் பகர்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

வாகனத்தில் வேகம் வாழ்வில் துன்பம்!

வானில் எழுமேவு கணைபோல் வரையறையிலா
—-வாகன மெலாம் சாலையிலே பறக்குதங்கே
அவசரமாய்ப் போட்ட தார்ச்சாலை வழுக்கியதால்
—அதிவேகமாய்க் கூட்டுதிங்கே விபத்துக் கணக்கை!

வாகன வேகமதைச் சாலையில் காட்டாதேயுன்
—விவேக புத்தியைச் செய்யும் செயலில் காட்டுவாய்!
ஒடிந்தமூட்டும் உடலிலி லழியாத் தழும்புடனே
—-நொண்டிவாழும் வாழ்வு தேவைதானா சொல்லு!

வீதிகளில் காட்டும் வாகன வேகமதுவுன்
—-வாழ்வில் இருளைத் தந்து விடுமிதை
அறியாமல் செல்கின்ற வேகம் ஆபத்தாகும்
—-அறியவைக்க முயற்சி செய்தும் பலனில்லை

கணவனை இழந்த காரிகைகள் தன்னருமைக்
—-குழந்தை இழந்த தாய்மார்கள் பலவென
உயிரில்லா வாகன மொன்றால் முடியுமொரு
—-உன்னுயிரை யரை நொடியில் பறித்துவிட!

வீதிகளில் விதிகளின் மேல் வழிநடந்தால்
—விதி முடிந்ததென்று புகலுவதை விடுக்கலாம்
ஆடி அடங்கிய அருமுடம்பை எரித்து
—-அரை நொடியில் சாம்பலாவதைத் தவிர்க்கலாம்!

சுழலுவதே சக்கரத்தின் செயலானால்…வாழ்க்கைச்
—-சுழற்சியிலோயாமல் உழலுவதும் மோர் நியதியன்றோ?
பங்கமிலாப் பெற்றபெரு வாழ்வு நிலைபெறவுன்
—-அங்கமதில் குறையிலா வாழ்வு வேண்டும்!

உனக்கென்று உதித்ததைத் பறிக்க இங்கு
—-உலகில் யாருக்கும் உரிமையில்லை யென்பதை
உணர…உன்வாழ்வில் வேகமே வேண்டாமென
—-நிதானமாய் வாழ்வில் நின்று நட!

*****

வாகன ஓட்டிகளுக்கு நல்ல அறிவுரைகளை அள்ளி வழங்கியிருக்கும் நம் கவிஞர்கள் தாம் பொறுப்புள்ள குடிமக்களுங்கூட என்பதை நிரூபித்திருக்கின்றார்கள். பாராட்டுக்கள்!

*****

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையென நான் தெரிவுசெய்திருப்பது…

உந்துவிசைச் சைக்கிள் எங்கு போகுது?

மந்தை மாட்டு வண்டியில்
சந்தைக்குப் போன
முந்தைய சாணி யுகம்
பிந்திப் போனது!
ஜல் ஜல்லென்று
சதி தாள மிட்டோடும்
குதிரை வண்டிகள் காலமும்
விதி மாறி மறைந்தன!
நிதிச் சிக்கன இரு சக்கர
மிதி வண்டிகள்
புதிராக வேகமாய் ஓடின!
மனிதர்
குதிவலி குறைக்கப்
புதியதாய்ப்
பெட்ரோல் எஞ்சின் பூட்டிய
விந்தை வேக வண்டி
இப்போது
உந்துவிசை ஸ்கூட்டி வாகனமாய்
வந்து விட்டது!
வேகத்தில் பன்மடங்கு விரைந்தாலும்
விபத்துகள் நேர்வதும்,
சோகமும், துக்கமும், உயிர்கள்
துறப்பதும் அனுதினம்
தொடர்ந்தன!
எதற்கும் நாம்
விலை தர வேண்டும்!
விஞ்ஞானம்
இருதலைத் தெய்வம்!
ஆக்க பூர்வமாய்
அள்ளிக் கொடுக்கவும் செய்யும் !
துள்ளிக்
கொல்லவும் செய்யும்!
உந்து சைக்கிளில்
செல்லும் குடும்பத்தைப் பார்!
எமனை நோக்கிப் போகும்
அன்னை!
அருந்தவப் பிள்ளை!
ஏனில்லை,
அவரது தலைகளில் மட்டும்
பேணும் கவசம்?

வாழ்வில் எதற்கும் நாம் விலைதர வேண்டும். அறிவியல் இருதலையுடைய தெய்வம். அதன் ஒருதலை ஆக்கத்தைத் தந்தாலும் மற்றொரு தலை அழிவுப் பாதைக்கு இட்டுச்செல்வதையும் மறுக்கவியலாது. சாலையில் அதிவேகமாய்ச் செல்லும் இந்த உந்துவண்டி எமனூருக்கு முந்திச் சென்றிடுமோ என்ற தன் அச்சத்தை இக்கவிதையில் அழுத்தமாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. சி. ஜெயபாரதன் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வாகியிருக்கின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டு!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

புதுவை திரு. சரவணன் எடுத்திருக்கும் இந்தப் புகைப்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தெரிவு செய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவருக்கும் என் நன்றியைத் தெரிவிக்கும் கடப்பாடுடையேன்.

பாளம் பாளமாக வெடித்திருக்கும் இந்த வறள்நிலம் நம் இரத்த நாளங்களையெல்லாம் வேதனையில் உறையச் செய்கின்றது. சோர்ந்து அமர்ந்திருக்கும் இவ்விளைஞரின் தோற்றம் நம் வேதனையை மிகுவிக்கின்றது.

இப்புகைப்படம் நம் கவிஞர்களின் நெஞ்சில் எத்தகைய உணர்வலைகளை எழுப்பியிருக்கிறது என அறிந்துவருவோம்.

***

வெடித்துப் பாளமாய்ப் போனது நிலம் மட்டுமில்லை; வேலையில்லா இளைஞரின் மனமும் தான். நிலம் வளமுற நீர் வேண்டும்; இளைஞர் வாழ்வு வளமுற வேலை வேண்டும் என்று வறள்நிலத்தை வேலையில்லாப் பட்டதாரியின் வாழ்வோடு பொருத்திக் காட்டியுள்ளார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

வேலை வரும் வேளை

படித்து முடித்து விட்டேன்!
பட்டமும் பெற்று விட்டேன்!
ஒளி மயமான எதிர் காலம் இனி என்று!
உள்ளம் மகிழ்ந்திருந்தேன் !
வேலைக்கு மனுப் போட்டு நானும்
காத்திருந்தேன்!
இன்று வரும், நாளை வரும், வேலை என்று
தினமும் பார்த்திருந்தேன் !
வேலைக்கு நான் போட்ட மனுக்கள் பல நூறு!
வேலை இல்லை என்று சொல்லி உயிரோட வதைச்சாரு!
வேலை இல்லா இளைஞர்களின் வேதனையை
யார் அறிவார்!
அப்பா சொல்லாலே சுட்டெரிப்பார் !
அம்மா முகம் சுளிப்பார்!
தண்டச் சோறென்று சுற்றத்தார் பரிகசிப்பார்!
வேலை இல்லா ஆண் மகனின்
நிலை பாரீர்!
நீர் இல்லா பாழ் நிலமாய் ஆன
நிலை பாரீர்!
வேலை இல்லா எங்களை ஏளனம்
செய்யாதீர்!
சொல்லம்பால் எங்களை வேரோடு
சாய்க்காதீர்!
வெடித்து பாளம் பாளமாய் போனது
இந்த நிலம் மட்டுமல்ல! !!
எங்கள் இதயமும் தான்!
இந்த நிலம் வாழ நீர் தாருங்கள்!
இளைஞர்கள் வாழ வேலை தாருங்கள்!
வயலும், இளைஞனும் பிழைத்தால் தான்
வையகம் என்றும் நிலைத்திருக்கும்!

***

வெப்ப யுகப் பிரளயத்தால் மனித நாகரிகம் நாசமாகி, அவர்தம் புனித வாழ்வு மோசமாவதை அறிவியல் தரவுகளோடு அழகாய்த் தன் கவிதையில் பதிவுசெய்துள்ளார் அறிவியல் கவிஞர் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

வெப்ப யுகப் பிரளயம் 2000

சூடு காலம் வருகுது!
நாட்டுக்குக்
கேடு காலம் வருகுது!
நாடு நகரம், காடு வயல்
வீடு நரக மாகப் போகுது!
ஆற்றில் எல்லாம்
நீர் ஓட்ட மின்றி நிலம் காய்ந்து
ஏரி, குளம், நீர் வரண்டு
பூமித்தளம்
துண்டு துண்டாய்ப்
பிளந்து
விண்டு பட்டுப் போனது!

பூகோளம் மின்வலை யுகத்தில்
பொரி உருண்டை ஆனது!
ஓகோ வென்றிருந்த உலக மின்று
உருமாறிப் போனது!
ஓசோன் ஓட்டை யாகி,
பூகோள மெல்லிய வாயுப் போர்வை
பூச்சரித்துக் கந்தை ஆனது!
மூச்சடைத்து நம் விழி பிதுக்க
சூட்டுயுகப் போர் மூளுது!
தொத்து நோய் குணமாக்க
தூயநீர் வளம், காற்று வளம் தேவை!
காலநிலைக் கோலத்துக்குக்
காரணிகள் வேறு வேறு!
கரங் கோத்துப் பூமி காக்க அனைவரும்
புறப்படுவீர் எனக் கூறு கூறு!
ஓரிடத்தில் எரிமலை வெடித்து
உலகெலாம் பரவும்
கரும்புகை மூட்டம்!
துருவப் பனிக்குன்று வேனிற்காலம்
உருகி, உருகி
உப்பு நீர்க்கடல் உயரும்!
உஷ்ணம் மெதுவாய் ஏறும்!
தாளம் தடுமாறி
வேளை தவறிப் பருவக் காலம் மாறி,
கோடை காலம் நீடிக்கும்,
குளிர் காலம் குறுகிப் போகும்,
பனி மலைகள் வளராமல்
குள்ள மாகும்
நில வளம் செழிப்பிழக்கும்!
நிலப் பகுதி வறண்டு போகும்!
நீர்ப் பகுதி நிலமாகும் !
உணவுப் பயிர்கள் கருகிப் போகும்!
பஞ்சம், பட்டினி,
நோய், நொடிகள் மக்களைப் பீடிக்கும் !
மனித நாகரீகம் நாசமாகி
புனித வாழ்வு மோச மாகி
வெறிபிடித் தாட்டும், தரணியில்
வெப்ப யுகப் பிரளயம் !

***

”மாரிமழை  பொழியுமுன்னே ஏரி குளங்களையெல்லாம் தூர்வாரிச் சீரமைத்துக் காத்திடுவோம்; வீட்டுமனையாகிவிட்ட நிலம் மீட்டு, ஊழல் நரிக் கூட்டத்தின் கொட்டமதை அடக்கிடுவோம்; நிலத்தைச் சேதப்படுத்தும் திட்டங்களை எதிர்த்துப் போராடுவோம்!” எனக் காலத்துக்கேற்ற வீரமுழக்கமிடுகிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

நெடுவாசல் திற!

ஆற்றில் போட்டாலும்
அளந்து போடச் சொன்னார்கள்
ஆற்று மணல் தானெடுத்து
அழிவு நோக்கிப் போகின்றோம்

அணைக்கட்டி நீரதனைக்
காக்கும்வழிக் கண்டார்கள்
மனை போட்டு விற்றுவிட
சூழ்ச்சி பல செய்திட்டோம்

சுட்டெறிக்கும் சூரியன்
வெட்டவெளிக் காடு
பட்டுப்போன நிலமென்று-கை
கட்டி தினம் நின்றிருந்தோம்

பட்டினியைப் போக்குமொரு
பயிர் வளர்க்கும் பருவந்தனில்
கொட்டுகிற மழைக்குக்
காத்துக்கண் பூத்திருந்தோம்

கொட்டும் மழைக்காலத்திலோ-நீர்க்
காக்கும்வழி விட்டுவிட்டு
வறட்டு வாதம் பேசி நம்முள்
பிளவுபட்டு நின்றிருந்தோம்

மாரிமழைப் பொழியுமுன்னே
ஏரி குளம் வாவியெனும்
நீராதாரம் தூர்வாரி
சீரமைத்துக் காத்திடுவோம்

வீட்டுமனையாகிவிட்ட நிலம்
மீட்டு, தேன் குடிக்கும் ஊழல் நரி
கொட்டமதை அடக்கிடுவோம்;
நன்னீர் கிட்ட வழிசெய்வோம்.

பயிர் வளர்த்து உயிர் காக்கும்
அய்யாக்களைக் கண்ணாகக்
காக்க வழிசெய்யும் தலைமைக்கு
நெடுவாசல் திறந்துவைப்போம்!!!

***

”வெளிநாட்டு வேலைக்காக நிலத்தை விற்றுக் கைப்பொருளைக் கயவன் ஒருவனிடம் ஏமாந்தேன்; உழைத்துப் பிழைக்கலாம் என ஊருக்குவந்தால் வானமும் என்னை ஏமாற்றியதே” என்று நொந்து புலம்பும் ஓர் இளைஞனின் அவலக் குரலைத் தன் கவிதையில் ஒலிக்கச் செய்திருக்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

இதுதானா…

விளைந்த நிலத்தையும்
விற்றுவிட்டோம்
வெளிநாடு செல்ல..

வழியில் ஒருவன் ஏமாற்றினான்,
வீடு திரும்பினேன்-
கைப்பொருள் இழந்தே..

இருந்த வயலில் உழைத்தோம்
எருமை மாடு போல..

இதுவும் ஏமாற்றியது
மழையைப் போல,
எல்லாம் இழந்தோம்
பலரைப் போல..

வயலின் வெடிப்பு
கொஞ்சம் பெரிதாயிருந்தால்,
வேறு குழியே
வெட்டவேண்டாம்-
உழவர் வாழ்வு இதுதானா…!

***
”மண்வெளியில் மக்கள் தண்ணீரின்றித் தவிக்கையில் விண்வெளியில் தண்ணீர் தேடுவது விந்தை!அவ்வாறன்றி வீணாகும் மழைநீரை நுண்மதிகொண்டு சேமித்தால் வான்பொய்த்தாலும் மனங்கவலாது சுகமாய் வாழலாம்” எனும் நற்சிந்தனையைப் பாடுகிறது பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியின் கவிதை.

வறட்சி மாநிலம்

மண் வெளியில் தண்ணீரின்றித் தவிக்கையில்
***விண்வெளியில் தண்ணீர் தேடும் விந்தையாம்
நிலத்திலே நீர்த்துளி ஏதுமில்லா நேரம்தனில்..
***நிலவிலினிலே ஆராய்ச்சி செய்தென்ன பயன்..?

தாயிழந்த குழந்தை மிரண்டு விழிப்பதுபோல..
***வாய்பிளந்தஏரி நீருக்காக நீலவானம் நோக்குமோ.!
திட்டமுடன் ஆறுகுளம் ஏரிமடு வயலென..
***பட்டாபோட்டு விற்றதால் வந்தது நீர்வறட்சி..!

இரத்தம் சுண்டி உதட்டில்வரும் வெடிப்புபோல
***ஈரம்வற்றிய நிலமும் வெடித்து பிளக்குதுபாரடா..!
பொக்கையும் பிளவுமாய்க் காணும் ஏரிகளங்கே..
***கொக்கையும் காணொம் மீனையும் காணொம்..!

தன்னிலத்தோடு தரிசு நிலத்தையும் வளைப்பதில்..
***தன்னிகரில்லாப் போராளிகள் அரசியல் வாதிகள்..!
வெட்டிய மரமெலாம் கட்டுமரமாகிக் காசாகும்..
***கட்டுப்பாடின்றி கட்டிட மெழும் குளக்கரையில்..!

சதிசெய்தே வாழப்பழகிய சதிகார ரவர்களிடம்..
***விதிசெய்யும் வேலைகள் ஒருபோதும் பலிக்காது..!
காண்பது எதையும் பார்வையிலேயே வளைத்து..
***தன்னகம் கொள்வதில் பெருவல்லமை யாளர்கள்..!

தூற்றும் அரசியலில் பொதுநலமென்று சொல்லி..
***தூர்வாரும் காட்சி நாடகம்கூட அரங்கேறுமப்பா..!
போராடி ஆறுஏரி குளம்மடு மீட்டெடுத்தால்பின்..
***நீராடி மகிழலாம்நாம் பருவமழை பொய்கையில்..!

பிறை வடிவிலமைத்த பழந்தமிழர் குளம்ஏரிதனில்..
***குறையில்லா நீரிருப்பில் கொண்டாடி மகிழ்ந்தனர்..!
மழை வரும்போதெல்லாம் மறந்து தூங்கியமக்கள்..
***மழைவருமுன் விழிப்புடன் தூர்வார வேண்டுமப்பா..!

பழங்கோவில் அருகருகே பெருங்குள மிருக்குமாம்
***விழும்மழைநீர் வீணாகாது குளம்வந்து சேருமாம்
வீணாகும் மழைநீரைநுண் மதிகொண்டு சேமித்தால்
***வான்பொய்த்தாலும் வாளாது சுகமாய் வாழலாம்..1

குளமிருந்தால் நீரில்லை குளமேயில்லை யிப்போது
***குளமிருக்கும் இடத்தில் குடியிருப்பு காண்கிறோம்..!
குளங்களைப் பராமரிக்கும் குடிமராமத்து திட்டமது..
***உளமுடன் செயல்பட்டால் வளமுடனுண்டு வாழ்வு..!

***

வறண்ட நிலத்தையும் வறளாத கற்பனை வளத்தோடு பாடியிருக்கும் கவிஞர் குழாத்துக்கு என் நன்றி!

***

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தெரிவாகியிருப்பது…

”வெய்யிலின் கொடுமை நிலத்திலே தெரியும்
பயிர் நிலங்கள் வெடித்துப் பாளமாய்த் தெரியும்
இதனைக் கண்ட விவசாயின் மனம் வெதும்பும்
வானின்று மழை பெய்யாதா என ஏங்கும்!
வெய்யிலின் கடுமை நிழலில் இருப்பவனுக்குத் தெரியாது
படித்துப் பட்டம் வாங்கிய விவசாய மகனுக்குப் புரியாது
ஏர்ப் பின்னது உலகம் என்று வள்ளுவன் சொல்லியது
ஏனோ படைத்தவனுக்கு நடைமுறையில் நடக்காமல் போனது!
படித்தவுடன் வேலையில் சேர்ந்து பெருமைப் படவும்
காசைப் பார்த்தவுடன் ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழவும்
ஆவல் கொண்டு தனக்கென்று பொன் பொருள் சேர்க்கவும்
தன் மனைவி மக்கள் என்ற வேலி போட்டு வாழ்வதும்
தந்தை உழவனானாலும் தொழிலை மதிக்கத் தெரியவில்லை
அவரது உழைப்பிலே வளர்ந்ததை நினைத்துப் பார்க்கவில்லை
நிலம் பாழாய்ப் போனாலும் கவலைப்பட நினைப்பதில்லை
கூறு போட்டு விற்கவும் வீட்டு மனையாக்கவும் தயங்கவில்லை!
இன்றுதான் ஞானம் பிறந்து சற்றே சிந்தித்துப் பார்த்தேன்
உழவுத் தொழில் என்றும் கோழைப் படாது என உணர்ந்தேன்
பிறர்க்கு அடிமையாய் வேலை செய்ய வெட்கம் அடைந்தேன்
நானும் உயர்ந்து உழவு தொழில் செய்யப் புறப்பட்டேன்!
பட்டம் பெற்றாலும் பாட்டாளியாக உழைக்கத் தீர்மானித்தேன்
ஆழ்கிணறு தோண்டி, தண்ணீர் பெற ஏற்பாடு செய்தேன்
விவசாயம் கற்று என் குடும்பத்தை மேன்மையுறச்செய்தேன்
நானே விவசாயி, கடவுள் கண்டெடுத்த தொழிலாளி ஆனேன்!”

என்று உழவன் மகனொருவன் தான் விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தும் உழவின் மேன்மை அறியாதவனாய் வாழ்ந்ததை எண்ணி வருந்தி, மனம் திருந்தி ’மேழிச்செல்வம் கோழைப்படாது’ எனத் தெளிந்து, அத்தொழிலில் ஆர்வத்தோடு இறங்குவதை எளிமையாய்ப் பேசியிருக்கும் இக்கவிதையின் படைப்பாளர் திரு. ரா. பார்த்தசாரதியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.